Αρχική

Ποιός ανακάλυψε πραγματικά το dna; – 2

1 σχόλιο

(προηγούμενο)

arxigramma-Oήρωάς μας (με μηδενισμένη πλέον τη θέλησή του) άρχισε ν’ απαντάει στις ερωτήσεις. Λογικές στην αρχή, παράλογες ( ; ) κατόπι. Ποιός είναι, γιατί ήθελε να γίνει μέλος της «υπερεσίας», κτλ.

Όμως, αυτά δεν ενδιέφεραν την ομάδα των ανακριτών, παρεκτός γιά καθαρά τυπικούς λόγους. (Να συμπληρωθούν τα προβλεπόμενα έντυπα καί να μπουν στο αρχείο.) Πολύ σύντομα, ο άνθρωπός μας αποκάλυψε λίαν ενδιαφέροντα πράγματα… Το πιό «καθημερινό», πως στην προηγούμενη ζωή του ήταν Έλληνας – ένα πλουσιόπαιδο από την Καβάλα, που πέθανε δύο χρόνια πριν ξαναγεννηθεί από φυματίωση, αποτέλεσμα της άστατης ζωής του στο Παρίσι.

Αργότερα, τους είπε πως είναι μετενσάρκωση του Ιάσονα (ναί, του γνωστού), κι ακόμη αργότερα πως ήταν μέλος μιάς κάποιας «Γαλάζιας Αδελφότητας», τον καιρό της Ατλαντίδας…

Επί τόση ώρα, οι έμπειροι ιεροεξεταστές συγκρατούσαν τα χασμουρητά τους. Στο άκουσμα των περί μετενσαρκώσεως του Ιάσονα συγκράτησαν το γέλιο τους – αν καί συνέχισαν να καταγράφουν τα πάντα, ως είθισται στις «υπερεσίες». Αλλά η λέξη «Ατλαντίδα» τους έβαλε φωτιά στον κώλο, επενεργώντας σα δέκα καφέδες μαζεμένοι. Πλέον, οι ερωτήσεις των ανακριτών δεν προλάβαιναν να πάρουν σειρά, καί ήταν καθαρά αυτοσχεδιαζόμενες της στιγμής.

 

Κάποια στιγμή, ο ήρωάς μας τους εξήγησε ότι το σχήμα του μικροσκοπικού γενετικού υλικού, που έδινε τις κληρονομικές ιδιότητες, ήταν σα φίδιπράγμα που ήξεραν πολλοί παλαιοί πολιτισμοί, καί το απεικόνιζαν. Νά, καλή ώρα όπως άμα πεταχτεί κανείς 8 μίλια παραδίπλα απ’ το Τσέλτεναμ (δηλ. την έδρα της «υπερεσίας»), στο Γκλώστερ, εκεί κοντά…

%cf%84%cf%83%ce%ad%ce%bb%cf%84%ce%b5%ce%bd%ce%b1%ce%bc-%ce%b3%ce%ba%ce%bb%cf%8e%cf%83%cf%84%ce%b5%cf%81

…ανάμεσα στα θαυμάσια βιτρώ του καθεδρικού ναού του Γκλώστερ, θα δεί καί την εκδίωξη του Αδάμ απ’ τον Παράδεισο:

%ce%b5%ce%ba%ce%b4%ce%af%cf%89%ce%be%ce%b7-%ce%b1%ce%b4%ce%ac%ce%bc-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%ac%ce%b4%ce%b5%ce%b9%cf%83%ce%bf

Το φίδι στη ράχη του έχει γεωμετρικά σχέδια… λοιπόν, κάπως έτσι είναι καί το υλικό που δίνει τις κληρονομικές ιδιότητες. Οι κουκκίδες των σχεδίων είναι οι χημικές ενώσεις που περιέχουν τη γενετική πληροφορία – πχ ποιό παιδί είναι ξανθό, ποιό μελαχροινό, κτλ κτλ κτλ.

(Παρένθεση: από τα φίδια της Ευρώπης καί των κοντινών περιοχών, γεωμετρικά σχέδια στο δέρμα της έχει κατ’ εξοχήν η οχιά.

%ce%bf%cf%87%ce%b9%ce%ac

Η οποία συνήθως στις λαϊκές καί θρησκευτικές παραδόσεις ταυτίζεται με το φίδι των πρωτοπλάστων.

Μήπως, τώρα, σας λέει κάτι η έκφραση «γεννήματα εχιδνών»; Μήπως η έκφραση αυτή έχει καί δεύτερη ανάγνωση;

Αν δεν το πιάσατε ακόμη το υπονοούμενο, περιμένετε την επόμενη συνέχεια του παρόντος.)

 

Παρένθεση: Κατά καιρούς, διαβάζω τα γραπτά διαφόρων δήθεν «ψαγμένων», που λένε ότι το φίδι αντιπροσωπεύει τον φαλλό ή/καί το σέξ… αλλά η Εκκλησία έρχεται σε δύσκολη θέση να μιλάει γιά τέτοια πράγματα. Κι έτσι, δεν μιλάει γιά σέξ καί μαλαπέρδες, αλλά γιά τον Οξαποδώ, κτλ κτλ κτλ.

Έ, λοιπόν, ειλικρινά δεν γνωρίζω πόσο μεγάλη είναι η παγκόσμια ηλιθιότητα! Θα το παραχοντρύνω, αλλά δεν αντέχω άλλο. Θα τους κράξω αγρίως.

Δεν ξέρω αν αυτοί οι «ψαγμένοι» -με το συμπάθειο- τον έχουν σα φίδι, ή σαν την ουρά του γουρουνιού…

%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%ac-%ce%b3%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%bf%cf%85%ce%bd%ce%b9%ce%bf%cf%8d

…αλλά το περιεχόμενο του δικού μου βρακιού (από μπροστά) είναι ελαφρώς καμπύλο προς τα κάτω, εκτός από τις στιγμές …έμπνευσης, οπότε γίνεται τελείως ευθύγραμμο λοξώς προς τα πάνω.

Όθεν, το φίδι δεν είναι ο φαλλός. Είναι αυτό-που-βγάζει-ο-φαλλός. (Στο τέλος, όταν τελειώσει …η έμπνευση.) Μεγεθυμένο καμιά εκατοστή χιλιάδες φορές.

Αυτά περί «ψαγμένων». Άειντε, που μας έφαγαν οι νεοεποχίτικες εξ αποκαλύψεως «αλήθειες», που αδρανοποιούν τη σκεπτική ικανότητα ακόμη περισσότερο! Ήταν που ήταν στραβό το κλίμα, τό ‘φαγε κι ο νεοεποχίτικος γάϊδαρος (Κρ-όνος)!

 

Αυτά είπε -μεταξύ των άλλων- ο ήρωάς μας. Τώρα, οι χοντροκέφαλοι πράκτορες της «υπερεσίας» δεν ήξεραν από τέτοια, επομένως δεν μπορούσαν να ελέγξουν την ορθότητά τους, κι έτσι περιορίστηκαν στο να καταγράψουν τα πάντα με προσήλωση μεσαιωνικού καλογήρου. (Που θά ‘λεγε κι ο Εμμανουήλ Ροϊδης.)

Η συνέχεια, όμως, αποδεικνύεται λίαν συναρπαστική. Σαν …μυθιστόρημα.

Ο χαρισματικός Μιχαήλ Βέντρις (διότι περί αυτού πρόκειται, όπως -πιστεύω- ήδη καταλάβατε)…

%ce%bc%ce%b9%cf%87%ce%b1%ce%ae%ce%bb-%ce%b2%ce%ad%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%b9%cf%82

…γιά κάποιους λόγους αμέσως μετά αδρανοποιείται ως πράκτορας. Μάλιστα, παρά τον πρώϊμο γάμο του καί την εγκυμοσύνη της συζύγου του στο πρώτο τους παιδί, στέλνεται να υπηρετήσει στα βομβαρδιστικά ως ραδιοναυτίλος, ειδικότητα που επέλεξε ο ίδιος. (Δεν έβρισκε το πιλοτάρισμα τόσο ενδιαφέρον, όσο το να βρίσκει τον δρόμο του αεροσκάφους στο σκοτάδι, με μόνη βοήθεια το μυαλό του καί τα σχεδιαστικά όργανα – διαβήτες, κτλ. Πού οι δορυφόροι καί τα gps τότε!…)

(Παρένθεση: οι Άγγλοι, κατά τον Α’ ΠΠ σε κάποια στιγμή είχανε ξεμείνει από στρατιώτες. Κι έτσι, στείλανε στο μέτωπο όποιον έβρισκαν! Πχ ηλικίες ακόμη καί πάνω από 50 ετών, όπως καί παντρεμένους με παιδιά. Όμως, η κατάταξη τέτοιων ανδρών είχε ως αποτέλεσμα να σκοτωθεί ο ήδη στα 27 του διάσημος φυσικός -αν καί γνωστός από τις εργασίες του στη Χημεία- Μόζλυ, κι από τότε ψηφίστηκε νόμος να μην πηγαίνουν στην πρώτη γραμμή του μετώπου τέτοιοι στρατιώτες.

Η πλάκα είναι πως ο Μόζλυ, ο οποίος σκοτώθηκε στην -καταστροφικής ηλιθιότητας «έμπνευση» του Τσώρτσιλλ- μάχη της Καλλίπολης, πήγε ως εθελοντής.)

Τα βομβαρδιστικά τύπου «Λάνκαστερ», όμως, είχαν ένα σοβαρώτατο σχεδιαστικό μειονέκτημα: από κάτω, από την «κοιλιά» τους, δηλαδή, ήτανε «τυφλά». Δηλαδή, σε αντίθεση με τα Β-17 των ηπαπαραίων, δεν είχανε πολυβόλο από κάτω, ούτε άνθρωπο να κάνει διόπτευση καί να ειδοποιεί γιά κίνδυνο. Κι έτσι, τα Μέσσερσμιτ-109 των  Γερμαναράδων, γνωρίζοντας το μυστικό, πλησίαζαν τα Λάνκαστερ από κάτω, από την «τυφλή γωνία», καί τα θερίζανε. Βοηθούσης καί της νύχτας (διότι οι Άγγλοι διεξήγαγαν νυχτερινούς βομβαρδισμούς από χαμηλό ύψος), το αποτέλεσμα υπήρξε καθαρό μακελειό. Ο Μιχαήλ Βέντρις ήταν μέσα στα λίγα πληρώματα των Λάνκαστερ, που το τέλος του Β’ ΠΠ τα βρήκε σώα καί αβλαβή.

Τώρα, γιατί να θέλει η «υπερεσία» να στείλει σε αποστολή σχεδόν αυτοκτονίας έναν τέτοιον άνθρωπο, ουδείς γνωρίζει. Μάλλον θέλανε να τον βγάλουν απ’ τη μέση, μη τυχόν καί θυμηθεί ο ίδιος όσα ήξερε στο βαθύ του ασυνείδητο… τα οποία προφανώς μετά το τέλος της ανάκρισης θεωρήθηκαν άκρως διαβαθμισμένα.

 

Ο Βέντρις έκανε καί δεύτερο παιδί, αποστρατεύτηκε μετά τη Δίκη της Νυρεμβέργης (όπου συμμετείχε ως διερμηνέας, καθ’ ό γλωσσομαθής), κι ασχολήθηκε με την πολιτική του ζωή πλέον. Έμεινε ανενόχλητος (τουλάχιστον εμφανώς) από την «υπερεσία» γιά όλ’ αυτά τα χρόνια, ακόμη καί μέχρι το 1952, που ανακοίνωσε από το ραδιόφωνο του BBC την τελική επιτυχία του στο διάβασμα της Γραμμικής Β’.

Μόνο που, όταν τον Απρίλιο του 1953 ανακοινώθηκε η ανακάλυψη του σχήματος του dna, «κάποιοι» θυμήθηκαν τις υπεραπόρρητες απαντήσεις της ανάκρισης του 1941… κι έπαψαν να θεωρούν καταγέλαστες ανοησίες όσα δεν δεχόντουσαν τότε. (Πχ τη μετενσάρκωση του Ιάσονα.) Ο Μιχαήλ Βέντρις θα ξανάμπαινε σε μιά χρυσή φυλακή, όπως τότε με τη «Γαλάζια Αδελφότητα». Κι έτσι, τον «ξαναθυμήθηκαν», σα φιλαράκια απ’ τα παλιά.

Μόνο που λογάριασαν χωρίς τον ξενοδόχο. Ο ΜΒ, γνωρίζοντας άριστα τί καθήκια ήταν (ειδικά ο «χειριστής» του, συνταγματάρχης …Κατιτίς… – ένθα ο «χειριστής» ενός πράκτορα στις «υπερεσίες» είναι μία σχετικά ευγενική έκφραση, αντί της λέξεως «νταβατζής»), κατάλαβε πως μία μονάχα διέξοδος υπήρχε. Το καντήλι του τέλειωνε.

