Αρχική

(Φ-2) : ντίκο Παέτο – VIα

31 Σχόλια

ια που αποκλείσαμε κάποιες πιθανότητες, και «στενέψαμε» τον χώρο των πιθανων λύσεων, ας προχωρήσουμε, τώρα, στην κυρίως προσπάθεια για διάβασμα του δίσκου.

7γ. I. Ξεκινάμε το διάβασμα του δίσκου

Το πρώτο ζητούμενο, όπως καταλαβαίνετε, είναι το αντικλείδι.
Διαθέτουμε αντικλείδι;

Ευτυχως, έχουμε όχι ένα, όχι δύο, …τέσσερα! Όχι γλωσσολογικης φύσεως, αλλα μας κάνουν μια χαρα για τη δουλεια μας.
Αυτα είναι – και όχι αναγκαστικα με τη σειρα που θα τα χρησιμοποιήσουμε:

  • Οι ήδη δημοσιευμένες αναρτήσεις μου για τον Φαέθονα, της σειρας (Φ-1), έστω κι αν η σειρα χρειάζεται ακόμη μερικες συνέχειες, για να τελειώσει.
  • Η Ελληνικη Μυθολογία.
  • Κάποιες άλλες έρευνες δικες μου, για το τί έγινε μετα τον πόλεμο Ελλήνων-Ατλάντων, του 9,600 πΧ. (Μετακινήσεις πληθυσμων, κτλ.) Αυτες οι έρευνες, όμως, ανήκουν στην ενότητα (Φ-3), υπο τον προσωρινο τίτλο «Άτλαντες», γι’ αυτο και είναι ακόμη αδημοσίευτες.
  • Κι ένα ανέλπιστο πρόσφατο αρχαιολογικο εύρημα (2001), για το οποίο οι πάντες επεσήμαναν την ομοιότητά του με τον δίσκο της Φαιστου: ο δίσκος της Νέμπρα.

Για τη μελέτη του δίσκου της Φαιστου, μπορούμε να πάρουμε τη σχετικη φωτογραφία της Γουϊκιπήντια (το μεγάλο μέγεθος). Σ’ αυτην απεικονίζονται και οι δύο πλευρες, απ’ αριστερα η «επισήμως» καταγεγραμμένη ως «Β’«.
Εγω θα σας δείχνω τις πλευρες χωριστα. Στο μεταξυ, στα δικα μου δείγματα εργασίας έχω αυξήσει την αντίθεση κι έχω μειώσει τη φωτεινότητα, για να διακρίνονται τα εικονίδια καλύτερα. Δεν γνωρίζω κατα πόσο φαίνονται ευχάριστες αυτες οι ρυθμίσεις στις δικες σας οθόνες, αλλα ελπίζω να μη δημιουργουν πρόβλημα. Στο κάτω-κάτω, σώστε τις εικόνες κι αλλάξτε πάλι αντίθεση και φωτεινότητα (ώστε να ταιριάξουν με την όρασή σας) με οποιοδήποτε πρόγραμμα ζωγραφικης.

Στη βιβλιογραφία, πολύτιμο είναι το σχετικο βιβλίο του Louis Godart:

Κοιτάζοντας τον δίσκο της Νέμπρα, εκείνο, που μας κάνει αμέσως εντύπωση, είναι το σημαδάκι με τις έξι τελίτσες μέσα στον κυκλο… γύρω απο την κεντρικη.

Σας έχω ήδη εξηγήσει τί σημαίνει αυτο το σχήμα, το «μέρκαμπα»: είναι η σχηματικη απεικόνιση των υπερδιαστατικων ενεργειακων κέντρων μιας σφαίρας (πχ ενος πλανήτη). Άρα, ερμηνεύεται ως: (υπερ)ενεργειακος, (υπερ)ενεργοποιημένος, αιθερικος, (υπέρ)θερμος, (υπερ)φωτεινος, (υπέρ)λαμπρος.
Η συμβατικη ερμηνεία των Αρχαιολόγων, ότι πρόκειται για τις Πλειάδες, είναι τελείως εσφαλμένη και τελείως αποπροσανατολιστικη.

Παρατηρούμε, λοιπον, στον δίσκο της Φαιστου, ότι αυτο το εικονίδιο εμφανίζεται τρεις (3) φορες μεμονωμένο στην Α’ πλευρα, και δώδεκα (12) «ζευγαρωμένο» με τη μυστηριώδη φιγούρα τύπου «Μοϊκανός». Επίσης, μία (1) φορα μεμονωμένο στη Β’ πλευρα, κι άλλη μία (1) ζευγαρωμένο.

Η Α’ πλευρα

Η Β’ πλευρα

Τώρα, να πω και το εξης: σε τέτοιες περιπτώσεις, πολλες φορες παρατηρούμε «δίπολα»… πχ στην αγιογραφία, όλα τα ονόματα στις μορφες ακολουθουν τη λέξη «άγιος»«αγία») – και μάλιστα γραμμένη …περικοκλαδοειδως!

Δεν νοείται όνομα «σκέτο». Άρα, πρέπει νά ‘χουμε την προσοχη μας έτοιμη, να πιάσει και τέτοια νοητικα σχήματα «διπόλων».

Σίγουρα ο αρχάριος δεν θα παρατηρούσε εύκολα τέτοιες μορφες, πάντως δεν είναι καθόλου σπάνιες.

Εδω, η εμφάνιση του «μέρκαμπα» μαζι με την κεφαλη ανδρός, και μάλιστα μπροστα της, υπερισχύει κατα κράτος απο την εμφάνιση του μεμονωμένου εικονίδιου: 13 φορες έναντι 4.
Άρα, πρόκειται όντως για επιθετικο προσδιορισμο αυτου που ακολουθει, και μάλιστα πρέπει νά ‘ναι εντυπωσιακη λέξη.
Άρα, καταλαβαίνουμε ότι ο δίσκος κρύβει ποιητικο λόγο – τουλάχιστον σε κάποια χαρακτηριστικα, αν όχι σ’ ολόκληρη τη φόρμα του ποιειν. (Συγκρατήστε το αυτο, θα μας χρειαστει παρακάτω.) Δηλαδη, ο δημιουργος του δίσκου έψαξε οπωσδήποτε να βρει όμορφες λέξεις, τις οποίες και χρησιμοποίησε.

Ποιος είναι, όμως, ο μυστηριώδης «πάνκ»;

Παρατηρούμε ότι η Α’ πλευρα είναι γεμάτη απο το δίπολο «μέρκαμπα-πάνκ», αλλα η Β’ τό ‘χει μόνο μία φορα – και μάλιστα, εκει που το κείμενο συνδέεται με την Α’ πλευρα. Δηλαδη, η Α’ πλευρα μιλάει καθαρα για παρουσία της «πάνκ» φιγούρας, ενω η Β’ γι’ απουσία. Ποιος, λοιπον, γέμιζε κάποτε με την παρουσία του τον κόσμο, ενω μετα απουσίασε… κι εξακολουθει ν’ απουσιάζει;
Ποιος ακτινοβολει απ’ το κεφάλι του …ακριβως σαν τους αγίους, που λέγαμε πριν;

Προφανως κάποια θεία μορφη.

Η μοναδικη, λοιπον, τέτοια μορφη, της οποίας «έδυ το κάλλος» κι άφησε πίσω της δυσαναπλήρωτο κενο, είναι…

…ο Φαέθων!

Αυτα τα γνώριζα ήδη, όταν πρόφερα -για πλάκα- το «δίσκος της Φαιστου» μυκηναϊστί, όπως στον τίτλο του παρόντος. Στα γραπτα Μυκηναϊκα, με το «Πα-έ-το» δεν αποδίδεται μονάχα η Φαιστος, αποδίδεται και το: «Φαέθων».
Χαμογέλασα ευχαριστημένος! Δικαιολογείται, λοιπον, απόλυτα, η -κατ’ εμένα- ετυμολογία της Φαιστου! Φαιστος = Φαεθ-στος = Φαεθωνοχώρι! Κι επίσης δικαιολογούνται απόλυτα κάποια άλλα συμπεράσματα που είχα βγάλει. (Περι των οποίων αργότερα.)

Άρα, μέρκαμπα-πάνκ σημαίνει: «κάτι»-Φαέθων. Ψάχνουμε τον κατάλληλο επιθετικο προσδιορισμο, και προσωπικα διαλέγω το: «λαμπρός». Γιατί; Λογοτεχνικως, διότι το «ενεργοποιημένος Φαέθων», ή το «υπέρθερμος Φαέθων» δεν είναι κι ό,τι καλύτερο. (Υπάρχει ακόμη ένας λόγος, τον οποίο δεν σας λέω! 🙂 Ήδη θά ‘πρεπε ν’ αρχίσετε να τον υποψιάζεστε… Με τόσες μπηχτες πού ‘ριξα, ακόμη να το καταλάβετε; )

Μπορω να σας πω, μάλιστα, ότι το δίπολο είναι στην κλητικη: «λαμπρέ Φαέθονα!»

Ο ίδιος ο Φαέθων εμφανίζεται δώδεκα (12) φορες στην Α’ πλευρα και μία (1) στη Β’ «ζευγαρωμένος» με το επίθετο «λαμπρος», ενω αντίστοιχα τέσσερεις (4) στην Α’ και τρεις (3) στη Β’ μόνος του.

Εδω πρέπει να κάνουμε μικρη στάση, για να δηλώσουμε ρητως και σαφως πως, αρκετες απ’ τις «συμβατικες» (ήδη δοθείσες απο Αρχαιολόγους, «ερευνητες», και λοιπους) ερμηνείες των εικονιδίων χρειάζονται αναθεώρηση. Κανεις δεν πρέπει να είναι σίγουρος γι’ αυτο που βλέπει, διότι αλλοιως θα οδηγηθει σε λάθος συμπεράσματα. Γι’ αυτο κι εγω ξεκίνησα απ’ την αρχη. Αν έμενα στις δήθεν «Πλειάδες», δεν θα προχωρούσα.

Επίσης, μέγιστο λάθος είναι αυτο που κάνει η συντριπτικη πλειοψηφία των επιδόξων …αποκρυπτογράφων. Δηλαδη, που «διαβάζει» ως εξης:

Είναι σαφες τί εννοουν: πως όλες οι εικονίτσες είναι ουσιαστικα (άντε κι επίθετα…), και τα ρήματα νοούνται. Μπορει νά ‘ναι έτσι, μπορει, όμως, κι όχι. (Μπορει και κατα περίπτωση.) Την παραπάνω εικόνα, μπορούμε να τη διαβάσουμε και ως εξης:

Θυμηθείτε ότι πχ στα Μαγιάνικα, το παλούκι ήταν τα ρήματα! Πέρασαν 50 και πλέον χρόνια απ’ την ανάγνωση του αριθμητικου συστήματος, μέχρι να φανερωθουν! Εννοω, λοιπον, σαφως ότι αρκετα απ’ τα εικονίδια του δίσκου της Φαιστου είναι ρήματα, και η μη απόδοση της δέουσας σημασίας σ’ αυτο το γεγονός οδηγει σε λάθη κι αδιέξοδο.

Advertisements

(Φ-2) : ντίκο Παέτο – V

6 Σχόλια

ξοπλισμένοι-ες, τώρα, με γνώσεις -και υπομονη!-, επιχειρούμε να προσεγγίσουμε τον δίσκο, όπως εμεις ξέρουμε.
Εξετάζουμε τα θέματα του δίσκου, ακολουθώντας τη σειρα της παραγράφου 6.

