Αρχική

Κι ακόμη ένα «κλειδί»

31 Σχόλια

άποια άτομα με απογοητεύουν. Πολύ.

Θέλετε μεν έτοιμες τις απαντήσεις, αλλά η γνώση που δεν κατακτάται με κόπο, είναι επιδερμική. Θα περάσει καί θα ξεχαστεί.

Κι εδώ θέλω ν’ ανακαλύψετε εσείς (κι όχι να σας το δώσω έτοιμο) κάτι ύψιστης σημασίας. Καί να το κρατήσετε. Γι’ αυτό σας είπα να σπάσετε το κεφάλι σας, μέχρι να βρήτε τις απαντήσεις.

Εν πάσει περιπτώσει, το αντιπαρέρχομαι.

Οι απαντήσεις, λοιπόν, είναι:

  • Πρόκειται γιά το τρίκλωνο αιθερικό μας “dna”, που στα αρχαιοελληνικά κείμενα αναφέρεται ως ιχώρ.
  • Ξεκινάει από τον Ήλιο καί καταλήγει στον Έλληνα άνθρωπο.
  • Η (ολική ή μερική) καταστροφή του καταστρέφει τον Έλληνα, ο οποίος αντιστοιχεί σ’ αυτό.

Αυτό που σχεδίασα, είναι το “ατομικό” ψυχικό αποτύπωμα του Έλληνα, διότι υπάρχει καί το συλλογικό ψυχικό αποτύπωμα της φυλής μας. Αυτό εδώ:

 

Τί σημαίνουν οι διαφορές με το προηγούμενο σχήμα;

Στο ατομικό ψυχικό αποτύπωμα, τα φίδια δείχνουν εσωστρέφεια – το “Γνώθι σαυτόν”. Επίσης, η περιέλιξή τους δείχνει σαφώς “γενετική” δομή (dna, ομφάλιος λώρος).

Στο συλλογικό ψυχικό αποτύπωμα, τα φίδια κοιτούν προς τα έξω, διότι είναι φύλακες. Η δέ περιέλιξή τους δείχνει την ομαδικότητα / συλλογικότητα.

 

Διευκρινήσεις καί συμπεράσματα.

Το “υλικό” του ιδεατού “Τρικαρήνου Όφεως” είναι ο (αιθερικός) χρυσός, κι όχι ο μπρούντζος. (Θημηθήτε: “Χρυσούν Γένος”.) Άλλως τε, συνδεόμαστε με τον Ήλιο, που ως μέταλλο έχει τον χρυσό. Απλά, με το πρώτο σκίτσο, το «μπρούντζινο», (ως απόρροια του πάλαι ποτέ “Τρικαρήνου”) σας εισήγαγα στις έννοιες που θέλω να δείξω.

Άλλες φυλές έχουν δίκλωνο / μονόκλωνο / καθόλου αιθερικό dna. (Ναί, είναι ατελείς.) Καί ναί, άμα κάνεις ζημιά στην αιθερική “αλυσίδα” τους, τις αρρωσταίνεις καί τις σκοτώνεις. Θα μπορούσαν, δηλαδή, άνετα οι δικοί μας κορυφαίοι μύστες να τελειώσουν μία καί καλή με διάφορες βρωμόρατσες, που μας έγιναν φόρτωμα. (Καί ειδικά γιά τις σπαρτές, είναι “ευκολάκι”.) Αλλά αυτή η ενέργεια απαγορεύεται ΑΥΣΤΗΡΟΤΑΤΑ “άνωθεν”…

…Εκτός αν…

Βέβαια, ακριβώς το ίδιο πάνε να κάνουν “κάποιοι” σ’ εμάςΚι όχι μονάχα τώρα τελευταία. (Δεν βλέπετε την εντεινόμενη επίθεση στα -σημερινά, έστω- φυλετικά σύμβολά μας; Τα σύμβολα είναι η «γέφυρα» του υλικού κόσμου με τον αιθερικό.) Διότι κάτι έχουν μυριστεί εδώ κι αιώνες, γιά το πώς γίνεται το “ψεκάστε-σκουπίστε-τελειώσατε”. Μόνο που -επειδή δεν τα ξέρουν όλα- καί δεν θα τους βγεί (όπως δεν τους βγήκε τόσο καιρό), καί θα το πληρώσουν πανάκριβα… όταν έρθ’ η ώρα της λυπητερής.

Τα “σκουριασμένα / χαλασμένα” τμήματα της αιθερικής αλυσίδας, είτε της ατομικής, είτε της συλλογικής, δυστυχώς παραμένουν τέτοια, ακόμη κι αν μεσολαβήσει θάνατος κι επανενσάρκωση. Μόνον η ενθύμηση / συνειδητοποίηση ότι κάτι δεν πάει καλά, κι η συνακόλουθη έντονη προσευχή στον Θεό γιά “επιδιόρθωση”, μπορούν να τα ξανακάνουν χρυσά.

 

Όλα τα παραπάνω θέλω να τα μάθετε απέξω. Κι ακόμη περισσότερο, θέλω να τα νοιώσετε – γιά να σας μείνουν ως γνώση ες αεί. (Αλλοιώς, δέν… όσα ωραία κειμενάκια δικά μου καί να διαβάσετε.)

Καθήστε κάτω από τον Ήλιο χωρίς ρούχα (δεν είναι απαραίτητες οι ακρογιαλιές προς τούτο, υπάρχουν καί τα μπαλκόνια καί οι πίσω αυλές), κλείστε τα μάτια, καί ζητήστε σύνδεση με το άστρο που δίνει καί συντηρεί τη ζωή στη Γή μας.

Κάντε ερωτήσεις:

  • Ποιός είμαι;
  • Ποιός ήμουν;

(Το “Ποιός θα είμαι;” είναι γιά πιό προχωρημένο στάδιο – όταν εξοικειωθήτε.)

  • Τί κάνω εδώ σ’ αυτή τη ζωή, σ’ αυτόν τον κόσμο;

Οραματιστήτε (έστω, προσπαθήστε) το αιθερικό μας “dna” – θα δήτε καί θα νοιώσετε τις αλήθειες αυτές (κι όχι μόνον αυτές) πολύ καλύτερα, απ’ ότι σας επιτρέπουν τα δικά μου φτωχά σκιτσάκια.

Φυσικά, θα καθήσετε κάτω από τον Ήλιο όσο αντέχετε. Πέντε λεπτά; εντάξει, πέντε λεπτά. Αλλά κάντε το. Αν μή τί άλλο, είναι υπερεπείγον.

Πριν γίνουμε “ομαδικοί παίχτες” γιά να σώσουμε την Ελλάδα ενωμένοι, πρέπει να προετοιμαστούμε, φορώντας την αιθερική μας Ελληνική πανοπλία.

 

Υγ 1: Θάνατος; Αλήθεια, τί είναι ο θάνατος;

Είναι μιά μετάβαση… Όταν πεθαίνουμε οι Έλληνες, κάνουμε “γκέλ” στον Ήλιο, κι επανερχόμαστε. Θα το νοιώσετε. Θα σας το πή ο Ήλιος, αν τον ρωτήσετε.

Ο Λεωνίδας καί οι 300 του, συν οι 700 Θεσπιείς του Δημοφίλου, συν τόσοι καί τόσοι άλλοι αρχαίοι ημών, το ήξεραν. Καί το κυριώτερο, το είχαν νοιώσει κι ενστερνιστεί πολύ προτού πεθάνουν.

Εξ ού καί η αφοβία τους.

Υγ 2: Γιατί τέτοιες πληροφορίες χύμα σε δημόσια θέα;

Επειδή έπρεπε. Επειδή ήταν η ώρα τους να μαθευτούν. Επειδή βιαζόμαστε. Κι επειδή δεν υπάρχει άλλος τρόπος.

(Τί, δηλαδή; Θα έπρεπε να περιμένετε να στήσω φιλοσοφική σχολή καί να εγγραφήτε μαθητές; )

 

Advertisements

Ένα πολύτιμο «κλειδί»…

31 Σχόλια

α πάντα, πριν γεννηθούν, έχουν μιά περίοδο εγκυμοσύνης. Η «εγκυμοσύνη», λοιπόν, του «Ελληνοκεντρικού κινήματος» (πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 1980) είναι λίαν ενδιαφέρουσα, αλλά δεν θα μας απασχολήσει εδώ. Εδώ θα δούμε μία από τις (από σπόντα…) γενεσιουργές αιτίες του – καί γιά την ακρίβεια, τον «απόγονό» της.

 

Η ιστορία μας ξεκινάει, όταν το 1980 ο αρχαιολόγος Πέτρος Θέμελης συλλαμβάνει την ιδέα να φτιάξει αντίγραφο του πάλαι ποτέ «Τρικαρήνου Όφεως» των Δελφών (σήμερα το πρωτότυπο ευρίσκεται -εδώ καί πολλούς αιώνες- στην Κωνσταντινούπολη μισοδιαλυμένο), καί να το στήσει στους Δελφούς, στη θέση του παλιού. Πράγμα που έγινε τελικά το 2015.

Ο πρωτότυπος «Τρικάρηνος Όφις» -ο ευρισκόμενος ειςτηνΜπόλιν- είναι ετούτος εδώ (από τη Γουΐκι) :

 

Δεν δίνω ιδιαίτερη σημασία πχ στο αν οι σπείρες του πρωτότυπου είναι ασύμμετρες, ή στο αν (καλλιτεχνικώς) αποτελεί κάπως βιαστική δουλειά. Πάντως, εγώ θα τον έφτιαχνα κάπως έτσι:

 

 

Εδώ, πάλι, στην πραγματικότητα θα έφτιαχνα τον κορμό του αγάλματος με διάμετρο τη μισή (ή λιγώτερη) απ’ αυτή που φαίνεται στο σκίτσο, ίσως καί κάπως πιό καλλιτεχνικό το όλον. (Με σκαλίσματα στον βωμό, κτλ.) Αλλά θέλω να προσέξετε πολύ καλά την εικόνα, την οποία τη ζωγράφισα επίτηδες έτσι, ώστε να σας εντυπωθεί.

Καί μετά, θέλω να σκεφθήτε μέχρι να ζαλιστήτε τις πιθανές απαντήσεις στα εξής ερωτήματα:

  • Τί ακριβώς απεικονίζεται; Δηλαδή, τί κρύβεται πίσω από τη βιτρίνα αυτού του υποτιθέμενου μπρούντζινου γλυπτού;
  • Αυτό το «γλυπτό» από πού αρχίζει καί πού τελειώνει;
  • Ποιές οι συνέπειες του να μην είναι «υγιές» (δηλ.νά είναι σπασμένο, σκουριασμένο, κτλ) ;

Αυτά… Η ζωγραφιά είναι ένα κλειδί (πιστεύω το μοναδικό), γιά ν’ αρχίσετε να ξεκλειδώνετε το περίφημο ψυχικό αποτύπωμα της φυλής μας, το οποίο μας υπενθυμίζει ο Παλαιός καθημερινώς. Καί, επιτέλους, να το νοιώσετε μέσα στην ψυχή σας.

Καλή επιτυχία!

 

Υγ: Μή μου πήτε ότι σας βάζω δύσκολα! Ήδη το σκίτσο έχει κάποιες αρκετά «μαρτυριάρικες» ενδείξεις.

 

ΠΕΡΙ ΠΡΟΣΦΑΤΩΝ ΣΕΙΣΜΩΝ [Μέρος Β΄]

15 Σχόλια

[δ]. ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ ΒΗΜΑ

Τα παραπάνω δεν τα γράψαμε γιά να περνάει η ώρα. Είναι ακριβώς ο τρόπος που σκέπτεται ο εχθρός. Είναι ο τρόπος που σκέφτονται κι ενεργούν “αυτοί”. Επομένως, με βάση τα προλεχθέντα, θα προσπαθήσουμε να μαντέψουμε το επόμενο βήμα τους.

Λοιπόν, αυτό είναι σχετικά απλό, θα έλεγα: κάνουμε μιά προέκταση της ευθείας που συνδέει τα δύο σεισμικά επίκεντρα, καθώς καί μία ακόμη προέκταση της “ευθείας” του χρόνου. Το θέμα είναι, πόσο μεγάλη; Με ποιά αναλογία;

Παρένθεση: ξαναλέω ακόμη μία φορά (προς χάριν διαφόρων διαδικτυακών εξυπνάκηδων) ότι αυτό που κάνω, δεν είναι “προφητείες”. Είναι Μαθηματικά το πολύ Γυμνασίου. Απλή, καθαρή, μαθηματική λογική. ΛΟ-ΓΙ-ΚΗ. Τώρα, όποιον δεν το καταλαβαίνει, καί νομίζει ότι μιλάω με το Άγιο Πνεύμα (ή με το μαντείο των Δελφών, ή με τους Ψίψιλον, ή ξέρω ‘γώ) καί δίνω στον πεινασμένο λαό έτοιμες αλήθειες εξ αποκαλύψεως, δεν μπορώ να τον βοηθήσω. Ίσως μαζί του να καταφέρει τίποτε κανένας εξειδικευμένος παιδοψυχολόγος.

Τα ίδια ισχύουν καί γι’ άλλους πιθανούς βλάκες, που τυχόν θα πουν ότι δήθεν διασπείρω ψευδείς φήμες. Στο συνεργείο μυαλών καί τούτοι, πάραυτα!

I. στον χώρο

Πάμε στο Γκούγκλ Έρθ καί συνδέουμε τα δύο σεισμικά επίκεντρα.

Αυτή η ευθεία είναι περίπου 235 χιλιόμετρα. Την προεκτείνουμε προς νότον. (Διότι είπαμε: το σκεπτικό είναι να τρομάξουν όλους τους Έλληνες του ανατολικού Αιγαίου / να κάνουν ζημιές στα ακίνητά τους / να τινάξουν στον αέρα την τουριστική σαιζόν.) Εάν την προεκτείνουμε άλλο τόσο, δηλ. άλλα 235 km, τότε πέφτουμε σε σημείο της θάλασσας πολύ μακριά από κατοικημένα νησιά μας.

Άρα, δοκιμάζουμε να προεκτείνουμε κατά χρυσή αναλογία, δηλ. 235×1.618 = 380.23 km. (145 km πιό νοτιοανατολικά, δηλαδή.)

Πάλι πέφτουμε σε θάλασσα, αλλά αρκετά κοντά στη Ρόδο (περίπου 30 km από την πλησιέστερη ακτή νότια του νησιού) κι επάνω σε -κάτι σάν- υποθαλάσσιο ρήγμα ( ; ), οπότε ένας σεισμός 6.18 Ρίχτερ θα κάνει αρκετή ζημιά.

