Αρχική

Περί Παλαμήδου – 4

29 Σχόλια

(προηγούμενο)

πάρχει ακόμη ένα ερώτημα, που θα έθετε ο οποιοσδήποτε στοιχειωδώς σκεπτόμενος:

Καί γιατί, δηλαδή, να μην επιτεθούν στην Τροία κατ’ ευθείαν με το φοβερό υπερόπλο της Ιωλκού;

Η απάντηση δεν είναι μία καί μοναδική.

Κατά πρώτον, δεν έπρεπε να γνωρίζουν την ύπαρξή του καί τις δυνατότητές του παρά μόνον πρόσωπα εκατό τοις εκατό Έλληνες κι εκατό τοις εκατό ανεπίληπτου χαρακτήρα. Κι εκατό τοίς εκατό απόλυτης εμπιστοσύνης του ενός προς τον άλλον. (Καθαρά, δηλαδή, μιλάμε γιά μία υπερ-κλειστή ομάδα ατόμων.) Ίσως αυτή ακριβώς η αιτία να εξηγεί το γιατί ο Πελίας επιτέθηκε ξαφνικά καί κατέλαβε την Ιωλκό – πράγμα που δεν εξηγεί η Μυθολογία μας: προφανώς, μετά την πρώτη χρήση του όπλου (θαλάσσιο τέρας της Ησιόνης), κάποια απρόσεκτα στόματα κελάηδησαν υπέρ το δέον.

Κατά δεύτερον…

…Αλήθεια, γιατί σήμερα όποιος έχει την υπεροπλία δεν ορμάει να κάνει σκόνη τους αντιπάλους του – εφ’ όσον το “παιχνίδι” (υποτίθεται πως) είναι η κατάληψη της απόλυτης εξουσίας του πλανήτη; Τί περιμένουν οι υπερέχοντες; (Το να κοροϊδεύουν τον κοσμάκη οι ηγέτες των υπερδυνάμεων, είναι ακόμη ένα ενδεχόμενο, πλην όμως ελέγχεται πως δεν ισχύει. Τουλάχιστον, δεν ισχύει πάνω από το 50%.)

Νά, γιά παράδειγμα (καί τουλάχιστον “επισήμως”) οι ηπαπάρα απέκτησαν ατομική βόμβα το 1945, ενώ η ΕΣΣΔ το 1948. Αλλά ο αδίστακτος τζιού Τρούμαν δεν επιτέθηκε αυτά τα τρία χρόνια. Αντ’ αυτού του πιθανού πολέμου, διαιωνίστηκε ο λεγόμενος “ψυχρός πόλεμος” γιά δεκαετίες.

Ούτε ο Χρουστσώφ αποτελείωσε την επίθεσή του στην “κρίση της Κούβας” (έκανε πίσω, σα δαρμένος σκύλος), ούτε ο Πούτιν επιτίθεται σήμερα, που πανθομολογουμένως έχει υπεροπλία. (Μάλιστα, φημολογείται ότι οι Ρώσσοι διαθέτουν καί τεχνολογία που “καθαρίζει” τη ραδιενέργεια εντός ελαχίστων ωρών, αλλά δεν την έχουν βγάλει παραέξω.)

Ούτε η Ινδία επιτίθεται με πυρηνικά στο Πακιστάν… το οποίο Πακιστάν ξοδεύεται μεν γιά πυρηνικά όπλα, αλλά κατσικώνει με το στανιό -καί με θρασείς απαιτήσεις- τους υπηκόους του αλλού, να τους ταΐζουν άλλοι. (Η Ινδία θα έκανε θεάρεστο έργο, αν ξεφόρτωνε μερικά πυραυλάκια της απάνω στα κουτοπόνηρα καί μισάνθρωπα αυτά μούσλιμζ.)

Η αιτία αυτής της συμπεριφοράς πρέπει ν’ αναζητηθεί στο ένστικτο… καλύτερα, στην ειδοποίηση της συνείδησης (που λέει: “όχι, εκτός αν σου επιτεθούν πρώτα οι άλλοι”), καί σε όσα γνωρίζουν στοές καί λοιπές λέσχες περί συμπαντικών νόμων. Ανάλογα τους ηγέτες, δηλαδή. Ακολουθούν τον ένα ή τον άλλο δρόμο, ανάλογα με το εάν έχουν μέσα τους έστω καί ψήγματα συνείδησης, ή εάν τρέμουν την ιεραρχία των στοών καί των λεσχών τους, καί υπακούουν ασυζητητί στα κελεύσματα των μυστικών τους αρχηγών. (Που επίσης λένε: “όχι, εκτός αν σου επιτεθούν πρώτα οι άλλοι”.)

Οι μυστικοί αυτοί αρχηγοί, όχι πως καταλαβαίνουν κι οι ίδιοι ακριβώς περί τίνος πρόκειται (αν δεν έχεις μέσα σου συναίσθημα καί συνείδηση, χέσ’ τα κι άσ’ τα…), αλλά είναι μαθημένοι να υπακούν τυφλά σε «αλήθειες» εξ αποκαλύψεως – οι οποίες σε τέτοια μαγαζιά είναι οι μόνες που κυκλοφορούν. (Καί πάντα μεταδίδονται προφορικώς.) Οπότε, εφ’ όσον κάποιοι παρεμφερείς μασωνοτέτοιοι κάποτε (Ατλαντίδα, ίσως) γνώριζαν λεπτομερώς τους συμπαντικούς νόμους καί τους μετέδωσαν στις επόμενες γενιές, οι σημερινοί διάδοχοί τους υπακούν τυφλά στις πανάρχαιες “αυθεντίες”, άσχετο αν στο μεταξύ οι σχετικές γνώσεις χάθηκαν πλήρως, ή -έστω- μερικώς. Τα κρόνια ρομποτάκια συνεχίζουν όπως προγραμματίστηκαν. Δεν αλλάζουν. Κριτική σκέψη μηδέν.

Οι μόνοι που απομένουν σήμερα να σκέφτονται να επιτεθούν πρώτοι, είναι σχεδόν εγνωσμένα ψυχιατρικά περιστατικά. Ο Ρετζεπίκας, ας πούμε. (Που κι αυτουνού τώρα τελευταία κάποιοι του σφύριξαν να μην το κάνει, αλλά δεν ξέρουμε μέχρι πότε θα τους ακούει.) Ή εκείνη η απίθανη πρωθυπουργίνα της Λιθουανίας (αν θυμάμαι καλά), που απειλεί τη …Ρωσσία, εφ’ όσον στο έδαφος της χώρας της μετασταθμεύει μία ταξιαρχία πεζοναυτών των ηπαπάρα. (Ξέρετε, απ’ αυτές που στο σινεμά νικάνε όλους τους κακούς.)

Βέβαια, οι “δασκαλεμένοι” ηγέτες των υπερδυνάμεων κρυφογελάνε με κάτι τέτοια καμώματα. Διότι περιμένουν τον τρελλό, που θα κάνει πρώτος το βήμα που θα κάνει τον πλανήτη “ώπα”! (Άλλο που δε θέλουν, δηλαδή… διότι η πίττα πρέπει να ξαναμοιραστεί γιά τον 21ο μΧ αιώνα, αφελέστατε αναγνώστη μου. Καί το κουζινομάχαιρο ήδη άργησε να χρησιμοποιηθεί.)

Αλλ’ αυτοί -ώ, αυτοί!…- θέλουν να έχουν το 100% του δίκιου με το μέρος τους.

 

Τούτων ειπωθέντων, ήταν δυνατόν ο Ιάσων καί τα φιλαράκια του να μη γνωρίζουν αυτή κι άλλες συμπαντικές αλήθειες; Αδύνατον! (Μαθητές του Χείρωνα, γάρ.)

Άρα, το υπερόπλο “12+1” μπορούσε να περιμένει – ώστε να χρησιμοποιηθεί μόνον στο πολύ σοβαρό κάλεσμα της ανάγκης.

 

(Παρένθεση: Προσωπική έρευνα εν εξελίξει, άρα πολύ πρώϊμη ν’ ανακοινωθεί εδώ, λέει πως η Ελλάδα «πληρώνει κάρμα» ακριβώς γιά χρήση τέτοιων υπερόπλων στο παρελθόν, ακόμη κι αν είχε 100% δίκιο. Κατά πάσα πιθανότητα, μία τέτοια περίπτωση ήταν στον πόλεμο με τους Άτλαντες, καί διερευνώ τις τυχόν παλιότερες.

Αυτά, συν μερικά ακόμη -διάβαζε: η κατά καιρούς μή σύμφωνη με το Σύμπαν προσπάθεια μετατροπής όλων των Ελλήνων σε αθανάτους-, αποτελούν το καταδικό μας «προπατορικό αμάρτημα» της Ελληνικής Φυλής, που το πληρώνουμε ακόμη σήμερα… το οποίο σαφώς δεν οφείλεται στο ότι ένα ζευγάρι κλώνων Βρωμά χλαπάκιασε ένα μήλο πρό έξι χιλιάδων ετών. Εμείς έχουμε συμπαντικά βερεσέδια εδώ κι εκατό χιλιάρικα χρόνια – από Αιγηΐδος ακόμη.

Είμαι χίλια τα εκατό σίγουρος ότι οι διδασκαλίες του μεγίστου Χείρωνος περιλάμβαναν τέτοιες γνώσεις. Άρα, τα βήματα του Ιάσονα καί της παρέας του όφειλαν να είναι προσεκτικά.)

 

v. Επιστολή

Ξαναγυρίζουμε στην Ιωλκό.

Εφ’ όσον προκρίθηκε η πρόταση συνθηκολογήσεως, ως πρώτο βήμα έπρεπε να ειδοποιηθεί ο Πρίαμος. Ναί, αλλά πώς; Με άνθρωπο (προφορικά), ή με επιστολή;

Η προφορική μεταφορά των αιτημάτων του Ιάσονα δεν ήταν αξιόπιστη λύση, γι’ αρκετούς καί σοβαρούς λόγους. Ο αγγελιαφόρος έπρεπε να εκπληρώνει μιά σειρά κριτηρίων:

  • Έπρεπε να θυμάται τα πάντα επακριβώς, καί να μην ξεχάσει ούτε λέξη.
  • Έπρεπε να είναι προσωπικότητα κοινής αποδοχής των αντιμαχομένων.
  • Έπρεπε να μην πέσει θύμα επιθέσεως, ή απαγωγής.
  • Έπρεπε να βρεί τρόπο να μπεί στην Τροία. (Καί μετά να βγεί, ώστε να φέρει την απάντηση.)

Κι αυτές δεν ήταν οι μόνες πιθανές δυσκολίες. Εάν οι Αχαιοί έπαιρναν χαμπάρι κάποιον “αταίριαστον” εκεί κοντά, τότε θ’ άρχιζαν τα πώς καί πόθεν – οπότε πάει στράφι το σχέδιο. (Άσε που θα ξεσπούσε καί κανένας εμφύλιος, καταπώς το συνηθίζει η μουρλοφυλή μας!) Ενώ ο σκοπός ήταν να βγεί ο Πρίαμος μπροστά, χωρίς να φαίνεται ποιός τον συμβούλευσε. Ευνόητο είναι επίσης ότι ανά πάσα στιγμή κινδύνευε η ζωή του αγγελιαφόρου, εάν είτε οι Αχαιοί είτε οι Τρώες τον εξελάμβαναν ως κατάσκοπο.

Οπότε, τί; Πώς;

 

Το πρόβλημα, που έθετε το πρώτο κριτήριο, αντιμετωπιζόταν με τον γραπτό λόγο – με επιστολή. Τα επόμενα τρία, τώρα, επέβαλαν άκρα μυστικότητα ως προς το πρόσωπο του αγγελιαφόρου (ή της σειράς αγγελιαφόρων). Το επόμενο ερώτημα σε λογική σειρά, ήταν το ποιοί μπορούσαν να είναι αυτοί οι αγγελιαφόροι.

Μμμμ… Από Ελλάδα, δεν γινόταν. Δηλαδή, δεν γινόταν να πάει στην Τροία ένας καί μοναδικός αγγελιαφόρος, διανύοντας όλη την απόσταση από Ιωλκό. Άρα, σε κάποιο σημείο της διαδρομής, έπρεπε να παραδώσει. Σε ποιόν, όμως;

Σε άνθρωπο από τα νότια παράλια της Μ. Ασίας σαφώς όχι, διότι όλοι οι εκεί κατοικούντες Πελασγοί ήσαν ενεργοί πολεμικοί σύμμαχοι των Τρώων καί εχθρικώς διακείμενοι προς τους Έλληνες της κυρίως Ελλάδας. Ανατολικά, πάλι, σε Χετταίο, ούτε να το συζητάς.

Απέμενε μόνον η Θράκη, ως πατρίδα του δεύτερου αγγελιαφόρου.

Οι Θράκες ήσαν από ουδέτεροι καί αδιάφοροι προς τον πόλεμο (οι της δυτικής Θράκης), έως φανερά σύμμαχοι των Τρώων οι της ανατολικής Θράκης. (Διότι οι τελευταίοι φοβόντουσαν -καί ορθώς- πως, αν πιάσει φωτιά το σπίτι του γείτονα, μπορεί να πιάσει καί το δικό σου.) Αποτελούσαν, επομένως, την ιδανική επιλογή γιά να ταξιδεύσει η επιστολή μέσα από τις περιοχές τους προς το Ίλιον.

Καί γιά έναν ακόμη λόγο: ότι ο Ιάσων είχε άριστες σχέσεις με την περιοχή, λόγωι Ορφέα. Θυμηθήτε πως, ενώ άρχισε να χτίζεται η Αργώ, πήγε μόνος του στη Θράκη καί τον έφερε στην Ιωλκό – εν μέσωι των επευφημιών της υπόλοιπης παρέας.

(Παρένθεση: Υφίστανται ενδεχομένως κι άλλα περιστατικά, που δείχνουν καλές σχέσεις του Ιάσονα με τους Θρακιώτες – αλλά δυστυχώς δεν υπάρχουν πολλές πληροφορίες διαθέσιμες. Λέγεται πως, κάπου στην περιοχή της σημερινής Κωνσταντινούπολης, οι Αργοναύτες είχαν χτίσει κάτι σαν βωμό-ναΐσκο προς τιμήν του Ιάσονα, ο οποίος αργότερα έγινε ναΐσκος του Αρχαγγέλου Μιχαήλ καί μετονομάστηκε Μιχαήλιον, καταστράφηκε δέ στα χρόνια της Εικονομαχίας. Εδώ θα βρήτε κάμποσες πληροφορίες γιά την περιοχή, αν καί δεν αναφέρεται η προέλευση του ονόματος.)

Άλλως τε, τον Ορφέα δεν τον είχε γνωρίσει τότε που τον έπεισε να έρθει στην Ιωλκό γιά να συμμετάσχει στην Αργοναυτική. Σίγουρα είχαν γνωριστεί σε πολύ νεώτερη ηλικία, διότι προφανέστατα ο Ιάσων δεν κάθησε μιά ζωή ακίνητος μέσα στη σπηλιά του Χείρωνα να κάνει γιόγκα, μέχρι να φτάσει η γενειάδα του στο πάτωμα. Επίσης προφανέστατα, έφερε εις πέρας μερικές ακόμη αφανείς αποστολές – πάντα υπό τις οδηγίες του Χείρωνα. (Μίλησε κανείς σας γιά μακροχρόνια προετοιμασία της Αργοναυτικής; Ή τη θεωρείτε στιγμιαίο αυτοσχεδιασμό μερικών παλαβών παλληκαριών;…) Έτσι, σίγουρα έγινε κάποιο ταξιδάκι από το βορειοανατολικό Πήλιο μέχρι τη Θράκη εκείνα τα νεανικά χρόνια… καί χωρίς να το πάρει χαμπάρι κανένας Πελίας.

 

Αυτός ακριβώς ο λόγος αιτιολογεί απόλυτα το περιστατικό με το ρεζίλεμα του Οδυσσέα, που πήγε στους Θράκες γιά σιτάρι, κι επέστρεψε στο στρατόπεδο των Αχαιών με άδεια χέρια. Ενώι, αντίθετα, ο Παλαμήδης γύρισε με γεμάτα σακκιά.

