Αρχική

Η Ελληνική Γνώση κεκλείδωται! – 2

2 Σχόλια

(προηγούμενο)

ομίζετε πως γιά τη σκοτεινή πλευρά της επιστήμης στη Δύση εκτοξεύω υπερβολές; Νομίζετε πως συκοφαντώ κανέναν; Δεν θα τό ‘λεγα.

Βλέπετε, προ ετών κάποιοι «προοδευτικοί» κοινωνιολόγοι εκλήθησαν να γράψουν μελέτες περί των αυτοχθόνων Ινδιάνων της Κεντρικής καί Νότιας Αμερικής. Ωραία φάση! Λεφτά θα έβγαιναν (ίσως καί τίποτε «τυχερά» έξτρα – από έκδοση κάποιου βιβλίου), θα πουλάγανε καί μούρη με την «προοδευτική» τους φιλανθρωπία προς τριτοκοσμικούς πληθυσμούς, όλα καλά. Φαντάζεστε, όμως, την έκπληξή τους, όταν έμαθαν πως οι μελέτες τους χρησιμοποιήθηκαν γιά να τελειοποιήσουν τις τεχνικές βασανιστηρίων οι (σαφώς ηπαπαρόφιλες) χούντες της περιοχής!… Διότι μέχρι τότε οι Ινδιάνοι άντεχαν το ασφαλίτικο ξύλο. Αλλά οι μελέτες των κοινωνιολόγων αποκάλυπταν τί ενοχλεί στον μέγιστο βαθμό τους λαούς αυτούς, οπότε οι ανακρίσεις συμπεριέλαβαν πλέον καί σοδομισμούς των κρατουμένων αυτοχθόνων!

Κι αυτά, μόνον στην Κοινωνιολογία… Δηλαδή, σε μιά -σάν- επιστήμη «γραφείου». Πού να πάμε, δηλαδή, καί στα ζεματιστά – Φυσικές, Μαθηματικά, καί τα ρέστα!

 

Ακόμη κάτι, άκρως σημαντικό γιά να γίνει πλήρως αντιληπτή η Δυτική νοοτροπία: εφ’ όσον η επιστήμη θεωρείται όπλο επιβολής, τότε την συνοδεύουν οι κανόνες των λοιπών όπλων. Ένας από τους οποίους είναι η μυστικότητα.

Σπάνια γνωρίζουν οι επιστήμονες ποιός ακριβώς χρηματοδοτεί τις έρευνές τους. Κι ακόμη σπανιώτερα γνωρίζουν τον πραγματικό σκοπό της δουλειάς τους – τουλάχιστον στην αρχή. (Δες πχ τους παραπάνω κοινωνιολόγους.) Αυτό το δεύτερο συμβαίνει, επειδή φαρμακερός είναι σχεδόν πάντα ο συνδυασμός των γνώσεων – καί σχεδόν ποτέ οι μεμονωμένες γνώσεις. Έτσι, οι έρευνες σπάνε σε φαινομενικώς ανεξάρτητα μεταξύ τους κομμάτια, καί κάθε ερευνητική ομάδα αναλαμβάνει το κομμάτι της επιστημονικής ειδικότητάς της… χωρίς ποτέ να ξέρει ποιοί άλλοι εργάζονται στα υπόλοιπα κομμάτια.

Χωρίς ποτέ να ξέρει αν υπάρχουν κι άλλα κομμάτια.

 

Καί πώς αντιμετωπίζουν αυτή την πραγματικότητα ακόμη κι οι έμπειροι επιστήμονες; Θά ‘λεγα, με ασύγγνωστη επιπολαιότητα εφήβου. «- Δουλειά να υπάρχει, μισθός να βγαίνει, καί (όσον αφορά τις συνέπειες) δε γ_μιέται!», σκέφτονται σχεδόν άπαντες. Καί ρίχνονται με τα μούτρα στο ψάξιμο – χωρίς να κάνουν περιττές ερωτήσεις, καί χωρίς ν’ αναρωτιούνται γι’ «απαγορευμένα» θέματα.

 

iv. Σπουδαί εις την Αλλοδαπήν

Όμως, ήρθε η ώρα να ξεκαθαρίσουμε ποιά κράτη εκτρέφουν μιά επιστήμη-κόμπρα, καί (στην επόμενη ενότητα) ποιοί Έλληνες φοιτητές πάνε να της κάνουνε γούτσου-γούτσου.

Σχεδόν όλα τα κράτη του πλανήτη μας έχουν τέτοιο …κατοικίδιο (πλην ενός …πολύ γνωστού σας κρατιδίου, που βάλθηκε ν’ αυτοκτονήσει), αλλά εδώ μας ενδιαφέρουν ειδικά όσα έχουν παγκοσμιοκρατορικές βλέψεις. Αυτά, τώρα, δεν είναι πολλά. Τα διακρίνεις εύκολα, λόγωι της κατοχής / ανάπτυξης πυρηνικών όπλων στον πολεμικό τομέα, καί του ανεπτυγμένου διαστημικού τους προγράμματος στον ειρηνικό ( ; ). Χοντρικά πρόκειται γιά:

  • τις ηπαπάρα,
  • τη Ρωσσία,
  • την Κίνα,
  • την Ινδία,
  • την αγγλίτσα,
  • τη γαλλίτσα,
  • τη γερμανίτσα,
  • καί μερικούς ακόμη δευτερεύοντες «παίχτες».

Όπως πχ Ιαπωνία, Ιράν, πακισκατάν, οξαποδουήλ. Ενδεχομένως καί τουρκίτσα, ή καμιά Αργεντινή καί Βραζιλία.

Ως γνωστόν, όμως, οι Έλληνες φοιτητές που κυνηγάνε την κορυφή, δεν πάνε σ’ όλ’ αυτά, αλλά σε συγκεκριμένο υποσύνολο: ηπαπάρα, αγγλίτσα, γαλλίτσα, γερμανίτσα. Ελάχιστοι, δέ, σε Ρωσσία καί Ιαπωνία. (Λόγωι γλώσσας κυρίως, αλλά καί νοοτροπίας των λαών αυτών.) Φυσικά, τη ραγδαίως αναπτυσσόμενη οπλική βιομηχανία της τουρκίτσας την κινούν (ως φύσει εξυπνότεροι) οι Ελληνογενείς, κι όχι οι γόνοι των Τουρανομογγόλων – όμως αυθεντικοί Έλληνες φοιτητές δεν πρόκειται να πάνε εκεί.

Εχθρικές κι επικίνδυνες γιά την Ελλάδα είναι αρκετές από τις προαναφερθείσες χώρες, πλην όμως οι τέσσερεις πρώτες χώρες του «υποσυνόλου» (τις οποίες προτιμούν τα δικά μας μπουμπούκια γιά σπουδές) είναι οι άκρως φαρμακερές.

Μ’ άλλα λόγια, οι δικοί μας φοιτητές κι επιστήμονες πάνε να πιάσουν φιλίες με δηλητηριώδεις κόμπρες. Καθόλου σοφό, θα έλεγα.

 

v. Ο Έλλην φοιτητεύς εις την Αλλοδαπήν

Τί είδους Έλληνες φοιτητές πάνε, λοιπόν, σ’ αυτές τις χώρες;

Πολύ χοντρικά, θα λέγαμε πως διαιρούνται στις εξής κατηγορίες:

(α1) Προπτυχιακοί φοιτητές, που το εννοούν ειλικρινά ότι θέλουν να σπουδάσουν.

Πρόκειται γιά «καλά παιδιά» με αρκετό μυαλό, που (αμέσως μετά το Λύκειο) βγαίνουν έξω, γιά ν’ αποφύγουν την εν Ελλάδι καφρίλα των πολιτικών ιδεοληψιών καί των κομματικών νεολαιών μέσα σε πανεπιστήμια γύφτικης αισθητικής.

(α2) Προπτυχιακοί φοιτητές τυχοδιώκτες.

Αυτοί αποφεύγουν όσα καί οι προηγούμενοι, αλλά κυρίως τη στράτευση – η οποία τους ενοχλεί περισσότερο από τη λέχρα των εντοπίων πανεπιστημιακών χώρων.

Κατά περιπτώσεις, αποφεύγουν κι ολόκληρη την Ελλάδα – με τη νοοτροπία της οποίας  (νομίζουν πως) δεν τα πάνε καλά. Δηλαδή, μιλάμε γι’ άτομα που τα «σημεία αναφοράς» τους τα έχουν σε ξένους πολιτισμούς, κι όχι σ’ αυτόν που τα γέννησε. (Εντάξει, δικαίωμα.)

Κάθονται πολλά χρόνια έξω (διότι ο μπαμπάς έχει λεφτά – κι άλλα παιδιά πίσω στο σπίτι, ώστε ν’ ασχολείται), ίσως καί μόνιμα. Φροντίζουν να βρουν δουλειά με καλά χρήματα, αλλά γενικά η φιλοσοφία τους είναι «όσα πάνε, κι όσα έρθουν». Δεν τους ενδιαφέρει κάποιο πτυχίο ειδικά, τους κάνει οποιοδήποτε. Γι’ αυτό καί τους βλέπεις συχνά ν’ αλλάζουν ειδικότητα, ή πόλη σπουδών.

Οι προπτυχιακοί φοιτητές έχουν ακόμη πολύ δρόμο μπροστά τους, ώσπου να γίνουν (έστω καί δυνητικώς) επικίνδυνοι. Γι’ αυτό, δεν θα μας απασχολήσουν περισσότερο.

(β1) Μεταπτυχιακοί φοιτητές σε μή «καυτές» επιστήμες, πχ πολιτικοί μηχανικοί.

Βέβαια, εν δυνάμει όλες οι επιστήμες μπορούν να κάνουν ζημιά. (Μέχρι κι η Φιλολογία – διότι ο ήχος / λόγος έχει συνέπειες…), αλλά τούτοι εδώ δεν μπορούν να θεωρηθούν ανθελληνικός κίνδυνος. Ούτε κάν ελάχιστα πιθανός.

(β2) Μεταπτυχιακοί φοιτητές σε «καυτές» επιστήμες.

Όϊ όϊ μάνα μ’!… Δε σου λέω τίποτε!!! Ουσιαστικά, όλο το παρόν άρθρο έχει να κάνει μ’ αυτούς.

 

Οι τελευταίοι χωρίζονται σε δύο ακόμη υποκατηγορίες: τα «μασωνάκια» καί τους «απ’ έξω». (Βεβαίως, αυτός ο διαχωρισμός ισχύει καί γιά τα προηγούμενα «πακέτα» – αλλά δεν τα εξετάζουμε αυτά.) Ποιοί είναι ποιοί, τώρα;

Τα «μασωνάκια» είναι τα παιδιά του κλειστού κυκλώματος των τωρινών αρχόντων του κόσμου. Είναι πχ τα καθυστερημένα που κάνουν καταλήψεις στα σχολεία τους, αλλά κάποιες κυράτσες της τηλεόρασης τους εύχονται μιά μέρα να γίνουν πρωθυπουργοί – καί γίνονται! (Άντε τώρα να γίνεις κι εσύ πρωθυπουργός -ακόμη κι αν δεν «καταλάβεις» ποτέ σου το σχολείο σου-, καί να σου το ευχηθεί μιά τηλεοπτική κυράτσα απ’ τα δεκαπέντε σου! Εύκολο είναι; ) Είναι κάποια ζά, που περνάνε τις εξετάσεις «αέρα» – αν καί δεν ξέρουν να ξεχωρίσουν δυό γαϊδάρων άχυρο. (Λογικό! Ως ζά, το τρώνε μόνα τους.) Φερ’ ειπείν, πάνε καί γράφονται σε κάποιο πανεπιστήμιο της Βλαχομπογδανίας (καθ’ ό κούτσουρα), αλλά μετά παίρνουν μεταγραφή γιά το πολυτεχνείο ενός μεσογειακού κρατιδίου, απ’ όπου …αποφοιτούν, χωρίς να έχουν ποτέ τους ανοίξει βιβλίο.

Κτλ κτλ.

Χαρακτηριστικό τους είναι πως παιδιόθεν γνωρίζουν άριστα ότι προορίζονται να διαδεχθούν τους γονείς τους στη -δοτή- αρχηγία του λαουτζίκου, καί να διαιωνίσουν το υπάρχον κατεστημένο. Σ’ όλη την πορεία τους δεν πρόκειται να συναντήσουν εμπόδια, γι’ αυτό καί κατά κανόνα δείχνουν ειρωνική κι αλαζονική συμπεριφορά. Τα «μασωνάκια» είναι ήδη πονηρεμένα γιά το ποιός (καί πώς) κάνει κουμάντο στην κοινωνία, δεν χρειάζονται περαιτέρω φροντιστήριο επ’ αυτού.

Άκρως απαραίτητη διασαφήνιση: από μυαλά, τα μασωνάκια κατά κανόνα είναι της πλάκας. Πλην όμως, ανάμεσά τους υπάρχουν καί υπερευφυή άτομα – τα οποία, καλό είναι να μην τα υποτιμάει κάποιος.

Οι «απ’ έξω» είναι καλά παιδιά (όπως στην κατηγορία α1), ήδη καλοί επιστήμονες, όσα έχουν καταφέρει στη ζωή τους τα κατάφεραν με την αξία τους, αλλά τυγχάνουν εντελώς χαϊβάνια ως προς το αν διατρέχουν κίνδυνο να τους εκμεταλλευτεί κάποιος αγρίως. Επειδή κατά κανόνα έχουν υψηλό δείκτη νοημοσύνης, νομίζουν -βλακωδώς- πως μπορούν να τουμπάρουν τον οποιονδήποτε. Κι αυτό ακριβώς είναι που μας πήρε καί μας σήκωσε!