Η εικόνα “τελικού σημείου προεκβολής” είναι αυτή:

Παρατηρούμε ότι ένας σεισμός με αυτό το επίκεντρο θα ταρακουνήσει γερά Ρόδο καί Κάρπαθο. Πλην όμως, αν προεκτείνουμε την αρχική ευθεία όχι κατά 1/φ, αλλά κατά 1/(φ^2), δηλαδή κατά 90 km περίπου, τότε πέφτουμε περίπου εδώ:

Δηλαδή στο (βορειοδυτικό) έδαφος της Ρόδου, οπότε θα γίνει το έλα να δείς… καί παρομοίως θα έχουμε καταστροφή (σχετικά με την προηγούμενη εκδοχή) σε περισσότερα Ελληνικά νησιά, κείμενα προς τα βόρεια/βορειοδυτικά.

Άρα, ποιά προέκταση από τις δύο θα διαλέξουμε;

Δεν το γνωρίζω. Όμως, η προέκταση της “ευθείας” του χρόνου ίσως μας δώσει την απάντηση.

II. στον χρόνο

Ο σεισμός της Λέσβου έγινε την 12η Ιουνίου 2017, κι ο της Κώ την 21η Ιουλίου. Απόσταση μεταξύ τους, 39 μέρες, ή ακριβέστερα (υπολογίζοντας καί τις ώρες) 38.42 . Επομένως, εάν προεκτείνουμε πολλαπλασιάζοντας με 1.618, τότε η ημερομηνία που προκύπτει είναι 23.74 μέρες (δηλ. 23 μέρες καί 18 ώρες) μετά την 21η Ιουλίου (στις μιάμιση τα ξημερώματα θερινή ώρα Ελλάδος), άρα βγαίνουμε στην 12η Αυγούστου, στις 19:30′ το απόγευμα. Μάλιστα…

Το πιό εντυπωσιακό ( ; ), βέβαια, είναι πως ξαναπέφτουμε σε “πύλη”!!!

Όμως, μιά στιγμή! Η 20η Ιουλίου είναι “πύλη”, εντάξει, αλλά η 12η Ιουνίου δεν είναι. Χμμμμ… σωστό. Αλλά σκέπτομαι ότι εδώ έχουμε ακόμη ένα παιχνιδάκι “αυτών”, που ονομάζεται “κατοπτρισμός”. “Καθρεφτίζοντας”, λοιπόν, τα ψηφία της 12ης (Ιουνίου), μας βγάζει 21. Τόσο το θερινό ηλιοστάσιο, δηλαδή (“πύλη” κι αυτό), όσο κι ο σεισμός της 21ης Ιουλίου στην Κώ.

Παρένθεση: υπάρχει ακόμη ένα λίαν ενδιαφέρον 21, η 21η Αυγούστου 2017. Δεν ξέρω αν έχει ή δεν έχει σχέση με τα δικά μας, πάντως, πρόκειται γιά ολική έκλειψη Ηλίου στις ηπαπάρα, δηλαδή αυτήν εδώ:

Παρατηρούμε ακόμη πως …ξεφυλλίζουμε μιά “μαργαρίτα”…αν θέλετε, έχουμε καθρέφτη καί είδωλο συνέχεια – διαδοχικά: 12 (/06), 21(/07), 12 (/08), 21 (08)… Πολύ παράξενο παιχνιδάκι, θα έλεγα.

Εν πάσει περιπτώσει, κρατάμε το πρώτο πιθανό επίκεντρο, δηλ. τα 30 km ΝΑ της Ρόδου, καί την ημερομηνία καί ώρα 12/08/2017 19:30′ θερινή ώρα Ελλάδος. Μας έμεινε, όμως, ακόμη μία εκκρεμότητα.

III. στον ουρανο.

Ψάχνουμε για Σείριο καί Βασιλίσκο.

Γιά με τις 33° στον ουρανό της Ρόδου (στις 12 Αυγούστου 2017), ο Βασιλίσκος βρίσκεται στις +33° από τις 09: 58′ έως τις 10: 02′ (ανερχόμενος) καί από τις 17: 32′ έως τις 17:37′ (κατερχόμενος). Ο Σείριος από τις 08: 58′ έως τις 09: 10′ (ανερχόμενος) καί από τις 11:39′ έως τις 11:51′ (κατερχόμενος).

Εφ’ όσον δεν έχουμε κάποια συμφωνία με τα προηγούμενα, ας δούμε καί τις 19.5°. Σ’ αυτές, ο μεν Σείριος στις 07: 11′ / 13: 38′, ο δέ Βασιλίσκος στις 08: 52′ / 18:43′ . Εδώ, κάτι κάνουμε… οπότε συμπεραίνουμε πως το επικίνδυνο διάστημα είναι από 18:30′ μέχρι 20: 00′. Στο οποίο συμπεριλαμβάνεται καί η “υπερδιαστατική” ώρα 19: 47′. (Διότι η πραγματική “19.47” ώρα είναι κάπου στις 19: 27′. Πολύ κοντά στην αρχική μας πρόβλεψη, από την προεκβολή “ευθείας χρόνου”.)

Η αντίστοιχη έρευνα στις συντεταγμένες του Haarp (62° 23′ 32» βόρεια καί 145° 8′ 31 δυτικά) δεν απέδωσε κάποιο αποτέλεσμα. Εκτός του ότι στις 08: 30′ τοπική ώρα (11 ώρες πίσω από τη θερινή ώρα Ελλάδος) Βασιλίσκος, Ήλιος, Άρης, βρίσκονται μαζί λίγο πάνω από τον ορίζοντα της δύσης τους.

] Επίλογος

Μακάρι να βγώ ψεύτης. Τίποτε άλλο.

Αν, όμως, όχι… τότε, όταν έρθ’ η ώρα, οι ένοχοι θα πληρώσουν. Στο πολλαπλάσιο

Δυό λόγια γιά τους πρόσφατους σεισμούς Λέσβου καί Κώ

68 Σχόλια

υστυχώς, γιά το ότι ο σεισμός της Λέσβου θ’ αποκτούσε καί παρέα, επαληθεύτηκα με τον πλέον δραματικό τρόπο. Δυστυχώς (δίς), χρειάστηκαν νεκροί γιά να στεριώσει το γεφύρι της γνώσης. Εννοώ, ότι αν αποστασιοποιηθούμε από τα συναισθήματα, μπορούμε να βγάλουμε κάποια συμπεράσματα… ώστε ν’ αποφύγουμε τους επόμενους (νεκρούς).

Εξ αρχής ήταν φανερό πως οι σεισμοί αυτοί είχαν τεχνητό αίτιο, όχι φυσικό. Θες το Χάαρπ, θες διάφορα -πλέοντα στην περιοχή- πλοία που κάνουν έρευνες γιά πετρέλαιο (κι επομένως, ισχυρούς ηχοβολισμούς), πάντως το αίτιο ήταν τεχνητό – έστω κι αν όλοι το καταλάβαιναν από ένστικτο καί μόνον. (Αλλά κι εκείνο το εστιακό βάθος, ρέ παιδί μου!… Κολλημένο στα 10-12 km!!!)

Όμως, μετά από το σημερινό άρθρο η ενστικτώδης βεβαιότητα θα γίνει απολύτως λογική καί συνειδητή.

Όσον αφορά εμάς, οι συγκεκριμένοι σεισμοί (καί μετασεισμοί) επιδέχονται δύο αναλύσεις:

  • Μία, η καθαρά μαθηματική – με σκοπό την ανάδειξη χρονοσειρών καί «νοητών σχημάτων» (patterns), καί φυσικά την εξαγωγή συμπερασμάτων.
  • Καί μία η «μεταφυσική». (Βλέπετε, «αυτοί» δεν κάνουν τίποτε απολύτως χωρίς τελετουργία.)

Σήμερα θ’ ασχοληθούμε με τη δεύτερη. (Ελλείψει χρόνου ν’ αναπτύξω την πρώτη.) Πάντως, όποιος θέλει να δοκιμάσει την αναλυτική του (μαθηματική) ικανότητα, το ακριβές αρχείο των σεισμικών δεδομένων βρίσκεται εδώ.

 

Η «μεταφυσική» ανάλυση, τώρα, τέτοιων γεγονότων, χωρίζεται κι αυτή σε κάποιους τομείς. Θα δούμε μαζί τους εξής τρείς:

  • Την αστρολογική.
  • Την αστρονομική.
  • Τα αριθμητικά «αποκρυφιστικά» κόλπα σε χώρο καί χρόνο. (Τα οποία δεν πρέπει να συγχέονται με τις μαθηματικές κατανομές, χρονοσειρές, κτλ που ανέφερα παραπάνω. Εδώ μιλάμε γιά απλές πράξεις αριθμητικής.)

Πάμε.

 

(α) Αστρολογική ανάλυση

Γιά όποιον θέλει να μελετήσει από μόνος του, το αρχείο (η αστρολογική «εφημερίς») βρίσκεται εδώ. Προσωπικώς δεν θα επιμείνω καθόλου στον τομέα, διότι δεν είδα τίποτε αξιόλογο. Δηλαδή, κάτι συζυγίες της Σελήνης με τον Πλούτωνα, κτλ, δεν μου λένε πολλά πράγματα.

Υπόψη, τόσο στο αρχείο σεισμικών δεδομένων, όσο καί στις αστρολογικές «εφημερίδες», οι ώρες δίδονται σε «παγκόσμια ώρα» (UTC, αυτή που παλιά λεγόταν «ώρα Γκρήνουϊτς»). Αυτή είναι τρείς ώρες πίσω από τη θερινή ώρα Ελλάδος, καί δύο από τη χειμερινή.

 

(β) Αστρονομική ανάλυση

Αλήθεια, τί ακριβώς ψάχνουμε μέσα στην απειρία των άστρων; Καλή ερώτηση! Πάντως, αν έχουμε διαβάσει τα εκτενή αναλυτικά άρθρα του Ρίτσαρντ Χόγκλαντ καί των συνεργατών του (εδώ), ξέρουμε πως ψάχνουμε ένα συγκεκριμένο σύνολο άστρων, σε συγκεκριμένες αζιμουθιακές γωνίες. Τα άστρα αυτά είναι κυρίως ο Σείριος κι ο Βασιλίσκος, καί δευτερευόντως ο Κρόνος, ο Ήλιος, η Σελήνη, καί ίσως κάποια άστρα του Ωρίωνα, ή του Δράκοντα, ή καναδυό άλλων αστερισμών. Οι δε γωνίες (πάνω ή κάτω από τον ορίζοντα) είναι κυρίως οι 19.5° καί οι 33°, καί δευτερευόντως οι 30°, 36°, 39°. Στη συγκεκριμένη ανάλυση, καμιά φορά υπεισέρχονται καί οι εκλείψεις Ηλίου/Σελήνης, ή οι διελεύσεις πλανητών μπροστά από τον Ήλιο. Ο δε Γκόρο Αντάτσι στο συγκεκριμένο μοντέλο εισάγει καί κάποιες (αστρονομικές) ευθυγραμμίσεις του Ηλιακού μας Συστήματος, κυρίως την: Ερμής-Ήλιος-Αφροδίτη.

Γιά να δούμε, όμως, τί είχαμε.

 

i. Σεισμός Λέσβου

Τα δεδομένα του κυρίως σεισμού είναι ετούτα εδώ:

(Το επίκεντρο φαίνεται στην κάτω αριστερή γωνία του παραθύρου δεδομένων.)

Στον ουρανό, την ίδια στιγμή είχαμε (από το Στελλάριουμ) :

Καί… ώωωωπππ!!! Τί βλέπουμε εδώ; Όχι μόνον τον Σείριο στις 33° πάνω από τον ορίζοντα, αλλά καί σε αζιμουθιακό μήκος ακέραιο πολλαπλάσιο (δεκαπλάσιο) των 19.5°!!!!!!! (Παραδίπλα, κάπου στις 32° καί κάτι ψιλά, βλέπουμε καί τον Ρίγκελ του Ωρίωνα.) Καθαρή τελετουργία το λοιπόν.

– Μά, ρέ Εργοδότη, δεν βλέπουμε ακριβώς 33 μοίρες!

Σωστό. Την απόκλιση αυτή θα τη συζητήσουμε παρακάτω.

Σημειωτέον ότι λίγο παραδίπλα είχαμε…

…τον Ήλιο ανάμεσα στα κέρατα του Ταύρου. Πράγμα που μας φέρνει στο νού το πρόσφατο περιστατικό με τους βλάκες της Ισπανίας, που βάλανε φωτιά στα κέρατα του ταύρου κι αυτός αυτοκτόνησε. (Ο Ήλιος είναι η κατ’ εξοχήν φωτιά.) Κάποιους μήνες νωρίτερα φέτος, όμως, καί στη Μυτιλήνη σφάξανε ταύρο στο θρησκευτικό πανηγύρι του Ταξιάρχη, ενώ η σφαγή αυτή είχε απαγορευτεί.

Τα παραπάνω απλά τα σημειώνω, διότι η συγκεκριμένη ανάλυση συμβόλων καί κρυμμένων patterns (καί συσχετισμών) μας πάει πάαααααρα πολύ μακριά – καί γι’ αυτό θα την αποφύγω. Όποιος θέλει, όμως, δοκιμάζει. Σημειώστε, ακόμη (καί γιά να δυσκολέψω το ερευνητικό μοντέλο), ότι το άρθρο γιά τους Ισπανούς νομπελίστες (από μυαλά) στον σύνδεσμο που δίνω έχει ημερομηνία 27/07/2017, χωρίς όμως να ξέρουμε πότε ακριβώς έλαβε χώραν το περιστατικό. Πάντως, τη συγκεκριμένη ημερομηνία υπήρχε άλλη «φωτιά» ανάμεσα στα κέρατα του Ταύρου: η Αφροδίτη.

Καί γιά να δυσκολέψουμε ακόμη περισσότερο τους επίδοξους ερευνητές, στις 28 Ιουλίου (με την αβεβαιότητα +/- 2 ημερών της αναγωγής των αρχαίων ημερομηνιών σε σημερινές) κορυφωνόταν η γιορτή των Παναθηναίων.

Πρίν κλείσω, παρόμοια αστρονομική έρευνα γιά τις συντεταγμένες του Haarp δεν απέδωσε τίποτε.

Συνεχίζουμε.

 

ii. Σεισμός Κώ

Τα δεδομένα:

Περίπου ίδιο σεισμικό βάθος με τη Λέσβο, καί…

…αριθμητικό μέγεθος κύριου σεισμού σε χρυσή αναλογία (6.18), ακριβώς ίδιο με τον της Λέσβου!!!!!!!!