7β. Τα «μή», «όχι», «δέν» του δίσκου

Θα το πάμε το πράγμα λίγο …σωκρατικως. (Κι εννοω τον ορίτζιναλ Σωκράτη, όχι τον δικο μας! 🙂 ) Με ερωταποκρίσεις, για να τεμαχίσουμε το πρόβλημα σε πιο «εύπεπτα» κομμάτια.

  • Κατ’ αρχην, υπάρχουν κι άλλες πινακίδες,… κι άλλες επιγραφες, γραμμένες μ’ αυτα τα ιδεογράμματα;

Όχι. Τελεσίδικα όχι. Είναι το μοναδικο δείγμα, και δεν πρόκειται να βρούμε άλλο.

  • Γιατί;

Για δύο λόγους:

Πρώτον, αυτος που τον έφτιαξε, δεν ήθελε να τον διαβάσουν άλλοι, πλην αυτου. Άρα, μιλάμε για κρυπτογραφημένο κείμενο, και όχι «καθαρη» γραφη με «καθαρο» αλφάβητο!
Δηλαδη, στο εξης, όταν συναντάμε περίπτωση «επανανάγνωσης αρχήθεν», πρέπει να εισάγουμε κι άλλη ερώτηση: εαν το κείμενο προορίζεται για διάβασμα απ’ όλους, ή απο μία μικρη μειοψηφία «μυστων». Μέχρι στιγμης, αυτη την ερώτηση τη θεωρούσαμε ρητορικη – και μη επιδεχόμενη πλείονες της μίας απαντήσεις.

Και δεύτερον, θά ‘πρεπε να σας κάνει εντύπωση η μη ανεύρεση επι 103 χρόνια άλλων παρεμφερων δειγμάτων, σε μια περιοχη όπου οι ανασκαφες απο «ξένες αρχαιολογικες αποστολες» δίνουν και παίρνουν.

  • Πώς γνωρίζεις τί ήθελε, αυτος που τον έφτιαξε;

Το ξέρω …αναδρομικα. Αφου εξέτασα το κείμενο.

  • Λες «αυτος». Δεν ήταν γυναίκα ο κατασκευαστης του δίσκου, τη στιγμη που στην Κρήτη της εποχης εκείνης -λέγεται πως- ίσχυε η μητριαρχία; Τέλος πάντων, δεν προοριζόταν να διαβαστει απο κάποια ιέρεια σε τελετουργίες;

Και στις δύο ερωτήσεις, η απάντηση είναι «όχι». Είναι τόσο έξυπνη η κρυπτογράφηση, που καμμία γυναίκα δεν θα την έφτανε τόσο μακρια. Η όλη ιστορία μαρτυράει ανδρικο τρόπο του σκέπτεσθαι.
Σκεφθείτε πόση επιτυχία είχε ο άγνωστος μέχρι στιγμης αρχαίος κρυπτογράφος, που εξακολουθει να προξενει τρομερη σύγχυση, τόσους αιώνες μετα!

  • Και δεν είναι φάρσα του Περνιέ, να επισκιάσει τη δόξα του Ήβανς;

Όχι. Η λέξη «φάρσα» δεν οδηγει πουθενα, ακόμη κι όταν την προφέρουν επιφανεις επιστήμονες, για κάτι που δεν καταλαβαίνουν. Δεν είναι επιχείρημα – και δεν τους τιμα, όταν την επικαλούνται ως δικαιολογία.

Είναι σα να χρωστας σε τοκογλύφο της Μαφίας, να πρέπει να δόσεις τη δόση σου στις 10 του μήνα, να σε επισκέπτεται ο μπράβος στις 7 για να σου το θυμίσει, εσυ να μην έχεις τα χρήματα, και να ελπίζεις βλακωδως ότι στις 10, που πάλι δεν θα τά ‘χεις, θα βρεις τρόπο να ξεφύγεις!

Μία φάρσα γίνεται με δύο τρόπους: χωρις συνενόχους, και με συνενόχους. Στην πρώτη περίπτωση απαιτει χρόνο, χρήμα, υλικα, κι εργαστήριο. Στη δεύτερη περίπτωση απαιτει τα ίδια, συν πολυ περισσότερο χρήμα, για να κλείσουν στόματα.
Εαν υποθέσουμε ότι ο Περνιέ είχε τόσα πολλα χρήματα (και πού να τα βρει; τα Γράμματα ποτέ δεν πλήρωναν τόσο καλα…) και βρήκε συνενόχους εχέμυθους, θα χρειάστηκε κάπου ένα μήνα, το λιγώτερο, για να σκαρώσει τον δίσκο. Μόνος του, θα χρειαζόταν τρεις μήνες τουλάχιστον. Για τα υλικα δεν συζητάω, είναι ευτελους αξίας: λίγο ξύλο, ένας σουγιας για το σκάλισμα των σφραγίδων, λίγη λάσπη, κι ένας φούρνος για το ψήσιμο.

Πάντως, ακόμη και σ’ έναν μήνα, κάποιος θα τον έπαιρνε χαμπάρι. Απρογραμμάτιστη απουσία απ’ τις ανασκαφες για «δουλειες», δήθεν ασθένειες… πόσο θα κρατούσαν αυτες οι δικαιολογίες;

Ο δίσκος είναι χίλια τοις εκατο αυθεντικος.

  • Ναι, αλλα μέχρι σήμερα δεν πέρασε εργαστηριακες εξετάσεις!

Κακως, κάκιστα!

  • Τέλος πάντων, τί είναι τα εικονίδια του δίσκου; γράμματα, συλλαβες, ή έννοιες;

Σαφως έννοιες. Τα εικονίδια είναι 45, άρα δεν είναι ξεχωριστοι χαρακτήρες. Δεν είναι γράμματα, όπως στη σημερινη Ελληνικη γραφη. Παίζεται να είναι συλλαβογράμματα (θά πρεπε να είναι περισσότερα, διότι πχ η Γραμμικη Β’ χρησιμοποιει πάνω απο 80 – άρα, εδω να χρησιμοποιείται υποσύνολο), πλην όμως το όλο πλαίσιο της ιστορίας μας δείχνει πως είναι έννοιες. Καθαρα.

  • Έχουν δίκιο οι επιστήμονες, που υποστηρίζουν ότι τα εικονίδια του δίσκου προέρχονται απο τα αιγυπτιακα ιερογλυφικα;

Ανάθεμα κι αν είδαν ποτε στη ζωη τους αιγυπτιακα ιερογλυφικα, αυτοι που λένε τέτοια πράγματα!

  • Είσαι υπερβολικος!… αφου μέχρι και τα τουριστικα γραφεία, που οργανώνουν ταξίδια στην Αίγυπτο, τα βάζουν για διακόσμηση στις αφίσες τους!

Σύμφωνοι!… Αλλα, τότε, ισχύει έτερόν τι: όσοι είπαν τέτοια πράγματα, τα είπαν υπο την επήρεια στριφτων τσιγάρων με ταμπάκο …Ζωνιανων! (Είπαμε… «Κρητικη κουλτούρα», αλλα όχι και να το παρακάνουμε! 🙂 )

  • Καλα!… Η Γραμμικη Α’, όμως, προέρχεται απ’ τα εικονίδια του δίσκου, δεν είν’ έτσι;

Τσού! 🙂

Πού πάτε, ρε, και τα βρίσκετε αυτα τα ωραία; εδω, ας πούμε; Και δεν βλέπετε ότι ο πίνακας αντιστοιχιων είναι «φαφούτικος», σα χτένα με σπασμένα τα περισσότερα δόντια της;
Αντιστοιχία με το ζόρι δεν υφίσταται. Επιστημονικα συμπεράσματα στανικως δεν βγαίνουν – εκτος αν είσαι απατεώνας. Ή ξεροκέφαλος, και θες να επιβάλεις τις θέσεις σου στους πάντες, που νά ‘ρθει το Σύμπαν ανάποδα. Ή εγωΐσταρος, και δεν θες ούτε (α) να προφέρεις τις λεξούλες: «δεν γνωρίζω», ούτε (β) να σε αποκαλέσουν άσχετο, και να σου πέσ’ η μούρη – οπότε ανεβάζεις στον θρόνο της «επιστημονικης ερμηνείας» όποια μαλακία τύχει να βρεις μπροστα σου.

Ή θέλετε να μου πείτε, ότι μία και μοναδικη πινακίδα με κάποια εικονίδια, είναι η μήτρα, που γέννησε όλες τις πινακίδες της Γραμμικης Α’, και συνακόλουθα της Γραμμικης Β’; Και μάλιστα, μη λαμβάνοντας υπ’ όψιν πιθανη «αλλαγη χρήσης» των ιερογλυφικων του δίσκου (πχ απο πλήρεις λέξεις σε άσχετες συλλαβες), μαζι με τη δήθεν απλοποίησή τους; Αυτα τα πράγματα δεν γίνονται, χωνέψτε το.

Η συμπερασματικη λογικη όλων αυτων των ανοησιων, οδηγει στα εξης (επίσης ανόητα) :

  • Τα ιδεογράμματα του δίσκου γεννάνε τους χαρακτήρες της Γραμμικης Α’, και συνακόλουθα τους αντίστοιχους της Γραμμικης Β’.
  • Άρα, αν πάμε ανάποδα, μια που η Γραμμικη Β’ έχει επαναναγνωστει, μπορούμε να επαναναγνώσουμε και τη Γραμμικη Α’ εύκολα, και άρα τις «συλλαβες», που αντιπροσωπεύουν οι εικόνες του δίσκου, άλλο τόσο εύκολα.

Το αποτέλεσμα: Όλες οι «ερμηνείες», που βασίστηκαν σ’ αυτη τη «λογικη», δείχνουν ένα -υποτιθέμενο- κείμενο άναρχο, ασύντακτο, άνευ νοήματος («άρρητ’ αθέμιτα κουκια μαγειρεμένα», που λένε), και με λέξεις, όπως θα τις πρόφερε ένας αυτιστικος, ή ένας κικίμπας.
Πολλη χαμένη ενέργεια!… η οποία ουδόλως χαρακτήριζε τις αρχαίες εκείνες κοινωνίες!

  • Τότε;

Η Γραμμικη Α’ προϋπήρχε του δίσκου, και είναι ξεχωριστη, ενδιαφέρουσα ιστορία… Καμμία σχέση με όσα νομίζετε. Εαν κάποια μέρα επαναναγνωστει και αξιολογηθουν σωστα και τα «πραγματικα στοιχεία» της, τότε θα ευρεθείτε προ μεγάλων εκπλήξεων.
Εαν, τώρα, ο κατασκευαστης του δίσκου πήρε την ιδέα του απο τα αιγυπτιακα ιερογλυφικα, δεν το γνωρίζω. Απλως την ιδέα, λέμε! Μπορει, μια που η Κρήτη είχε στενες σχέσεις με την Αίγυπτο. Πάντως, με τίποτε δεν θα ήθελε να πέσει ο δίσκος σε ακατάλληλα χέρια… να τον ρωτήσουν τί γράφει, περνώντας τον απο «μίαν μικραν ανάκρισιν» έξω απ’ το κλουβι του Μινώταυρου… και να τα ξεράσει όλα… Με τίποτε, λέμε!

Σας κέντρισα το ενδιαφέρον, έ; 🙂

Και πού να σας πω ότι το κείμενο αυτο, όσο ήταν επικίνδυνο για τότε, άλλο τόσο είναι επικίνδυνο και για σήμερα!Εκτος αν οι γνώσεις του διαδοθουν σε όσο το δυνατον περισσότερους.