Θα επανέλθω παρακάτω, διότι αυτήν ακριβώς τη χαϊβανωσύνη πάω να σταματήσω καί να εξαλείψω.

 

vi. Μεσαίων καί μασωνοκλίκες

Τα μασωνάκια διατηρούν τον κλειστό χαρακτήρα της κλίκας τους, περιχαρακωνόμενα μέσα σε δύο «τείχη».

Το πρώτο από δαύτα είναι το γελοίο, αναχρονιστικό μεσαιωνικό έθιμο των συστατικών επιστολών. Αυτές επί της ουσίας δεν προσφέρουν τίποτε, παρά μόνον τη διαβεβαίωση πως ο κομίζων είναι «δικό μας παιδί».

Βέβαια, αν ρωτήσεις το πανεπιστημιακό ιερατείο τί χρειάζονται οι συστατικές επιστολές, θα σου απαντήσει ότι τις παίρνουν οι «καλοί» φοιτητές. Αν, όμως, κάνεις την επόμενη λογική ερώτηση, δηλ. με ποιά κριτήρια είναι καλοί οι καλοί, τότε μην περιμένεις απάντηση! Το ξέρουν πολύ καλά πως πρόκειται γιά καθαρά υποκειμενική διαδικασία, μιά που δεν υφίσταται αντικειμενικό κριτήριο – καί δεν μπορείς να συγκρίνεις ανόμοια πράγματα. (Δηλαδή: γι’ αντικειμενική κρίση, όλα τα πανεπιστήμια με την ίδια ειδικότητα πρέπει να έχουν ίδια ύλη, ίδιο τρόπο εξετάσεων, ίδιο τρόπο βαθμολογίας. Καί καλυμμένα τα ονόματα στις κόλλες των απαντήσεων!) Τους κόβει μέχρις εκεί, γι’ αυτό προτιμούν να σιωπήσουν.

Ν’ ακούσω, μόνον, κανέναν παπάρα, να μου λέει πως η Φυσική είναι αντικειμενική επιστήμη, τί καντήλια έχει να εισπράξει!…  🙂  «Αντικειμενική»; Ούουουου!!! Ειδικά στη δημιουργία των υψηλών στελεχών της, ξεχειλίζει από αντικειμενικότητα! Τί να σου πω! Lol!!!

Είναι, όμως, πράγματι μεσαιωνικό έθιμο οι συστατικές; Φυσικά κι είναι! Ολόκληρα τα πανεπιστήμια είναι μεσαιωνικά, τα κωλόχαρτα των συστατικών δεν θα είναι;

Βλέπετε, τουλάχιστον τα διασημότερα πανεπιστήμια της Δύσης είναι μετεξέλιξη προϋπαρξάντων μεσαιωνικών μοναστηριών, η δε πανεπιστημιακή τήβεννος είναι ο διάδοχος του μεσαιωνικού καλογερικού ράσου. Ταυτόχρονα, συνεχίζουν στην εποχή μας υφιστάμενα πολλά μεσαιωνικά καλογερικά έθιμα των πανεπιστημίων-μοναστηριών (πχ σε κάτι Οξφόρδες), όπως το κοινό γεύμα στη σάλα της τράπεζας, που αρχίζει με την προσευχή του τραπεζάρχη. (Μπερδεγουέη, ο κάτοχος πρώτου πανεπιστημιακού τίτλου ονομάζεται «μπάτσελορ», δηλαδή εργένης. Δηλαδή, καλόγερος.)

Οι ηπαπαραίοι, βεβαίως, δεν διαθέτουν μεσαιωνικά πανεπιστήμια, όπως οι «πολιτισμένοι» Ευρωπαίοι. Αλλά …βγάλανε φωτοτυπίες των πανεπιστημίων των δευτέρων.

Δυστυχώς, αυτά τα παραπάνω, συν κάτι άλλα, όπως πχ την ταύτιση πανεπιστημιακών (μπάτσελορ / ρησέρτς φέλλοου / μάστερ) καί τεκτονικών βαθμών (μαθητής / εταίρος / διδάσκαλος), ούτε τα ξέρουν τα δικά μας τα φοιτώντα ξυπνοπούλια, ούτε είχαν ποτέ την περιέργεια να τα σκαλίσουν. (Στα πλαίσια αυτά της μακαρίας αγνοίας, το να συζητήσουμε πχ τί συμβολίζουν τα ερμητικά χρώματα των τηβέννων στο Κέημπριτζ -μαύρο γιά τους φοιτητές, κόκκινο γιά τους καθηγητές, άσπρο γιά τον πρύτανη-, είναι πολύ πολύ πολύ ψιλά γράμματα. Άσ’ τ’ αυτά ρέ προκομμένε Εργοδότη, ποιός θα σε καταλάβει;!)

 

Σα να μην έφτανε αυτό το κενό ουσιαστικών γνώσεων (γιά εκεί που θα πάνε ν’ αφήσουν τα λεφτά τους – καί κάποια χρόνια τους), τα φοιτητάκια μας γλεντάνε τα νιάτα τους (καί καλά κάνουν επί του προκειμένου!) διαβιώνοντας πχ στην αγγλίτσα, την οποία βρίσκουν πολύ «κούλ». Δε λέω, καί πρωτοποριακό θέατρο διαθέτει η αγγλίτσα, καί εκπτώσεις ευκαιριάρες, καί κάτι νέα μοντέλα άη-φώουν (καί άη-παράτα μας) πιό γρήγορα φτάνουν στα Λονδίνα.

Όμως, ουδείς εξ αυτών των λαμπρών νέων καί νεανίδων αναρωτήθηκε το γιατί ολόκληρη Ευρώπη έστησε ένα πανάκριβο λούνα-πάρκ στην Ελβετία, γιά να δικαιολογήσει πειραματικώς τις μαλακίες του γυιού του αγγλίτσου ταξιτζή… τη στιγμή που η αγγλίτσα είναι το κατ’ εξοχήν υπόδειγμα ταξικής κοινωνίας. Τί ακριβώς προσέφερε ο πληβείος, που ευχαρίστησε τόσο πολύ τους άρχοντες; Έ; (Μόνο μην ακούσω τίποτε γιά «προχωρημένη Φυσική», διότι θα μοιράσω σφαλιάρες.)

Όταν, λοιπόν, το Ελληνικό φοιτηταριάτο εις την Αλλοδαπήν αρχίσει να σκαλίζει τέτοια θέματα, τότε -καί μόνον τότε- θ’ αρχίσω κι εγώ να τρέφω ελπίδες πως το μυαλουδάκι του είναι της προκοπής, καί μπορεί να χρησιμεύσει γιά όντως υψηλά επιτεύγματα.

 

Ας δούμε τώρα τη δεύτερη οχυρωματική «τάφρο».

Προ αρκετών ετών, όντας πελάτης σε κομπιουτεράδικο καί χαζεύων (σε κάποιον ιστότοπο επιστημών) τις τότε δυνατότητες του Διαδικτύου, με σκουντάει κάποιος. Γυρίζω, καί βλέπω ένα άτομο που είχα να το δω πολύ καιρό – ας τον ονομάσουμε Άρχη (από το: Αγαθαρχίδας – lol!!!) Μασκαρατζίκο. Μετά τα «τί κάνεις;», μου λέει: «- Ξέρεις, εγώ είμαι καθηγητής της Φυσικής στο πανεπιστήμιο …Τάδε» (κάπου στο εξωτερικό) «καί είδα τί διαβάζεις!»

Πρώτο ντόϊνγκ!!! Ρέ φούστη μου, ο Άρχης ο Μασκαρατζίκος προφέσσωρ της Φυσικής; το παιδάκι που μέχρι τα δεκαοχτώ του νόμιζε πως η Φυσική είναι απλά ένα ακόμη ψυχοβγαλτικό μάθημα του Λυκείου; Κι εγώ, που ακούμπησα περιουσίες στα επιστημονικά βιβλιοπωλεία, να ψάχνω γιά δουλειά; Ρέ, πππού πππάμε, ρέ!!! (Με προφορά Αυλωνίτη.)

Ευτυχώς, η Θεά Αθηνά με γλύτωσε από καρδιακό επεισόδιο, διότι ο συγκεκριμένος Άρχης φύλαγε ακόμη δυό άσσους στο μανίκι του. Τον έναν τον έμαθα αρκετά αργότερα, αλλά ο έτερος ήρθε σύντομα…. ευτυχώς, όμως, είχα προλάβει να πάρω μερικές βαθειές ανάσες. Ο λεβέντης μας -εφ’ όσον είχε δεί τί διάβαζα- μού ‘ριξε ακόμη έναν κεραυνό στην κεφάλα:

«- Πού τα ξέρεις εσύ αυτά;»

Έμεινα ξερός! Προς στιγμήν, είπα να του αντιγυρίσω κανένα κεχαριτωμένο… διότι, βεβαίως βεβαίως, ούτε οι γνώσεις αυτές είναι μυστικές στην εποχή μας, ούτε τα βιβλιοπωλεία απαγορευτήκαν, απ’ όσο ξέρω· ούτε σ’ εμποδίζει κανείς να ξεσκιστείς στη μελέτη πανεπιστημιακών συγγραμμάτων, άμα σε τρώει ο κώλος σου γιά διάβασμα. (Κι άμα κατανοείς αυτά που διαβάζεις.) Κατά συνέπεια, απόρησα με τη σειρά μου, που είχε τέτοιες απορίες. Περιορίστηκα να του θυμίσω πως είμαι Φυσικός, καί το ήξερε ήδη.

Χαμογέλασε σαν ηλίθιος (που όντως είναι), καί δεν δόθηκε συνέχεια στο επεισόδιο.

 

Δεν θ’ ανέφερα καθόλου το περιστατικό, αν αυτήν ακριβώς την ερώτηση, καί δή μ’ εντελώς πανομοιότυπη διατύπωση («πού τα ξέρω εγώ αυτά»), δεν μου την έκαναν ακόμη δύο «συναδελφικά» νιάτα δύο άλλων πανεπιστημίων του εξωτερικού, όταν πιάσαμε κουβέντα. Σαφές δείγμα ότι όοοοολοι αυτοί οι μασκαρατζίκοι θεωρούσαν -μεσαιωνικώς πως- ότι η επιστημονική γνώση είναι κάτι αποκλειστικά δικό τους, κάτι μυστικό, κάτι που δεν κάνει να διαχέεται παραέξω, σε άτομα που δεν έχουν την έγκριση της κλίκας τους. Ιδού κι η δεύτερη οχυρωματική «τάφρος» των μασωνακίων!

Σαφές δείγμα, ακόμη, ότι η αντίληψη αυτή δεν ήταν δική τους. (Πώς κι έτσι; Διότι αυτοί οι δύο είναι αρκετά εξυπνότεροι του Άρχη, καί δεν τους ξεφεύγουν τέτοιες μαλακίες εύκολα. Δεν είναι του χαρακτήρα τους. Νά γιατί!) Κάπου την πήρε τ’ αυτί τους, άρα κάποιοι τη διδάσκουν συστηματικά.

 

vii. Γιούς σανγκουΐνις (το Δίκαιον του αίματος)

Εδώ πλέον οι εκπληκτικές αποκαλύψεις χτυπάνε ταβάνι.

Το τρίτο ισχυρό στήριγμα της καριέρας του χαζούλη Άρχη, αυτό το οποίο πληροφορήθηκα αρκετά αργότερα (καί κατάλαβα πάααααρα πολλά λόγωι αυτού), ήταν η μάνα του. Μή νομίζετε… δεν εννοώ καμιά γυναίκα καπάτσα, ή με λεφτά, ή όμορφη να τουμπάρει τους καθηγητάδες του γυιόκα της (να του βάλουν καλούς βαθμούς), ή ό,τι άλλο παρεμφερές. Η συγκεκριμένη κυρία απλά ήταν αλλοδαπή.

«- Καί λοιπόν, ρέ Εργοδότη;»

Λοιπόν… ο Άρχης δεν ήταν το μόνο άτομο με μάνα απ’ τη συγκεκριμένη χώρα, στης οποίας το πανεπιστήμιο έδινε τα φώτα ( ; ) του. Ακριβώς σαν αυτόν (προφέσσωρ, δηλαδή, καί …ημίαιμος) υπήρχε κι άλλος, κι άλλος, κι άλλος… κάπου πεντέξη νοματαίοι συνολικά, που υπέπεσαν στην αντίληψή μου. (Άσε που έσπασε ο ακατονόμαστος το ποδάρι του, κι επρόκειτο γιά την ίδια ξένη χώρα σ’ όλες τις περιπτώσεις!) Ως εικός, πρέπει να υπάρχουν κι άλλες τέτοιες περιπτώσεις ανά την Ελλάδα.

Αγάπες μου, αυτό το φαινόμενο μπορεί να ερμηνευτεί μονάχα με μιά λέξη:

Ιερατείο!!!

Τώρα, με το δίκιο σου -αγαπητέ αναγνώσθα μου- θα ρωτήσεις: ιερατείο-ξεϊερατείο, τί μας νοιάζ’ εμάς; Παρομοίως, τί μας νοιάζει το ποιές μανάδες γεννάνε προφέσσορες;

Μας νοιάζει καί μας τσουρουφλίζει, όμως. Γιά ένα σύνολο πολύ σοβαρών λόγων.

(συνεχίζεται)

 

 

Advertisements

Η Ελληνική Γνώση κεκλείδωται! – 1

16 Σχόλια

Στον Παλαιό

 

υσσωρεύτηκαν ήδη -εδώ καί χρόνια- τα μαύρα τυφωνικά σύννεφα πάνω απ’ την Ελλάδα καί τους Έλληνες…  Γνωστό αυτό. Ωστόσο, τέτοια σύννεφα, τέτοια δεσμά δεν υπάρχουν μονάχα γύρω απ’ τις ζωές μας, υπάρχουν καί γύρω απ’ τα μυαλά μας. Καί δεν εννοώ τα γνωστά -καί πολυσυζητημένα στο Διαδίκτυο- μέσα καταστολής (ραδιοσυχνότητες, ψεκασμούς, κτλ), αλλά κάποια άλλα… αόρατα.