Καί …ΔΕΝ κρύβεται τεχνητό αίτιο πίσω καί από τους δύο σεισμούς! Μπάααα, ιδέα σας!!!

Κοιτάζουμε καί τον ουρανό:

 

Καί ιδού ο Βασιλίσκος στις 33° κάτω απ’ τον ορίζοντα! (Με μικρή απόκλιση πάλι.) Κι εκεί κοντά (σε ύψος) Ήλιος, Άρης, Ερμής. Ξανά καθαρή τελετουργία, λοιπόν.

Την ίδια στιγμή, στην τοποθεσία του Haarp (11 ώρες πίσω από την ώρα Ελλάδος), είχαμε τον Σείριο στις -34°.

 

iii. Γιατί η απόκλιση από τις «ιδανικές» 33°;

Το μεν αζιμούθιο στις 33° του Σείρου στη Λέσβο (όπως μας λέει το Στελλάριουμ πάλι) το έχασαν «αυτοί» γιά 4 (τέσσερα) πρώτα λεπτά της ώρας , το δε του Βασιλίσκου στην Κώ πάλι γιά 4′!!!!!!!

Καί στις δύο περιπτώσεις, οι σεισμοί άργησαν τέσσερα λεπτά.

Αυτή η απόκλιση μας λέει πολλά. Πάρα πολλά.

Η πρόκληση σεισμών με το Haarp, επομένως, (συμπεραίνουμε πως) επισυμβαίνει ως εξής:

Η μελέτη της στρωματογραφίας του πλανήτη μας (μιά εισαγωγή, εδώ – στα 10 km εστιακό βάθος βρισκόμαστε στην «κρούστα», στον εξώτατο φλοιό της λιθόσφαιρας καί του πλανήτη), δείχνει πως, όσο βαθύτερα πάμε, τόσο υψηλότερες είναι οι θερμοκρασίες καί οι πιέσεις. Που σημαίνει πως τόσο περισσότερο ανεβαίνει καί ο ιονισμός (δηλ. το εκδηλωνόμενο ηλεκτρικό φορτίο) των πετρωμάτων. Πράγμα που βλέπουμε στις εκρήξεις ηφαιστείων, όπου πολλοί αυτόπτες μάρτυρες μιλάνε γιά «αστραπές». Λογικό, διότι με τις εκρήξεις τα πετρώματα καί η λάβα εκφορτίζονται – καί κάθε ηλεκτρική εκφόρτιση πετάει έξω φωτόνια, δηλ. προκαλεί φωτεινά φαινόμενα.

Λοιπόν, το Haarp κάνει το εξής: εστιάζει εκεί που θέλει σε γεωγραφικές συντεταγμένες (μήκος / πλάτος / βάθος – μή ρωτάτε τώρα πώς το καταφέρνει, διότι η σχετική ανάλυση ξεφεύγει κατά πολύ), κι αρχίζει την ακτινοβόληση της συγκεκριμένης περιοχής με τα ραδιοκύματά του. Τώρα, όσο περισσότερο ανεβαίνει η συχνότητα μιάς ακτινοβολίας, τόσο μεγαλύτερη ενέργεια έχει (ανά μονάδα εκπεμπόμενης ισχύος), καί τόσο μεγαλύτερη πιθανότητα έχει να «κλωτσήσει» ηλεκτρικά φορτία εκτός ισορροπίας, άρα να ιονίσει τον στόχο. Τα 50-100-200 MHz του Haarp ίσως να μην καταφέρνουν πολλά πράγματα στον ιονισμό, όμως οι συχνότητες από τα διακροτήματα ανεβαίνουν πολύ, καί επιτυγχάνουν να γεμίσουν την περιοχή του στόχου ελεύθερα ηλεκτρικά φορτία.

Όταν τα φορτία αυτά περάσουν μιά «κρίσιμη συγκέντρωση» (δηλ. μιά κάποια αριθμητική τιμή), τότε, όπως ξέρετε, τα ομώνυμα απωθούνται. Καί φτάνει κάποια στιγμή, που… κτάνγκ!… τα πετρώματα αλληλοαπωθούνται με τρομερή δύναμη (διότι ο ηλεκτρομαγνητισμός δεν είναι παίξε-γέλασε από δύναμη), το γεωλογικό στρώμα της περιοχής διαρρηγνύεται βιαιότατα, καί η τελική συνέπεια είναι η πρόκληση ενός σεισμού.

Συμπεραίνουμε, λοιπόν, πως οι λεβέντες του Haarp έχουν υπολογίσει πολύ καλά όλες τις παραμέτρους, εκτός από μία: την ακριβή τιμή «κρισίμου συγκεντρώσεως» των ηλεκτρικών φορτίων. Καί τούτο, διότι δεν ξέρουν την επακριβή σύσταση των πετρωμάτων στο υπέδαφος της Ελλάδας, αλλά απλά την υποθέτουν. (Με αρκετά καλή προσέγγιση, ομολογουμένως.)

Συμπεραίνουμε, ακόμη, πως δεν έχουν «δεί» τη γεωλογική σύσταση σε τόσο βάθος. Η δε φτηνή δικαιολογία πως δήθεν ψάχνουν γιά πετρέλαιο, καί ναί ρέ αδερφέ, τυχαίνει πότε-πότε καί κανένας σεισμός με θύματα, δεν ευσταθεί διόλου, διότι τα βάθη εξορύξεων είναι σαφώς μικρότερα. (Βλέπε πχ εδώ. Αν καί δεν αναφέρει τη μονάδα μετρήσεων, προφανώς είναι χιλιόμετρα καί όχι μίλια.)

Εν πάσει περιπτώσει, απόκλιση-ξεαπόκλιση, οι λεβέντες μας δίνουν το στίγμα τους κατακάθαρα. Πιό καθαρά δεν γίνεται! Πρόκειται γιά πιστοποιημένους γκάνγκστερς καί φονιάδες. Κι ο σκοπός τους; είπαμε: να διώξουν τους Έλληνες του ανατολικού Αιγαίου από τον τόπο τους.

 

(γ) «Αποκρυφιστική» αριθμητική σε χώρο-χρόνο

Ο σεισμός της Κώ μας δίνει ένα ακόμη σαφές ίχνος: πρόκειται γιά την περίφημη ημερομηνία της 20ης Ιουλίου, η οποία θεωρείται ως η ισχυρώτερη «πύλη» του χρόνου. (Τώρα… αν είναι χωρική πύλη, χρονική, καί τα δύο, ή πού οδηγεί, ας τ’ αφήσουμε, διότι ξεμακραίνουμε.) Αν θυμάμαι καλά, στους αρχαίους Αιγύπτιους ήταν γνωστή ως duat, καί θεωρούσαν ότι σ’ αυτήν γεννιούνται οι καλοί φαραώ.

Τέλος πάντων, ως κύριες «πύλες» στον χρόνο θεωρούνται:

  • Η 20η Ιουλίου, τυπικά καί είσοδος του Ηλίου στον Λέοντα. (Ένωση των κεφαλών των φιδιών του κηρυκείου.)
  • Η αντίθετή της, η 20η Ιανουαρίου, τυπικά καί είσοδος του Ηλίου στον Υδροχόο. (Ενώνονται οι ουρές των αναφερθέντων όφεων.)
  • Οι ισημερίες (21/03, 21/09).
  • Τα ηλιοστάσια (21/06/ 21/12).
  • Η 12η καί η 13η Αυγούστου, κυρίως η δεύτερη. (Μάχη του Μαραθώνα, πείραμα της Φιλαδέλφειας καί στις δύο.)
  • Φυσικά δεν ξεχναμε και τον «Σταυρό των μαγισσών»,δηλαδή Πρωτομαγιά,1η Αυγούστου,31 Οκτωβρίου[νύχτα των νεκρών στο Μεξικο]και 1η Φεβρουαρίου

Συν μερικές δευτερότερες, όπως πχ η 1η Σεπτεμβρίου (1η Ινδίκτου, αρχή εκκλησιαστικού έτους), ή οι τελευταίες μέρες του Αυγούστου, 25-31/08. (Πρόκειται γιά τις 5-6 μέρες που «περίσσευαν» από τον τέλειο αριθμό των 360 ημερών ανά έτος, οπότε -κυρίως στην Αλεξάνδρεια- θεωρούνταν δυσοίωνες, καί καλές μόνο γιά γλέντια – κι όχι γιά σοβαρή εργασία. Δεν είναι τυχαίο ότι ακριβώς στις μέρες αυτές έκανε η Σαλώμη το διαβόητο στριπτήζ της.)

Λεπτομέρεια: Ενώ στην Κώ είχαμε 21 Ιουλίου τη μέρα του σεισμού, στο μέρος του Haarp (11 ώρες πίσω απ’ την Ελλάδα) είχαμε ακόμη 20η Ιουλίου.

 

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΤΕΙ ΠΟΛΥ ΣΥΝΤΟΜΑ. ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΑΜΕ ΑΚΌΜΗ. ΑΝΑΜΕΙΝΑΤΕ. ΤΑ ΟΥΛΤΡΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΓΡΑΦΕΙ.

 

 

Ιωλκός – στ’ μέρος

18 Σχόλια

(προηγούμενο)

arxigramma-Aφού πιστοποιήσαμε την ύπαρξη αναπαράστασης του Ηλιακού Συστήματος στο έδαφος της Ιωλκού, φτάνουμε στα τεχνικά ζητήματα. Πώς ήταν αυτό; Πώς δούλευε; Πότε ενεργοποιήθηκε; Καί τα παρόμοια.

Εδώ, ομολογώ πως δουλεύω στα τυφλά. Βιβλιογραφία σχετική δεν υφίσταται – ούτε φανερή, ούτε απόκρυφη. (Αν υφίστατο απόκρυφη… αλοίμονό μας!) Υφίστανται, βέβαια, παρόμοιες κατασκευές (πχ Στόουνχετζ), γιά να πάρουμε μιά ιδέα. Πλην όμως, στην εποχή μας (α) είναι κατεστραμμένες κατά μεγάλο μέρος καί (β) ουδείς γνωρίζει τον τρόπο λειτουργίας τους ή τ’ αποτελέσματά τους.

Το ότι κάποιοι επισκέπτες τέτοιων τόπων έχουν παραισθήσεις ή οράματα, αυτό δεν μας λέει τίποτε. Αρκεί το απλό κρεββάτι του σπιτιού μας, γιά να πέσουμε γιά ύπνο καί να ονειρευτούμε. Δεν χρειάζεται να κάνουμε ολόκληρη εκδρομή μέχρι αυτού του είδους τα μνημεία!

Καί δεν νομίζω πως αυτά χτίστηκαν μονάχα γιά τη δημιουργία ονείρων σε ανθρώπους ξυπνητούς.

Εν πάσει περιπτώσει, μετά από χρόνια μελέτης, προσωπικά κατέληξα στα εξής θεμελιώδη συμπεράσματα γιά τις κατασκευές αυτού του είδους:

  • Εκμεταλλεύονται το αιθερικό πεδίο. Είτε αυτούσιο, είτε διαμορφωμένο απ’ αυτές.
  • Συνδέουν το φυσικό πεδίο με το αιθερικό αντίστοιχο με δύο κύριες «γέφυρες»: τη γεωμετρία καί τον ηλεκτρομαγνητισμό.
  • Μπορούν να έχουν πολλές μορφές.
  • Λειτουργούν κάπως σαν «μηχανές επιθυμιών». Δηλ. πας κοντά τους, σκέφτεσαι κάτι (οσονδήποτε απίθανο – πχ να πας στον Άρη), κι αυτό αμέσως γίνεται.
  • Εκτός από την «αιθερική» τους λειτουργία, κάνουν κι άλλα πράγματα. Πχ χρησιμεύουν ως αστρονομικοί υπολογιστές.

Οπότε, αφού δεν γνωρίζουμε ακριβώς, θα κάνουμε υποθέσεις. Καί θα κοιτάξουμε αν συμβαδίζουν με την πραγματικότητα.

 

Όπως σας είπα, γνωρίζω τη θέση του «Ήλιου» με απόκλιση λίγων μέτρων. Γνωρίζω καί τη θέση μερικών ναών, άρα όλες τις «τροχιές». Από τα στοιχεία αυτά, όμως, δεν προκύπτει η θέση των υπολοίπων ναών. Όπως δεν προκύπτει ούτε ο προσανατολισμός κάποιου ναού.

Καί πρέπει να τα γνωρίζει κανείς όλ’ αυτά; Μά, φυσικά! Δεν θά ‘πρεπε; Εάν σκέφτεσαι ως μηχανικός, πρέπει να προσέχεις όλες τις λεπτομέρειες.

Το άκρως ενδιαφέρον είναι, πως εκτός από το κύριο «Ηλιακό Σύστημα», υφίστανται άλλα δύο «φασματικά» τέτοια. Σα «φαντάσματα», σαν «σκιές» του αρχικού. Δεν γνωρίζω τη λειτουργία τους, αλλά είναι σίγουρο πως θα μπερδέψουν τον κάθε επίδοξο «ερευνητή». (Κι ευτυχώς, δηλαδή. Το μόνο που μας έλειπε, είναι διάφοροι ποδιτσαίοι καί πρακτοράντζες ανάμεσα στα πόδια μας, να σκαλίζουν τα μυστικά της Ιωλκού.)

Το άκρως-άκρως ενδιαφέρον είναι, πως το σύγχρονο άγαλμα της Αργούς βρίσκεται επάνω σε «τροχιά»!!!

Αναμνήσεις της ψυχής, ή «αυτοπαραγόμενο» απ’ το Μάτριξ σχέδιο; Όπως καί νά ‘χει, δεν είναι το μοναδικό σύγχρονο σημείο ενδιαφέροντος επάνω σε «τροχιά» της εποχής της Ιωλκού.

 

Ακόμη κάτι, που πρέπει να ελέγξω, είναι το πότε παρουσίαζε ο ουρανός ακριβώς τη συγκεκριμένη εικόνα, που παρουσίαζαν οι τοποθετημένοι «πλανήτες» (ναοί) της Ιωλκού. Καί πότε θα την …ξαναπαρουσιάσει!

Παρένθεση: Υπάρχει πρόγραμμα, που υπολογίζει την εικόνα του ουρανού σε προχριστιανικές ημερομηνίες. Αντιπαθώ, όμως, την ιδέα να πληρώσω τόσο μεγάλο χρηματικό ποσόν γιά την αγορά του. Κι αντιπαθώ δύο φορές την ιδέα, να πληρώσω γιά κάτι που πιθανόν δεν θα μου δώσει όσα περιμένω. (Αυτό που θέλω εγώ, είναι να εισάγω θέσεις πλανητών καί το πρόγραμμα να μου πεί πότε έγινε η διάταξη αυτή, καί πότε θα ξαναγίνει. Αλλά δεν νομίζω ότι δέχεται τέτοιες «παραγγελιές» από τον χρήστη.) Εάν, λοιπόν, κάποιος αναγνώστης το διαθέτει ήδη, τον παρακαλώ να μου στείλει στο ημέηλ το στιγμιότυπο του Ηλιακού μας Συστήματος ακριβώς στο θερινό ηλιοστάσιο του 2180 πΧ. (Τα υπόλοιπα στοιχεία του προβλήματος θα τα επεξεργαστώ εγώ.)

