Αρχική

ΚΑΠΟΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ….

9 Σχόλια

Κάποια πράγματα …

Γράφει ο Παλαιός

Κάποιοι δεν διαβάζουν τι γράφεται στα σχόλια, έχουν την εντύπωση ότι μόνο στα άρθρα είναι που έχουν ενδιαφέροντα πράγματα, δεν πιάνουν νύξεις, νοήματα και πολλά άλλα, που εν τάχει αναπτύσσονται εκεί, αλλά και με ένα μεγάλο μέρος που δεν μπορεί να πάρει είδηση ούτε και αν του τα κάνεις απολύτως νια-νιά, είμαστε αναγκασμένοι όσα γίνεται και προλαβαίνουμε να τα αναρτούμε σαν άρθρα, αναπτύσσοντάς τα και εξηγώντας τα ευρύτερα, όμως αυτό δυστυχώς δεν μπορεί να γίνει για όλα, έτσι κάποια απ’ αυτά εξαφανίζονται μέσα στην πληθώρα πολλάκις ασήμαντων ή και αποπροσανατολιστικών σχολίων, και ελάχιστοι είναι εκείνοι που ίσως παίρνουν είδηση περί αυτών.

Ένα από αυτά είναι και το δικαίωμα ή μη, διαπραγματεύσης και διαχείρισης κάποιων πραγμάτων.

Μερικοί έχουν την βλακώδη εντύπωση ότι, μπορούν και έχουν το δικαίωμα να αποφασίζουν γιά ή να διαπραγματεύονται τα πάντα, βάζοντας στο τραπέζι κάθε τί, υλικής ή πνευματικής αξίας, και δυστυχώς αυτοί δεν είναι μόνο τα ανδρείκελα που βρέθηκαν σε θέσεις εξουσίας, λόγω της βλακείας που δέρνει το πόπολο, αλλά και το ίδιο το πόπολο, όπως καί τινές εκ του ακαδημαϊκού, οικονομικού και λοιπών τομέων.

Δυστυχώς δεν υπάρχει χρόνος να επεκταθούμε και να καλύψουμε όλο το εν λόγω φάσμα, οπότε θα περιοριστούμε σε κάτι απόλυτα επίκαιρο … το λεγόμενο ‘‘Μακεδονικό’’ που εν μέρει το είχαμε αναπτύξει στο ‘‘Ονομαστικόν – 11/02/18’’ όπου και μπορείτε να κάνετε ένα φρεσκάρισμα με το τι είχε ειπωθεί για να μην τα επαναλαμβάνουμε.

Σήμερα, θα το πάμε ένα βήμα παραπέρα, και ταυτόχρονα θα ανοίξουμε μιά πόρτα σ’ έναν διαφορετικό χώρο, όχι μόνο για το συγκεκριμένο, αλλά και για πολλά άλλα.

Υπάρχουν πράγματα που άπτονται πολλών πλευρών ταυτόχρονα, υλικών και άϋλων, έτσι είναι και το ‘‘Μακεδονικό’’, ως είθισται να λέγεται, που δεν άπτεται μόνον υλικών-εδαφικών θεμάτων, αλλά πρωτίστως αΰλων και πνευματικών τοιούτων.

α.  Η Υλική πλευρά

Τα σχετικά με το εδαφικό – Γεωγραφικό, νομίζω ότι είναι εύκολα κατανοητά, οπότε ο καθένας μπορεί να ανοίξει μιά ιστορία και έναν γεωγραφικό άτλαντα και να ενημερωθεί επ’ αυτού, αλλά αυτό δεν είναι μείζον και κύριο, ασχέτως εάν επάνω σ’ αυτό στήνονται πολλά παιχνίδια και λοιπές καταστάσεις.

Συνοπτικά, όποιο όνομα, ασχέτως προσδιορισμού, περιέχει την λέξη Μακεδονία, Μακεδονική/ο, δεν επιτρέπεται και δεν μπορεί να γίνει ΠΟΤΕ αποδεκτό, λόγω των αναφυομένων προβλημάτων εκ του προσδιορισμού αλλά και ενός άλλου που θα καταπιαστούμε και θα αναπτύξουμε λίγο πιό κάτω.

Εν συνόψει τα σαθρά του πράγματος :

Ως Γεωγραφικός, Χρονικός κλπ. προσδιορισμός.

α). Γεωγραφικός

Το Βόρεια ή Άνω, δεν μπορεί να γίνει δεκτόν, διότι άμεσα νοεί ότι υπάρχει και Νότια, Ανατολική, Δυτική, Κάτω, Πέρα, Δώθε, Κείθε και δεν συμμαζεύεται … άρα άμεσα προκύπτουν θέματα αλυτρωτισμού, ολοκλήρωσης και επεκτάσεως.

β). Χρονικός

Το Νέα,  παρομοίως εννοεί ότι υπήρχε και Παλιά, και εξ αυτού ροή και συγγένεια, όπου ξαναέχουμε το θέμα του αλυτρωτισμού.

γ). Εθνοτικός

Το Σλαβική κλπ. πάλι δημιουργεί πρόβλημα καθόσον αφήνει ανοικτό το θέμα της παλαιόθεν ανάμειξης αυτών στην Ιστορική δημιουργία.

Το ότι τμήματα του άλλοτε αρχαίου Μακεδονικού κράτους, ευρίσκονται σήμερα υπό κατοχή, σε άλλα κράτη, πλήν της Ελλάδος, δεν παρέχει δικαίωμα άλλο εκτός και μόνο εκείνου του ώς γεωγραφικό τμήμα, τοπική γεωγραφική υποδιαίρεση της εν λόγω κρατικής οντότητος στην οποία περιλαμβάνεται, και μάλιστα υπό προϋποθέσεις και κάτω από ξεκάθαρη διευκρίνιση .

Ως αυτούσια Οντότης, όμως ΌΧΙ, με τίποτε δεν επιτρέπεται, ούτε ως Γεωγραφικός ούτε ως Καταλειπόμενος προσδιορισμός.

Η ιστορία του θέματος, από την γένεσή του, εκεί στο τέλος του 19ου αιώνος, κοντά και γύρω στην συνθήκη του Αγίου Στεφάνου (αν και ουσιαστικά τραβάει κάτι χιλιόχρονα πίσω όλο αυτό), και μέχρι σήμερα, αναπτύχθηκε σε πολλά σχόλια και άρθρα, εκεί στον Γενάρη φέτος, στον εδώ ιστοχώρο, οπότε μπορείτε αν θέλετε να ανατρέξετε, καθώς και σε ανάλογα άρθρα που θα βρείτε στο διαδίκτυο, οπότε και δεν θα καταπιαστούμε καθόλου με αυτό.

Στο σήμερα :

Τι δηλώνει και τι σημαίνει το υπάρχον σήμερα  «πΓΔΜ» ή «fYRoM»;;

1). το «π – f»= πρώην … και άρα όχι νύν, δηλαδή κάτι πεθαμένο, κάτι που έχει εκλείψει … ένα Τίποτα πλέον.

2). το «Γ – Y» = Γιουγκοσλαβική … που επίσης έχει εκλείψει ως οντότητα, μη υπάρχουσα πλέον, ξανά ένα Τίποτα.

Άρα μιλάμε για ένα «πρώην», «ένα Τίποτα» !! … κοινώς την χώρα, την περιοχή και τους ανθρώπους του Τίποτα … την Τιποτίτσα και τους Τιποτάδες !! … Να λοιπόν το όνομα έτοιμο !!Τιποτίτσα !!

Ποιός λοιπόν ο λόγος να συζητάς και να διαπραγματεύεσαι με ένα Τίποτα ;;

Ας μείνει λοιπόν -για κάποιο ακόμα διάστημα- έτσι όπως είναι … ένα ΤΙΠΟΤΑ !!

β.  Η Άϋλη πλευρά

Το κύριο είναι το άϋλο, το πνευματικό μέρος, αυτό που περιλαμβάνει το Όνομα, την Γλώσσα, την Ιστορία, τον Πολιτισμό, τα Δημιουργήματα κλπ. κλπ.

Μερικά πράγματα, όπως,  το Όνομα, Γλώσσα, Ιστορία, Πολιτισμός, Δημιουργήματα κλπ. ανήκουν κατά Κυριότητα αποκλειστικά στους Δημιουργούς των, και μόνο δέ κατά Παραχώρηση και, αποκλειστικά δική τους, Χρήση και Χρηστικότητα στους Απογόνους, και κάνοντάς το λιανά, θα λέγαμε, μόνο στους προγόνους, στους νύν και στους όποιους και μέχρι όποτε απογόνους.

Οπότε το θέμα είναι ότι κανείς, και τίποτε απ’ αυτά, δεν έχει το δικαίωμα, και ούτε μπορεί και επιτρέπεται, να διαχειριστεί και να διαπραγματευτεί, καθώς τίποτε δεν του ανήκει, καθώς καμμία μα καμμία κυριότητα δεν έχει επ’ αυτών.

Το θέμα λοιπόν δεν είναι αν θέλεις ή δεν θέλεις, να παραχωρήσεις κάτι ή να διαπραγματευτείς επ’ αυτών, αλλά ότι δεν επιτρέπεται και δεν έχεις κανένα δικαίωμα να το κάνεις, καθώς τούτο δεν αποτελεί απλώς Προδοσίαν αλλά κάτι πολύ μεγαλύτερο, και χειρότερον. Κάτι που δεν σου ανήκει, και είναι η ζωή και το έργο κάποιων άλλων, δεν μπορείς να το χειριστείς ως να σου ανήκει, δεν είναι ζωή και δική σου δημιουργία, για να έχεις άποψη και δικαίωμα επ’ αυτού.

Ακόμη και αν υποθέσουμε ότι όλοι οι κάτοικοι της Ελλάδος, αλλά και οι Έλληνες του εξωτερικού, ακόμη και όλη η υφήλιος ότι ήθελε και επιθυμούσε κάτι τέτοιο, την παράδοση του Ονόματος Μακεδονία και των λοιπών επ’ αυτού, πάλι θα ήταν μη επιτρεπτόν, όχι επειδή μπορεί να μην το θέλουμε εμείς σαν Έλληνες και απόγονοι εκείνων, αλλά επειδή δεν είναι σωστό, δίκαιο και επιτρεπτό – επειδή δεν ανήκει σε κανέναν, παρά μόνο στους γεννήτορες και δημιουργούς του, σε μας δε τους νεότερους Έλληνες, απογόνους εκείνων, ανήκει απλά και μόνο η χρήση, για ιδίους σκοπούς και λόγους.

Ασχέτως λοιπόν τι θέλουν (την παράδοσιν του Ονόματος και των λοιπών της Μακεδονίας) τα πολιτικά ξόανα, τα κάθε λογής διεθνιστοχάπατα, κουκουδιαρέοι, αντιφάδες, κατσαπλιάδες, παπαραίοι, αγγλιτσοαλεπουδαίοι, γερμαναραίοι, ποδιτσοσκυφταίοι, ιησουηταίοι, σιωνοεβραίοι, ατλαντομάγειροι και λοιποί ηλίθιοι, να ξέρουν ότι αυτό δεν επιτρέπεται για κανέναν λόγο, οπότε την επιθυμία τους να την στρίψουν, να την κάνουν μασούρι, και να την βάλουν εκεί που ξέρουν !! … [[    και    ]]  !!

Το να μπαίνει σε διαπραγμάτευση και συναλλαγή λοιπόν κάτι απ’ αυτά, καθώς ουδέποτε παρεχωρήθει τέτοιο δικαίωμα εις οιονδήποτε, ακόμη και σε αυτούς τούτους τους απογόνους των, δεν αποτελεί απλώς Προδοσίαν, αποτελεί Ύβριν, επιφέρουσα Νέμεσιν και Τίσιν, και κατά τα ειωθότα του Έθνους, τούτο ξεπλένεται μόνο με απόδοσιν των Νενομισμένων, σε όλους τους εμπλεκομένους και στους καταλείποντες αυτών … μέχρις πλήρους εξαλείψεώς των.

Οπότε το θέμα είναι αν υπάρχουν, ή και θα υπάρξουν Έλληνες (γιατί η Μακεδονία ήταν και είναι Ελλάδα), απόγονοι των θιγομένων, οι οποίοι θα τιμήσουν τις επιταγές και θα αναλάβουν να φέρουν είς πέρας το Νενομισμένον έργον, αποδίδοντες τα Δίκαια, σε όσους απετόλμησαν και αποτολμούν την Ύβριν.

Συνήγορος και συμπαραστάτης στο έργο αυτό, δεν είναι μόνο απόγονοι των εν προκειμένω Δημιουργών, αλλά και αυτόβουλα κάθε δίκαιος και νουνεχής άνθρωπος.

Ας το έχουν αυτό υπ’ όψιν τους, οι κάθε λογής ηλίθιοι σαλτιμπάγκοι, που νόμισαν ή νομίζουν ότι μπορούν να διαπράξουν τέτοιαν Ύβριν και να ξεφύγουν της Νεμέσεως και Τίσεως.

Βεβαίως δεν εξαιρούνται ούτε αυτοί οι οποίοι προσπαθούν να καπηλευτούν και να σφετεριστούν κάτι  ή και πολλά από τα ανωτέρω, είναι και αυτοί υπόλογοι για την διάπραξιν της Ύβρεως, οπότε και υποκείμενοι στα νενομισμένα.

Ασχέτως των ορέξεων και των σχεδίων κάποιων εσωγενών ή εξωγενών παραγόντων, του μορφώματος των Σκοπίων, δεν νομίζω ότι ο λαός του μορφώματος αυτού έχει αντιληφθεί την Ύβριν που επιτελείται, και είναι διατεθειμένος, κάποια στιγμή αργά ή γρήγορα, να υποστεί την Νέμεσιν, πληρώνοντας ένα βαρύ αντίτιμο, χωρίς λόγο και αιτία, καθ’ ήν στιγμήν, άνετα μπορεί και τον συμφέρει μιά ειρηνική συνύπαρξη μετά των γειτόνων, επιλέγοντας λογικά το μόνο Όνομα, Κεντροβαλκανική Δημοκρατία, το οποίο εκτός του ότι θα του προσδώσει βαρύτητα και κύρος, θα τον απεμπλέξει των όποιων εξυφαινομένων σκοτεινών σχεδίων, σχεδίων τα οποία προσβλέπουν να τον καταστήσουν έρμαιο και ενεργούμενό των, ταυτόχρονα δε θα συμβάλει στην εσωτερική γαλήνη, την ανάπτυξη και την ευημερίαν του, εφ’ όσον βέβαια ταυτοχρόνως απεκδυθεί κάθε καπηλείας σε Γλώσσα, Ιστορία και Πολιτισμό της Μακεδονίας.