Ο έρμος ο φορτηγατζής που ξεπάρκαρε κάθετα στον δρόμο, τις πρώτες πρωϊνές ώρες της Πέμπτης, 6 Σεπτεμβρίου 1956, παρά το ψήσιμο που έφαγε στις ανακρίσεις της Αστυνομίας, δεν ήξερε τίποτε καί δεν έφταιγε σε τίποτε. Ο ΜΒ, που όλη τη νύχτα οδηγούσε με τέρμα τα γκάζια, έπεσε πάνω του, διότι απλά επιζητούσε τον θάνατό του – αλλά όχι την αυτοκτονία του, αν καταλαβαίνετε τη διαφορά.

 

Πολλά περισσότερα θα μπορούσαμε να προσθέσουμε εδώ. Είπαμε, τα περιστατικά της εμπλοκής του ήρωά μας με τις «υπερεσίες» συναποτελούν σκέτο μυθιστόρημα, μπροστά στο οποίο ωχριά η φαντασία. Όπως πχ θα μπορούσαμε ν’ αναφέρουμε την αιθερική δεσμευτική «σφραγίδα» των Ατλάντων, που βάζανε σ’ όλα τα μέλη της «ΓΑ» γιά να μην τους φύγουνε (καί ναί, με τον ίδιο τρόπο που χρησιμοποίησαν τα πρακτόρια της αγγλίτσας – ύπνωση με ναρκωτικά κτλ). Ή την αντίστοιχη, που εμπνεύστηκαν κι έβαλαν εκείνη τη στιγμή μέσα στο μυαλό του ΜΒ οι ανακριτές. (Είναι καί οι δυό σπασμένες σήμερα, από τις 28 Ιουλίου 2014. Τη μέρα της αποκορύφωσης των Παναθηναίων.)

Ή ένα μυθιστόρημα που κυκλοφόρησε προ ετών στη χώρα μας, που περιγράφει πολλά απ’ όσα σας είπα. Το πλουσιόπαιδο απ’ την Καβάλα που γίνεται πράκτωρ, που συναντάει τον Μιχαήλ Βέντρις μαζί με τον …Ιάσονα (όχι τον τότε, αλλά κάποιον γιατρό μ’ αυτό το όνομα), κτλ κτλ κτλ. Τώρα, βέβαια, έχετε το δίκιο σας: η προέλευση τέτοιων πληροφοριών δεν εξηγείται εύκολα, παρεκτός αν δεχθούμε ότι «κάποιοι» άνοιξαν «κάποια» συρτάρια, κι έδωσαν τίποτε φωτοτυπίες στον καλό συγγραφέα, μπας καί ξυπνήσουν οι αναμνήσεις στον μετενσαρκωμένο ΜΒ. (Που τον ξαναψάχνουν εναγωνίως οι «υπερεσίες» της Χέρ Μάτζεστυ’ζ γραίας κάργιας – σκαλώσανε τα παλληκάρια σε κάτι προβληματάκια, καί χρειάζονται το μυαλό που θα τους ξελασπώσει.)

Κι εγώ; Πού τα ξέρω αυτά, εγώ; Πού τα ξέρω, έ;… Ά, εγώ δε θέλω να βλέπω τις «υπερεσίες» ούτε ζωγραφιστές! Εμένα αυτά μου τα σφύριξαν διάφορα πουλάκια! Διότι, όλα κι όλα, είμαι ερασιτέχνης οιωνοσκόπος, καί παρακολουθώ συστηματικά τα πτηνά, πώς κάνουν τσίου-τσίου.

Αν, τώρα, δεν πείθεστε με τα παραπάνω, κανένα πρόβλημα! Θεωρήσετε πλούσια καί τη φαντασία του συγκεκριμένου συγγραφέα, καθώς καί τη δική μου. Καί διαβολική σύμπτωση το ότι οι πληροφορίες ταυτίζονται.

Αν μη τί άλλο, εγώ ξέρω πως στη ζωή του ΜΒ υπάρχει η σκοτεινή περίοδος από Νοέμβριο 1940 μέχρι καλοκαίρι του 1941, καί προσπαθώ να συμπληρώσω το κενό. Βλέπετε, έχει κυκλοφορήσει η φήμη πως πράγματι ήταν πράκτωρ, καί πως από την εμπειρία του στο σπάσιμο των Γερμανικών κωδικών συνομιλιών κατάφερε κι «έσπασε» καί τη Γραμμική Β’. Πλην όμως, ο ΜΒ δεν υπηρέτησε στο Μπλέτσλυ Πάρκ, όπου γινότανε αυτή η δουλειά… αν καί το αφεντικό τόσο του προσωπικού του Μπλέτσλυ Πάρκ, όσο καί το δικό του, ήταν η ίδια ακριβώς «υπερεσία».

Τελειώνοντας, να πούμε καί τον καλό τον λόγο: τα μέντιουμ, που έχουν στο μισθολόγιο οι «υπερεσίες» της αγγλίτσας, έκαναν πολύ καλή δουλειά. Μάντεψαν επιτυχώς το 80% της περιγραφής του μετενσαρκωμένου σήμερα ΜΒ. Μπράβο, ρέ! Δικαιολογείτε απόλυτα τα λεφτά που τσεπώνετε απ’ τους Άγγλους φορολογούμενους.

 

Να πούμε, όμως, καί κάτι άλλο:

Λεβέντες, ο Συμπαντικός Νόμος ισχύει ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ!!! Δεν ισχύει μονάχα γιά τη φτωχολογιά, ενώ τζιούζ, ποδίτσες, κι Άγγλοι αριστοκράτες βγάζουν διαρκώς την ουρίτσα τους απέξω – καί δεν τρέχει τίποτε. Εν άλλαις λέξεσιν, τα κάρματα καί τ’ άρματα πιάνουν καί τα καθάρματα.

Βάλτε το καλά αυτό στα μικρά μυαλουδάκια σας, επειδή ο τότε «χειριστής» του ΜΒ σήμερα -μετενσαρκωμένος- αργοπεθαίνει (αν δεν ψόφησε ήδη) στα βρώμικα πεζοδρόμια μιάς Ευρωπαϊκής πρωτεύουσας, κατατρυπημένος απ’ τις σύριγγες. Κι ενθυμούμενος -ανάμεσα στις εφιαλτικές εικόνες που βλέπει απ’ την «άσπρη»- ποιός ήταν κάποτε καί τί έκανε. Παίρνει από τώρα μιά πρόγευση απ’ την Κόλαση, παναπεί. (Στην «πρωτεύουσα της Αλχημείας» βρίσκεται, αν απορείτε.)

Αυτά, ως απάντηση στις προσφάτως εντεινόμενες προσπάθειες της αγγλίτσας να ξανακάνει δικό της προτεκτοράτο την πατρίδα μου, την Ελλάδα. (Δες πχ εδώ.)

Τώρα, αν θεωρείτε πως λέω μαλακίες, καί πως πάω ν’ αντιμετωπίσω την (καί πυρηνική δύναμη ούσα) αγγλίτσα με φαντασιοπληξίες, δικαίωμα σας. Αν σας ικανοποιεί αυτό, δεν σας στερώ τη χαρά.

 

Ωραία, λοιπόν… Μέχρις εδώ το εμπεδώσατε: ο Μιχαήλ Βέντρις απο- (ανα-) κάλυψε πρώτος (υπό απίθανες συνθήκες) στην εποχή μας τη δομή του μορίου του dna. «- Καί λοιπόν;» θα ρωτήσετε. Κάποιος θα τό ‘κανε κάποια στιγμή. Ο τρόπος, όμως, που μαθεύτηκε η πληροφορία αυτή, μας οδηγεί αλλού.

Πάμε, επομένως να δούμε τί σημαίνουν όλ’ αυτά στην πράξη.

Όπως ακριβώς στις επιστήμες: παρατηρούμε, βγάζουμε τα πρώτα συμπεράσματα, καί ξαναγυρίζουμε πίσω στις (κατευθυνόμενες, πλέον) παρατηρήσεις, να δούμε αν είμαστε στον σωστό δρόμο.

(συνεχίζεται)

Ποιός ανακάλυψε πραγματικά το dna; – 1

16 σχόλια

arxigramma-Kάθεστε καλά; Θά ‘πρεπε.

Σήμερα θα μάθετε μερικές παρασκηνιακές «λεπτομέρειες» από την σύγχρονη ανακάλυψη του dna. Αλλά ταυτόχρονα ετοιμαστήτε να πιάσετε στα χέρια σας τη φωτιά του Προμηθέα!

Όπως ήδη καταλάβατε, συνεχίζουμε τη σειρά του μυθιστορήματος. Πάλι με πραγματικά στοιχεία.

 

1. Τα σκοτεινά χρόνια

Στη ζωή αρκετών ιστορικών προσώπων υπάρχει μία σκοτεινή περίοδος. Συνήθως κατά τη νεότητά τους, όπου ιστορικώς αποκρύπτονται δάσκαλοι κι επιρροές – που ενδεχομένως αργότερα θα έφερναν σε δύσκολη θέση τον μαθητευόμενο. Καί γιά να γίνω σαφής, παραδείγματα:

  • Χριστός.

Το μέγιστο παράδειγμα αυτού που ισχυρίζομαι. Από τότε που ήταν μωρό καί έφυγαν οικογενειακώς στην Αίγυπτο, εμφανίζεται μία φορά δωδεκαετής να διδάσκει «στον ναό» (του Κρόνου; ), καί μετά από άλλα 18 χρόνια άρχισε να διδάσκει ανοιχτά.

Μόνον εικασίες μπορούμε να κάνουμε γι’ αυτά τα «σκοτεινά» χρόνια. Θέλετε τη γνώμη μου; επισκέφθηκε κάποια Ελληνικά θρησκευτικά κέντρα, ενδεχομένως κι Αιγυπτιακά, πήρε οδηγίες από τους ιερείς καί τις ιέρειες, κι αντάλλαξε γνώμες.

Ξέρω, τίποτε απ’ αυτά δεν αποδεικνύεται. Σωστά. Αλλά μή μου πήτε ότι τόσα χρόνια έφτιαχνε …έπιπλα στην πατρική βιοτεχνία «Ιωσήφ καί Υιός ΟΕ»!

  • Μέγας Αλέξανδρος

Με το που σύναξε τους Πανέλληνες καί τους είπε να ετοιμαστούν γιά εκστρατεία στην Περσία, …χάθηκε. Επί τέσσερα χρόνια, κανείς δεν ήξερε πού βρίσκεται. (Ούτε σήμερα ξέρει.) Το ωραίο είναι πως ούτε κάποιος από το στράτευμά του μίλησε αργότερα. Δεν ξέρω με ποιόν τρόπο το κατάφερε (τους όρκισε στο ύδωρ της Στυγός; ποιός να ξέρει…), αλλά το πέτυχε.

Λεπτομέρεια: εκτός από παράδειγμα ιστορικού προσώπου με σκοτεινή περίοδο, ο Αλέξανδρος είναι κι αντιπαράδειγμα ηγεμόνα, που απουσίασε επί απαράδεκτα μακρό χρόνο από την έδρα του.

Κυκλοφόρησε η φήμη ότι πολεμούσε τους Πάρθους… καί λίγο αργότερα κυκλοφόρησε η φήμη ότι σκοτώθηκε. Τότε ξεσηκώθηκαν περιχαρείς οι αντιμακεδονικές πολιτικές φατρίες σ’ όλη την Ελλάδα, κι έδιωξαν τις Μακεδονικές φρουρές. Πρωτοστάτες στα σχετικά γεγονότα οι Θηβαίοι (καί, πάω στοίχημα, με «μαναφούκια» των Γεφυραίων της περιοχής), που φαίνεται πως βιαιοπράγησαν κιόλας.

Έλα, όμως, που ο Μεγάλος ζούσε… καί τά ‘μαθε αυτά… καί κατέβηκε κάτω, κι έκανε τη Θήβα οικόπεδο. Πλην «οικίας Πινδάρου του μουσοποιού».

  • Ιάσων

Από ηλικίας 6 ετών μέχρι τα 24 του θεωρητικώς μαθήτευε στον κένταυρο Χείρωνα. Αλλά, μέσα σε τόσα χρόνια, πολλά μπορούν να συμβούν.

Όπως ένα προπαρασκευαστικό ( ; ) ταξίδι μέχρι την Αία, μόνος του. Όπως, πολλούς αιώνες αργότερα, κι ο…

  • Κολόμβος

Ελάχιστα είναι γνωστά, τόσο γιά την καταγωγή του, όσο καί γιά τη νεότητά του. Πιθανώτατα έκανε κι άλλο -πλην των τεσσάρων ιστορικώς γνωστών- ταξίδι προς την Αμερική, γύρω στα 1485, «ανεπίσημο» καί υπό άκρα μυστικότητα. Πιθανώτατα υπό την αιγίδα κάποιων κύκλων της Καθολικής Εκκλησίας.