  • Καλα… δεν είναι γραφη αρχαιότερη της Γραμμικης Α’, δεν είναι κείμενο για τους πολλους… τί είναι, τελικα; μαγικες επικλήσεις; Γι’ αυτο το χαρακτηρίζεις «επικίνδυνο»;

Όχι, δεν περιέχει μαγικες επικλήσεις. Είναι κείμενο …Ιστορίας! 🙂

  • Κι απο πότε έγινε η Ιστορία επικίνδυνη;

Ρε σεις!… Μην πάτε μακρια! Πολυ πρόσφατα, στην Ελλάδα κάποιος υποψήφιος διδάκτωρ Ιστορίας βρήκε μισθολογικο κατάλογο (στ’ αρχεία της Βέρμαχτ) με ονόματα …χαφιέδων και κουκκουλοφόρων! Οι Γερμανοι πάντα ήταν μεθοδικοι, οπότε, αν κάποιος Έλληνας ήταν πχ μάγειρος στις υπηρεσίες τους, τότε έγραφαν στην μισθολογικη κατάσταση: «μάγειρος». Εαν ήταν χαφιες, δεν έγραφαν τίποτε!
Δημοσιεύει, λοιπον, ο δόκτωρ, το εύρημά του, και …δέχεται μήνυση απο τον -ηλικιωμένο- γυιο ενος των χαφιέδων! Γεμάτο το δικόγραφο απο: «Η τιμη του πατρος μου», και δώσ’ του: «Η τιμη του πατρος μου», και λοιπες τρίχες κατσαρες. Λες και μπορεις να υπερασπιστεις την τιμη σου στα δικαστήρια, …αν δεν έχεις τιμη! Ή, λες και τα δικαστήρια απονέμουν και …διδακτορικα Ιστορίας παύλα Αρχαιολογίας!

Και μετα με ρωτάτε, αν η Ιστορία είναι επικίνδυνη; Πυρηνικη βόμβα είναι!!! Όχι απλα επικίνδυνη!

  • Τέλος πάντων, πές μας: η γλώσσα του δίσκου είναι τα Ελληνικα;

Όχι απαραίτητα. Κι αν ναι, όχι αυτα που ξέρουμε – θα είναι τα Ελληνικα δυόμιση, ή, ίσως τριων εξελικτικων βημάτων πίσω.

  • Κι αυτοι που είναι σίγουροι, πως πρόκειται για Ελληνικα;

Βιάζονται να βγάλουν συμπεράσματα! Βιάζονται πάαααρα πολυ!

  • Τότε, καταλαβαίνεις πως -σύμφωνα μ’ αυτα που λες- ούτε και οι αρχαίοι Κρήτες ήταν Έλληνες;

Μεγάλη ιστορία! Η απάντηση δεν είναι «όχι, δεν ήταν Έλληνες», αλλα δεν είναι ούτε ένα ευθυ, σκέτο «ναι». Το πώς συμβιβάζονται αυτα, θα σας το εξηγήσω στην πορεία.

(Φ-2) : ντίκο Παέτο – IV

15 Σχόλια

λη αυτη την μακρα εισαγωγη, δεν την κάναμε χωρις σκοπο. Ήθελα να σας δώσω βασικες γνώσεις για το αντικείμενο. Ώστε, και να καταλάβετε καλύτερα τη δικη μου προσπάθεια, κι ίσως να επιχειρήσετε στο μέλλον κι εσεις μία «επανανάγνωση αρχήθεν» οποιουδήποτε κειμένου.

6. Εμπειρία, λογικη, παραδείγματα

Οι διασημότερες επιτυχεις επαναναγνώσεις ήταν κατα σειρα:

Όλες αυτες οι επαναναγνώσεις έδωσαν μία μεθοδολογία, η οποία, βέβαια, συμφωνει και με τη λογικη. Όταν, λοιπον, επιχειρούμε επανανάγνωση, πρώτα πρέπει να καθορίσουμε αν βλέπουμε ξεχωριστους χαρακτήρες (πχ σημερινα Ελληνικα), συλλαβες (πχ Γραμμικη Β’), ολόκληρες έννοιες (πχ …αυτο που θα δούμε! 🙂 ), ή σύνθεση, όπως έννοιες και συλλαβες ταυτόχρονα (Κινέζικα).

Αφου, λοιπον, καθορίσουμε τί ψάχνουμε (με την επιφύλαξη ότι απ’ ανάμεσα μπορει να έχουμε και σύμβολα «στενογραφίας» – δηλ. έχουμε πχ αλφάβητο χαρακτήρων ανάκατο με έννοιες), τότε προχωράμε στις δοκιμες επανανάγνωσης. Σ’ αυτην, λοιπον, φυσιολογικα πρώτα «σπάνε» – με τη σειρα:

  • το αριθμητικο σύστημα (με προϋπόθεση ότι χρησιμοποιούνται ειδικα σύμβολα για την απόδοση των αριθμων)
  • το ημερολογιακο σύστημα (παρομοίως)
  • τα μέτρα και σταθμα (παρομοίως).

Ακολουθουν – πάλι με τη σειρα:

  • τα ουσιαστικα
  • τα επίθετα
  • τα ρήματα
  • τα σύνθετα ρήματα (άρα, και οι προθέσεις ή τα μεταθέματα)
  • οι αντωνυμίες
  • οι «λοιπες μικρες λέξεις» (επιρρήματα, συνδετικα, κτλ).

Στο αμέσως προηγούμενο στάδιο της επανανάγνωσης, αλλα όχι σε προκαθορισμένη στιγμη, διαβάζονται και:

  • Οι καταλήξεις των λέξεων και οι αρχικοι χρόνοι.

Κάπου πριν το τέλος, ξεκαθαρίζουν ζητήματα ορθογραφίας (η αλλοίωση λέξεων, που λέγαμε), και ζητήματα αλλοίωσης εννοιων (ο ποιητικος λόγος).

Τέλος, μας μένει ένα καθαρα φιλολογικου ενδιαφέροντος βήμα:

  • η σύνδεση του γραπτου λόγου με τον προφορικο, δηλαδη πώς διαβάζονται φωναχτα τα κείμενα.

Οι πλέον χρησιμοποιούμενες μέθοδοι για την επανανάγνωση είναι:

  • η σύγκριση με γνωστες γλώσσες
  • η στατιστικη ανάλυση (όταν υπάρχει μεγάλη ποσότητα γραπτων κειμένων)
  • η «δοκιμη και λάθος» (trial and error)
  • το «σπάσιμο» σε υπο-ομάδες.

Αυτο το τελευταίο (ακριβως η μέθοδος των Πολωνων Μαθηματικων με τις «βόμβες») σημαίνει ν’ απομονώνεις ομάδες λέξεων, οι οποίες κατα κάποιο τρόπο «δεν ανακατεύονται» με τις υπόλοιπες, και να διαβάζεις πρώτες αυτες. Επομένως, όσες μένουν, είναι «κάτι άλλο». Πχ αυτο που αναφέραμε παραπάνω, ότι πρώτα απομονώνεις τους αριθμους – άρα, ό,τι μένει, είναι κείμενο.

Ο «κάνναβος» του Βέντρις, τώρα, μετα την επιτυχία του στη Γραμμικη Β’, απετέλεσε ένα εργαλείο, του οποίου έγινε κατάχρηση. Χρησιμοποιήθηκε χωρις επιτυχία πχ στην προσπάθεια επανανάγνωσης των Μαγιάνικων.

Τίποτε απο τα παραπάνω δεν είναι απόλυτο, πάντως. Η διαδικασία που παραθέσαμε, ακολουθείται σε γενικες γραμμες – αλλα πάντοτε πρέπει να έχουμε το μυαλο μας σ’ εγρήγορση, για τυχον δυσκολίες.
Ας πούμε, στα Μαγιάνικα όντως πρώτα βγήκαν οι αριθμοι και το ημερολόγιο. Απ’ το 1930 ήταν γνωστα!… αρκετος καιρος, ώστε να φουντώσουν διάφορες καταστροφολογικες θεωρίες. Δεν ήταν, όμως γνωστα τα κείμενα, για την επανανάγνωση των οποίων το αποφασιστικο βήμα έγινε με τη διδακτορικη διατριβη της Σήλε (το 1982), «Περι των ρημάτων στους Μάγιας».
Στα Μυκηναϊκα, όμως, δεν υπήρξε σαφες «σπάσιμο» των αριθμων πρώτα… Με την έννοια ότι, τον καιρο που ο Βέντρις άρχιζε την επανανάγνωση της Γραμμικης Β’, δεν υπήρχε ανακοινωμένος πίνακας αριθμητικου συστήματος. (Στο κείμενο υπάρχουν και αριθμοι περιγραφικως: πχ «ί-πο τέ-το-ρε», τέσσερα άλογα.)

Για την Ιστορία: ο Ήβανς παρατήρησε ότι σε κάποιες πινακίδες τα σύμβολα ήταν τακτοποιημένα πολυ καλα το ένα κάτω απ’ τ’ άλλο, όπως ακριβως στα κατάστιχα των λογιστων. Παρατήρησε, επίσης, ότι απο κάτω υπήρχαν πάντα τα δύο ίδια σύμβολα, που μοιάζανε πολυ με δύο σύμβολα «αρκαδοκυπριακα». Ως αποτέλεσμα, διάβασε τα σύμβολα ως «τό-σο», ή «πό-σο» (δηλαδη «άθροισμα»). Ήταν απόλυτα σωστος σ’ όλες αυτες τις υποθέσεις!
Επίσης, ο Ήβανς είναι αυτος, που πρώτος κατάλαβε ποια σύμβολα της Γραμμικης Β’ ήταν αριθμοι.

(Για την Ιστορία, πάλι: συμπτωματικως, ο Ήβανς και ο Βέντρις ήταν κοντοχωριανοι. Απ’ το Χέρφορντσιρ. Και μάλλον ο Ήβανς κατάλαβε νωρις πως οι πινακίδες των Μυκηναίων ήταν λογιστικα κατάστιχα, γι’ αυτο και οι «υπερεσίες» -μέλος των οποίων ήταν- δεν ενδιαφέρθηκαν περισσότερο – και δεν προχώρησαν την επανανάγνωση.
Οι επαναναγνώσεις, για τις οποίες ενδιαφέρονται οι «υπερεσίες», είναι ετούτη εδω, δηλαδη ο δίσκος της Φαιστου, και τα γλυπτα της ζωφόρου του Παρθενώνα! Ναι, τα «Ελγίνεια»! Αυτο ακριβως είναι το «μεγαλύτερο αίνιγμα της εποχης μας», για το οποίο έκανα λόγο σε παλιότερη ανάρτησή μου.

Αν νομίζετε πως τα γλυπτα της ζωφόρου αναπαριστουν την πομπη των Παναθηναίων, είσαστε πολυ μακρια νυχτωμένοι-ες! Για να σας βγάλω απ’ την απορία, είναι συμβολικες αναπαραστάσεις διαδοχικων καταστάσεων του μυαλου – και δη, της ανελικτικης σπείρας!
Γιατί; Μα… αν μη τί άλλο, τί σόϊ «ναος της Θείας Σοφίας» θα ήταν ο Παρθενώνας, αν δεν βοηθούσε τον άνθρωπο ν’ ανελιχθει προς την Σοφία των Θεων, με …κάποια …βοηθήματα…;

Μη ζητάτε περισσότερα, προς το παρον.)

Ως «αντίδωρο» στο φίλον αναγνωστικο κοινο (για την υπομονη του), θα πω ποιες ακόμη γλώσσες έμειναν χωρις επανανάγνωση:

Δεν είναι και πολλες… Σπεύσατε! 🙂


7α. Σύντομη ιστορία του δίσκου και σύντομη «δισκολογία»

Ο δίσκος της Φαιστου βρέθηκε συμπτωματικα το 1908 στο ανάκτορο της Φαιστου, απ’ τον Ιταλο Αρχαιολόγο Λουΐτζι Περνιέ.
Απο τότε μέχρι σήμερα, δεν έχει αναγνωστει. Οι δε υποθέσεις για το περιεχόμενό του και την προέλευσή του είναι απειροπληθεις!