Όπως ήδη θα καταλάβατε, «κάτι» πρέπει να γίνεται, όταν οι πλανήτες «κλειδώνουν» στη θέση των ναών στο επίγειο «Ηλιακό Σύστημα»… Αυτό ακριβώς το «κλείδωμα» θέλω ν’ ανακαλύψω πότε έγινε καί πότε θα ξαναγίνει!

 

Εδώ, όμως, προκύπτουν τρία σημαντικά ερωτήματα.

1. Φαέθων δεν υπάρχει πιά. Άρα, ποιός ο ρόλος του; Εάν υποτεθεί πως οι εκκλησίες της Θεσσαλονίκης κρατάνε την ανάμνηση της στιγμής της έκρηξης του Φαέθωνα, ίσως ο ναός του στην Ιωλκό έδειχνε τη θέση που θά είχε ο Φαέθων σε κάποια σημαντική γιά τα επίγεια δρώμενα χρονική στιγμή, αν δεν γινόταν κομμάτια. (Άρα, εξακολουθούσε κι εξακολουθεί να δρα το αιθερικό σώμα του πλανήτη;… Μάλλον. Δεν βλέπω άλλη άμεση εξήγηση.)

2. Δεύτερο ερωτηματικό χρηστικότητας, είναι πως στην εποχή μας δεν γνωρίζουμε ακόμη τον Ήφαιστο καί τον Πάνα. Εντάξει, ο Ήφαιστος τριγυρνάει τον Ήλιο με μεγάλη ταχύτητα, άρα κάθε λίγες (γήϊνες) μέρες ξαναπερνάει απ’ την ίδια θέση. Ο συγκεκριμένος πλανήτης δεν είναι πρόβλημα. Κι αν η ημερομηνία (ταυτίσεως θέσεων ναών με θέσεις πλανητών) που ζητάμε δεν είναι πχ η 16η Ιουνίου, τότε θα είναι η αμέσως επόμενη – ξέρω ‘γώ, η 22α Ιουλίου. Δεν είναι μεγάλη η διαφορά. Εννοώ στις θέσεις των υπολοίπων πλανητών, οι οποίοι κινούνται πιό αργά.

Με τον Πάνα είναι το πρόβλημα, διότι κινείται πολύ αργά. Άρα, αν δεν πετύχουμε τη θέση που θέλουμε στη χρονολογία που υπολογίζουμε, η προηγούμενη κι η επόμενη ταύτιση (λόγωι Πανός) θ’ απέχουν ολόκληρους αιώνες! Πιστεύω, όμως, πως κι αυτό το πρόβλημα ξεπερνιέται, αν υπολογίσουμε τις ταυτίσεις μέχρι καί τον Πλούτωνα.

Δηλαδή, αν βρούμε ταύτιση γιά τη χρονολογία που στοχεύσαμε (εν προκειμένωι το 2180 πΧ) σε εννέα πλανήτες, έ, τότε, κι ο Πάν θα βρισκόταν ακριβώς εκεί που υποδείκνυε ο ναός. (Εάν, δηλαδή, βρεθεί ο Πάν σε λίγα χρόνια, τότε θα μπορούμε να πάμε αντίστροφα – καί να εντοπίσουμε καί τον ναό! Όντως, τα συμπεράσματα που μπορούμε να βγάλουμε με τη συσχέτιση αυτή, είναι καί πολλά καί ενδιαφέροντα.)

Ελπίζω τα πράγματα να είναι έτσι, καί η μαθηματική λύση του προβλήματος να μη δίνει ημερομηνίες ασύμβατες.

3. Τρίτο ερώτημα – καί φαρμακερό: καλά, μπήκαν στον κόπο να χτίσουν ολόκληρο συγκρότημα ναών (με υπολογισμούς, έξοδα, κτλ κτλ), γιά χρήση μονάχα μιάς στιγμής… καί ποιός ξέρει ποιάς άλλης μοναχικής στιγμής στο μέλλον;

Χμμμ… Κι αν αυτές ακριβώς οι στιγμές είναι άκρως σημαντικές γιά την Ελλάδα;…

Κι αν αυτό το κόλπο γίνεται καί σήμερα, μ’ εκκλησίες; Ποιά συγκροτήματα «πλανητικών» εκκλησιών «κλειδώνουν» στο Ηλιακό μας Σύστημα, καί σε ποιές ημερομηνίες στο μέλλον; Θα γίνει κάτι σημαντικό γιά τη χώρα μας τότε;…

Τό ‘χουνε προβλέψει – ώστε να το ενισχύσουν (καλό), ή να το εμποδίσουν (κακό) ;;;

Εν πάσει περιπτώσει, ας είναι καλά ο πρώτος διδάξας, ο γέρο-Αίσων – όπου κι αν βρίσκεται. Η Πατρίδα τον ευγνωμονεί!

 

Στο μεταξύ, κι ενώ έχω …«κάποια» ιδέα γιά το πώς χρησιμοποιήθηκε το συγκρότημα των ναών της Ιωλκού (θα σας την πω στη μεθεπόμενη ανάρτηση), πολλοί καλοπροαίρετοι αναγνώστες θα με ρωτήσουν γιατί δίνω έστω κι αυτά τα λίγα στοιχεία δημοσίως.

Είπαμε… καί δεν θα κουραστώ να το επαναλαμβάνω. Γιά τους πολλούς (καί ειδικά τους κακοπροαίρετους), υπάρχει φράγμα αξεπέραστο. Γιά τους λίγους (ξέρουν αυτοί ποιοί είναι), τα γραπτά μου αποτελούν πυροκροτητή.

Φερ’ ειπείν… ωραία, καί πες πως τα λαμόγια είναι αρκετά έξυπνα, ώστε (από τη δική μου την επιπολαιότητα, που δίνω χύμα στοιχεία) να βρούν τις «τροχιές». Καί μόνο στην ιδέα ότι σε κύκλο ακτίνας ας πούμε δύο (2) χιλιομέτρων πρέπει να γκρεμίσουν πολυκατοικίες κατά μήκος γραμμής (δηλ. περιφέρειας κύκλου) 2πR = 6.28 * 2 = 12.5 χιλιομέτρων, γιά να βρουν θεμέλια ναού, πάω στην τουαλέττα απ’ τα γέλια!!! Καλή επιτυχία στις ανασκαφές, ωρέ! 🙂

Μά, θα μου πείς, τα λαμόγια έχουν μέχρι καί δορυφόρους που ψάχνουν το υπέδαφος. Το ξέρω. Παρά ταύτα, δεν ανακαλώ την …ευχή! Άμα βρούν τίποτε, να με καλέσουν στα εγκαίνια της έκθεσης, να φάω τζάμπα σοκολατάκια! ΛΟΛ!!!

Άλλο παράδειγμα – προς αποφυγήν:

Θα μπορούσε κάλλιστα η διάταξη των ναών της Ιωλκού να βρίσκεται μεν σε «τροχιές», όμως να μην αντιστοιχεί απαραίτητα σε κάποια σημαντική (καί κοντινή στην ιστορία της Ιωλκού) ημερομηνία. Αλλά να υλοποιεί νοητικό σχήμα, γνωστό ή άγνωστο – πράγμα που αποτελεί εύλογη ιδέα, γιά όσους ξέρουν από αποκρυφιστική γεωμετρία, ναοδομία, κτλ.

Εδώ ακριβώς πετάγεται το «ξύπνιο» λαμόγιο, καί λέει: «- Αφού μας το αποκάλυψες, ρέ! Είναι το ανερχόμενο καί το κατερχόμενο φίδι στο μακροσκοπικό κυρήκειο!»

zwdiakos-plhrhs

Σας το αποκάλυψα; Ναί, έ; Αγάπες μου, όποιος δοκιμάσει να ψάξει γιά ναούς με βάση αυτό ακριβώς το σχηματικό διάγραμμα, είναι ηλίθιος με πιστοποίηση ISO. Το διάγραμμα αυτό αναφέρεται σε γεωκεντρικό πλανητικό σύστημα, δηλ. από επίγεια θέση παρατηρητή. Επομένως χωρίς Γή – ούτε Φαέθωνα, εφ’ όσον καί ο Φαέθων δεν υπάρχει πια, καί ο ζωδιακός σχηματίστηκε πολύ μετά την έκρηξη. Αλλά εμείς ερευνάμε σύστημα πλήρες ηλιοκεντρικό.

Άρα, μηδέν εις το … «πηλίκιον».

Μην ανησυχείτε, οι πραγματικοί φίλοι! Γνωρίζω άριστα τί αποκαλύπτω ελεύθερα.

 

…Πέρασαν οι αιώνες, η Ελλάδα ξαναπερνάει τα ίδια, όπως τότε (επιδρομές από ανατολικά – υποκινούμενες από ακριβώς της ίδιας φυλετικής προελεύσεως καί νοητικής «χροιάς» εχθρούς, όπως τότε), καί το «Ηλιακό Σύστημα» της Ιωλκού παραμένει στα έγκατα της σημερινής πόλης σακατεμένο απ’ τον μαύρο μάγκα καιρό. Κι όχι μόνον – (υποψιάζομαι πως) οι βαίτυλοι γιά την ενεργοποίησή του κλάπηκαν πριν λίγα χρόνια (όπως θρυλείται). Από εδώ, κατά τις εργασίες:

τούννελ-Γορίτσας-δυτική-είσοδος

Δεν εξηγείται αλλοιώς! Όταν το πλέγμα των ναών έκανε τη δουλειά του, το απενεργοποίησαν αφαιρώντας τους βαιτύλους απ’ τους ναούς. Καί τους έκρυψαν όλους μαζί σε μιά σπηλαίωση της Γορίτσας, γιά μελλοντική επανάχρηση.

(Αμάν αυτός ο «περιφερειακός» του Βόλου! Μυκηναϊκό τάφο κόντεψε να καταστρέψει, στους βαίτυλους απάνω έπεσε… καί ποιός ξέρει ποιές άλλες ζημιές έκανε / θα κάνει. Όλως τυχαίως, να υποθέσω!… Κι ακόμη ατελείωτος είναι. Με ημερομηνία παράδοσης τον Μάϊο του …2004!!! Αθάνατα λαμόγια…)

Αναμφισβήτητα, η αύρα της πόλης έγινε σαφώς καλύτερη μετά την αφαίρεση των βαιτύλων. Έγινε γλυκειά, σαν ανοιξιάτικο νυχτολούλουδο. Τόση πυκνή μαζεμένη αιθερική ενέργεια ήταν δύσκολο να γίνει ανεκτή. (Ο Βόλος τα παλιά χρόνια είχε πολλά «καμμένα μυαλά» – εξ αιτίας του αιθερικού του πεδίου. Κυκλοφορούσαν τουλάχιστον πεντέξη γραφικοί τύποι ανά τας ρύμας καί τας οδούς της πόλης, που έλεγαν κι έπρατταν ανοησίες καί ασχημονούσαν λόγωι καί έργωι. Καί νά ‘ταν μόνον αυτοί… Αν καί το ίδιο ακριβώς συγκεντρωμένο αιθερικό πεδίο έβγαλε επίσης πολλά υπερευφυή άτομα – εφ’ όσον η ακτινοβολία του έγινε ανεκτή από τους πιό γερούς οργανισμούς.)

Αλλά τί κάνουμε χωρίς ναούς καί χωρίς βαίτυλους; Έ; Πώς ενεργοποιούμε ξανά το πλέγμα, όταν θα το ξαναχρειαστούμε (καί σύντομα, όπως υποψιάζομαι) ;

 

… Τ’ όνειρο ήταν διάφανο, λαμπρό. Η Ονησίκλεια πετάχτηκε απ’ τον ύπνο της. Κάποια γνωστά πρόσωπα απ’ το παρελθόν της ξύπνησαν αναμνήσεις υπερχιλιόχρονες.

Σήμερα δεν ονομάζεται Ονησίκλεια. Είναι μιά γυναίκα της εποχής της μ’ άλλο όνομα. Αλλά, τ’ αθάνατα πλάσματα απλά …δεν πεθαίνουν.

Ο πάλλευκος βασιλιάς των φιδιών, συνοδευόμενος από δύο φίδια-ακολούθους, την κοίταξε στα μάτια καί υποκλίθηκε. Στο κεφάλι του έλαμπε το χρυσό του στέμμα!

Τα υπόλοιπα τ’ ανέλαβαν τα σμάρτφοουνζ. Κι οι διαδικασίες των τε προσιόντων πήραν μπρός.

«Προορισμός του Έλληνος είνε καί θα είνε ο εξανθρωπισμός της Οικουμένης.»

Όμως, αφού πρώτα πάρ’ ο διάολος καί σηκώσει τους εχθρούς του.

 

ΤΕΛΟΣ

 

Ιωλκός – ε’ μέρος

24 Σχόλια

(προηγούμενο)

arxigramma-Tο ότι έχω διαπιστώσει αμέτρητες φορές πως η «μαύρη πλευρά» διαβαίνει τους ίδιους δρόμους μ’ εμένα, αφ’ ενός με τσατίζει, αφ’ ετέρου με γεμίζει χαρά.

Γιατί;

Διότι επιβεβαιώνομαι πως βαδίζω στον σωστό δρόμο.

(Μου δίνει ένα απερίγραπτο αίσθημα τρομερής ευφορίας, το να χρησιμοποιώ τα λαμόγια ως «λαγούς»!)

Με την Ιωλκό -καί με την ευρύτερη περιοχή-, λοιπόν, συμβαίνουν πολλά περίεργα. Τα οποία εννοείται πως παρακολουθώ προσεκτικά. Γι’ αυτό, μην επιθυμώντας προς το παρόν να κυριολεκτήσω γιά πρόσωπα καί καταστάσεις, θα ραψωδήσω τον χορό των μεταμφιεσμένων! 🙂

 

1. Ο καλός άνθρωπος

Ας πούμε («ας πούμε», λέω), ξεκινώντας το παραμύθι μας, ότι σε μιά όμορφη μικρή πόλη της Ελλάδας καταφθάνει προπολεμικά ένας αλλοδαπός. Καλός άνθρωπος, λέει, μορφωμένος, λέει, καί με πολλά ενδιαφέροντα. Μεταξύ των οποίων καί η Αρχαιολογία – ερασιτεχνικώς πως.