Βρέθηκε κάποια επιστολή προς αυτόν, από κάποιον υψηλό καθολικό ιερωμένο, που γράφει γιά το «…πόσο αμοιβαίως εποικοδομητικό υπήρξε το προ ετών ταξίδι σας».

  • Χίτλερ

Καί μιλάμε γιά τον 20ο αιώνα, πλέον – τον αιώνα της εικόνας καί της πληροφορίας! Όχι γι’ αρχαίες περιόδους, ή μεσαιωνικές.

Επί ένα εξάμηνο, από την άνοιξη μέχρι το φθινόπωρο του 1921 (αν θυμάμαι καλά), είχε εξαφανιστεί. Δεν τον έβρισκε κανένας ούτε στο σπίτι του, ούτε στο δεύτερο σπίτι του, τα γραφεία του DAP (Γερμανικό κόμμα εργασίας – αργότερα NSDAP, Εθνικοσοσιαλιστικό κτλ).

Ο ιδρυτής του DAP, ο κλειδαράς Ντρέξλερ, σε έξαλλη κατάσταση ζητούσε τη διαγραφή του Χίτλερ, προφανώς υποψιασθείς ότι πρόκειται γιά χαφιέ. Τον συγκράτησαν, όμως, διάφοροι «ψύχραιμοι» (πάντα βρίσκονται κάτι τέτοιοι, βλέπετε), κι ο Χίτλερ δεν διεγράφη. Μάλιστα, αργότερα την ίδια χρονιά έγινε αρχηγός του κόμματος.

Όμως, στο αξιολογώτατο πόνημα του μοναχού Δωροθέου βρίσκουμε μία πιθανή απάντηση: ότι το κάθαρμα πήγε στη Φραγκφούρτη, όπου πήρε την «ευλογία» του Ρότσιλντ – κι ίσως δέχθηκε καί περιτομή.

 

Τέλος πάντων, πιστεύω πως το πιάσατε το νόημα: «σκοτεινή περίοδος».

 

2. Η παραδεδεγμένη «ανακάλυψη» του dna

Η ερώτηση «ποιός ανακάλυψε το dna;» (εννοείται, στη σύγχρονη εποχή), δεν έχει απάντηση. Όσο κι αν σας φαίνεται παράξενο. Ή, καλύτερα, δεν έχει απάντηση, που να δείχνει συγκεκριμένο πρόσωπο. Το dna το ανακάλυψαν διάφορες ανώνυμες νοσοκόμες κατά τη διάρκεια του Αμερικανικού Εμφυλίου (1861-1865), όταν σε μεταχειρισμένες γάζες τραυματιών παρατήρησαν ένα είδος «μούχλας»… που κανονικά «δεν έπρεπε» να υπάρχει. (Δυστυχώς, αυτή τη στιγμή αδυνατώ να ξαναβρώ ένα κατατοπιστικότατο διαδικτυακό άρθρο, που αναλύει όλη την ιστορική πορεία της ανακάλυψης.)

Η ερώτηση αυτή μοιάζει με την ερώτηση, που λέγεται ότι υπέβαλε μιά εταιρεία τηλεοπτικών παραγωγών στον κάθε ενδιαφερόμενο να συμμετάσχει σε τηλεπαιχνίδι της: «Ποιός βρήκε τον ηλεκτρονικό υπολογιστή;» Πιστεύω ότι οι πιό ψαγμένοι θα ανέφεραν τον Τζών Ατανάσωφφ, αλλά η σωστή απάντηση είναι: κανείς!!! Βλέπετε, ο ηλεκτρονικός υπολογιστής είναι παιδί πολλών πατεράδων, ενδεχομένως κι «ανωνύμων» πρακτικών εφευρετών (που ο καθένας έβρισκε κι από ένα εξάρτημα – άλλος το πληκτρολόγιο, άλλος την οθόνη, κτλ), άσε που προ του υπολογιστή του Ατανάσωφφ υπήρχαν ταμειακές μηχανές. Οι οποίες δεν είναι τίποτ’ άλλο, παρά  μικροί ηλεκτρονικοί υπολογιστές ειδικού προγραμματισμού. Άρα, ο φερόμενος ως εφευρέτης του ΗΥ δεν εφηύρε ούτε το υπολογιστικό κομμάτι του μηχανισμού. (Η όλη φασαρία στις ηπαπάρα γίνεται γιά το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας καί τα ντάλλαρζ, όχι γιά την ιστορική αλήθεια.)

Οι «στραβές» απαντήσεις σε κάτι τέτοιες ερωτήσεις, όμως, δυστυχώς γίνονται κοινό κτήμα, κι έτσι όλοι «ξέρουν» πως το dna το ανακάλυψαν οι Γουώτσον καί Κρίκ. Αλλά εμείς θα δώσουμε τη δική μας εκδοχή.

 

Μ’ ένα μικρό ψάξιμο στο Διαδίκτυο (σύνδεσμος 1, σύνδεσμος 2), μαθαίνουμε πως το περίεργο υλικό στις γάζες λίγο αργότερα ταυτίστηκε ως νέα (μη ανακαλυφθείσα μέχρι τότε) ουσία. Οι ακόλουθες χημικές αναλύσεις προσδιόρισαν την ποιοτική σύσταση (δηλ. πόσο τοις εκατό άνθρακα, πόσο τοις εκατό οξυγόνο, κτλ κτλ), κι ακόμη υστερότερα προσδιορίστηκε η ποσοτική σύσταση, δηλ. το βάρος του μορίου της ουσίας.

Επειδή, όμως, κάτι δεν πήγαινε καλά με το μοριακό βάρος (ήταν μεταβαλλόμενο κατά περίπτωση), οι επιστήμονες είχαν το ερώτημα τί είδους ουσία είναι αυτή – διότι δεν είχαν προηγούμενο ανάλογο. Σε τελική ανάλυση, ποιό ήταν το σχήμα του μορίου της ουσίας αυτής. Κι εδώ ακριβώς -το 1953- έδωσαν ( ; ) την απάντηση οι Γουώτσον καί Κρίκ, δηλ. περί του σχήματος του μορίου του dna. Απάντηση, η οποία ακόμη σήμερα βλακωδώς εκλαμβάνεται ως «ανακάλυψη» του dna.

 

Όμως, αν οι δύο νομπελίστες (τρείς, μαζί με τον Γουϊλκινς) δεν έδωσαν την απάντηση γιά το ποιό είναι το σχήμα του dna, τότε ποιός την έδωσε;

Το σωστό είναι «ποιά;».

Αυτό το πρόσωπο είναι η Ρόζαλιντ Φράνκλιν (σύνδεσμος 1, σύνδεσμος 2), χημικός καί πολύ καλή χειρίστρια του ηλεκτρονικού μικροσκοπίου. Λοιπόν, οι τρείς λεβέντες σφετερίστηκαν (εν αγνοίαι της) τις πολύ καλές φωτογραφίες του μορίου του dna, που είχε τραβήξει η Φράνκλιν με το ηλεκτρονικό μικροσκόπιο, όπου φαινόταν καθαρά η δομή της διπλής έλικας, καί ανακοίνωσαν την ανακάλυψη ως δική τους.

Την εποχή εκείνη, οι γυναίκες δεν είχαν καί πολλές ελπίδες ν’ ανελιχθούν στον ακαδημαϊκό τομέα. (Δες το θαυμάσιο βιβλίο: «Το παντελόνι του Πυθαγόρα» – κυκλοφόρησε καί στα Ελληνικά, από τις «Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης». Μόνο που η συγγραφέψ μας τα χαλάει στο τέλος, θέλοντας να φορέσουν «πυθαγορικά παντελόνια» κι οι γυναίκες επιστήμονες. Δικτατορία έναντι δικτατορίας, δηλαδή. Κι όχι να βρεί ο κόσμος την αρμονία καί την ισορροπία που του λείπει.) Διότι, ακόμη καί το Κέημπριτζ δεν δεχόταν φοιτήτριες, αλλά αναγκάστηκε να το κάνει (γιά να μη φανεί καθυστερημένο), εφ’ όσον ανέβηκε στον θρόνο της αγγλίτσας η σκατόγρια. Έτσι, πατώντας στην ανδροκρατική παράδοση, την πανέξυπνη Φράνκλιν την κλάσανε εντελώς (με το συμπάθειο) στο μερίδιο της δόξας – κι η ίδια ήταν αρκετά ευγενική ψυχή, ώστε να μην το κάνει θέμα.

Λεπτομέρεια: η Φράνκλιν ήταν η μόνη σχετική με το θέμα, καθ’ ό χημικός. Από την τριάδα των νομπελιστών, μονάχα ο Γουώτσον είχε κάποια σχέση (ζωολόγος). Λεπτομέρεια δεύτερη: οι Κρίκ καί Γουϊλκινς (φυσικοί) είχαν δουλέψει καί γιά τις «υπερεσίες» της αγγλίτσας κατά τη διάρκεια του Β’ ΠΠ.

Λεπτομέρεια τρίτη: η Φράνκλιν ήταν τζιού, αλλά κι η αλήθεια είναι αλήθεια καί το δίκιο είναι δίκιο.

 

3. Έντεκα χιλιάδες εξακόσια χρόνια μετά

Γυρίζουμε, όμως, στο παρελθόν. Λίγα χρόνια νωρίτερα, πάλι στην αγγλίτσα. Στο Λονδίνο. Προπολεμικά. Προ του Β’ ΠΠ.

Ο ήρωας της παρούσης ήταν ένα καλό κι έξυπνο παιδί, που γεννήθηκε σε μιά πλούσια οικογένεια. Η μόρφωσή του ήταν καλή, κι όχι μόνον η σχολική. Η μητέρα του ήρωά μας συνήθιζε να παραθέτει στο σπίτι της «φιλολογικά τέϊα», όπου ως καλεσμένους είχε πολλά τρανταχτά ονόματα των Γραμμάτων καί των Τεχνών.

Όμως, τα καλά πράγματα δεν κρατάνε πολύ. Πρώτα χώρισαν οι γονείς του, μετά από λίγο πέθανε ο πατέρας του, κι ακόμη αργότερα μπουκάρανε οι Γερμανοί στην Πολωνία. Η Πολωνικής καταγωγής μητέρα του ήρωά μας είχε μεγάλη ακίνητη περιουσία στην Πολωνία, εξ ού καί τα πολλά της εισοδήματα (που επέτρεπαν τα «τέϊα»), πλην όμως όλ’ αυτά τον Σεπτέμβριο το 1939 έγιναν παρελθόν. Σκόνη. Καπνός που διαλύθηκε! Η μητέρα δεν μπόρεσε να ξεπεράσει τη λύπη της, κι αυτοκτόνησε.

Ο ήρωάς μας βρέθηκε τελείως ξεκρέμαστος, πριν κάν ενηλικιωθεί. Η πώληση περιουσιακών στοιχείων του σπιτιού (πίνακες κτλ), συν η κάποια βοήθεια από συγγενείς τον βοήθησαν κάπως, αλλά δεν ήταν αρκετά. Ακόμη χειρότερα, κάποια στιγμή ο άμαχος πληθυσμός των μεγάλων αστικών κέντρων (μεταξύ των οποίων καί το Λονδίνο) μετακινήθηκε προς τα δυτικά, στην Ουαλλία, γιά να γλυτώσει τους βομβαρδισμούς των Γερμανών.

Ανάμεσα στους αμάχους, κι ο ήρωάς μας. Κι εκεί που τα είχε χάσει όλα, κι επιπροσθέτως απομακρύνθηκε κι απ’ το σπίτι του, βρήκε στα χωριά της Ουαλλίας κάποιον παλιό γνωστό, τρόφιμο των τεϊων της μάνας του. Ο συγκεκριμένος, ένας Ρωσσοτζιού πρωτοποριακός καλλιτέχνης, του έδωσε μιά όντως σωστή συμβουλή (βλέπετε, οι συμβουλές είναι …τζάμπα, γι’ αυτό δεν τρέχει τίποτε να τις δώσει ένας τζιού!🙂 ) γιά το πού θα βρεί ένα αξιοπρεπές σταθερό εισόδημα κι ένα πιάτο φαγητό ημερησίως: στις «υπερεσίες»!

Μόνο που δεν του είπε το αντάλλαγμα.

 

Η «υπερεσία» όντως τον δέχθηκε (ακόμη σήμερα στην Ουαλλία βρίσκεται – κι ώ, ρέ μάνα μου, ένα κτίριο!…), μάλιστα εφ’ όσον είχε ήδη έναν άσσο υπέρ του, μιά δημοσίευση γλωσσολογικού περιεχομένου σε σοβαρώτατο επιστημονικό έντυπο – καί δή, σε τόσο νεαρή ηλικία.