Βέβαια, κι ο πατέρας του Οδυσσέα ήταν Αργοναύτης. Έτσι, θεωρητικά ο Οδυσσέας θα μπορούσε κι αυτός να επικαλεστεί το πάλαι ποτέ πέρασμα του γέρο-Λαέρτη από την περιοχή. Πλην όμως, φαίνεται πως ο γέρος είχε αποτραβηχτεί από νωρίς μακριά από κόσμο κι επαφές. Ή, ίσως, ο Οδυσσέας (γιά κάποιους λόγους) δεν επικαλέστηκε το όνομα καί την ιδιότητα του πατέρα του.

Τη συγκεκριμένη επιτυχία του Παλαμήδη δεν την εξήγησα – έκανα λογικό άλμα. Λοιπόν, ο Παλαμήδης καί τ’ αδέρφια του επικοινωνούσαν με τον πατέρα τους, αλλά χρησιμοποιούσαν δύο δρόμους:

  • Είτε έστελναν τις επιστολές με δικούς τους ανθρώπους,
  • είτε τις έστελναν μέσωι ανθρώπων του Αχιλλέα.

Όπως καταλαβαίνετε, οι πρώτες ήταν οι ανώδυνες (“- Τί κάνεις, πατέρα; είσαι καλά στην υγεία σου; πίνεις κανά κρασί;”), γιά το λεγόμενο “ξεκάρφωμα”. Διότι ανά πάσα στιγμή κινδύνευαν να πέσουν στα χέρια του Οδυσσέα, ή όποιου τυχόν άλλου εχθρευόταν τα παιδιά του Ναυπλίου. Ενώ οι επιστολές με “καυτά” θέματα έφευγαν με Μυρμηδόνες αγγελιαφόρους, τάχα προς τον Πηλέα… διότι έτσι καί βρισκόταν κάποιος εξυπνάκιας να βάλει χέρι σε ανθρώπους του Αχιλλέα, μετά έπρεπε ν’ αλλάξει πλανήτη. Κι αυτός, κι όλο του το σόϊ. Κι όλο του το στρατόπεδο.

Όθεν, όταν έστειλε επιστολή ο Παλαμήδης (με τους Μυρμηδόνες), σε στύλ: «- Πατέρα, προσθέτουμε τρύπες στη ζώνη απ’ την πείνα, κι ο προσπαθήσας Οδυσσέας ατυχήσας έλαβε το μακρύτερον των Θρακών!», προφανώς δέχθηκε πίσω -μαζί με την απάντηση- συστατική επιστολή του Ιάσονα γιά τους Θρακιώτες. Οι δέ πόρτες των σιταποθηκών άνοιξαν διάπλατα.

Να κάνουμε μιά παρένθεση:

Όταν πήγε ο Παλαμήδης στη Θράκη να ζητήσει το σιτάρι, ο Ορφέας πιθανώτατα δεν ζούσε. Όπως γνωρίζουμε από τη Μυθολογία μας, τον σκότωσαν μαινάδες. Που σημαίνει, γυναίκες τελείως εκτός εαυτού (…καί εκτός ρούχων! λόλ!!!) απ’ την άσωτη οινοποσία (τότε το κρασί το φτιάχναν καί με προσμίξεις βοτάνων, καί… καταλαβαίνετε…), κατά τη διάρκεια εορτών προς τιμήν του Διονύσου. Πιθανολογώ, λοιπόν, ότι αυτές οι γυναίκες που τον σκότωσαν, ήσαν ακριβώς οι Αμαζόνες που (σε κάποια φάση των Επών αναφέρεται πως) κατέβηκαν να βοηθήσουν τους Τρώες. (Είπε κανείς τη λέξη «Φέμεν»; Με τις σημερινές μαχητικές -καί άνευ στηθοδέσμων- σαβούρες της Χαζαρίας, κατά ‘κεί πάει αμέσως ο συνειρμός.)

Πιθανολογώ ξανά ότι αυτή ήταν η κύρια αιτία, που τις κυνήγησε καί τις καθάρισε ο Αχιλλέας – διότι εκδικήθηκε τον άδικο θάνατο του καλού φίλου του πατέρα του.

 

Επόμενο ερώτημα: πώς θα έμπαινε η επιστολή μέσα στην Τροία; Η προφανής απάντηση απαιτεί ο αγγελιαφόρος να μπαίνει στο Ίλιον από μυστική είσοδο. Αυτή, βέβαια, είναι καί η μοναδική απάντηση – απ’ αρχαιοτάτων χρόνων, πάντα υπήρχαν μυστικές είσοδοι στα τείχη μιάς πόλης. Καί, μιά που δεν φαίνεται οι Αχαιοί να πραγματοποίησαν κυκλωτική πολιορκία της πόλης (αλλά μονάχα κατά μέτωπον επιθέσεις), το να περάσει ο αγγελιαφόρος απαρατήρητος μέσα στο Ίλιον, ήταν σχετικά εύκολο.

Κατά τη γνώμη μου, η είσοδος που χρησιμοποιήθηκε ήταν το αυλάκι του ποταμού Σκαμάνδρου, που έμπαινε στην πόλη. (Το γιατί, παρακάτω.) Από τις αρχαίες τειχισμένες πόλεις ακόμη, οι κάτοικοι είτε έστριβαν την κοίτη του ποταμού προς τα μέσα, προς την πόλη (γιά να υδρεύονται), καί μετά ξαναοδηγούσαν την κοίτη έξω προς τα χωράφια, είτε φτιάχνανε ένα βοηθητικό παράλληλο αυλάκι που έκανε την ίδια δουλειά. Εννοείται πως η είσοδος καί η έξοδος του ποταμού γινόταν από τρύπες στη βάση των τειχών, προστατευόμενες από μεταλλικές σχάρες. (Αυτό το βασικό σχέδιο σε παραλλαγή πέρναγε τα νερά του ποταμού κι από περιτείχια τάφρο.)

Παρένθεση: από τις περιγραφές του Ομήρου, καταλαβαίνουμε ότι οι Τρώες υδρευόντουσαν από τη διέλευση του ποταμού μέσα από την πόλη τους, άρα μιλάμε γιά μιά πόλη 30-40 χιλιάδων κατοίκων περίπου. Σε αντίθεση, η πολύ μεγαλύτερη Κωνσταντινούπολη είχε αρκετά υδραγωγεία, καθώς καί δεξαμενές αποθηκεύσεως του νερού γιά περίπτωση παρατεταμένης πολιορκίας. (Όπου, βέβαια, ο εχθρός δεν θα είχε τον ιπποτισμό των Αχαιών, ώστε να μην κόψει το νερό των πολιορκουμένων.) Γιά τον ίδιο λόγο είχε καί περιοχές με χωράφια μέσα στην πόλη, ώστε αυτά να ταΐζουν τον λαό στις πολιορκίες.

Οπότε, ο αγγελιαφόρος δεν είχε παρά να μετακινήσει τις σχάρες του ποταμού, γιά να μπεί μέσα. Ή, να χρησιμοποιήσει κανένα μυστικό παραπόρτι – φερ’ ειπείν κάπου στο δάσος, δυό-τρία χιλιόμετρα μακριά, μιά μικρή πόρτα απαρατήρητη ανάμεσα στα βράχια… καί μετά, μιά μακριά υπόγεια σήραγγα που οδηγεί μέσα στην πόλη. Μέσα σε κάποια αίθουσα του παλατιού, με «γκλαβανή» στο πάτωμα.

Όπως στην Ιωλκό, όταν φυγαδεύτηκε ο μικρός Ιάσων.

Αλλά, φοβάμαι πως οι Τρώες δεν είχαν την προνοητικότητα των Ιωλκαίων.

 

vi. Κρύπτειν

Εν πάσει περιπτώσει, γιά να υλοποιηθεί το σχέδιο της …“τρόϊκας” της Ιωλκού, ενημερώθηκε αμέσως ο Παλαμήδης, μέσωι των αγγελιαφόρων του Αχιλλέα. Γιατί, όμως; διότι έπρεπε οπωσδήποτε να βοηθήσει με τις γνώσεις του καί το μυαλό του.

Πώς;

Ο Παλαμήδης δεν ενημερώθηκε γιά το ίδιο το σχέδιο, διότι αυτή θα ήταν μία τελείως άφρων ενέργεια. (Θα του μιλούσαν μετά το τέλος του πολέμου, αλλά τώρα δεν έπρεπε.) Όμως, ο Ιάσων θυμήθηκε που ο Παλαμήδης ως έφηβος (όταν συναντηθήκαν σε κάποια απ’ τις επισκέψεις του Ναυπλίου στην Κόρινθο) του είχε επιδείξει μία απ’ τις εφευρέσεις του…

(συνεχίζεται)

Περί Παλαμήδου – 3

14 Σχόλια

(προηγούμενο)

αί νά ‘ταν μόνον αυτά τα παράδοξα του συγκεκριμένου πολέμου… Ξαναδιαβάζοντας τον σχετικό σύνδεσμο της Γουΐκι, βλέπουμε (προς το τέλος του πολέμου, κι ενώ δεν είχε κριθεί ακόμη το αποτέλεσμα) να τυλίσσεται ένα γαϊτανάκι κοροϊδίας, με διάφορες «προφητείες». «- Η Τροία θα πέσει μόνον με το τόξο του Ηρακλή!», λέει ο ένας. Αλλά ήρθε ο Φιλοκτήτης καί δεν έγινε τίποτε. (Εκτός απ’ τον Πάρη, που έγινε μακαρίτης.) «- Η Τροία θα πέσει, μόνο αν έρθουν εδώ τα κόκκαλα του Πέλοπα!», λέει ο άλλος πιό μετά. Τον ξέθαψαν τον τυχοδιώκτη, μετέφεραν τα λείψανά του στην Τρωάδα, ακόμη να πέσει η Τροία. (Αν καί, λόγωι κωλοφαρδίας του συγκεκριμένου «προφήτη», η Τροία έπεσε λίγο πιό μετά.)

Παρένθεση: αν πίσω απ’ αυτές τις «προφητείες» δεν βλέπετε ημι-κρυπτόμενο κάποιο μαύρο ιερατείο, δεν μπορώ να βοηθήσω περισσότερο.

Παρένθεση, ξανά: Παρακάμπτω τυχόν ομοιότητες με κάποια σημερινά παρόμοια φαινόμενα, καί παραμένω στην μεταφορά των κοκκάλων του Πέλοπα στην Τρωάδα. Έ, λοιπόν, ενισχύεται η άποψή μου ότι η εκστρατεία εναντίον της Τροίας έγινε (εκτός κάποιων άλλων κρυφών αιτίων) γιά χάρη προσωπικών επιδιώξεων του Αγαμέμνονα – του οποίου ο Πέλοπας υπήρξε πρόπαππος. Ήταν σα νά ‘λεγε: «- Έλα παππού, να σου δείξω ότι πήρα εκδίκηση!»

Εκδίκηση από ποιόν; Μά, από τους Τρώες! Διότι, όταν οι Έλληνες της κυρίως Ελλάδας κυρίευσαν την (πατρίδα του Πέλοπα) Μυσία (κυρίως ο Ηρακλής), οι -δυό βήματα παρακάτω ευρισκόμενοι- Τρώες δεν βοήθησαν τους ομοφύλους κοντοχωριανούς Πελασγούς.

Προσωπική εκδίκηση του αρχιγαϊδάρου εναντίον των Τρώων, λοιπόν… Καί των Ελλήνων, θα ‘ρχόταν κι αυτωνών η ώρα. (Κλασική σαλαμοποίηση. Ένας-ένας. Όλοι θα πάρετε!  🙂  ) Να δούμε στο τέλος, προσκυνάνε οι Έλληνες τον Κρόνο, ή όχι;

Σημειώστε ότι ο Αγαμέμνων καταγόταν εκ μητρός κι από τον άλλον ανθρωποθυσιαστή, τον Μίνωα. Αν, λοιπόν, βρέθηκαν οι Αργοναύτες καί ματαίωσαν τα σχέδια του Θόα καί της Υψιπύλης, τελικά το να κοροϊδέψεις τους Έλληνες καί να τους σύρεις εκεί που θέλεις, είναι εύκολη υπόθεση – ως φαίνεται. Αρκεί ένας θρασύς Κρόνιος τυχοδιώκτης κάθε φορά – Πέλοπας, Μίνως, Θόας, Αγαμέμνων, Υψιπύλη… καί δε συμμαζεύεται. Γιά να φτάσουμε στα εβραιοκαθυστερημένα τα σημερινά, Γάπηδες κι Αλεκσάκια. (Πρωθυπουργοί της Ελλάδας, μη χέσω!!! Τα βλέπετε, συμπατριώτες ψηφοφόροι, πόσο μαλακίζεστε; )

Εάν, δέ, ο θρασύς Κρόνιος τυχοδιώκτης τυγχάνει Έλληνας γενίτσαρος, ή ψευδεπίγραφος «Έλλην» (Ελληνόφωνος, γιά την ακρίβεια), ή υβρίδιον με Ελληνικές ρίζες, τότε είναι πολύ ευκολώτερο να εισχωρήσει στην ανώτερη κοινωνική ιεραρχία των Ελλήνων. Γι’ αυτό έχω λυσσάξει να φωνάζω να μην παντρεύεται κανένας Έλληνας αλλοδαπές, καί δή ιουδαίες.

Παρένθεση, ξανά-μανά: Κι ο Παλαμήδης καταγόταν εκ μητρός απ’ τον Μίνωα, αλλά το Ελληνικό του dna του Διός υπερίσχυσε χίλια τοις εκατό.

 

iv. Ιάσων θεραπευτής Ελλάδος πάσης

Πίσω στην Ιωλκό, η τριανδρία των παλιόφιλων της Αργούς, αν καί πάνω στη διετία-τριετία κατάλαβε το φιάσκο, έκανε υπομονή. Γνώστες όλοι τους των μυστικών, «Πυθαγορείων» Μαθηματικών, περίμεναν να περάσει το πρώτο κομβικό σημείο, των 6.18 ετών. Όταν καί πάλι δεν έγινε τίποτε, τότε αποφάσισαν ν’ αναλάβουν δράση.

Τί έπρεπε να γίνει, ώστε να σταματήσει ο φοβερός Ελληνοκτόνος αυτός πόλεμος;

Χμ… ας ξαναρωτήσουμε με απλή λογική: τί μπορούσε να γίνει;

Τρία τινά:

  • Ή να νικήσουν οι Αχαιοί.
  • Ή να χάσουν.
  • Ή να υπογραφεί συνθήκη.

Στο τραπέζι της συζήτησης ριχτήκανε καί τα τρία ενδεχόμενα. Καί, γιά λόγους που θα δούμε (ή θα καταλάβουμε), καί τα τρία ενδεχόμενα απαιτούσαν τη συνεργασία των Τρώων – αλλ’ αυτό ήταν δευτερεύον ζήτημα. Υπήρχαν τρόποι να λυθεί.

Ας πάρουμε πρώτα την (πιθανή) ήττα των Αχαιών. Δηλαδή, τί; να βοηθήσουν ο Ιάσονας καί τα φιλαράκια του να χάσουν οι Έλληνες; Μμμμ… ίσως. Αν δεν υπήρχε άλλος δρόμος, τότε ναί. Αλλά, εννοείται, με τις ελάχιστες δυνατές απώλειες. Μιά καλά μελετημένη προβοκάτσια αρκούσε, ώστε να τους αναγκάσει να φύγουν καί να επιστρέψουν οίκαδε. Επίσης, έπρεπε να εξεύρουν λύση καί γιά τις σχεδόν βέβαιες κοινωνικές αναταραχές πίσω, στην πατρίδα του κάθε βασιλιά των Αχαιών. Ο λαός θ’ απαιτούσε λογοδοσία, άρα έπρεπε να ετοιμάσουν καί τα ακλόνητα επιχειρήματα, που θα δικαιολογούσαν ( ; ) τη σπατάλη σε ζωές. (Καί, φυσικά, την ήττα.)

Όμως, υπήρχε ένα μεγάλο «μείον» εδώ… αν μαθευόταν ο,τιδήποτε αργότερα, ουδείς θα έσωζε τους πρωτεργάτες του σχεδίου. Ούτε τους οργανωτές, ούτε τους εκτελεστές. (Η αμαύρωση της φήμης τους στον αιώνα τον άπαντα, θα ήταν το μικρότερο που θα παθαίνανε.) Η δε κοινωνική αναταραχή πιθανώτατα θα ελάμβανε ανεξέλεγκτες διαστάσεις.