Εν συνόψει

Σαν Ελλάδα, δεν έχουμε το δικαίωμα και δεν μπορούμε να επιβάλουμε κάποιο συγκεκριμένο όνομα στο γειτονικό κρατίδιο, μπορούμε όμως να απαιτήσουμε την πλήρη απάλειψη κάθε αναφοράς σε Γλώσσα, Ιστορία, Πολιτισμό που έχει σχέση με την Μακεδονία και τους Μακεδόνες, καθόσον αυτό επιτρέπεται μόνο εάν εμπεριέχεται και αναφέρεται στα εντός της Ελληνικής επικράτειας και σε Ελληνογενείς δημιουργίες και δράσεις.

Από εκεί και πέρα μένει στους γείτονες, να επιλέξουν μιά Ονομασία, οποιαδήποτε τους αρέσει, που όμως δεν θα έχει καμμία σχέση και αναφορά σε Μακεδονία.

Πρότασή μου, για τους λόγους τους οποίους ανέφερα, τώρα και παλαιότερα, είναι το Κεντροβαλκανική Δημοκρατία.

Μέχρι τότε που θα είναι σε θέση να επιλέξουν, ας μένει το Τιποτάδικο «πΓΔΜ», ας έχουν όμως υπ’ όψιν τους ότι και αυτό δεν μπορεί να ισχύσει στο διηνεκές, αλλά χαριστικώς, και μόνο λόγο των σφαλμάτων των Ελληνικών κυβερνήσεων, για κάποιο περιορισμένο διάστημα.

Βεβαίως όπως έχω τοποθετηθεί παλαιότερα, ευχής έργον θα ήταν η προσάρτηση ή τουλάχιστον η διεκδίκηση αυτού του χώρου από την Ελλάδα, ως παλαιόθεν Ελληνική επικράτεια, όπως παρομοίως θα έπρεπε να γίνει και γιά κάθε άλλη υπό κατοχή περιοχή, και να σταματήσει επιτέλους αυτό το «Δεν διεκδικούμε τίποτε» και να γυρίσει σε «Διεκδικούμε τα Πάντα – Όλα όσα ήταν Ελληνικά και ακόμα περισσότερα».

Εξυπακούεται όμως, ότι όπως είναι σήμερα τα πράγματα, στην κατάντια που ευρίσκεται η Ελλάς και οι Έλληνες, δυστυχώς κάτι τέτοιο αποτελεί όνειρο θερινής νυκτός, διότι ούτε να απαιτήσει μπορεί αλλά κυρίως ούτε να επανελληνίσει, καθόσον η ίδια πλέον απειλείται με αφελληνισμό, εκτός του ότι για να μπορεί να προβεί σε κάτι τέτοιο θα έπρεπε πρωτίστως να διαθέτει και να έχει διασφαλίσει ένα συμπαγές κέντρο-πυρήνα, πάνω στο οποίο θα ακουμπούσε κάθε άπλωμα.

Εν κατακλείδι

Τα διάφορα συλλαλητήρια που γίνονται, δεν πρέπει να μείνουν μόνο σε φωνασκίες, ούτε να ζητούν Δημοψήφισμα, διότι πέραν της παγίδας την οποία ενέχει αυτό, καθώς και όπως ανέλυσα παραπάνω δεν έχουν κανένα τέτοιο δικαίωμα, να αποφασίσουν επ’ αυτού, είτε θετικά είτε αρνητικά, ακόμη δηλαδή και αν υπήρχε περίπτωση να γίνει ένα δημοψήφισμα και όλοι να ψηφίσουν θετικά και ούτε ένας αρνητικά ως προς την παράδοση, πάλι δεν επιτρέπεται καθόσον ουδείς δικαιούται μιας τέτοιας απόφασης ερήμην των Δημιουργών, οι οποίοι θα ήταν και οι μόνοι που θα είχαν το εν λόγω δικαίωμα … αλλά που, δυστυχώς ή ευτυχώς, δεν υπάρχει δυνατότητα να ερωτηθούν.

Αφού ο Ελληνικός Λαός, δεν φαίνεται ότι είναι σε θέση να απαιτήσει και να κινηθεί για προσάρτηση, τα όποια Συλλαλητήρια δύο θέματα έχουν να κινήσουν :

  Πρώτον, να απαιτήσουν, εδώ και τώρα να σταματήσει άμεσα κάθε διαπραγμάτευση.

  Δεύτερον, να προειδοποιήσουν, τα πολιτικά τσόλια για την διαπραττόμενην Ύβριν και τα επακόλουθα αυτής.

Ταυτόχρονα, εάν μη τι άλλο, θα πρέπει να κάνουν γνωστό, σε όλους εκείνους που επιχειρούν να διαχειριστούν και να διαπραγματευτούν την όποια συνδιαλλαγή επί του λεγομένου ‘‘Μακεδονικού’’ καθόσον κανένα απολύτως τέτοιο δικαίωμα δεν έχουν, και να τους προειδοποιήσουν ότι διαπράττουν Ύβριν, η οποία θα επιφέρει Νέμεσιν και Τίσιν, συμφώνως με τα ειωθότα του Ελληνικού Έθνους, ατομικά επί των κεφαλών των, καθώς και των οικείων τους.

Πολλοί βέβαια μπορεί να γελάσουν, καθώς είναι συνηθισμένοι να μην γίνεται απολύτως τίποτε, και μεγάλα εγκλήματα, προδοσίες κλπ. να περνούν στο ντούκου, κανείς να μην δίνει λόγο και να μην τιμωρείται για οτιδήποτε, όσο μεγάλο και αν είναι αυτό … τούτο όμως δεν σημαίνει ότι τα πράγματα θα είναι πάντα έτσι. Εάν υπάρξει ανάσταση της Πάλαι Ποτέ Ελλάδος, ο κλαυθμός και οδυρμός θα είναι ανείπωτος, καθώς επί των δέλτων της Ελλάδος, όλα είναι καταγεγραμμένα και τίποτε δεν σβέννυται ούτε παραγράφεται.

= / / =

Advertisements

ΑΥΤΟΣ Ο ΑΓΝΩΣΤΟΣ….

75 Σχόλια

Γράφει ο ΓΙΑΝΝΗΣ

Αυτός ο Αγνωστος……..
Κατόπιν της γενικότερης καταστάσεως στην χώρα μας και επειδή  η ανάγκη είναι επιτακτική είναι ο καιρός να ξεκινήσει μια κίνηση από όλους εμάς. Έχει αργήσει κιόλας κατά την δικιά μου γνώμη. Άλλα ποτέ δεν είναι αργά, ειδικά όταν πρόκειται για την πατρίδα μας.
Αυτή η κίνηση μπορεί να γίνει από τον κάθε έναν από εμάς στην γειτονιά του, να μαζέψει ανθρώπους που είναι Ελληνόψυχοι και μαζί να ξεκινήσει η αφύπνιση της φυλής μας. Κάθε κίνηση έχει 5 βασικές αρχές που ισχύουν για όλους το ίδιο.
Οι οποίες είναι:
1) Να αγαπάς την φυλή σου όσο τίποτα άλλο.
2) Να θες να στηθεί η πάλαι πότε Ελληνική φυλή.
3) Την έξοδο από τον κόσμο φυλακή.
4)  Να επιμένεις να μεταδόσεις γνώση για όλα τα παραπάνω.
5) Να είναι όλα αυτά σκοπός της ζωής σου.
Υπάρχει κάτι άλλο μεγαλύτερο ή καλύτερο από την φυλή σου;  Υπάρχει τίποτα καλύτερο από αυτό που είσαι; Τι μπορεί να μπει πιο πάνω από όλα αυτά ;Δεν αξίζει κάποιος να προσπαθήσει για όλα αυτά; Βεβαίως έχουν και το ανάλογο κόστος όλα αυτά. Πως θα την βγάλεις έτσι καθαρή;
Θα σε κοροϊδεύουν , θα σε ειρωνεύονται, θα λένε ότι είσαι τρελός , περαστικός, ρομαντικός  και ένα σωρό άλλα τέτοια ωραία πράγματα, όλα αυτά βεβαία γιατί θα θες να κάνεις κάτι ουσιαστικό για την φυλή σου .Φυσικά δεν μπορείς να χτίσεις πάνω σε σαθρά θεμέλια. Θα πρέπει να γκρεμιστούν όλα . Για να στηθούν από την αρχή. Αυτό είναι απολυτως λογικό. Γιατί πρέπει να αποτιναχτούν από πάνω μας όλα αυτά τα στρεβλά πράγματα που μας φύτεψαν τόσα χρονιά
Για να στηθεί κάτι σωστό , χρειάζεται να γίνουν θυσίες από όλους , να παραμεριστεί το «εγώ» και να αντικατασταθεί με το «εμείς». Να μπουν στην άκρη οι προσωπικός φιλοδοξίες του καθενός. Να ακολουθούνται οι νόμοι χωρίς κάποια παρέκκλιση και να μην υπάρχουν εξαιρέσεις για κανέναν. Εδώ πρόκειται για την πατρίδα μας δεν αξίζει αυτή η «θυσία» από τον κάθε ένα μας;
Σίγουρα ο καθένας θα πρέπει να αφήσει πίσω του οριστικά ότι τον δένει με κάθε τι σαθρό και σάπιο, Όπως: Ιερατεία, δογματικό. Διάφορα κόμματα και ότι άλλο διαιρεί σε μικρότερα υποσύνολα. όλοι είμαστε Έλληνες και αυτό μόνο αποτελεί την κινητήριο δύναμη για την επιτυχία του σκοπού. Οι προγονοί ημών έλεγαν: Εν τη ένώσει η ισχύς. Έξαλλου η ιστορία έχει δείξει ότι όποτε ο Έλληνας είναι ενωμένος δεν έχει χάσει σε καμιά μάχη.
Κάποιος θα πει: μα θα  πετύχει κάτι τέτοιο; Δεν θα χρειαστεί κάτι πιο δραστικό; και πως αυτοί οι λίγοι (που δεν γεμίζουν ένα λεωφορείο που λέει και ο Παλαιός) θα γυρίσουν τούμπα μια κατάσταση χιλιάδων χρόνων; Ο Έλληνας πρώτα έχασε την ταυτότητα του με την είσοδο των ιερατείων και μετά με τις προσμίξεις στο dna. Δυστυχώς «κοιμήθηκε» πνευματικά πρώτα.
Όποτε η αφύπνιση είναι το κλειδί για να θυμηθεί, καταλάβει, νιώσει, συνειδητοποιήσει, αγαπήσει τον πραγματικό Έλληνα μέσα του .Αυτόν τον Άγνωστο που περιμένει με την σειρά του εμάς να τον ανασύρουμε από μέσα μας. Υπάρχει στον καθένα μας.
Ο Κολοκοτρώνης είπε: Τι προσκυνάτε ; οι Έλληνες και στους θεούς όρθιοι μιλάνε. Δεν το έλεγε τυχαία. Ήξερε πολύ καλά τι έλεγε. Οι προγονοί ημών δεν σκάβανε το κεφάλι για κανέναν λόγο. Ούτε σπάγανε το γονάτο για ΚΑΝΕΝΑΝ ΛΟΓΟ. Ακόμα και όταν ήθελαν να ικετέυσουν σήκωναν τα χερια τους ψηλά. Εμείς σήμερα τι κάνουμε; σκύβουμε; προσκυνάμε;
Για να μην καθόμαστε σε ένα καναπέ και λέμε τα ίδια και τα ίδια, Για να μην μείνουμε σε ένα πληκτρολόγιο και χαιρόμαστε ότι κάτι κάναμε που την «είπαμε » στον διπλανό μας. Για να γίνει κάτι ουσιαστικό. Θεωρώ ότι είναι χρέος μας και το οφείλουμε στην φυλή μας και στον εαυτό μας πάνω από όλα. Να τα πετάξουμε όλα και να σκεφτούμε ότι αν δεν σώσουμε εμείς το έθνος μας δεν θα το σώσει κανείς.
Υγ. Να ξεκινήσουμε επιτέλους…

Άκου ‘δώ, επηρμένε Δυτικέ!

92 Σχόλια

ιά που εδώ λέμε καί ξαναλέμε ότι οσονούπω ξεσπάει πόλεμος στο Αιγαίο (καί στα βόρεια σύνορά μας), αυτομάτως ξεπηδάει το μέγιστο πρόβλημα: ποιά είναι τα ύψιστης σοβαρότητας θέματα που πρέπει οπωσδήποτε να γράψω, πρίν η καθημερινή μας ζωή (μαζί με τα συνηθισμένα επικοινωνιακά μέσα) καταστεί προβληματική;

Ωστόσο, κι ενώ δεν τό ‘χω κάν καλοσκεφτεί το θέμα, σκάνε μύτη διάφορα άλλα – που δεν γίνεται να μείνουν αναπάντητα.

Όπως φέρ’ ειπείν δυό ειδήσεις… Η μία λέει -δυστυχώς, δεν μπόρεσα να ξαναβρώ τον σύνδεσμο- πως στα πλαίσια της πώλησης (ή μή) των F-35 στην (συμπαραγωγό τους) Τουρκία, κάποιοι ηπαπαραίοι αξιωματούχοι (καί Γερμανοί, κι ο Στόλτεμπεργκ, καί… καί…) άνοιξαν το καπάνι τους καί είπαν -στο περίπου- ότι: «Η Τουρκία έχει δικαιώματα στο Αιγαίο, καί δεν μπορεί η Ελλάδα να το θεωρεί δικό της!» Νομίζω ο Πομπέο ήταν, αλλά -όπως προείπα- δεν έχω πρόχειρο τον σύνδεσμο. Τέλος πάντων, το νόημα αυτό ήταν.