Έλα, όμως, που οι «υπερεσίες» δεν δίνουν τίποτε στο τζάμπα! Ούτε κάν συμβουλές! Λόλ!!! Κι έτσι, ο νεοφώτιστος πράκτοράς μας έπρεπε πρώτα να περάσει μίαν μικράν ανάκρισιν, γιά να γίνει δεκτός. Αλλά μην περιμένετε τίποτε ψαρωτικές ερωτήσεις από κάποιον αυστηρό κι αγέλαστο μπάρμπα, παλαιό στέλεχος. Όοοοχι. Η δουλειά θα γινόταν πιό έξυπνα.

Σατανικά πιό έξυπνα.

Οι πρώτες ζέστες του Μαρτίου του 1941 έφεραν δίψα, αλλά καί «συμπτωματικά» χαλασμένες βρύσες στον κοιτώνα. Τη λύση έδωσε ένας άλλος τρόφιμος της «υπερεσίας», ένας νεαρός στρατιωτικός, που έφερε ένα ποτήρι νερό.

Μόνο που το νερό είχε μέσα του lsd.

 

Το lsd είχε ανακαλυφθεί το 1938 από τον Ελβετό χημικό Άλμπερτ Χόφμανν, που -υποτίθεται- το απομόνωσε από τη μούχλα του σιταριού, την ερυσίβη. (Αν δεν κάνω λάθος, αυτό το «αλκαλοειδές» -όπως λέγεται στη χημική ορολογία- απαντάται καί σε άλλα φυτά.) Καί ο οποίος υποτίθεται πως ανακάλυψε τις ψυχοδηλωτικές ιδιότητες του παρασκευάσματός του το 1943. Καί μετά τον πόλεμο υποτίθεται το πήραν οι ηπαπαραίοι της …Θείας καί κάνανε εγκεφαλοανοιχτικά πειράματα σε διαφόρους.

Θα μου επιτρέψετε, όμως, να διαφωνήσω αγρίως. Διότι οι ψυχοδηλωτικές ιδιότητες της μούχλας του σιταριού ήταν γνωστές από πολύ παλιά. Από τα Ελευσίνια Μυστήρια καί τον κυκεώνα. Άλλως τε, αυτές οι ξενέρωτες σάχλες των «επισήμων» διαδικτυακών άρθρων στερούνται βάσεως, αν απλά αναρωτηθούμε τί ακριβώς γύρευε ο Χόφμανν καί σκάλιζε την ερυσίβη. (Εκτός αν ήταν ταυτόχρονα πλούσιος, αργόσχολος, καί ημίτρελλος.) Είμαι βέβαιος πως (α) έψαχνε ποιά είναι αυτή η ψυχοτρόπος ουσία καί (β) τη δοκίμασε αμέσως μόλις τη βρήκε. Δεν περίμενε να περάσουν 5 χρόνια.

Άλλως τε, άλλα διαδικτυακά δημοσιεύματα λένε ότι το lsd το χρησιμοποίησαν καί οι ναζί ως «υποβοηθητικό» (στην εξάλειψη του φόβου) γιά τους φαντάρους τους, ακριβώς όπως σήμερα τα τζιχάντια καταπίνουν το «κάπταγκον». Μόνο που το παράτησαν σύντομα, διότι τα αποτελέσματά του ήταν ανεξέλεγκτα.

Το βέβαιο είναι πως αμέσως το προμηθεύτηκαν οι διάφορες «υπερεσίες» των ισχυρών της εποχής, προπολεμικώς παναπεί, κι ας αφήσει η Γουϊκι τα σάπια περί δοκιμής του το 1943.

 

Με το που άρχισε να βλέπει τα πιλάφια καί τις παρθένες του Παραδείσου (ή, τέλος πάντων, ό,τι έβλεπε), ο -μέσα στην τρελλή χαρά- ήρωάς μας, τον βάλανε να καθίσει, καί ο παραδοσιακώς αναμενόμενος σε τέτοιες δουλειές αυστηρός μπάρμπας (το παλαιό στέλεχος κτλ κτλ) άρχισε τις ερωτήσεις, με τη βοήθεια κι ενός υπνωτιστή.

(επόμενο)

Κύριε Οφιούχε, ορίστε η βιομετρική σας ταυτότητα!

22 σχόλια

(προηγούμενο)

arxigramma-Tελικά, δεν είναι δύσκολο να βρείς αυτό που ψάχνεις. Λίγη συγκροτημένη σκέψη χρειάζεται, λίγο συστηματικό νοητικό σκάλισμα, καί οι πύλες του Αγνώστου ανοίγουν!

Άκου, «Οφιούχος»! Όπως λέμε «διπλωματούχος», «διαμερισματούχος», «οφφικιούχος», «ευνούχος» (εύνοια έχων – ίσως καί «ευνή», δηλ. κρεββάτι), καί όλα τα εις -ούχος! (Εξαιρείται το «Μαντρακούχος». Ποιός είν’ αυτός; ο αρχηγός των καλλικαντζάρων!🙂 )

Τα ίδια χάλια καί στους Δελφούς, όπου εκατομμύρια κόσμος πάει να δεί τον «Ηνίοχο». Καί ποιός είν’ αυτός, μωρέ; Όνομα δεν έχει;

Το ξέρω πως σε κάθε ενσάρκωσή μου ήμουνα όμορφος καί μεγαλοπρεπής, αλλά μή χαίρεστε! Δεν είμ’ εγώ. Λόλ!!!🙂 Οπότε, ή ο Απόλλων θα είναι, ή ο Φαέθων. Αλλά η ήρεμη καί λαμπερή θεία φυσιογνωμία άντρα γύρω στα σαράντα του, δείχνει Απόλλωνα. Επομένως, τί «Ηνίοχο» μου τσαμπουνάτε; Σας πειράζει να λέτε καί να γράφετε το όνομα «Απόλλων»;

 

Τέλος πάντων, δεν πρόκειται γιά τον μαθητή (Ασκληπιό) που είπα χθες, αλλά γιά τον δάσκαλο. Ναί, ο «Οφιούχος» είναι ο Προμηθέας!!!

Ο λόγος γιά τον οποίο ο Προμηθέας δεν αναφέρεται ονομαστικά, είναι πως η Αστρολογία-Αστρονομία, ως έχει, αποτελεί Ελληνική κατασκευή. Κι έτσι, οι Έλληνες -εμμέσως πλήν σαφώς- βγάζουν μεν το καπέλλο στον ευφυή καί χαρισματικό (πολύ ευφυή καί πολύ χαρισματικό, γιά να μην αδικούμε την αλήθεια – καί λίαν άγαν πάνυ σφόδρα παμπόνηρο) Ατλάντειο αντίπαλο, αλλά δεν του κάνουν καί τη χάρη να τον καταστερίσουν ονομαστικώς. (Διότι καί την πατρίδα του την Ατλαντίδα, αλλά καί την Ελλάδα, κατάφερε καί τις έκανε σκατά. Ο άκρατος εγωϊσμός του μας κόστισε κάτι χιλιετίες συμφοράς καί πρωτογονισμού.)

Αν, μάλιστα, ρίξουμε καί μιά ματιά στην αστρική γειτονιά του …«Οφιούχου», θα βρούμε έναν …«Υδρούχο»!🙂 Πράγμα που επιβεβαιώνει απόλυτα το ποιός είναι ο κύριος ( ; ) αυτός με τη φιδούκλα.

%ce%bf%cf%86%ce%b9%ce%bf%cf%8d%cf%87%ce%bf%cf%82-%ce%b7%cf%81%ce%b1%ce%ba%ce%bb%ce%ae%cf%82

Ναί! Πάνω από τον Προμηθέα βρίσκεται ο Ηρακλής. Αυτός που απελευθέρωσε τον Προμηθέα, κι αυτός που ως μπέμπης έπνιξε δύο φίδια. (Γενικώς, τα τάραξε τα ερπετά, ο αντιοικολόγος! Λόλ!!!)

Συγκρατήστε την έννοια του -κοινού καί στους δύο αστερισμούς- φιδιού, καί θα σας την εξηγήσω στην ώρα της. (Ακριβώς το φίδι ήταν, που μου «ξεκλείδωσε» την πραγματική ταυτότητα του «Οφιούχου».) Σε άλλη ανάρτηση, λίαν προσεχή.

Έτσι, εξηγούνται όλα μα όλα.

 

Οι μυστικές «αδελφότητες», που σήμερα κυβερνάνε τον πλανήτη (ναί! ακριβώς! η Λερναία Ύδρα), τουλάχιστον οι ηγεσίες τους, φαίνεται πως την ήξεραν την πραγματική ταυτότητα του «Οφιούχου» εξαπανέκαθεν. Μόνο που δεν τη λέγανε. (Γιατί; Κυρίως διότι -όπως οι τέκτονες- κάνουν πλάκα σ’ εμάς τους υπόλοιπους, τους «βέβηλους» απ’ έξω, χρονομετρώντας το πότε θα πάρουμε χαμπάρι τα κρυμμένα σε πλήρες φώς μυστικά τους. Αυτοεπιβεβαιώνονται κι αυτοθαυμάζονται πως καλά κάνουν καί κυβερνάνε, εφ’ όσον όλοι εμείς οι υπόλοιποι είμαστε βόδια… πράγμα που «αποδεικνύουν» στους νεοεισερχόμενους.)

Έτσι, αυτή η κατά καιρούς πρεμούρα να μπάσουνε τον «Οφιούχο» στον ζωδιακό, εξηγείται κάπως αλλοιώς. Δεν πρόκειται, δηλαδή, γιά επιστημονικά πορίσματα (που δήθεν πάνε να «διορθώσουν» εσφαλμένες αντιλήψεις) καί λοιπές θρίχες περμανάντ.

Θέλουν να εισάγουν τον Προμηθέα ως 13ο ζωδιακό αστερισμό, κάπως σαν βασιλιά των υπολοίπων δώδεκα. Κι εφ’ όσον το 12 είναι ιερός αριθμός, ο Προμηθέας θα πραγματοποιήσει μεταθανατίως το όνειρό του, να γίνει κάτι σαν Ζεύς γιαλαντζή. (Βέβαια, εφ’ όσον ο πραγματικός Ζεύς δεν φαίνεται να πολυενδιαφέρεται, «κάτοχος» του κατηραμένου όφεως θα είναι ο Καραγκιόζης, αντί του Μεγάλου Αλεξάνδρου! Λόλ!!!)

Αυτό ακριβώς πήγαν να ξανακάνουν τώρα, καί δή με τη βοήθεια των αστρολόγων. Τρομερά μυαλά, κι αυτοί οι αστρολόγοι! Αντιδρούν σε ανάρτηση του Ιανουαρίου 2016 με καθυστέρηση 8 μηνών! (Τον Ράν-Τάν-Πλάν, τί τον έχουν; ξάδερφο;🙂 ) Σίγουρα θα βρισκόντουσαν μερικοί, που θα έλεγαν ναί, η Νάσα κι οι αρχαίοι Βαβυλώνιοι έχουν δίκιο, οι αστερισμοί του ζωδιακού είναι 13. Κι έτσι, ο ψευδεπίγραφος «Οφιούχος» θ’ ανέβαινε στον θρόνο δόξηι καί τιμήι.

Η ευκαιρία γι’ αυτό ήταν τώρα, που στο πόδι του «Οφιούχου» βρίσκεται ο Άρης. Όχι πως ο Άρης δεν περνάει από εκεί κάθε ενάμιση χρόνο περίπου, αλλά τώρα είναι ευκαιριάρα. Κι όχι στην προηγούμενη, ή την επόμενη διέλευση.

(α) Επειδή Άρης = πόλεμος.

Επίκειται ο Γ’ ΠΠ, άρα η ανθρωπότητα «πρέπει» να μπεί σ’ αυτόν με καθιερωμένη αντίληψη δεκατριών ζωδίων. (Βλέπετε, οι λεβέντες προετοιμάζονται εγκαίρως καί γιά το μετά. Γιά την μεταπολεμική μορφή της κοινωνίας.)

Τώρα, γιά το τί μπορεί να σημαίνει αυτό στο συλλογικό ασυνείδητο, καί γιά το ποιούς ωφελεί καί πώς, μόνον ασθενείς υποθέσεις μπορώ να κάνω γιά την ώρα. Ας το αφήσουμε. Μου αρκεί προς το παρόν που βλέπω μόνο το πρώτο αίτιο.

(β) Κι επειδή ο Άρης στο πόδι του «Οφιούχου», δηλαδή λίγο πάνω από το (τρομερής ισχύος) γαλαξιακό κέντρο, θα συνδυαζόταν με τη φθινοπωρινή ισημερία της 22ας Σεπτεμβρίου 2016 (αυτό δεν γίνεται κάθε χρόνο).