Το πιό ωραίο ( ; ), όμως, στην ιστορία μας, είναι πως τα δεσμά αυτά τα κατασκευάζουν οι ίδιοι οι «φυλακισμένοι»!!! Καί μάλιστα, γελάνε χαζοχαρούμενα πριν / κατά / μετά τη διαδικασία κατασκευής.

Συν-Έλληνες, δεν υπάρχει καμμία δικαιολογία! Τουλάχιστον, τότε που οι ναζί υποχρέωναν τους κρατούμενους να σκάψουν τον τάφο τους καί μετά τους πυροβολούσαν στο κεφάλι, υπήρχε η δικαιολογία του έξωθεν καταναγκασμού. (Αν καί κάποιοι μελλοθάνατοι δοκίμαζαν να δραπετεύσουν, έστω καί στο τσάκ πριν τη χαριστική βολή.) Τώρα, όμως, δικαιολογίες τέλος. Τα γατιά, που παίζουν καί κλείνονται σε ντουλάπια, καί νιαουρίζουν σπαρακτικά να έρθει άνθρωπος να τα βγάλει έξω, είναι πιό έξυπνα από κάτι τέτοιους «μεγαλοφυείς» ανθρώπους, που πάνε κι αυτοδεσμεύονται.

 

Καί ποιά είναι αυτά τα φοβερά δεσμά, δηλαδή;

…Μιλάω γιά την επιστήμη καί τους επιστήμονες.

«- Μά, τί κακό βλέπεις στην επιστήμη, ρέ Εργοδότη;»

Ρώτα ανάποδα! Τί …καλό βλέπω!  🙂

Όμως, οφείλω να εξηγήσω τα πάντα – διότι παραμονεύουν καί διάφορα (τετριμμένα έως ηλιθιότητος) επιχειρήματα, του στύλ: «- Τί θά ‘κανες, ρέ έξυπνε, τη νύχτα χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα;», κτλ κτλ. (Βασικά, μιά που δεν θα είχα ούτε τηλεόραση, θα έκανα αυτό που έκανα τα καλοκαίρια στις ακρογιαλιές με κάποιες πρώην μου. Καί θα ζούσα απ’ τα επιδόματα, χωρίς να δουλεύω. Ως πολύτεκνος! Lol!!!)

Πάμε, λοιπόν, μαέστρο, μιά μαγκιόρα ανάλυσις!…

 

i. Έλληνες καί ξένοι, διαχρονικώς.

Πετάω κατ’ ευθείαν τον βλάχο στη θάλασσα, να μάθει κολύμπι σε δευτερόλεπτα – γιά το καλό του: Έλληνες καί ξένοι, είμαστε ολότελα διαφορετικοί. Ακόμη καί με τους λευκούς Ευρωπαίους είμαστε διαφορετικοί, άσχετο αν μοιάζουμε (στον βιότυπο).

Όθεν, όσοι μιλάνε γιά «Ενωμένη» Ευρώπη, γιά το δήθεν «κοινό Ευρωπαϊκό μέλλον των λαών», καί διάφορα άλλα τέτοια αξιόχεστα, να μου κάνουν τη χάρη να θυμηθούν καί να σκεφτούν:

  • Το τί έκαναν στην Ελλάδα οι Σταυροφόροι το 1204,
  • το τί έκαναν στην Ελλάδα οι …σταυροφόροι (του αγκυλωτού) το 1941-44,
  • το τί κάνουν σήμερα στην Ελλάδα οι απόγονοι των «αγκυλωτών»,
  • το τί πρόκειται νομοτελειακώς να ξανακάνουν όλοι αυτοί στην Ελλάδα, ευκαιρίας δοθείσης,

καί να το βουλώσουν.

 

[Παρένθεση: Ναί, «ο εχθρικός γιά την Ελλάδα στρατός, που έρχεται από τη Δύση με έμβλημά του έναν σταυρό», είναι αρχέτυπο που επαναλαμβάνεται. Επανελήφθη καί το 9600 πΧ, με τους Άτλαντες. Πού το ξέρω, ειδικά αυτό το τελευταίο; απλούστατα, όταν οι ιθαγενείς της Καραϊβικής είδαν τον κόκκινο σταυρό στα πανιά των πλοίων του Κολόμβου, θεώρησαν πως -κατά κάποιο τρόπο- οι «δικοί τους» επιστρέφουν. Γι’ αυτό δεν αντέδρασαν αρχικά. Μ’ ό,τι κι αν μπορούν να σημαίνουν οι εκφράσεις «οι δικοί τους», καί «επιστρέφουν».

Βλέπετε, λοιπόν, πώς -με λίγη λογική- μπορούμε να καλύψουμε ιστορικά κενά χιλιετιών;

Στα ίδια πλαίσια, κι ο στρατός του Μ. Κωνσταντίνου -του «Εν τούτωι Νίκα!»– υπάγεται στο ίδιο αρχέτυπο.

Τέλος, ακόμη ένας «σταυροφόρος» στρατός αναμένεται οσονούπω να περάσει κι αυτός απ’ την καμπούρα μας, γιά μελλοντική επανάληψη του συγκεκριμένου αρχετύπου: αυτός του ΝΑΤΟ! Ρίξτε μιά ματιά στο έμβλημα -ναί, πρόκειται γιά ευθεία αναφορά στο τοπογραφικό της Ποσείδιας, πρωτεύουσας της Ατλαντίδας-, καθώς καί στο τί σημαίνει «ΝΑΤΟ»: Οργανισμός βορειο-Ατλαντικού Συμφώνου.

Ακόμη αμφιβάλλετε γιά το ΝΑΤΟ; Να μην αμφιβάλετε καθόλου. Τά ‘πε ήδη ο Πατροκοσμάς…]

 

Αξίωμα, λοιπόν: Είμαστε διαφορετικοί απ’ τους λοιπούς λευκούς Ευρωπαίους, ειδικά τους βόρειους.

Γιά  να συνεχίσουμε παρακάτω, πρώτα χωνέψτε το αυτό – με όση σόδα γουστάρετε. Χωνέψτε το, διότι αυτό είναι καί δεν αλλάζει.

 

Η ιστορία μας ξεκινάει από πολύυυυ παλιά. Από τότε, που στον Φαέθωνα οι πρόγονοί μας δοκίμασαν να συμπεθεριάσουν με τους προγόνους των λευκών Ευρωπαίων… κι ανατινάχτηκε ο πλανήτης! Δεν είναι, λοιπόν, παράξενο που σήμερα, οι μόνοι με τους οποίους μπορούμε να συνεννοηθούμε, είναι οι Ελληνογενείς, που κατοικούν στις Ευρωπαϊκές χώρες της Μεσογείου. Καί στη Γαλλία – λιγάκι… όχι πολύ. (Μήπως τώρα βλέπετε με άλλη ματιά την διαχωριστική γεωγραφική γραμμή μεταξύ καθολικών καί προτεσταντών; )

Η βασική μας διαφορά είναι το συναίσθημα, δηλαδή η ψυχοσύνθεση. Εμείς έχουμε συναίσθημα, αυτοί όχι.

Θέλετε παραδείγματα; υπάρχουν αρκετά. Όπως πχ το σέξ. Το οποίο χωρίς συναίσθημα γίνεται αστείο ή χυδαίο (πορνό), τιμωρητικό (σαδομαζοχισμός), ή διαστροφικό (πχ κτηνοβασία). Καί σίγουρα θά ‘χετε ακούσει (ειδικά παλιότερα, με τα «καμάκια») γιά καψούρηδες συν-Έλληνες, που είχαν πολύ όμορφες ερωτικές καλοκαιρινές ιστορίες με Ευρωπαίες, που όμως δεν συνεχίστηκαν καί το φθινόπωρο. Καί διατί, περικαλώ; Διότι…

…Ερχότανε η όμορφη λευκή Ευρωπαία στην Ελλάδα, γνώριζε τον δικό μας τον συναισθηματικό χάϊβανο (που την είχε στα ώπα-ώπα καί της ξηγούσε τ’ όνειρο καθημερινώς καί …υπερωριακώς), ξεχνούσε τί παναπεί «ρούχα» / «παπούτσια»«μπικίνια» (καί «λεφτά» – διότι πλήρωνε ο άλλος), καί ζούσε στον Παράδεισο. Αλλά όταν πήγαινε ο δικός μας -καψούρας ένεκα!- στις χώρες του μακρυνού Βορρά (κατά τον Οκτώβριο) να την ξαναβρεί καί να συνεχίσουν τα μέλια, έπεφτε απάνω σε μιά γεροντοκόρη (τελείως αγνώριστη, σου λέω – ντυμένη καί παπουτσωμένη, πλέον), που δεν τον άφηνε ούτε να την αγγίξει! Φυσικά, ούτε κουβέντα γιά φιλοξενίες καί τέτοια. Άσε που μπορεί να του παρουσίαζε καί κανέναν μαντράχαλο Βίκινγκ, λέγοντας: «- Μάϋ μπόϋφρεντ!» Παναπεί, συναίσθημα δεν υπήρχε μέσα της ούτε γιά δείγμα.

«- Πεταμένα λεφτά!», σκεφτόταν στο τέλος ο δικός μας (γιά τα αεροπορικά εισιτήρια) – αλλά δεν ξέρω αν έβαζε μυαλό, να μην το ξανακάνει.

 

Να πάμε, τώρα, στα λεφτά ως δεύτερο παράδειγμα; Ποιός έβγαλε το ρητό πως «Δεν υπάρχει τζάμπα γεύμα!»; Που σημαίνει πως, όταν σου δίνει ο λευκός Ευρωπαίος προτεστάντης κάτι, περιμένει οπωσδήποτε κάτι να πάρει πίσω. Καί, ει δυνατόν, μεγαλύτερης αξίας.

 

ii.  Εμείς καί τα Γράμματα

Κι ερχόμαστε στα Γράμματα!… Στις επιστήμες. Προς  αποφυγή τυχόν παρεξηγήσεων, στο παρόν μέρος του άρθρου αναφέρομαι στους ημεδαπούς που θέλουν να σπουδάσουν στα εγχώρια πανεπιστήμια. Τα (νεο-)Ελληνάκια, που πάνε σε …τουβλοποιεία εξωτερικού, θα τα περάσω από το μικροσκόπιο παρακάτω.

Εμείς εδώ στην Ελλαδάρα ακόμη κρατάμε την αρχαιο-Ελληνική αντίληψη περί Γραμμάτων, η οποία χτύπησε ταβάνι στα Ελληνιστικά χρόνια. Δηλαδή, θεωρούμε τη μόρφωση πολύ περισσότερο ως κτήμα, ως στολίδι ενός ελλόγου ανθρώπου, παρά ως χρηστικό εργαλείο. Εξ ής θεωρήσεως προέρχεται κι η λέξη «γκλάμορους» (λαμπρός), δηλ. ο κατέχων Γράμματα.

Γι’ αυτό βλέπεις τους σημερινούς γονείς να σπρώχνουν με νύχια καί με δόντια τα βλαστάρια τους στα πανεπιστήμια, κάν κούτσουρα εισίν ταύτα. (Τα παιδιά, εννοώ – όχι πως τα πανεπιστήμια πάνε πίσω στην κουτσουρωσύνη. Αλλά οι ηρωϊκοί γονείς δε χαμπαριάζουν! Τα παιδάκια του ο καθένας τά ‘χει γι’ από γεννησιμιού τους …νομπελιστάκια! Lol!!!) Γιατί; γιά να πάρουν παντί τρόπωι ένα «χαρτί» πληθωριστικής αξίας. Γι’ αυτό βλέπεις καί το άλλο το γελοίο, παραμονές  των εξετάσεων διάφοροι -μέχρι τότε- κοπανατζήδες τσόγλανοι, επιλέξαντες παιδιόθεν το ισόβιο διαζύγιο από βιβλία καί διάβασμα, να παίρνουν σοβαροφανές ύφος …διανοουμένου καί να πουλάνε μούρη, επειδή έμαθαν τα «sos» θέματα απ’ το φροντιστήριο.

[Παρένθεση, ξανά: Τα ίδια κάνουν -γιά διαφορετικούς λόγους- καί διάφορες γραίες πρώην «στάρζ». Οι οποίες στα γεράματα, όταν τελειώσουν οι άντρες που τις πλησιάζουν, το ρίχνουν στα συγγραφιλίκια. Γιά να δείξουν πως μετράνε καί στο πνεύμα, δηλαδής, μιά που το σώμα …τετέλεσται. Lol!!! Τα ρημάδια τα Γράμματα όλοι τα φτύνουν, αλλά όλοι τρέχουν στο τέλος να τα γλείψουν. Σύμπτωμα κι αυτό της νεο-Ελληνικής σχιζοφρένειας.]