Όχι, λοιπόν, καί ξανά όχι σ’ αυτό το ενδεχόμενο. Αποκλείεται.

Πάμε, τώρα, στη συνθηκολόγηση. Αυτή απαιτούσε τη συνεργασία του Πριάμου «εκ των ούκ άνευ», διότι ο αρχιγάϊδαρος ούτε που θ’ άκουγε γιά συνθήκες – ακόμη κι έντιμες. (Άρα, δεν μπορούσαν ν’ ανακινήσουν το θέμα πρώτα μέσωι Αγαμέμνονα.) Πάντως, αν συναινούσε ο Πρίαμος καί ξεμπρόστιαζε με επιχειρήματα τον αρχιγάϊδαρο μπροστά σ’ όλους τους πολεμιστές, τότε ο πόλεμος θα τελείωνε αμέσως.

Έπρεπε, όμως, κι αυτός, να δεχθεί κάποιες υποχωρήσεις. Έπρεπε να επιστρέψει την Ελένη… ή το είδωλο, ή ό,τι κι όσα τέλος πάντων έκλεψε ο Πάρης. Έπρεπε να τιμωρήσει τον Πάρη. Κι έπρεπε να βάλει υπογραφή σε συνθήκη τουλάχιστον τριακονταετίας, γιά νά ‘χει κάποιο σοβαρό νόημα αυτή.

Όχι ακατόρθωτο, αλλά ούλτρα δύσκολο. Είναι, βλέπεις, κι η τιμή (που τιμή δεν έχει) στη μέση! Είχε κι ο βασιλιάς της Τροίας τους δικούς του, που έπρεπε να τους απολογηθεί.

Κι ακόμη χειρότερα, είχε το ύπουλο Κρόνιο παύλα μητριαρχικό ιερατείο στα ποδάρια του, που συνεχώς του έβαζε τρικλοποδιές.

 

Άρα, ο Πρίαμος έπρεπε με κάποιον τρόπο να «πειστεί». Κι από ‘κείνα τα χρόνια ακόμη, το πειστικώτερο επιχείρημα στις κουβέντες είναι το πιστόλι στον κρόταφο.

Επομένως, έπρεπε να είναι αναντιρρήτως επιτεύξιμη η νίκη των Ελλήνων – καί να γίνει αυτό κατανοητό μέχρι κι από τον Πρίαμο.

Ναί, αλλά πώς;

Μόνον αν έπεφταν τα απόρθητα ( ; ) τείχη της Τροίας.

Οι τρείς μεσήλικες φίλοι χαμογελούσαν με τις «προφητείες» που κυκλοφορούσαν (ότι τα τείχη έπρεπε να γκρεμίσει απόγονος του Απόλλωνα, κτλ κτλ), αλλά έπρεπε καί να βρουν πρακτικώς εφαρμόσιμη λύση. (Διότι, καλή η πλάκα, αλλά τα προβλήματα της πραγματικότητας απαιτούν σοβαρότητα στην αντιμετώπισή τους.) Αυτή η λύση όντως υπήρχε… αν καί ήταν πολύ περισσότερο δραστική, απ’ όσο χρειαζόταν. Ήταν σα να προσπαθούσαν να σπάσουν καρύδια με βαρειά σφύρα μεταλλουργού.

Αλλά, στην ανάγκη, θα κατέφευγαν σ’ αυτήν. Τί, δηλαδή; καλύτερο ήταν να σκοτώνεται τόσος κόσμος επί εξήμιση χρόνια τώρα, καί να μη σταματάει η σφαγή;

Η λύση αυτή, λοιπόν, ήταν το «12+1» της Ιωλκού.

 

Το πάλαι ποτέ σχέδιο του Αίσονα να εφοδιάσει την πόλη του μ’ ένα ανίκητο υπερόπλο, τεχνολογίας προερχόμενης από τα βάθη των παρελθοντικών αιώνων, δούλεψε μονάχα δοκιμαστικά καί μονάχα μία φορά. Ένα θαλάσσιο τέρας, λέει, εμφανίστηκε κάποτε στη θάλασσα της Τροίας, πολύ πρό του πολέμου με τους Αχαιούς, κι οι Τρώες τά ‘καναν απάνω τους. Καί, γιά να το εξευμενίσουν (να μην τ’ ανοίξει η όρεξη καί τους μεζεδιάσει), δέσανε την πριγκήπισσα τους την Ησιόνη (καί αδελφή του Πριάμου) σε κάποιον παραθαλάσσιο βράχο. Σου λέει, φάε αυτήν να χορτάσεις καί να σκάσεις, μπας καί γλυτώσουμ’ εμείς. (Εδώ, οι παρατηρητικοί θα δούνε εύκολα το πανάρχαιο έθιμο της βασιλοκτονίας.)

Χρειάστηκε να έρθει ο Ηρακλής, ο οποίος δε μάσαγε, γιά ν’ απελευθερώσει την έρμη την κοπέλλα. Κι αν ο Ηρακλάρας ήξερε καί την προέλευση του φασματικού «τέρατος», δεν θα μάσαγε επί 10 – αλλά τέτοια μυστικά δεν ανακοινωνόντουσαν παραέξω.

Το «12+1» παρέμενε στην Ιωλκό, μέχρις ότου μπούκαρε ο Ατλάντειος δολοφόνος Πελίας, οπότε κι απενεργοποιήθηκε πάραυτα.

Πώς; Ο Αίσων ποτέ δεν είπε ότι γιά να πάρει μπρός το «12+1», έπρεπε να τοποθετηθεί απάνω του ο μεταλλικός σταυρός με τη μορφή της Ήρας στο κέντρο του… που φόρεσε στο λαιμό του ο μικρός Ιάσων σαν φυλαχτό, καθώς τον φυγάδευαν.

Κατά τη διάρκεια της Αργοναυτικής, λοιπόν, το «12+1» παρέμεινε απείραχτο, αλλά δεν βοήθησε – καθ’ ό απενεργοποιημένο. Ο δε Πελίας σαφώς κι έψαχνε να βρεί γιατί δεν έπαιρνε μπρος το ρημάδι, αλλά του λέγανε (καί τον πείθανε) ότι ο δολοφονημένος Αίσων πήρε το μυστικό μαζί του – κι έτσι, άνθρακες ο θησαυρός. Ο πονηρός Πελίας ήλπιζε να επιστρέψει ο Ιάσων, καί να του ξεράσει τις πληροφορίες που λείπανε… αν τις ήξερε κι αυτός.

 

Τα υπόλοιπα είναι γνωστά. Ο Ιάσων κάποτε επέστρεψε στην Ιωλκό …εργένης, όπως έφυγε, αλλά ο στρατός του καθάρισε την Ατλαντοσπορά. Κι έτσι, εκλιπόντος γιά την ώρα του κινδύνου, το «12+1» ενεργοποιήθηκε ξανά.

Αυτό ήταν το φοβερό όπλο, με το οποίο θ’ απειλούσαν τον Πρίαμο, αν δεν έδειχνε ούτ’ αυτός να συνετίζεται. Φυσικά, δεν θα του λέγανε περί τίνος πρόκειται – αντ’ αυτού, εκφράσεις όπως «η οργή των θεών» ήταν σαφώς καταλληλότερες.

Αξίζει τον κόπο να κάνουμε ακόμη μία παρένθεση, πριν προχωρήσουμε. Ο καθένας θα ρωτούσε (απόλυτα λογικά)…

…Πού βρίσκεται σήμερα αυτό το υπερόπλο;

Απ’ όσα έχω ανακαλύψει, οι ναοί που φιλοξενούσαν τους δώδεκα συν έναν κρυστάλλους είναι γκρεμισμένοι, καί σήμερα δεν είναι γνωστή ούτε κάν η θέση τους. (Στους άλλους, όχι στον γράφοντα. Αλλά το θέμα κάνει τζίζ, οπότε μην περιμένετε να περιγράψω δημοσίως τους σχετικούς τριγωνισμούς κτλ.) Οι ίδιοι οι κρύσταλλοι, τώρα… ο «αστικός μύθος» (που πολύ αμφιβάλλω αν είναι μύθος) λέει πως οι δώδεκα μικρότεροι κρύσταλλοι βρέθηκαν σε κρύπτη, κατά τη διάνοιξη του οδικού τούνελ της Γορίτσας. Αμέσως φυγαδεύτηκαν, καί τώρα αγνοείται εντελώς η τύχη τους. (Η ίδια η Γορίτσα με τα θρυλούμενα δίκτυα σπηλαίων της είναι ένα τεράστιο θέμα, αλλά ας μην το ανοίξουμε εδώ.)

Απομένει ο κεντρικός, μέγιστος κρύσταλλος του κεντρικού ναού της Ήρας, καθώς καί το μενταγιόν του Ιάσονα. Η τύχη καί των δύο είναι άγνωστη. Προφανώς αυτά τα αντικείμενα τοποθετήθηκαν σε κρύπτη/ες – καί δή, λίγο μετά την πτώση της Τροίας. (Γιά λόγους που υποψιάζομαι, αλλά δεν έχω ακόμη ξεκαθαρίσει απολύτως.)

Αλλά, οίκοθεν νοείται, πως ακόμη κι αν ήξερα, δεν θα έλεγα τίποτε δημοσίως.

Σας έχω ξαναπεί απειράκις… κατά εποχές, ξαναζούμε. Όλοι κι όλες. Καί το σήμερα δεν αποτελεί εξαίρεση.

Ξαναζούμε. Ακόμη κι ο Πελίας.

(επόμενο)

Περί Παλαμήδου – 2

125 Σχόλια

(προηγούμενο)

ς ξεκινήσουμε να συμπληρώνουμε το πάζλ, μιά που ήδη διαθέτουμε τα βασικά στοιχεία.

Αλήθεια, αυτός ο Τρωϊκός Πόλεμος έχει αναλυθεί ποτέ από καμιά φίρμα των στρατιωτικών αναλύσεων, ή όλοι χαμογελάνε ευχαριστημένοι με τον πολεμικό ρομαντισμό των ηρώων του καί νοσταλγούν το ιπποτικό τους πνεύμα; Δεν θυμάμαι να έχω ποτέ διαβάσει κάποια αμιγώς στρατιωτική ανάλυση, αλλά μικρή σημασία έχει. Θα την επιχειρήσουμε εδώ.

Όχι πως είμαι καμιά στρατηγική ιδιοφυιΐα, αλλά τα πράγματα είναι έτσι, όπως θα τα περιγράψω, επειδή δεν μπορεί να είναι αλλοιώς.

 

iii. Τρωϊκός

Οι Αχαιοί (δηλ. οι Έλληνες της κυρίως Ελλάδας) ξεκίνησαν όλοι μαζί με τα πλοία τους εναντίον της Τροίας… Γνωστά πράγματα. Σ’ αυτό το σημείο, βλέπουμε κατ’ ευθείαν το πρώτο (ημι)παράδοξο του πολέμου αυτού:

Οι Τρώες με τους συμμάχους τους (Κάρες, μέρος των Θρακών, κτλ κτλ), αν καί καθαροί Έλληνες κι αυτοί -καί δή, των παραλίων- (δηλαδή εν δυνάμει πολύ ικανοί στη ναυτωσύνη), δεν λαμβάνουν κανένα μέτρο αποτροπής σε θαλασσινό πεδίο. Ούτε διαθέτουν στόλο, που θα προσπαθούσε να σταματήσει τον στόλο των Αχαιών μεσοπέλαγα, ούτε αργότερα επιχειρούν κάποια καταδρομική ενέργεια αντιπερισπασμού. Δηλαδή, να κάνουν το κόλπο του Αννίβα: να στείλουν δυνάμεις να πολιορκήσουν πχ τις Μυκήνες. Συν δυό-τρείς άλλες σπουδαίες πόλεις των Αχαιών, ώστε να τους υποχρεώσουν να λύσουν την πολιορκία του Ιλίου. Ή, έστω, να διασπάσουν τις δυνάμεις τους.

Αντίθετα, ταμπουρώνονται μέσα στα όντως απόρθητα (γιά την εποχή) τείχη τους, καί περιμένουν… εφ’ όσον δεν πέτυχε η πρώτη τους επιθετική ενέργεια, να κάψουν τα πλοία των Αχαιών, πριν κάν αυτοί αποβιβαστούν στην παραλία.

Καί περιμένουν… Καί περνάνε τα χρόνια…

Καί περιμένουν… Καί περνάνε τα χρόνια…

Τί περιμένουν; Δύο τινά – εφ’ όσον τα τείχη παρέμεναν ανυπέρβλητο εμπόδιο γιά τους επιτιθέμενους:

  • Ή να βαρεθούν οι Αχαιοί καί να φύγουν. (Το να ηττηθούν οι Αχαιοί ήταν μάλλον απίθανο, διότι -είναι σίγουρο πως- συνεχώς ερχόντουσαν κι άλλοι.)
  • Ή να γίνει κάποιο θαύμα.

Δηλαδή, ο αγώνας τους έγινε καθαρά αμυντικός, καί μόνον ο Έκτορας αναλαμβάνει επιθετικές πρωτοβουλίες.

 

Έστω, λοιπόν, ας παραδεχθούμε -με όρους σύγχρονης γεωπολιτικής- ότι Τρώες καί σύμμαχοι αποτελούν «χερσαία δύναμη», γι’ αυτό καί δεν είχαν αναπτύξει θαλάσσια πολεμική ισχύ. (Παρενθετικό ερώτημα: Άρα, πώς μπορούσαν -χωρίς πολεμικό στόλο- να επιβάλουν φόρους στα διερχόμενα τον Ελλήσποντο πλοία των Αχαιών, όπως ισχυρίζονται οι φιλόλογοι; Πετώντας ακόντια απ’ την ακτή; ) Αν καί είναι λάθος να χρησιμοποιούμε σημερινές αντιλήψεις γιά περιγραφή των τότε γεγονότων, ας δεχθούμε τα περί «χερσαίας δυνάμεως», ως βάση των μετέπειτα σκέψεών μας.

Συνεπώς, αφήνουμε τους (αναμένοντες τη Μοίρα) Τρώες, αφού δεν έχουμε να σχολιάσουμε κάτι άλλο γι’ αυτούς, κι η προσοχή μας στρέφεται στους επιτιθεμένους Αχαιούς.

Πριν προχωρήσουμε, πρέπει να πούμε πως ο επιθετικός πόλεμος (όπως τον γνωρίζουμε από την Ιστορία) έχει δύο μορφές:

  • Είτε (χτυ)πάς κατ’ ευθείαν κέντρο: την πρωτεύουσα καί τους ηγέτες του εχθρού. (Πχ Κορτέζ στο Μεξικό.)
  • Είτε ενεργείς όπως στο κόψιμο ενός μεγάλου δέντρου. Δηλ. πρώτα κόβεις τα κλαδιά, το απογυμνώνεις, καί στο τέλος κόβεις τον κορμό, αρχίζοντας από πάνω. Στη χώρα του εχθρού, τώρα, ροκανίζεις σαν ποντικός τσίκι-τσίκι-τσίκι μία-μία τις υποδομές του, τα ζωτικά του σημεία (σταθμούς επικοινωνιών, αποθήκες τροφίμων κι εφοδίων, γεωργική παραγωγή, πηγές νερού, αποθήκες καυσίμων καί όπλων, κτλ κτλ), καί στο τέλος (καί μόνον στο τέλος) χτυπάς την πρωτεύουσα καί τους ηγέτες, ώστε ν’ αναγκάσεις τον εχθρό να συνθηκολογήσει. (Πχ ηπαπάρα εναντίον Ιαπωνίας στον Β’ ΠΠ, ή τα δολοφονικά μούσλιμζ του Ίσις εναντίον της Συρίας.)

Ποιά μορφή επιθετικής πολεμικής τακτικής ακολούθησαν, λοιπόν, οι Αχαιοί; απάντηση: καί τις δυό …ταυτόχρονα!!! (Καλά… διαχρονικώς είμαστε τρελλάρες, οι Έλληνες – ακόμη καί στον πόλεμο! Πρό πάντων στον πόλεμο. Δεν το συζητάω!)