Που σημαίνει ότι η ανακοίνωση του Προμηθέα ως 13ου ζωδίου θα είχε τρομερή ισχύ, ώστε να παγιωθεί στις αντιλήψεις. (Έτσι το καταλαβαίνω προσωπικά.)

Ευτυχώς, δεν έγινε. Καί δεν θα γίνει.

 

Αυτά γιά τον ουράνιο Προμηθέα καί το φίδι του.

Ελπίζω μονάχα να μην αρχίσουν στον νομό Μαγνησίας τίποτε μαζικά …γιαλαντζή «αναπτυξιακά» έργα! Μη χαίρεστε! Ούτε ζώδιο θα γίνει ο κυρ-Προμηθέψ, ούτε …προσκύνημα ο τάφος του, λεβέντες μου των «αδελφοτήτων»!

Σας την έσπασα; Χαίρομαι!🙂

Εγώ είμ’ από ‘κείνους τους επίμονους τρελλούς, σαν τους ξεχασμένους Γιαπωνέζους φαντάρους στα ξερονήσια του Ειρηνικού, που εδώ κι εντεκάμιση χιλιάδες χρόνια δεν κατέθεσα τα όπλα.

 

Άρης καί Οφιούχος

16 σχόλια

arxigramma-Kυκλοφόρησε μία περίεργη φήμη αυτές τις μέρες, πως η ΝΑΣΑ θέλει ντέ καί καλά να εισάγει καί δέκατο τρίτο ζώδιο στον ζωδιακό, τον Οφιούχο. (Σύνδεσμος στα Ελληνικά, σύνδεσμος στα Αγγλικά.) Γιά την ακρίβεια, υπάρχει μία εκπαιδευτική ιστοσελίδα της ΝΑΣΑ, η οποία μιλάει γιά τη διαφορετική αντίληψη περί ζωδιακού άλλων αρχαίων λαών, οι οποίοι περιλάμβαναν 13 ζώδια στην κοσμοθέασή τους.

Επίσης γιά την ακρίβεια, η Νάσα έγραψε γι’ αυτό το θέμα αρκετούς μήνες πριν, αλλά όλη η αντίδραση από την παγκόσμια αστρολογική κοινότητα αναδύθηκε σ’ όλη της την ένταση μόλις αυτές τις μέρες.

Τέλος, η απόπειρα να εισάγουν κάποιοι τον Οφιούχο ως 13ο ζώδιο δεν είναι η πρώτη. Ξανάγινε καί παλιότερα, καί πάλι αντιμετώπισε παγκόσμια κατακραυγή, έως ότου έσβησε.

Θα επιχειρήσω ένα σύντομο σχόλιο όλων αυτών.

 

Κατ’ αρχήν, είναι αδύνατον να μπεί ο Οφιούχος ως 13ο ζώδιο. Καί διότι το 13 δεν βολεύει γιά τις διαιρέσεις του κύκλου (πανάρχαιο πρόβλημα αυτό, που το αντιμετώπισαν με τις 12 διαιρέσεις – που τις κρατάμε μέχρι σήμερα), καί διότι ο Οφιούχος δεν βρίσκεται επάνω στην εκλειπτική.

Νά ‘τος!

%ce%bf%cf%86%ce%b9%ce%bf%cf%8d%cf%87%ce%bf%cf%82

Γιατί, όμως, η τόση φασαρία;

Υποψιάζομαι πως από πίσω της κρύβεται ένα σχέδιο «κάποιων», οι οποίοι προσπαθούν να συνδυάσουν ουράνια γεγονότα με -προσχεδιασμένα απ’ αυτούς τους ίδιους- επίγεια. (Διότι πάντα παίζει η τελετουργία σ’ αυτούς τους λεβέντες!) Κι αν παρατηρήσετε την εικόνα, θα δήτε πως ο Άρης (πόλεμος; ) αυτές τις μέρες βρίσκεται ακριβώς λίγο πάνω από το γαλαξιακό κέντρο – το οποίο βρίσκεται εκεί που τελειώνει το πόδι του Οφιούχου. (Η εικόνα είναι της 20ης Σεπτεμβρίου 2016, περίπου στις 13:15′.) Το γαλαξιακό κέντρο θεωρείται (καί είναι) τεράστια πηγή ενέργειας, ώστε ο διερχόμενος Άρης να τη διαμορφώσει, «χρωματίζοντάς την» την προς το πιό πολεμικό.

Τώρα, θα μου πείς ότι η διέλευση του Άρη πάνω από το ίδιο σημείο του ζωδιακού γίνεται κάθε ενάμιση χρόνο περίπου, η δε διέλευση του Κρόνου (που φαίνεται λίγο παραπάνω) γίνεται απαρέγκλιτα κάθε 29 χρόνια περίπου. Οπότε, το επόμενο ερώτημα είναι: Ωραία, οι συγκεκριμένοι πλανήτες έτυχε να βρίσκονται στη συγκεκριμένη γειτονιά. Καί λοιπόν;

Καί λοιπόν… Ο Οφιούχος μπορεί να θεωρηθεί πως αντιπροσωπεύει τον Ασκληπιό… μαθητή του Προμηθέα (ναί, όπως ακριβώς το διαβάζετε),… που άρχισα να τον σκαλίζω αυτές τι μέρες. Με την επιφύλαξη, βέβαια, πως τα φίδια του Ασκληπιού δεν είναι τόσο μεγάλα, όσο η φιδάρα του Οφιούχου, κι απ’ την άλλη έχουν μούσια καί λέγονται «πωρίες».

 

Εν πάσει περιπτώσει, το ένστικτό μου λέει πως κάτι τέτοιοι συγχρονισμοί δεν είναι τυχαίοι. Πως η υπερδιάνοια, που αποκαλείται «Μάτριξ», κάτι ζητάει κι απ’ την αφεντιά μου κι απ’ τη Νάσα (καί τους κρυφούς κρατούντες του πλανήτη), η οποία Νάσα μάλλον στοχεύει κυρίως στην υποβολή συμβολισμού στην παγκόσμια κοινή γνώμη. (Ενώ τα δικά μου τα γραπτά, αντιθέτως, ποιός αδειάζει να τα χ..ει.) Με απώτερο σκοπό να κατευθύνει τα επερχόμενα γεγονότα του σχεδιασμού των κρατούντων εκεί που θέλει, χωρίς συνειδησιακή αντίσταση απ’ τα 7 δις του παγκόσμιου πληθυσμού.

Βέεβαια, πιό πριν έγραψα πως οι αστρολόγοι είναι, που κάνουν φασαρία γιά το θέμα αυτές τις μέρες (κι όχι η Νάσα), αλλά ποιός με βεβαιώνει πως δεν είναι στο κόλπο κι αυτοί;

 

Ειλικρινά, ακόμη δεν έχω καταλάβει πού ακριβώς πάει το πράγμα, μόνον ενστικτώδη προειδοποίηση έχω – καί θεώρησα καλό να γράψω δυό λόγια. Όμως, θα σας πω πως δεν πρέπει ν’ αλλάξει τίποτε στην κλασική αντίληψή μας περί ζωδιακού. Τέτοιες μαϊμούδικες (καί κρυφόθεν «σπρωχνόμενες») αλλαγές είναι απλά απαράδεκτες.

Όταν θα έχω νεώτερα, όταν θα έχω πιό ξεκάθαρη εικόνα, θα σας τα παρουσιάσω. Ως τότε, όμως, ρίξτε καί μιά ματιά στην ανάλυση (της 19ης Σεπτεμβρίου 2016) του Γκόρο Αντάτσι.

 

Υγ: Στις 22 Σεπτεμβρίου 2016 καί 17:30′ ώρα Ελλάδος, έχουμε φθινοπωρινή ισημερία. Πιθανώτατα συνδυάζεται με τα προηγούμενα.

(επόμενο)

 

Ωραιόκαστρο – Μυτιλήνη

2 σχόλια

arxigramma-Etonχω πολλά να γράψω, αλλά δε μ’ αφήνει αυτή η έρμη η επικαιρότητα. Κι εδώ έχουμε ένα καυτό θέμα, τα «ντικαιώματα» των λαθρεποίκων εις βάρος μας. (Τους οποίους διάφορα παλιοτόμαρα σπεύδουν να δασκαλέψουν άμα τήι αφίξει, χωρίς όμως να τους μιλάνε καί γιά τις αντίστοιχες «υμποχρεώσεις».)

 

Πρώτο περιστατικό, οι γονείς των παιδιών σ’ ένα δημοτικό σχολείο στο Ωραιόκαστρο. Δεν δέχονται στο σχολείο των παιδιών τους «προσφυγόπουλα»… Τα οποία «προσφυγόπουλα» κουβαλάνε ένα καθόλου ευπρόσδεκτο …»δώρο» προς τους γηγενείς: μολυσματικές λοιμώδεις ασθένειες. Μεταξύ των οποίων καί την ηπατίτιδα.

Θα εκθέσουμε κι εμείς τη γνώμη μας, πέρα καί πάνω από τις ηλίθιες κραυγές, τύπου «ρατσιστές!», κτλ κτλ. Θα εξετάσουμε αν αυτοί οι γονείς έχουν δίκιο να φωνάζουν.

 

Κατ’ αρχήν, όσον αφορά τις λοιμώδεις μολυσματικές ασθένειες, έχουν απόλυτο δίκιο. Αυτό είναι πρόβλημα του κράτους να το λύσει, κι όχι των σχολείων. Δυστυχώς, το κράτος κάτι τέτοια προβλήματα τα λύνει …διά του γραψίματος (εκεί που δεν πιάνει το μελάνι), κι αφήνει τους πολίτες να τραβάνε τα μαλλιά τους.

Έχω προσωπικό παράδειγμα ένα (δημόσιο) νηπιαγωγείο, στο οποίο πήγαινε η κοράκλα μου. Κάποια στιγμή, το παιδί κόλλησε ψείρες. (Ναί, στον 21ο αιώνα.) Ρωτώντας επίμονα γιά την αιτία (σε τρομαγμένες νηπιαγωγούς, που λες καί προδίδανε κρατικό μυστικό), μάθαμε ότι μία μανδάμ πειραματιζότανε στο πόση βρώμα θ’ άντεχε το δικό της παιδί. Κι έτσι, αρκετοί γονείς πληρώσαμε αρκετά χρήματα σε αντιφθειρικά σαμπουάν καί δερματολόγους (χώρια ο χρόνος που ξοδέψαμε), γιά ν’ απαλλαγούμε από τα αποτελέσματα της ζωοσύνης της συγκεκριμένης μανδάμ.

Αυτά τα χρήματα, όμως, ούτε η μανδάμ μας τα πλήρωσε, ούτε το κράτος. Διότι συνεννοήθηκα με άλλους ομοιοπαθείς γονείς γιά το πρακτέον, καί έμαθα ότι δεν μπορώ να κάνω τίποτε. Ούτε κάν σύσταση στη γαϊδούρα. Διότι, λέει, δεν μπορούμε να ζητήσουμε ευθύνες, είναι δουλειά του Δήμου, δεν υπάρχουν κονδύλια, κτλ κτλ κτλ. Αν, δε, έμπλεκα με δικηγόρους… απλά χαμένα λεφτά.

Σκεφθήτε, τώρα, γιά ηπατίτιδες καί τα ρέστα.

Όπως είπα, όμως, η δημόσια υγεία είναι καθαρά πρόβλημα του κράτους να το λύσει, καί δεν επιτρέπεται να κάνει το κορόϊδο. Έτσι, στην περίπτωση της βρωμιάρας, έπρεπε να την υποχρεώσουν να μην ξαναφέρει το παιδί της στο νηπιαγωγείο, έως ότου αυτό αποθεραπευθεί. Στη δε περίπτωση των «προσφυγόπουλων», προέχει η (απο)θεραπεία τους, κι όχι η εκμάθηση τσάτρα-πάτρα γραμμάτων.

Ένα δίκιο στους γονείς, λοιπόν.

 

Ας δούμε τώρα το αν έχουν δίκιο να φωνάζουν ως άμεσα ενδιαφερόμενοι γιά την ποιότητα της δημόσιας εκπαίδευσης καί του σχολείου τους.

Εδώ έχουμε δύο πιθανές εκδοχές: (α) την περιστασιακή διαμαρτυρία, καί (β) τη μόνιμη, ως στάση ζωής απέναντι στα κακώς κείμενα. Δεν θέλω ν’ αδικήσω κανέναν, διότι δεν γνωρίζω τα συγκεκριμένα πρόσωπα. Αλλά δεν θέλω ν’ αδικήσω καί την αλήθεια. Έτσι, θα τις εξετάσουμε αμφότερες.