Δεν παραγνωρίζω πως γονείς καί τέκνα σκέφτονται πονηρά: να πάρουν το «χαρτί», καί να προσληφθούν στο απέραντο Δημόσιο του ψευτο-Ρωμαίϊκου. Πρακτική, χρηστική ματιά αυτή; αναμφίβολα. Όμως, το πρώτο απαιτούμενο στην κοινωνία μας δεν είναι το πτυχίο. Είναι το αξιοπρεπές εισόδημα. Διότι με τα πτυχία, ούτε φαγητό τρώς, ούτε παντρεύεσαι, ούτε παιδιά κάνεις, ούτε το μέλλον σου σχεδιάζεις. Αλλά πού να το χαμπαριάσουν αυτό οι ημεδαποί γονείς καί τα ημεδαπά τέκνα! Εκείειειει!!!… Αντί να βρούν μιά δουλειά με καλό εισόδημα, επιμένουν στην απόκτηση «χαρτιού» – καί γιά κανέναν άλλον λόγο, παρά -πάλι!- εξ αιτίας της Αλεξανδρινής αντίληψης περί Γραμμάτων. Καί επενδύουν …στην αναμονή διορισμού στο Δημόσιο! (Ενώ η ζωή κυλάει καί πίσω δε γυρνάει, η ρημάδα…)

Εννοείται, βέβαια, πως το να σπουδάσεις γιά να είσαι χρήσιμος στον εαυτό σου, αλλά καί στην κοινωνία (μέσα στην οποία ζής – διότι δεν είσαι ανεξάρτητος των άλλων συνανθρώπων σου), είναι τελείως «ψιλά γράμματα» γιά τα …νομπελιστάκια καί τους γονείς αυτών.

 

Φυσικά, τη μία γελοιότητα τη διαδέχονται κι άλλες. Αφ’ ενός, οι τσόγλανοι που λέγαμε, ως φοιτητές «επαναστατούν» καταστρέφοντας δημόσια (καί ιδιωτική) περιουσία, αλλά ουδείς εξ αυτών διανοείται να τα βροντήξει όλα (του «αντιδραστικού αστικού πανεπιστήμιου») από κάτω, καί να φύγει.  (Εφ’ όσον το αστικό πανεπιστήμιο τον χαλάει.) Διότι θα τον κάνει ντά-ντά ο …επενδυτής μπαμπάς, βλέπεις. Είπαμε, «επανάσταση», αλλά έχει κι όρια! Lol!!! (Στο τέλος, όλ’ αυτά τα «επαναστατικά» τσογλάνια φοράνε γραββάτες καί γίνονται χειρότερα αυτών, εναντίον των οποίων «επαναστατούσαν». Αμέτρητα τα παραδείγματα… το έργο τό ‘χουμε ξαναδεί πολλές φορές.)

Αφ’ ετέρου, το παμπόνηρο ψευτο-Ρωμαίϊκο (που ξέρει με τί σόϊ χαζοβιόληδες υπηκόους έχει να κάνει) κλείνει στόματα με τα πτυχία, κάνοντας φτηνή «κοινωνική» πολιτική. (Τζάμπα τού ‘ρχεται, να βουλώσει τα στόματα των νεαρών ανέργων μ’ ένα «χαρτί» γιά τον καθένα.) Εξ ού καί η γελοιότητα να μπάζει τον οποιονδήποτε στα πανεπιστήμια, με οποιοδήποτε πρόσχημα – ακόμη καί με το αν αυτός ο οποιοσδήποτε …αθλείται. Εξ ού καί η έτερη γελοιότητα, να έχει αφήσει χύμα τις μεταπτυχιακές σπουδές, ώστε ν’ αποκτούν περισσότερα «μόρια» γιά διορισμό (έναντι των απλών πτυχιούχων) τα κομματόσκυλα.

 

iii. Οι ξένοι καί τα Γράμματα

Εν πάσει περιπτώσει, αυτή η νεο-Ελληνική, Αλεξανδρινή αντίληψη περί επιστημών είναι -εκτός από κάργα ρομαντική καί προ πολλού παρωχημένη, καί- τελείως ουτοπική. Γιατί; Μά, απλούστατα, επειδή δεν την έχει κανένας άλλος λαός!

Κι επειδή την πορεία των λαών καί των κοινωνιών εδώ καί πέντε αιώνες την χαράσσουν μή-Έλληνες, τότε η νεο-Ελληνική Αλεξανδρινή αντίληψη περί Γραμμάτων είναι πέρα γιά πέρα ουτοπική. Η δε επιμονή σ’ αυτήν συνιστά ανήκεστο ηλιθιότητα.

Ξεκαθαρίζω πως δεν αναφέρομαι στο τί …Αλεξανδρινά εφόδια (δηλ. αρχαιο-Ελληνικά βιβλία – με τις αντίστοιχες φιλοσοφικές αντιλήψεις, με αντιγραφή αρχαιο-Ελληνικών εξουσιαστικών προτύπων, κτλ) χρησιμοποιούν οι Δυτικοί από το 1500 μΧ καί εντεύθεν. Όπως δεν αναφέρομαι (στην παρούσα παράγραφο) στη συνεισφορά Ελλήνων επιστημόνων στο σημερινό επιστημονικό οικοδόμημα της Δύσης. Απλά, δηλώνω πως οι Δυτικοί ΔΕΝ βλέπουν τα Γράμματα ως εφόδιο του άνω θρώσκωντος ανθρώπου, αλλά ως όπλο επιβολής εναντίον άλλων ανθρώπων καί κοινωνιών. (Καί πού ‘σαστε; Ούτε με την Αναγέννηση είδαν οι Δυτικοί τα Γράμματα ωσάν Αλεξανδρινοί. Πάλι ως όπλο τα είδαν, γιά την κατάκτηση της «καθ’ ημάς Ανατολής» – όποτε ερχόταν η ώρα να ηρεμήσουν τα πράγματα, καί η πολυεθνική «πήλινη» αυτοκρατορία των Οθωμανών καταντήσει ώριμο σύκο, έτοιμο να πέσει.)

Γι’ αυτό κάποια στιγμή εις την Δύσιν καλούνται -κατά 99.9%- οι διάφοροι επιστήμονες να περάσουν μιά βόλτα απ’ την …Κόλαση! Οι φυσικοί καλούνται να φτιάξουν οπλικά συστήματα (καί, επ’ εσχάτοις, να σπρώξουν τις φιλοσοφικές αντιλήψεις της παγκόσμιας «κοινής γνώμης» προς συγκεκριμένη κατεύθυνση έχω πολλά ράμματα γιά τις γούνες των ουσίαι ασχέτων «Σέρνηδων»), οι χημικοί δηλητήρια, οι βιολόγοι ιούς / υβρίδια / κλώνους, οι γιατροί να δολοφονούν έμβρυα καί πλήρεις ζωντανούς ανθρώπους, οι πληροφορικοί να χακάρουν τα οπλικά συστήματα ακόμη καί φιλίων συμμαχικών χωρών… καί ούκ έστι τέλος των ανομιών αυτών.

Κι επειδή όλες αυτές οι βρωμιές νομοτελειακώς κάποια στιγμή στρέφονται (καί) εναντίον της Ελλάδας, τότε η σύμπραξη Ελλήνων επιστημόνων με τους Δυτικούς παλιανθρώπους συνιστά καραμπινάτη προδοσία εναντίον της Ελληνικής Φυλής. (Μία απ’ όλες τις προδοσίες ενός συγκεκριμένου συνόλου – διότι υπάρχουν ακόμη μερικές.)

Ή Έλλην, ή Ατλάντειος θα είσαι, κύριε. Καί, ως επιστήμων, ΔΕΝ δικαιολογείσαι με τίποτε. Οφείλεις να σου κόβει γιά κάτι τέτοια. Αλλοιώς, να χέσω τα πτυχία σου.

Κι εφ’ όσον διαλέγεις το δεύτερο, θα χέσω κι εσένα τον ίδιον.

 

(επόμενο)

 

Θεουτζίκος!

19 Σχόλια

χι, πέστε μου, καλοί μου άνθρωποι! Υπάρχει στον πλανήτη μας άλλη χώρα, που να βγάζει τέτοιες φυσιογνωμίες; Καί μάλιστα στο γκουβέρνο;  Έ;  🙂

Το άτομο ανεδείχθη πανηγυρικώς θεουτζίκος!!!

Του απονέμω τον τίτλο, διότι απέδειξε ότι ποτέ, ακόμη καί στα δύσκολα, ως λαός δεν χάνουμε το χιούμορ μας!

Βέβαια, γαύροι καί σκώληκες εθίγησαν – καί δικαίως. Αλλά οι «επίσημες» ανακοινώσεις των συλλόγων τους βρωμάνε πεθαμενίλα. Σωστά… εφ’όσον ΠΑΕ καί ΚΑΕ διακινούν ποσά ιλιγγιώδη για τον άνεργο ή τον εργαζόμενο με μισθό της πλάκας, κάτι έπρεπε να πουν κι αυτοί στο σοβαρό, γιά να δικαιολογήσουν την ύπαρξή τους. Όμως, η υπόθεση έχει πολύ ψωμί γιά γέλιο!

Εγώ, αν μπορούσα, θα διοργάνωνα τηλεοπτική εκπομπή! Κόψε φάση τώρα. αδερφέ:

 

Μέσα στο γήπεδο του Χαριλάου, στη σέντρα, θα έστηνα ένα σκηνικό στούντιο. Καλεσμένοι Ζουράρις καί Τσουκαλάς. (Ναί! Ο γνωστός «Τάκαρος» με το: «- Άντε γειά!»!) Συντονιστής της εκπομπής παύλα οικοδεσπότης, κάποιος Αρειανός – μάλλον ο Σκόρδας, που είναι καί λιγάκι απότομος.

Οπότε, ξεκινάει η εκπομπή με τίτλο «Φιλολογικόν τέϊον» (ναί, σου λέω!  🙂  ), ακούγεται κυριλάτη μουσική (ξέρω ‘γώ Βιβάλντι), κι εμφανίζεται καθισμένος σε μιά κυριλέ τραπεζάρα ο παρουσιαστής με κασκόλ Άρη. Επάνω στην τραπεζάρα, ένα καφάσι με σκουληκιασμένα μήλα.

Ο παρουσιαστής σοβαρός-σοβαρός λέει: «-Καλησπέρα σας! Απόψε έχουμε δυό εκλεκτούς καλεσμένους!», κτλ κτλ, κι εμφανίζονται Ζουράρις καί Τσουκαλάς με αντίστοιχα οπαδικά κασκόλ, καπελλάκια, κτλ. Πάνε να κάτσουν, κι αρχίζουν …οι ευγένειες! «- Μετά από σας!», «- Παρακαλώ! Εσείς πρώτος!», κτλ. Οπότε κάθονται, κι ο παρουσιαστής δίνει τον λόγο – σε στύλ: «- Μίλα σύ, ρέ!»

Μετά, ν’ ακούς τον Ζουράρι να μιλάει δημοτική καί να βρίζει, ενώ ο Τσουκαλάς (μετά από σχετικό φροντιστήριο) να μιλάει καθαρεύουσα, να πετάει …τσιτάτα του Θουκυδίδη, καί να είναι άψογος, φερόμενος …κοσμίως! Πχ να λέει: «- Κύριε, είσθε απαράδεκτος!», καί διάφορα άλλα τέτοια.

Στο τέλος, κι ενώ θα έχουν ανάψει τα αίματα, ο καθένας θα γίνει ο εαυτός του καί το τζέρτζελο θα χτυπήσει ταβάνι! Θα λέει πχ ο Τσουκαλάς: «- Θα σου σπάσω τα γυαλιά, ρέ!», καί θ’ απαντάει ο Ζουράρις: «- Περδήσει επί τα εμά μέζεα!» (Ήγουν: θα μου κλάσεις τ’ @@.) Μιλάμε, Ο χαμός!!! Εγγυημένη τηλεθέαση 1000%!!!!!

 

Δεν ξέρω αν θα βρεθεί κανείς να στήσει τέτοια εκπομπάρα, αλλά εγώ το καλό το έκανα! Την ιδέα την έριξα, δικαιώματα δε ζητάω, όλα οκ!

Είπαμε: ως Έλληνες, δεν χάνουμε το χιούμορ μας ούτε στα δύσκολα!

 

Υγ: Παρατίθεται σχετικόν μονόπρακτόν τι φανταστικόν, άμα τε καί ψυχωφελές, γραφέν υπό αναγνώστου «Πηγάσου»!


Σκόρδας: Έχουμε κοντά μας τον καθηγητή, κο Ζουράρι, ο οποίος θα μας σχολιάσει την τελευταία δημοσκόπηση, σύμφωνα με την οποία μειώνεται η ψαλίδα μεταξύ Ολυμπιακού και Άρη. Κε Ζουράρι, μια πρώτη εκτίμησή σας. Δικαιολογούνται οι πανηγυρισμοί των Αρεινών για το κλείσιμο της ψαλίδας;

Ζουράρις: Υπάρχουν πολλά ευτράπελα του πολιτικού μας βίου, όπου συμετέχω εκών ή λίγο εκών, ως πολίτης ή χαυνοπολίτης. Το γελοιοδέστατον της κοινής μας μοίρας και των προσωπικών μας επιλογών, απορηματικόν συναφότερόν, όπου το γνωμικό μου θέλημα προσθέτει το γνωμικόν μπάχαλον. Από και και πέρα, απαραίτητη η αυτομεμψία ως διάθεσις, δηλαδή πως είναι η μαλακία μας: αυτοπαθές, αυτόπρακτον του πρωτεύθυνου λόγου. Αυτομεμψία λοιπόν, το ακροθύμιον του υψοποιού μας σαρκοποιού των δημοσκοπήσεων.

Σκόρδας: Σωστά…

Ζουράρις: Διότι το εγγλοπλαστόρουν γένος -σας παραπέμπω στο «αναγκαίον τε υμίν αδράσι αγαθοίς γίγνεσθαι»-, ως μη Όντους ωρυλίου εγγύς -«όπου αν μαλακισθέντες σωθίενται», Θουκυδίδου, κεφάλαιο 17-, όπερ έμισα ότι είμαστε νηφάλια νηπτικοί -δεν χρειαζόμαστε να νίπτουμε τα άπλυτά μας, σωζόμαστε ως νηπτικές λίγδες.

Σκόρδας: Μάλιστα… Ο κος Τσουκαλάς, ο οποίος είναι στο διπλανό παράθυρο, σχολιάζει τις απόψεις του κου Ζουράρι, για το κλείσιμο της ψαλίδας με τις μικρές ομάδες.