Για να πάρετε μια ιδέα τί έχει γραφει για τον δίσκο, ιδου:

Εκτος απ’ το βιβλίο του Μηνα Τσικριτζη, που αναφέρεται στον 4ο σύνδεσμο, άξια μνείας είναι ακόμη δύο. Το πρώτο, της Έφης Πολυγιαννάκη, υπο τον τίτλο: «Ο δίσκος της Φαιστου μιλάει Ελληνικα».
Και το δεύτερο, άξιο αρνητικης μνείας, είναι το βιβλίο του Θεόδωρου Αξιώτη, υπο τον τίτλο: «Η αποκρυπτογράφηση του δίσκου της Φαιστου».

Γιατί αρνητικης μνείας; Διότι δίνεις ένα εικοσάευρο, για να σε ειρωνεύεται στα μούτρα σου ο συγγραφέας… ο οποίος, λέει, ρώτησε φίλους του, λέει, τί είναι η μορφη με τις «ακτίνες» που φεύγουν απ’ το κεφάλι του, που απεικονίζεται πολλες φορες στον δίσκο, και οι απαντήσεις, λέει, ήταν «πάνκ», ή «Μοϊκανός».

Μπορει, κύριε συγγραφέα, εσυ να κάνεις πλάκα, αλλα η δικη σου άποψη ποια είναι; Δεν την αναφέρεις πουθενα. Ο αναγνώστης, όμως, δεν σε πληρώνει, για να δει πόσο είρων είσαι.

Κι επειδη κάτι τέτοια εγω δεν τα χωνεύω (τις προσβολες τις αντιγυρίζω), αλλα κι επειδη δεν θέλω να κατηγορηθω για περιΰβριση νεκρου, ας μας βεβαιώσει οποιοσδήποτε νομίζει ότι μπορει (με ονοματεπώνυμο και ενυπογράφως) ότι ο μακαρίτης, εν ενεργείαι ταξίαρχος (των Ειδικων Δυνάμεων) και αιωρούμενος υπεράνω καναπέδων, δεν ήταν ελευθεροτέκτων.
Κι ότι δεν έπαιρνε εντολες απο μυστικα κέντρα και παράκεντρα, του τύπου: «- Αυτα θα φανερώσεις, κι αυτα θα κρύψεις!»

Άντε, γιατί με κάτι τέτοιες «φίρμες» της «έρευνας» πολυ μας τα ζαλίσανε.

Όλα, μα όλα, όμως, τα ήδη γραφέντα για τον δίσκο, είτε «ορθόδοξα» (της επίσημης Αρχαιολογίας και φιλοτίμων ερασιτεχνων), είτε «ανορθόδοξα» (των Ελλαδεμπόρων) είναι λάθος! Εντελως λάθος!
Και για να το χωνέψετε, με κεφαλαία:

ΕΝΤΕΛΩΣ ΛΑΘΟΣ!!!

Το γιατί, θα το πούμε στα επόμενα. (Ένας λόγος, ότι καμμία ερμηνεία δεν συμφωνει με τις υπόλοιπες! Αλλα υπάρχουν και σοβαρώτεροι λόγοι.)

(Φ-2) : ντίκο Παέτο – III

4 Σχόλια

υσικα, τίποτε δεν μένει στάσιμο – όλα εξελίσσονται. Οι μεταπολεμικες εξελίξεις παρουσιάζουν ραγδαίο ρυθμο αλλαγης, ειδικα με την έλευση των «μαζικων» ηλεκτρονικων υπολογιστων. (Υπήρχε εποχη, κατα τη δεκαετία του 1950, κατα την οποία ο ηλεκτρονικος υπολογιστης κατασκευαζόταν «επι παραγγελίαι«!)
Πράγμα που σήμαινε περισσότερα μυαλα να δουλεύουν πάνω στα ίδια πράγματα. Πράγμα που σήμαινε πολλες νέες ιδέες, μια που η βάση εργασίας ήταν δεδομένη και -κατα το μάλλον, ή ήττον- σταθερη.

4. Το σήμερα – Έσελον

Το διαβόητο σύστημα Έσελον (= ηγεμων), για το οποίο σίγουρα θά ‘χετε μάθει απ’ το Διαδίκτυο, είναι η μετεξέλιξη των πάλαι ποτε αποκρυπτογραφικων συστημάτων του Β’ ΠΠ. Μόνο που χρησιμοποιείται περισσότερο για παρακολούθηση πολιτικων συνομιλιων – που αποτελουν τον κύριο όγκο της σημερινης επικοινωνίας.
Αυτο αποτελείται απο ένα σύνολο κεραιων, που μοιάζουν με τεράστια μπαλάκια του γκόλφ. Όχι ακριβως οι κεραίες, αλλα το κάλυμμά τους. Απ’ αυτες, η μοναδικη μέσα στον ελλαδικο χώρο βρίσκεται στη στρατιωτικη βάση του Ακρωτηρίου, στην Κύπρο.

Το σύστημα αυτο δουλεύει ως εξης: Οι κεραίες (λαθρο)συλλέγουν κάθε συχνότητα που «πετάει» απο κεραία σε κεραία. Αμέσως, κι αφου γίνει εντοπισμος του πομπου, κάθε κεραία ρίχνει το περιεχόμενο της υποκλοπης σ’ ένα δίκτυο απο τερατώδεις υπολογιστες, που βρίσκεται στις ηπαπάρα, στο Φόρτ Μηέηντ («Μέαντε», γράφεται, άμα θέλετε να ψάξετε).
Εκει, οι υπολογιστες αυτοι, με βάση λεξικα απο κάθε γλώσσα, αποθηκευμένα στη μνήμη τους, κάνουν ξεδιάλεγμα – και αν βρουν προκαθορισμένες «ύποπτες» λέξεις, πετάνε το περιεχόμενο της συνομιλίας στον εκτυπωτη. Με τον σημερινο όγκο επικοινωνιων, είναι αδύνατον ένας άνθρωπος να κάνει το ξεδιάλεγμα αυτο.
Βέβαια, εννοείται πως προηγείται αυτόματη μετάφραση απο οποιαδήποτε γλώσσα προς την Αγγλικη.

Εαν γνωρίζουν ότι η συνομιλία γίνεται πχ στην Ελλάδα, απο πχ Έλληνα υπουργο προς τον πχ αρχηγο ΥΠΕΘΑ, και η σύγκριση με το λεξικο δεν βγάλει καμμία ελληνικη λέξη, τότε σημαίνει ότι η συνομιλία είναι κρυπτοφωνημένη – άρα, πριν τον εκτυπωτη παρεμβαίνει ακόμη μία διαδικασία, η εύρεση αντικλειδιου. Όπως ακριβως με τις «βόμβες»! Δοκιμη αντικλειδιου, ξαναπέρασμα απ’ τη σύγκριση με το λεξικο, και ξανα απ’ την αρχη.
Μόνο που, σήμερα έχουν την πολυτέλεια να παραλείπουν την αρχικη μαθηματικη ανάλυση. Περνάνε κατ’ ευθείαν στη «μπουλντόζα», μια που οι υπολογιστες τους είναι ταχύτατοι.

Θα με ρωτήσετε, εαν η συνομιλία είναι προφορικη, πώς γίνεται να πάει στον εκτυπωτη; Μα… με πρόγραμμα αναγνώρισης φωνης! Απο πού, νομίζετε, ξεκίνησαν όλ’ αυτα τα όμορφα προγράμματα γι’ αυτόματη μετάφραση, ή αναγνώριση φωνης, και βρέθηκαν στο εμπόριο; 🙂
Κι όχι μόνο… Τα προγράμματά τους κάνουν αναγνώριση και του φωνότυπου, δηλαδη του ποιος ακριβως μιλάει!… επειδη κάθε άνθρωπος έχει μοναδικη φωνη, όπως έχει μοναδικο δακτυλικο αποτύπωμα. Μία και μοναδικη φορα στη ζωη σου να έχεις μιλήσει σε υπεραστικο τηλεφώνημα, σ’ έχουν καταγράψει στη βάση δεδομένων τους!

Βέβαια, υπάρχει και η περίπτωση -ειδικα στα γραπτα μηνύματα των πρεσβειων- ο αποστέλλων το μήνυμα να κάνει αλλοίωση λέξεων. (Το «Γκαμπό Γκζστρατηγκείγειο», που λέγαμε.) Πλην όμως, οι περισσότερες τηλεφωνικες επικοινωνίες είναι απροστάτευτες, οι δε πρέσβεις (κατα κανόνα οι δικοι μας) συνήθως είναι γόνοι «καλων οικογενειων», καλομαθημένοι, και της Νομικης. Άρα, δεν το πολυψάχνουν το πράγμα, να πάρουν όλα τ’ απαραίτητα μέτρα προφύλαξης.
Μόνο οι στρατοι παραμένουν, να τινάξουν την αυτόματη σύγκριση με τα λεξικα στον αέρα.

Άλλες μεταπολεμικες βελτιώσεις είναι: (α) η πλήρης ψηφιοποίηση των τηλεφωνικων επικοινωνιων και (β) το ότι πλέον χρειάζονται δύο κλειδια, ένα για την κρυπτογράφηση, κι ένα για την αποκρυπτογράφηση. (Στον Β’ ΠΠ έκανες και τις δύο δουλειες με το ίδιο.) Άρα, και να βρεις (μόνον) το πρώτο, δώρον άδωρον.

Κρατήστε:

  • Τον αυτοματισμο των διαδικασιων.

5. Γραμμικη Β’

Απο μια παράξενη συγκυρία, ο άνθρωπος που επανανέγνωσε τη Γραμμικη Β’, είχε δουλέψει και στο Μπλέτσυ Πάρκ. Στις «βόμβες»!
Ο Μιχαήλ Γεώργιος Φραγκίσκος Βέντρις (εδω κι εδω), σε ηλικία 14 ετων, ως μαθητης, είχε παρευρεθει σε μία παρουσίαση πινακίδων με Γραμμικη Β’ σ’ ένα μουσείο, την οποία έκανε ο «πολυς» Άρθουρ Ήβανς (εδω κι εδω). Ο Βέντρις εντυπωσιάστηκε, που ο Ήβανς του είπε -σε σχετικη ερώτηση- ότι αυτες οι πινακίδες δεν έχουν ακόμη αναγνωστει… και τό ‘βαλε σκοπο της ζωης του να τις (επαν)αναγνώσει!

Η αλήθεια είναι, πως ο Βέντρις ήταν πολυ νέος, για να δουλέψει ως (πλήρως εκπαιδευμένος) αποκρυπτογράφος στο Μπλέτσλυ Πάρκ. Μάλλον τον προσέλαβαν εκει, επειδη μιλούσε Πολωνικα ως δεύτερη μητρικη του γλώσσα (απο την Πολωνέζα μητέρα του Άννα-Ντορότα Γιάνας), για να χρησιμεύσει ως διερμηνέας για τους Πολωνους Μαθηματικους, που δούλευαν τις «βόμβες».
Μετα απο δύο χρόνια, είτε οι Πολωνοι Μαθηματικοι έμαθαν αρκετα Αγγλικα, είτε ο Βέντρις παραέγινε περίεργος! Έχωνε τη μούρη του εκει, όπου δεν έπρεπε.
Θυμάστε, που λέγαμε, ότι τα υποβρύχια του Κρίγκσμαρίνε είχαν Ενίγκμα τεσσάρων στροφείων; Έ, λοιπον, τα ίδια υποβρύχια χρησίμευαν και σε άκρως απόρρητες αποστολες, όχι ακριβως πολεμικες. Όπως αυτο, που βυθίστηκε λίγο παρακάτω απ’ τη Τζιά, το 1943 – και κανεις, ακόμη και σήμερα, δεν γνωρίζει το πώς και το γιατί.