 

α. περιστασιακή διαμαρτυρία

Στην Ελλάδα, συνήθως οι γονείς αδιαφορούν πλήρως γιά τα σχολεία καί τους εκπαιδευτικούς των παιδιών τους, εκτός από δύο περιπτώσεις: όταν πράγματι υπάρχει πρόβλημα σοβαρό (πχ δεν λειτουργούν τα καλοριφέρ), κι όταν …απαιτούν υψηλούς βαθμούς. Αυτού του τύπου οι διαμαρτυρίες είναι καθαρά περιστασιακές, καί εκλείπουν όταν το παιδί αλλάξει σχολείο. Δηλαδή, αν δεν λειτουργούν τα καλοριφέρ του Δημοτικού, ουδόλως ενδιαφέρει τον -τέως διαμαρτυρόμενο- γονέα του παιδιού, που πλέον αρχίζει την Α’ Γυμνασίου.

Η περιστασιακή διαμαρτυρία είναι η αρρώστεια που κατατρώει το έθνος των Ελλήνων, από τότε που ο Μέγας Αλέξανδρος κατήργησε την πόλη-κράτος. Το είπα κι άλλοτε, πως με τον Αλέξανδρο η Διοίκησις (ως αρχή) έγινε κάτι, που δεν μας αφορά. Που αφορά κάποιους μακρυνούς ανθρώπους που κάνουν κουμάντο. Μακρυνούς, σχεδόν απροσπέλαστους. Κι έτσι, εμείς πρώτον υποθέτουμε αβλεπί (κάκιστα, όμως!) καλές προθέσεις καί καλόν χαρακτήρα στους διοικούντες, καί δεύτερον ζαμάν-φού, κι ας καίγεται καί η οικία ημών.

Εικοσιδυό κοντά αιώνες διαδοχικών ξένων κατοχών (Ρωμαιοκρατίας δυτικής κι ανατολικής, Φραγκοκρατίας, Οθωμανοκρατίας, Βαυαροκρατίας, Αγγλο- κι αμερικανο-κρατίας) επέτειναν στο μή-παρέκει αυτή την αρρωστημένη αντίληψη, καί μας έφτασαν στο σημείο ν’ αφήνουμε να μας κυβερνάνε «αντιπρόσωποί» μας, που δεν ξέρουν πού πάν τα πέντε. (Καλώς να υποδεχθήτε, συν-Έλληνες, το παρλιακό, ως εναλλακτική λύση στον μετεξεταστέο καταληψία. Θα προκόψετε!) Κι όταν διάφοροι συν-ιστολόγοι προτείνουν ν’ αναλάβουμε εμείς οι ίδιοι τις τύχες του έθνους μας, διάφοροι άλλοι σχολιαστές αναρωτιούνται έκπληκτοι πώς γίνεται αυτό. Κι άλλοι ειρωνεύονται.

Αυτός είναι ο λόγος, που μας έχουν φάει οι περιστασιακές -καί καθυστερημένες- διαμαρτυρίες (ψάχνουμε ασπιρίνες, όταν πιά ο ασθενής κοντεύει να τα τινάξει), καί τον υπόλοιπο καιρό κοιμόμαστε.

Αυτός είναι ο λόγος, που δεν ενδιαφερόμαστε γιά τα κακώς κείμενα. Βλέπουμε πχ κάποιον πιτσιρικά να σπάει το τζάμι του σχολείου κι από πάνω να γελάει με το «κατόρθωμά» του, καί το αντιμετωπίζουμε μ’ ένα: «- Έλα μωρέ, παιδί είναι!» Αντί να το πλακώσουμε στο ξύλο. Καί πρώτος απ’ όλους ο αποτυχημένος που τό ‘σπειρε.

Βλέπετε, το σημερινό παιδί δεν θα είναι γιά πάντα παιδί. Καί μιά μέρα, αντί γιά τζάμια, θα σπάει κεφάλια. (Έως ότου κάποιος άλλος σπάσει το δικό του. Καί τότε, ο αποτυχημένος που τό ‘σπειρε, θα κλαίει.)

Αν έχουμε τέτοια περίπτωση, θα συμβούλευα (με γλυκόπικρη ειρωνεία) τους γονείς να κάνουν υπομονή. Όταν τα καμάρια τους θα πάνε στο Γυμνάσιο, δεν θα τους ξαναπασχολήσουν τα «προσφυγόπουλα». Να είναι βέβαιοι. Στο κάτω-κάτω, ο νόμος είναι νόμος. Αν ο κάθε υπουργός «Παιδείας» (χοντρός, ή μη) θελήσει με νόμο να βάλει καί -φερ’ ειπείν- ναρκομανείς στα σχολεία (μαζί με τις σύριγγες), τότε να το καταπιούν.

Ελπίζω, όμως, οι όποιοι περιστασιακώς διαμαρτυρόμενοι γονείς της Επικράτειας να έχουν καθρέφτη στο σπίτι τους. Να κοιταχτούν πριν τη διαμαρτυρία τους, καί να θυμηθούν αν ψήφισαν τον καταληψία – ή άλλους παρομοίου επιπέδου «αντιπροσώπους».

 

β. μόνιμη διαμαρτυρία, ως στάση ζωής απέναντι στα κακώς κείμενα

Δεν είναι όλοι οι γονείς ίδιοι. Ξέρω καί γονείς που ειλικρινά ενδιαφέρονται να βοηθήσουν, ή χαρίζουν αντικείμενα (καί χρήματα ). Ξέρω καί σχολεία «κουκλίστικα», που έγιναν με το μεράκι γονιών καί δασκάλων. (Καί μαθητών.)

Εάν οι συγκεκριμένοι γονείς στο Ωραιόκαστρο επέδειξαν τέτοιο ενδιαφέρον γιά την προκοπή του σχολείου καί του τόπου τους, τότε έχουν κάθε δίκιο να φωνάζουν. Κι όχι απλά έχουν κάθε δίκιο να μη δέχονται τα «προσφυγόπουλα» στο σχολείο των παιδιών τους, αλλά έχουν κάθε δίκιο να τα διώξουν πύξ λάξ οδάξ.

Βλέπετε, κύριοι «προοδευτικοί», υπάρχουν καί άγραφοι νόμοι. Σας αρέσει-δε σας αρέσει. Ο εισβολέας, λοιπόν, δεν έχει κανένα δίκιο να μπουκάρει όπου γουστάρει – είτε τον συμβουλεύετε εσείς, είτε όχι.

Τί είπατε; «Η ιδιοκτησία είναι κλοπή!»;

Μαλακίες! Καί δικές σας, καί του Ιωάννου του Χρυσοστόμου. (Που το πρωτοείπε.)

Κάποια πράγματα είναι -εδώ κι αμέτρητες χιλιετίες- γραμμένα στα γονίδια του ανθρώπου… κι ένα απ’ αυτά είναι η ιδιοκτησία. Εάν γνωρίζατε λίγα πράγματα από πρόσφατη Ιστορία, καί δεν πάω μακριά, εδώ καί 45-50 χρόνια, θα ξέρατε πχ ότι οι χίππικες κοινότητες διαλύθηκαν, από τη στιγμή που ο πρώτος χίππης πήρε τη γυναίκα ΤΟΥ κι εγκατέλειψαν το κοινόβιο. Από εκείνη τη στιγμή καί μετά, πάπαλα η κοινοκτημοσύνη των αγαθών …καί των γυναικών. Τέλος καί οι ωραίες ιδέες γιά έναν κόσμο χωρίς ιδοκτησία.

Αλλά εσείς κάτι τέτοια (που δεν σας συμφέρουν) τα προσπερνάτε.

Εάν, λοιπόν, οι γονείς του Ωραιοκάστρου έφτιαξαν το σχολείο των παιδιών τους με τον ιδρώτα τους, τότε έχουν χίλια δίκια να μη δέχονται κανέναν εισβολέα.

 

Εκεί που δεν είδα τους γονείς του Ωραιοκάστρου να διαμαρτύρονται εγκαίρως, όπως δεν είδα πχ ούτε τους Μυτιληνιούς, ούτε το πλείστον των Ελλήνων, είναι γιά την μαζική λαθροεισβολή των τελευταίων ετών στη χώρα.

Αυτό ακριβώς πρέπει να είναι το αντικείμενο μιάς διαμαρτυρίας των Πανελλήνων, 100% δίκαιης. Κι όχι το αν (δεν) θα πάνε τα «προσφυγόπουλα» στο ίδιο σχολείο με τα Ελληνάκια. Όχι το αν θα βρεί ο ετοιμοθάνατος ασπιρίνες. Στην οριστική απέλαση όλων των αλλοφύλων από τη χώρα μας πρέπει να εστιαστούν οι διαμαρτυρίες.

Ως έθνος, δεν έχουμε ΚΑΜΜΙΑ υποχρέωση να γλείφουμε εκεί που χέζουν οι ισχυροί του πλανήτη, γιά να καθαρίσει ο τόπος. Ούτε κάν ηθική υποχρέωση. Αυτοί που τα κάνουν, να τα λουστούν κιόλας. Έτσι πάει, έτσι είναι το δίκαιο – κι οποιανού δεν τ’ αρέσει, ξυδάκι.

Όσοι, λοιπόν, διαμαρτυρόμασταν εγκαίρως γιά την λαθροεισβολή, ήμασταν «γραφικοί» καί «συνομωσιολόγοι». Σε κάτι τέτοια ξυπνοπούλια των ευκόλων χαρακτηρισμών, θα θύμιζα το αμερικάνικο ρητό γιά τις γνώμες, αλλά έχω σοβαρώτερες δουλειές να κάνω. Η Πατρίς καίγεται.

 

Κάτι τελευταίο γιά το Ωραιόκαστρο: η εσπευσμένη επέμβαση του κυρ-εισαγγελέψ, προφανώς γιά «να κάνει ντά» τους «ρατσιστές» γονείς. Υφίσταται, βλέπετε, κάποιος «αντιρατσιστικός» νόμος, που επιβάλει το σκασμό στις διαμαρτυρίες εναντίον των λαθρεποίκων. (Καί οποιανού άλλου αλλοφύλου.) Επομένως, οι διαμαρτυρόμενοι γονείς «παρανομούν».

Στους δικαστικούς λειτουργούς, γενικώς, θα δώσω μία φιλική συμβουλή: να μην επιβαρύνουν τη θέση τους. Διότι μιά μέρα λίαν συντόμως θα περάσουν ΚΑΙ αυτοί Έκτακτο Ελλανοδικείο, ως ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΜΕΝΟΙ γιά το αδίκημα της εσχάτης προδοσίας, καί κανένα «αντιρατσιστικό» σημερινό νομοθέτημα δεν θα τους σώσει.

Διότι δεν μπορεί οι εισαγγελείς της χώρας επί σειράν ετών να κάνουν την πάπια γιά τον Χριστοφοράκο καί τον Καραβέλα καί τα λοιπά μπουμπούκια των σκανδάλων. Δεν γίνεται να διαπράττουν παράλειψη περί την υπηρεσία κατ’ εξακολούθησιν καί κατά συρροήν, καί δη προς ζημίαν του Δημοσίου σε κακουργηματικό βαθμό, καί να τη βγάζουν καθαρή με …εκ των υστέρων ειδικό νομοθέτημα ατιμωρησίας τους!!! (Ναί, υπάρχει καί τέτοιο.)

Αυτά τα αδικήματα μπορεί να είναι …ανύπαρκτα γιά το σημερινό γκουβέρνο, αλλά σύμφωνα με το πανάρχαιο Δίκαιο της Ελλάδας ΔΕΝ παραγράφονται. Αυτά… θανάτωι ζημιούσθαι.

Όθεν, καλείται ευγενικώς ο κυρ-εισαγγελέψ ν’ αφήσει τις βιασύνες εναντίον των γονέων του Ωραιοκάστρου. Κι αν οι λοιποί συν-Έλληνες δεν θυμούνται καλά, εγώ θ’ αργήσω πολύ να πάθω Αλτσχάϊμερ.

 

Τα πολύ πρόσφατα γεγονότα της Μυτιλήνης, τώρα, δεν με εκπλήσσουν. Ούτε με συγκινούν. Αναμενόμενα ήταν, θέμα χρόνου ήταν. Χαίρομαι, όμως, που οι Μυτιληνιοί έκαναν στροφή 180 μοιρών, κι εκεί που λυπόντουσαν που «φύγαν τα μωρέλια» απ’ το νησί τους, τώρα κατάλαβαν τί ακριβώς έτρεφαν στον κόρφο τους.