Ο καλός άνθρωπος, προφανώς διαθέτων καί καλά λεφτά, αγοράζει μιά μεγάλη έκταση. Αργότερα αγοράζει καί τις γειτονικές της εκτάσεις, καί τελικά φτιάχνει μιά μεγάλη ιδιόκτητη έκταση, την οποία καί δενδροφυτεύει. Έλα, όμως, που ναί μεν, την έκταση τη διάλεξε ο ίδιος, αλλά καί το μαλθακισμένον Ψευτορωμαίϊκον του έχει δώσει άδεια να στρογγυλοκάτσει καί να χτίσει απάνω σε (ήδη γνωστά) …αρχαία!

Τα οποία αρχαία αυτά από κάτω τους κρύβουν κάτι ακόμη αρχαιότερο.

Οι ιθαγενείς ψιλογνωρίζουν γιά τ’ αρχαία (όχι γιά το αρχαιότερο), αλλά διαχρονικώς ζούν στην κοσμάρα τους. Έτσι, ένας Ζεύς οίδε εάν καί τί ανέσκαψε / άρπαξε / φυγάδευσε ο καλός άνθρωπος. Ο οποίος μπορεί να ήξερε, μπορεί καί να μην ήξερε γιά το «αρχαιότερο» – αλλά είναι σίγουρο πως το ανακάλυψε. (Τόσα χρόνια μέσα στο κτήμα του, δεν νομίζω πως διαρκώς κυνηγούσε τα σπουργίτια με τη σφεντόνα.)

Εν πάει περιπτώσει, περνάνε τα χρόνια κι οι καιροί, καί μία κακή ψυχρή κι ανάποδη πρωΐα εισέρχονται στη μικρή πόλη οι συμπατριώτες του καλού ανθρώπου, ως ένοπλοι κατακτητές. Ο καλός άνθρωπος μπαίνει μπροστά στην υποδοχή καί λέει στους συμπατριώτες του να μην πειράξουν τους ιθαγενείς, διότι πρόκειται γιά καλά νομιστεράκια. Οι συμπατριώτες του καλού ανθρώπου όντως το τηρούν αυτό…

…Ώσπου, μιά άλλη μέρα, τους έρχεται εντολή να κυνηγήσουν κάτι άλλους αποικιοκράτες, που ζούσαν επί χρόνια ανάμεσα στους ιθαγενείς.

Αυτοί οι αποικιοκράτες, τώρα, ήσαντε κάτι πολύ παράξενα άτομα – πιστεύανε έναν απαίσιο θεό ονόματι «Σαββάτ»; «Σαυράτ»; κάπως έτσι, καί (προσπαθώντας να του μοιάσουνε) ήσαν απαίσιοι κι οι ίδιοι. Περιττό να πω ότι αυτούς τους σιχαμερούς δεν τους ήθελε κανένας γιά παρέα.

Κανένας; όχι ακριβώς. Κάμποσοι (βλαμμένοι; ) ιθαγενείς τους συμπαθούσαν – όπως (γιά τους δικούς του λόγους) τους συμπαθούσε κι ο καλός άνθρωπος. Έτσι, αυτή η μικρή ομάδα σκέφτηκε να τους ανακατέψει με τους ιθαγενείς, ώστε να μην τους πάρουν χαμπάρι οι ένοπλοι συμπατριώτες του καλού ανθρώπου καί τους φονεύσουν. Πώς; δίνοντάς τους ταυτότητες με (κατασκευασμένα) ονόματα ιθαγενών, καί φυγαδεύοντάς τους στα κοντινά ορεινά χωριά.

 

2α. Ο άνθρωπας του μεντρεσέ

Ένθ’ «άνθρωπας» (ή -ιδιωματικώς εν τήι καθαρευούσηι- «άνθρωψ») είναι ο άνθρωπος των καταστάσεων, ώ καλοί κι αγαθοί αναγνώστες μου, που δεν ξέρετε από τέτοια.

Ξαναπερνάνε, λοιπόν, χρόνια καί καιροί. Κι ένα ωραίο πρωϊνό, οι ιθαγενείς βλέπουν -μάλλον ευχαριστημένοι- στην πόλη τους να έχει ιδρυθεί μέγα ιεροδιδασκαλείον («μεντρεσές», Τουρκιστί), καί να παραδίδει μαθήματα. Έμβλημα του γκράν μεντρεσέ είναι ένα …μεταλλαγμένο γαϊδούρι, το οποίο οι ιθαγενείς αποκαλούν «Λιβερπούλαυρο»; «Λονδίναυρο»; «Κένταυρο»; κάπως έτσι.

Ο γράφων δεν δίνει σημασία. Κάτι τέτοια ονόματα έχουν πλημμυρίσει την Ελλάδα, κι έχουν αποκεφαλίσει την πρωτοτυπία. Κάτι ονόματα όπως «Αερικό» καί «Λιόγερμα» σ’ εξοχικές καφετέριες, «Στροφιλιά» σε ταβέρνες, «Όμηρος» σε βιβλιοπωλεία, καί «Λονδίναυρος» σε ο,τιδήποτε απάνω στο βουνό Υφήλιον (από καφενεία, μέχρι παράγκες που πουλάνε βότανα γιά την ποδάγρα), ομοιομορφία του κερατά κι άσ’ τα να πάνε δηλαδής. Σαν τα τσολιαδάκια στα καταστήματα αναμνηστικών.

Όμως, κάτι δεν πάει καλά: οι παμπάλαιοι μύθοι των ιθαγενών μας πληροφορούν πως αυτοί οι «Λονδίναυροι» δεν ήσαντε καθόλου καλά παιδιά. Πλήν ελαχίστων εξαιρέσεων.

‘Μπάσ’ περ’πτώσ’, η ζωή συνεχίζεται – κι ο γράφων δε σταματάει να βγαίνει απ’ το σπίτι του, περπατώντας στους δρόμους της πόλης. Σε συναντήσεις, λοιπόν, αρκετοί ιθαγενείς (γνωστοί του γράφοντος) του υπέδειξαν μ’ ενθουσιασμό το έμβλημα με το γαϊδούρι ψηλά απάνω στο ντουβάρι, αναφωνούντες θριαμβευτικώς: «- Είδες; ο Ψείρων!« (Χαιρόντουσαν οι έρμοι, διότι ο Ψείρων κι ο αδερφός του, ο Βόλος, ήσαντε τα μόνα καλά παιδιά ανάμεσα στους Λονδίναυρους.)

Σ’ εκείνο ακριβώς το σημείο, όμως, ο γράφων τους γείωνε συστηματικώς.

«- Γιατί; Πού το είδες; Γράφει πουθενά τη λέξη ‘Ψείρων’;»

Ο μέσος ιθαγενής κατά κανόνα έμενε ελαφρώς ηλεκτροπληγμένος, αλλά συνερχόταν γρήγορα. «- Τί σημασία έχει;», απαντούσε. «Αυτός είναι!»

Αμ, δέ!!!

Δύσκολο, όμως, έως αδύνατον να κάνεις σ’ άσχετους ιθαγενείς ταχύρρυθμο σεμινάριο περί συμβόλων, «όπως επάνω, έτσι καί κάτω», «οι σκέψεις γίνονται πράξεις» (κτλ κτλ) – καί δή, στα όρθια. Οπότε, ο γράφων απλώς χαμογελούσε κι έφευγε, χωρίς περαιτέρω σχόλια.

Αλλά, είτε επειδή τυγχάνει φιλοπερίεργο άτομο, είτε επειδή τα νέα στις μικρές πόλεις διαδίδονται με την ταχύτητα ηλεκτρικού ρεύματος σε καλώδιο, μαθαίνει μιά ωραία πρωΐα ότι ένας κάποιος άνθρωψ, κάπου κάπως σχετιζόμενος με τον μεντρεσέ, έχει ένα παράξενο επίθετο – μ’ ελάχιστα ιθαγενή ακουστική. Αυτό το άτομο, τώρα, δεν φαινόταν (προς το παρόν) άμεσα εμπλεκόμενο στα δικά μας θέματα. Αλλά του οικοδεσπότη σας τού ‘κατσε πως ο λεγάμενος άνθρωπας έχει έντονη σχέση με την τότε εποχή, καί ξαναγύρισε (μετενσαρκωμένος) πίσω στα παλιά λημέρια ψάχνοντας …κάτι…

Κι επειδή, όσο νά ‘ναι, ένα άλφα κόλλημα τό ‘χω, δεν είναι να μου μπούν ιδέες! 🙂

«- Ρέ, τί παίζεται εδώ;!», αναρωτιέται ο γράφων.

Παιζόταν ποδοσφαιρικό στοίχημα! 🙂

 

2β. Ο βασιλέψ των σπόρ

Βλέπετε, ο γραφιάς σας κοιτάζει πότε-πότε να ενισχύσει το ταπεινό του εισόδημα, στοιχηματίζοντας σε ποδοσφαιρικούς αγώνες. Βέβαια, το αποτέλεσμα είναι εντελώς διάφορον του γρήγορου πλουτισμού: ο γράφων κερδίζει μικροποσά, χάνει μικροποσά, καί στο σύνολον προκύπτει πως απλώς ανακατεύει την καρδάρα του χρήματος, ενώ άλλοι τρώνε το παραγόμενο ανθόγαλα. Ωστόσο, το ποδοσφαιρικό στοίχημα αποδεικνύεται κάτι σα γλυκό του κουταλιού: περνάει η ώρα ευχάριστα, άνευ ευθυνών, καί το μυαλό (που κοντεύει να καεί απ’ το πολύ ψάξιμο στην Ιωλκό καί την Αία) κατεβάζει στροφές στο ρελαντί.

Μισό ευρώ ο καφές απ’ το μηχάνημα, τζάμπα θέαμα απ’ αρκετές οθόνες, συν οι συνομιλίες με τους λοιπούς θαμώνες, συνιστούν ένα -ολιγόωρης διάρκειας- ιδιότυπο σπά χαλάρωσης στη φτήνεια γιά τον ιστολόγο σας. (Όταν δεν έχει εφορίες καί λοιπές έγνοιες στο κεφάλι του.)

Όπως καί νά ‘χει, το στοίχημα περιλαμβάνει καί παράπλευρες ενασχολήσεις. Φερ’ ειπείν, μαθαίνεις Γεωγραφία καί θυμάσαι πράγματα, που έχεις να τ’ ακούσεις απ’ το Δημοτικό. Υπάρχει, ας πούμε, μία ομάδα που λέγεται … «Τσιμπούρι» (κατά Ταϋλάνδη μεριά, εκεί όπου οι δημοσιογράφοι που λένε ψέμματα, θα εκτελούνταινά ‘την!), άλλη που λέγεται «Καραμπόμπο (Φουτέμπολ Κλούμπ)» (όπως λέμε: «- Πού πά’ ρέ Καραμπόμπο!»νά ‘την κι αυτήν), άλλη που λέγεται «Δοβρουτσά» (εδώ – κάπου την είχα ακουστά αυτήνηνε απ’ την Εθνεγερσία του 1821), καί γενικώς ο ντουνιάς παίζει ποδόσφαιρο κι εμείς μορφωνόμαστε.

(Ενίοτε παίζω καί τη Μάλμοε Φοτμπολφοέρενινγκ. Δεν είναι αναδιπλούμενο σκαμνάκι απ’ το ΙΚΕΑ, ρέ! Η ομαδάρα του Πολσεμάννου είναι! Λολ!!!)

Λοιπόν, πέρα απ’ τη Γεωγραφία, με το ποδοσφαιρκό στοίχημα μαθαίνεις κι ανθρωπολογία. Μελετάς τα επίθετα των παικτών, λες: «- Κοίτα, ρέ, επίθετα πού ‘χει ο κόσμος!», σπας πλάκα βλέποντας κάτι αραπάδες (με το συμπάθειο) να παίζουν στη Νατσιονάλμάννννσσσshάφτ καί να χαρακτηρίζονται «Γερμανοί»… Καί, γενικώς, το στοίχημα, βοηθούντος καί του ιντερνετίου, έχει κάνει τον κόσμο ένα μικρό χωριό, όπου (σχεδόν) όλοι είμαστε κοντοχωριανοί καί φιλαράκια.

Οι προχωρημένοι στη συγκεκριμένη ασχολία, από ένα σημείο καί μετά αναγνωρίζουν με τη μία από πού κρατάει η σκούφια εκάστου παίχτωρος. «- Ρέ! Αυτός είναι απ’ τη Σαϊτάμα!», αναφωνούν αίφνης. Λες κι ήξεραν εξαπανέκαθεν πως υπάρχει κι η Σαϊτάμα.

Όμως, ο γράφων τυγχάνει άτομο ανάποδο! Λοιπόν, με τη μελέτη των επιθέτων των ποδοσφαιριστών, βρήκε με τη μία την καταγωγή …του άνθρωπα. «- Δηλαδή, έχεις συνομώνυμο αριστερό μέσο από χώρα τίγκα στους πιστούς του Σαυράτ; Πουλλλάκι μουουου!!!… Σε τσάκωσα!«, σκέφτηκε. Έμ, έτσι εξηγούνται όλα! Έλληνας ορθόδοξος ΔΕΝ είσαι με τίποτε, μάγκα μου, καί καλά τό ‘χα υποψιαστεί απ’ την αρχή! Ένα κωλοέγγραφο καί μία προσθήκη τελικού -ς δεν κρύβουν ούτε το ψυχρό βλέμμα ενός Χαζαρο-Σκύθη πιστού του Σαυράτ, ούτε τον «φιδίσιο» επισερνάμενο τόνο της φωνής του, ούτε τον κρυψίνου δολοφονικό χαρακτήρα του. Ούτε το τί γυρεύει, που τριγυρνάει τον μεντρεσέ ωσάν όρνεον.

Ως γνωστόν, οι μεντρεσέδες ανέκαθεν εκπαίδευαν γενιτσάρους. Παναπεί, άτομα που ξεχνούσαν την εθνική καταγωγή τους, καί δούλευαν γιά αλλότρια συμφέροντα – ανθελληνικά. Γιατί, λοιπόν, ετούτος εδώ να βγάλει άλλου είδους μουεζίνηδες;

Έτσι εξηγούνται όλα! Ο προπολεμικός καλός άνθρωπος φρόντισε να βγεί ψεύτικη ταυτότητα καί γιά τον πατέρα του άνθρωπα. Η δε ταυτότητα μάλλον είχε τέτοια ομορφιά στις σφραγίδες (σκέτο έργο τέχνης, ‘λαδής), που τη …διατήρησαν! 🙂 Καί την κληρονόμησε ο άνθρωψ.

