Να την ξαναπάρουμε τημΠόλιν;

Γιατί; τί να την κάνουμε;

«Γεωπολιτική», είπατε; «Ελληνική Αυτοκρατορία», είπατε; Άκουσα καλά;

Νννναί… Αλλά, προέχουν άλλα πράγματα, ξέρετε.

Κυρίως, το να βρούμε τον (Ελληνικό) εαυτό μας.

Καί να τα βρούμε με τον (Ελληνικό) εαυτό μας.

Τότε, καί μόνον τότε, θα ξανάρθουν κι οι μΠόλεις, κι οι αυτοκρατορίες.

Εδώ καλά-καλά δεν μπορούμε να κουλαντρίσουμε ένα κωλοκρατίδιο!… Καί, γιάαα αναρωτηθήτε, ποιοί είναι ικανοί γι’ ανακατάληψη της μΠόλης; αυτοί, που κουνάνε πλαστικά σημαιάκια καί χειροκροτούν τον κάθε αληταρά καί τον κάθε προδότη;

Μέχρι τότε, λοιπόν, ας αναρωτηθούμε πώς από το απόγειο της αυτοκρατορίας επί Βασιλείου Β’, φτάσαμε στον Μεχμέτ Β’, με δύο αλώσεις απ’ ανάμεσα.

Το να κατηγορούμε (υπαρκτούς) εχθρούς γιά το ότι άνοιξαν κρυφά την Κερκόπορτα, είναι σα να κατηγορούμε τον βαριεστημένο κι ελαφρώς τσογλαναρά νοσοκόμο, που δεν έδωσε ασπιρίνη στον ετοιμοθάνατο. Ποιό το νόημα;

Κι αν έφευγε ο Μεχμέτ Β’, αποτυγχάνοντας να εκπορθήσει τημΠόλιν στις 29 του Μάη, τί λέτε; Θα καθόταν στ’ αυγά του; Δεν θα ξαναδοκίμαζε;

Ή, μήπως, θα ξανάβρισκε αυτομάτως η αυτοκρατορία τα χαμένα εδάφη της, από την Έδεσσα της Συρίας μέχρι το Γιβραλτάρ;

. . . . . . . . .

Στις 29 Μαϊου 1453 έληξε μιά εποχή. Οριστικά. Κι όπως είπε ο μέγας Ηράκλειτος, δεν ξαναμπαίνεις δύο φορές στο ίδιο ποτάμι.

Όχι άλλες κλάψες, ώ Έλληνες! Αλλά να κοιτάξουμε πλέον να ξερριζώσουμε τις αιτίες, που οδηγούν σε τέτοιες ιστορικές συμφορές.

Σήμερα είναι μέρα περισυλλογής καί περίσκεψης.