Τί γύρευε εκει; Άααααα… Αυτο ακριβως που γύρευε ο «Βρεταννικος» (ο οποίος πάλι βυθίστηκε απο μη πλήρως εξακριβωμένη αιτία) κατα τη διάρκεια του Α’ ΠΠ στην ίδια περιοχη, κι αυτο που γυρεύει μεταπολεμικα ο «Έκτος Στόλος» των ηπαπάρα, και κάνει συχνα βόλτες στην περιοχη: να μελετήσει εξακριβωμένες χωροχρονικες ανωμαλίες!

Φαίνεται πως ο Βέντρις είδε κάποιο σχετικο αποκρυπτογραφημένο σήμα, για το οποίο δεν είχε «διαβάθμιση»… και φαίνεται πως αυτον τον έπιασαν στα πράσσα ανώτεροί του. Τρώει, λοιπον, ένα σούτ για τα βομβαρδιστικα, ως ραδιοναυτίλος. (Η Γουϊκιπήντια λέει το 1942, αλλα όχι – ήταν το 1943. Δηλαδη, το σήμα προερχόταν απ’ τον -ήδη σε λειτουργία- «Κολοσσο»!)
Θα πήγαινε στο μέτωπο, αν -σε ηλικία 21 ετων- δεν ήταν ήδη παντρεμένος με παιδι… και τη γλύτωσε, επειδη ο σχετικος στρατολογικος νόμος (του 1913, αν θυμάμαι καλα) είχε αλλάξει. Οι Άγγλοι, κατα τον Α’ ΠΠ, επειδη κάποια στιγμη ξέμειναν απο φαντάρους, στρατολογούσαν άντρες μέχρι και 57 (!!!) ετων, άσχετο αν αυτοι ήταν παντρεμένοι, ή παντρεμένοι με παιδια. Μ’ αυτον τον τρόπο, όμως, έχασαν στο μέτωπο την μεγάλη μορφη της Φυσικης και της Χημείας, τον Μόζλυ (Moseley – όσοι-ες θυμάστε τα μαθήματα Χημείας απ’ το Γυμνάσιο και το Λύκειο, θα τον θυμηθείτε).
Κι επειδη το πάθημα έγινε μάθημα, άλλαξε ο νόμος.

Τέλος πάντων, ο Βέντρις γλύτωσε απ’ τη λαίλαπα του Β’ ΠΠ. Στο μεταξυ, την άνοιξη του 1939, ο Αμερικανος Αρχαιολόγος Carl Blegen (μαζι με τον Έλληνα Αρχαιολόγο Κουρουνιώτη) βρήκαν στην Πύλο (στο ανάκτορο του Νέστορα) κάπου 600 νέες πινακίδες με Γραμμικη Β’. Αυτες που είχε δει ο Βέντρις στην ξενάγηση, ήταν απ’ τις ανασκαφες του Ήβανς στην Κρήτη. Οπότε, μαζεύτηκε αρκετο υλικο για μελέτη!
Εαν κάποιος, κάποτε, γυρίσει σε ταινία όλη αυτη την ιστορία, θα φτιάξει ένα απο τα γοητευτικότερα φίλμς όλων των εποχων!… Καλοκαίρι του ’40, λοιπον, και όλη η Ελλάδα καταλαβαίνει ότι οι Ιταλοι θα μας ριχτούνε. Τον Σεπτέμβρη του 1940 ο Μπλέγκεν φεύγει απ’ την Ελλάδα για την πατρίδα του με …πλοίο (πολυ επικίνδυνο… η Μεσόγειος ήταν ήδη εμπόλεμη ζώνη), με μια βαλίτσα επαγγελματικες, καθαρες φωτογραφίες των πινακίδων… οι οποίες πινακίδες ασφαλίζονται στο θησαυροφυλάκιο της Τραπέζης της Ελλάδος!

Ευτυχως, φτάνει κι ο Μπλέγκεν σπίτι του σώος κι αβλαβης, μαζι με τη βαλίτσα με τις φωτογραφίες, και κάποια στιγμη κάνει δημοσίευση. Ο Βέντρις τη διάβασε (παρακολουθούσε συστηματικα τα περιοδικα Αρχαιολογίας) και πέταξε τη σκούφια του! Έφτιαξε, λοιπον, δικα του αντίγραφα απ’ το υλικο (ήταν φοιτητης Αρχιτεκτονικης και καλος σκιτσογράφος), και ρίχτηκε στη μελέτη.
Όπως καταλαβαίνετε, έπρεπε να κάνει πολλα πράγματα μαζι: να δει σε ποια γλώσσα αντιστοιχουν οι πινακίδες, να κάνει δοκιμες, να κάνει συγκρίσεις.

Ο Βέντρις στην αρχη υπέθεσε ότι αυτες οι πινακίδες είναι στην Ετρουσκικη γλώσσα, και όχι στην Ελληνικη. Σήμερα, το σκεπτικο αυτο μας φαίνεται λάθος, αλλα τότε ήταν απόλυτα σωστο: ο ίδιος ο -καθόλου ηλίθιος και καθόλου άσχετος- Ήβανς (μεταξυ των άλλων και έμμισθος πράκτορας της ΜΙ6), όταν ανέσκαπτε την Κρήτη, περίμενε να βρει απομεινάρια ενος προελληνικου, μη-ελληνικου πολιτισμου. (Κι αυτο είναι απόλυτα σωστο! Φίλοι Κρητικοι, όσοι τυχον διαβάζετε αυτες τις γραμμες, μην τσινάτε. Θα τα εξηγήσουμε όλα -και- στον επίλογο του «Δημητράκη»! Είσαστε παιδια του Δαίδαλου, κι όχι του Μίνωα, και μεγάλη σας -και δικη μας- τιμη!) Φυσικα, επειδη ο Ήβανς ήταν φίρμα την εποχη εκείνη, λογικο είναι να επηρέασε άτομα, όπως ο Βέντρις.
Τα Ετρουσκικα, τώρα, γράφονται με Ελληνικα γράμματα, δηλαδη διαβάζονται πανεύκολα, αλλα κανεις (; ) δεν καταλαβαίνει τη σημασία των λέξεων που προκύπτουν. Αυτο, τουλάχιστον, είναι η «επίσημη» θέση. Στην πραγματικότητα, δεν θέλουν να το παραδεχθουν: πρόκειται επίσης για Ελληνικα… πλην, όμως, δύο εξελικτικα στάδια πίσω απ’ τα Ελληνικα των Μυκηναίων.

Ο Βέντρις δεν τό ‘βαλε κάτω. Κατάλαβε – όπως κι άλλοι μελετητες- ότι τα εκατον τόσα ιδεογράμματα της Γραμμικης Β’ αναπαριστουν συλλαβες, κι όχι μεμονωμένους χαρακτήρες. (Σήμερα γνωρίζουμε πως τα ογδοντατόσα είναι συλλαβες, και τα υπόλοιπα τριάντα περίπου είναι …στενογραφία!) Άρα, προχώρησε αμέσως σ’ αυτο που ονόμασε «κάνναβο»: έναν πίνακα με τις βασικες φωνηεντικες αξίες σε στήλες, και τις βασικες αξίες συμφώνων σε γραμμες.
Μετα, έκανε τις δοκιμες του, έφαγε τα μούτρα του (αυτη η διαδικασία στις θετικες επιστήμες λέγεται «trial and error» – δοκιμη και λάθος), άλλαξε τις θέσεις των ιδεογραμμάτων στον κάνναβο καμια εικοσαρια φορες, αλλα κάποια στιγμη βρήκε την άκρη, κι έκανε ανακοίνωση στο BBC (το 1952), προσκεκλημένος απο ένα ζευγάρι φίλων του, ραδιοφωνικων παραγωγων.
Απο εκει και μετα, η εξέλιξη της Μυκηνολογίας υπήρξε ραγδαία. Ασχολήθηκαν και οι λοιποι Φιλόλογοι, έγιναν επιστημονικες ανακοινώσεις, κτλ κτλ κτλ.

Εκείνο, που έδωσε την άκρη του νήματος στον Βέντρις, ήταν η παρουσία μερικων λέξεων σε πινακίδες της Κρήτης, και η απουσία τους σ’ αυτες της Πύλου. Και αντίστροφα. Άρα, αυτες οι λέξεις ήταν τοπωνύμια! Έτσι, η πρώτη μυκηναϊκη λέξη που «έσπασε», ήταν αυτη εδω:

(Συνγώμη, δεν βρήκα καμια καλύτερη φωτογραφία.)

Αμνισσός!!! Α-μι-νί-σο!

Μια όμορφη παραλία, κοντα στο σημερινο Ηράκλειο… όπου, τον καιρο του Μίνωα, αγκυροβολούσε ο εμπορικος κι ο πολεμικος στόλος. Κι όπου, το 1627 πΧ, με την έκρηξη του ηφαιστείου της Θήρας, ήρθε το -ύψους 15 και πλέον μέτρων- τσουνάμι κι έκανε τον στόλο κολυμπηθρόξυλα. (Τί νόμιζες, κύριε Μίνωα; ότι το να ρίχνεις ανθρώπους ζωντανους, να τους φάει ο Μινώταυρος, θά ‘μενε απλήρωτο; )
Απο εκει και μετα, το να συμπληρωθει το σταυρόλεξο της Γραμμικης Β’ ήταν θέμα χρόνου.

– Και σήμερα διαβάζουμε τα πάντα στη Μυκηναϊκη, ρε Εργοδότη;

Όχι, υπάρχουν ακόμη μερικα κενα. Πχ έχει προκύψει λέξη do-do-jo, για την οποία κανεις δεν ξέρει τί σημαίνει! («Δοδοίο»; δηλαδη κάποιος αχρηστευμένος τύπος ευκτικης του «δίδω»;…)
Το λυπηρο είναι, ότι οι προφεσσόροι μας δεν έχουν κάνει ακόμη τον κόπο να βάλουν ταμπελίτσες στις βιτρίνες των μουσείων, να ερμηνεύουν τις μυκηναϊκες λέξεις, που αναγράφονται επάνω στα εκθέματα. Γιατί; Εμένα περιμένουν;
Πρέπει δηλαδη ο υποφαινόμενος να διαβάζει απάνω σε πιθάρι, στο μουσείο της Θήβας, τη λέξη «γουανακάτερο» (ανάκτορο), μπροστα σε έκπληκτους τουρίστες; Κι ο έφορος του συγκεκριμένου μουσείου, ο κύριος Αραβαντινος γιατί δεν το φρόντισε, τη στιγμη που έχει προλογίσει την ελληνικη έκδοση του βιβλίου του συγγραφέως …Αγγιστρέως (ή …Πόρνου 🙂 ) για τη Γραμμικη Β’; (Εδω παρακάτω.)

Πάντως, αν θέλει η νύν υπουργος «Παιδείας» να κάνει οικονομία, μπορει ν’ απολύσει όλους τους καθηγητάδες της Φιλοσοφικης, και να τους αντικαταστήσω επαξίως εγω! Τί λέτε; 🙂

Απ’ όλα τα παραπάνω, συγκρατήστε:

  • Το ότι ο «μίτος της Αριάδνης» δεν έχει συγκεκριμένη μορφη. Ανάλογα με την εξυπνάδα μας, αυτοσχεδιάζουμε!