Γενικώς, θα χαρώ πολύ αν ξεσπάσουν καμιά εικοσαριά τέτοιες εξεγέρσεις ακόμη καθ’ άπασα τη χώρα – μπας καί βάλει μυαλό κανένας συν-Έλληνας. Κοντεύω, δηλαδή, να χρωστάω ευγνωμοσύνη στους λάθρο!🙂

Μ’ αρέσει, όμως, που μερικοί ανακαλύπτουν έκπληκτοι σχέδιο πίσω απ’ τις εξεγέρσεις. Άντε, ρέ! Σοβαρά; Τυχαίες κι αυθόρμητες είναι! Συνομωσιολόγοι, έ συνομωσιολόγοι!!! :-p

 

Καί γιά να κλείσουμε.

Στην κλασική παράσταση «Ο Μέγας Αλέξανδρος καί το καταραμένο φίδι», ο Μέγας Αλέξανδρος -ύστερ’ από επική μάχη- σκοτώνει το φίδι. Καί αποχωρεί σιωπηλός, ως διαχρονική υψηλή μορφή του Ελληνισμού.

Τότε, όμως, σκάει μύτη ο Καραγκιόζης – που όλη την ώρα της μάχης ήταν κρυμμένος πίσω απ’ την παράγκα. Πάει διστακτικά στο φίδι, του ρίχνει μιά κλωτσιά (γιά να βεβαιωθεί ότι είναι ψόφιο), ανεβαίνει επάνω του, μπήγει στο κουφάρι καί μιά Ελληνική σημαία, καί παίρνει πόζα «υπεράνω»… διότι βλέπει από το βάθος να έρχεται ο Χατζηαβάτης.

«- Βρέ! Καριγκιόζ!», λέει ο Χατζηαβάτης.

«- Έ; τί; πώς;», κάνει το κορόϊδο ο Καραγκιόζης, κοιτώντας τα σύννεφα.

«- Εγώ είμαι βρέ, ο Χατζηαβάτης!»

»- Βρέ, καλώς τον Χατζατζάρη!»

«- Εσύ, βρέ, το σκότωσες αυτό;»

«- Εγώ!»

«- Εσύ;» (δυσπιστεί ο Χατζηαβάτης)

«- Εγώ!»

Καί κάπως έτσι πάει ο κωμικός διάλογος.

Εδώ, σ’ εμάς, στην πραγματικότητα, ως φαίνεται υπάρχουν πολλά καραγκιοζάκια, που ανεβαίνουν σε φανταστικές έδρες δικαστών, κι αρχίζουν τις κατηγορίες εναντίον των Ελλήνων: «- Ρατσιστές!», «- Φασίστες!», «- Παλιάνθρωποι!», καί δε συμμαζεύεται.

Θα έλεγα ένα «άφες αυτοίς» γιά όλ’ αυτά τα καραγκιοζάκια, όλ’ αυτά τα καθυστερημένα νήπια, που τσακώνονται με άλλα νήπια, επειδή θεωρούν πως τους πήραν τα παιχνίδια, αν δεν ήξερα το πολύ χρήμα που κυκλοφορεί γιά τη δημιουργία τέτοιων «δικαστών». Όθεν, μιλάμε γιά πρακτοράκια, καί τίποτ’ άλλο.

Η απάντηση η δική μου σε κάτι τέτοια πρακτοράκια, είναι η προβλεπόμενη από το Ποινικό Δίκαιο γιά τους συλλαμβανόμενους πράκτορες: ανάκριση παντί τρόπωι – καί μιά σφαίρα στο κεφάλι.

Ίσως καί δύο.

 

Το μαγικό ελιξήριο που σε κάνει αθάνατο

56 σχόλια

arxigramma-Kι αυτή η ανάρτηση είναι μέρος του μεγάλου μου μυθιστορήματος. Είναι τα «πραγματικά στοιχεία» του πού οδηγεί η επανάληψη στην εποχή μας των καμωμάτων του κυρ-Προμηθέα.

 

…………………………………………

 

Καί φαντάσου, λέει, πως βρισκόμαστε ένα τέταρτο του αιώνα μετά, κάπου στα 2040, καί σκάει μύτη η είδηση πως στα φαρμακευτικά εργαστήρια της εταιρείας «Τρεχαγύρευε Φραμακιούτικαλ» βρέθηκε το ελιξήριο της αθανασίας!… Καί λογικό να βρεθεί, ύστερ’ από πολυετή έρευνα (σε κάποιες «ειδικές» κλινικές) πάνω σε ουσίες που παρατείνουν τη νεότητα …των γέρων. Χαπάκι ή σιρόπι, εμφύτευμα ή ένεση, το ίδιο κάνει. (Αν καί στην τελευταία περίπτωση είναι εντελώς σουρρεαλιστικό ο δρόμος της αθανασίας να περνάει απ’ τον κώλο.)

Χαράς Ευαγγέλια! Όλοι θα τρέξουν να προμηθευτούν πατείς με πατώ σε. Ποιός δεν θά ‘θελε, δά, να ζεί γιά πάντα (διότι οι πιό πολλοί τά ‘χουν βρεί με τον εαυτό τους – κακώς, βέβαια), ή να είναι γιά πάντα νέος;

Δυστυχώς, ελάχιστοι μπορούν να διακρίνουν τη διαφορά μεταξύ του αιωνίως ζήν καί της αιώνιας νεότητας. Άσε που χρειάζεται επίσης αιώνια ατρωσία κι αιώνια υγεία – ψυχική τε καί σωματική. Οι περισσότεροι δεν τα βλέπουν αυτά. Κι ούτε κάθησαν ποτέ να διαβάσουν τους σοφούς αρχαίους ημών, που μας έδωσαν πχ τον μύθο του Τιθωνού. Με τέτοια θ’ ασχολούνται;

Κι έτσι, τα φαρμακεία καί τα εν γένει πωλητήρια της θαυματουργής ουσίας θα ζήσουν επιδρομές βαρβάρων «θελωζήσηδων», μπροστά στις οποίες οι ορδές του Ταμερλάνου θα φαίνονται νήπια.

 

Ο δρόμος γιά την Κόλαση, όμως, είναι στρωμένος με καλές προθέσεις.

Όλοι θ’ ανακαλύψουν κάποια στιγμή της παρατεταμένης ζωούλας τους ότι μεταβάλλονται σε Τιθωνούς… άρα, χρειάζεται καί το σκεύασμα της αιώνιας νεότητας. Το οποίο, όπως καί το σκεύασμα της αθανασίας, μπορεί καί να μην πιάνει 100%. Ή, να έχει παρενέργειες. Η απλούστερη, να συνειδητοποιήσουν οι γιαλαντζή «αθάνατοι» πως δεν θα έχουν με τί ν’ ασχοληθούν σε μιά ζωή χωρίς όρια. Πως αυτή η ζωή είναι παντελώς ασύμβατη με την ψυχή τους την ανεύθυνη καί το μυαλουδάκι τους το ανεύθυνο.

Καί τότε, ένα πιστόλι θα δώσει τη λύση… που δεν αφέθηκε να δώσει η Φύση κάποια χρόνια πριν. (Είπαμε: άλλο αθανασία, άλλο ατρωσία.)

Μπορεί, βέβαια, καί το ίδιο το φάρμακο να τους κουρκουτιάσει το μυαλό, οπότε -το πιθανώτερο- πάλι έχει γειά καημένε κόσμε.

 

Αλλά οι λίαν πιθανές παρενέργειες δεν είναι μονάχα φαρμακευτικής φύσεως. Είναι καί κοινωνικές.

Η φαρμακευτική βιομηχανία μέχρι στιγμής έχει αποδείξει ότι δεν διστάζει να κάνει τα πάντα προξενώντας κακό, ώστε να σου δώσει μετά το αντίδοτο – ακόμη κι εκεί που δεν χρειάζεται κανένα αντίδοτο φυσιολογικά. Πχ γεμίζει τον τόπο τρόφιμα με δηλητηριώδη συντηρητικά, καί μετά σου πουλάει φάρμακο κατά των δηλητηριωδών συντηρητικών. Όπως δεν διστάζει να κάνει τους πάντες συνδρομητές-πρεζάκηδες. (Τί, δηλαδή; Θα σε κάνει καλά μιά κι έξω; Αυτό νομίζεις, αφελέστατε; Σου το χρώσταγε, μήπως; ) Πχ όποιος έχει αϋπνίες, νομίζετε πως θ’ απεξαρτηθεί ποτέ του από τα υπνωτικά χάπια που παίρνει; Εδώ δεν κόβεται το κάπνισμα, θα πάμε καί στα παραπέρα;

Εάν Όταν, λοιπόν, βρεθεί το φάρμακο της αθανασίας (καί με τη βασική προϋπόθεση ότι ο κόσμος μας θα συνεχίσει να κάνει μακροβούτια στα σκατά, όπως σήμερα), τότε αυτό θα δίνεται σε δόσεις. Κι αν όχι αυτό, τα παρελκόμενά του – όπως το φάρμακο της αιώνιας νεότητας. Καί, φυσικά -γιά τους σώφρονες-, πάντα υπάρχει το βασικό ερώτημα:

Γιατί θα σε κάνει κάποιος αθάνατον, ειδικά εσένα; Ποιός είσαι; Τί είσαι; Τί του είσαι;

Πρώτα η επιλογή γιά τους εκλεκτούς, λοιπόν, καί μετά η πρεζοεξάρτηση των υπολοίπων.

Όπως καταλαβαίνετε, εάν διαιωνιστεί η ζωή πχ του Κίσσιγκερ, πρέπει όλοι μαζί να πλακώσουμε στο ξύλο τον Χάρο, που κατέβηκε σε απεργία.

 

Η γνώση της κατασκευής ενός τέτοιου σκευάσματος, όπως είδαμε, οδηγεί σε απόλυτη δύναμη απόλυτης επιβολής μιάς δικτατορίας των «εκλεκτών». Ακριβώς αυτό συνέβη με την Ατλαντίδα, όπου μιά τριανδρία «αθανάτων» χόρευε στο ταψί γιά αιώνες όλον τον υπόλοιπο λαό… με την αιωρούμενη διαρκή (αλλά μηδέποτε τελεσφορήσασα) υπόσχεση του χαρίσματος του σκευάσματος στους πρόθυμους υπηρέτες της.

Ο δε λαός θα χάσει τα σταθερά σημεία του. Θα χάσει το χαλί κάτω απ’ τα πόδια του.

Πώς;

…Οι περισσότερες θρησκείες στηρίζονται στον φόβο του θανάτου, καί στο εν πολλοίς άγνωστο επέκεινα. Έτσι, τα πρώτα χρόνια αφ’ ότου το σκεύασμα της αθανασίας διαδοθεί, οι αθλιοκήρυκες της νέας φιλοσοφίας θα λένε στον κόσμο πως, τώρα πιά, δεν υπάρχει ανάγκη Θεού. Ο Θεός μπορεί ν’ αναπαύεται καμαρώνοντας το έργο Του, το Σύμπαν, αλλά δεν Τον έχουμε πιά ανάγκη. Θα ζούμε αιώνια – κι έχουμε όλον τον καιρό μπροστά μας ν’ απαντήσουμε τα βασικά ερωτήματα του ανθρώπου. Ακόμη κι αυτά των περασμένων ατελών γενεών, αυτών που πέθαιναν.

Θα είμαστε, δηλαδή, μικροί θεοί εμείς οι ίδιοι.

Δεν θέλω να ψάξω το πού οδηγεί μιά τέτοια τρίπλα στα εκ παραδόσεως μεταφυσικά πιστεύω του κάθε μικρόμυαλου καί του κάθε ανεύθυνου. Αλλά φοβάμαι πως θ’ αποχαλινωθεί η κακία. Αυτός ακριβώς θα είναι ο «Αντίχριστος», που προφητεύουν οι γεροντάδες – κι ερμηνεύουν κάπως λανθασμένα. Όχι ένα άτομο προβαλλόμενο με ολογράμματα λέηζερ, όπως νομίζουν οι πολλοί, αλλά μερικά δισεκατομμύρια ανευθύνων νηπίων με τη φωτιά του Προμηθέα στα χέρια. Πάντως, ο χαρακτηρισμός είναι απόλυτα σωστός: όχι πιά άθεοι, αλλ’ αντίθεοι.

Αυτή ακριβώς η άθλια αντίληψη θα είναι το περιτύλιγμα του χαπιού. Το χάπι της αθανασίας δεν θα πουλιέται μόνο του. Θα το συνοδεύει καί το μάρκετινγκ της αντιθεϊας.

 

Κάτι ακόμη, πριν τελειώσουμε.

Δε μου λέτε, νομίζετε πως αυτή η (σχεδόν) επανάληψη αυτών των περιστατικών είναι τυχαία; Ή ότι θα την υλοποιήσουν τυχαία πρόσωπα;

Όχι.

Καί όχι.