Ζουράρις: Αποχωρώ κε Σκοδρα! Πρόκειται για ακαμαντομάχεια, λάστωρα, αμφιταγή, άνυτο, διάπαπα, δόλιχο, εγκελογάστωρα, έμμισθο, υβόλακα, λασιχρήματο και άκλαστον!

Τσουκαλάς: Κλάσε μας, ρε Ζουράρι! Τι με καλείς μ’ αυτό τον Ζουρνάλη!

Ζουράρις: Ω πόρδε! Ω κνώδαλον! Ω λυγρέ! Ω αμοβόμιε! Ω πολύς τον επριστήρα!

Τσουκαλάς: Να τη φας και να πρηστείς, Ζουρνάλη! Τι με καλείς με τον τρελό εδώ πέρα! Γυαλίζει το μάτι του, δεν το βλέπεις;

Ζουράρις: Είστε τρέλαξ, φρενοπάτωρ, κλουβιοσπάγγος, βρωμόλυκος,
λουστροχώριος, άπληξ, βρώμηξ, λιπαρδώνιος…

Τσουκαλάς: Ρε, σ’ έχει φάει η μαλακία ρε!

Ζουράρις: …βρωμέπαξ, τρισάθλιξ και δραχμοβόλαξ. Και προσέτι χάσκας και κλανίλος.

Τσουκαλάς: Τι να σου πω τώρα, φταιν αυτοί που σε βγάζουν στα παράθυρα, μουρλέ, Ζουρνάλη. Δεν μας χέζεις ρε, ζουρλομανδύα πρέπει να σου βάλουν! Φέυγω ρε, άντε γεια! Άντε γεια!

Ζουράρις: Ω γαυρόκεφτε, ω απόπληκετε κι απόψωλε!

Τσουκαλάς: Ρε ουστ από ‘κει, φεύγω!

Ζουράρις: Είστε έμμισθος, μπουρδής,

Τσουκαλάς: Πάρε ρε λεξοτανίλ ρε!

Ζουράρις: Δυόβλαξ, πάχυνδε, δουλοκλέων, ρευτήρα, κλανόβρυστε και πεσοπιάστη!

Τσουκαλάς: Άμα θες πιάστηνα, Ζουρνάλη, θα μου πεις εμένα τέτοια!

Σκόρδας: Απ’ ότι κατάλαβα, δεν συμφωνείτε με τα ευρήματα του τελευταίου γκάλοπ, για το κλείσιμο της ψαλίδας.

Ζουράρις: Ελπίζω ότι αυτό το κατάλαβαν ακόμα και οι χαμέζηλοι, που συνέλαβαν και πονοκοίλιασαν, ως αναπτυξιακοί λιγούρηδες του τίποτε…

Τσουκαλάς: Λιγούρης είσαι εσύ κι όλο σου το σόι!

Ζουράρις: …εγώ δεν είμαι χαζοχαρούμενος φιλελεύθερος, της κτηνώδους κερδοσκοπίας…

Τσουκαλάς: Τι λε ρε, σ’ έχει βαρέσει ρε η…

Σκόρδας: Θα μου επιτρέψετε, τώρα θα διαφωνήσω σε αυτό…

Ζουράρις: Είστε διακόπτης, λογοδιακόπτης και εχερσίφρων.

Τσουκαλάς: Τα ‘θελες να τ΄ακούσεις κι εσύ, α ρε Ζουρνάλη…!

Ζουράρις: Ιδού το γνήσιον, το αψίσπορον σοσιαληστικόν υπόθετον…

Τσουκαλάς: Τι λε ρε, εσύ που ΄σαι αριστερός είσαι καλύτερος, να πα να τα πεις στον Τσίπρα.

Ζουράρις: …που θα ‘ρθεις στο δικό μας το σπίτι, να μας πρήξεις το μαλακό μας υπογάστριο, με την ασχετοσύνη σου, περί κλεισίματος της ψαλίδας και του κώλου το νήμα!

Τσουκαλάς: Του κώλου τα εννιάμερα, Ζουρνάλη! Μισό λεπτό να σ’ απαντήσω, άρπα τη. [ ρίχνει κλανίδι ]

Ζουράρις: Ω, πορδή των θεών, ω έκφανση του απόλυτου προήβλαστου εκκενωτήρος!

Σκόρδας: Θα συνεχίσουμε σε λίγο…

Τσουκαλάς: Τι να συνεχίσουμε, εδώ λεχει βρωμίσει ο τόπος. Άντε γεια!

 

666 νά ‘ναι οι ώρες τους! :-)

39 Σχόλια

ον τελευταίο καιρό εμφανίστηκαν πάμπολλα άρθρα, σχετικά με το χάραγμα / θηρίον των Βρυξελλών / 666, κτλ κτλ. Από μεν ειδησεογραφικά sites, μας πληροφορούσαν γιά τις προθέσεις της -φερόμενης ως- κυβέρνησης να φτιάξει ξέρω ‘γώ βιομετρικά διαβατήρια (επειδή έτσι διέταξαν οι ηπαπάρα), κτλ. Από πλευράς αντιδρώντων, τώρα, εμφανίζονται άρθρα καί τεχνικά, αλλά καί κάπως φοβικά – του τύπου «- Πού βαδίζομεν, κύριοι;».

Με το σημερινό σύντομο αρθράκι, θέλω να ξεκαθαρίσω μιά γιά πάντα το ζήτημα, διότι ακούγονται ακραίες φωνές εκατέρωθεν. Όμως, ούτε φόβος πρέπει να μας διακατέχει, ούτε σιγουριά.

 

Κατ’ αρχήν, όλα τα ηλεκτρονικά συστήματα ταυτοποιήσεως δουλεύουν με έναν σταθερό καί συγκεκριμένο τρόπο. Με μιά απλούστατη λογική, πάντα την ίδια:

  • Την πρώτη φορά που περνάς από το μηχάνημα (που δουλεύει σε learning mode, λειτουργία εκμαθήσεως), δίνεις τα στοιχεία σου -πχ κωδικούς αριθμούς, συνθηματικά, βιομετρικά, καί ούτω καθ’ εξής- κι αυτό τα καταγράφει στην βάση δεδομένων του.
  • Όλες τις επόμενες φορές που ξαναπερνάς, αυτό συγκρίνει ό,τι στοιχείο δίνεις κάθε φορά, μ’ αυτά που έχει στη βάση δεδομένων του. Εάν τα δύο συμφωνούν, τότε σε αφήνει να προχωρήσεις – αλλοιώς, όχι.

Αυτά φαίνονται απάνω-κάτω στο εξής σχηματικό διάγραμμα:

Οπότε, εδώ έρχονται οι διάφορες εταιρείες που παράγουν συστήματα ταυτοποιήσεως (καί οι κυβερνήσεις), καί σου λένε: «- Είναι απόλυτα ασφαλές!», μπλά-μπλά-μπλά. Γιατί; διότι είναι πολύ δύσκολο (έως ακατόρθωτο) να «χακάρεις» τη βάση δεδομένων, ή τον κρυπτογραφικό αλγόριθμο, ή τα βιομετρικά στοιχεία. Αυτό είναι απόλυτα ορθό.

Όμως, ο σωστός χάκερ δεν τραβάει τέτοια ζόρια. Δεμπανα φτιάξεις εσύ τον σούπερ αλγόριθμο με τα σούπερ τεραμπάϋτζ στα βιομετρικά στοιχεία; Ο χάκερ απλά θα κοιτάξει να ξεμανδαλώσει την πόρτα, καί να σ’ αφήσει εσένα με την πολυπλοκότητα!

Δηλαδή, ο σωστός χάκερ θα χτυπήσει έτσι:

Δηλαδή, θα παρακάμψει τα πρώτα στάδια της διαδικασίας. Όπως ακριβώς κάνανε οι Γερμανοί με τη γραμμή Μαζινώ!!!

 

Όθεν:

  • Συμπέρασμα πρώτο: κανένα σύστημα του είδους δεν είναι απόλυτα ασφαλές. Όλα σπάνε!
  • Συμπέρασμα δεύτερο: Να μας αφήσουν ήσυχους, με τα βιομετρικά καί τα «χαράγματα» καί τις λοιπές πορδές του είδους.

Χάειντε ούστ με τα «χαράγματα» καί τις εμφυτεύσεις τσίπς! Αρκετά βάσανα έχουμε ήδη.

 

Γιά την Ειρήνη Μ.

28 Σχόλια

αλά το λέω, ότι σιγά-σιγά σχηματίζεται ένα «δίκτυο μυαλών» ανάμεσα στους πραγματικούς Έλληνες. Αν δεν ήταν η επιμονή του Διηνέκη με το συγκεκριμένο θέμα (στη διαίσθηση του οποίου αποδίδονται καί τα εύσημα), μάλλον τίποτε δεν θα με ωθούσε στο να ρίξω μιά δεύτερη ματιά – πιό προσεκτική αυτή, σίγουρα. Γι’ αυτό καί αφιερώνω δεύτερη σχετική ανάρτηση.

Τα στραβά της μικρής καί της οικογένειάς της όχι μόνο τα επεσήμανα, αλλά καί τα χτύπησα με σκληρές κουβέντες.

  • Την έφτιαξαν -όσο γινόταν- σωστό άνθρωπο οι γονείς της; Όχι.
  • Φέρθηκε εντελώς ηλίθια; Ναί.
  • Εξερέθισε τους Κινέζους μ’ αυτό που έκανε; Ναί.
  • Τιμωρήθηκε όπως έπρεπε; Ναί.
  • Είναι αντιπαράδειγμα (προς αποφυγήν) γιά τα υπόλοιπα Ελληνόπουλα της ηλικίας της; Σαφώς.
  • Έφτασε σε σημείο να λερώσει (ας ελπίσουμε όχι ανεπανόρθωτα) τις παραδοσιακώς καλές σχέσεις Ελλάδας-Κίνας; Αν ενήργησε μόνη της, όχι. Αν τη βάλανε (όπως υπαινίσσεται ο Διηνέκης), ΝΑΙ. (Κι ίσως αυτό ακριβώς να θέλανε οι ηπαπαραίοι. Να μας κοπεί η όρεξη να λοξοκοιτάζουμε προς Κίνα μεριά, γιά συνεργασίες καί οπλικά συστήματα.)

Επομένως (μετά το «ΝΑΙ»), είναι αυτό ένα ακόμη χτύπημα (ένα από τα πολλά…) κατά της ίδιας της Ελλάδας, μέσα σ’ έναν κόσμο, που οσημέραι μετατρέπεται σε όζοντα βόθρο; Είναι. Κι όπως καταλαβαίνετε, το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται η Ελλάδα σήμερα, είναι να μαζέψει ακόμη μερικές σφαλιάρες – καί μάλιστα από φιλικές χώρες, που δεν μας έδωσαν αφορμή να τις προσβάλουμε.

 

Όμως, ουδείς αναμάρτητος.

Το δικό μου το αμάρτημα είναι πως δεν βλέπω, δεν αντιλαμβάνομαι τα πάντα όσο γρήγορα πρέπει – ενώι πρέπει. Ενώι έχω χρέος απέναντι στη χώρα μου καί στον λαό μας. (Έχω μεν ένα σωρό βάσανα στην καμπούρα μου καί συχνά-πυκνά σταματάει το ρημάδι μου να σκέφτεται, αλλά δεν ψάχνω γιά δικαιολογίες. Την πατάτα τη διέπραξα.)

Λοιπόν, όταν σκέφτηκα ψύχραιμα όλα τα δεδομένα, κατάλαβα (γιά λόγους που δεν θα εκθέσω) πως αυτή η κοπέλλα είναι η παροιμιώδης «πεταλούδα στο …Πεκίνο»!!! Καί -κυριολεκτικά!- ήταν το λάθος άτομο στον λάθος τόπο καί χρόνο. Όθεν, πρέπει να βγεί από τη φυλακή καί να επιστρέψει στην Ελλάδα όσο συντομώτερα γίνεται.

Προς τούτο, η ευθύνη η δική μου σύγκειται στη δημοσίευση της σημερινής αναρτησούλας μου. Κι από εδώ καί μετά, αρχίζουν οι ευθύνες άλλων.

 

Λοιπόν, το γνωρίζω άριστα πως δεν είναι κυβερνητικό το θέμα, καί πως ούτε η -φερόμενη ως- κυβέρνησή μας ευθύνεται. (Μήπως, όμως, έχετε ακουστά κάτι, που ονομάζεται «δημόσιες σχέσεις»; )

Αλλά καλά θα κάνει η νύν κυβέρνηση της Ελλάδας να ζητήσει μιά μεγαλοπρεπή συγνώμη από την κυβέρνηση της Κίνας. Παρασκηνιακώς οπωσδήποτε, αλλά μπορεί καί φανερά. Ναί, φανερά! Τί, δηλαδή; θα της πέσει η υπόληψη; Στο κάτω-κάτω, οι πολιτισμένοι άνθρωποι φέρονται καί πολιτισμένα – καί καλό είναι η Ελλάς να ξαναδώσει το καλό παράδειγμα της ευγένειας καί του πολιτισμού στον βρωμερό κόσμο μας, όπου έχει επικρατήσει ο διεθνής γκανγκστερισμός.

Επίσης, το γνωρίζω άριστα πως δεν είναι εκκλησιαστικό το θέμα, καί πως ούτε η -φερόμενη ως- ηγεσία της Εκκλησίας μας ευθύνεται. Αλλά η Εκκλησία μας (κι όχι μόνον η εν Ελλάδι) πρέπει να ενεργήσει τάχιστα, ώστε η Ειρήνη Μ. να βγεί από τις φυλακές του Χόνγκ Κόνγκ καί να επαναπατριστεί.