(‘Ντάξ’, καί το Κογκρέσσο ψήφισε απαγόρευση της πώλησης με συντριπτική πλειοψηφία, αλλ’ αυτά ανατρέπονται μέσα σε μιά μέρα. Άμα διατάξει διαφορετικά ο βαψομαλλιάς, πιεζόμενος από τα διάφορα τράστ… Όλα αλλάζουν. Κι η τουρκίτσα θα δεχθεί -επάνω στο θερινό ηλιοστάσιο!!!-  τα πρώτα F-35 με γιορτές καί πανηγύρια.)

Κι η δεύτερη είδηση είναι αυτή.

Δεν θύμωσα… Διότι στον αντίπαλο δεν πάς θυμωμένος. (Πανάρχαιος νόμος των πολεμικών τεχνών αυτό!) Αλλά μ’ έπιασε αυτό που πιάνει τους εκπαιδευτικούς, όταν έχουν ν’ αντιμετωπίσουν τσογλάνια: η επιθυμία ν’ αρπάξω ένα στυλιάρ’, καί να τους μετρήσω τα παΐδια!

Λοιπόν, ακούτ’ εδώ, επηρμένοι ηλίθιοι Δυτικοί!

(Άκου κι εσύ, Καλιφορνέζε κροταλία, να μαθαίνεις.)

 

Οι χώρες σας είναι δυνατές. Οκέϋ.

Εσείς είσαστε έξυπνοι. Οκέϋ.

Σχεδιάζετε διάφορα ανθελληνικά πράγματα, τα οποία εμείς δεν μπορούμε ν’ αντιμετωπίσουμε. Όχι σήμερα, εδώ καί δεκαετίες. (Άσε που, ως λαός, κολλήσαμε «αυτοκτονικό ιδεασμό».) Οκέϋ.

Όμως, κάνετε τα εξής -χμ- λαθάκια:

Οι χώρες σας είναι δυνατές σήμερα. Καί δεν ξέρετε το μέλλον, απλά το υποθέτετε – το δέ παρελθόν το αντιμετωπίζετε με υπεροψία. Την Ιστορία την έχετε της καρπαζιάς (ποιός ασχολείται με ανθρωπιστικές σπουδές –χιουμάνιτιζ– τώρα…), αλλ’ αυτό είναι μέγιστο σφάλμα σας, που μάλλον θ’ αποδειχθεί μοιραίο. Φερ’ ειπείν, τον Θουκυδίδη τον μαθαίνετε απέξω, αλλά γιά το 1453 είσαστε ανενημέρωτοι. (Παρακάτω η εξήγηση.)

Είσαστε μεν έξυπνοι, αλλά όχι όσο νομίζετε. Καί μπροστά στους γνώστες / μύστες ενός λαού με εξακριβωμένο παρελθόν εκατοντάδων χιλιάδων ετών (ίσως καί μεγαλύτερο), είσαστε σκουπιδάκια.

Τα δέ σχεδιά σας, όσο μυστικά κι αν τα κρατάτε, τα ξέρουμε μέχρι λεπτομέρειας. Μήν ψάχνετε γιά πράκτορες που μας τα κάρφωσαν, κτλ (διότι αυτό σας λέει η εκπαίδευσή σας να κάνετε, καί θ’ αρχίσετε να το κάνετε αυτομάτως). Τζάμπα κόπος! Απλούστατα, ρέ κακομοίρηδες, σας διαβάζουμε σαν ανοιχτά βιβλία! Άσε που τώρα τελευταία σας έπιασε ο εγωϊσμός (του νικητή πρίν κάν λήξει ο αγώνας), καί τα λέτε όλα φόρα παρτίδα.

Ανθρωπάκια μου, ένας ήταν ο Μεγαλέξανδρος, που έλεγε του Δαρείου: «- Αύριο θα σου επιτεθώ καί θα σε νικήσω, καί θα σε πιάσω αιχμάλωτο εγώ ο ίδιος!»… καί το έκανε. Εσείς, δέεεεεννν… Ούτε τρίχα από το υπογάστριόν του δεν είσαστε.

 

Γιά να τελειώνουμε με το φροντιστήριο: Γνωρίζουμε άριστα -μέχρι λεπτομέρειας- το επιτελικό σχέδιο των Τούρκων, που έχουν καταστρώσει γιά επίθεση στην Ελλάδα – υπό τα μοχθηρά χαμόγελα όλης της Δύσης, τα ειρωνικά των Ρώσσων, καί τις φοβισμένες φάτσες (γιά το τί μέλλει γενέσθαι) των εγχωρίων ποδιτσοπροδοτών. Γιά τους δικούς μου λόγους, δεν θα το εκθέσω εδώ. Αλλά στο σχέδιο αυτό περιλαμβάνεται καί η κατ’ επανάληψιν ρητή -αν καί όχι γραπτή, διότι δεν είσαστε τόσο αφελείς- διαβεβαίωσή σας προς τους Τουρκαλάδες, ότι η Σούδα (όπως καί κάθε άλλη Νατοϊκή εγκατάσταση -καί κάθε Νατοϊκό όπλο- στο Αιγαίο) θα μπλοκάρει με αντίμετρα το Πολεμικό Ναυτικό καί την Πολεμική Αεροπορία της Ελλάδας. Σωστά; Σωστά.

Γιατί το κάνετε αυτό; Διότι: (α) θέλετε να τελειώσει επιτέλους η «αστάθεια» στο Αιγαίο, (β) θέλετε να γίνετε αφεντικά της περιοχής (εμπορικοί δρόμοι, πετρέλαιο, γεωπολιτική), (γ) θέλετε να τη σπάσετε στη Ρωσσία, καί (δ) το κυριώτερον: θέλετε να εξαφανιστεί διά παντός ο Έλλην από τον πλανήτη μας. Καί μάλιστα, αυτά τα σχέδια τά ‘χετε από το 1912, τότε που η Ελλάδα άρχισε να επεκτείνεται πέρα απ’ τα -σιωπηρά- όρια που της επιτρέπατε. Την Ελληνική Εποποιΐα 1904-1920 τη θεωρήσατε «ανεπίτρεπτο λάθος», καί ξεκινήσατε να το …διορθώσετε. Σωστά; Σωστά.

Γι’ αυτό (αρκετά χρόνια πρίν την επίθεση της τουρκίτσας) ξεκινήσατε παντοειδή «ασύμμετρο» πόλεμο εναντίον μας – στα πλαίσια του οποίου γεμίσατε τον τόπο (καί με) πρακτορίστικες αηδίες ψυχολογικού πολέμου, σαν αυτή που ανέφερα. Καί κάνω μιά απαραίτητη παρένθεση.

 

Αλήθεια, αυτή η (ανύπαρκτη) κυρία γιατί δεν μας λέει τί ακριβώς διάβασε καί κατατρόμαξε; Αφού αυτά τα σχέδια, άπαξ καί ξεκίνησαν να εφαρμόζονται, δεν θα σταματήσουν. Κι αν δεν ήθελε να μιλήσει, γιατί δεν φωτογράφησε με το κινητό της τα έγγραφα καί να τα προωθήσει ανωνύμως στο Διαδίκτυο; (Γι’ αυτό υπάρχει κι ο Ιουλιανός Ασσάνζ, στο κάτω-κάτω.) Ή, μήπως, δεν θα την καταλάβουν; Υπάρχουν πολλές συνάδελφοί της, που την κοπάνησαν στο εξωτερικό, ώστε να μην εντοπιστεί η ίδια; Σε ποιούς τα πουλάτε αυτά, ρέ;

Τέλος, αφού το πιάσαμε το υπονοούμενο με τα σκατλίδικα των δήθεν τρομακτικών διαβαθμισμένων εγγράφων (πρόκειται γιά την οριστική βιολογική εξάλειψη των Ελλήνων με «ήπια μέσα» – αν καί τέτοια πράγματα σπανίως διατυπώνονται γραπτώς), ποιός ο λόγος της μυστικότητας;

Όμως, το λυπηρό δεν είναι οι πράξεις κι οι παραλείψεις της (ανύπαρκτης) συγκεκριμένης κυρίας. Είναι η μαλακία που συνεχίζει να δέρνει τον κόσμο στην Ελλάδα, ακόμη καί τους «ψαγμένους».

Δεν απευθύνομαι εδώ ούτε πχ στο κοινόν που διαβάζει τις «λάϊφστάϋλ» ανοησίες των «εγκρίτων» ιστοσελίδων των εφημεριδάδων καί τηλεορασάδων, ούτε στο κατιναριό του φατσομπούκ (που εξαπέλυσαν καί συντηρούν έμμισθα κομματόσκυλα καί τρόλλια), αλλά στους -τρομάρα τους!- «ψαγμένους». Καλά, ρέ σείς! Τόσα χρόνια (από το 1992) έχει το λαϊκό Διαδίκτυο στην Ελλάδα, ακόμη δεν έχετε μάθει να διακρίνετε τα ψέμματα του κάθε παπάρα, που πιάνει πληκτρολόγιο; Το κεφάλι σας τό ‘χετε μονάχα γιά διακόσμηση (που λέει κι ο Παλαιός) ;

Η ιστορία αυτή με το άκουσα, μου είπαν, έμαθα, πληροφορήθηκα, κάποιος φίλος γνωστού που πήγε στο Άγιο Όροc κι άκουσε από υποτακτικό γέροντα ότι υπάρχει ένας ασκητής έτσι κι αλλοιώς μπλά-μπλά-μπλά, κτλ κτλ κτλ, έχει χιλιοεπαναληφθεί με προφητείες καί «προφητείες». Αλλά ‘ντάξ’, άμα πιστεύεις, αυτά τα καταπίνεις αμάσητα. Κι άμα δεν πιστεύεις, ή δεν σ’ ενδιαφέρει το θρησκευτικό επίπεδο, όλ’ αυτά τα προσπερνάς. Γενικώς, πάντως, μικρό το κακό ακόμη καί να χάψεις ψέμματα, διότι όλ’ αυτά περιορίζονται στον θρησκευτικό τομέα.

Εδώ, όμως, που η χοντροκομμένη πρακτορίστικη φημολογία κατεβαίνει στο κοινωνικό επίπεδο κι αγγίζει στα ίσα το μέλλον της Ελλάδας, πάλι τα ίδια; Πάλι άκριτη αποδοχή του «άκουσα από κάποιον»;

Δεν σκοπεύω να βαρέσω το δικό μου κεφάλι στον τοίχο, αλλά οποιανού μυιγοχάφτη βρώ μπροστά μου! Μπας κι αυξηθεί ο μέσος όρος εξυπνάδας του έθνους μας.

Τί να σας πεί κανένας!!!

 

Επανερχόμαστε στους Δυτικούς – κυρίως τους πέραν του Ατλαντικού αγγλόφωνους.

Θεωρείτε, λοιπόν, ότι τη βρωμοδουλειά (της εξόντωσής μας) πρέπει να την κάνει η Τουρκία, διότι θεωρείτε (ξανά) ότι η Τουρκία είναι του χεριού σας! Άρα, σε μελλοντική φάση θα τη διαλύσετε, καί θα πάρετε τα δώρα της γεωγραφικής θέσης της Ελλάδας έτοιμα! Διότι μπορεί μεν ο κορμοράνος να ψαρεύει, αλλά έχει κρίκο στο λαιμό καί δεν μπορεί να καταπιεί τα ψάρια. (Το πολύ-πολύ να πάρει στο τέλος κανένα μεζεδάκι, απ’ τη «γενναιοδωρία» του -τεμπέλαρου- ψαρά.)

Σωστό κι αυτό;

ΛΑΘΟΣ!!!!!!

Χαζοβιόληδες, μπορεί η Τουρκία του Αβδούλ Χαμίτ («Θεόδοτος» – μέσωι Διηνέκη) να ήταν λουκουμάκι στα γεωστρατηγικά σας, αλλά η Τουρκία του Μωάμεθ Β’ «Πορθητή» (Μεχμέτ Φατίχ, Τουρκιστί) ΔΕΝ ήταν! Αν γνωρίζατε καλά Ιστορία, θα ξέρατε ότι ο Πάπας κι όλη η Δύση περίμεναν χασκογελώντας επί δεκαετίες το πότε θα πέσει η Πόλη στα χέρια των Οθωμανών… (Τουλάχιστον από τις συνόδους Φλωρεντίας-Φερράρας – αν όχι από πιό πρίν, απ’ την εποχή του Βαγιαζήτ.)

…Γιά να τους την αρπάξουν μετά. (Ή πολεμικώς, ή έναντι πινακίου φακής.)

Παρά τα συλλείτουργα του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου με τους παπικούς στην Αγία Σοφία (Χριστούγεννα του 1492), γιά τα οποία ο Παλαιολόγος …ανταμείφθηκε με καθήκια γεμάτα με κατρουλιά καί σκατά, εκτοξευόμενα κατακέφαλα απ’ τους εξώστες, απ’ όπου περνούσε η βασιλική πομπή. (Οι εγχώριοι αναγνώστες να διαβάσουν τον Κυριαζή, να ξεστραβωθούν. Κι οι εγχώριοι «μενουμευρώπηδες» να μάθουν ποιά …λοσιόν τους περιμένει!)

Όμως, ο Μωάμεθ Β’ τελικά την κράτησε τημ Μπόλιν γιά πάρτη του, κι η Δύση πήρε τ’ @@ του. (Καί -όπως όλα δείχνουν- μάλλον είχε σκοπό να το κάνει εξ αρχής αυτό.)

Κι όχι μόνον αυτό! Οι διάδοχοι του «Φατίχ» (όσοι είχαν μυαλό, δηλαδή) βαθμηδόν ροκάνισαν τις Δυτικές κτήσεις της Ελλάδας (πχ τη Ρόδο των Ιωαννιτών καί το Ηράκλειο των Ενετών), έφτασαν δέ μέχρι την καρδιά της Ευρώπης, καί μάλιστα δύο φορές!!! (Α’ καί Β’ πολιορκία της Βιέννης.)