 

Βλέπουμε, λοιπόν, τους …α(ρ)χαίους ημών να ξεκινάνε καί να καταφθάνουν στην Τρωάδα όλοι μαζί ομοθυμαδόν (που λέει κι ο Χάρρυ Κλύνν). Στρατηγικώς σωστό – εφ’ όσον πάς εναντίον συγκεκριμένουν στόχου, δεν διασπάς δυνάμεις. Βέβαια, δεν γνωρίζουμε τί δυνάμεις αφήσαν στα μετόπισθεν γιά τυχόν απαραίτητη άμυνα, αλλά μάλλον δεν το φρόντισαν το θέμα. Σήμερα θα το θεωρούσαμε αυτό χοντρό στρατηγικό λάθος, αλλά τότε προφανέστατα είχαν στο μυαλό τους το εξής μοτίβο ενεργειών: Χτυπάμε-καταστρέφουμε-επιστρέφουμε. Καί δή, χωρίς χρονοτριβή. Γι’ αυτό καί περίττευαν οι έγνοιες γι’ άμυνα των μετόπισθεν. (Ήξεραν καί πως οι Τρώες δεν διαθέτουν πολεμικό στόλο, ώστε να επιχειρήσουν αντιπερισπασμό.)

Εφ’ όσον, όμως, οι πρώτες επιθετικές ενέργειες εναντίον των τειχών του Ιλίου δεν έφεραν αποτέλεσμα, βλέπουμε τους προγόνους να το γυρνάνε στο …καλαματιανό. Αιώνια πληγή της φυλής μας η επιπολαιότητα, κι οι μισές δουλειές!… Όπως ακριβώς έγινε καί με τους επαναστάτες της Στάσεως του Νίκα, εικοσιέξι αιώνες αργότερα.

Αλλάζει, λοιπόν, η επιθετική τακτική των Αχαιών, καί πάνε στο ροκάνισμα. Εντάξει, εκεί είχαν κάποια αποτελέσματα: πότε έπεσε -ξέρω ‘γώ- η Λυρνησσός, πότε πλιάτσικο στο ένα χωριό Πελασγών συμμάχων των Τρώων, πότε αρπαγή καμιάς νόστιμης γκομενίτσας απ’ το άλλο (καί γιά …κοκό, καί γιά λύτρα), πότε έτσι, πότε αλλοιώς. Αλλά ο χρόνος (… ποιός «χρόνος»; τα χρόνια!) περνούσε, ο κυρίως στόχος διέφευγε, καί στο τέλος το ηθικό του στρατεύματος κατέπεσε σε σκέτη μοιρολατρεία, εφάμιλλη των Τρώων. (Αυτά κάνει η απραξία σε στράτευμα που πολεμάει.) Όλοι τό ‘ριξαν στους οιωνούς κι υπέσκαπταν τη διάθεσή τους, αντί να πάνε να υποσκάψουν (στην κυριολεξία!) τα τείχη.

Ο δε πόλεμος -με τις καθημερινές συγκρούσεις με τους Τρώες έξω απ’ τα τείχη καί με τις μονομαχίες των μνημονευομένων στα Έπη ηρώων- μετεβλήθη καθαρά σε πόλεμο φθοράς, χωρίς σκοπό καί νόημα.

 

Απ’ τους πρώτους που κατάλαβαν ότι κάτι δεν πάει καλά, ο μέγιστος Αχιλλέας. Έβλεπε τον αρχηγό των Πανελλήνων να μαλακίζεται, ασχολούμενος (δίκην ληστάρχου, καί όχι πολεμάρχου) με το πώς θα φάει λάφυρα καί γκόμενες, αντί να οργανώνει την -μέχρι τελικής πτώσεως του Ιλίου- συνέχεια του πολέμου. Κι εφ’ όσον το θέμα έγινε καί προσωπικό, ο θεϊκός Πηλεϊάδεω έθεσε τα όπλα παρά πόδα, αρνούμενος να συνεχίσει να πολεμάει. Επειδή, τώρα, (τολμώ να ισχυρίζομαι πως) τον καταλαβαίνω, ο μόνος λόγος που δεν τα βρόντηξε από κάτω εντελώς καί δεν γύρισε πίσω στη Φθία (ν’ αφήσει Αγαμέμνονες κι Οδυσσείς να βουρλίζονται στις αμμουδιές της Τρωάδας), ήταν η υψηλώτατη αντίληψη περί τιμής, που είχαν τότε οι περισσότεροι Έλληνες. Το καί σήμερα γνωστό φιλότιμο. Τίποτ’ άλλο.

Αυτή η αντίληψη τον έκανε να υπομένει επί τόσα έτη τη διαρκή φθορά της νεολαίας της Ελλάδας σε άνευ νοήματος καθημερινές μάχες, καί να περιμένει τη δική του επανα-συμμετοχή στον πόλεμο, όταν καί όπως θα το απαιτούσε η Μοίρα.

Οι λοιποί Έλληνες, πάλι, βλέπαν πόσο κορόϊδα πιαστήκαν, που έκαναν αρχηγό της εκστρατείας τον Αγαμέμνονα, αντί γιά τον Παλαμήδη (όπως λέγανε οι σώφρονες φωνές). Αλλά η τιμή, τιμή δεν είχε – καί γιά εκείνους… Πιαστήκαν στην παγίδα, αλλά το θεωρούσαν ύψιστη ατιμία να κάνουν πίσω.

 

Κι εμείς, οι απόγονοι; Τί βλέπουμε, τόσα χρόνια μετά;

Κατ’ αρχήν, βλέπουμε ακόμη ένα παράδοξο με τον Τρωϊκό Πόλεμο. Το ποιό; το εξής.

Όταν κατακτάς μιά (όχι απαραίτητα) εχθρική χώρα, κάνεις δύο τινά:

  • Είτε κατσικώνεσαι εκεί καί την κάνεις μέρος της επικράτειάς σου. (Πχ Χίτλερ σε Αυστρία – Τσεχία – Ουγγαρία, κτλ κτλ.)
  • Είτε φεύγεις μεν πίσω στην πατρίδα σου, αφού όμως την κατακτημένη χώρα την έχεις μετατρέψει σε προτεκτοράτο καί τοποθετήσει πειθήνια ανδρείκελλα να την κυβερνάνε εκ μέρους σου. (Πχ αγγλίτσα, ηπαπάρα, γερμανίτσα στην… δεν το λέω, που να σκάσετε!  🙂  ) Καί την αρμέγεις (ορυκτά, χρήματα, κτλ) στο διηνεκές.

Με την Τροία, όμως, τί έγινε; Μετά την εκπόρθησή της, όλοι οι Αχαιοί …ομοθυμαδόν σηκώνονται καί φεύγουν!!!!! Χωρίς να τους νοιάζει το παραμικρό γιά το τί θα κάνουν / τί θα γίνει ο κατακτημένος αυτός τόπος με τη φοβερή γεωστρατηγική θέση καί τις εύφορες πεδιάδες. Λες κι είχαν πάει ημερήσια εκδρομή καί θα φεύγαν το βράδυ, χωρίς τόσες καί τόσες εκατόμβες νεκρών (δικών τους καί Τρώων) πίσω τους.

Παράδοξα πάνω στα παράδοξα πάνω στα παράδοξα, δηλαδή.

Μ’ άλλα λόγια, ο πόλεμος αυτός μόνο πόλεμος δεν ήταν.

Ήταν συγκεκαλυμμένο σφαγείο της Ελληνικής Νεολαίας της εποχής, υπό τον ψευδεπίγραφο τίτλο «πατριωτικός πόλεμος» – καί (ώ! της ειρωνείας!) τραγουδισμένο …επικώς ανά τους αιώνας.

 

Την κατάσταση αυτή, βεβαίως-βεβαίως, δεν τη βλέπουμε μονάχα εμείς. Σαφώς, σαφέστατα την είδαν κι αυτοί που τη ζούσαν από μέσα. Κορόϊδα δεν ήσαν! Καί οπωσδήποτε από τους πρώτους ήταν ο Αχιλλέας κι ο Παλαμήδης.

Μου κάνει μεγάλη εντύπωση το ότι πουθενά στην Ιλιάδα δεν αναφέρεται ότι ζητήθηκε από τον Παλαμήδη να εφεύρει κάποιο τέχνασμα, ώστε να εκπορθηθεί η Τροία γρήγορα. (Καί χωρίς μεγάλες απώλειες εκ μέρους των Αχαιών.) Διόλου δεν αποκλείω, δέ, ο Δούρειος Ίππος να ήταν πρόταση του Παλαμήδη, διατυπωμένη απάνω στο εξάμηνο της αναποτελεσματικότητας των επιθέσεων… την οποία στην αρχή εχλεύασε η ομήγυρις των Αχαιών κατά προτροπή του Οδυσσέα, ενώ δέκα χρόνια μετά ο Οδυσσέας την οικειοποιήθηκε.

Βλέπετε, έχω γνωρίσει αρκετούς ανθρώπους, με τους οποίους λαμβάνει χώραν το εξής θέατρο: (α) σε ρωτάνε γιά λύση σε κάποιο πρόβλημά τους (αναγνωρίζοντας εμμέσως πλήν σαφώς ότι γνωρίζεις καλά το αντικείμενο), (β) τους απαντάς αμέσως, καί επί της ουσίας, (γ) αντί γιά «ευχαριστώ», σε χλευάζουν (ιδίως μπροστά σε άλλους) με φράσεις, όπως: «- Τί μαλακίες είν’ αυτές!», (δ) ρωτάνε τα ίδια πράγματα καί σ’ άλλους, καί δή επιδεικτικώς μπροστά σου, καί (ε) όταν πάρουν την ίδια απάντηση μ’ αυτή που τους έδωσες αρχικά, τότε σπεύδουν να την εφαρμόσουν …ως δική τους ιδέα. Καί σε χλευάζουν ακόμη μία φορά, διότι δήθεν δεν ξέρεις τί σου γίνεται ή/καί αργείς ν’ απαντήσεις.

Διόλου δεν αποκλείω, λοιπόν, με τον Οδυσσέα καί τον Παλαμήδη να συνέβη ακριβώς το ίδιο.

Έτσι, βλέπουμε να σχηματίζονται σχεδόν αμέσως δύο διακριτές παρατάξεις στο στρατόπεδο των Αχαιών: Αγαμέμνων / Οδυσσέας η πρώτη, συν μερικοί ακόμη (πχ Διομήδης – δυστυχώς), Αχιλλέας / Παλαμήδης η δεύτερη, συν μερικοί ακόμη (πχ Αίαντες).

Παρένθεση: Πειρασμός μέγας είναι να το επεκτείνω στα σήμερα, με διαίρεση: «Πελοπόννησος / Επτάνησα» καί «Στερεά Ελλάδα / Εύβοια / Θεσσαλία», αλλά δεν θα το κάνω. Οι διαφορές ήταν καθαρά προσωπικές, καί δεν κρύπτεται κάποιο άλλο (τοπικιστικό, ή ακόμα χειρότερα, φυλετικό) αίτιο. Γιατί; μήπως ο Νέστωρ δεν ήταν αγαπητός απ’ όλους; ή ήταν ο μοναδικός Αχαιός βασιλιάς κοινής αποδοχής;

Παρένθεση δεύτερη: Ακριβώς οι στενές σχέσεις Αχιλλέα καί Παλαμήδη είναι η αιτία, που θεωρώ ότι οι πατεράδες τους πέρασαν τη διάρκεια του πολέμου μαζί, στην Ιωλκό.

 

Μάλιστα…

Συμπερασματικώς, έχουμε να κάνουμε μ’ έναν πόλεμο, ο οποίος ξεκίνησε με μία ψευδεπίγραφη αφορμή (αρπαγή Ωραίας Ελένης), στόχευε στο να δώσει λύση αμέσως (παραδειγματική καταστροφή της Τροίας το πολύ σ’ ένα μήνα), δεν την έδωσε… αλλά καί δεν ήταν αυτός ο σκοπός των σχεδιαστών του εξ αρχής.

Σκοπός των όποιων σχεδιαστών του Τρωϊκού ήταν η καταστροφή …των Αχαιών!!!

Σκεφθήτε:

  • Συγκεντρώνονται όλοι οι βασιλείς της ηπειρωτικής Ελλάδας με θεατρική πειθώ! Νά, ο αρχιστράτηγος θα σφάξει την κόρη του την ίδια, ώστε να ευαρεστηθούν οι θεοί!… Τί άλλο θέλετε, ρέ ξεροκέφαλα όντα, γιά να πειστήτε γιά τις ειλικρινείς προθέσεις του; (Να σας πεί ποιούς «θεούς» εννοεί; Πολλά ζητάτε!)
  • Ξοδεύουν χρόνο καί χρήματα, μαζεύουν στρατό καί στόλο, κι ορμάνε γιούργια σε ξένο τόπο χωρίς να το πολυσκεφτούν – αφήνοντας πίσω τους λαούς τους στο έλεος.
  • Ξεγελιένται στην αρχή ότι θα δώσουν ένα καλό μάθημα στους Τρώες, καί γρήγορα.
  • Όταν αυτό δεν συμβαίνει, δεν τρώνε τα ρούχα τους να βρουν μιά λύση, αλλά συμμετέχουν μοιρολατρικώς σ’ έναν πόλεμο καθαρής φθοράς εκατέρωθεν, δεσμευμένοι από τον άγραφο ατσάλινο νόμο του φιλότιμου. Δεν σκέφτηκαν κάν να καθαρίσουν τον Αγαμέμνονα ως πρωταίτιο αυτού του φιάσκου, καί να επιστρέψουν οίκαδε. (Τουλάχιστον οι νέοι Έλληνες τουφέκισαν τους «Έξ». Είναι κάποια πρόοδος αυτό.)
  • Όταν με τα πολλά επιστρέφουν, γίνεται ο κακός χαμός. Όσοι επέζησαν, βρέθηκαν (κατά την παροιμία) καί κερατάδες, καί δαρμένοι, καί χρεωμένοι. Καί σκοτωμένοι στο τέλος. Κι όσοι γλύτωσαν κι απ’ αυτά, εξόριστοι. Η -παρά λίγο…- τέλεια καταστροφή της μέχρι τότε κυρίως Ελλάδας, δηλαδή.
  • Οι δε ομόφυλοι, όμαιμοι, ομόθρησκοι μ’ εμάς Τρώες, τα ίδια καί χειρότερα. «- Κι εμείς κακό χερόβολο, κι εσείς κακό δεμάτι!», που λένε. Καθαρός εμφύλιος της συμφοράς, δηλαδή, ο Τρωϊκός. (Καί η ωραιοποίησή του με τραγούδια, τουλάχιστον εμένα μ’ εξοργίζει.)

Λοιπόν; Τί λέτε; Δεν τους κορόϊδεψαν αγρίως όλους αυτούς …»κάποιοι»; Δεν τους έπαιξαν σα μπεγλέρια, γνωρίζοντας άριστα τον συλλογικό χαρακτήρα της φυλής μας;

Έ; Τί λέτε;

Δεν άκουσα…

Μήπως ανέφερε κανείς σας τις χρονολογίες 1943-1949;

Μήπως είπε κανείς τη λέξη «ιερατείο»;

 

Υγ: Ήθελα νά ‘ξερα ποιός είχε την έμπνευση να ορκίσει τους μνηστήρες της Ωραίας Ελένης να την υπερασπίζονται εφ’ όρου ζωής!… (Καί γιατί αυτά τα κουτορνίθια ορκίστηκαν… καί δεν οργίστηκαν γιά τον εμπαιγμό.) Εντάξει, η «εξήγηση» ότι οι ..ότριχες της παντρεμένης έσυραν το Αχαϊκό «χιλιάρμενο», χωλαίνει αγρίως. (Κάποιος έπρεπε να της μιλήσει της Ελενίτσας γιά τον οψιδιανό! Καί μάλλον ο Οδυσσέας, που διετέλεσε καί γυρολόγος-πλασιέ γυναικείων ειδών καλλωπισμού! Καρα-λόλ!!!) Οπότε καί ο «όρκος» αυτός σίγουρα αποτελεί ποιητικό εφεύρημα.

Όμως, αυτή η συλλογική ενέργεια (ή αυτή που περιγράφεται, ή κάποια άλλη κρυμμένη, που υπονοείται) δεν δείχνει κάποιο επίσης συλλογικό «δέσιμο» όλης της ηγεσίας της ηπειρωτικής κυρίως Ελλάδας; Πώς – κι από ποιόν; Καί με ποιόν τρόπο το κατάφερε; Ιδού αξιόλογα ερωτήματα γιά σκέψη!