Δεύτερη μασκοφορία, λοιπόν – και (ακόμη καί οι πλέον στόκοι) καταλαβαίνουμε πως μερικοί λεβέντες σχεδιάζουν τους στόχους τους μακροχρονίως. Όμως, παρατάμε προς στιγμήν τη λεπτομερή ανάλυση των σχεδίων των λεβεντανθρώπων αυτών, διότι την προσοχή μας τραβάει σμήνός τι παραδεισίων πτηνών. Αποδημητικών.

 

3. Τ’ αποδημητικά παπιά

Ας υποθέσουμε πως κατάγεται τις από μία μικρή Ελληνική πόλη. Ας υποθέσουμε πως είναι μορφωμένος κι επιτυχημένος (παράδειγμα προς μίμηση καί παιδί γιά παρέα, να ‘ούμ’), αλλ’ η ζωή του εξελίσσεται μακράν του γενέθλιου τόπου του. Στο εξωτερικό. Οπότε, τί κάνει ο άνθρωπός μας όταν δεν έχει δουλειά; Δεν υπονοώ ότι συσφίγγει τις σχέσεις του με τα παιδιά του, αλλ’ υποθέτω πως πάει διακοπές σε τόπους εξωτικούς (αν δεν ζή εκεί μονίμως), διότι τα λεφτά δεν είναι πρόβλημα.

Απ’ ανάμεσα, μία στις τόσες, επισκέπτεται τα παππούδια στη γενέτειρα – με την οποία δεν τον συνδέει τίποτ’ άλλο, πέραν της καταγωγής καί των παιδικών αναμνήσεων. Κι αν πεθύμησε να δει κάποιον απ’ τα παλιά, στον 21ο μΧ αιώνα (με τις βιντεοκλήσεις) τον βλέπει καί τον ακούει μιά χαρά από οσονδήποτε μακριά, χωρίς να μετακινηθεί. (Ευτυχώς, ακόμη δεν τον μυρίζει.)

Μόνο τα παππούδια θα γκρινιάξουν, διότι θέλουν να τον αγγίζουν από κοντά – καί δε θέλουν καί πολλά-πολλά με κομπιούτερζ παύλα θηρίον των Βρυξελλών 666. Αλλά, είπαμε: τα καλοκαίρια, θά ‘χουν καί οι πρεσβύτες την ευκαιρία τους.

Ακόμη περισσότερο, δεν έχει κανένα νόημα να δοκιμάσει ετούτος ο -πετυχημένος- άνθρωψ να «βοηθήσει» τη γενέτειρα πόλη του σε κάποιον τομέα. Διότι απλούστατα δεν μπορεί. Τελεία. Είναι μακριά, γιά να προσφέρει ο,τιδήποτε.

Έρχεται, όμως, το πλήρωμα του χρόνου, κι ένας τοπικός αγάς πείθει μερικούς τέτοιους εκλαμπρότατους να συστήσουν …σύλλογο!!!

Αυτό το φρούτον το σεσηπός, τώρα, τί νόημα έχει; Απολύτως ουδέν. Αλλά, ο αγάς είναι μπαμπόνηρος. Δεν κάνει τέτοιες κινήσεις τζάμπα, διότι είναι πλέον ή σίγουρο πως κάπου το πάει. Τζάμπα είναι μόνο τα τραπεζώματα των εκλαμπροτάτων, διότι πληρώνονται από τους ιθαγενείς μέσωι των φόρων που μαζεύει ο αγάς. Καί γιά να μη διαμαρτύρονται οι ιθαγενείς, τα τραπεζώματα (όχι τα τραπέζια) επενδύονται με μορφωτικές ομιλίες καί τέτοια, που κατά κανόνα λαμβάνουν χώραν στον μεντρεσέ!

(Κινήσεις άνευ ουσίας, δηλαδή. Διότι καί στα μοναστήρια, που κατά τη διάρκεια του κοινού φαγητού μιλάει ένας καλόγερος από άμβωνος, όλοι προσέχουν το φαγητό – κι όχι τον ομιλούντα.)

Τί να διαμαρτυρηθούν οι ιθαγενείς, όμως, που σπεύδουν κι αυτοί οι έρμοι να τσακίσουν τα εδέσματα του μπουφέ των συνεστιάσεων αυτών; (Τον πλήρωσαν, στο κάτω-κάτω, δεν τον πλήρωσαν; )

Περνάνε, λοιπόν, τα χρόνια, όλοι γηράσκουν διδασκόμενοι απ’ τα σοφά λόγια των εκλαμπροτάτων («όλοι»; έ, όχι δά! 🙂 ), ώσπου, κάπου μέσα απ’ τα έπεα του συλλόγου του αγά πετιέται η μαγική κουβέντα:

Ιάσων!!!

Μά’στα!… Το πιάσαμε το υπονοούμενο! Αυτός σας καίει, ωρέ πετυχημένοι άνθρωπες, καί μου μαζεύεστε εδώ κάθε τόσο, κι όχι οι γέροι γονείς σας!

Όμως, τί θέλετε απ’ τον Ιάσονα – γιά νά ‘χουμε καλό ρώτημα; Δεν σας επαρκούν αυτά που γράφει οποιοδήποτε βιβλίο Ελληνικής Μυθολογίας; Έ;

 

4. Οθωμανικόν Κτηματολόγιον

Αυτός ο αγάς, πάλι, που τό ‘ψαξα λιγάκι το θέμα, είναι ενδιαφέρουσα παρουσία. Διότι σε μακρινούς του συγγενείς ανήκει ένα παλιό τζαμί, χτισμένο στο όνομα (άκουσον, άκουσον!) της μυθολογούμενης γκόμενας καποιανού … «προφήτη». (Αλλά σαφώς όχι «τού» Προφήτη, μην παίρνουμε καί θάρρος! 🙂 ) Πώς είναι τα τζαμιά της Αϊσάς; Κάπως έτσι.

Έ, λοιπόν, απάνω στο υπέρθυρο της εισόδου του τζαμιού απεικονίζεται κάποιος έφιππος, που σκοτώνει έναν …δράκο! (Συμπαθάτε με, δε ρώτησα αν το μακαρίτικο ερπετόν ήτο της Αίας. Τί να σας πω!) Αλλά η μαρμαρόπλακα είναι αποσπασμένη από κάποιο αρχαιοελληνικό νεκροταφείο της περιοχής, με αποξεσμένες τις αρχικές παραστάσεις… σαφέστατο δείγμα πως την τσούρνεψε πολύ συγκεκριμένη παρέα «αρχαιοφίλων», γνωστή ως «Δηλητηριάντι» – ή κάπως έτσι. Τώρα, ποιά σχέση είχαν αυτοί οι αλητήριοι «Δηλητήριοι» με τους προγόνους του αγά, δεν γνωρίζω.

Το κυριώτερο: το τζαμί βρίσκεται πολύ κοντά στην ευθεία που σχηματίζουν δύο μενίρ, χαμένα μέσα στο βαθύ πράσινο της περιοχής.

Εξ ανάγκης, διότι αλλοιώς (δηλ. γιά να περνάει η ευθεία απ’ αυτό) έπρεπε να το χτίσουν σε γκρεμό. Μπορεί συμπτωματικά – αλλά, σκανδαλωδώς κοντά.

Πριν προχωρήσουμε, να συμπληρώσω πως καί με τον αγά έχω φάει κόλλημα – πως πρόκειται επίσης γιά μετενσαρκωμένον ένοικο της πάλαι ποτέ Ιωλκού, που κι αυτός ψάχνει θησαυρούς εκείθε.

 

5. Οι πυρηνικές γίδες

Δεν είναι, όμως, μονάχα ο σύλλογος του αγά, που δε θέλει να μας βλέπει αμόρφωτους. Είναι καί το Σέρν! Ναί, το γνωστό πολυεθνικό ίδρυμα εις τας Ελβετίας. (Αφήστε τη μόρφωση, ρέ, καί φέρτε μας τίποτε ελβετικά λεφτά! Απ’ αυτήν έχουμε, απ’ αυτά δεν έχουμε!) Το οποίο βρήκε ένα παλιό σχολείο σ’ ένα παλαιοχώρι της περιοχής (που ονομάζεται …Νεοχώρι! ΛΟΛ!!!), κάτοικοι τρείς κι ο κούκος, καί το μετέτρεψε σε σταθμό …παρακολουθήσεως των πειραμάτων αυτουνού του Σέρν πασών των Ελβετιών σε πραγματικό χρόνο!!!

Δικαιολογημένα, λοιπόν, με ρώτησε η Μάγια η Μέλισσα (προσπαθώντας να αιτιολογήσει τα έξοδα των συνήθως τσιγκουναραίων Ελβετών), αν ο καφετζής του χωριού έχει βραβευτεί με Νομπέλ στη Φυσική, αλλά ευτούνος προτιμάει να διάγει βίον αφανή, καί δεν τον ξέρει ο πολύς κόσμος. Τί να της πω; Της απάντησα πως το επίθετο του καφετζή δεν ανευρίσκεται στον κατάλογο των Νομπελιστών της Φυσικής μεν, αλλά πιθανόν οι κατσίκες του χωριού να παρουσιάζουν ασυνήθιστη ευφυΐα. Να μπήκε μέσα τους ο Πάνας, ξέρω ‘γώ.

Δεν θα το λύσουμε τώρα αμέσως αυτό το ζήτημα, αλλά ομολογώ πως πολύς κόσμος παλάβωσε να βρεί μιά εξήγηση. (Κι εγώ, κάτι ψιλά. Όχι κάτι χοντρά, επειδή σε αμήχανες καταστάσεις συνήθως προσπαθώ να παραμένω ψύχραιμος.) Διότι, απονήρευτε αναγνώστη μου, οι επιστήμονοι ουδέποτε κάνουν τυχαίες κινήσεις.

Μέχρι, όμως, να λύσουμε το μυστήριον, ας δούμε τα σίγουρα που έχουμε στα χέρια μας.

 

6. Συμπέρασμα;

Τί μας έμεινε απ’ τα μέχρι τώρα ειπωθέντα;

Πολλά.

  • Πρώτον, ότι η πραγματικότητα πάντα ξεπερνάει καί την πιό άγρια φαντασία.

Η πραγματικότητα; Ξέρω καί ‘γώ… 🙂

Πάντως, αναγνώστη μου, αν δοκίμαζα να εκδώσω το -με τόσο σαλατοειδή υπόθεση καί τόσο ετερόκλητους ήρωες («άνθρωπες», αγάδες, καί λοιπούς)- παρόν μυθιστόρημα, κατ’ ευθείαν στην ανακύκλωση θα πήγαινε! Εδώ τζάμπα τό ‘χω, καί σε βλέπω να δυσανασχετείς! 🙂

  • Δεύτερον, πως πράγματι είμαστε σε καλό δρόμο, ψάχνοντας τα μυστικά της Ιωλκού.

Διότι δεν εξηγείται αλλοιώς η συγκέντρωση τόσων πεινασμένων γυπών από πάνω!

  • Τρίτον, πως ακόμη καί οι γύπες μπορούν να λάβουν εκπαίδευση …λαγού! 🙂

Νά, αίφνης, λίγο παλιότερα κάποια πτερωτά λαγουδάκια του είδους βγάλανε βιβλία, όπου η Αργώ αναφέρεται ως …διαστημόπλοιο!!! Φαίνεται πως κάτι είχε πάρει τ’ αυτί τους (από πηγές άγνωστες σ’ εμένα) γι’ αυτά που περιγράφουμε εδώ, καί σου λέει: Αφού η Αργώ αφήνει Ηλιακό Σύστημα, γιά να πάει σε Ηλιακό Σύστημα, άραγες είναι διαστημόπλοιο! Το πήραν, δηλαδή, στην κυριολεξία. Συλλογιστική «εψιλονιακών» Ελλαδεμπόρων, που σπάει κόκκαλα…

(Σκέφτομαι με πικρία όλα τα πιτσιρίκια, που βραχυκύκλωσε το μυαλό τους από κάτι τέτοιους μαλάκες. Όμως, ας κάνουμε όλοι ΤΩΡΑ το καλύτερο γιά την πατρίδα, κι αυτά θα ξεχαστούν.)

Το παρήγορο είναι πως, ουδέποτε θα «ξεκλειδώσουν» τέτοιες γνώσεις γιά τα λαμόγια. Παρατηρημένο: αυτά συνεχώς φτάνουν στην πηγή, αλλά ποτέ δεν πίνουν νερό. Αυτού του είδους οι γνώσεις, οι κοιμισμένες εδώ καί πολλούς αιώνες, περιμένουν μονάχα τους κατάλληλους Έλληνες να τις «ξυπνήσουν». Κανέναν άλλον.

(Γι’ αυτό κι εγώ γράφω δημοσίως όσα γράφω, αδιαφορώντας γιά το ποιός με διαβάζει. Οι ωραίες κοιμώμενες γνώσεις …επιλέγουν αυτές τους παραλήπτες τους! 🙂 )

  • Τέταρτον, ότι πράγματι υπήρχαν τα δύο μοντέλα του Ηλιακού μας Συστήματος στην Ιωλκό καί την Αία.

Αφού τό ‘γραψαν (έστω καί με διαφορετικό τρόπο) μέχρι κι οι λαγοί, ισχύει!

  • Πέμπτον, το ότι κάποιος, που έχει ταυτότητα Έλληνα, δεν είναι απαραίτητα Έλληνας.

Δεν μιλάω μονάχα γιά τις κατά εποχές μαϊμού «Ελληνοποιήσεις» διαφόρων αλλοφύλων (από εγκληματίες της Κασπίας, μέχρι τον Μανικετόκουμπο), αλλά καί γιά κάποιες ψυχές, που ενσαρκώνονται σ’ Ελληνικά σώματα. Αυτές δεν είναι ψυχές Ελλήνων. Είναι Δούρειοι Ίπποι.

Συγκρατήστε το αυτό, εφ’ όσον ζήτε με άλλα άτομα. Στη ζωή σας, θα πορευτείτε αναγκαστικά μαζί μ’ αυτό το «δόγμα», θέλετε-δε θέλετε. Μέχρις ότου γίνει ο οριστικός διαχωρισμός ανθρώπων, Ελλήνων, πιστών του Σαυράτ, Ατλάντων, Δουρείων Ίππων, καί βιολογικών ρομπότ.

(«Πολυπολιτισμός», καί σκατά!)

(επόμενο)

 

Ιωλκός – δ’ μέρος

11 Σχόλια

(προηγούμενο)

arxigramma-Sigmaυνοψίζω τα μέχρι στιγμής συμπεράσματά μας.