Το δέ κορυφαίο που αγνοείτε, μαλάκες Δυτικοί, είναι η απάντηση του Μωάμεθ «Πορθητή» στον Πάπα (με επιστολή), όταν ο τελευταίος τον ρώτησε τί την ήθελε τημ Μπόλιν καί την κατέλαβε. Ξέρετε τί απάντησε ο -καί μυημένος- Μωάμεθ Βού;

«- Πήραμε εκδίκηση γιά την Τροία!» !!!!!

 

[Πού να κάτσω τώρα να σας αναλύσω γιά μακροχρόνιους ιστορικούς κύκλους χιλιετιών, καί τέτοια πράγματα… Αυτά είναι πολύ προχωρημένα θέματα, κι εσείς δεν ξέρετε ούτε την αλφαβήτα της (γεω)πολιτικής! Ένα κράτος-βρέφος διακόσια πενήντα χρόνια παλιό, πήραν τα μυαλά τ’ αέρα καί πάει να κάνει τον νταβατζή καί τον δάσκαλο σ’ όλα τα υπόλοιπα! Ξού, ρέ!!!]

 

Υπερόπτες, ημιμαθείς, θρασείς, καί σε τελευταία ανάλυση τρισανόητοι είσαστε οι Δυτικοί!

Άντε, λοιπόν, συνεχίστε να κάνετε πλάτες στην τουρκίτσα, την «πολύτιμη σύμμαχό» σας! Δεν βλέπετε ότι ο Ερντογάν είναι μία απ’ τα ίδια με τον Μωάμεθ Β’; Το ότι γιά πρώτη φορά επί των ημερών του η τουρκίτσα αποκτάει τρομερά αξιόμαχο Πολεμικό Ναυτικό (κι όχι αγορασμένες φρεγάτες καί ντελίνια, όπως το 1821), δεν το βλέπετε; Το ότι αρχίζει όντως να δείχνει ναυτική επιδεξιότητα, δεν το βλέπετε; (Ναυτωσύνη, ποιός; Οι Τούρκοι!!! Ποιός να τό ‘λεγε, τριάντα χρόνια πρίν!)

Το ότι το πάλαι ποτέ ξυπόλητο φτωχόπαιδο του Κασίμπασα σας παίζει -χωρίς σπουδές, έστω κι από ένστικτο- σα μπεγλέρια, δεν το βλέπετε;

Το ότι θα κρατήσει το Αιγαίο γιά πάρτη του, κι εσείς ακόμη μία φορά θα πάρετε τ’ @@ του Σουλτάνου, δεν το καταλαβαίνετε; Πρέπει να σας το πω εγώ;

Το ότι, αν κατακτήσει η Τουρκία το Αιγαίο, θα κατσικωθεί εκεί γιά άγνωστο αριθμό προσεχών αιώνων, δεν το καταλαβαίνετε; (Οι Οθωμανοί του Μεχμέτ Β’ κάτσανε γιά πεντακόσια χρόνια!) Καί το ότι μετά δεν θα μπορείτε να περνάτε από εκεί, χωρίς να τους …αγοράζετε καπνοσύριγγες, ούτ’ αυτό το βλέπετε;

Αλλά είναι τόσο καί τέτοιου μεγέθους το μίσος σας γιά την Ελλάδα, που σας τυφλώνει ακόμη καί σε θέματα καθαρά του συμφέροντός σας.

Άντε, λοιπόν, συνεχίστε να κάνετε πλάτες στην τουρκίτσα, την «πολύτιμη σύμμαχό» σας! Καί στον επερχόμενο Ελληνο-τουρκικό πόλεμο, πάρτε ξεκάθαρα το μέρος της, αφού δεν κρατιέστε!

Όμως, άμα ακούσετε «ευχαριστώ» απ’ τον Ρετζεπίκα, εγώ θα εμφανιστώ σε αδερφομπάρ στη Μύκονο με φουστανέλλα!  🙂

 

Τώρα, θα μου πείς…

Έχετε το οξαποδουήλ, γιά το αν παρεκτραπεί ο Ρετζεπίκας. Όπως έχετε καί πρακτόρια, να τον στείλετε στους προγόνους του – άμα μιλάει (καί πράττει) πολύ. (Όπως το συνηθίζει, άλλως τε.) ‘Ντάξ’… Αυτά τα μπορείτε. Αλλά μην είσαστε σίγουροι γιά το τί μέλλει γενέσθαι. Διότι ούτε η Μεράλ είναι του χεριού σας. Ούτε οι κεμαλικοί στρατηγοί. Όλος αυτός ο κόσμος θα συνεχίσει αυτούσια την πολιτική του Ρετζέπ Ταγίπ. Άρα, καί να τον φάτε, δεν αλλάζει κάτι.

Εγώ στη θέση σας δεν θα ήμουν καθόλου σίγουρος γιά το μέλλον.

Η πλέον ασφαλής επιλογή που έχετε, είναι ν’ αφήσετε να εξελιχθεί ανεπηρέαστος ο επερχόμενος Ελληνο-τουρκικός πόλεμος, χωρίς τη βρωμο-επεμβασή σας, καί μετά να συζητήσετε με τον νικητή.

Καθήστε στ’ αυγά σας, λοιπόν.

 

Υγ: Έτσι, γιά δωράκι!

Δυτικοί, υπάρχει ακόμη κάτι που το ξέρετε άριστα, αν καί κάνετε πως δεν το βλέπετε ούτ’ αυτό:

Το ότι οι φατρίες σας δεν είναι μονοιασμένες. Αντιθέτως, τρώγονται σαν τα σκυλιά.

Ακόμη κι αν -με τον ένα, ή τον άλλο τρόπο- κατακτήσετε Ελλάδα καί Αιγαίο, αυτά δεν προορίζονται γιά σας. Είναι μάλιστα αμφίβολο ακόμη και το αν θα σας παραχωρηθούν εξοχικές κατοικίες (έστω καί με νοίκι), να χαίρεστε τα καλοκαίρια.

Γιατί;

Διότι η περιοχή είναι «ταμένη» – καί δεν πρόκειται ν’ αμφισβητηθεί από κανέναν η κυριαρχία του εκκολαπτόμενου ιδιοκτήτη.

Σε ποιόν;

Στον πάπα Ρώμης!

 

Όταν το 2016 ο πάπας επισκέφθηκε τη Λέσβο (καί με την ευκαιρία πάτησε καί στη Μυτιλήνη! lol!!!), προσγειωνόμενος στις 10:42′ τοπική ώρα, ξέρετε τί έλεγε ο ουρανός από πάνω; Ότι ο Λέων έπαιζε με τη Σελήνη!

Καί ναί μέν, η Σελήνη δεν είναι Γή. Αλλά συγκρίνετε μ’ αυτό:

Καί μ’ αυτό:

(Εκτός απ’ τη σφαίρα, προσέξτε καί τα σταυρωτά κλειδιά. Ναί, όντως, κι αυτά μυρίζουν λιγάκι κι από Βατικανό.)

Καί θα δήτε καθαρά ποιός μπορεί να «παίζει» με τον πλανήτη μας.

 

Πρίν δυό χρόνια το παρατήρησα το ουράνιο αυτό φαινόμενο, αλλά δεν το κατάλαβα τότε το νόημά του. Μήπως μπορείτ’ εσείς, σήμερα, Δυτικοί;

 

ΤΟ ΜΑΓΑΖΙ…..[ΜΕΡΟΣ Γ΄]

87 Σχόλια

Το Μαγαζί…..Μέρος 3ο
Η Κατασκήνωση.
Ένα πολύ σημαντικό κομμάτι του μαγαζιού ήταν η κατασκήνωση. Ένα εξοχικό μέρος που βρισκόταν σε μια πλάγια ενός λόφου που διάθετε μια πηγή με τρεχούμενο κρυστάλλινο νερό. Το μέρος ήταν μαντρωμένο γύρω γύρω με ψηλό  τοίχο από μπετόν και παλιότερα υπήρχε μια διαμάχη με τους κάτοικους των χωρίων εκεί. Γιατί συνήθιζαν να πηγαίνουν εκεί στον λόφο για να περάσουν όμορφα στην εξοχή. Από όσο μας είπαν αυτή η διαμάχη κερδήθηκε στα δικαστήρια και τέλος. Γενικώς το μαγαζί από όσο ξέρω και μας είπαν δεν έχασε πότε σε κάποια διαμάχη με οποίον και να ήταν. Μας έλεγαν ότι ήταν πάντα νόμιμοι. Τώρα πως βρεθήκαν τίτλοι ιδιοκτησίας για ένα λόφο στην μέση του πουθενά δεν το ξέρω.
Αυτός ο λόφος ήταν η αρχή για τον καθένα που πήγαινε στο μαγαζί. Εδώ γινόταν η «πρόσκληση» ώστε κάποιος να συνεχίσει παραπέρα, εκεί ενωνόσουν με παιδιά άλλων ομάδων από άλλες ενορίες και σχηματιζόταν μια άλλη μεγαλύτερη ομάδα. Αυτούς τους ανθρώπους ενώ δεν του ήξερες έπρεπε να τους συμπεριφέρεσαι σαν να τους ήξερες πολλά χρονιά , γιατί ήταν με την «βούλα » του μαγαζιού, ήταν δικοί μας. Λοιπόν εκεί υπήρχε ένα πολύ αυστηρό πρόγραμμα που πότε και για κανέναν λόγο δεν παρέκκλινε.
Ξυπνάγαμε όλοι στις 8 το πρωί με μια μουσική από τα μεγάφωνα άλλα πεταγόμασταν γιατί ξεκινούσε με μια κορύφωση, Έπρεπε σύντομα να σηκωθείς και να πας να πλυθείς τάχιστα. Όποιος κακομοίρης ήθελε να κοιμηθεί παραπάνω δεν υπήρχε περίπτωση. Πολλές φόρες ο Νο2 ερχόταν και τον ξυπνούσε «γλυκά» με μια σφυρίχτρα πάνω από το κεφάλι του. Κατόπιν κατεβαίναμε  όλοι κάτω, σε ένα χώρο όπου γινόταν η πρωινή προσευχή πρώτα και μετά έπαρση της σημαίας. Μέτα λοιπόν πηγαίναμε για πρωινό όπου εκεί υπήρχαν τα κλασσικά ροφήματα και διάφορα άλλα. Μέτα υπήρχαν 2 επιλογές. Ή θα πηγαίναμε για δουλείες ή θα υπήρχε ώρα που θα γινόταν η πρωινή μελέτη από διάφορα κείμενα της καινής διαθήκης και όχι μόνο. Στην αρχή πάντα ξεκινάγαμε με τραγούδια χριστιανικά. Αυτή γινόταν με τον Νο2 πάντα.
Όταν λέμε δουλείες εννοούμε βαριές χωματουργικές εργασίες πάνω στον λόφο. Εκείνη την εποχή ακόμα το μέρος διαμορφωνόταν με καινούργια σπιτάκια και πολλά άλλα. Έπεφτε σκάψιμο ,καροτσάκι και κομπρεσέρ μετά μουσικής, καθώς και μπετά καμιά φορά. Δύσκολες οι συνθήκες καλοκαιριάτικα και κατέληγες με μεγάλη κούραση.Το μεσημέρι πηγαίναμε στο εστιατόριο, ένας χώρος με τραπεζαρία που καθόμασταν για φαΐ. Κάποιες κυρίες από το θηλέων μαγείρευαν με επαγγελματικό εξοπλισμό γιατί έφτιαχναν φαΐ για πάνω από 100 άτομα. Δεν τις βλέπαμε ποτέ να κυκλοφορούν έξω μετά . Μονό στο εστιατόριο. Ακόμα δεν ξέρω που κοιμόντουσαν την νύχτα αυτές οι γυναίκες. Έπρεπε να φας ότι σου φέρουν σου αρέσει ή δεν σου αρέσει και όλο το φαΐ. Μέσα αυτά σε ένα τέταρτο το πολύ. Όποτε δεν υπήρχε περιθώριο καθυστέρησης έπρεπε να πέσεις με τα μούτρα για να προλάβεις.
Την ώρα που τρώγαμε ,κάποιοι από εμάς διάβαζαν διάφορα διηγήματα χριστιανικά και απαγορευόταν να μιλάς με τον διπλανό σου. Μονο να τρως για να προλάβεις. Σου φέρνανε και φρούτο που και αυτό έπρεπε να το φας θες δεν θες. Κατόπιν βοηθάγαμε στο μάζεμα και μετά πίσω στους κοιτώνες οπού είχες ένα 2ωρο για ύπνο ή για να κουβεντιάσεις με κάποιον άλλο δικό σου, της ίδιας ομάδας δηλαδή. Δεν μπορούσες να πας στους κοιτώνες άλλης ομάδας και να μιλήσεις με κάποιον άλλο, απαγορευόταν και αυτό. Λόγω της κούρασης άλλα και του φαγητού προτιμούσε κάνεις να πέσει ξερός για ύπνο.
Το απογευματάκι πάλι μουσικούλα από τα μεγάφωνα σε καλούσε συνήθως για κουβέντα με όλους μαζί, πάντα από την εποπτεία και οδήγηση του Νο2, Καμιά φορά ερχόταν και ο Νο1 όποτε σούζα όλοι όρθιοι , ξέρετε πως κάνουν στα σχολειά που μπαίνει ο διευθυντής στην τάξη και σηκώνονται όλα τα παιδάκια όρθια,  έτσι ακριβώς και εδώ. Γενικότερα ο Νο1 είχε ένα σπιτάκι για αυτόν μόνο και σουλατσάριζε πάνω κάτω.Όποτε έπρεπε όλη την ώρα να προσεχείς τι κάνεις και τι λες. Υπήρχε ένα απογευματινό έδεσμα και όταν έπεφτε ο ήλιος ,πηγαίναμε για υποστολή της σημαίας , μετά υπήρχε ένα μικρο κενό που μπορούσες να πας και να ετοιμάσεις ότι ήθελες. Μέτα το βραδινό φαγητό στο ίδιο μοτίβο ακριβώς όπως το μεσημεριανό.
Αφού τελείωνε και αυτό υπήρχε ο βραδινός ψυχαγωγικός κύκλος με πολλά παιχνίδια ανέκδοτα και αυτοσχέδια σκετς. Στο τέλος 2 λογία από τον Νο2 και μετά ακολουθούσε η βραδινή προσευχή με κάποιον να λέει και μια αυτό σχεδία προσευχή δίκη του, 5 λογία. Κατόπιν η κάθε ομάδα με τους ομαδάρχες πήγαινε σε ένα χώρο που ήταν απομονωμένος. Εκεί έπρεπε όλοι να ανοίξουν «την καρδιά τους» και να πουν τα εσώψυχα τους. Μέτα ακολουθούσε ένας μικρός σχολιασμός από τον ομαδάρχη. Συνήθως έπεφτε ξεχέσμα ευγενικό. Λόγω της κούρασης πολλοί δεν αντέχανε και τους έπαιρνε ο ύπνος καθώς το μόνο φως που υπήρχε ήταν του φεγγαριού. Αυτό πήγαινε αρκετά αργά στην νύχτα .Όποτε με το ξύπνημα στις 7 το πρωί της άλλης μέρας, ησουν σαν ζόμπι από την νύστα.
Συνήθως κρατούσε 5-6 μέρες αυτή η ιστορία. Τις τελευταίες μέρες τα πρωινά είχε εξομολόγηση στον  Νο1 και την τελευταία μέρα είχε λειτουργιά έξω σε ένα χώρο διαμορφωμένο για αυτόν τον λόγο. Εκεί έβλεπες κόσμο που μπορεί να μην είχες ξαναδεί πότε ξανά. Ερχόντουσαν όλοι. Ακόμα και άνθρωποι με οικογένειες τις άφηναν πίσω για να έρθουν το πρωί της Κυριακής στην λειτουργιά πάνω στον λόφο. Ακολουθούσε φωτογραφία αναμνηστική. Σύντομο πρωινό και μετά επιστροφή στην πόλη για συνέχιση του αγώνα με νέες προοπτικές.Φυσικά μετά σειρα έπαιρνε το θηλέων που πήγαινε εκεί.
Επίλογος
Ήταν σαν να ζούσες μέσα ένα μοναστήρι, για όσο καιρό ησουν εκεί πάνω. Πλήρης απομόνωση από τον υπόλοιπο κόσμο και την οικογένεια σου. Τηλεφωνά κινητά δεν είχαμε τότε ,ούτε υπήρχε σταθερή συσκευή να πάρεις τηλέφωνο. Ακόμα και από τις άλλες ομάδες που ήταν εκεί. Ή θα δούλευες ή θα υπήρχε ομαδική μελέτη της κ. διαθήκης και συζητήσεις επί αυτού του θέματος. Το πρόγραμμα δεν άλλαζε για κανέναν λόγο, έτσι ο καθένας μας ακολουθούσε τύφλα σαν στρατιωτάκι. Από εκεί μετά προήλθε ο «μοναχός των πόλεων» σαν συνεχεία της κατασκήνωσης. Αφού λοιπόν τους τα έλεγες όλα για τον εαυτό σου, γινόταν ένα συνεχές ροκάνισμα της ελεύθερης σκέψης ,υπό την άποψη ότι είμαστε αφιερωμένοι στον σκοπό .Που για αυτούς τότε ήταν να κάνουν και άλλους σαν και αυτούς, δηλαδή χριστιανούς ορθόδοξους που θα τηρούν το γράμμα του νόμου ακριβώς. Συχνά μας έλεγαν για άλλες οργανώσεις που δεν μπορώ  να αναφέρω εδώ , ότι έβαλαν νερό στο κρασί τους για να έχουν περισσότερα μελη . Σαν παράδειγμα σας αναφέρω για τα μεικτά κατηχητικά που έφτιαξαν μερικές οργανώσεις άλλες και είχε σαν συνέπεια πολλές κοπέλες να μείνουν έγκυες. Όποτε το έλεγαν ότι είχε αποτύχει παταγωδώς αυτές οι δήθεν «προοδευτικές κινήσεις» και δεν θα γινόταν καμιά έκτρωση και για κανέναν λόγο.
Προβατοποίηση, αποβλάκωση, αποχαύνωση σε αχαλίνωτες δόσεις και «Άγιος ο θεός » μετά. Τόσο καλά λοιπόν. Όπως είδαμε εδώ αποκαλύπτεται άλλη μια μορφή ολοκληρωτισμού και χειραγώγησης της ελεύθερης σκέψης και συνείδησης.
Μακάρι αυτό το 3 μέρος να προβληματίσει και να σκεφτεί ο καθένας μας να αποτινάξει από πάνω του όλα τα γαμώ-ιερατεία.
Μελλοντικά θα συμπληρώσω με μερικές αναρτήσεις ακόμα για να δείξω πως εμβάθυναν στην χειραγώγηση και όχι μόνο.