(Φ-2) : ντίκο Παέτο – II

3 Σχόλια

φου, λοιπον, πήραμε μία ιδέα του τί περίπου γίνεται με την αποκρυπτογράφηση και την επανανάγνωση αρχήθεν, ας εξετάσουμε μερικα ιστορικα παραδείγματα, να δούμε πώς αντιμετωπίστηκε το πρόβλημα παλιότερα.

3. Enigma

Η Enigma (Ενίγκμα, δηλ. Αίνιγμα – το πλήρες άρθρο στην Αγγλικη εδω) ήταν εφεύρεση ενος Γερμανοεβραίου εμπόρου προπολεμικα. Πριν καλα-καλα τελειώσει ο Α’ ΠΠ!… Το 1918. Ήταν μία ηλεκτρικη γραφομηχανη μέσα σ’ ένα βαλιτσάκι. (Πότε έβγαλε ηλεκτρικη γραφομηχανη η IBM, είπαμε; το 1980; 🙂 )
Όταν άνοιγες το βαλιτσάκι, το κάτω μισο ήταν πληκτρολόγιο. Το επάνω μισο ήταν ένας πίνακας με βύσματα και γλομπάκια, όπως παλια στα τηλεφωνικα κέντρα του ΟΤΕ. Κάτω απ’ το πληκτρολόγιο κρυβόταν ένας μηχανισμος με τρία δισκάκια, τα «στροφεία», τα οποία αντιστοιχούσαν κάθε γράμμα στο κρυπτογραφικο του αντίστοιχο.
Τα στροφεία, συνδυασμένα με τον πίνακα βυσμάτων, κατόρθωναν μία πολυ ισχυρη -για την εποχη εκείνη- κρυπτογράφηση. Ο δε εφευρέτης της Enigma την παρουσίαζε στις διεθνεις εκθέσεις προϊόντων, προκαλώντας τον οποιονδήποτε να σπάσει τον κώδικα της μηχανης. Φυσικα, ήταν αδύνατον.

Το μόνο μειονέκτημα της Enigma, συγκριτικα με τα σημερινα πληκτρολόγια των υπολογιστων, ήταν η έλλειψη πλήκτρων διαγραφης (backspace / delete). Και τούτο, επειδη γι’ αυτα τα πλήκτρα χρειάζεται μνήμη τύπου buffer, που τότε θα έπιανε αρκετο χώρο. Θα έκανε το βαλιτσάκι διπλάσιο σε μέγεθος, και δύσχρηστο.

Εβραίος-ξεεβραίος ο εφευρέτης, οι Ένοπλες Δυνάμεις του Γ’ Ράϊχ ενδιαφέρθηκαν για την Enigma, και την υιοθέτησαν ολοκληρωτικα (με μικρες δικες τους βελτιώσεις). Στο εξης, μ’ αυτην κρυπτογραφούσαν όλα τα στρατιωτικα μηνύματα, μέχρι και το τέλος του πολέμου.
Απ’ την άλλη μερια, όταν όλος ο κόσμος κατάλαβε πως ο πόλεμος είναι αναπόφευκτος, μία ομάδα λαμπρων Πολωνων Μαθηματικων κατασκεύασε το …ανοιχτήρι της κονσέρβας! Δηλαδη, πρώτα ανέλυσαν θεωρητικα το πρόβλημα της συγκεκριμένης αποκρυπτογράφησης, και κατόπιν προχώρησαν στην κατασκευη υπολογιστικων μηχανων με ρελέδες (relay switch = επανατακτικος διακόπτης, ή ηλεκτρονόμος), οι οποίες μηχανες δοκίμαζαν με τη σειρα πιθανα «αντικλείδια». Αυτες οι μηχανες, με τους άπειρους ρελέδες να κροταλίζουν, έκαναν ανυπόφορο θόρυβο – γι’ αυτο και τις έκλειναν σε ντουλάπες, τοποθετημένες όσο μακρύτερα απ’ τα γραφεία γίνεται. Τις ονόμασαν χαριτολογικα «βόμβες», όπως δηλαδη κάνει η ωρολογιακη βόμβα «τάκ-τάκ-τάκ».

Οι Πολωνοι (λαθρ)ακούγανε συστηματικα τους Γερμανους ασυρματιστες τουλάχιστον απο τα μέσα του 1938, και αποκρυπτογραφούσαν τα σήματά τους. Πώς; βασισμένοι στην -πολυ γοητευτικη- μαθηματικη «Θεωρία των Ομάδων». Ψιλα γράμματα αυτα, μην τα ψάχνετε. Πάντως, ενεργούσαν ως εξης:

  • Με τη βοήθεια ισχυρων ραδιοδεκτων, υπέκλεπταν πολλα σήματα των Γερμανων στη διάρκεια της ίδιας μέρας. Τα σήματα, βεβαίως, ήταν σε κώδικα Μόρς (πρόδρομος του δυαδικου συστήματος…), και δεν αλλοίωναν την κωδικοποίηση αυτη. Δηλαδη, το Α κατα Μόρς εκπεμπόταν πράγματι ως Α, το Β ως Β, κτλ. Άσχετο αν σήμαιναν άλλα γράμματα στο χαρτι.
  • Οι ασυρματιστες κατέγραφαν τα σήματα, και τα παρέδιδαν στην ομάδα αποκρυπτογράφησης. Αυτη, τώρα, εφήρμοζε το εξης απλούστατο σκεπτικο: εαν πάρεις όλα τα πιθανα αντικλείδια με τη σειρα, κάποτε θα βρεις το πραγματικο. Η «μέθοδος της μπουλντόζας», δηλαδη! (Εφαρμόζεται και σήμερα, μη νομίζετε…) Βέβαια, εαν όντως έπαιρναν με τη σειρα όλα τα πιθανα αντικλείδια, θα έκαναν χρόνια να βρουν την απάντηση – αλλα το ζητούμενο σε τέτοιες περιπτώσεις είναι να έχεις απάντηση έγκαιρα, εντος του 24ώρου. Για να ενεργήσεις καταλλήλως. Στο κάτω-κάτω, όλοι οι στρατοι αλλάζουν τα συνθηματικα τους κάθε 24 ώρες.
  • Οι «βόμβες» έβγαζαν απάντηση σε κανα πεντάωρο, αφου, όμως πρώτα η ομάδα των Μαθηματικων «στένευε» κατα πολυ το σύνολο των πιθανων λύσεων. Πώς; Εκτος απ’ τα Μαθηματικα, είχαν βρει έναν ωραίο τρόπο… τους Γερμανους, τους έφαγε η μεθοδικότητά τους!

Τα γερμανικα στρατιωτικα σήματα ξεκινούσαν πάντοτε με ημερομηνία και ώρα, κι αμέσως μετα ακολουθούσε ένα «τηλεγραφικο» δελτίο καιρου της περιοχης του ασυρματιστη που εξέπεμπε! Εφ’ όσον, λοιπον, οι πρώτοι χαρακτήρες ήταν αριθμοι, τα υπόλοιπα ήταν μάλλον εύκολα. Τα «πολλα σήματα», για τα οποία έκανα λόγο, χρειαζόντουσαν για επιβεβαίωση – και περαιτέρω «στένεμα» των πιθανων λύσεων.
Οπότε, αμέσως έβρισκαν πιθανα αντικλείδια, και προγραμμάτιζαν τις «βόμβες» να ξεκινήσουν το ψάξιμο απ’ αυτα. (Οι «βόμβες» ήταν ηλεκτρονικοι υπολογιστες ειδικου προγραμματισμου, όπως λέγεται – σε αντίθεση με τους σημερινους υπολογιστες, που είναι γενικου προγραμματισμου. Ήταν φτιαγμένες για μία και μοναδικη δουλεια, και δεν μπορούσαν -φερ’ ειπειν- να παίξουν παιχνίδια.)

Εαν διαβάσετε τα άπειρα άρθρα, που γράφτηκαν για την Enigma, θα δείτε πώς δούλευε.

  • Αλλα θα βρείτε ελάχιστες πληροφορίες για το πώς έμπαιναν τα δεδομένα στις «βόμβες»…
  • …Και δεν θα βρείτε καθόλου πληροφορίες για την έξοδο, στην οποία αυτες ήταν συνδεδεμένες. (Με μακρια καλώδια, για να μην πλησιάζει ο γραφέας-διαβιβαστης στις ντουλάπες με τον μηχανισμο.)

Η είσοδος των δεδομένων γινόταν απο φωτοκύτταρο (ναι! τότε!…), το οποίο διάβαζε μία χαρτονένια εύκαμπτη διάτρητη ταινία. Αφου, λοιπον, διάβαζε λίγους χαρακτήρες, έκαναν δοκιμες μέχρι να βρουν το αντικλείδι – και μετα έδιναν εντολη «πάρ’ το όλο μέσα». (Δεν υπήρχε μεγάλης χωρητικότητας μνήμη τότε, είπαμε.)

Η δε έξοδος… Εντάξει, τότε ήταν γνωστος ο καθοδικος σωλήνας (δηλ. η τηλεόραση παλιας τεχνολογίας), αλλα δεν τον χρησιμοποιούσαν για έξοδο αποτελεσμάτων.
Το πιθανώτερο είναι να είχε ένα πάνελ με 35 γλομπάκια, όπου σε κάθε γραμμη αντιστοιχούσε ένα γράμμα του γερμανικου αλφαβήτου, 30 στο σύνολο (προφανως τα γράμματα ήταν εγχάρακτα επάνω στο πάνελ). Εαν, τώρα, η μεγαλύτερη γερμανικη λέξη αποτελείται απο 35 χαρακτήρες, τότε μπορούσε να παρουσιαστει ολόκληρη πάνω στο πάνελ, απο τα αντίστοιχα γλομπάκια που άναβαν.
Πιστεύω, ότι δίπλα στο πάνελ υπήρχε γερμανομαθης χειριστης, και, αν έβλεπε αναγνωρίσιμη λέξη, πατούσε ένα μπουτον «τράβα όλη τη χαρτοταινία μέσα, κάνε αποκρυπτογράφηση, κάνε εκτύπωση». Αν έβλεπε όχι αναγνωρίσιμο (αναγνώσιμο) σύνολο χαρακτήρων, πατούσε άλλο μπουτον, «προχώρα στο επόμενο αντικλείδι».

Βέβαια, με το να παρεμβαίνει η κρίση του χειριστη σε κάθε βήμα, κατέβαινε κατα πολυ η ταχύτητα επεξεργασίας – αλλα τότε δεν υπήρχαν οι ευκολίες με την άφθονη μνήμη των σημερινων ΗΥ, που επιτρέπει αποθήκευση ολοκλήρων λεξικων (γι’ αυτόματη σύγκριση).

Τον Μάϊο του 1939, οι Πολωνοι κατάλαβαν ότι θα τους ριχνόντουσαν οι Γερμανοι. Κι απο ανατολας, ο Στάλιν περίμενε κι αυτος την ευκαιρία του. Κατάλαβαν, λοιπον, πως δεν είχαν ελπίδα, κι αμέσως κάλεσαν Άγγλους πράκτορες, ειδικους στο αντικείμενο. (Η Αγγλία ήταν «εγγυήτρια δύναμη» για την Πολωνία.)
Οι Άγγλοι έμειναν έκπληκτοι (διότι δεν είχαν ξαναδει κάτι τέτοιο), αλλα μέχρι τον Ιούνιο του 1939, μόλις δύο μήνες πριν το «μπάμ», οι «βόμβες» ξηλώθηκαν, και μεταφέρθηκαν αεροπορικως (μαζι με το προσωπικο χειρισμου, φυσικα) στην Αγγλία, στο Μπλέτσλυ Πάρκ (εδω, κι εδω), όπου συναρμολογήθηκαν απ’ την αρχη μέσα σε μία σειρα απο ξύλινες καλύβες.