Ο Ιάσων, αφού ολοκλήρωσε τη μαθητεία του στον κένταυρο Χείρωνα, θέλει να ξαναπάρει τον θρόνο της Ιωλκού από τον σφετεριστή Πελία. Όχι μόνον επειδή είναι ο νόμιμος διάδοχος, αλλά καί γιά να ενεργοποιήσει τη διάταξη του «ηλιακού συστήματος» της Ιωλκού, πράγμα που δεν πρόλαβε να κάνει ο πατέρας του ο Αίσων.

Ο σκοπός, γιά τον οποίο στήθηκε αυτό το πλέγμα ναών, είναι η ισχυροποίηση της περιοχής εναντίον επιβουλών. (Καλύτερη έκφραση: ένας απ’ όλους τους πιθανούς/επιτεύξιμους σκοπούς.) Ενδεχομένως η ισχυροποίηση κι όλης της Ελλάδας, ανάλογα με το πόση αιθερική ενέργεια θα μπορούσε να χειριστεί η διάταξη. (Διότι, αν δεν τη δοκίμαζαν στην πράξη, δεν θα ήξεραν ακριβώς.) Οι δε απαραίτητες γνώσεις είτε ήταν κτήμα του ιερατείου, ή ανακαλύφθηκαν σε ανασκαφές ή/καί κρύπτες της πάλαι ποτέ Διμένεας.

Όμως, ο αρχομανής Ατλάντειος δολοφόνος Πελίας (ο οποίος πληροφορήθηκε μέχρι κάποιο σημείο τα σχετικά) στέκει εμπόδιο στην προσπάθεια αυτή. Έτσι, ο Ιάσων (προβλέποντας επιτυχώς τη μελλοντική αρνητική στάση του Πελία) είχε επεξεργαστεί ένα σχέδιο προς μιά μεγαλοφυή κοροϊδία: θα έφερνε στον κουτοπόνηρο Πελία το χρυσόμαλλο δέρας απ’ την Αία, δηλαδή τον υποτιθέμενο «ενεργοποιητή» του εκεί μοντέλου του ηλιακού συστήματος – όσο καί να κόστιζε αυτή η απόπειρα σε κόπο ή κινδύνους. Καί μετά… ποιός ζή, ποιός πεθαίνει!… με το σπαθί, ή δίπλα στο σπαθί! 🙂

Βέβαια, το πλήρωμα της Αργούς είχε κι άλλες εργασίες να επιτελέσει, όπως πχ να εξουδετερώσει την επιρροή των Ατλαντοπελασγών επιδρομέων στο βόρειο Αιγαίο (σας θυμίζει κάτι;...), ή ν’ ανοίξει οριστικά τη δίοδο προς τον Εύξεινο Πόντο. Ωστόσο, το δέρας, αν κι επί της ουσίας άχρηστο, πρόσφερε μιά πρώτης τάξεως προκάλυψη γιά τις υπόλοιπες επί μέρους αποστολές της Αργούς.

Το να παίξει το δέρας τον υποτιθέμενο ρόλο του, ήταν αδύνατον. Καί διότι δεν μπορούσε κάποιος να περιμένει κάτι από ένα προβατοτόμαρο, καί διότι τα δύο «ηλιακά συστήματα» Αίας καί Ιωλκού ήταν διαφορετικά.

Ο Ιάσων τα γνώριζε αυτά, ο Πελίας όχι. Άρα, ο Ιάσων είχε όλα τα όπλα να στεφθεί νικητής στη διαμάχη του με τον σφετεριστή του θρόνου της Ιωλκού.

 

Γιατί τα δύο «ηλιακά συστήματα» ήταν διαφορετικά; Εννοώ, διαφορετικής «τοπολογίας» – που λένε καί στα ηλεκτρονικά.

Διότι, οι μέχρι τώρα σκέψεις μου με οδήγησαν στο ότι το «ηλιακό σύστημα» της Κολχίδας ήταν μαγιάνικου τύπου (κεντρική λεωφόρος με εκατέρωθεν πυραμίδες), ενώ η -εννοείται!- άριστη γνώση μου της φυσικής τοπογραφίας της πόλης μου (όσα ξέρ’ ο νοικοκύρης…), μου υπέδειξε «ηλιακό σύστημα» (της αρχαίας Ιωλκού) με κεντρικό «Ήλιο» καί κυκλικές πλανητικές τροχιές τριγύρω.

Η επιβεβαίωση -γιά την Ιωλκό- δεν άργησε να έρθει, μετά από κάμποσες «ασκήσεις επί χάρτου».

Καί γιατί τα δύο «Ηλιακά Συστήματα» να μην είναι ίδια;

Διότι -κατά τα φαινόμενα- η κυκλική τοπολογία μπορούσε να ελκύει πολύ μεγαλύτερη ποσότητα αιθερικής ενέργειας από την ευθύγραμμη «σχηματική». (Είπε κανείς σας τη λέξη «Στόουνχετζ»; ) Άρα, ετίθετο θέμα χειρισμού αυτής της ενέργειας. Ποιός ήταν ικανός να την αντέξει, δηλαδή. Κι εφ’ όσον κάποιοι άνθρωποι δεν άντεχαν, προτιμούσαν τη μικρότερη ποσότητα αιθερικής ενέργειας. Λογικό. Απόλυτα.

Εδώ θυμηθείτε πως οι άνθρωποι δεν ανήκουμε όλοι στην ίδια φυλή. Άρα, δεν έχουμε τις ίδιες αντοχές παντού, ή τις ίδιες εγκεφαλικές ικανότητες, κτλ. Ένα πολύ απλό παράδειγμα, πάλι με Ήλιο: πόσα άτομα καί ποιών φυλών κάθονται στον Ήλιο με τις ώρες, στις ακρογιαλιές της πατρίδας μας τα καλοκαίρια; (Εντάξει, καί οι σαυροαγγλίδες. Αλλά, πώς γίνεται το δέρμα τους μετά το μπάνιο – σε αντίθεση με τις Ελληνίδες; …«Αποσαυρίζει» εντελώς! LOL!!!)

 

Αφού απαντήσαμε καί σ’ αυτό, ας δούμε αν έχουμε δίκιο στην πράξη. Ωραία, εφ’ όσον μιλάμε γιά ιστορίες μερικών χιλιάδων ετών παλιές, μήπως μπορώ να ισχυριστώ ό,τι μου κατέβει στο κεφάλι;

Όχι! Διότι έχουμε λειτουργούντα μοντέλα «ηλιακού συστήματος» σήμερα. Στην εποχή μας.

Θα τα εξετάσουμε από δύο πλευρές τους: την καθ’ εαυτή αναπαράσταση του πραγματικού Ηλιακού μας Συστήματος, καί την τυχόν επίδραση που έχουν στους επισκέπτες.

Δηλαδή:

Ωραία μεν η μνημειακή καλλιτεχνία των «ηλιακών συστημάτων», αλλά μας ωφελεί σε τίποτε;

Όπως καταλαβαίνετε, ακριβώς αυτό το «όφελος» είναι που μας στροβιλίζει το μυαλό. Ο σκέτος περίπατος σε οποιοδήποτε πάρκο με μνημεία θα μ’ απασχολούσε, εάν ήμουν απλά φιλότεχνος!

Καί γιά ποιό «όφελος» μιλάμε, δηλαδή; Ετούτο:

Μπορούν να κάνουν τίποτε τα «Ηλιακά Συστήματα»; Μπορούν να επιφέρουν αλλαγές στην πραγματικότητα;

Γιά να δούμε!…

 

1α. Ευθύγραμμο «Ηλιακό Σύστημα» μέσα σε «κουτί» – αναπαράσταση

Ο Έντουαρντ Ληντσκάλνιν, ένας παράξενος ανθρωπάκος με καταγωγή από τη Λεττονία, έφτιαξε -κατά τη δεκαετία του 1950- το περίφημο «Κοραλλένιο Κάστρο» στη Φλόριντα των ηπαπάρα. Πώς; Με το παλιό φορτηγάκι του, καί μ’ εργαλεία που αγόραζε από παλιατζήδικα, πήγαινε στη θάλασσα κι έσπαζε τεράστια κομμάτια κοραλλιογενών γρανιτών. Τα οποία μετά κουβαλούσε σε μιά έκταση, που είχε αγοράσει.

Εκεί τα σκάλιζε, τους έδινε διάφορες μορφές, τα τοποθετούσε στο έδαφος, καί μερικά τα έκανε …κινούμενα – όπως πχ μιά πόρτα πολλών τόνων βάρους, που ανοίγει με απλό σπρώξιμο με το δάχτυλο του χεριού.

Κι όχι μόνον αυτό! Κάποια στιγμή, μετακίνησε όλους αυτούς τους γρανίτινους όγκους σε μιά νέα έκταση, λίγο παραπέρα. Διότι αφ’ ενός μεν εκεί κοντά -λέγεται πως- χτίστηκε λίγο αργότερα μία στρατιωτική βάση (που δεν ήθελε «γείτονες»), ο ίδιος δέ ισχυριζόταν ότι οι γεωμαγνητικές γραμμές μετακινήθηκαν, έφυγαν από το παλιό του οικόπεδο (καί πήγαν στο καινούργιο), καί δεν τον βοηθάνε πλέον. Αυτή η νέα έκταση είναι η σημερινή, όπου βρίσκεται το «Κάστρο».

Το «Κοραλλένιο Κάστρο» από πάνω:

Κοραλλένιο-Κάστρο

Μπορείτε να ψάξετε καί γιά φωτογραφίες των γρανιτένιων καλλιτεχνικών δημιουργημάτων. Ανάμεσα στις διάφορες σκαλισμένες μορφές των βράχων, θα βρείτε κι ένα μίνι «Ηλιακό Σύστημα», με κάμποσους πλανήτες (Άρη, Κρόνο, κτλ). Υπάρχουν καί «κρυμμένοι» πλανήτες, όπως πχ η Αφροδίτη, υπό την μορφή του (καρδιόσχημου) «τραπεζιού των ερωτευμένων». Εν συνόλωι, πρόκειται καθαρά γιά ένα σύγχρονο μοντέλο ηλιακού συστήματος («γραμμικής μορφής»), σαν αυτά που συζητάμε.

Όμως, ατελές. Αν καί τη δεκαετία του 1950 ήταν γνωστοί όλοι οι πλανήτες του Ηλιακού μας Συστήματος, που είναι γνωστοί καί σήμερα, ο -γιά παράδειγμα- Ποσειδών κι ο Πλούτων δεν έχουν αναπαρασταθεί.

 

1β. «Κοραλλένιο Κάστρο» – επίδραση

Ο Ληντσκάλνιν ήταν μιά ενδιαφέρουσα προσωπικότητα, με κάμποσα ταλέντα. Έγραψε κι ένα βιβλίο περί Ηλεκτρομαγνητισμού. Όσο γιά το παρελθόν του, αρνούταν συστηματικά να το αποκαλύψει. Πχ έλεγε πως έμεινε εργένης, επειδή την τελευταία στιγμή του την έκανε γυριστή η πάλαι ποτέ δεκαεξάχρονη αρραβωνιαστικιά του, με την οποία είχε σημαντική διαφορά ηλικίας. (Εξ ού μύθου καί το περίφημο τραγούδι «Ευτυχισμένα δεκάξη!»)

Όμως, λίγοι γνωρίζουν πως οι Βαλτικές Χώρες διέθεταν ναούς της αρχαίας παγανιστικής θρησκείας τους σε συνεχή λειτουργία από την αρχαία εποχή!... Μέχρι που τους έκλεισαν οι Γερμαναράδες κατά τον Β’ ΠΠ. Άρα, ο Ληντσκάλνιν έφερε μαζί του ποιός ξέρει ποιές αρχαίες παραδόσεις! Ο ίδιος είχε πεί ότι ανακαλούσε αναμνήσεις από τη ζωή του στην Ατλαντίδα, γι’ αυτό μπόρεσε να φέρει εις πέρας αυτό το τεχνολογικό κατόρθωμα.

Το θέμα μας, όμως, δεν είναι ακριβώς ο Ληντσκάλνιν, αλλά το τί αισθάνονται οι επισκέπτες του «Κοραλλένιου Κάστρου». Έχουν πχ υπερφυσικά οράματα εκεί μέσα;

Ομολογώ πως δεν έψαξα εξαντλητικά το Διαδίκτυο. Πάντως, βρήκα μονάχα ένα άρθρο με κάποια τέτοια εμπειρία (μιά σαύρα ακολουθούσε επίμονα τον επισκέπτη), αλλά ρίξτε επίσης μιά ματιά εδώ κι εδώ.

Σημειώστε πως το «Κοραλλένιο Κάστρο» είναι το μόνο μοντέλο του Ηλιακού μας Συστήματος, που κατασκευάστηκε στην εποχή μας.

 

2α. Καθαρά ευθύγραμμο «Ηλιακό Σύστημα» – αναπαράσταση

Το καλύτερο παράδειγμα ενός τέτοιου δεν είναι άλλο, παρά το Τεοτιχουακάν – που ήδη το αναφέραμε.

Τεοτιχουακάν

Σ’ αυτό, η αναπαράσταση του Ηλιακού μας Συστήματος είναι πάλι ατελής, τελείως χύμα, καί κατά σημεία δίχως λογική. (Πχ πώς γίνεται η πυραμίδα της Σελήνης να έχει αδικαιολόγητα μεγάλο όγκο, σε σχέση με την πυραμίδα του Ήλιου; )

 

2β. Καθαρά ευθύγραμμο «Ηλιακό Σύστημα» – επίδραση

Εφ’ όσον δεν υπάρχουν πιά οι ιερείς (ούτε η θρησκεία) των Μάγιας καί των Αζτέκων (καί των λοιπών αυτοχθόνων), τότε πώς «λειτουργεί» το Τεοτιχουακάν;

Η απάντηση είναι πως μαζεύει πολύ κόσμο. Τουρίστες – καί κυρίως νεοεποχίτες καί λοιπά ψώνια. Αυτοί όλοι (σε κάτι ισημερίες, κτλ) ανεβαίνουν συλλήβδην απάνω στις πυραμίδες, γιά να αισθανθούν «ενέργεια».