Υγ. Σας ευχαριστώ που διαθέσατε χρόνο για να διαβάσετε τις αναρτήσεις αυτές.

ΤΟ ΜΑΓΑΖΙ….[ΜΕΡΟΣ Β΄]

104 Σχόλια

 Το μαγαζί…2ο Μέρος
Γράφει ο Γιάννης
Η Απόδραση……
Τα χρόνια περνούσαν και τα πράγματα συνέχιζαν. Καινούργια φουρνιά έρχονταν κάθε χρόνο, μια νέα ομάδα ήρθε και έπαιρναν και αυτοί τον δρόμο που βάδιζαν και οι υπόλοιποι. Όμως κάτι δεν πήγαινε καλά μέσα μου άρχισα σιγά σιγά να αμφισβητώ πολλά πράγματα που έβλεπα εκεί. Θα πει κάποιος καλά μετά από τόσα χρονιά ξύπνησες; Ναι τότε αφού άρχισα να παρατηρώ και να μην ανακοινώνω τις σκέψεις μου αυτές στους υπολοίπους. Αυτή ήταν η πρώτη ρωγμή στο ματριξ. Γιατί όπως είπαμε και πριν ότι λέγαμε στις κουβέντες μας τα μάθαιναν οι ομαδάρχες.
Έτσι ξεκίνησε λοιπόν η απόδραση. Όσο πήγαινε η κατάσταση είχε αρχίσει να γίνεται μεγαλύτερος έλεγχος στις ζωές του καθενός εκτός του μαγαζιού. Πράγμα που εξόργισε κάποιους και τους οδήγησε στην έξοδο από το μαγαζί ,όχι όμως και από το δόγμα. Αυτοί σε τακτά σχετικά χρονικά διαστήματα ερχόντουσαν στην λειτουργία τη Κυριακή και σε κάποιες άλλες εκδηλώσεις.
Προσωπικά άρχισαν να χτυπάνε καμπάνες σε έμένα που έβλεπα να φάσκουν και να αντιφάσκουν κάποια γραπτά του Σαούλ (ο απόστολος Παύλος). Η σε άλλα πατερικά κείμενα που ο ένας τα έλεγε έτσι ο άλλος, αλλιώς και πάει λέγοντας . Επίσης άκουγα συνεχεία ο δούλος του Κυρίου κάνει αυτό, ο δούλος του Κυρίου το άλλο. Γιατί ο θεός χρειάζεται δούλους; πάρα πολλές αντιφάσεις και το χειρότερο ήταν ότι ο θεός και οι πράξεις του εξηγόντουσαν σαν μια στρεβλή ανθρώπινη λογική (αν την λες λογική αυτή).
Πχ ο θεός μας έβαλε την έλξη για το αντίθετο φύλο. Ξαφνικά σε γεμίζει η θρησκεία με ένα σωρό κανόνες, για πλατωνικές σχέσεις και πάει λέγοντας. Εδώ η ιστορία άρχιζε να παραβρωμά. Μετά κάθισα και σκέφτηκα αυτό είναι κάτι δικό μου; είναι κάτι που θέλω πραγματικά να κάνω εγώ; Ήδη είχα κάποια χόμπι που για να τα κάνω όπως τα ήθελα θα έπρεπε να φύγω από εκεί μέσα. Γιατί ήμουν σωστός και δεν ήθελα δίπορτες καταστάσεις. Έτσι ξεκίνησα να σκέφτομαι το τέλος και την φυγή από κει.
Ξεκίνησα να ελαττώνω τις επισκέψεις μου στο μαγαζί , είχα όμως  μελετήσει πολύ καλά τι έκαναν με άλλους. Για να δω αντιδράσεις ,οι ομαδάρχες δεν έκαναν τίποτα , όλη την δουλειά την έκαναν οι άλλοι της ομάδας που ξαφνικά άρχισαν να σε θυμούνται και να σε καλούν σε ζητήσεις και διάφορες άλλες εκδηλώσεις. Έλεγαν ότι : Εμείς δεν κρατάμε κανέναν εδώ μέσα με το ζόρι , Σίγουρα όμως με πλάγιους τρόπους όπως αναφορές:ότι τα παιδιά  του τάδε ναού ρωτάνε για τον τάδε τι κάνει και τέτοια . Ο Έλληνας έχει φιλότιμο ως γνωστόν και συναίσθημα.
Έτσι σιγά σιγά άρχισα να μην πάω εκεί και επιτέλους να κάνω πράγματα που ήθελα εγώ και από μικρο παιδί και τα σκεφτόμουν. Το σημαντικότερο είναι επιτέλους ξεκίνησα και διάβαζα βιβλία που πριν απαγορευόταν να τα διαβάσουμε και δεν τα ξέραμε καν, όπως η ΑΝΤΙΓΝΩΣΗ, Καλοπουλος κ.α. Τότε ήταν που είχα και έναν δικό μου φίλο,που και αυτός έψαχνε την αλήθεια από μόνος του. Τον γνώρισα εκτός του μαγαζιού και αποτέλεσε από τότε τον συνοδοιπόρο και πολύτιμο κρίκο προς την πραγματικότητα.
Ήξερα ότι από την στιγμή που θα φύγω από εκεί, θα ανήκω μετά στους κοσμικούς.Δηλαδή οι κοσμικοί έχουν άλλο σκοπό από εμάς μας έλεγαν δεν πάνε μαζί μας. Για αυτό δεν κάνουμε παρέα με αυτούς, γιατί μπορεί να μας παρασύρουν μακριά από τον  Κύριο κτλ. Όπότε από την στιγμή που γινόσουν κοσμικός δεν σε ξέρανε μετά. Δεν πάει να ήσουν ο καλύτερος . Ο πιο αγαπητός; να είχες δώσει τα πιο πολλά, τώρα ήσουν κοσμικός και δεν σε ήξερε κάνεις τους. Αυτόματη διαγραφή, ούτε καν χρονια πολλά στην ονομαστική γιορτή σου ,το τυπικό. Αυτό το είδα με πολλές αποχωρήσεις άλλων πριν από έμενα. Έτσι είναι η με εμάς η με τους άλλους. Χριστιανός ή κοσμικός δεν υπήρχε τίποτα άλλο για αυτούς. Έλληνας;; ούτε καν.
Λοιπόν πήρα τον δρόμο μου και συχνά πυκνά πετύχαινα μερικούς στα μαγαζιά για τα ψώνια. Εκεί περισσότερο  αυτοί που ήταν στην ίδια ομάδα με έμένα μου μίλαγαν, άλλα πιο πολύ τυπικά. Ούτε εγώ τότε τους κοντράριζα πολύ, τους έλεγα ότι τώρα είμαι ελεύθερος άνθρωπος χωρίς την ανάγκη κανενός θεού και ότι εγώ είμαι ο θεός του εαυτό μου. Άλλοι αντιδράσουν κάπως και μερικοί σκοτείνιαζαν στην όψη. Ποσώς όμως με ενδιέφερε. Όλα αυτά γινόντουσαν μέχρι που ήρθε η ώρα του κλειδιού.
Το κλειδί……
Όταν έφυγα από το μαγαζί κάνεις δεν μου ζήτησε πίσω το κλειδί του αρχηγείου. Μου είπαν: για εσένα η πόρτα είναι πάντα ανοικτή. Έτσι δεν παρέδωσα το κλειδί αυτό. Το κράτησα για κάποια χρονιά ακόμα. Ήρθε όμως η στιγμή που αυτός ο κύκλος ,έκλεισε οριστικά και αμετάθετα. Αυτό γιατί πίστευα ότι ίσως μπορούσα να κρατήσω μια φιλική σχέση τότε. Αργότερα που κατάλαβα και συνειδητοποίησα που ήμουν και ότι ήμουν ένα πιόνι και μισό, αποφάσισα ότι δεν υπάρχει γυρισμός εκεί. Ούτε σε κανένα άλλο δόγμα. Γεννήθηκα Έλληνας μόνο και τίποτα άλλο, όλα τα υπόλοιπα είναι ανθρωπινα κατασκευάσματα και τίποτα παραπέρα.
Είχα τότε ένα γνωστό μου από το μαγαζί που με αυτόν είχα και μια επαγγελματική συνεργασία. Πήγα και του παρέδωσα. Του είπα αυτός ο κύκλος έκλεισε οριστικά. Μου είπε: είσαι σίγουρος; Του είπα ναι έκλεισε δια παντός. Δεν περάσαν 3 ώρες και δέχτηκα ένα τηλέφωνο ενός από τους αγαπητούς μου εκεί μέσα που ήθελε να παρευρεθώ σε ένα δικό του γεγονός. Φυσικά θα έπρεπε να πάω πίσω στον εκκλησιά που ήταν το μαγαζί. Εκεί θα τους έβλεπα όλους μπροστά μου. Φυσικά ο χρόνος αντίδρασης δείχνει ότι η κίνηση μου ήταν ρουά ματ για αυτούς.
Μετα από σκέψη του απάντησα: Ότι δεν μπορώ να παρευρεθώ γιατί δεν είχα επαφές με το δόγμα, άλλα μπορούσα να πάω σπίτι του να του δώσω και το δώρο που πάνε σε αυτές τις περιπτώσεις. Μου απάτησε: Ότι θα το κανονίσουμε. Δεν με πήρε ποτε πίσω τηλέφωνο για να κανονίσουμε. Αυτό απέδειξε τον δόλο που είχε αυτή η παγίδα του μαγαζιού. Δεν σταμάτησα εκεί βεβαία συνέχισαν με τηλέφωνα και από άλλους ανθρώπους που αγαπούσα πολύ τότε, με διάφορες προφάσεις πχ να πάω να φτιάξω κάποια πράγματα από επαγγελματικής άποψης, άλλα όταν τους έλεγα ότι είμαι ελεύθερος άνθρωπος και δεν έχω επαφές με την θρησκεία το τηλέφωνο έκλεινε λες και μιλάγανε με «δαιμονισμένο».
Εννοείται ότι δέχτηκα και κάποιες «επιθέσεις» από κάποια» σύννεφα», που έπρεπε να ανεβάσω στροφές στην γεννήτρια, άλλα αυτό θα μείνει εδώ. Όποτε μετά την παράδοση του κλειδιού σταμάτησα να τους πετυχαίνω έξω σε μαγαζιά και αλλού. Μέτα από χρόνια είδα κάποιον μόνο. Σε κάποιες συζητήσεις αφού παρέδωσα το κλειδί, χαρακτηριστική είναι μια κουβέντα που έγινε με ένα άνθρωπο του μαγαζιού: ότι κάποιοι γνωστοί μου που είχαν φύγει , παντρεύτηκαν και ξαναγύρισαν στο μαγαζί. Εγώ απάντησα ότι κολωτούμπες δεν κάνω και τέλος. Αυτό φυσικά τον εξόργισε και άρχισε τα εξής: ο θεός να σε λυπηθεί και τέτοια.
Επίλογος
Δυστυχώς αυτά έγιναν τότε. Ένας απλός ιερωμένος έφτιαξε μια τόσο μεγάλη κίνηση. Με απόλυτο έλεγχο σε κάθε μέλος. Το αποτέλεσμα ήταν πωρωμένοι χριστιανοί που έβλεπαν μόνο τους δικούς τους και τίποτα άλλο. Όλοι οι υπόλοιποι είναι Κοσμικοί και πλανεμένοι για αυτούς. Αναφορά για την πατρίδα γινόταν μόνο σε εθνικές εορτές. Παντού ένα πέπλο υποκρισίας απλωνόταν, για να σε προσηλυτίσουν, καλοσύνη , βοήθεια , υποστήριξη σε όλους τους τομείς. Υπήρχαν και άλλες κινήσεις ,όλες με το ίδιο στιλ, ένας ιερωμένος μόνος του που τα ξεκινάει όλα μόνος του.
Αυτά δημιουργούν τα ιερατεία: τυφλά πιόνια πρόθυμα να κάνουν τα πάντα. Αποβλάκωση ,αποχαύνωση, και ότι θέλει η κάθε κυβέρνηση περνάει χωρίς αντίσταση. Αφού δεν ασχολούνται αυτοί με τα κοσμικά άλλα η πολιτεία όπως έλεγαν. ΚΑΝΕΙΣ δεν χρειάζεται μεσίτες , θεούς ,διαβόλους , από μόνος του είναι ο θεός του εαυτού του. Εγώ όταν διάβασα για τον κόσμο φυλακή του Παλαιού, κατάλαβα, είδα τις ομοιότητες με εκεί μέσα. Καλή λευτεριά σε όλη την φυλή μας.
 Υγ. Ευχαριστώ για την φιλοξενία τον εργοδότη και την Φωτεινή.