Το τί γινόταν στο Μπλέτσλυ Πάρκ, δεν θα μαθευόταν ποτέ, εαν δεν βρισκόταν ένα ηλικιωμένο πρώην μέλος του προσωπικου, να σπάσει τον στρατιωτικο όρκο μυστικότητας που είχε δώσει, και να μιλήσει. Αυτο έγινε το 1974. Απο τότε μέχρι σήμερα, η βιβλιογραφία για το -πολυ ενδιαφέρον αυτο θέμα- διογκώθηκε πάρα πολυ. Και, φυσικα, εμεις έχουμε και το Διαδίκτυο, να μας λύσει τις απορίες!

(Σημειώστε πως, ακόμη και σήμερα, το 2011, δεν έχει βγει τίποτε παραέξω για τις κρυπτογραφικες κι αποκρυπτογραφικες μηχανες των ηπαπάρα, της τέως ΕΣΣΔ, ή της Ιαπωνίας.)

Η Enigma είχε μερικες πολυ ενδιαφέρουσες καινοτομίες για την εποχη. Πρώτα-πρώτα, μπορούσε να κάνει «αυτοκατοπτρισμο» στο γράμμα – δηλ. το Α νά ‘βγαινε πάλι Α. Άρα, οι πιθανοι συνδυασμοι ήταν 30^30 = 2 x 10^44!!! Βγάλε μια σαβούρα μη χρηστικων κλειδιων, της τάξεως -υποθέσουμε- του 50%, μας μένει το 10^44. Φοβερος αριθμος!…
Με δεδομένο, τώρα, ότι ο πιο γρήγορος ρελές ταλαντώνεται 40 φορες το δευτερόλεπτο, εαν είναι να «καθαρίσει» όλα τα γράμματα του γερμανικου αλφαβήτου, θα κάνει κάπου 0.75 δευτερόλεπτα. Άρα, για μία λέξη των 10 γραμμάτων, θα κάνει 7.5 δευτερόλεπτα… για ένα αντικλείδι και μόνον. Για 10^44 πιθανα κλειδια, θα κάνει 7.5×10^44 δευτερόλεπτα, δηλαδη 2.4×10^37 χρόνια… δηλαδη, χρόνο μεγαλύτερο απ’ την φερόμενη ως ηλικία του Σύμπαντος!!!!!

Καταλαβαίνετε, λοιπον, πόσο βοηθούσε η αρχικη δουλεια της ομάδας των Μαθηματικων, που ξεσκαρτάριζε τη σαβούρα.

Επίσης, η Enigma είχε κι ένα άλλο χαρακτηριστικο: όταν πατούσες συνεχως ένα γράμμα, την πρώτη φορα έβγαζε το κρυπτογραφικο που ήθελες – και τις επόμενες, τα διαδοχικα του.
Δηλαδη, εαν το A το αντιστοιχούσες στο Q και το πατούσες συνεχως άλλες τρεις φορες, έβγαζε R, S, T… Τρέχα γύρευε, δηλαδη.
Μ’ άλλα λόγια, έκανε αυτόματη αλλοίωση κειμένου.

Το σύστημα δούλεψε μια χαρα επι δυόμιση χρόνια, ώσπου το Πολεμικο Ναυτικο του Γ’ Ράϊχ μετέτρεψε την Enigma σε μηχανισμο τεσσάρων στροφείων. Κι ενω μέχρι τότε οι συμμαχικες νηοπομπες έβρισκαν τα υποβρύχια των Γερμανων και τα ρημάζανε, για όλο το 1942 μέχρι τις αρχες του 1943 τα «ξανάχασαν». Οι «βόμβες» δεν επαρκούσαν.
Γιατί; Διότι -με το τέταρτο στροφείο- αύξανε επι 30 φορες ο χρόνος να βγάλουν αποτέλεσμα. Απο πέντε ώρες, πήγαινε στις 150 ώρες, δηλαδη εξήμισυ μέρες. Δώρον-άδωρον! Ώσπου να βρουν οι Άγγλοι τί ετοίμαζε το υποβρύχιο του ναυάρχου Νταίνιτζ, αυτο είχε ήδη κάνει τη ζημια και βρισκόταν πίσω στο Κίελο…

Την απάντηση έδωσε ένας πλήρως ηλεκτρονικος υπολογιστης (πάλι ειδικου προγραμματισμου), ο Κολοσσός, αποτελούμενος απο περίπου 5,000 ηλεκτρονικες λυχνίες, που μαζεύτηκαν με χίλια ζόρια και χίλιες γκρίνιες. Γιατί; Διότι οι λυχνίες τότε πήγαιναν κατ’ ευθείαν στους ασυρμάτους των αεροπλάνων, και τα εργοστάσια δεν προλάβαιναν να βγάζουν παραγωγη. Βλέπετε, τα πολεμικα αεροπλάνα τότε έβγαιναν πιο γρήγορα απ’ τα εργοστάσια, απ’ ότι σήμερα τα βενζινοκίνητα παπια «μέηντ ίν Τσάϊνα».
Οι λυχνίες, πάλι είχαν άλλα προβλήματα: γέμιζαν τον τόπο τρομερη θερμότητα, κάθε 100 ώρες ήθελαν σέρβις, κάθε μέρα υπήρχε πιθανότητα «να τα παίξει» κάποια και να θέλει αλλαγη (διότι αλλοιως σταματούσε όλο το μηχάνημα), και ήταν -την εποχη εκείνη- πανάκριβες.
Πάντως, η πιο αργη λυχνία ταλαντώνεται 1,000,000 (ένα εκατομμύριο) φορες το δευτερόλεπτο, που σημαίνει 25,000 φορες πιο γρήγορη του πιο γρήγορου ρελέ.

Τα Μαθηματικα της αποκρυπτογράφησης, πάντως, παρέμειναν τα ίδια, η διαδικασία παρέμεινε η ίδια, κι ο ταχυς «Κολοσσός» δεν άργησε να δείξει καλα αποτελέσματα. Απ’ την άνοιξη του 1943 και μετα, το παιχνίδι είχε τελειώσει οριστικα για τους Γερμανους.
Μεταπολεμικα, όμως, το μηχάνημα διαλύθηκε, και οι (γερές) λυχνίες πουλήθηκαν έξω στην πιάτσα «ασκαρδαμυκτί»! Μόνο πολυ πρόσφατα έφτιαξαν οι Άγγλοι ένα ακριβες, λειτουργικο αντίγραφο του «Κολοσσου», τιμης ένεκεν, που εκτίθεται σ’ ένα μουσείο.

Απ’ όλη την παραπάνω παρουσίαση της Enigma, εσεις κρατήστε:

  • Τα πολλα αρχικα σήματα (έγγραφα) προς ανάλυση.
  • Την προσπάθεια γι’ αρχικο ξεσκαρτάρισμα του υλικου.


(Φ-2) : ντίκο Παέτο – I

1 σχόλιο

ο κάπως ακατανόητο του τίτλου οφείλεται στο ότι, καθως σκεφτόμουνα την ανάρτηση, πρόφερα τη φράση «δίσκος Φαιστου» σύμφωνα με τους μυκηναϊκους γραπτους χαρακτήρες (εδω, εδω, κι εδω – δυστυχως, στο αντίστοιχο λήμμα της Ελληνικης Γουϊκιπήντια δεν φαίνονται οι χαρακτήρες). Και μ’ άρεσε! Ιδού:

Η όλη ανάρτηση ανήκει στην ενότητα «Ο Φαέθων στη λαογραφία και τον πολιτισμο», εξ ου και το (Φ-2) μπροστα-μπροστα στον τίτλο.
Τώρα, θα μου πεις τί σχέση έχει ο Φαέθων με τον δίσκο της Φαιστου. Θα σου πω ότι στα Μυκηναϊκα γράφονται ακριβως το ίδιο – κι όπως το βλέπεις στο σχήμα: Πα-έ-το!

Θα με ρωτήσεις: «- Αρκει αυτο;»

Θα σου απαντήσω «- Όχι!»

Αλλα, ας πάρουμε τα πράγματα απ’ την αρχη…

1. Ορισμοι

Ως «κρυπτογράφηση» ενος κειμένου ορίζουμε την αντιστοίχιση κάθε γράμματος του κειμένου σ’ ένα άλλο, με βάση κάποιους συγκεκριμένους κανόνες, ώστε το κείμενο που προκύπτει να μην είναι αναγνώσιμο απ’ όσους δεν γνωρίζουν τους κανόνες.
Ουσιαστικα, αποκρύπτουμε ένα κείμενο, άρα και τις πληροφορίες που περιέχει αυτο, απο εχθρους μας – είτε σε καιρο πολέμου, είτε σε καιρο ειρήνης.

Οι κανόνες αυτοι μπορει να είναι σταθεροι, δηλαδη η αντιστοίχιση γίνεται με βάση έναν προσυμφωνημένο πίνακα αντιστοιχιων, ή μεταβλητοι, δηλαδη η αντιστοίχιση γίνεται με βάση μαθηματικους κανόνες, των οποίων το εξαγόμενο πρέπει να υπολογίσουμε κάθε φορα.

Η εκάστοτε αντιστοιχία ονομάζεται «κλειδι» της κρυπτογράφησης.

Η αντίθετη διαδικασία, δηλαδη η επαναφορα κρυπτογραφημένου κειμένου στην αρχικη, αναγνώσιμη μορφη του, ονομάζεται «αποκρυπτογράφηση». Οι δε κανόνες για την αποκρυπτογράφηση ονομάζονται είτε «κλειδι αποκρυπτογράφησης», είτε «αντικλείδι».

Σήμερα, που τα ολοκληρωμένα ηλεκτρονικα κυκλώματα είναι αρκετα γρήγορα, μπορούμε να κρυπτογραφούμε τη φωνη μας (εαν, φυσικα, υπάρχει τέτοια ανάγκη) με τη βοήθεια υπολογιστικων συστημάτων, κατ’ ευθείαν σε «πραγματικο χρόνο». Αυτη η διαδικασία ονομάζεται ορθότερα «κρυπτοφώνηση».
Η αντίθετη διαδικασία, η «αποκρυπτοφώνηση», επαναφέρει την ομιλία στην αρχικη, κατανοητη μορφη της, ώστε να την ακούσει ο συνομιλητης μας.

Επειδη, τώρα, η προσπάθεια διαβάσματος (απο σημερινους ανθρώπους) ξεχασμένων ή νεκρων γραφων ή γλωσσων έχει πολυ παρόμοια διαδικασία με την αποκρυπτογράφηση, θα δείτε στη βιβλιογραφία να μιλάνε γι’ «αποκρυπτογράφηση» νεκρων αρχαίων συστημάτων γραφης. Πλην όμως, ο σωστος όρος γι’ αυτη τη δουλεια είναι: «επανανάγνωση αρχήθεν».

Βέβαια, αυτα για τους νεοέλληνες είναι ψιλα γράμματα… τη στιγμη που το αρμόδιο υπουργείο εγγραμματισμου του λαου αυτου εδω ονομάζεται «Παιδείας», κι όχι «Εκπαιδεύσεως», όπως είναι το σωστο! Αναδεικνύοντας τοιουτοτρόπως σε πανηγυρικως αγραμμάτους απαξοσύμπαντες τους προφεσσόρους της Ελληνικης στα ημεδαπα πανεπιστήμια, απ’ το 1834 μέχρι σήμερα… (Είδατε να διαμαρτυρηθει κανεις τους και «να την πει» στους πολιτικους γι’ αυτο το θέμα; )
…Και τη στιγμη που οι ημεδαποι (τρομάρα τους) εκδότες χαρακτηρίζουν «επανέκδοση» την ανατύπωση, και οι ημεδαποι (επίσης τρομάρα τους) τυχόντες …βιβλιόφιλοι και …φιλαναγνώστες …άνθρωποι του πνεύματος το χάφτουν αυτο αμάσητο.