Βλέπετε, στο Χόνγκ Κόνγκ υπάρχει ορθόδοξη Μητρόπολη δική μας, η οποία (όπως διαβάζω) έχει άριστες σχέσεις με την κυβέρνηση της Κίνας. Εντάξει, η Μητρόπολη του Χόνγκ Κόνγκ υπάγεται μεν απ’ ευθείας στο πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως, αλλά κι ο δικός μας ο Μακαριώτατος πάσης Ελλάδος οφείλει να σπεύσει. (Τί, δηλαδή;! Μόνο να πηγαίνει στα λαθρομούσλιμζ χωρίς σταυρό; Ή μόνο να πηγαίνει βολτίτσες στη Μυτιλήνη -την πατρίδα της Ειρήνης- με τον πάπα Ρώμης; )

Εδώ σε θέλω, Μακαριώτατε! Στα δύσκολα! Όπως στα δύσκολα θέλω καί τον μητροπολίτη Χόνγκ Κόνγκ (που στις 9 Ιανουαρίου 2018 κλείνει ακριβώς δέκα χρόνια στον θρόνο, άρα καλό είναι να τιμήσει την επέτειο αυτή με λαμπρό τρόπο αγαθοεργίας) – κι ελπίζω ότι οι «άριστες σχέσεις» καί τα ρέστα δεν περιορίζονται σε αλληλοτραπεζώματα κι ωραία λόγια. (Εκτός αν οι ηγέτες της Ορθοδοξίας αφήσατε ως «αντιπρόσωπο» τον καθολικό παπά, που επισκέπτεται τις φυλακισμένες…)

 

Αγαπητοί μου αναγνώσθαι, όχι, δεν τρελλάθηκα! Δεν αποχάζεψα τόσο πολύ! (Ακόμη.) Γιά τους προειρηθέντες (κυβέρνηση κι Εκκλησία), η …εκτίμησή μου εξακολουθεί να βρίσκεται σε επίπεδα διαστημικού ψύχους. Αλλά είναι τα μόνα άτομα, που μπορούν να κάνουν κάτι θετικό γιά την (προ)φυλακισμένη Ειρήνη – εξ ού καί η έκκλησή μου να σπεύσουν. (Αν μπορούσα να κάνω κάτι θετικό εγώ, θα έσπευδα εγώ  – δεν θα πλακωνόμουνα στα κείμενα.)

Ειδικά γιά την Εκκλησία, θέλω να πω πως η ιστορία αυτή έχει καί μιά έντονη μεταφυσική πλευρά. Γι’ αυτό, αν δεν ενεργήσει η Εκκλησία, πολύ φοβάμαι πως θα υπάρξουν συνέπειες… «άνωθεν»… Πράγμα που απεύχομαι, βεβαίως.

 

Κι όσο γιά σένα, Ειρήνη…

Αν ήμουν ο πατέρας σου, θα σού ‘ριχνα τη σωστή ποσότητα ξύλου, που πρέπει να τρώει κάθε παιδί. (Καί δε χαμπαρίζω εγώ από αγοράκια καί κοριτσάκια – τάχαμου ευαίσθητα τα κοριτσάκια, καί λοιπές παρεμφερείς αηδίες.) Όχι ελλιπή. Καί όχι τώρα, κατόπιν εορτής. Εγκαίρως θα τις έτρωγες, από τότε που φορούσες πάνες.

Αλλά δεν είμαι, γι αυτό τη γλύτωσες.

Πάντως, όταν με το καλό θα ξανάρθεις στην Ελλάδα (που θα ξανάρθεις), φρόντισε στο εξής να προσέχεις τις παρέες σου. Καί μακριά από ψεύτικα όνειρα!!! Βρες έναν σωστό άντρα να σ’ αγαπάει καί να τον αγαπάς, παντρέψου τον, κάντε μαζί οικογένεια καί παιδιά (τρία-τέσσερα Ελληνάκια, όμορφα σαν εσένα), καί φρόντισε αυτή την ιστορία να τη σβήσεις από τη μνήμη σου διά παντός.

Ίσως κάποια μέρα συναντηθούμε – σε μιά άλλη Ελλάδα, που θα είναι όπως της πρέπει. Θα μιλήσουμε… θα πούμε πολλά. Ως τότε, όμως, περιμένω μέσα σου ν’ αναπτυχθεί η συμπόνοια γιά τον συνάνθρωπο, καί ν’ αρχίσεις να βλέπεις τον κόσμο, τους ανθρώπους, κάπως διαφορετικά. Από ανώτερη σκοπιά. Ως πλάσματα της Δημιουργίας, κι όχι ως αντικείμενα προς εκμετάλλευση. Όχι νοοτροπία «Η ζωή είναι τώρα, να προλάβουμε να την αρπάξουμε!», καί λοιπές τρίχες. Το να πατάς επί πτωμάτων, γιά να τη βγάλεις εσύ καθαρή, δεν είναι καθόλου ωραίο.

Κι ελπίζω (κι εύχομαι) το σπάσιμο των σημερινών ψυχικών σου δεσμών να πάει κόντρα σε ταχύτητα με την έξοδό σου απ’ τη φυλακή του Χόνγκ Κόνγκ.

 

Η ΑΠΟΒΛΑΚΩΣΗ ΤΩΝ ΝΕΟΕΛΛΗΝΩΝ-ΔΟΥΛΟΙ Η ΛΕΥΤΕΡΟΙ;;;;;[ΣΥΝΤΟΜΟ ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑ]

107 Σχόλια

Η αποβλάκωση των νεο-Ελλήνων – δούλοι ή Λεύτεροι ;;

συμπλήρωμα …. σύντομο !!

‘‘Ο σκλάβος δεν Λευτερώνεται κάνοντας έκκληση 

στην πονοψυχιά του αφέντη του 

… παρά μόνο … 

αν τον πατήσει στον λαιμό και του κόψει το λαρύγγι !! ’’

Παλαιός

Ελπίζοντας ότι δεν θα κάνω χαλάστρα, σε όποια συνέχεια έχει σκεφτεί ο «Εργοδότης», λέω να ‘πώ δυό λόγια και να ρίξω μερικές γραμμές, σαν συμπλήρωμα στο εν λόγω θέμα.

Πολύ ωραία και σωστά σε όσα αναφέρθηκε, θα ήθελα όμως να το πιάσουμε από και από μιάν άλλη πλευρά και να προσθέσουμε μιάν ακόμη παράμετρο … πάμε λοιπόν !!

____*____

Πρέπει κάποιος να είναι τελείως ηλίθιος ή να ζεί απομονωμένος σε κάποιο λαγούμι, ώστε να μην έχει πάρει είδηση … όχι το που έχουμε φτάσει σαν χώρα και λαός … αλλά το που οδηγούμαστε και που μοιραία θα φτάσουμε, με όλα αυτά που μηχανεύονται και πράττουν όλα τα προδοτικά σούργελα που το παίζουν κυβερνήτες αυτής της δύσμοιρης χώρας … της δικής μας χώρας … της πατρίδας μας !!

Έχουμε ‘πει και αναλύσει επανειλημμένως, ξανά και ξανά, όλα αυτά που γίνανε και γίνονται … αλλά φαίνεται ότι ο λαός έχει αποβλακωθεί τελείως, έτσι που δεν μπορεί να χωρέσει το μυαλό του όλα αυτά που έρχονται, όλα αυτά που όλο και με περισσότερη ορμή θα ξεσπάσουν πάνω στην δικήν του καμπούρα … μένοντας τελείως απαθής, λες και όλα αυτά αφορούν κάποιον άλλον … κάποιον μακριά στο διάστημα και όχι αυτόν τον ίδιο. Δεν φαίνεται να κατανοεί ότι όλοι αυτοί οι λούληδες της πωλητικής ξεπούλησαν και χάρισαν τα πάντα, ότι εκχώρησαν την χώρα, την γή, το νερό, τον ήλιο και τον αέρα, αλλά και όλους τους κατοίκους της, δεμένους πισθάγκωνα, στους πάτρονες τους. Δεν κατανοεί ότι δέσανε την χώρα, τα πάντα, πάνω-κάτω και μέσα σ’ αυτήν, χειροπόδαρα για εκατονταετίες στο μέλλον. Δεν κατανοεί ότι από ημιελεύθεροι άνθρωποι (γιατί ποτέ δεν είμαστε πλήρως ελεύθεροι μετά το ’21) που είμαστε μέχρι τώρα, ξαφνικά μας κατέστησαν και πάλι σκλάβους, σκλάβους μιας ιδιότυπης κατηγορίας, αλλά όμως σκλάβους !! 

Μας φόρεσαν τον χαλκά και μας έκλεισαν στην φυλακή.

____**____

Δεν δείχνει να κατανοεί ότι δεν είμαστε πλέον μιά ελεύθερη χώρα, αλλά κανονικό και πλήρες προτεκτοράτο, χωρίς εθνική κυριαρχία … μας πούλησαν κανονικά και ‘μείς δεν φαίνεται να πήραμε είδηση. 

Αλλά ούτε εκ των υστέρων δείχνουμε να κατανοούμε ότι μόνο σε μιά ελεύθερη χώρα οι πολίτες της μπορούν να έχουν Δικαιώματα και Ελευθερίες, ενώ σε μιά υπόδουλη και υποτελή έχουν μόνο υποχρεώσεις, και αυτή η έρμη χώρα τίποτε δεν μπορεί και δεν είναι σε θέση να εγγυηθεί και να παράσχει στους κατοίκους της.

Το λένε ξεκάθαρα … μας το τρίβουν στην μούρη … και ‘μείς κοιτάζουμε σαν χάνοι, αδιαφορούμε πλήρως, λες και δεν πρόκειται για την δικήν μας ζωή, την δικήν μας περιουσία και των παιδιών μας … και όταν τελικά κάνουμε κάτι … αντί να τους πηδήξουμε το κέρατο που τους πέταγε … κλαψουρίζουμε σαν ηλίθιοι, φουντάρουμε από τις ταράτσες ή δοκιμάζουμε στις κρεμάλες πόσο αντέχει το σχοινί κι ο σβέρκος μας.  

Ρε πάμε καλά ;;;

____***____

Μα πως να πάμε καλά ;; … αφού καιρούς πολλούς τώρα χάσαμε τον μπούσουλα ;;

Είδατε, πολλές φορές, ζώο δεμένο στο παλούκι, ακόμη και αν μπορεί, αν είναι παιχνιδάκι γι’ αυτό να σπάσει τα δεσμά του … να το κάνει ;; 

Βλέπουμε εκείνα τα μεγαθήρια, τους ελέφαντες, να είναι δεμένοι με ένα σχοινί … μιά αλυσιδούλα σ’ ένα παλούκι, και ενώ τους κακομεταχειρίζονται δεν κάνουν μιά έτσι και να μην αφήσουν τίποτε στο διάβα τους, αλλά υπομένουν μοιρολατρικά κάθε ταλαιπωρία και βαναυσότητα … Δεν είναι αυτό για ν’ απορεί κανείς ;;

Μήπως το ίδιο δεν συμβαίνει με κάποιον ψύλλο που τον κλείσαν σε σπιρτόκουτο, που έστω κι αν αργότερα αφαιρέσανε το κάλυμμα ‘κείνος κάθεται άπραγος και δεν δίνει έναν πήδο να εξαφανιστεί ;;

Μάλλον κάτι τέτοιο φαίνεται έγινε με μας … μας δέσαν σε κάποιο παλούκι και μας πείσανε ότι έτσι πρέπει … ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε … και πρέπει να υφιστάμεθα όλα αυτά που κάποιοι επιβάλουν στην καμπούρα μας.

Μήπως όμως και μας το φέρανε σιγά-σιγά και την πατήσαμε χωρίς να το πάρουμε είδηση, σαν τον βάτραχο που τον βάλανε με κρύο νερό πάνω στην φωτιά να βράσει;;

____****____

Είναι δηλαδή κάτι που έγινε τελευταία … για μήπως και έχει πιό βαθιές και παλιές ρίζες ;;

Αναρωτιέται το λοιπόν (για την ανάπτυξη του θέματος) ο φίλτατος «Εργοδότης» … τι διάολο έφταιξε κι ο κόσμος δεν αντιδρά ;;

Παράλληλα και ‘μείς απ’ την πλευρά μας οφείλουμε να ψάξουμε και να το πάμε πολύ πιό πέρα απ’ όλα εκείνα, που πολύ καλά και σωστά παραθέτει ως λόγους γι’ αυτό μας το κατάντημα, και οφείλουμε με την σειρά μας να αναρωτηθούμε μήπως υπάρχουν και άλλοι λόγοι βαθύτεροι ;; … οφείλουμε να αναρωτηθούμε και να το ψάξουμε .

Σωστά … πολύ σωστά, μας έφερε το παράδειγμα με την μπανάνα και τις μαϊμούδες  … και αν τούτο το σπρώξουμε λίγο πιό πέρα … στους γονείς (κάθε είδους) που εκπαιδεύουν και κάνουν το ίδιο με τα παιδιά τους, όπως οι πρώτες μαϊμούδες με όλες τις νεοεισερχόμενες … θα έχουμε μιαν απόλυτη αντιστοιχία !!  

Ελάχιστες περιπτώσεις είναι που βλέπουμε να υπάρχουν εξαιρέσεις, όπου τα νέα μέλη δεν πείθονται να δεχθούν τα καθιερωμένα, και επαναστατούν … οδηγώντας τα πράγματα σε νέους δρόμους, ανοίγοντας νέες σελίδες στην ιστορία της ανθρωπότητος.

