πόψε αποχαιρετούμε το 2020! Τώρα, αν θα κλά …π… σουμε από συγκίνηση, δεν το ξέρω, αλλά καί δεν το πολυβλέπω!  🙂

Στα τσακίδια, λέμε!

 

Λοιπόν, είθισται οι παραμονές Πρωτοχρονιάς να συνοδεύονται από ανασκοπήσεις καί αναθεωρήσεις στόχων καί αξιών. Μερικές, δέ, φορές συνοδεύονται από τρόμο… από την κοινότυπη διαπίστωση: «- Πώς περνάνε έτσι τα ρημάδια τα χρόνια!», η οποία το βράδυ της παραμονής του νέου χρόνου αποκτάει τιτανικές διαστάσεις στα μυαλά των περισσοτέρων.

Αυτό, αλλά καί το πώς κάποια πρόσωπα, που κάποτε κάναμε παρέα, δεν υπάρχουν πιά – ή, έστω, έχουμε χρόνια καί χρονάκια να τα δούμε.

Εν ολίγοις, η ψιλοτραγική διαπίστωση πως τα πάντα είναι προσωρινά καί παρέρχονται.

Τέλος πάντων, να μή σας κουράζω με δαύτα. Έχουμε σημαντικώτερα ν’ ασχοληθούμε· σημαντικώτερα απ’ τα (νομιζόμενα ως σημαντικά) ψυχολογικά μας. Άσε που προσωπικά βλέπω τα χρόνια να περνάνε με την ίδια απάθεια, που βλέπω τον μετρητή να γυρίζει, όταν βάζω βενζίνη στο αμάξι μου.

‘Ντάξ’, κάποτε είχα πεί σε μιά γκόμενα πολύ νεώτερή μου ότι θα της την έπεφτα, αλλά είχε χάρη που έχω περιττά κιλά… καί περιττά χρόνια! (Καί κάρ-κάρ-κάρ η γκόμενα, γέλιο!  🙂  ) Αλλά πέραν αυτού, ουδέν.

 

Κυρίες καί κύριοι, το σημαντικώτερο πράγμα που πρέπει να κρατήσουμε, ονομάζεται ανθρωπιά. Στα πλαίσια αυτά, λοιπόν, σας παραδίδω προς τέρψιν δύο (νομίζω σχετικά) …άζματα.

 

Ένα, το αθάνατο «Imagine», σε μιά λιγάκι ασυνήθιστη εκτέλεση. Έχει κι άλλα πιό μπροστά το βίντεο, αλλά απολαύστε τα όλα!

 

 

(Στίχοι καί συγχορδίες του «Imagine», εδώ. Δεν παίρνω όρκο πως είναι ακριβή -όπως αναγράφονται-, δεν τα έχω δοκιμάσει ο ίδιος.)

 

Καί το δεύτερο…

…Πολλοί μπορεί να μή γουστάρουν κάν ν’ ακούν γιά Ελλάδα κι Ελληνικό Πνεύμα, αλλά παγκοσμίως όλοι, ΟΛΟΙ είναι διαποτισμένοι μ’ αυτό, θέλουν-δέ θέλουν, κι όλοι ξερογλείφονται να δείξουν πως το κατέχουν! (Πώς να το κάνουμε; εμείς προηγηθήκαμε κι ανοίξαμε περπατησιά.)

Έτσι, δεν είναι εκπληκτικό που ακόμη καί τα Κρονάκια μπορούν να φτιάξουν διαμαντάκια! (Αν, φυσικά, κάποια στιγμή ξεκολλήσουν από τη λατρεία των παράδων, κι αν κατανοήσουν πως δεν θα τους πάρουν μαζί τους.)

Το δεύτερο τραγούδι είναι το συγκλονιστικό «Forever Young» του κύρ-Δωματιάνθρωπου. (Μπόμπ Ντύλαν, πραγματικό επίθετο Τσίμμερμαν = Δωματιάνθρωπος.) Βγάζει όλον τον καημό του ανθρωπίνου γένους… (Καί, κάποιες δεσποινίδες μου -πχ εδώ-, που το πιάσατε στα όμορφα στοματάκια σας, άμα δε μπορείτε να βγάλετε τις κορώνες στα μινόρια του ρεφραίν, ν’ αποδώσετε σωστά την κραυγή αγωνίας γιά τον χαμένο Παράδεισο, σιωπήστε. Καλύτερα ο Μπόμπης με τη γαϊδουροφωνάρα του.)

 

 

(Στίχοι καί συγχορδίες του «Forever Young», εδώ. Κι αυτές αδοκίμαστες απ’ την αφεντιά μου, αλλά όποιος έχει χρόνο… παίζει την κιθάρα του καί μας ενημερώνει.)

 

Αυτά, καί Καλή Χρονιά! Καί κάθε ευχή!

 

Υγ: Όπως είπε κάποτε ο Μάνος Χατζηδάκης: «- Είμαι φιλόζωος, αλλά η φιλοζωΐα μου δεν ισχύει γιά μύγες καί κουνούπια!»

Εμείς, τώρα… Ανθρωπιά μέν, που είπαμε παραπάνω, αλλά δεν ισχύει γιά γκουβέρνα καί λοιπά κόπρανα. Μήν παίρνουν καί θάρρος, δηλαδή.