Εμεις, όμως, εδω, θα προσπαθήσουμε να είμαστε σωστοι.

2. Τα προβλήματα

Τα προβλήματα στην αποκρυπτογράφηση, δεν είναι μονάχα το να βρεις (και ν’ αντιστρέψεις) τους κανόνες κρυπτογραφίας. (Και στην αρχήθεν επανανάγνωση, να βρεις τους κανόνες …απλης γραφης). Είναι και τα εξης:

  • Να ξεκαθαρίσουμε την αλλοίωση των λέξεων.

Πχ, σε στρατιωτικο τηλεγράφημα, η φράση «Απο Στρατηγείο» γίνεται (ηθελημένα, απο τον γραφέα διαβιβαστη) πχ: «Γκαμπό Γκζστρατηγκείγειο». Τρέχα γύρευε, δηλαδη!
Στις (αρχαίες) γραφες έχουμε ανάλογα φαινόμενα, κυρίως σχετιζόμενα με την ορθογραφία. Πχ «φυλάσσω» και «φυλάττω».

  • Να ξεκαθαρίσουμε την αλλοίωση των εννοιων.

Πχ σε στρατιωτικο μήνυμα, αντι να λέει: «αποστείλατε τυφέκια», να λέει: «αποστείλατε πίτσες με αντσούγιες».
Στις γλώσσες, τέτοιο φαινόμενο έχουμε στον ποιητικο λόγο. Πχ:

Σύννεφα μαύρα οι σκέψεις μου
Αστραπόβροντα στο κεφάλι μου
Να βρέξει, να ησυχάσουμε.

Είναι φανερο πως το ποιητη (εγω, δηλαδη – που σκαρώνω και χαϊκου, μη βασκαθω! 🙂 ) εννοει πως έχει πονοκέφαλο απο πρόβλημα, του οποίου δεν βρίσκει τη λύση – την οποία εύχεται να βρει (και να γλυτώσει τα Ντεπόν).

Στις γλώσσες, τώρα, υπάρχει και τρίτος πονοκέφαλος (τα «μαύρα σύννεφα», που λέει το ποιητη παραπάνω! 🙂 ) :

  • Η χαλαρότητα ή/και πολυπλοκότητα των γραμματικων κανόνων.

Πχ, ας υποθέσουμε ότι στην αρχαία Ελληνικη όλες οι λέξεις παίρνουν βαρεία. Εκτος απ’ το ρήμα «προσκυνω», το οποίο παίρνει οξεία, διότι αναφέρεται στον Θεο και το ξεχωρίζουμε απο σεβασμο. Κι εκτος απο πεντέξη άλλα ρήματα, που παίρνουν περισπωμένη, ανάμεσά τους και το «τρέχω».
Πλην όμως, αν το «τρέχω» συνοδεύεται απο την έκφραση «δίπλα στη θάλασσα», ξαναπαίρνει βαρεία.

Ας υποθέσουμε, πάλι, ότι σου πέφτει για «επανανάγνωση αρχήθεν» αρχαιοελληνικο κείμενο με καμια δεκαρια ρήματα βαρείας, συν τρία-τέσσερα «προσκυνω», συν καναδυό «τρέχω», συν εφτα-οχτω «τρέχω δίπλα στη θάλασσα».

Άμα βρεις απ’ αυτο το απόσπασμα τους προαναφερθέντες κανόνες της (υποθετικης) αρχαιοελληνικης Γραμματικης, …γράψε μου!

Δηλαδη, ο συγκεκριμένος τρίτος πονοκέφαλος είναι όσα μισουν -και με το δίκιο τους, δε λέω- οι περισσότεροι μαθητες.

Στην Ελληνικη, ευτυχως, δεν έχουμε τόσον πολυ γραμματικο τραγέλαφο – ή, στο φινάλε, δεν μας φαίνεται, επειδη έχουμε συνηθίσει τη γλώσσα μας. Αλλα έχουμε -πχ- στα ιερογλυφικα!
Ρίξτε μια ματια εδω (και στις προηγούμενες σχετικες αναρτήσεις), να πάρετε μια ιδέα του τί αντιμετώπισαν ο Γιάνγκ κι ο Σαμπογιόν.

SRV 2001-05-23

3 Σχόλια

ίναι δύσκολο να μην το παρακάνω με τον πληθωρικότατο «Σωκράτϋ», αλλα προσπαθω να κρατήσω τα πράγματα υπο έλεγχο.

Λοιπον, το «SRV» έχει γίνει μόδα! Δέστε εδω:

Δύο κοριτσάκια θεώρησαν καλο να γεμίσουν μπογια τα τούβλα του σχολείου τους, και να γράψουν -ξέρω ‘γω- : «Εβίτα και Στρουμφίτα μπού-φού-φού-έ» (ίσον «καλύτερες φίλες για πάντα», ώ αδαεις!). Και ως μουστάρδα στον γύρο με πίττα έβαλαν και το «SRV».
Θα ρωτήσω κανένα πιτσιρίκι να δω τί ακριβως σημαίνει, πάντως ο «Σωκράτϋς» ποτέ δεν ήταν τόσο ρηχος.

Η Μάγια η Μέλισσα τό ‘πιασε καλα το θέμα (στα σχόλια), ότι μπορει να σημαίνει: «Star Rising Venus». (Ρε συ… έλα να γράψεις εδω, βρε… μία διεύθυνση e-mail χρειάζεται μονάχα, έστω και μαϊμου, κι ας μην τη χρησιμοποιήσεις ποτέ! Απλα, να σου στείλω την πρόσκληση. Αλλοιως θα περάσουν όλα απ’ την καμπούρα μου και μόνον. Δεν με λυπάσαι; )
Μπορει, λοιπον, να σημαίνει: «Star Revolving Venus», ή ακόμη απλούστερα: «StaR Venus».

Αν κοιτάξουμε τις δημοσιεύσεις του Γκόρο Αντάτσι του τελευταίου εξαμήνου τουλάχιστον, θα καταλάβουμε πολλα. Ο άνθρωπος είναι σαφέστατος! Ο πλανήτης Αφροδίτη συναντιέται με τη Γη στην ίδια μοίρα του ζωδιακου (με μικρες αποκλίσεις) πέντε φορες κάθε χρόνο. Δηλαδη, κάθε 72 μέρες. Αυτη, λοιπον, η «ουράνια πεντάλφα» μας δίνει έναν μηχανισμο επακριβους χρονισμου, ώστε να περιμένουμε διάφορα σημαντικα γεγονότα σε κάθε «μύτη» της, δηλαδη σε κάθε αστρονομικη παύλα αστρολογικη συνάντηση (conjunction) Γης-Αφροδίτης. (Το site του Αντάτσι είναι γεμάτο απο παραδείγματα.)

Οπότε, στα δικα μας:

Τις αναρτήσεις του «Δημητράκη» τις άρχισα στις 14 Απριλίου, και τα νέα γκράφφιτι του «Σωκράτϋ» τα παρουσίασα στις 19 Μαΐου. 35 μέρες ακριβως η διαφορα, δηλαδη το μισο δύο συναντήσεων Αφροδίτης-Γης! Άσε που 36 μοίρες είναι το άνοιγμα ενος σκέλους της πεντάλφας!!! Δεν μου μένει πλέον καμμία αμφιβολία, τί θέλει να πει το ποιητη.
Αν, μάλιστα ξανακοιτάξετε τη γραφιστικη του σύνθεση, θα δείτε ότι τα δύο ακραία γκράφφιτι ισαπέχουν απ’ το κεντρικο.

Στο μεταξυ, είχαμε κι ένα καινούργιο, το οποιο το ζωγράφισε στις 16 Μαΐου, τότε που έγραψα ότι έφτασε το βιολογικο τέλος του «φιδιου». Εγω το είδα μερικες μέρες αργότερα, αφου έγραψα για τα πρώτα γκράφφιτι – και στο μεταξυ οι βροχες είχαν ξεθυμάνει λίγο τη μπογια.
Καθόμουνα, λοιπον, κι έψαχνα επι κάμποσες μέρες μετα τα ειδησεογραφικα μπλόγκια, μήπως δω τη νεκρολογία του «φιδιου», αλλα λάθος μου. Λάθος μου, διότι η πανσέληνος δεν δίνει ακριβη χρονισμο, αλλα επενεργει ως «σκανδάλη»των γεγονότων: σαν το φυτίλι του δυναμίτη.

Άρα, έχουμε ακόμη κάπου 36 μέρες αναμονης – μέχρι την επόμενη συνάντηση Αφροδίτης και Γης στην ίδια μοίρα του ζωδιακου.

Στο μεταξυ, πάρτε τη φωτογραφία του νέου αυτου γκράφφιτι, και θα σας εξηγήσω παρακάτω τί λέει.

Ακριβως ο ίδιος γραφέας, ακριβως το ίδιο γκράφφιτι – με μία διαφορα: στο τέλος, αντι της Αφροδίτης, οι τρεις τεκτονικες τελείες. Αυτα που έγραψε απο πάνω (δυσδιάκριτα, κάτι σαν «Low Bap»), απ’ ό,τι καταλαβαίνω τά ‘γραψε απλα για «ξεκάρφωμα».
Και φυσικα, εντύπωση μας κάνει το «χυμένο» κόκκινο επάνω στο γκράφφιτι. Αίμα, και τίποτ’ άλλο!

Αυτο εδω μας λέει ότι το «φίδι» όντως θα σκοτωθει. Μάλλον σε τροχαίο. Να «στουκάρει», δηλαδη, το αμάξι του επάνω σε κολώνα της ΔΕΗ. (Αυτο, επειδη ο «Σωκράτϋς» δεν γράφει επάνω σε στύλους. Αυτη είναι η εξαίρεση.)
Ίσως, όμως, αυτο το ατύχημα να είναι στην πραγματικότητα δολοφονία, όπως δηλώνει το χυμένο αίμα. Και ίσως αυτη τη δολοφονία να την κάνει τέκτων πράκτορας απο Αγγλία.

(Παίζει και το να είναι τέκτων το ίδιο το «φίδι», αλλα δεν το πολυπιστεύω.)

Υπάρχει, όμως, ακόμη ένα γκράφφιτι, χθεσινο ή σημερινο. (Εγω το είδα σήμερα.) Όπου ο «Σωκράτϋς» μας εξηγει (; ) τί εννοει:

Τα ανθρωπάκια απο κάτω είναι αρκετα παλια, και βρίσκονται επάνω σε τοίχο σχολείου. Τα έχουν φτιάξει μάλλον μ’ αυτα τα προγράμματα των Δήμων, που δίνουν λεφτα σε γκραφφιτάδες, να φτιάχνουν χαρούμενα σχεδιάκια στα σχολεία.
Η πινελια του «Σωκράτϋ» είναι ακριβως απο πάνω: Cerver!

«Σέρβερ» υπολογιστης; Κέρβερος – δηλαδη, Κάτω Κόσμος; Συνδυασμος αυτων των δύο;… Δεν γνωρίζω.

Υπ’ όψιν, προγράμματα τύπου «Κέρβερος» (είναι καθιερωμένο και ως εμπορικη ονομασία) είναι όσα φυλάνε τους υπολογιστες απο μη εξουσιοδοτημένη πρόσβαση.

Δεν έχω τί άλλο να σας πω, πάω τρέχοντας να γράψω την επόμενη ανάρτηση. Οι ζωγραφιες είναι μεγάλος πειρασμος! Τέτοιος, ώστε να μας κάνει να χάσουμε τα σημαντικα!

Older Entries