ΤΟ ΜΑΓΑΖΙ….

63 Σχόλια

 Το Μαγαζί… [Μέρος Α΄]
Γράφει ο ΓΙΑΝΝΗΣ
1.) Το ψάρεμα
Ήρθε ο καιρός να γράψω αυτά που έζησα και είδα μέσα στο «μαγαζί».  Οι Ιησουίτες  ιππότες έλεγαν: Δείξτε μας το παιδί και εμείς θα σας δείξουμε τον άντρα. Όποτε το έργο της κατήχησης κοινώς «ψαρέματος»  νέων πιστών είναι σημαντικό για το ιερατείο.  Την κίνηση αυτή την ξεκίνησε και οργάνωσε ένας ιερωμένος όπως μας είπαν και δεν είχε όπως μας έλεγαν καμιά σχέση με την επίσημη εκκλησιά. Αυτό δεν ξέρω καθότι ο συγκεκριμένος είχε μεγάλη φήμη και επιρροή στους κόλπους της επίσημης εκκλησιάς, καθώς του είχε προταθεί πολλά χρονιά πίσω να γίνει αρχιεπίσκοπος.
Έτσι λοιπόν σε ηλικία νεαρή ξεκίνησα μαζί με κάποια άλλα παιδιά να πηγαίνω στο κατηχητικό. Ο τρόπος λειτουργίας  διαφέρει πολύ  από τα γνωστά κατηχητικά της δεκαετίας του 60 , δηλαδή ένα ξερό μάθημα μιας ώρας και τίποτα άλλο. Άνοιγε λοιπόν μέσα την εβδομάδα μερικές μέρες και το σκ. Υπήρχε μια αίθουσα για παιχνίδι κάποιες απογευματινές ώρες. Πάντα έπαιζε μέσα μουσική, δηλαδή κασέτα τότε με χριστιανικά τραγούδια μόνο. Υπήρχε ένα ηχοσύστημα για αυτόν τον σκοπό. Πάντοτε είχε τραγούδια πότε χωρίς μουσική.Τα σαββατοκύριακα τα πρωινά γίνονταν τα μαθήματα.
Το κατώτερο για παιδιά δημοτικού. Με ιστορίες κυρίως από την παλαιά διαθήκη ,άλλα και με μερικές αλληγορικές ιστορίες, Φυσικά τα μαθήματα μετρημένα για τα παιδιά δεν ξεπερνούσαν την μίση ώρα. Το μάθημα είχε σκελετό και νόρμες αυστηρές που κάνεις δεν ξέφευγε από αυτές. Αργότερα θα εξηγήσω πως και γιατί.
Το μέσο για παιδιά α και β γυμνάσιου. Πάλι με δομές και θέματα για ψυχαγωγία αθλητισμό ,εσωτερική ιεραποστολή. Άλλα και από  σύγχρονους προβληματισμούς που αφορούσαν την  παιδεία, μουσική, ναρκωτικά ,εκτρώσεις κτλ.Εννοείται ότι και εδώ υπήρχαν νόρμες και δεν ξέφευγε το παραμικρό.
Το ανώτερο για παιδιά γ γυμνάσιου και λυκείου.Εκεί δινόταν όλο το βάρος. Το μάθημα το είχε μόνο ο επικεφαλής του εκάστοτε κατηχητικού και κανένας άλλος. Συνήθως γίνονταν συζητήσεις και με ερωτήσεις (μέθοδος Σωκράτη) κατέληγαν στο αποτέλεσμα που θέλανε οι ίδιοι.
Υπήρχαν και κάποιοι κύκλοι μαθημάτων για φοιτητές άλλα όχι παντού. Γιατί δεν υπήρχε πάντοτε ο ικανός αριθμός ατόμων  για να γίνει αυτό , όποτε σε πολύ λίγα μαγαζιά γινόταν αυτό. Επίσης σε ενορίες μεγάλες γινόντουσαν μαθήματα και σε σχολειά το σκ για παιδιά που έμεναν μακριά.
Φυσικά υπήρχε δανειστική βιβλιοθήκη με χριστιανικά διηγήματα και μυθιστορήματα. Ήταν και αυτά χωρισμένα σε βιβλία κατώτερου ,μέσου και ανώτερου. Τα βιβλία τα έδιναν μόνο οι κατηχητές. Υπήρχε μεγάλη προσπάθεια να παίρνουν και να διαβάζουν. Μέσα στην χρονιά έτρεχαν διαγωνισμοί για αυτό και το τέλος δινόταν και ένα βραβείο για αυτόν τον σκοπό. Στην τελετή της λήξης των μαθημάτων.
Στο κάθε μάθημα υπήρχαν από 2 και πάνω κατηχητές . Ο ένας έκανε το μάθημα και ο άλλος τηρούσε παρουσίες , στατιστικά κτλ. Συχνά ρωτούσαν τα παιδιά αν ήξεραν γιατί δεν ήρθε ο τάδε συμμαθητής τους κτλ. Ήταν μια πολύ καλά οργανωμένη μηχανή για να δίνει ότι ήθελε ένα παιδί. Κάλο περιβάλλον , χαμογελαστοί και πρόθυμοι κατηχητές να βοηθήσουν σε όλα. Στις αίθουσες υπήρχαν σχεδόν όλα τα επιτραπέζια της εποχής , πινγκ πονγκ κ.α.
Συχνά είχαν πρωταθλήματα ποδοσφαίρου, μπάσκετ με άρτια οργάνωση και στο τέλος γίνονταν και κύκλοι απονομής στους νικητές με κανονικά έπαθλα αγορασμένα από μαγαζιά. Φυσικά υπήρχαν και πολλά κεράσματα ως ανταμοιβή σε παιχνίδια αλλά περισσότερο στα παιδιά του δημοτικού. Έκτος από το παιχνίδι σε μάθαιναν και πολλές άλλες δουλειές τεχνικής φύσεως και όχι μόνο.
Οι γονείς ήταν πολύ θετικοί γιατί ήξεραν ότι το παιδί τους ήταν σε ένα περιβάλλον «καθαρό». μακριά από κακές παρέες και συχνά ερχόντουσαν και ζητούσαν συμβουλές, για τα παιδιά τους. Φυσικά υπήρχε νόρμα και σε αυτό. Δεν μιλούσε ο οποίος να ναι ,άλλα ο υπεύθυνος του εκάστοτε μαγαζιού. Αν δεν ήταν εκεί άπλα άκουγαν τον γονέα και τον παρέπεμπαν στον υπεύθυνο του μαγαζιού. Επίσης όσα παιδιά διαφωνούσαν με την πολιτική του μαγαζιού σε θέματα των μαθημάτων και συμπεριφοράς , φρόντιζαν να τους απομονώνουν από τα άλλα παιδιά. Σε πρώτη φάση τους απαγόρευαν να έρχονται στα μαθήματα και οποίος συνέχιζε και δεν έβαζε μυαλό δεν ξαναπατούσε. Φυσικά όλα αυτά με τρόπο διακριτικό χωρίς να γίνεται γνωστό στα άλλα παιδιά.
Το μεγαλύτερο όμως όπλο του μαγαζιού ήταν οι Ομάδες. Όταν τα παιδιά πηγαίναν α ή β γυμνάσιου τότε σχημάτιζαν μια ομάδα. Η επιλογή γινόταν με κριτήρια δικά τους , δηλαδή ποιος ήταν ο πιο θερμός ,πρόθυμος κτλ.. Στις ομάδες αυτές ήταν κάπως μυστικές , δηλαδή δεν το ήξεραν τα υπόλοιπα παιδιά. Είχαν ένα Ομαδάρχη που ήταν και ο υπεύθυνος του εκάστοτε μαγαζιού και ένα βοηθό ομαδάρχη έναν άλλο κατηχητή. Η ομάδα είχε ένα όνομα. Ήταν  όλοι της ίδια ηλικίας. Είχαν μια κοινή ώρα μάζωξης όπου γίνονταν ένα μάθημα διαφορετικό. Εκεί γίνονταν όλη η «δουλειά».  Φυσικά υπήρχε μεγάλη εχεμύθεια από τα μέλη της ομάδας προς τους έξω, ακόμα και την ίδια την οικογένεια. Όταν έφταναν σε ηλικία του λυκείου άρχιζαν να τους αναθέτουν δουλειές, άλλα και την  διοργάνωση πολλών δραστηριοτήτων στην αίθουσα. Ακόμα και σε άλλες εκδηλώσεις όπως την μεγάλη εκδρομή που γινόταν μια φορά τον χρόνο σε κάποιο μέρος εξοχικό. Όλα αυτά πάντοτε υπό την επίβλεψη και των έλεγχο των ομαδαρχών. Τίποτα δεν ήταν τυχαίο και ανεξέλεγκτο.  Σε αυτές τις ομάδες δούλευαν και ατομικά στο κάθε μέλος της. Ήταν η προπαρασκευή για τα μετέπειτα.
2) Το Αρχηγείο
Μόλις κάποιος έφτανε 18 αποφοιτούσε από το μαγαζί. Φυσικά αυτοί που ήταν μελη των ομάδων δεν σταματούσαν εκεί ,οι πιο κατάλληλοι συνέχιζαν και παραπέρα. Εδώ γινότανε ένας πρώτος διαχωρισμός στις ομάδες από τις εκάστοτε ενορίες. Η συνεχεία λοιπόν γινότανε με μια πρόσκληση σε ένα μέρος οπού υπήρχε μια συστάδα σπιτιών σε  μια πλαγιά ενός λόφου. Ήταν μια κατασκήνωση, λοιπόν ήταν πολύ καλά οργανωμένη που λειτουργούσε με αυστηρό πρόγραμμα. Ήταν σαν ένα μοναστήρι. Εκεί γινόταν η πρόσκληση άλλα και η ένωση σε μια μεγαλύτερη ομάδα από πολλές ενορίες. Φυσικά πάντα όλοι με την ίδια ηλικία ή με 2 κοντινές ηλικίες αν ήταν πολλοί λίγοι. Όποτε εκεί γνώριζες τα άλλα μελη άλλα έβλεπες και τον Νο1 ,δηλαδή τον ιερωμένο που τα ξεκίνησε όλα. Εννοείτε ότι μετά εξομολογούσουν μόνο σε αυτόν. Να προσθέσω ακόμη ότι εκεί περνούσε γνωστή εταιρεία εξόρυξης μετάλλων ,η όποια δημιουργούσε σκόνη από την διέλευση των χωματουργικών φορτηγών της, άλλα και θόρυβο. Αναγκάστηκαν να ασφαλτοστρώσουν τον δρόμο στην μέση του πουθενά και να αλλάξουν τα δρομολόγια τους.
Όποτε αφού δεχόσουν το κάλεσμα μετά πια πήγαινες στο αρχηγείο. Κλειδί για την πόρτα εκεί δεν έπαιρνες κατευθείαν, άλλα μετά από κάποιο καιρό και όχι όλοι την ίδια χρονική περίοδο, ανάλογα με την πρόοδο του καθενός. Φυσικά το επόμενο βήμα ήταν να γίνεις εσύ κατηχητής. Έξαλλου φαινόταν ότι ήταν η φυσική ροή των πραγμάτων. Η δομή του μαγαζιού όπως φαινότανε σε εμάς, ήταν ως εξής: Νο1 ο ιερωμένος που είπαμε , μετά ήταν ο Νο2 που έκανε κουμάντο στο αρχηγείο και είχε υπό την επίβλεψη του τα πάντα εκεί μέσα. Ήταν και ο ομαδάρχης όλων των ομάδων εκεί. Μέτα από αυτόν υπήρχε ένας πυρήνας σκληροπυρηνικών μελών και πολύ προθύμων στο μαγαζί, από κάτω ήταν μετά όλοι οι άλλοι. Μιλάμε για 300 ενεργούς κατηχητές , συνολικά υπολογίζω τότε τα μέλη του μαγαζιού σε 500 περίπου.
Από την πρώτη στιγμή γινόταν ξεκάθαρο ότι δεν ασχολούμασταν με θέματα της καθημερινότητας και της πατρίδας γιατί αυτά ήταν κοσμικά όπως λέγανε. Εμείς εκεί μιλάγαμε μόνο για θέματα της θρησκείας και προσωπικά. Επίσης δεν είχαμε επαφές κανέναν άλλο, εκτός από τους ιδίους ημών. Φυσικά ήταν μόνο άντρες εκεί. Το θηλέων ήταν άλλού και υπήρχαν αυστηρές εντολές για καμιά επαφή μαζί τους. Αφού αποφεύγαμε και να τις κοιτάμε την Κυριακή που πηγαίναμε στην εκκλησιά του μαγαζιού. Είχαμε φύγει από τις εκκλησίες του τόπου διαμονής μας.  Και δεν υπήρχε χρόνος ούτε για σκεφτείς. Μετα σε τοποθετούσαν σε κάποια κοντινή ενορία που μπορούσες να πας εύκολα σχετικά με συγκοινωνία. Εκεί ήσουν βοηθός κατηχητή μέχρι να μάθεις κάποια βασικά. ΅Εννοείται ότι ήσουν πολύ προσεκτικός και υπήρχε έλεγχος απίστευτος για το ότι έκανες και δεν έκανες. Υπήρχε τότε και ένα είδος φροντιστηρίου που ήταν υποχρεωμένοι να πηγαίνουν όλοι όσοι έκαναν μαθήματα στα παιδιά.Ο αυτοσχεδιασμός άπλα δεν υπήρχε.
Είχαμε και εκεί δανειστική βιβλιοθήκη άλλα με το ίδιο μοτίβο. Εδώ σου λέγανε διάλεξε από εδώ μέχρι εδώ . Άλλοι της ομάδας σου μπορεί να είχανε άλλη πρόσβαση  σε άλλα πιο «βαριά» βιβλία. Υπήρχαν και άλλοι 2 χώροι για να μαζεύονται οι πιο πάνω. Κλειδιά είχαν βεβαία ολίγοι για αυτά. Εκεί ήταν και μια βιβλιοθήκη με τα πιο «πνευματικά» βιβλία . Όλα 100% ελεγχόμενα. Χρόνος για εσένα δεν υπήρχε αφού έτρεχες για τον ναό που ήσουν κατηχητής και μετά απασχολήσουν με την δίκη σου ομάδα. Επίσης μετά από λίγο καιρό καταλάβαινες ότι υπάρχουν μόνο 2 διέξοδοι στο μαγαζί.
1) Να γίνεις μοναχός τον πόλεων όπως το λέγανε και οι ίδιοι. Δηλαδή να παραμείνεις άγαμος και να αφοσιωθεί στα κατηχητικά για όλη σου την ζωή. Υπήρχε προτροπή για αυτό με έμμεσους τρόπους . Φέρνοντας παραδείγματα μερικούς από τον πιο πάνω σκληροπυρηνικό κύκλο. Άλλα και οι ίδιοι μας μίλαγαν για αυτήν την απόφαση τους. Μέχρι να φύγω από κει 2 άτομα έγιναν και αυτοί ιερωμένοι.
2) Να παντρεύεις κάποια και να κάνεις κατά οίκον εκκλησιά την οικογένεια σου. Εδώ υπήρχαν 2 επιλογές ή κάποια από το θηλέων ή κάποια από τους κοσμικούς άλλα να είναι πολύ θετική με την εκκλησιά. Αλλιώς όχι. Εννοείτε ότι σεξ μόνο στον γάμο και πάντα μόνο για τεκνοποίηση. Επίσης υπήρχε και μια διαδικασία για να παντρευτεί κάποιος. Πήγαινε στον Νο1 και του έλεγε: θέλω να παντρευτώ. Αυτός του έλεγε: πρόσεχε αυτό και αυτό , μπορείς να τα κάνεις αυτά; να τα εφαρμόσεις δηλαδή; Αυτός έφευγε τα σκεφτόταν και πήγαινε πίσω στον Νο1 και του έλεγε ναι θα τα κάνω. Έτσι έπαιρνε την έγκριση για να προχωρήσει παρακάτω. Ενδεικτικά ένας αγαπητός μου από κει μέσα παντρεύτηκε κάποια από το θηλέων που του γνωρίσανε και επιλέξανε αυτοί, σε 6 μήνες μέσα.
Αξίζει να αναφέρω ότι υπήρχε ακόμα οδηγία ότι μαθαίναμε από τις συζητήσεις μεταξύ των μελών της ομάδας να το αναφέρουμε στον ομαδάρχη , ώστε αν υπάρχει κάτι να το προλάβουμε πριν εξελιχθεί σε κάτι πιο άσχημο για την πορεία του άλλου. Όποτε στην ουσία ο ένας έδινε τον άλλο και νόμιζε ότι του έκανε το σωστό.
Όλα αυτά βεβαία γίνονταν με την συναίνεση μας γιατί περνάγαμε καλά και είχαμε ωραίες παρέες από μικροί στο κατηχητικό της ενορίας μας. Κάνεις μας όμως δεν φανταζότανε ότι για να προχωρήσει εκεί μέσα έπρεπε να δεχτεί: Την Υπακοή σε ότι λέει ο ομαδάρχης , ήταν ο πρώτος κάνονας που είχε το μαγαζί. Οι υπόλοιποι κανόνες πήγαζαν λοιπόν από τον 1 κανόνα ότι ακούμε τον ομαδάρχη. Έτσι όλοι εκεί μέσα νόμιζαν ότι όλο αυτό ήταν αληθινό και τους δέχονται οι άλλοι όπως είναι. Όμως στην ουσία λειτουργεί ακριβώς όπως ο κόσμος φυλακή που λέει ο Παλαιός. Και εκεί είχαν ένα κανόνα: το σβήσιμο της μνήμης ,που τους έκανε να ξεχάσουν ποιοι είναι πραγματικά. Έτσι λοιπόν και εδώ η υπακοή στον ομαδάρχη τους έκανε άβουλα στρατιωτάκια που ήταν φανατισμένα πολλές φόρες.Το πάρτι άρχιζε όταν κάποιος ξεκινούσε να έχει αμφιβολίες για όλα αυτά. Καθώς και η μεθοδολογία, το τι θα πάθεις όταν φύγεις από εδώ. Πάλι όπως ακριβώς λέει ο Παλαιός: Μην φύγεις από την στάνη μέσα, γιατί θα σε φάει ο λύκος έξω. Μόνο που εδώ μας έλεγαν τα «κατορθώματα» όσων έφυγαν και «ξέπεσαν» βάση των δικών τους κανόνων.
Υγ. Στο επόμενο μέρος : Η απόδραση  και το κλειδί.