Οι πολλοί, το μπούγιο, όμως δεν θα το κάνει ποτέ … έχοντας αποδεχτεί ή επειδή έτσι το βρήκαν, έτσι τους είπανε και τους πείσανε ότι πρέπει να είναι … εύκολα θα δεχτούν και κάτι παραπέρα. Να ας πούμε σαν τους διάφορους νόμους, που ψηφίζουν αβέρτα κουβέρτα, τα πωλητικά σούργελα, χωρίς να μας ρωτούν και να παίρνουν την σύμφωνη γνώμην μας, και αναλαμβάνουν να τους εφαρμόσουν τα λοιπά κοπρόσκυλα (κρατικός και δικαστικός μηχανισμός) … και ‘μείς … σχεδόν το σύνολο αυτού του ηλίθιου λαού, αντί να τους πηδήξουμε το κέρατο που τους πέταγε … σαν το μεγαλύτερο χάπατο της οικουμένης, λέμε … έεε αφού είναι Νόμος !! 

Τι λέτε ρε ηλίθιοι ;; … επειδή κάποιοι ψήφισαν νόμο να μας πηδήξουν εμείς θα καθίσουμε και μάλιστα θα τουρλώσουμε τον κώλο μας ;; … για θα τους περάσουμε άκρη μπάντα κάποιο παλούκι ;;

____*****____

Βέβαια τι μπορεί να περιμένει κάποιος από βλακόζωα … που αποδέχονται να είναι «Υπήκοοι» και όχι Πολίτες, που όχι μόνο έχουν απλά και μόνο λόγο αλλά οι Ίδιοι είναι που καθορίζουν τα πράγματα ;;

Όμως πως μπορεί … πως υπάρχει περίπτωση να αντιδράσει, κάποιος, ένας λαός, που δέχτηκε να είναι ΥΠΗΚΟΟΣ και ΔΟΥΛΟΣ ;; 

… τι σας ξυνίζει το τελευταίο ;; … γιατί ωρέ κοπρίτες είναι ψέματα ;; 

… Δούλοι δεν δεχτήκατε να είστε ;; 

… τι ακόμα να πάρετε χαμπάρι ;; … έεε βέβαια, αφού τα μυαλά σας έχουν γίνει μαρμελάδα … τι είδηση να πάρετε ;; … εσείς σανό μόνο να έχετε να μασάτε και όλα καλά !!

Γιατί μανάρια μου, ΔΟΥΛΟΙ δεν δηλώνεστε από την στιγμή που γεννιέστε αλλά και για πολύ πολύ μετά τον Ψώφο σας ;;

Γεννιέται … βαφτίζεται … αρραβωνιάζεται … παντρεύεται … γαμιέται … ψωφάει … μνημονεύεται … ο ΔΟΥΛΟΣ κάποιου «κερατά» … αλλά που να πάρετε είδηση εσείς … εκεί στην καρακοσμάρα σας !!

Στιγμή δεν περνάει στην γαμημένη σας ζωή, χωρίς να αποζητήσετε μετά πάθους την ΔΟΥΛΙΚΟΤΗΤΑ σας … χωρίς να ζητήσετε τον αφέντη … τον Τσοπάνη σας !! 

… έε μετά τι ;; … θα σας πειράξει να είσαστε και Υπή-κοοι ;; … θα αντιδράσετε αν σας ρίξουν εκατό ή χίλιους νόμους ακόμα ;; … ή αν θα σας ξεσκίσουν και την σούφρα ;;

____******____

Ώη … ώη !!

Σαν να μου φαίνεται ότι βρήκαμε την ρίζα !!

Για ψάξτε λοιπόν μανάρια μου, μήπως βαδίζετε με σημαία και σλόγκαν σας το : 

‘‘ Μιά φορά δούλος … για πάντα δούλος !! ’’   … και δεν το έχετε πάρει είδηση !! 

Και καλά το βρήκαμε !! … και τώρα τί ;;

Λοιπόν όπως ξεκάθαρα είπε ο Μάρκος, εκεί στην τελευταία του ανάρτηση … και μετέφερα σαν τμήμα σχολίου εδώ στο μπλόγκι [ https://ergdhmerg.wordpress.com/2017/12/20/η-αποβλάκωση-των-νεο-ελλήνων-τα-αίτια/#comment-23146 ]  :

«Κανένας δούλος δεν ξεφορτώθηκε ποτέ τις αλυσίδες του, αν προηγουμένως δεν είχε ξεπαστρέψει τον αφέντη του. Αν αυτός που τον καταπίεζε παρέμενε ζωντανός, απλά γινόταν ένα διάλειμμα στο κάτεργο και σύντομα οι αλυσίδες επανέρχονταν βαρύτερες ή ακόμα χειρότερα … η σκλαβιά περνούσε σε άλλο επίπεδο, γινόταν αόρατη μαζί με τις σιδεριές, και ενώ έπαυε να πληγώνει τα χέρια και τα πόδια του δούλου, περνούσε ύπουλα στο υποσυνείδητό του, εξουσιάζοντάς τον καθολικά.»

Βέβαια τούτο δεν είναι το μόνο αίτιο, είναι ίσως το ριζικό αίτιο, αυτό που μπολιάστηκε παλιά, όταν η φυλή που έχοντας χάσει τον μπούσουλα, αφέθηκε και δέχτηκε και από Λεύτερη μετέπεσε σε Δούλη … τούτο είν’ το αίτιο που έθρεψε όλα όσα επακολούθησαν … όλα όσα φυτρώνουν συνέχεια και συνέχεια, είναι το αίτιο που δεν άφησε να γίνει ξεκαθάρισμα όλων των ζιζανίων, όλων των πουλημένων ανά τους αιώνες και έμειναν να διαιωνίζονται συνεχώς μέχρι σήμερα, σαπίζοντας και ότι άλλο σωστό υπήρχε, έτσι που φτάσαμε στην τραγική κατάσταση των ημερών μας.

____*******____

Το ερώτημα που γεννάται λοιπόν, και η επιλογή που έχουμε μπροστά μας, είναι ξεκάθαρα πλέον : 

Δούλοι ή Λεύτεροι ;; 

Εάν το πρώτο (Δούλοι) εντάξει !! … καλά πηγαίνουμε (;) !! … δεν χρειάζεται να ανησυχούμε, ούτε να κάνουμε κάτι !! … όλα είναι απόλυτα σχεδιασμένα και προγραμματισμένα !! … θα φάμε καλά !!

Εάν όμως θέλουμε και επιλέγουμε να είμαστε ΛΕΥΤΕΡΟΙ … τότε πρέπει να σπάσουμε οριστικά και αμετάκλητα όλες τις αλυσίδες και να ΞΕΠΑΣΤΡΕΨΟΥΜΕ πλήρως κάθε λογής αφέντες και όλο το σόϊ τους, όλους τους παρατρεχάμενούς τους (μέχρι και τα κατσικομούλαρά τους που λέει ο λόγος) χωρίς να αφήσουμε ρουθούνι !! … να απαλείψουμε κάθε τι σάπιο !! … αλλιώς δεν πρόκειται ποτέ να Λευτερωθούμε, να είμαστε Πολίτες και όχι υπήκοοι, να είμαστε εμείς ΑΦΕΝΤΕΣ και όχι υπηρέτες και δούλοι …

Εάν δεν αποφασίσουμε να απαγκιστρωθούμε από κάθε τι που μας περιορίζει, να γίνουμε λεύτεροι, αυτόνομοι και αυτεξούσιοι … κόβοντας μαχαίρι τα πάντα, και αναλαμβάνοντας τον πλήρη έλεγχο … συνέχεια και συνέχεια θα βυθιζόμαστε στο τέλμα (τι να βυθιζόμαστε δηλαδή αφού ήδη έχουμε βαρέσει πάτο) οπότε όσο και να σκούζουμε … όσο και να κάνουμε έκκληση στην πονοψυχιά των αφεντάδων, αυτοί δεν πρόκειται να ελευθερώσουν τα υποζύγια (δηλαδή εμάς) … σίγουρα δεν είναι κορόϊδα να πετάξουν αυτά που γεμίζουν την κοιλιά ή την τσέπη τους … και οτιδήποτε ίσως κάνουν, δεν θα είναι προς δικό μας όφελος, αλλά επειδή θα έχουν βρεί κάποιον πιό πρόσφορο τρόπο να αρμέξουν και να πάρουν περισσότερα !!

____********____

Η μόνη λύση ήταν … και θα είναι πάντα … η επανάσταση !! και το σπάσιμο των αλυσίδων !! … όλων των αλυσίδων χωρίς καμμιά απολύτως εξαίρεση … μαζί με το «μακέλεμα» εννοείται όλων αυτών που μέχρι εκείνη την στιγμή κρατούσαν τα λουριά !!

Η αποβλάκωση των νεο-Ελλήνων – η θεραπεία

39 Σχόλια

(προηγούμενο)

υσικά κι επιδεινώνουν αγρίως την κατάσταση τα εις βάρος του λαού οικονομικά μέτρα, τα οποία ουδόλως παραβλέπω. Αυτά, παρέα με τον μεταφυσικό φόβο καί τα υπόλοιπα συναφή, ξεκινάνε έναν στρόβιλο, που παρασύρει τους πάντες καί τα πάντα προς την άβυσσο. Καί το ένα φέρνει τ’ άλλο, το άλλο το παράλλο, καί το παράλλο ξανά το πρώτο. Σε μιά διαρκή θανατηφόρα περιδίνηση.

Είναι, δηλαδή, σαφέστατο ότι -υπό τις ίδιες σημερινές συνθήκες- δεν πρόκειται ποτέ να υπάρξει οικονομική (ή άλλη) ανάκαμψη της Ελλάδας, διότι τα οικονομικά μέτρα δεν είναι τυχαίες βλακείες, που ξεπήδησαν μέσα σε κεφάλια φελλών καί προδοτών. (Σαν τα μέλη των -φερομένων ως- κυβερνήσεων του ψευτο-Ρωμαίϊκου καί των βουλευτάδων τους.) Τέτοια αρνητικά οικονομικά μέτρα προέρχονται από «ραβασάκια» των αιωνίων εχθρών της Ελλάδας, οι οποίοι πρώτα τα μελέτησαν εξαντλητικά «επί χάρτου» (σε προσομοιώσεις ηλεκτρονικών υπολογιστών), πρίν τα παραδώσουν στα τσουτσέκια τους προς εφαρμογή. (Τί τά ‘χουν τα γκομπιούτερζ, δηλαδή; γιά φιγούρα; )

Εν πάσει περιπτώσει, αν καί δεν παραγνωρίζω τη βαρύτητα της αρνητικής οικονομικής κατάστασης, δεν θα προχωρήσω σε ανάλυσή της. Εδώ, στο αρθράκι μας, το ζητούμενο είναι η αντιστροφή του όλου αρνητικού κλίματος.

 

Λοιπόν; πώς αντιστρέφουμε το κλίμα;

Εννοώ, με όσα μπορούμε – σαφώς όχι όσα δεν μπορούμε. Διότι, αν πχ είχαμε πάρα πολλά λεφτά, θα μπορούσαμε να χαρίσουμε σε κάθε Έλληνα φερ’ ειπείν από εκατό χιλιάρικα ευρά, καί να τον απαλλάξουμε από οικονομικές έγνοιες. Αλλά δεν έχουμε! (Καί δυστυχώς γιά τους αφελείς, ούτε ο Ψώρρας είχε.)

Τί μπορούμε, όμως;

Πρώτα-πρώτα καί κυριώτατα, να διώξουμε τον μεταφυσικό φόβο, που φώλιασε στον Έλληνα. Καί ειλικρινά, δεν ξέρω τί φοβούνται οι συμπατριώτες μας περισσότερο στις μέρες μας! Τον θάνατο τον δικό τους, την απώλεια αγαπημένων τους προσώπων (κυρίως των παιδιών τους), ή μιά μαρτυρική ζωή μέχρι το -νομοτελειακό- τέλος; Το οποίο αναγκαστικά θα περιμένουν (μετά από κατασχέσεις των χρημάτων και των σπιτιών τους)…

δειλοί, μοιραίοι, κι άβουλοι αντάμα

…εκτός κι αν κάποιοι σαλτάρουν τόσο πολύ, που θα επισπεύσουν το τέλος τους – συνεχίζοντας την αλυσίδα των δεκάδων χιλιάδων συγχρόνων αυτοκτονιών. Τέλος πάντων, εμείς οφείλουμε (στο μέτρο του εφικτού) να τα προλάβουμε καί να τα θεραπεύσουμε όλ’ αυτά.

Ειδικά τον φόβο του θανάτου, την αρχαία εποχή φρόντιζαν να τον διώχνουν τα Ελευσίνεια Μυστήρια. Αλλά σήμερα, τα πράγματα είναι απλούστερα. Αφ’ ενός «ξυπνούν» πολλοί καί «αναμιμνήσκονται», αφ’ ετέρου όλ’ αυτά τα θέματα (πχ μετενσάρκωση) συζητιούνται ανοιχτά. Άρα, κάπου θα βρείς έναν φίλο να σου μιλήσει σχετικά, κάπου θ’ ακούσεις κάτι. Ειδικά γιά τον θάνατο, λοιπόν, μην το σκέφτεστε! Όλοι πεθαίνουμε, κι όλοι ξαναρχόμαστε. (Προφανώς, αυτό το αντι-θανατοφοβικό φυλαχτό ήθελε ν’ αφαιρέσει διά παντός απ’ τους Έλληνες εκείνος ο παλιάνθρωπος -καί σκοτεινής καταγωγής-, ο Ιουστινιανός, γι’ αυτό επέβαλε ως δόγμα της Εκκλησίας μας το ότι δεν υπάρχει μετενσάρκωση.) Πάντα πονάει, βέβαια, ο αποχωρισμός από αγαπημένα πρόσωπα, αλλά μην το σκέφτεστε πέραν του δέοντος. Περιορίστε το πένθος στα ειωθότα, καί μην το επεκτείνετε.