 

(επόμενο)

Περί Παλαμήδου – 1

32 Σχόλια

Στον Διηνέκη

 

να από τ’ αγαπημένα μου παιχνίδια γιά υπολογιστή (κατά τις ώρες της ανίας – που κοιτάζω να μην γίνονται καί ώρες …ανοίας) είναι ο «τεχνικός σωληνώσεων«. Μη νομίζετε, τίποτε το τρομερό καί φοβερό – ο σκοπός του είναι απλά το να στρίβεις καλώδια σ’ ευθείες καί γωνίες, ώστε τελικά όλες οι οθόνες να συνδεθούν με τον κεντρικό υπολογιστή.

Κάπως έτσι είναι καί η μεθοδολογία που χρησιμοποιώ, γιά να φωτίζω (κατά δύναμιν, εννοείται) τα σκοτάδια Μυθολογίας τε καί Ιστορίας. Πρέπει να συμπληρώσω τις ελλείψεις με λογικά συμπεράσματα, ώστε η όλη εικόνα να μην έχει ασυνέχειες.

Βλέπετε, ακόμη κι ο Όμηρος δεν μας τα λέει καθόλου καλά! Κρύβει λόγια. Αυτός, ή η επιτροπή του Ονομάκριτου που κατέγραψε ( ; ) τα Έπη (όπως γούσταρε), δεν έχει σημασία. Το πράγμα ήταν καί παραμένει σχεδόν εξοργιστικό.

Λοιπόν, σήμερα θα μας απασχολήσει ο (ομηρικός ήρωας καί σοφός) Παλαμήδης, περί του οποίου η καλύτερη σύντομη εξιστόρηση βρίσκεται εδώ. Κανονικά, έπρεπε ν’ αφηγηθώ τα σημερινά με τη σειρά τους, πιάνοντας αφορμή από την αφήγηση της ζωής του Ιάσονα (όπως τη βλέπω – εννοείται). Αλλά, εντάξει, θα τα πω τώρα, έστω κι εκτός σειράς.

Θα πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή, διότι αλλοιώς δεν βγάζουμε νόημα.

 

i. Τα βιογραφικά

Ο Παλαμήδης ήταν γυιός (ο πρώτος) του βασιλιά της ομώνυμης πόλης Ναυπλίου καί της Κλυμένης, κόρης του Κατρέα. (Άρα, o Ναύπλιος με τον Αγαμέμνονα καί τον Μενέλαο ήταν πρώτα ξαδέρφια από μητέρες.) Ο Ναύπλιος ήταν Αργοναύτης, καί παντρεύτηκε όταν γύρισε από την Αργοναυτική Εκστρατεία. (Σας τά ‘πα!… Από τους Αργοναύτες, μονάχα ίσως ο Λαέρτης ήταν παντρεμένος, όταν ξεκίνησαν.) Έκανε τρείς γυιούς: τον Παλαμήδη, τον Οίακα, τον Ναυσιμέδοντα.

Μιά μέρα, κι ενώ ο -πρωτότοκος- Παλαμήδης έφτασε στην εφηβεία, πήγε με τον πατέρα του τον Ναύπλιο στην Κόρινθο. Ο Ναύπλιος ήθελε να ξαναδεί τον παλιό του καπετάνιο καί φιλαράκο, τον Ιάσονα, τον οποίο καί γνώρισε στον νεαρό Παλαμήδη.

(Παρένθεση: το γιατί, αντιθέτως, δεν πετάχτηκε ο Ιάσων μέχρι το Ναύπλιο, είναι μιά άλλη ιστορία – που θέλει τον δικό της χώρο γιά να εξηγηθεί. Ο Ιάσων στην Κόρινθο -γιά κάποιους λόγους- ήταν σε άτυπο «κατ’ οίκον περιορισμό», πράγμα που εξηγεί άριστα το πώς ξηγήθηκε στο τέλος η Μήδεια στον βασιλιά της Κορίνθου Κρέοντα, καί την κόρη του, την «αθώα του φόνου» χαζούλα Γλαύκη, όταν οι «εκβιασμοί» του Κρέοντα στον Ιάσονα έφτασαν στο μή παρέκει.)

Τέλος πάντων, ο νοητικώς πολύ προικισμένος έφηβος γνωρίστηκε με τον ζωντανό θρύλο… κι ο Ιάσονας έγινε ο πνευματικός μέντορας του νεαρού.

…Αν καί το ποιός έγινε μέντορας ποιανού, σηκώνει πολλή κουβέντα.

Βλέπετε, μετά τις πρώτες συστάσεις, το παιδί κοίταξε στα μάτια τον Ιάσονα, καί τον ρώτησε: «- Θυμάσαι, Διομήδη;»επειδή ξύπνησαν μέσα του οι αναμνήσεις της εποχής της Γαλάζιας Αδελφότητας – της οποίας καί οι δύο ήσαν μέλη της. (Ο μικρός επίτηδες επικαλέστηκε τη σοφία του Διός, όταν απεκάλεσε τον Ιάσονα με το «βαφτιστικό» του όνομα.)

Τέλος πάντων, η επίσκεψη αυτή επαναλήφθηκε αρκετές φορές, κι ο Ιάσων είχε την ευκαιρία να χαίρεται συζητήσεις γιά διάφορα θέματα με τον πανέξυπνο εκπρόσωπο της νέας γενιάς.

 

Στο σημείο αυτό, οφείλω να επισημάνω ένα σφάλμα, που κάνουμε -σχεδόν- όλοι μας, όταν διαβάζουμε τα Ομηρικά Έπη: αποκομίζουμε την εντύπωση ότι όσο (επί δεκαετία) οι Αχαιοί πολεμούσαν με τους Τρώες, άλλο τόσο (επί δεκαετία) όλος ο κόσμος εδώ είχε πιάσει μιά τεράστια κερκίδα, καί παρακολουθούσε υπομονετικώς τον αγώνα!

Άμ, δέ!!!

Οι Έλληνες πίσω, στην κυρίως Ελλάδα, ουδόλως καθόντουσαν στ’ αυγά τους. Δεν θα σταματούσε η ζωή καί το γίγνεσθαι, επειδή είχε ξεκινήσει ο πόλεμος εναντίον της Τροίας.

Παράδειγμα αυτού που λέω, ο ένας γυιός του Ιάσονα καί της Υψιπύλης, ο Εύνηος. («Καλοκαράβης» ερμηνεύεται την σήμερον.) Απ’ τη μιά φρόντιζε τ’ αμπέλια του στη Λήμνο, καί πεταγόταν μέχρι την Τροία, όπου πουλούσε κρασί στους Αχαιούς. Κι απ’ την άλλη χωνόταν καί στις μάχες, κι έπαιρνε τους Τρώες στο κυνήγι. (Ο έτερος των διδύμων, ο Θόας Τζούνιορ, είτε ήτανε πιό υπολογιστής απ’ τον αδερφό του -Αιγόκεροι γάρ αμφότεροι, αφού τις Λημνιές αρχόντισσες τις γκάστρωσαν οι Αργοναύτες αμέσως μόλις φτάσαν στο νησί, Απρίλιο μήνα-, είτε πολύ μαμάκιας, καί δεν ανακατεύτηκε.)

Ας ξαναγυρίσουμε στα δικά μας, όμως. Αρκετά χρόνια μετά την πρώτη συνάντηση Ιάσονα καί Παλαμήδη, κι ενώ ο στρατός των Αχαιών είχε φύγει γιά την Τροία, ο Ιάσων με τον -πάλαι ποτέ εξ απορρήτων του- Πηλέα έφτιαξαν στρατιωτικό σώμα από πιτσιρικάδες καί συνταξιούχους (δηλαδή άτομα που είτε δεν πρόλαβαν να πάνε στον πόλεμο, λόγωι ηλικίας, είτε δεν τους έπαιρναν πιά – πάλι λόγωι ηλικίας). Μ’ αυτό επετέθησαν εναντίον της Ιωλκού, την κατέλαβαν, καθάρισαν τον Άκαστο καί την Ακάσταινα, έκαψαν το παλάτι (να ξεμαγαρίσει αιθερικώς – υπόψη, όταν η Ελλάδα ξαναγίνει Ελλάδα, πρώτα ιερέας γιά εξορκισμό στα υπόγεια της Βουλής, καί μετά μπουρλότο καί ισοπέδωση του συγκεκριμένου κτιρίου), καί τελικά βασιλιάς της Ιωλκού έγινε ο Πηλέας – αφού ο Ιάσων ήταν αρκετά σοφός, γιά να καταλάβει πως δεν πρέπει να ζητάει κάτι, που του το αρνήθηκε η Μοίρα περισσότερες της μίας φορές.

Εκεί, λοιπόν, καθόντουσαν καί μάθαιναν (καί σχολίαζαν) τα τεκταινόμενα απέναντι στη Μικρασία, στα παράλια της Ιωνίας, μιά που καί οι δυό τους είχαν γυιούς που μαχόντουσαν εκεί.

Παρένθεση: ο Ιάσων σίγουρα έμαθε (τα νέα μαθευόντουσαν καί τότε) ότι έχει δυό παιδιά με την Υψιπύλη, εκ των οποίων το ένα διαπρέπει ανάμεσα στους λοιπούς ήρωες στην Τρωάδα. Πλην όμως, δεν μπορούσε να φέρει την Υψιπύλη στην Ιωλκό να περάσουν το υπόλοιπο του βίου τους μαζί, γιά τον σοβαρό λόγο ότι η Υψιπύλη ήταν φόνισσα, καί δη υπότροπος κατά κάποιον τρόπο. Μαυρόγατα! Κουβαλούσε τον θάνατο μαζί της… (Όπως με το βρέφος Οφέλτη.) Με δεύτερη στη σειρά, λοιπόν, μάγισσα-φόνισσα ως πριγκήπισσα της Ιωλκού, θ’ αντιδρούσε άσχημα ο λαός. Ήρωας-ξεήρωας, θα τον έπαιρναν με τις πέτρες, κραυγάζοντας κάτι σαν: «- Πού πάς καί τις μαζεύεις κάτι τέτοιες, ρέ;»

Μαζί τους κι ο παλιός τους φιλαράκος απ’ την Αργώ, ο Ναύπλιος, τρίτος στη σειρά Αργοναύτης πατέρας μαχομένου γυιού.

Παρένθεση ξανά: πληροφορούμαστε ότι ο Ναύπλιος βρισκόταν στην Εύβοια, όταν έμαθε γιά τον άδικο θάνατο του Παλαμήδη. Μμμμ… κατά τη γνωμάρα μου, καθόλου σωστό – ακόμη μία ανακριβής πληροφορία των αρχαίων κειμένων. Τί να κάνει στην Εύβοια; Ήξερε κανέναν εκεί, να πάει γι’ αρμένικη βίζιτα; Το πιό λογικό ήταν να παρευρίσκεται στην Ιωλκό, φιλοξενούμενος των παλιών του φίλων, όπου κι έμαθε τα νέα.

 

ii. Τα κρυμμένα…

Τέλος πάντων, περνούσαν τα χρόνια κι οι τρείς παλιόφιλοι εύρισκαν παρηγοριά ο ένας στον άλλον. Ο ένας, να μην του έχει κάτσει καθόλου καλά ούτε το θέμα της διαδοχής του στη βασιλεία στον τόπο του, ούτε οι γυναίκες. Ο άλλος, να τον έχει εγκαταλείψει η -στην κυριολεξία!- θεά σύζυγος, καί να προώρισται να πεθάνει μαγκούφης καί παντέρμος – βάλε στο λογαριασμό καί τις προφητείες, που μιλούσαν γιά τον θάνατο του Αχιλλέα. Ο δέ τρίτος, να έχει όχι έναν, αλλά τρείς γυιούς στο μέτωπο. Κι αν όλοι αφήναν τα κόκκαλά τους δίπλα στον Σκάμανδρο;

Απ’ την άλλη, πάλι, είναι με τα καλά τους κι αυτοί οι προφήτες; Πέρασε η πρώτη κρίσιμη στιγμή των 6.18 ετών από την έναρξη του πολέμου, κι ο Αχιλλέας  ζούσε. (Καί τά ‘ξυνε, περιπαίζοντας τον Αγαμέμνονα.) Δηλαδή, τί; έλεγαν ψέμματα οι προφήτες, ή έπρεπε να περιμένουν το δεύτερο «πυθαγορικό» σημείο, τη συμπλήρωση των δέκα ετών;

Αλλά, γιά στάσου!… Δέκα χρόνια; Δέκα χρόνια;

Τί γίνετ’ εδώ πέρα, ρέ;

Ακόμη κι ο πάντα καλότροπος καί χαμογελαστός (κι ελαφρώς στην κοσμάρα του) Ιάσων τελικά υποπτεύθηκε πως κάτι δεν πάει καλά. Οι -δυστυχώς- εμφύλιες συρράξεις μεταξύ των Ελληνικών φύλων καί πόλεων δεν ήσαν καθόλου ασυνήθιστες… Αλλά, διάολε, ούτε κρατούσαν τόσο πολύ, ούτε διεξαγόντουσαν με τόση σφοδρότητα. Προς τί, λοιπόν, έπρεπε να παρατήσουν οι Αχαιοί (άρχοντες καί λαός) τα πάντα, γιά να πολεμάνε δέκα χρόνια στην Τροία; Μήπως δεν έπρεπε να ξεκινήσουν κάν; Μήπως τους έβαλαν κάποια λαμόγια να διεξάγουν έναν πόλεμο, που μακροχρονίως θα έβλαπτε πολύ άσχημα την Ελλάδα; Μήπως αυτός ο πόλεμος ξεκίνησε γιά ιδιοτελείς σκοπούς καί μυστικά σχέδια κάποιου κρυφού ιερατείου – κι όχι γιά τη δόξα της Ελλάδας;

 

Στο σημείο αυτό (κι ενώ σκεπτόμαστε τα «μήπως»), ας δούμε τί λένε οι σωζόμενες σχετικές αφηγήσεις.

Ως πηγές, γιά να καταλάβουμε τί ακριβώς έγινε, έχουμε τρείς ιστορίες:

  • Το πώς ο Οδυσσέας με τον Διομήδη (που επίσης δεν χώνευε τον Παλαμήδη) συλλάβανε τον Δόλωνα.
  • Το πώς ο Οδυσσέας συνέλαβε κάποιον Τρώα (υποτίθεται δούλο), που μετέφερε χρυσάφι στην Τροία, καί τον έβαλε να γράψει δήθεν ευχαριστήρια επιστολή του Πριάμου προς τον Παλαμήδη. (Πάλι εδώ ο σύνδεσμος.)
  • Το πώς στη συνέχεια ο Οδυσσέας έστησε την τελική, θανάσιμη σκευωρία στον Παλαμήδη με κατασκευασμένα στοιχεία – την οποία σκευωρία έφτασε μέχρι το τέρμα (με δίκη-μαϊμού) ο αντιπαθέστατος αρχιγάϊδαρος Αγαμέμνων.

Λοιπόν, οι τρείς αυτές ιστορίες είναι ουσιαστικώς μία, καί δή αλλοιωμένη. Άλλως τε, μην ξεχνάτε ότι τα Έπη είναι ραψ-ωδίες, δηλαδή συρραφές των δημοτικών τραγουδιών της εποχής εκείνης, αλλά καί προγενεστέρων εποχών. Γι’ αυτό κι εμφανίζουν αφηγηματικές χασμ-ωδίες κι ασυμφωνίες. Όσο όμορφα κι αν είναι, όσο υψηλή ποίηση κι αν δείχνουν, δεν παύουν να είναι κειμενογραφικές κουρελούδες-πάτσγουορκζ!

Γιατί, όμως, αλλοιωμένη η αφήγηση αυτή; Μά, γιά ν’ αποκρυβεί η αλήθεια… η οποία έτσι κι αλλοιώς ήταν επικίνδυνη. Κι εξακολουθεί να είναι. (Παρακάτω το γιατί.)

Ένας δεύτερος λόγος είναι πως πολλά μέρη των Επών μάλλον τα συνέθεσε ο ίδιος ο Οδυσσέας! Πώς; Φαίνεται πως ήταν πολύ ικανός στον χειρισμό του λόγου, κάτι το οποίο τα Έπη όντως δεν το τονίζουν καθόλου. (Αν αναρωτιέστε, δεινοί ρήτορες στην ομήγυρη των Αχαιών ήταν όλοι τους. Δε λέει τίποτε αυτό, από μόνο του, ως προς τυχόν ξεχωριστές λεκτικές ικανότητες του Οδυσσέα – οι οποίες, όμως πρέπει να υπήρχαν. Δεν εξηγείται αλλοιώς.)