Δημογραφικό

101 Σχόλια

ο θέμα είναι πλέον χιλιοπαιγμένο καί κλισέ: οι Έλληνες δεν κάνουν παιδιά, οι Ελληνίδες κάνουν εκτρώσεις, ο πληθυσμός μειώνεται, χανόμαστε, κτλ κτλ. Δεν θα επαναλάβω πράγματα πασίγνωστα, αλλά με αφορμή την πρόσφατη ημερίδα κατά των αμβλώσεων θα επισημάνω όσα ή δεν κατάλαβαν ( ; ), ή αποφεύγουν να πουν οι ομιλητές τέτοιων συνεδρίων, εδώ καί δεκαετίες τώρα.

Όχι πως όλ’ αυτές οι «κλισέ» επισημάνσεις (δηλ. δεν κάνουμε παιδιά / χανόμαστε ως έθνος / κτλ) είναι λάθος· ολόσωστες είναι. Αλλά πρέπει να τονιστούν κάποιες «αθέατες» πλευρές του θέματος. Ίσως αυτές με το μεγαλύτερο ποσοστό συμμετοχής στο πρόβλημα.

 

Όπως είπε κάποτε ένα φιλαράκι, στον κόσμο μας επιτρέπεται να μιλάς. Επιτρέπεται να κατακρίνεις. Επιτρέπεται να πουλάς τρέλλα καί να τα γράφεις όλα εκεί που δεν πιάνει το μελάνι. Αλλά, μέχρις εκεί που …επιτρέπεται. (Διότι μετά έχει ηλεκτροφόρα σύρματα καί καίγεσαι.) Αυτό κρατήστε το ως βάση της κουβέντας μας, διότι αλλοιώς κάποια πράγματα θα σας φανούν τελείως ακατανόητα.

Τί επιτρέπεται, λοιπόν, να λες στο δημογραφικό;

Επιτρέπεται να μιλάς γιά υπογεννητικότητα, γιά οικονομικά προβλήματα (γενικώς καί αορίστως), γιά στατιστικούς δείκτες καί στατιστικές καμπύλες (επίσης γενικώς καί αορίστως). Επιτρέπεται, επίσης, να γεμίζεις τον τόπο κλάψες καί μίρλα γιά το μέλλον του έθνους μας.

Γιά ποιά πράγματα δεν επιτρέπεται να μιλάς, τώρα;

(Δεν επιτρέπεται, εννοώ όχι θεσμικώς, αλλ’ ατύπως. Βλέπετε, η «πολιτική ορθότητα» δεν είναι τωρινή υπόθεση. Την έκφραση: «- Μή θίγετε τα κακώς κείμενα!», την έχετε ακουστά; )

Δεν επιτρέπεται ν’ αναφέρονται τα εξής:

 

α1. Το ποιόν των ομιλητών

Κατά κανόνα, αυτοί που μιλάνε σε κάτι τέτοιες εκδηλώσεις είναι κάτι απόστρατοι, κάτι δεσποτάδες κι αρχιμανδρίτες, καί κάτι παρόμοιοι. Οι -κλασικώς θεωρούμενοι ως- «στυλοβάτες του έθνους», μ’ άλλα λόγια! Lol!!! Όμως, αυτοί οι λεβέντες είναι οι πλέον αναρμόδιοι να μιλάνε. Γιατί; Διότι…

  • Εσύ, ρέ απόστρατε, ως τί μιλάς;

Εσύ είχες μισθό απ’ τα 22 σου, παντρεύτηκες τη συμμαθήτριά σου απ’ το Λύκειο, τεκνοποίησες πρίν τα 30 σου, κι από ‘δώ πάν’ κι οι άλλ’. Ο άνεργος στα 30 του καί τα 35 του τί να πεί καί τί να κάνει; Τον ρώτησες, που του κάνεις καί τον δάσκαλο; Τον ρώτησες, που όταν αυτός τελικά βρίσκει μιά μόνιμη δουλειά, εσύ στην ίδια ηλικία βγαίνεις στη σύνταξη;

  • Εσύ, ρέ αρχιπαπά, ως τί μιλάς;

Εσύ έλαβες όρκο ότι δεν θα κάνεις ποτέ σου οικογένεια… καί δεν έκανες. Τί ζόρι τραβάς, τώρα, γιά το τί (δεν) κάνουν οι λοιποί Έλληνες;

Το αποκορύφωμα της υποκρισίας του είδους, ήταν όταν προ ετών άρχισαν οι γεννήσεις με παρένθετες μητέρες. (Νομίζω ένα περιστατικό στην Ιταλία, που μιά γυναίκα απέκτησε παιδί, που το κυοφόρησε η 60χρονη μητέρα της.) Τότε πετάχτηκε ο «μακαριστός» με την χαρακτηριστική εκνευριστική προφορά του, καί σχολίασε: «- Η Εκκλησία (δηλαδή αυτός ο ίδιος) δεν τα θέλει αυτά!» (Γιατί; Σε ρώτησε κανένας, ρέ; Τη γυναίκα που έχει καημό να κάνει παιδί, τη ρώτησες εσύ; Ή προσπάθησες να της δείξεις κατανόηση, μήπως; )

Τουλάχιστον ο πάπας απεδείχθη εξυπνότερος. (Ή πονηρώτερος, αν θέλετε.) Μπροστά στον κίνδυνο να εκστομίζει μαλακίες, προκειμένου να εκφέρει γνώμη γιά τις ραγδαίες επιστημονικές εξελίξεις της εποχής μας (καί να γελάνε κι οι πέτρες), συγκρότησε το (ατύπως αποκαλούμενο) «συμβούλιο των 80», αποτελούμενο από μέλη τουλάχιστον διδάκτορες σε διάφορες επιστήμες, καί τουλάχιστον αρχιεπισκόπους (ή καρδιναλίους, δέ θυμάμαι) στον ιερατικό βαθμό. (72 είναι στην πραγματικότητα, αλλά γίνονται 80 μαζί με γραμματείς, φαρισαίους, σφραγιδοφύλακες, καί τα ρέστα της καθολικής γραφειοκρατίας.) Το οποίο συμβούλιο του προετοιμάζει πολύ προσεκτικά τους λόγους που εκφωνεί, πχ γιά σχολιασμό θεμάτων βιοηθικής.