Τεοτιχουακάν-νεοεποχίτες

Δεν ξέρω τί ακριβώς αισθάνονται, υποψιάζομαι όμως ότι εξακολουθεί να υφίσταται η περίφημη «ενέργεια των πυραμίδων». Από ‘κεί καί μετά, το πράγμα ενεργεί ως «αυτοπολλαπλασιαστής»:

  • Υπάρχει η «ενέργεια των πυραμίδων».
  • Που ενισχύει την (πώς να το διατυπώσω; ) «εγκεφαλική ενέργεια» των νεοεποχιτών. (Καί δή, την συλλογική – μεγάλη ιστορία αυτό.)
  • Που με τη σειρά της απορροφάται από την πυραμίδα.
  • Που…

Ad infinitum. (Ή στο περίπου! 🙂 )

Δεν γνωρίζω, όμως, αν κάποιος απ’ όλους αυτούς τους νεοεποχίτες λεβέντες (κι αφού «πήρε ενέργεια» απ’ τις πυραμίδες) έγινε σοφός, καλύτερος άνθρωπος, ή πάλι νέος. Τί να σας πω!

 

3α. Κυκλικό «Ηλιακό Σύστημα» – αναπαράσταση

Θ’ αναφερθώ ακόμη μία φορά στο συγκεκριμένο πλέγμα βυζαντινών εκκλησιών του ιστορικού κέντρου της Θεσσαλονίκης, με «Ήλιο» την Ροτόντα. Το «Ηλιακό Σύστημα» αυτό:

  • Είναι επίσης ελλιπές, μετά το γκρέμισμα της Εσκή Τζουμά («Αφροδίτης»).
  • Είναι φτιαγμένο υπό μεγάλη κλίμακα.

Έτσι, γιά να βρούμε τον (εξώτατο πλανήτη) Πάνα στις (προ εκρήξεως Φαέθωνα) 47 αστρονομικές μονάδες, πρέπει να ψάξουμε σε «τροχιά» μεγαλύτερη από 23 χιλιόμετρα μακριά απ’ τη Ροτόντα. Ένθα «αστρονομική μονάδα» είναι η απόσταση ιερών Ροτόντας καί Αγίας Σοφίας – περίπου 505 μέτρα καί κάτι ψιλά.

(Σημειώστε πως το Κτηματολόγιο είναι πιό ακριβές για μετρήσεις από το Γκ. Έρθ, ακόμη καί το «πρό», αλλά στην παρούσα φάση του πιό δύσχρηστο. Επίσης, να σας ενημερώσω ότι πλέον η χρήση του Γκούγκλ Έρθ πρό είναι ελεύθερη. Εάν θέλετε να ζωγραφίζετε γεωμετρικά σχήματα στο έδαφος, όπως στην παρούσα μελέτη, σας λύνει τα χέρια.)

Στην εικόνα…

Θεσσαλονίκη-Ηλιακό-Σύστημα

…φαίνονται κατά σειρά (από μέσα) – καί με τη μέση τροχιά των υπολειμμάτων του Φαέθωνα, των αστεροειδών, μη αντιστοιχούσα σε ο,τιδήποτε:

  • Ήφαιστος, η -καθ’ υπολογισμούς του γράφοντος- υφιστάμενη τροχιά (Παναγία Δεξιά)
  • Ερμής, υφιστάμενη τροχιά (Υπαπαντή)
  • Αφροδίτη, παλαιά τροχιά, πρό εκρήξεως Φαέθωνα (δεν αντιστοιχεί σ’ εκκλησία)
  • Αφροδίτη νέα τροχιά, μετά την έκρηξη (Αγία Παρασκευή / Εσκή Τζουμά, μη υφιστάμενη σήμερα)
  • Γή/Σελήνη, παλαιά τροχιά, πρό εκρήξεως Φαέθωνα (Αχειροποίητος καί νότιο παρεκκλήσιο)
  • Γή/Σελήνη, νέα τροχιά, μετά την έκρηξη (Αγία Σοφία καί κατακόμβη)
  • Άρης, υφιστάμενη τροχιά (Άγιος Δημήτριος)
  • Φαέθων, (παλαιά καί …μοναδική) τροχιά πρό εκρήξεως (Αγία Αικατερίνη)
  • Δίας, παλαιά τροχιά, πρό εκρήξεως Φαέθωνα (δεν αντιστοιχεί σ’ εκκλησία)
  • Δίας, υφιστάμενη τροχιά.

Η τελευταία «τροχιά» αντιστοιχεί (στα όρια ενός ανεκτού σφάλματος μετρήσεων, πχ 2% έως 3%) στους Αγίους Πάντες καί στον Άγιο Γεώργιο Νεαπόλεως. Καί οι δύο αυτές εκκλησίες είναι νεώτερες, όχι της βυζαντινής περιόδου. (Το γεγονός, επομένως, ότι πέφτουν σχεδόν επάνω στην τροχιά, μπορεί να θεωρηθεί συμπτωματικό.)

Μετά τη «σημερινή τροχιά» του Δία, δεν υφίστανται εκκλησίες (ή άλλα μνημεία) επάνω στις λοιπές «τροχιές». Δηλαδή, το βυζαντινό «Ηλιακό Σύστημα» των εκκλησιών της Θεσσαλονίκης αποδεικνύεται ελλιπές γιά έναν ακόμη λόγο: δεν περιλαμβάνει τους εξώτατους πλανήτες.

Όμως, προσέξτε κάτι σ’ αυτό το σημείο:

Λογικά, κι αν υποτεθεί πως οι δημιουργοί του είχαν χάσει την αρχαία γνώση περί 12 πλανητών, έπρεπε να περιλάβει καί τον Κρόνο, τον τελευταίο προς τα έξω πλανήτη που φαίνεται με το ανθρώπινο μάτι. Κι αν (προ)υποτεθεί πως κάποιοι γνώριζαν τα σχετικά, και πρόσθεσαν εκκλησία/ες επάνω στην τροχιά του Δία – άρα, συμπλήρωσαν αυτό που δεν μπορούσε να γίνει έξω από τα βυζαντινά τείχη (όρια της πόλης) πριν τόσους αιώνες.

Ωστόσο, τον Κρόνο τον αγνοεί! Γιατί, όμως;

 

3β. Κυκλικό «Ηλιακό Σύστημα» – επίδραση

Εκτός από τη -σχεδόν αυτονόητη- θρησκευτικότητα των πιστών, η οποία πάντα συνδέει με καταστάσεις έξω του κόσμου τούτου, μέγιστο ενδιαφέρον θα είχε να βρίσκαμε περιγραφές υπερβατικών εμπειριών διαφόρων πιστών σε παλιούς συναξαριστές. Εννοώ, πιστών που εκκλησιαζόντουσαν στις εκκλησίες του «Ηλιακού Συστήματος» της Θεσσαλονίκης. Δυστυχώς, αυτό ξεφεύγει των δυνατοτήτων μου. Ποιός ψάχνει σε παλιά βιβλία, καί πού να τα βρεί!

Όμως, άλλο τόσο ενδιαφέρον θα ήταν να μαθαίναμε καί τέτοιες εμπειρίες σημερινών πιστών. Αλλά, δυστυχώς, μέχρι στιγμής δεν έχω βρεί τίποτε καί δεν μπορώ να σας πληροφορήσω σχετικά.

Πριν κλείσουμε, κι επειδή έχει γεμίσει ο τόπος λαμόγια, να πω το εξής: μην παραξενευτήτε, αν σκάσουν μύτη τίποτε βιβλία με περιγραφές (ανυπάρκτων) θαυμάτων -καί λοιπών υπερβατικών εμπειριών- στις εκκλησίες του «Ηλιακού Συστήματος»! (Εννοείται, αν μαθευτούν σε πολύ κόσμο τα ωραία που γράφω! 🙂 ) Όμως, το κριτήριο είναι αποκεφαλιστικό: καμμία σχετική βιβλιογραφία δεν έχει αξία, αν είναι μεταγενέστερη του 2011 – της εποχής, δηλαδή, που ανέπτυσσα το θέμα.

 

Δεν θα εξετάσω άλλα τέτοια μοντέλα του Ηλιακού μας Συστήματος (πχ Παρθενώνα με Καρυάτιδες, κτλ). Θεωρώ πως το θέμα έχει καλυφθεί επαρκώς.

Κυκλικό «Ηλιακό Σύστημα» στην αρχαία Ιωλκό, λοιπόν…

…καί πλήρες.

Το οποίο όντως «κάτι» έκανε.

 

Εδώ, είμαι υποχρεωμένος ν’ ανοίξω μιά μεγαλούτσικη παρένθεση.

Εκτός του να μη σέβεται την ιστορική κληρονομιά του, ο νεο-Έλληνας, όταν χτίζει σπίτι, δεν σέβεται ούτε τα εξής τρία τινά:

  • τις δημόσιες εκτάσεις
  • τη Φύση (δάση, ρέμματα)
  • τις αρχαιότητες.

Χοροπηδάει κι αποπατεί επάνω σ’ αυτά τα τρία, υπό τις επευφημίες των ομοίων του – καί με το αζημίωτο σε «εγκρίνοντες» παλιανθρώπους, χειριστές κρατικών σφραγίδων.

Στις δημόσιες εκτάσεις, κι ελλείψει Κτηματολογίου αμέσως μετά το 1829, εφαρμοζόταν το κόλπο της …νομίμου καταπατήσεώς των: εγώ σου κάνω (μαϊμού) μήνυση, διότι εσύ καταπάτησες δική μου έκταση. Κερδίζω τη μήνυση, κι εφεξής αποκτώ νόμιμο τίτλο σε κάτι, που δεν μου ανήκει!!! Καί πώς ισχυρίζομαι ότι είναι δική μου η έκταση; Ά, με παππούδες που άφησαν σ’ εμένα κληρονομιά «προφορικώς»! (Δε λείπουν, δά, οι χαρτζηλικωμένοι ψευδομάρτυρες.)

Εφ’ όσον ο νεο-Έλληνας απέκτησε τίτλο μ’ αυτόν τον θρασύ τρόπο, δεν διστάζει, πλέον, να χτίσει μέσα σε δασικές εκτάσεις. Ούτε να μπαζώσει ρέμματα, αδιαφορώντας γιά το από πού θα περάσει το νερό. Κι εννοείται, εάν στα θεμέλια του κωλόσπιτού του βρή αρχαία, αυτά πλέον θα περάσουν οριστικά στην ανυπαρξία.

Τούτων ειπωθέντων, προσωπικά βλέπω λιγάκι ως Θεία Δίκη τις κατασχέσεις κατοικιών των νεο-Ελλήνων.

Γιατί;

Διότι σας έχω ξαναπεί πως: Γερμανοί, οξαποδαίοι, καί λοιπά πιθήκια ενδιαφέρονται μεν γιά τα πετρέλαια καί το μεταλλευτικό υπέδαφος της Ελλάδας, αλλά ενδιαφέρονται απείρως περισσότερο γιά το αρχαιολογικό υπέδαφος της Ελλάδας. Θέλουν να το ανασκάψουν ολοσχερώς, καί τα μεν ευρήματα -που θα κρίνουν χρήσιμα- να τα καρπωθούν αυτοί, κρύβοντάς τα οριστικά από τα μάτια των υπολοίπων, τα δε (που δεν μπορούν να κουμαντάρουν – πχ κυκλώπεια τείχη, κτλ) να τα καταστρέψουν. Ώστε να εξαφανιστούν τα ίχνη του περάσματος του Έλληνα από τον πλανήτη μας.

Με τις κατασχέσεις κατοικιών, τους έρχεται τζάμπα αυτό που θέλουν να κάνουν. (Τί οβραίοι θα ήταν, αν πλήρωναν! LOL!!!) Σκέψου πχ ότι, γιά να εντοπίσουμε τα θεμέλια της Εσκή Τζουμά, πρέπει να γκρεμίσουμε τις πολυκατοικίες ενός ολόκληρου οικοδομικού τετραγώνου. (Καί με το ρίσκο να μας ξεφύγουν τα θεμέλια -να μην τα εντοπίσουμε- γιά πέντε ή δέκα μέτρα.) Πόσες αποζημιώσεις πρέπει να πληρωθούν κανονικά; Έ! Αυτό ακριβώς αποφεύγουν οι οξαποδαίοι με το κόλπο των νόμων βαρειάς φορολογίας απ’ τους κωλοπολιτικούς τους καί των κατασχέσεων των κατοικιών του κοσμάκη απ’ τις κωλοτράπεζές τους.

Λοιπόν, καταλάβετέ το καλά:

Η μπετατζήδικη ασέβεια επάνω στη Φύση μας καί στ’ αρχαία μας έχει ως καρμική συνέπεια τον κατακλυσμό των κατασχέσεων.

Μόνο που θά ‘θελα να ξέρω ποιά άτομα ακριβώς υφίστανται κατάσχεση, με την έννοια του αν έκαναν καταπάτηση. Γιά να …μήν τα λυπηθώ.

 

Γνωρίζω -με ακρίβεια μισού οικοδομικού τετραγώνου- πού βρίσκονται τα θεμέλια του «Ήλιου» της αρχαίας Ιωλκού κι αρκετών «πλανητικών» ναών, καθώς επίσης το πού βρισκόταν το παλάτι της πόλης. (Ναί, αυτό με τον Αίσωνα καί τον Πελία.) Όμως, μην περιμένετε να τα πω αυτά δημοσίως. Δεν θα διευκολύνω τα έργα των εχθρών της Ελλάδας.

(Γιατί, ποιός με βεβαιώνει εμένα ότι μιά χρεωκοπία κάποιου -γιά να του φάνε το σπίτι- δεν μπορεί να είναι καί στοχευμένη; Θυμάστε τί έπαθε ο Καζαντζίδης απ’ την Εφορία; θυμάστε τη συνέχεια της ιστορίας; Μήπως θυμάστε την ιστορία του Τέσλα, καί με ποιούς χρηματοδότες έμπλεξε;… Μήπως εσείς, μαλακισμένα των «Μ»ΚΟ, νομίζετε ότι ο Σόρος σας ταΐζει τζάμπα; Κούνια που σας κούναγε!…)

Όπως δεν θα μιλήσω δημοσίως ούτε γιά όποια «τεχνολογικής» φύσεως ανακάλυψη έχω κάνει επάνω στο συγκεκριμένο πλέγμα των ναών της αρχαίας Ιωλκού.

Αν νομίζετε πως το θέμα είναι ανώδυνο, σε στύλ: «- Έλα μωρέ! Μερικά αρχαία ακόμη, καί τί έγινε;», σας πληροφορώ πως υπάρχουν αρκετοί έτεροι υποψήφιοι …μνηστήρες του …θρόνου της Ιωλκού! Καί δή, με καθόλου «καλό σκοπό» γιά την Ελλάδα.

Αυτοί τριγυρίζουν τα μυθολογικά της πόλης μου σα λύκοι. Σκοπεύουν να πάρουν ό,τι είναι να πάρουν, καί να …στρίψουν διά του αρραβώνος! 🙂

Τί λέτε; Να τους δώσω το φαγητό έτοιμο στο πιάτο;

(επόμενο)

Older Entries