Άλλως τε, τώρα τελευταία αναρωτιούνται κάποιοι φιλόλογοι δειλά-δειλά αν την Οδύσσεια την έγραψε ο ίδιος ο Οδυσσέας. Απόλυτα λογικό, αν το καλοσκεφτείς, διότι δεν υπήρχαν καί πολλοί μάρτυρες στα ταξίδια του. Μόνος αυτός γλύτωσε κι επέστρεψε στην Ιθάκη. Όμως, με την ίδια λογική πρέπει να υποπτευθούμε αν ο ίδιος έγραψε κι αρκετή από την Ιλιάδα. Γιατί; Διότι (χαμογελάω όταν) διαβάζω πως η Ιλιάδα δεν πολυ-αναφέρει τον Παλαμήδη. Καί χαμογελάω περισσότερο, διαπιστώνοντας πως η Ιλιάδα δεν αναφέρει ούτε τον Ιάσονα! (Μόνο μιά φορά αναφέρεται στην «Αργώ την ξακουστή», αν θυμάμαι καλά.)

Παρενθετικώς, έχω την πεποίθηση πως ο Οδυσσέας ήθελε απλά να επαναλάβει καί να ξεπεράσει την Αργοναυτική Εκστρατεία του πρώτου του ξαδέλφου, κινώντας προς τα δυτικά αυτή τη φορά – κι οι κατάρες των θεών ως αιτία γιά την περιπλάνησή του, ήταν απλά ένα πολύ όμορφο ποιητικό εφεύρημα. Φυσικά, καί να εισπράξει αιώνια δόξα ανυπέρβλητη – γι’ αυτό καί «θάβει» τους τυχόν αντίζηλους.

 

Ξανά στα δικά μας.

Οι τρείς αυτές ιστορίες χωλαίνουν. Τόσο πολύ, που ξεμπροστιάζονται ως ολοφάνερα κατασκευασμένες. Σε ποιά σημεία; Ιδού.

Ο Δόλων, λέει, πως ύστερα από ανάκριση (μ’ ένα γερό μπερντάχι, προφανώς) αποκάλυψε τη στρατωτική διάταξη των Τρώων. Αυτός, όμως, ήταν ένας απλός κήρυκας των Τρώων, κι όχι πολέμαρχος. Πώς την ήξερε; Από πότε οι απλοί κήρυκες συμμετέχουν σε στρατηγικούς σχεδιασμούς;

Μετά, πήγε μέσα στο στόμα του λύκου, να μάθει τα στρατιωτικά μυστικά των Αχαιών; Μά, από τις βίγλες στα ψηλά τείχη της Τροίας φαινόντουσαν τα πάντα. Ποιά «στρατιωτικά μυστικά» είχαν οι Αχαιοί, εκτός από την κατά μέτωπο επίθεση εναντίον των τειχών στη μικρή πεδιάδα ανάμεσα σ’ αυτά καί την παραλία; Ούτε κάν κυκλωτική πολιορκία με οργανωμένο σχέδιο κατάληψης (τα κλασικά κόλπα: αποκοπή της παροχής νερού μέσα στο Ίλιον καί υπονόμευση των τειχών με λαγούμια) δεν αναφέρεται στα Έπη. Όλες οι αφηγήσεις είναι μάχες κατά μέτωπον καί μονομαχίες… επί δεκαετίαν. Τζάμπα ηρωϊσμός, κι άγιος ο Ζεύς!

Πιό κάτω… δούλος καί να μεταφέρει χρυσάφι; Καί δή, ασυνόδευτος; Τί τον εμπόδιζε να τσεπώσει το χρυσάφι καί να την κοπανήσει, ή ν’ αυτομολήσει στους Αχαιούς – καί να ζήσει το υπόλοιπο της ζωής του ελεύθερος καί εις υγείαν των κορόϊδων; Καί γιατί πήγαινε από δρόμο επικίνδυνο;

Σαν πολύ βλάκα δεν μας τον παρουσιάζει τον Πρίαμο η Ιλιάδα; Καί σαν πολύ έξυπνο τον Οδυσσέα;

Τελευταίο, αλλ’ όχι έσχατο, το ότι ο Οδυσσέας έβαλε τον δούλο (τον μεταφορέα του χρυσού) να γράψει επιστολή «στη γλώσσα του» (όπως αναγράφει το κείμενο στον σύνδεσμο γιά τον Παλαμήδη). Σοβαρά; Ήξεραν οι Αχαιοί την γραπτή Χιττιτική (διότι η προφορική ήταν μία παραλλαγή -«ντοπιολαλιά»- της Πελασγικής), ώστε να διαβάσουν τί λέει η δήθεν επιστολή;

Παρεμπιπτόντως, δεν γνωρίζω τί επιγραφικό υλικό βρέθηκε στις ανασκαφές της Τροίας, αλλά πάω ένα στοιχηματάκι πως δεν ήταν Γραμμική Β’.

 

(επόμενο)

Ψώρρας

24 Σχόλια

σο κι αν (με) πονάει, σ’ ένα πράγμα συμφωνώ απόλυτα με ποδίτσες καί λοιπούς μυστικοργανωσίτες: ότι ο πολύς κοσμάκης εκεί έξω ανοηταίνει διαρκώς καί εντόνως.

Μά, ο Ελληνικός Λαός είναι ο πιό έξυπνος του πλανήτη, μά, δές πόσους επιστήμονες έχουμε έξω, μά έτσι, μά αλλοιώς, ωστόσο υφίσταται κάποιος -άγνωστος σε μένα- μηχανισμός, που σε μαζικό επίπεδο αποβλακώνει.

Τί εννοώ; Κάθε άνθρωπος μόνος του διαθέτει μιά άλφα νοημοσύνη – καί όντως στην Ελλάδα έχουμε πολλά άτομα με υψηλή νοημοσύνη. Έμ, έλα όμως που όταν ενωθούν όλοι μαζί, αυνανίζονται!

Ειλικρινά, δεν ξέρω πώς το καταφέρνουν αυτό. Γιά του λόγου το αληθές, μην ξεχάσετε ποτέ σας ότι αυτή τη χρονική περίοδο η Ελλάδα πάει κατά διαόλου με δυόμιση εκατομμύρια πτυχία. (Τα οποία -δυστυχώς- ψηφίζουν ηλιθιωδώς, καί …τεκνοποιούν… Τί είπατε; Αν προτείνω, εκτός απ’ το δικαίωμα της ψήφου, να τους κοπεί καί τίποτ’ άλλο; Έ, άμα χρειαστεί, γιατί όχι; )

Αλλά καί νά ‘ταν μόνον αυτά… Εκτός από πτυχιούχους, έχουμε κι υπερ-πληθώρα «επαναστατών»! Από το 1973 μέχρι σήμερα έχουμε χάσει τον αριθμό τους…

(Ορίστε κάμποσοι «επαναστάτες» επί το έργον. Κλίκ απάνω στην εικόνα γιά σύνδεσμο.)

 

…Αλλά μην έχετε παράπονο: προκόψαμε καί με δαύτους. Επανόρθωσαν όλα τα κακώς κείμενα, καί πλέον τρώμε με χρυσά κουτάλια.

(Τί γελάτε, ρέ; )

Με τόσους καί με τέτοιας κοψιάς πτυχιούχους, το λοιπόν, καί με τόσους καί με τέτοιας κοψιάς  «επαναστάτες», δεν είναι δυσεξήγητο το φαινόμενο οι σύγχρονοι νεο-Έλληνες να κοπαδοποιούνται σε κόμματα ανθελληνικής γραμμής (των οποίων δε ρωτάνε κάν από πού κρατάει η -χρηματοδοτική κι ιδεολογική- σκούφια τους), ή/καί να χειροκροτάνε διανοητικώς καθυστερημένους «αρχηγούς».

(Παρένθεση: οι νεο-Έλληνες ετοιμάζονται να χρίσωσιν πρωθυπουργόν -όπως έλεγε ο Ροΐδης- τον τρίτο στη σειρά τέτοιον τζιού μονοψήφιου δείκτη νοημοσύνης «αρχηγόν». Έλα, όμως, που η παγκόσμια αναμπουμπούλα θα επιβάλει «οικουμενική» ενθάδε – ώστε όλοι μαζί οι «αρχηγοί» να νανουρίσουν τον λαό να μην αντιδράσει, κι όλοι μαζί οι «αρχηγοί» να είναι συνένοχοι καί «δεμένοι» με υπογραφές ταυτοχρόνως. Όχι ένας μόνος του, ώστε οι άλλοι να πάνε να τη βγάλουν καθαρή, όταν θα περάσ’ η μπόρα. Έτσι επιτάσσουν τα ξένα αφεντικά. Πάντα στις αναμπουμπούλες η Ελλάδα δενόταν, ώστε να μη διεκδικεί τίποτε – κι όταν έληγε το πανηγύρι, η πίττα ήδη είχε φαγωθεί.)

(Δεύτερη παρένθεση: δεν αντέχω, θα το πώ – επειδή πολύ μας τα ζάλισαν οι διάφοροι με τους «νέους» καί τους «φοιτητές» καί τους «επαναστάτες»: ο μακαρίτης ο Λεωνίδας Χρηστάκης είχε πεί πως θα πιστέψει ότι οι φοιτητές είναι επαναστάτες, μόνον όταν δεί έστω κι έναν να χώνει το πτυχίο του στον κώλο του κυρίου πρυτάνεως.

Επικροτώ.)

 

Κι έτσι, σε τέτοιο διανοητικό λίπασμα, ήρθε καί φύτρωσε -καί θέριεψε- έτερο είδος «αρχηγού» (συγγενές, όμως, με τους κομματάρχες των ιθαγενών), ονόματι Ψώρρας.

Αυτός, λέει (έλεγε, μάλλον), έχει πολλά λεφτά καί θέλει να τα δώκει στο ψευτο-Ρωμαίϊκο γιά να ξεχρεώσουμε. Καί, προς τούτο, άρχισε να μαζεύει αιτήσεις των πολιτών με τα πλήρη στοιχεία τους.

Αλλά, έεεεεεεπππ!!! Γιάααα μιά στιγμή!!!

Ούτε ένας, επαναλαμβάνω, ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ δεν βρέθηκε να τον ρωτήσει γιατί δεν τα δίνει από μόνος του, καί χρειάζεται υπογραφές καί στοιχεία ταυτότητας …αλλονών! (Οι εθνικοί ευεργέτες, ας πούμε, δεν μάζευαν από τον κάθε τυχαίο περαστικό υπογραφές καί στοιχεία αιτούντος, πριν δώσουν στο κράτος ο,τιδήποτε.) Ποιός τον κράταγε -κι εξακολουθεί να τον κρατάει- να μην τα δώσει; Έ;

(Όπως καί λίγο παλιότερα, που κανένας δεν ρώτησε το καθυστερημένο ΓΑΠ πού βρίσκονται τα λεφτά… που «υπάρχουν». Μπορεί το καθυστερημένο να ξεκαθάριζε πως εννοεί πχ «στις Ελβετικές τράπεζες». Αλλά, όπως είπα, δεν τον ρώτησε κανείς. Κι εφ’ όσον δεν ρώτησαν, τώρα να σκάσουν καί να μή γκρινιάζουν. Επί της ουσίας, δεν τους ξεγέλασε το καθυστερημένο της Μινεζόττα, ώστε να διαμαρτύρονται. Αλήθεια είπε. Άσχετο αν την είπε μισή.

Να μη διαμαρτύρεται, λοιπόν, ο κάθε μαλάκας, ότι δήθεν το καθυστερημένο της Μινεζόττα τον ξεγέλασε, διότι στην πραγματική ζωή δεν υφίσταται «εννοείς» κι «εννοώ». Ξεκαθαρίζουμε, διότι οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους. Το τί ονειρώξεις έχουμε μέσα στα κεφάλια μας ο καθένας, δεν έχει καμμία σημασία.)

Εφ’ όσον, λοιπόν, δεν βρέθηκε ούτε ένας να κάνει αυτή την απλή ερώτηση, αντιλαμβάνεστε πόσο χάλια είναι η κατάσταση. Εφ’ όσον στα απλά κολυμπάμε στα σκατά, πού να φτάσουμε καί στα σύνθετα…

 

…Τα οποία σύνθετα εξηγούν ποιόν ακριβώς ρόλο παίζει αυτός.

Λοιπόν – στα ίσα:

Ο Ψώρρας είναι η απάντηση των ηπαπαραίων στις προσπάθειες της αγγλίτσας να ξανα-ξεμυτίσει ως γενική κουμανταδώρος του ψευτο-Ρωμαίϊκου. Γιά να θυμίσουν οι ηπαπαραίοι στους αγγλίτσους το ποιός πράγματι κάνει κουμάντο στην Ελλάδα.

Κι ενώ η αγγλίτσα με νύχια καί με δόντια ψάχνει να βρεί ανθρώπους της, να ξαναπιάσουν τα πόστα στην Ελλάδα (τά ‘παμε… φαμίλιες Μητσοτάκ καί Γκλύξμπουργκ -με τις οβριές νύφες-, κόμματα καί κομματίδια τύπου Λάος καί Χρυσό Ξημέρωμα, καί προσωπικότητες τύπου Σέρ Μπάζιλ καί «σοβαρών» αγγλοφίλων τεκτόνων), με αποτέλεσμα έως γελοίο, έρχονται οι ηπαπάρα καί κάνουν ρελάνς μ’ εξελιγμένες μεθόδους (της …Θείας) πλύσεως εγκεφάλου καί παραθρησκευτικής σέχτας.

Γι’ αρχή, λανσαρίστηκε το παραμύθι «Καθαρόαιμος Έλλην» ο λεγάμενος – το στραβόχυμα. Καί δώσ’ του από πίσω σαν τα πεινασμένα αδέσποτα οι …πιστοί, να προσκυνάνε! Όπως ακριβώς την πάτησαν οι Γερμαναράδες (αυθεντικά τούβλα αυτοί – εμείς κάνουμε έντονη προσπάθεια να τουβλοποιηθούμε, αλλά δεν τους φτάνουμε με τίποτε) με τον μυστακοφόρο εβραιάκο. «Καθαρόαιμος Άρειος» κι εκείνος, σου λέει! Εκεί έφτασε η αποβλάκωσή τους. Σκέφτομαι, όμως, καί χαμογελάω χαιρέκακα, να τον μπουζουριάσουν οι ηπαπαραίοι (όχι της Θείας – άλλοι, μή συμμετέχοντες στο κόλπο, πού χού Έφ Μπή Άη ή Ιμμιγκρέησιον Όφφις να πούμε), καί να του πάρουν δείγμα dna… καί να προκύψει εργαστηριακώς τίποτις χαριτωμένο. Όπως έγινε καί με το dna του μυστακοφόρου εβραιάκου. Έ, ρέ, γλέντια ύστερα!!!….  🙂  🙂

Μετά, ακολούθησε κατακλυσμός ψυχο-χειριστικών μεθόδων. Επαναλαμβανόμενα μοτίβα γιά τεράστια χρηματικά ποσά (πάντα σε σύνδεση με ηπαπάρα, ώστε να ξυπνήσουν στους νεο-Έλληνες αντανακλαστικά τύπου: «ο πλούσιος θείος απ’ την Αμέρικα, που θα μας σώσει») – κι αυτά ήταν μόνο τα ορεκτικά. Τα βαρειά (υπογραφές, φακέλλωμα, σατανιστικές συγκεντρώσεις με όρκους καί κατάρες, επιβολή απόλυτης ιεραρχίας σχεδόν με τον βούρδουλα – καί οι μπράβοι, ως απαραίτητα μαντρόσκυλα του κοπαδιού των προβάτων) ήρθαν αργότερα.

Κι ακόμη πιό μετά ήρθε ο φόνος…

Ευτυχώς ( ; ) που είχαμε μόνον έναν, κι άρχισαν να ξυπνάνε μερικοί-μερικοί καί να κελαηδάνε στα ιστολόγια – διότι ποιός ξέρει αργότερα τί θα επακολουθούσε. Λάθος! – ξέρουμε πολύ καλά: εφ’ όσον ο ερίφης είναι …μείγμα φωτοτυπιών διαφόρων προσωπικοτήτων τύπου Αδόλφου καί Τζίμ Τζόουνς, η Ιστορία είναι σαφέστατη γιά το τί επακολούθησε σ’ όλες αυτές τις περιπτώσεις.