Εδώ, αντίθετα, οι δικοί μας… τελείως χύμα! Γιά να σχολιάσουν οποιοδήποτε θέμα, στηρίζονται στο ό,τι κατεβάσ’ η κούτρα τους! Σε έθνος που όντως κινδυνεύει με αφανισμό, ο άλλος κοίταζε τί είδους εγκυμοσύνες τ’ αρέσαν εκεινού!!! Τί να πείς… Το μόνο που έχω να σχολιάσω, είναι ότι δεν υπάρχουν ανταλλακτικά μυαλού.

 

α2. Το ποιόν των αντιθέτων – μπαχαλάκηδων, καί λοιπών

Το παρακράτος των μπαχαλάκηδων σαφώς προσπάθησε να διαλύσει καί τη συγκεκριμένη εκδήλωση κατά των εκτρώσεων. (Προσωπικώς, δεν παραξενεύομαι. Θα ήταν παράξενο, αν δεν το έκανε.) Στα πλαίσια, λοιπόν, του …«αγώνα» του (μη χέσω), γέμισε τον τόπο με χαρτάκια με εμετικά συνθήματα. Δεν αξίζει τον κόπο να τ’ αναφέρω, γιά κωλόχαρτα πρόκειται, πάντως ένα τους έγραφε περίπου ότι: «Η μήτρα μου δεν γεννάει φαντάρους γιά την Ελλάδα!»

Εδώ, λοιπόν, επιτρέπονται οι εκφράσεις φρίκης κι αποτροπιασμού, συν τα διάφορα «- Πώ πώωωω!!! Πού κατάντησε η νεολαία!!!» (Με τα οποία γέμισε το Διαδίκτυο τις επόμενες μέρες.)

Αλλά δεν επιτρέπεται να ψάξει κανένας (καί να καρφώσει φόρα-παρτίδα) :

  • Το ποιός πληρώνει τόσα χρήματα γιά αφίσες (καί δή, μεγάλου μεγέθους) καί χαρτάκια με συνθήματα.
  • Το ποιός τα κολλάει στα ντουβάρια όλης της Ελλάδας ταυτόχρονα. (Ούτε ο Άη-Βασίλης τέτοια ταχύτητα, όταν μοιράζει δώρα στα παιδιά!)
  • Καί το ποιός τα γράφει αυτά τα συνθήματα.

Παναπεί, σε ποιά γραφεία καί ποιοί μαντράχαλοι (μουστακαλήδες, ή μή – σιγά μην είναι γυναίκες!) …δεν βγάζουν φαντάρους απ’ τη μήτρα τους! Lol!!! (Ρέ ζώα!… Ο κώλος είναι γι’ άλλη δουλειά! Δεν μπορεί να παίξει τον ρόλο της μήτρας!)

Εν πάσει περιπτώσει, σε τέτοια καμώματα η αντιμετώπιση των πραγματικών Ελλήνων είναι μία: χεστήκαμε, κι η βάρκα έγειρε! Όποιος δεν θέλει να συμμετέχει στην υπεράσπιση της Ελλάδας, μπορεί να πάει στον διάολο κι ακόμα παραπέρα. (Καί σιγά που θα τον παρακαλέσουμε ν’ αλλάξει μυαλά!) Η πονηριά του στύλ: «Στο φτιάξιμο της πίττας εσείς, αλλά τζάμπα κομμάτι θα φάμε κι εμείς!», μας τελείωσε. Όποιος ψάχνει γιά τρελλούς καί κορόϊδα, λάθος πόρτα χτύπησε εδώ.

Εμείς που αγαπάμε την Ελλάδα, εμείς καί μόνον εμείς θα την υπερασπίσουμε. Όσοι κι αν είμαστε!

 

β. Ουκ εν τώι πολλώι το εύ

Αυτές οι εκδηλώσεις / ομιλίες / ημερίδες, δυστυχώς εστιάζουν μονάχα στο αριθμητικό πρόβλημα. Εντάξει, το καταλαβαίνω πως άμα μείνουμε καναδυό μύρια κι απέναντι έχουμε ογδόντα μύρια τουρκαλάδες, θα δυσκολέψει κάπως η ζωή μας! Αντί να σφάξουμε δέκα τους ο καθένας μας, θα σφάξουμε ογδόντα τους! Lol!!!

Αλλά κανείς δεν μιλάει γιά τις δύσκολες γέννες, ειδικά του 21ου αιώνα, που δυστυχώς σε μεγάλο ποσοστό βγάζουν προβληματικά παιδιά. (Ως παράδειγμα, λέω πως η Ελλάδα είναι πλέον γεμάτη από εργαστήρια λογοθεραπείας· κάθε πρωτεύουσα νομού έχει από πεντέξη.) Καί πού οφείλονται αυτές; μά, στα δηλητήρια που μπαίνουν στο σώμα μας. Πού αλλού;

Αεροψεκασμοί, σκάρτη διατροφή, φάρμακα με το παραμικρό… Καί κυρίως, τα κωλοεμβόλια, που είναι τα 1000% υπεύθυνα γιά τον αυτισμό των νεογεννήτων. (Μή μου φέρει κανένας αντίρρηση εδώ, διότι θα του χώσω τις «επιστημονικές» μελέτες του βαθειά στον κώλο του.)

Λοιπόν; Σκέφτηκε κανείς τί θα γίνουν όλ’ αυτά τα παιδιά ως ενήλικες; Κι ως πότε θα ζουν οι γονείς τους να τα φροντίζουν καί να τα προστατεύουν;

Καί πες ότι στη νέα Ελλάδα θα ληφθεί μέριμνα υπέρ αδυνάτων. Εντάξει. Αλλά μπορεί το μισό έθνος να μεταβληθεί σε έθνος νοσοκόμων του υπολοίπου μισού πληθυσμού;

Τέλος, μήπως είπε ποτέ κανείς ομιλητής τέτοιων εκδηλώσεων ποιοί είν’ αυτοί που δημιουργούν κι επιτρέπουν αυτά τα φαινόμενα; (Τα δημιουργούν «αυτοί», καί τα επιτρέπουν οι εγχώριοι πωλητικοί. Πολλοί από τους οποίους -οι «συντηρητικοί εθνικόφρονες» λεγόμενοι- είναι παρέα με τους προειρηθέντες«στυλοβάτες του έθνους», εξ ού καί η μούγκα των τελευταίων.)

 

Πριν κλείσω, έχω να πω ότι αυτά τα «προβληματικά παιδιά» προσωπικώς τα υπεραγαπώ· σαν τα «κανονικά» παιδιά. Κι αυτά με τιμούν με το χαμόγελό τους! Μας τά ‘στειλε ο Θεός, γιά να μάθουμε ν’ αγαπάμε κάτι άλλο, πέρα απ’ τον σκατοεαυτούλη μας, αν δεν καταλάβατε.

 

γ. Οι πραγματικές αιτίες

Πάλι, κανένας δε μιλάει γιά τις πραγματικές αιτίες της υπογεννητικότητας των σημερινών Ελλήνων. Εντάξει, ο άνεργος δεν μπορεί να κάνει οικογένεια, επειδή δεν έχει λεφτά – καί δεν υπάρχει ελπίδα να βρεί σύντομα καί σε επαρκή ποσότητα, γιά να στηρίξει οικογενειακό προγραμματισμό. Το βαθύτερο αίτιο, όμως, είναι οι συνθήκες που δημιουργούν την ανεργία. Καί φυσικά, σε ακόμη βαθύτερο επίπεδο βρίσκονται οι υπεύθυνοι των συνθηκών αυτών.

Πάλι δεν αναφέρει κανείς τίποτε γιά συνθήκες καί γιά υπεύθυνους, αλλά δεν χρειάζεται να ψάξουμε πολύ. Οι ένοχοι είναι οι εγχώριοι πωλητικοί, παρέα με τους διεθνείς νταβατζήδες του χρήματος καί των διαφόρων μυστικών «λεσχών».

Ειδικά γιά την Ελλάδα, η αναπτυξιακή έκρηξη της δεκαετίας του 1960 ακολουθήθηκε από πωλητικό «φρένο» από τη «Μεταπολίτευση» καί μετά. Βιομηχανίες κλείσανε, επιχειρήσεις κλείσανε, η φορολογία πήγε στα ύψη, οι γραφειοκρατικές διαδικασίες γιά να φτιάξεις δική σου επιχείρηση κατέστησαν παρόμοιες με τον γρίφο της Γραμμικής Β’… Καί τέλος, η νεολαία σπρώχτηκε στην παροχή υπηρεσιών – δηλαδή, σε κατάληψη μιάς καρέκλας καί σε χειρισμό …στυλό. Κι όλ’ αυτά, με όπλο ένα πτυχίο-κωλόχαρτο, το οποίο το κωλοκράτος μοίρασε (καί μοιράζει) αφειδώς στους πάντες. (Καί τώρα τελευταία, έκανε τους πάντες διδάκτορες. Σιγά τους σοφούς, ρέ! Μην παράγετε τόσους πολλούς! Δεν τους προλαβαίνουμε!)

Από σπόντα καί μόνον, τα τελευταία τριάντα χρόνια άνοιξαν οι δουλειές της νέας τεχνολογίας (υπολογιστές καί κινητά). Αλλά η νέα τεχνολογία εισάγει καί τα ρομπότ! Υποθέτω μάλλον δεν έχετε δεί ντοκυμανταίρ γιά το πώς δουλεύουν -γιά παράδειγμα- οι πλήρως ρομποτοποιημένες αποθήκες… γιά να καταλάβετε πού θα πάνε σε λίγα χρόνια ακόμη κι οι νέες δουλειές. (Στον κάλαθο των αχρήστων κι αυτές, γιά να γίνω σαφής.)

 

Απ’ την άλλη, ακόμη καί γιά τις υπάρχουσες δουλειές ή το χρήμα που κυκλοφορεί, δηλαδή την τρέχουσα Οικονομία, υφίστανται χοντρές στρεβλώσεις. Δεν σπούδασα Οικονομικά, αλλά καταλαβαίνω αρκετά πράγματα σε πρακτικό επίπεδο. Όπως το ότι έχει αλλάξει η ιεραρχία της κερδοφορίας καί των εσόδων. Δηλαδή; Δηλαδή…

…Σε κάθε κράτος που σέβεται τον εαυτό του, πρώτη σε κερδοφορία έρχεται η βιομηχανία. Η παραγωγή! (Καί η μεταποίηση.) Μαζί -στο ίδιο επίπεδο- με την πρωτογενή παραγωγή / μεταποίηση (δηλ. γεωργικά / κτηνοτροφικά προϊόντα καί αλιεία). Μετά έρχεται το εισόδημα από εργασία (ακόμη καί στον τριτογενή τομέα, δηλ. στην καρέκλα καί το στυλό που λέγαμε), μετά η μακροχρόνια επένδυση στο χρηματιστήριο (όχι ο τζόγος μετοχών, παραγώγων, κτλ), διότι αυτή στηρίζει την βιομηχανία, καί τέλος έρχονται οι παρασιτικές μορφές εσόδων. (Τζόγος γρήγορης αγοραπωλησίας «επασφαλίστρων» καί λοιπών εβραίϊκων κωλοχάρτων, τράπεζες, «αρπαχτές» από εποχιακές δουλειές, μεσιτείες, λοβιτούρες, καί τα ρέστα.)

Εδώ, όμως, με την κατάργηση της εγχώριας βιομηχανίας καί τη σταδιακή σμίκρυνση του πρωτογενούς τομέα (από …μόδα της «Ενωμένης» Ευρώπης), τί απομένει; Η πλήρης σαλατοποίηση της σωστής οικονομικής ιεραρχίας! Καί η επικράτηση κάθε είδους παρασιτικού χρήματος καί γενικώς παρασιτισμού. Όπως πχ το να περιμένεις να σε διορίσει ο κομματάρχης στο Δημόσιο. (Ως τί; Ως «γκαβό», που πήρε ένα πτυχιάκι, αλλά δεν ξέρει ούτε κάν τί είναι το πρωτόκολλο.) Το οποίο παρασιτικό χρήμα εννοείται πως θα το βρείς, μονάχα αν είσαι λαμόγιο καί κάνεις παρέα με λαμόγια. Γιά εντίμους ανθρώπους, δεν είν’ αυτές οι δουλειές.

Νά, ορίστε, υπάρχουν δουλειές αμειβόμενου «εθελοντή» στις διάφορες «Μ»ΚΟ, που μας κουβαλάνε εδώ ως αναξιοπαθούντες όλα τα αποβράσματα, που άφησαν έξω απ’ τις φυλακές τους καμιά τριανταριά άλλα κράτη. Ενδιαφέρεται κανείς άνεργος πραγματικός Έλληνας γιά καλά αμειβόμενη δουλειά προδότη; Έ;

 

Όθεν, δεν είναι θέμα ότι δεν βρίσκεται (σωστό κι έντιμο) χρήμα γιά τον άνεργο νέο. Είναι θέμα ότι δεν επιτρέπεται να βρεθεί.

Με συνέπεια την έμμεση, αλλά σαφή γενοκτονία των Ελλήνων. Επομένως, αφήστε τις υποκριτικές κλάψες γιά το δημογραφικό της νέας Ελλάδας. Τους ενόχους τους ξέρετε, άρα δεν έχετε δικαιολογίες.

 

δ. Το κακό μπορεί ν’ ανατραπεί

Καί οι κατηφορικές στατιστικές (οικονομικές, κτλ) καμπύλες να ξαναπάρουν τον ανήφορο. Αυτό, όμως, δεν γίνεται με διαπιστώσεις καί κουβεντολόγια. (Καί ημερίδες.) Δεν έγινε απ’ το 1974, τώωωωρα θα γίνει; Πράξεις χρειάζονται!

Κι όλα είναι εφικτά. Ακόμη κι η πορεία προς μιά Ελλάδα, όπως της πρέπει!

 

Older Entries Newer Entries