…Ο Προμηθέας ξαναβρίσκεται ανάμεσά μας, μόνο που δεν θα σας πώ τί σπούδασε (ναί, σωστά το μαντέψατε – δεν ήταν δύσκολο) καί με τί άλλο -εκτός σπουδών- ασχολείται αυτή την εποχή.

(Παρεμπιπτόντως, ο τάφος του ως Προμηθέα βρίσκεται στην ευρύτερη περιοχή του σημερινού Βόλου. Τον έχω εντοπίσει κατά 95%. Ποιός, όμως, σηκώνεται νυχτιάτικα -καί συγκεκριμένα βράδια-, να πάει να παραμονέψει γιά επιβεβαίωση, να δεί αν τον προσκυνάνε διάφορες …«αδελφότητες»… Πάντως, στην περίπτωση που οι «αδελφότητες» δεν τον ξέρουν, τέτοια πληροφορία δεν θα δοθεί δημοσίως. Εννοείται. Άμα είναι μάγκες, να τον βρουν μόνοι τους.

Σας είπα, όμως, ότι θ’ αρχίσω να πετάω άσχημα το γάντι στους «ισχυρούς» της ημέρας.)

Αλλά τον προειδοποιώ, να ΜΗΝ συνεχίσει. Σε διαφορετική περίπτωση, θα θυμηθώ πως έχουμε κάποιους πολύ παλιούς λογαριασμούς μαζί.

Κι όσο γιά το σκεύασμα που θα (ξανα)εφεύρει (αν δεν συνετιστεί), όσον αφορά εμένα, του λέω από τώρα να το χώσει εκεί που ξέρει.

 

Γιά τα θρησκευτικά ιστολόγια

57 σχόλια

arxigramma-Tα θρησκευτικά ιστολόγια τα διαβάζει πολύς κόσμος τώρα τελευταία. Κυρίως λόγωι των προφητειών των γεροντάδων, αλλά κι επειδή πολύς κόσμος στρέφεται προς το Θείον. Επίσης, γιά κάποιο περίεργο λόγο, τα θρησκευτικά ιστολόγια έχουν συγκεντρωμένες πολλές ειδήσεις γιά τον πόλεμο στη Συρία (ή την Ουκρανία), κι έτσι ενημερωνόμαστε απ’ αυτά γι’ αυτό το θέμα, κανονικά …αρμοδιότητας ιστολογίων άλλης θεματικής. (Δεν είδατε; Η ροή των ειδήσεων από τον πόλεμο σταμάτησε, λίγο πριν μπεί ο στρατός της Συρίας στη Ράκκα. Αν δεν κάνω λάθος, εδώ καί καιρό κανένας «επαγγελματικός» ιστότοπος δεν καλύπτει τις εξελίξεις, καί περιμένουμε ενημέρωση απ’ τους θρησκευτικούς.)

Τώρα, τα αμιγώς θρησκευτικά θέματα απασχολούν τους αναγνώστες μέχρις εκεί, που ο καθένας θρησκεύεται. Αλλά οπωσδήποτε τα θρησκευτικά ιστολόγια έχουν δύο λόγους (μάλλον δύο υποχρεώσεις) να είναι άψογα των αψόγων:

  • επειδή η θεματική τους είναι υψηλή
  • κι επειδή δίνουν ελπίδα στους Έλληνες.

Εγώ δεν μπερδεύομαι στα πόδια τους, αλλά έχω καιρό που θέλω να τους επιστήσω την προσοχή στο τί γράφουν (καί τί αντιγράφουν), διότι -έστω, άθελά τους- παίρνουν κόσμο στο λαιμό τους. (Ας προσέξουν καί λίγο τις πηγές τους. Θα εξηγήσω παρακάτω.)

 

Αντιπαράδειγμα 1

Κατά καιρούς έχω διαβάσει το εξής: κάποια ευσεβή άτομα οραματίζονται επάνω στο άγιο δισκοπότηρο ένα παιδάκι, που είναι ο Χριστός, που τους λέει: «- Σε λίγο θα με φάτε.»

Κάτι τέτοια διαβάζω, καί τρελλαίνομαι. Σαλτάρω! Πρώτον, από χαρακτήρα δεν μπορώ να κάνω κακό σε παιδιά. Πολλώι δε μάλλον να τα φάω ζωντανά – καί, γιά αναλογιστήτε το, να φάω ζωντανό τον Γυιό του Θεού!!! Δεύτερον, σε αντίθεση με όσους-ες εμόνασαν πρό γάμου, έχω δικά μου παιδιά, καί με απωθεί τρομερά η ιδέα να τα φάει κάποιος ζωντανά.

Τρίτον, καί το κυριώτερον: ο καθένας είναι ελεύθερος να βλέπει όσα οράματα θέλει, αλλά οι αφηγήσεις κάτι τέτοιων καλό είναι να περιορίζονται στην παρέα του, κι όχι ν’ αναπαράγονται ακρίτως. Μά, σοβαρά τώρα! Είναι δυνατόν να ξαναμπαίνει διά της πλαγίας οδού η αιματηρότατη πρώτη φάση της Διονυσιακής λατρείας στην Ελλάδα, με τις ωμοφαγίες καί τα ρέστα; Που ουσιαστικά όλ’ αυτά είναι Κρόνια έθιμα…

(Παρένθεση: τον Διόνυσο στην Ελλάδα τον ξέραμε από πολύ παλιότερα από την εποχή της Ινούς. Αλλά δυστυχώς μας ξανάρθε με σάλτσα διάφορα βαρβαρικά έθιμα – καί γιά την εκ νέου εγκαθίδρυσή της λατρείας του είχαμε φόνους κι αυτοκτονίες. Αφήστε τα, καλύτερα.)

Άρα, σε τί διαφέρουν τέτοιες «ευσέβειες» από τις ανθρωποθυσίες μικρών παιδιών που θρυλούνται κατά συναγωγές καί κατά Βατικανό μεριά;

Σε τίποτε απολύτως.

Αν, επομένως, πρόκειται να τρώμε τον Χριστό ζωντανό κάθε φορά που κοινωνούμε, είμαστε όλοι να καβαλλήσουμε από ένα χρυσόμαλλο κριάρι, καί να την κοπανήσουμε απ’ αυτή τη χώρα. (Κι ας πέσουμε στον Ελλήσποντο.) Καί να μην ξανακοινωνήσουμε ποτέ.

Ο ίδιος ο Χριστός μίλησε συμβολικά. Λοιπόν, ας το περιορίσουμε κι εμείς στο συμβολικό επίπεδο, κι ας μην κάνουμε τέτοιες χοντροκομμένες …βελτιώσεις στα λόγια του Υιού του Θεού.

(Παρένθεση: κάτι τέτοιες απροσεξίες διέπραξαν κι οι πρώτοι ιεραπόστολοι στην Αφρική, κι οι έρμοι οι μαύροι τους αποκάλεσαν …ανθρωποφάγους καί κόψαν πέρα!

Άδικο είχαν; )

 

Αντιπαράδειγμα 2

Διαβάζω, πάλι, πως πολλοί γεροντάδες, συμβουλεύοντας τον κόσμο ν’ αποφεύγει την αμαρτία, τα βάζουν με τις γυναίκες, που καλοκαιριάτικα (καί …χειμωνιάτικα) κυκλοφορούν από ημίγυμνες μέχρι καταντίπ γυμνές.

Κατά τη γνωμούλα μου, η αμαρτία δεν είναι η γύμνια των γυναικών. Είναι η βλακεία των ανδρών. Διότι, αν ήμασταν πράγματι άντρες, μετά το τέλος του καλοκαιριού θά ‘πρεπε όλες να γυρίζουν σπίτι γκαστρωμένες. Μά, καλά! Σου στέλνει ο καλός Θεός τέτοια ομορφιά στο δρόμο σου, κι εσύ κάνεις το κορόϊδο; Είναι δυνατόν;

Τέλος πάντων, δεν κατηγορώ τους γεροντάδες αυτούς, επειδή πιστεύουν στο δόγμα όπως το βρήκαν – το οποίο εν πολλοίς είναι Κρόνιο. (Ο Κρόνος μισεί το γυμνό ανθρώπινο σώμα – γιά λόγους που δεν είναι του παρόντος.) Αλλά τους κατηγορώ γιά διπροσωπεία κι υποκρισία!

Εάν, με την ίδια σφοδρότητα που τα βάζουν με τις γυμνές γυναίκες, τα έβαζαν με τους κλέφτες του δημοσίου χρήματος, τότε θα τους παραδεχόμουν. (Τώρα απλώς είναι συμφεροντολόγες ρασοφόρες κουφάλες, καί τίποτ’ άλλο.)

Αλλά εκεί, την πάπιανννν. Ούτε κουβέντα! Όλα καλώς καμωμένα!

Νά, δές, ο κύριος Λαυρεντιάδης ας πούμε, είναι καλό παιδί. Της Εκκλησίας! Βέεεεεβαιαααα!!! Κι ο αρχιμανδρίτης Γιοσάκης. Αυτός κι αν είναι της Εκκλησίας! Μιά καταδίκη, όμως, από γεροντάδες πολέμιους του γυμνού δεν εισέπραξαν. (Προσωπικά, δεν είδα καμμία.) Να μη μιλήσω γιά τις χειραψίες του ανώτερου κλήρου με τους πολιτικάντηδες, τους οποίους σε άλλες στιγμές κατηγορούν αορίστως καί …ασφαίρως ως μασώνους, μπλά μπλά μπλά.

Λοιπόν, μάγκες, θέλετε τον κόσμο να επιστρέψει στην Εκκλησία; Όχι διπροσωπείες, τότε! Ο κόσμος έλκεται καί θα έλκεται διαρκώς από την άψογη προσήλωση του κλήρου σε υψηλές αρχές, όχι από την υποκριτική στάση.

Ο λόγος που προσωπικά δεν ξαναπάτησα συστηματικά σ’ εκκλησία εδώ καί δεκαετίες, είναι ακριβώς αυτός: η αποδοχή από πλευράς κλήρου με ανοιχτές αγκάλες των κοινωνικών ερπετών. (Στους μικρούς τόπους, όλοι γνωρίζουμε όλους.) Τί κοινό έχω εγώ μ’ αυτά, ώστε να κοινωνούμε κιόλας από το ίδιο δισκοπότηρο; Άντ’ από ‘δώ! Αν θέλετε αυτούς, δεν θα έχετε εμένα – καί αντιστρόφως.

(Να τους συγχωρήσω τους παλιανθρώπους, είπατε; Μόνο αφού ψοφήσουν. Όχι πιό πριν.)

 

Αντιπαράδειγμα 3

Η πρόσφατη -με αφορμή τις προφητείες- υπερπροβολή του μοναστικού βίου, ως ιδανικού. ‘Ντάξ’, γενικώς τους σεβόμαστε καί τους υποληπτόμαστε τους γεροντάδες. Αλλά, αγάπες μου, ο μοναστικός βίος δεν είναι καθόλου ιδανικός! Τουλάχιστον, δεν είναι ιδανικός γιά τον καθέναν.

Γιά σκεφθήτε λιγάκι! Πρέπει όλοι να τα παρατήσουμε όλα, να καρούμε μοναχοί, να μην παντρευόμαστε, να μην κάνουμε παιδιά, απλά γιά να είμαστε …ιδανικοί; Πάει η Ελλάδα!!!

Αυτό θέλετε;

Αν ναί, συγνώμη, αλλά δεν θα πάρω, ευχαριστώ. Καί, ξέρετε, ο Πανάγαθος έχει δώσει προορισμό στους Έλληνες να είναι οι δάσκαλοι των άλλων λαών. Θέλουμε-δε θέλουμε, θέλουν-δε θέλουν. Γεννηθήτω το θέλημά Σου, καί η Ελλάδα πρέπει να διατηρηθεί καί γιά τις επόμενες γενιές, να κάνει τους πάντες ανθρώπους! Αλλά, αν δεν κάνουμε παιδιά, πώς;

Γιά να μη σας κρατάω σε αγωνία, η λύση στο πρόβλημα αυτό είναι απλούστατη: Αν δεχθείς το κάλεσμα άνωθεν, πήγαινε σε σκήτη τρέχοντας. Αν όχι, κάτσε στ’ αυγά σου. Έκαστος εφ’ ώι ετάχθη, δηλαδή.

Ούτε ο λαϊκός βίος είναι το απόλυτο ιδανικό, ούτε ο μοναστικός.

 

Αυτά είχα να πω, απάνω-κάτω. Καλή συνέχεια στους θρησκευτικούς συναδέλφους, αλλά μέγιστη προσοχή! Ελέγξτε ειδικά τις πηγές σας, διότι πολλές μπορεί να σπέρνουν εντέχνως δηλητήριο, χωρίς να το καταλαβαίνει κανείς με την πρώτη.

Έχετε ευθύνη απέναντι σε τόσο κόσμο που περιμένει τα Υψηλά.

 

Older Entries