Με την ευκαιρία: πάλι ένας φόνος (έστω καί στημένος) μετέτρεψε το Χρυσό Ξημέρωμα σε Μαύρη Νύχτα, αλλά ελπίζω να μη χρειάζεται πάντα ανθρωποθυσία κάποιας Ιφιγένειας, ώστε να ξυπνάνε οι «πιστοί» από τη λοβοτομή τους. (Εκτός αν είναι αναπόφευκτο, όταν η κατάσταση φτάνει εκεί. Ξέρω καί ‘γώ;…)

 

Εν πάσει περιπτώσει, κι αν εξαιρέσουμε τον φόνο (καί το μαγάρισμα της αύρας αρχαιολογικών χώρων), ο Ψώρρας ήταν αρκετά χρήσιμος. Κι αν δεν υπήρχε, ίσως θα έπρεπε να τον εφεύρουμε.

Χρήσιμος;

Ναί.

Δεν έχετε ακούσει κατά καιρούς διαφόρους εξυπνάκηδες, που ρωτάνε ειρωνικά αν εφευρέθηκε το βλακόμετρο;

Έ, λοιπόν, ως φαίνεται εφευρέθηκε – κι ήταν αρκετά αποτελεσματικό.

Αυτά, ώ συν-Έλληνες, γιά να μην έχετε αυταπάτες (ως προς το ανάμεσα σε ποιούς κυκλοφορείτε), πριν δοκιμάσετε να πάρετε τημΜπόλιν καί την Αγιασοφιάν.

Λάβετε ΚΑΛΑ τα μέτρα σας. Έρχονται δύσκολοι καιροί.

 

Υγ: Προς …»οπαδούς» φιλική συμβουλή: μακριά από τους αρχαιολογικούς χώρους της Ελλάδας! Διότι το ξεμαγάρισμα θα έρθει, καί θα τσούξει πολύ άσχημα.

Δεν έχετε την παραμικρή ιδέα με τί ανακατεύεστε.

 

Λίστες καί …λιστείες

46 Σχόλια

arxigramma-Kρατάει χρόνια αυτή η κολώνια… Ο λόγος γιά κάτι «λίστες Λαγκάρντ», καί διάφορες παρεμφερείς – μιά ιστορία, που απασχόλησε τα ΜΜΕ εδώ καί πολύ καιρό.

Το θέμα είναι… καλά, ρέ σύ Εργοδότη, τώρα το πήρες χαμπάρι, με τόσα χρόνια καθυστέρηση, σαν τον Ράν Τάν Πλάν;

Όχι, καλοί μου άνθρωποι, την επικαιρότητα την παρακολουθώ καθημερινά. Καί τέλος πάντων, έναν τριψήφιο δείκτη νοημοσύνης τον διαθέτω… πότε-πότε. Αλλά δώστε βάση: θα σας πω τη γνωμάρα μου.

 

Συνοπτικώς, με τη «λίστα Λαγκάρντ» συνέβησαν τα εξής: το κράτος (το δικό μας, ντέ!), κυρίως γιά λόγους πολιτικού εντυπωσιασμού, ζήτησε από τους Ελβετούς να του πούν ποιοί Έλληνες υπήκοοι έχουν καταθέσεις στην Ελβετία. Οι Ελβετοί γενικώς έκαναν την πάπια, αλλά τελικά βρέθηκε ένας υπάλληλος μιάς κάποιας τράπεζας της χώρας εκείνης να παραδώσει στο ημέτερον ψευτο-Ρωμαίϊκο έναν κατάλογο (εντός κι εκτός εισαγωγικών) Ελλήνων καταθετών στην τράπεζά του.

Από εκεί και μετά, αρχίζει ένα τσίρκο… διότι το μνημάκι του τύπου αυτού (ονόματι Φαλτσιανί) το πήραν μερικοί άρχοντες ενθάδε, οι οποίοι άρχισαν τις αφαιρέσεις ονομάτων (δικών τους καί συγγενών τους) από το συγκεκριμένο ηλεκτρονικό αρχείο. Μετά, την ιστορία την πήραν χαμπάρι (μάλλον από «καρφωτή») μερικοί δημοσιογράφοι, κι άρχισε ένα πανηγύρι… όπου οι μεν πολιτικοί κατηγορούσαν τους δέ. Καί κάποιοι δικαστικοί λειτουργοί προσπαθούσαν να βγάλουν άκρη, υπό την διαρκή προσπάθεια των κυβερνώντων (καί μή) πολιτικάντηδων γιά συγκάλυψη.

Τέλος πάντων, άκρη δε βγήκε ακόμη, αλλά εμείς εδώ θα σας πούμε τί ισχύει καί τί δεν ισχύει. (Διότι, αν περιμένετε από ΑΡΔ…)

 

Κατ’ αρχήν, στη χώρα μας η διακίνηση κεφαλαίων είναι πλήρως ελεύθερη, εδώ καί πολλά χρόνια. Δηλαδή, τα λεφτά σου μπορείς να πας να τα καταθέσεις όπου γουστάρεις, χωρίς να ρωτήσεις κανέναν. Ακόμη καί σε τράπεζα της Βόρνεο με τους ανθρωποφάγους – που λέει ο λόγος. (Εκεί είναι ελαφρώς επικίνδυνα, διότι μπορεί -κυριολεκτικώς- να τα φάνε τα χαρτονομίσματα, άμα πεινάσουν καί δεν έχουν ιεραπόστολο στο καζάνι. Απλώς γιά παράδειγμα το είπα.) Άρα, κανείς δεν διέπραξε αδίκημα καταθέτοντας τα χρήματά του σε τράπεζες της ποδοσφαιρικώς πως Κεντροευρωπαϊκής Αλβανίας Ελβετίας. Ούτε οφείλει εξηγήσεις σε κανέναν.

Τότε, προς τί όλη αυτή η φασαρία με τις αποκρύψεις καί τους δημοσιογράφους κτλ κτλ κτλ;

«Επισήμως», γιά φοροδιαφυγή.

Δηλαδή;

Δηλαδή, όποιος έχει καταθέσεις στην Ελλάδα (καί σε αρκετά άλλα κράτη), πληρώνει κάποιον φόρο. Τον οποίο αποδίδει η τράπεζα λογιστικώς στο κράτος, αφαιρώντας τον από το επιτόκιο που θα έδινε στον καταθέτη. Στην Ελβετία μάλλον δεν πληρώνουνε (απ’ όσα κατάλαβα), άρα συμφέρουν οι καταθέσεις στις εκεί τράπεζες. Μόνο που έτσι (από καταθέσεις στην Ελβετία, δηλ.) δεν εισπράττει φόρους το ψευτο-Ρωμαίϊκο.

Καί καλά! Μουρλάθηκε το κράτος, να κρεμάει μούτρα …εναντίον των δικών του νόμων; Απ’ τη μιά αφήνει τα κεφάλαια ελεύθερα, κι απ’ την άλλη ζητάει φόρους από εκεί, που δεν μπορεί να τους εισπράξει;

‘Ντάξ’, το ημέτερον κρατίδιον ποτέ δεν διακρινόταν γι’ απόλυτη εφαρμογή της Αριστοτελικής λογικής. Αλλά, όπως είπαμε, η όλη ιστορία έγινε γιά πολιτικό «κάρφωμα»: ότι δήθεν τάχαμ «εσείς είσαστε πλουτοκράτες εχθροί του λαού, ενώ εμείς είμαστε παιδιά του λαού», καί λοιπά μυξερά καί κλαψιάρικα. Δηλαδή, γιά μιά κάποια τελείως αόριστη αίσθηση ντροπής, που δήθεν θα έπρεπε να χαρακτηρίζει τους πολιτικούς. (Καί γιά την εντελώς απίθανη περίπτωση, όπου ίιιιιιισως διαπιστωθεί ξέπλυμα μαύρου χρήματος μέσωι των καταθετών.)

Έεεεεελλλαααα!!!!! Σοβαρά, ρέ; Άντε! Υπάρχουν πολιτικοί με ντροπή καί φιλότιμο; Δεν το πιστεύω!

Ενώ κάθε μέρα γίνονται ΤΑ σκάνδαλα καί δεν ιδρώνει τ’ αυτί κανενός, ενώ οι πολιτικοί πάνε τα παιδιά τους σε πανάκριβα ιδιωτικά σχολεία καί γιά θεραπεία σε πανάκριβες ιδιωτικές κλινικές (σε αντίθεση με την πλέμπα, που την έχουν τελείως χεσμένη), σιγά μη στάξει η ουρά του ποντικού επειδή έχουν καταθέσεις στην Ελβετία! Είπαμε, η φασαρία γίνεται γιά τις εντυπώσεις. Καί, πιθανώτατα, ως αποπροσανατολισμός από άλλα, σοβαρώς εθνοβλαπτικά θέματα, που -μέσα στις κραυγές της χάβρας των ΜΜΕ- περνάνε απαρατήρητα.

 

Καί πάμε τώρα στην ερώτηση του ενός εκατομμυρίου γιούροζ.

Εφ’ όσον τα ψηφιακά αρχεία αντιγράφονται άπειρες φορές χωρίς απώλειες, γιατί δεν πήρε ένας ένα αντίγραφο του καταλόγου αυτών των καταθετών, να το βάλει στα ιντερνέτια καί να τους κάνει ρόμπα; (Αν υποτεθεί ότι ντρέπονται τόσο πολύ με την αποκάλυψη των σκατών τους.) Τί «αποκρύψεις» καί «προσπάθειες της Δικαιοσύνης γιά διαλεύκανση» καί σαχλαμάρες μας τσαμπουνάνε; Επιτέλους, στον 21ο αιώνα μΧ ζούμε! Χειρισμό υπολογιστών καί αντιγραφή αρχείων γνωρίζει μέχρι κι ο παππούς με το παγωτό. (Αυτός που λέει: «- Να φύγετε, κύριε! Να πάτε αλλού!» Είναι σίγουρο ότι ο γέρος, άμα μυρίστηκε πως μπορεί να δεί τσόντες στο Διαδίκτυο, θα μάθει άριστα χειρισμό ΗΥ. Καρα-λόλ!!!)

Λοιπόν, αγαπητέ αναγνώσθα μου, ουδείς μπόρεσε ν’ αντιγράψει το ψηφιακό αρχείο, διότι αυτό εδόθη στας «Αρχάς» (καί έμεινε «κλειδωμένο» στα χέρια τους) σε ένα καί μοναδικό αντίτυπο. Ως γνωστόν, αι «Αρχαί» του ψευτο-Ρωμαίϊκου είναι υπόδουλες στους πολιτικάντηδες, άρα το αρχείο αποκλειόταν από ανεξέλεγκτη αντιγραφή. (Εφ’ όσον μέσα στο αρχείο αναγράφονται σαφέστατα ονόματα πολιτικάντηδων καί συγγενών τους.)

Απ’ την άλλη, αυτός ο Φαλτσιανί διέπραξε παρανομία, διότι το αρχείο αυτό το υπέκλεψε από την τράπεζα όπου εργαζόταν, χωρίς να έχει δικαίωμα. Άρα, το αρχείο αυτό, ως προϊόν υποκλοπής, δεν μπορεί να σταθεί σε κανένα δικαστήριο ως ενοχοποιητικό στοιχείο. Μ’ άλλα λόγια, οι πολιτικάντηδες καί τα ΜΜΕ (καί οι αποχαυνωμένοι ψηφοφόροι – μέχρι κι η μυτόγκα η Λαγκάρντ) μιλάνε απλά γιά να μιλάνε. Ο Φαλτσιανί είναι σίγουρο πως: (α) «λαδώθηκε» αρκετά καλά (απ’ το λάδι έγινε …σπεντζοφάϊ, ναούμ’) γιά να παραδώσει το αρχείο (μόνο που δεν ξέρω με τίνος τα λεφτά), (β) το παρέδωσε σε ένα καί μοναδικό αντίτυπο, λέγοντας στας «Αρχάς» κάτι σαν: «- Αυτό είναι, καί κόψτε το λαιμό σας!», καί (γ) κρατάει αντίγραφα γιά δική του χρήση (καί γιά να γλυτώσει τα δικαστικά παλούκια που σίγουρα θ’ αντιμετώπιζε, καί γιά μελλοντικούς εκβιασμούς). Επομένως, απ’ αυτόν στο μέλλον κανείς δεν πρέπει να περιμένει περισσότερη βοήθεια.

Έτσι έχει η κατάσταση, γι’ αυτό εδώ όλοι παίζουν το κρυφτό (ή τον παπά των παπατζήδων, όπως το βλέπει κανείς) – «πού πήγε το στικάκι» καί «ποιός τό ‘χει το στικάκι». Όσον αφορά την καθαρή ουσία της υπόθεσης, είναι σκέτο χάσιμο χρόνου. Ουδείς μπορεί να κατηγορηθεί γιά τίποτε (παρά μόνον γιά υποκρισία), ουδείς θα πάει στο δικαστήριο ως κατηγορούμενος, καί ουδείς θα τιμωρηθεί. Το δε κράτος δεν πρόκειται να εισπράξει τίποτε. Πρόκειται, δηλαδή, όχι γιά κάποια σοβαρή ιστορία, αλλά γιά πορδές.

 

Καί τώρα, η ερώτηση του ενός τρισεκατομμυρίου γιούροζ – ν’ αποσβέσουμε το χρέος, καί να μείνουν καί τίποτις ψιλά γιά διακοπές στη Μύκονο, φερ’ ειπείν:

Γιατί ασχολούμαι εγώ -καί δή, με καθυστέρηση- με τέτοια δύσοσμα οργανικά αέρια; Ά;

…Χμ… χμ….

Η χρησιμότης της πολλαπλότητας των αρχείων είναι προφανής. Σήμερα, δέ, καί πανεύκολη. Τα φωτοτυπικά δουλεύουν με τρομερές ταχύτητες, τα κινητά φωτογραφίζουν έγγραφα στο πίτς-φυτίλι (καί τα τυπώνουν κιόλας σε εκτυπωτή), άσε που ο καθένας διαθέτει στο σπίτι του σκάννερ καί υπολογιστή με δυνατότητα εγγραφής μέχρι καί δίσκων «μπλέ ακτίνας».

Καί τί να την κάνουμε τη δυνατότητα αντιγραφής αρχείων, ρέ Εργοδότη;

Χμ… Σκέφτομαι διάφορα. Νά, ας πούμε, όταν το 1944 ξεκουμπίστηκαν οι Γερμανοί, έβαλαν φωτιά μέχρι καί στα ληξιαρχεία. (Οι Γερμανοί, ή τίποτις άλλοι;…) Γι’ αυτό σήμερα δεν ξέρουμε ποιός είναι ποιός. Αν, ας πούμε, πιάσεις έναν μπαχαλάκια καί τον ξεβρακώσεις (γιά να δείς την περιτομή του καί να του τραβήξεις μιά περιποιημένη «σέλφυ» διά πάσαν χρήσιν αργότερα), θα σου την πέσουν όλοι ότι δήθεν καταπατάς τα «ανθρώπινα δικαιώματα», καί λοιπά δύσοσμα οργανικά αέρια. Ενώ αν υπήρχαν οι καταγραφές του ποιός άλλαξε επίθετο επί Κατοχής καί γιατί το κρατάει μέχρι σήμερα, ή ποιός βαφτίστηκε καί πού καί πότε, καί ποιανού οι πρόγονοι ετάφησαν καί πού, δεν θα είχαμε σήμερα φαινόμενα, όπως πχ το να μας πουλάει πατριωτισμό καί φιλολαϊκισμό το διεθνές βιολογικό σκουπίδι ΓΑΠ. Αντιληπτόν;

Παρομοίως, στις μέρες μας έχουμε κάτι αλήτες διπλωματικούς υπαλλήλους, που -με το αζημίωτο, φυσικά-  μας «ελληνοποίησαν» όλη τη μαφία των Παρακασπίων χωρών. (Καί μας την κουβάλησαν εδώ.)