 

Οπότε, αφού όλοι πεθαίνουμε κάποια στιγμή (καί το ξέρουμε), τί ακριβώς φοβούνται οι συν-Έλληνες, καί τί τους πονάει με την παρούσα κατάσταση; Ποιά η διαφορά  να πεθάνεις από ανίατο νόσημα, καί να πεθάνεις άφραγκος κι άστεγος; Σχεδόν καμμία!… Εκτός του ότι η δεύτερη -υπό προϋποθέσεις- προλαμβάνεται καί θεραπεύεται.

Λογικά, λοιπόν, συμπεραίνουμε πως οι Έλληνες φοβούνται μιά μαρτυρική (υπόλοιπη) ζωή χωρίς υλικά αγαθά, καί χωρίς αξιοπρέπεια – όπως την εννοούν οι πολλοί την αξιοπρέπεια. Σύμφωνα μ’ όσα είπαμε, αυτό μας έμεινε ως αιτία του μεταφυσικού φόβου των Ελλήνων. Επομένως, δεν υπάρχει κάτι άλλο να εξετάσουμε…

…Παρεκτός από ένα πράγμα: το γιατί ο νεο-Έλλην δεν αντιδράει. Ακόμη καί το πλέον πανίσχυρο ένστικτο, το ένστικτο της αυτοσυντήρησης δείχνει μιά τρομερή υποχωρητικότητα στον νεο-Έλληνα.

Χμμμ… εδώ έχουμε ακόμη ένα στοιχείο του εγκλήματος! Οπότε, σηκώνει πολύ χοντρή θεραπευτική παρέμβαση. Πάμε γιά χειρουργείο, όχι χαπάκια καί χαδάκια!

Η «αξιοπρέπεια» του νεο-Έλληνα δεν είναι η κλασική έννοια της τηρήσεως ατομικών καί κοινωνικών κανόνων ηθικής, αλλά κάτι άλλο. Το οποίο συνοψίζεται σε μία καί μόνη φράση: να μην του «την πούν» οι άλλοι! Αυτός είν’ όλος κι όλος ο καημός του, καί τίποτ’ άλλο. Καί γι’ αυτό δεν αντιδράει – επειδή δεν έχει τί να πεί, άμα την πατήσει. Δηλαδή, καί γιά παράδειγμα: «- Εσύ που μας κουνιόσουν ότι κέρδιζες στο χρηματιστήριο, καί μας έλεγες ‘κορόϊδα’ που δουλεύουμε, φάε τώρα τα σκατά, που σ’ τα πήρε όλα το κράτος!»

Φυσικά, ακόμη καί στους καλούς καιρούς, αυτή η στραβή αντίληψη περί αξιοπρέπειας εφαρμοζόταν μ’ άλλο τόσο στραβό τρόπο… πχ το παιδί μου να πάρει ένα οποιοδήποτε κωλοπτυχίο (άσχετο αν δε θέλει να δεί τα βιβλία ούτε ζωγραφιστά), απλά γιά να μή μας τη λέει ο γείτονας – που το δικό του σπουδάζει. Κι εννοείται, τέτοιες αντιλήψεις οδηγούν σε λάθος ιεράρχηση αναγκών καί κατασπατάληση χρημάτων σε μαλακίες.

Τί να σου κάνει, μετά, ωρέ Έλληνα, καί το κωλοκράτος, αφού σε βρήκε μπόσικον; σε πειράζει να τα δίνεις σε φόρους, αλλά δεν σε πειράζει να ξοδέψεις τριάντα χιλιάρικα ευρά (καί πλέον), γιά να σπουδάσει το ανεπρόκοπό σου, που βλέπει βιβλίο καί βγάζει σπυριά! (Κι ούτε σκέφτηκες ποτέ σου πότε θα κάνει το παιδί σου απόσβεση τόσων χρημάτων -δηλαδή των οικονομιών μιάς ζωής-, καί με ποιόν τρόπο!)

Εν ολίγοις, αυτή η κίβδηλη «αξιοπρέπεια» λέγεται κι αλλοιώς: αν θυμάμαι καλά, ονομάζεται εγωϊκό σύμπλεγμα. Αν δεν το τσακίσεις αυτό, αδελφέ μου Έλληνα, προκοπή δε βλέπεις.

Δε θα δεί κανένας μας, δηλαδή.

 

Ο εγωϊσμός, σε μικρές ποσότητες, είναι ευεργετικός. Σα φάρμακο. Σε μεγάλες, όμως, είναι δηλητήριο. Κι απ’ αυτόν ακριβώς, τον υπέρμετρο εγωϊσμό, πάσχει ολόκληρη η σημερινή νεο-Ελληνική κοινωνία – γι’ αυτό μας πήρε καί μας σήκωσε συλλήβδην.

Ο υπέρμετρος εγωϊσμός οδηγεί στον ατομοκεντρισμό, στον παρτακισμό, επομένως στη χαλάρωση καί τη διάλυση κάθε κοινωνικής δομής. Επομένως, στην αδυναμία άμυνας – διότι, μή μου πήτε ότι μόνος του ο καθένας θ’ αμυνθεί απέναντι στις συμφορές καί στα θηρία! (Ούτε ο Τσάκ Νόρρις νά ‘τανε! Lol!!!) Κι αυτός ακριβώς ο υπέρμετρος εγωϊσμός είναι το δόλωμα, που πετάνε οι πονηροί κρατούντες στον κάθε ολιγόμυαλο. Κι αυτή ακριβώς είναι η αιτία, που παρατηρούμε το φαινόμενο διάφοροι να γλείφουν αισχρά τον κάθε εκπρόσωπο της εξουσίας – τάχαμου γιά ν’ «ανέβουν επίπεδο» πάνω απ’ την πλέμπα, ως δήθεν «εκλεκτοί». Στην οποία πλέμπα φέρονται μετά (αφού «ανεβούν επίπεδο», δηλαδή) σα σατράπηδες, περιττό να πούμε.

Γι’ αυτό καί η κοινωνική συνοχή του ψευτο-Ρωμαίϊκου βρίσκεται κοντά στο απόλυτο μηδέν, γι’ αυτό δεν ενδιαφέρεται κανένας γιά κανέναν.

Εν πάσει περιπτώσει… Τούτων ειπωθέντων, τώρα βλέπουμε εύκολα καί τη θεραπεία της σάπιας αυτής κατάστασης.

 

Η αρχική αιτία του υπερβολικού εγωϊσμού (αν αυτός δεν είναι σύμφυτος), είναι το να τον βλέπουμε στους άλλους· παρέα με ψυχρή κι ανάλγητη συμπεριφορά απέναντί μας. Αυτή η ιστορία, δηλ. το να έχουμε έναν αρχικό πυρήνα άκρως εγωϊστών αρχόντων (τους οποίους μιμούνται όλοι οι υπόλοιποι, δηλ. οι αρχόμενοι), δεν ξέρω -σε παρελθοντικό βάθος- πότε καί πώς ξεκίνησε, αλλά γνωρίζω πώς σταματάει. Σπάει, μηδενίζεται με την αγάπη – κι ίσως μόνο μ’ αυτήν. Μαζί κι ο φόβος – κι αυτός γίνεται κομμάτια με την αγάπη.

Προσέξτε, όμως! Δεν εννοώ τίποτε κλαψιάρικες ιστορίες, ή το να υποχωρήσουμε εμείς, γιά να κάνει ο άλλος το κέφι του εις βάρος μας. (Αυτό το τελευταίο δεν είναι αγάπη, μαλακία είναι.) Εννοώ την αγάπη, που έχουν οι παλιόφιλοι μεταξύ τους. Αυτοί -οι φίλοι μας, δηλαδή- είναι η σωτηρία μας!

Εμένα μου είναι αδιανότητο να υποφέρει κάποιος κολλητός μου, καί να μην καθήσω να τον ακούσω, ή να μην τον βοηθήσω – στο κατά δύναμιν. Ή να μην πιούμε κρασί μαζί. Ή να μήν τσοντάρω στον λογαριασμό, έχει-δεν έχει το πορτοφόλι του. Ή να μη φροντίσω να τον πάω σπίτι, αν δεν μπορεί να οδηγήσει λόγωι σούρας. Δυστυχώς, όλ’ αυτά οι νεο-Έλληνες τα πέταξαν στα σκουπίδια, βάζοντας στη θέση τους στόχους ηλίθιους, εφήμερους, άνευ νοήματος στην τελική. Πχ το να πάρουν ακριβό κινητό, το να ρίξουν τον άλλον στη δουλειά, το να γίνουν πλούσιοι σε μιά νύχτα με χρηματιστήρια καί τέτοιες πορδές… (Αν διάβαζαν λιγάκι Ιστορία, θα ξέραν τί επιπτώσεις είχε στα χρηματιστήρια πχ το σκάνδαλο του Παναμά – αλλά η Ιστορία είναι χάσιμο χρόνου, έ; Όμως, τώρα που δεν έχουν μία, ίσως είναι χρήσιμο να κάτσουν να διαβάσουν τίποτε. Η μόρφωση δεν έβλαψε ποτέ κανέναν.)

Οπότε, καιρός να τα επαναφέρουμε!

Γι’ αυτό φωνάζω εδώ καί καιρό να φτιάξετε μικρές ομάδες αλληλοβοήθειας (καί άμυνας). Ποιός, μωρέ θα ενδιαφερθεί γιά σας στις τρείς τα μεσάνυχτα, όταν υποφέρετε, παρά μόνον ένας πραγματικός φίλος; Η -φερόμενη ως- κυβέρνησή μας, μήπως;  🙂

[Παρένθεση: Θυμάμαι, πρίν χρόνια, είχε ρίξει ένα ψιλόχιονο δέκα πόντων στα βόρεια προάστεια της Αθήνας… καί πήγανε κάτι αρδ ενός καναλιού γιά ρεπορτάζ. Μέγα γεγονός τα δέκα εκατοστά χιόνι, άξιο τηλεοπτικής προβολής κατά τη γνώμη τους! (Στην ορεινή Φωκίδα, όμως -με ένα μέτρο χιόνι-, δεν πήγαν.) Οπότε φτάνουν με τις κάμερες καί τα μαρκούτσια μπροστά σε μιά βίλλα, που μέσα στο γκαράζ είχε ένα μεγάλο τζίπ –«τζιπούρα», κοινώς- δίλιτρο, μπορεί και παραπάνω. Καί μιά θειά απόξω -προφανώς η ιδιοκτήτρια- ξεχιόνιζε το πεζοδρόμιο με μιά σκούπα, ταυτοχρόνως ωρυόμενη: «- Πού είναι το κράτος!!!»

Έ, άμα νομίζετε πως το «κράτος» λείπει κι απ’ τα δικά σας τα βάσανα, ενώ «θά ‘πρεπε» να παρευρίσκεται καί να …χοροστατεί, καθήστε να το περιμένετε!  🙂   ]

 

Λοιπόν. Συνοψίζω.

α. Μικρές ομάδες αλληλοβοήθειας καί άμυνας. Κι όχι του χρόνου. ΤΩΡΑ!!!!!!!

β. Συμπάθεια στον συν-Έλληνα, όχι τσακωμοί μαζί του με το παραμικρό. Ένας ταλαιπωρημένος είναι κι αυτός, σαν αυτόν που βλέπεις στον καθρέφτη κάθε μέρα.

γ. Αναβίωση της φιλίας.

δ. Αγάπη στα μικρά Ελληνόπουλα. (Χρειάζεται καί λίγη αυστηρότητα, βέβαια. Καί λίγες ξυλιές στον κώλο. Όχι όλα χύμα.)

Μακριά από ψεύτες / λωποδύτες / προδότες, όπως οι κατ’ εξοχήν εκπρόσωποι του είδους, οι πωλητικοί. Δεν θα βγεί τίποτε καλό, ψηφίζοντάς τους ξανά. Τ’ αρχίδια τους θα ξαναπαίρνετε σε κάθε εκλογική αναμέτρηση, καταλάβετέ το. Δεν αλλάζει το έργον, όσες φορές κι αν παιχτεί. (Στις επόμενες εκλογές, θα λάβετε οδηγίες περί του πρακτέου.)

Καί κάτι τελευταίο:

ε. Τραγουδήστε!!!

Αλήθεια, έχετε παρατηρήσει πως τώρα τελευταία δεν τραγουδάει κανένας; Εκτός από σκυλοκαψουροτράγουδα …της συμφοράς (που βρήκε τον καψουρεμένον, ο οποίος καί τα …γαυγίζει τα βάσανά του στη διαπασών). Υπάρχουν αμέτρητες όμορφες μελωδίες, Ελληνικές καί ξένες. Τόσο λυρικές, όσο κι επικές. Τραγουδήστε κατά προτίμηση τις τελευταίες. Βάλτε (δυνατά!) τους Τού Στέπς φρομ Χέλλ, ή το «Καλάσνικωφ» του Μπρέγκοβιτς! Ή, εν τέλει, το αθάνατο Ιμάτζιν.

Υπάρχουν κι άλλες εναλλακτικές – φαντασία να υπάρχει! Πχ το να βλέπετε να περνάει πωλητικός, καί να τραγουδάτε αποκριάτικα γαμωτράγουδα (κι ας μην είναι η εποχή τους). Όπως το φοβερό: «Τις μεγάλες Αποκριές σ’κώνοντ’ οι ψωλές ορθές!» Καρα-lol!!! Ν’ αρχίσουν καί να το πιάνουν οι πωλητικοί το νόημα, τί τους περιμένει!  🙂

 

Δεν ξέρω αν είμαι καλός γιατρός της συλλογικής ψυχής μας (καί δή, με θεραπεία-εξπρέςς), αλλά πιστεύω πως έδωσα όσα μπόρεσα.

Τώρα, ο λόγος κι η πράξη σ’ εσάς!

 

Older Entries