Ξαναπαρομοίως, έχουμε καί κάτι αλήτες δημάρχους, που κάνουν αβέρτα (καί πάλι με το αζημίωτο) «ελληνοποιήσεις» του κάθε ποινικού καταδίκου, που τον ξαμόλησαν από τις φυλακές ξέρω ‘γώ του Πακιστάν και μας ήρθ’ εδώ μουσαφίρης ακάλεστος. Κι αυτό δεν είναι ανώδυνο παιχνίδι – του σκεπτικού: «- Έλα, μωρέ, πήρε ο γύφτος Ελληνικό διαβατήριο, καί τί έγινε;!». Είναι ευθεία επίθεση εναντίον του Ελληνικού Λαού, το να μπάζεις στο σπίτι του τον εχθρό από την πόρτα της κουζίνας.

Καί νά ‘ταν μόνο τα ληξιαρχεία… Έχουμε φερ’ ειπείν καί αδικαιολόγητα υψηλές τραπεζικές καταθέσεις, ακόμη καί σε τοπικό επίπεδο. Ή προσόντα διορισμού στο Δημόσιο εμφανώς ψεύτικα. Πχ να σου πουλάει μούρη ο κάθε μαλάκας με το «μάστερ» από το πανεπιστήμιο της Βλαχομπογδανίας, καί με την κομματοσκυλική ταυτότητα να τον δείς μέχρι καί διευθυντή σε δημόσια υπηρεσία. (Ένθα καί τα λαδώματα κάτω απ’ το τραπέζι πίπτουν βροχηδόν.) Ενώ είναι ικανός μόνο γιά να καθαρίζει βόθρους.

 

Επομένως, ρέ Εργοδότη;

Επομένως…

Αν οι λέξεις: «Πατρίδα», «πόλεμος», «υπεράσπιση βωμών καί εστιών» σας λένε τίποτε…

…οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές καί τα κινητά δεν είναι μόνο γιά ν’ αποχαυνωνόμαστε. Προς χάριν της Πατρίδας καί μόνον, γινόμαστε …λιστές καί διαπράττουμε …λιστείες …λιστών.

Έρχεται ολοκληρωτικός πόλεμος, κι άλλο τόσο ολοκληρωτικό ξεκαθάρισμα.

Κανονίστε.

 

Υγ: Ωραία η -προ ολίγου καιρού- δοκιμή με τη λίστα των μασώνων στα περιπτερειακά μανταλάκια, ώστε να διαπιστωθεί πόσο γρήγορα αντιδρούν τα «ξίφη»! Διότι περί δοκιμής επρόκειτο. Αν ο πληροφοριοδότης ήθελε να κάνει σωστή δουλειά, ώφειλε να βγάλει τη λίστα στα ιντερνέτια.

 

Φλόξ κατ’ όναρ

51 Σχόλια

arxigramma-mιά σκοτεινή νύχτα, που καθιστούσε τα ψυγεία περιττά, μιά παρέα πέντε ατόμων περπατούσε βιαστικά, διασχίζοντας την πασίγνωστη πλατεία. Ντυμένα βαρειά, το βήμα γρήγορο. Οι υπόλοιποι διαβάτες λιγοστοί.

Αλλ’ ας πάμε λίγο πίσω. Πολύ πίσω.

 

1. Μελέαγρος

Περίεργη ιστορία, τούτος εδώ. Όταν ήτανε νεογέννητος μπέμπης, λέει, η μάνα του άκουσε τις τρείς Μοίρες να λένε πως, όταν αποκαεί το κούτσουρο που καιγόταν στο τζάκι, το βρέφος θα πεθάνει. Αμέσως η μάνα του πετάχτηκε καί τράβηξε το κούτσουρο έξω απ’ τη φωτιά, καί τό ‘κρυψε.

Αρκετά χρόνια αργότερα, όμως, η μητέρα του θύμωσε πολύ άσχημα μαζί του. Καί, πάνω στον θυμό της, έβγαλε το κούτσουρο απ’ το μπαούλο καί το πέταξε στο τζάκι, όπου αυτό αποκάηκε τελείως.

Αυτός που «σε τραβάει με το τραγούδι του», πέθανε αυτοστιγμής.

(Περί Μελεάγρου τα σχετικά -μαζί με άλλα, ανεδαφικά, πχ ότι φόνευσε τον Αιήτη-, εδώ.)

 

2. Λοιποί φλογολάτρες

Την (πανάρχαιη) εξίσωση αυτή (καί χωρίς τα πρωτόγονα μητριαρχικά στοιχεία του συγκεκριμένου μύθου), καί δή αντεστραμμένη, ότι δηλαδή φλόγα = ζωή, την έχουν υιοθετήσει πολλοί.  Καί οι αρχαίοι Έλληνες, καί οι αρχαίοι Ρωμαίοι, καί οι χριστιανοί (ορθόδοξοι-καθολικοί) αντίστοιχοι απόγονοί τους. Όπως καί την αντίστροφη εξίσωση, πως σκότος = θάνατος. Έτσι, έχουμε το εφέστιον πύρ, το «ανέσπερον φώς», τα καντήλια των νεκροταφείων.

Έχουμε κι άλλον μύθο, τον του Προμηθέα. Ήδη είπαμε τί ήταν η «φωτιά» που έφερε στους ανθρώπους: το άσβεστο πύρ της άσβεστης αθάνατης ζωής.

Με τη φλόγα (των κεριών), το πράγμα τό ‘χουν προχωρήσει πολύ ειδικά οι τέκτονες. Αυτοί οι ιδιόρρυθμοι δεν σβήνουν τα κεριά φυσώντας, διότι, λέει, ο Θεός ο Μάτς στον άνθρωπο «ενεφύσησεν πνοήν ζωής» – άρα, το «φού» να σβήσει το κερί συμβολίζει τον θάνατο. Κι είναι καί ασέβεια. (Άμα δουν άνθρωπο να κάνει «φού» το κερί, φρικάρουν. Φαντάζομαι τί παθαίνουν όταν εκκλησιάζονται, που εκείνες οι απίθανες γριές των εκκλησιαστικών επιτροπών πιάνουν τα κεριά ομαδικά στα μανουάλια γιά να κάνουν χώρο γιά τα καινούργια, καί κάνουν «φού» καί τα σβήνουν όλα μαζί! Καρα-λόλ!!!) Αντ’ αυτού, οι τέκτονες χρησιμοποιούν ένα μεταλλικό μαντζαφλάρι καί αποκλείουν τη φλόγα του κεριού απ’ το οξυγόνο.

%ce%ba%ce%b7%cf%81%ce%bf%cf%83%ce%b2%ce%ad%cf%83%cf%84%ce%b7%cf%82

Τώρα, βέβαια, τί να σε φυσήξει ο Θεός ο Μάτς καί να σου αφαιρέσει τη ζωή, τί να σου κλείσει η αναπνευστική οδός καί να σκάσεις από έλλειψη οξυγόνου. Καί στις δύο περιπτώσεις, η σίγουρη κατάληξη είναι να ψοφήσεις. Δεν έχει διαφορά. Τί να πείς, όμως… έκαστος άνθρωπος με την μονομανίαν του.

Πάντως, εξακολουθώ να έχω την απορία πώς γιορτάζει γενέθλια ένας μασώνος! Λόλ!!! (Πώς σβήνει τα κεράκια της τούρτας, παναπεί. Με το μαρκούτσι αυτό; )

 

3. Ο Τζώρτζης ο Βάσινγκτων

Αυτόν (τον καί καραμασώνο), τώρα, τον κάνανε άγαλμα. Μέσα στο Καπιτώλιο, λέει, κάπου εκεί πέρα. Καί κρατάει, λέει, μιά δάδα ψηλά με το δεξί χέρι. (Το δεξί χέρι ψηλά μαζί με δαυλό, σαν το άγαλμα της Ελευθερίας ναούμ’, μασωνιστί ονομάζεται «η χείρ της δόξης». Αυτά τα γράφω, γιά να μαθαίνετε, βέβηλοι. Έ, βέβηλοι. Λόλ!!!)

Λοιπόν… από το 1800-τόσο, που κατασκευάστηκε το άγαλμα, ο Βάσινγκτων κρατούσε αναμμένη δάδα. Αλλά από το 1932, λέει, τη σβήσανε (πολύ περίεργο, έ; ), κι έκτοτε παραμένει σβηστή. (Οι πληροφορίες προέρχονται -αν θυμάμαι καλά- από το βιβλίο «Το χαμένο σύμβολο», του κυρ-Δανιήλ Καφέ.)

Μπορεί ο λόγος να ήταν ότι το πετρέλαιο (γιά τη φλόγα της «χειρός της δόξης») ντουμάνιαζε τον χώρο καί -μεταξύ των άλλων- κινδύνευαν οι τοιχογραφίες. Αλλά – υπό το …φώς των ανωτέρω εκτεθέντων περί φλογός- εγώ σκέφτομαι άλλα. (Λές;… Έ;… Μπορεί… Γιατί όχι; )

Τέλος πάντων, αυτό που δεν λέει ο κυρ-Καφές, είναι πως το άναμμα καί το σβήσιμο της φλόγας του αγάλματος του Τζώρτζη έγιναν σαφώς με μασωνοτελετουργίες.

«- Γιατί, ρέ Εργοδότη; ήσουνα μπροστά;»

Σαφώς όχι. Αλλά, πάει κανείς κανένα στοιχηματάκι ότι δεν έγινε έτσι; 🙂

(Δηλαδή, τί νομίζετε; απλά πήγε η καθαρίστρια στα υπόγεια κι έκλεισε το πετρέλαιο; )

 

4. Μηχανισμοί… μηχανισμοί…

Το όν το λεγόμενον «άνθρωψ» (κοπυράϊτ του όρου ο μέγας Πολσεμάνος) κατασκεύαζε εργαλεία εξαπανέκαθεν. Τα συνθετώτερα από δαύτα, τώρα, οι μηχανισμοί, πάντα είχαν ένα σύστημα χειρισμού/ελέγχου.

Αυτό με τη σειρά του μπορεί να βρίσκεται επάνω/μέσα στον μηχανισμό, όπως το ταμπλώ στο αυτοκίνητο, ή κι έξω απ’ αυτόν, πχ το παλούκι πυροδοτήσεως εκρηκτικών. (Αυτό το τελευταίο, οι οδηγίες λένε πως το τοποθετούμε μακριά απ’ τους δυναμίτες – εκτός απ’ τα μη γνωρίζοντα ανάγνωση τζιχάντια, που το βάζουν επάνω.).

%ce%bc%ce%bf%cf%87%ce%bb%cf%8c%cf%82-%ce%b5%ce%ba%cf%81%ce%ae%ce%be%ce%b5%cf%89%ce%bd

Τέλος πάντων, στους μηχανισμούς της εποχής μας είμαστε συνηθισμένοι. Αλλά, τί γίνεται όταν έχουμε αρχαίους αιθερικούς μηχανισμούς; Ά;

Εδώ, κατά κανόνα (καί γιά λόγους αποφυγής του κάθε άσχετου) το σύστημα ελέγχου βρίσκεται μακριά από τον κυρίως μηχανισμό. Πχ λέγεται πως το Ερεχθείο αποτελούσε το (αιθερικό) σύστημα ελέγχου του Παρθενώνα. Ποιός να ξέρει, βέβαια, σήμερα το τί καί το πώς… αλλά, λογικό ακούγεται.

Λοιπόν… Στη Ρώμη υπάρχει ο ναός (βασιλική) του Αγίου Πέτρου. Το γνωστό Βατικανό. (Με το ιερό ντουγρού δυτικά!) Από κάτω, στις κρύπτες, υπάρχει ο υποτιθέμενος τάφος του Αποστόλου Πέτρου, ή του Μεγαλέξανδρου (κατά τον Παναή Υδροχόο). Ή του Τρεχαγύρευε. Βλέπεις, αναγνώστη μου, ο ξεναγός μας είχε ενημερώσει ότι ο πραγματικός τάφος του Αποστόλου Πέτρου βρέθηκε …εκατό μέτρα παραπέρα από τον σημερινό στα υπόγεια του ναού. (Έτσι είπαν οι αρχαιολόγοι.) Ο οποίος σημερινός δεν ξέρουμε κάν αν έχει κάποιον νεκρό μέσα – καί ποιόν. Δεν ξέρουμε, φυσικά, ούτε το αν μετέφεραν σ’ αυτόν όσα οστά βρήκαν στον …παραπέρα τάφο, ούτε το αν όντως τα οστά ανήκαν στον Απόστολο Πέτρο.

Ξέρουμε, όμως, ότι αυτός ο συγκεκριμένος τάφος είναι τίγκα στα καντήλια.

%cf%84%ce%ac%cf%86%ce%bf%cf%82-%ce%b1%cf%80%ce%bf%cf%83%cf%84%cf%8c%ce%bb%ce%bf%cf%85-%cf%80%ce%ad%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%85

Τώρα, θα με ρωτήσεις αγαπητέ αναγνώσθα μου, τί σχέση έχει. Λατρευτικός χώρος των καθολικών είναι, καντήλια θά ‘χει. Καί φλάρους. Πού το παράξενο; Τί ήθελα νά ‘χει, δηλαδή; γύφτους με καρπούζια;

Ξέρω ‘γώ, ρέ δικέ μου… Αλλά μην παιδεύεσαι. Ήδη θα γνωρίζεις πως η γκλάβα μου σκέφτεται πολύ περίεργα.

 

5. Όνειρο

…Προχωρούσαν αποφασιστικά. Ο…, η…, ο…, ο… ο… . Κάποιες δεκάδες μέτρα παραπίσω, σα σκιά, η λίαν παρατηρητική… σε ρόλο τσιλιαδόρου. Καί στο αυτοσχέδιο «κέντρο συντονισμού» η…, που είχε αναλάβει να προωθεί τα μηνύματα – από καί σε καί με κινητά «μιάς χρήσεως» αγορασμένα από λαθραίους (ουδέν κακόν, κτλ).

Όλη η εφτάδα, πατημένα τα δεύτερα -άντα. Αλλά καί τα δεύτερα -ήντα καναδυό. Φορείς μνήμης, παναπεί. Μνήμης μιάς άλλης Ελλάδας, κι όχι του σημερινού σκουπιδότοπου των «πολιτισμένων».

Κάθε που διασταυρωνόντουσαν με βιαστικούς διαβάτες, τους μιλούσανε.

«- Κυρήσσουμε την επανάσταση! Έρχεστε μαζί μας;»

Όλοι χαμογελούσαν καί συνέχιζαν την πορεία τους. Εκτός από έναν νεαρό, γύρω στα τριάντα, που κοντοστάθηκε καί τους κοίταζε.

«- Πώς σε λένε, φίλε;»

«- Ιωάννη.»

«- Ιω…»

«- Εγώ είμαι ο προφητευόμενος!«, συμπλήρωσε.

Αυτός που του μίλησε, χαμογέλασε με εύθυμη διάθεση.

«- Φιλαράκο, οι Απόκριες έρχονται πιό μετά!»

Εξακολουθούσε να χαμογελάει φιλικά, όμως. Του έτεινε το χέρι.

«- Έρχεσαι μαζί μας;»

Ερχόταν.

Η ιερή οκτάδα συμπληρώθηκε.

Ανέβηκαν τα σκαλιά.

 

Υγ 1: Το όνειρο είναι πέρα γιά πέρα αληθινό.

Υγ 2: Μάλλον δεν πρωτοτυπώ. Όμως, όλοι κι όλα φαίνεται πως δουλεύουν γιά το Σχέδιο.

Υγ 3: Έχω χρόνια να διαβάσω το σχετικό λήμμα στον «Ήλιο». Αν θυμάμαι καλά, εκεί μιλάει γιά ανακάτεμα -συντηρημένων- πτωμάτων όντως αγνώστων πεσόντων στρατιωτών από το 1897 μέχρι το 1922, εκ των οποίων το ένα τάφηκε στο μνημείο. Αντιθέτως, η γουΐκι μιλάει γιά κενοτάφιο.

Δεν ξέρω τί ισχύει, αλλά να μη σας μένει αμφιβολία ότι κι έδω έλαβαν χώραν ποδιτσοτελετές. (Έμ το 1928 πήραν το διάταγμα ιδρύσεως, έμ την ίδια χρονιά βάλαν μπρός το μνημείο – κατ’ απομίμηση των Γαλλικών αντιστοίχων.)

Υγ 4: Στα Ιντερνέτια, ήδη πήρε το μάτι μου κάποιον να υπογράφει ως «ο προφητευόμενος». Τρέχουν οι εξελίξεις, ή χοντρή πλάκα; Μη με ρωτάτε… Όσα ξέρετε, ξέρω.

Older Entries