Αρχική

Δημογραφικό

94 Σχόλια

ο θέμα είναι πλέον χιλιοπαιγμένο καί κλισέ: οι Έλληνες δεν κάνουν παιδιά, οι Ελληνίδες κάνουν εκτρώσεις, ο πληθυσμός μειώνεται, χανόμαστε, κτλ κτλ. Δεν θα επαναλάβω πράγματα πασίγνωστα, αλλά με αφορμή την πρόσφατη ημερίδα κατά των αμβλώσεων θα επισημάνω όσα ή δεν κατάλαβαν ( ; ), ή αποφεύγουν να πουν οι ομιλητές τέτοιων συνεδρίων, εδώ καί δεκαετίες τώρα.

Όχι πως όλ’ αυτές οι «κλισέ» επισημάνσεις (δηλ. δεν κάνουμε παιδιά / χανόμαστε ως έθνος / κτλ) είναι λάθος· ολόσωστες είναι. Αλλά πρέπει να τονιστούν κάποιες «αθέατες» πλευρές του θέματος. Ίσως αυτές με το μεγαλύτερο ποσοστό συμμετοχής στο πρόβλημα.

 

Όπως είπε κάποτε ένα φιλαράκι, στον κόσμο μας επιτρέπεται να μιλάς. Επιτρέπεται να κατακρίνεις. Επιτρέπεται να πουλάς τρέλλα καί να τα γράφεις όλα εκεί που δεν πιάνει το μελάνι. Αλλά, μέχρις εκεί που …επιτρέπεται. (Διότι μετά έχει ηλεκτροφόρα σύρματα καί καίγεσαι.) Αυτό κρατήστε το ως βάση της κουβέντας μας, διότι αλλοιώς κάποια πράγματα θα σας φανούν τελείως ακατανόητα.

Τί επιτρέπεται, λοιπόν, να λες στο δημογραφικό;

Επιτρέπεται να μιλάς γιά υπογεννητικότητα, γιά οικονομικά προβλήματα (γενικώς καί αορίστως), γιά στατιστικούς δείκτες καί στατιστικές καμπύλες (επίσης γενικώς καί αορίστως). Επιτρέπεται, επίσης, να γεμίζεις τον τόπο κλάψες καί μίρλα γιά το μέλλον του έθνους μας.

Γιά ποιά πράγματα δεν επιτρέπεται να μιλάς, τώρα;

(Δεν επιτρέπεται, εννοώ όχι θεσμικώς, αλλ’ ατύπως. Βλέπετε, η «πολιτική ορθότητα» δεν είναι τωρινή υπόθεση. Την έκφραση: «- Μή θίγετε τα κακώς κείμενα!», την έχετε ακουστά; )

Δεν επιτρέπεται ν’ αναφέρονται τα εξής:

 

α1. Το ποιόν των ομιλητών

Κατά κανόνα, αυτοί που μιλάνε σε κάτι τέτοιες εκδηλώσεις είναι κάτι απόστρατοι, κάτι δεσποτάδες κι αρχιμανδρίτες, καί κάτι παρόμοιοι. Οι -κλασικώς θεωρούμενοι ως- «στυλοβάτες του έθνους», μ’ άλλα λόγια! Lol!!! Όμως, αυτοί οι λεβέντες είναι οι πλέον αναρμόδιοι να μιλάνε. Γιατί; Διότι…

  • Εσύ, ρέ απόστρατε, ως τί μιλάς;

Εσύ είχες μισθό απ’ τα 22 σου, παντρεύτηκες τη συμμαθήτριά σου απ’ το Λύκειο, τεκνοποίησες πρίν τα 30 σου, κι από ‘δώ πάν’ κι οι άλλ’. Ο άνεργος στα 30 του καί τα 35 του τί να πεί καί τί να κάνει; Τον ρώτησες, που του κάνεις καί τον δάσκαλο; Τον ρώτησες, που όταν αυτός τελικά βρίσκει μιά μόνιμη δουλειά, εσύ στην ίδια ηλικία βγαίνεις στη σύνταξη;

  • Εσύ, ρέ αρχιπαπά, ως τί μιλάς;

Εσύ έλαβες όρκο ότι δεν θα κάνεις ποτέ σου οικογένεια… καί δεν έκανες. Τί ζόρι τραβάς, τώρα, γιά το τί (δεν) κάνουν οι λοιποί Έλληνες;

Το αποκορύφωμα της υποκρισίας του είδους, ήταν όταν προ ετών άρχισαν οι γεννήσεις με παρένθετες μητέρες. (Νομίζω ένα περιστατικό στην Ιταλία, που μιά γυναίκα απέκτησε παιδί, που το κυοφόρησε η 60χρονη μητέρα της.) Τότε πετάχτηκε ο «μακαριστός» με την χαρακτηριστική εκνευριστική προφορά του, καί σχολίασε: «- Η Εκκλησία (δηλαδή αυτός ο ίδιος) δεν τα θέλει αυτά!» (Γιατί; Σε ρώτησε κανένας, ρέ; Τη γυναίκα που έχει καημό να κάνει παιδί, τη ρώτησες εσύ; Ή προσπάθησες να της δείξεις κατανόηση, μήπως; )

Τουλάχιστον ο πάπας απεδείχθη εξυπνότερος. (Ή πονηρώτερος, αν θέλετε.) Μπροστά στον κίνδυνο να εκστομίζει μαλακίες, προκειμένου να εκφέρει γνώμη γιά τις ραγδαίες επιστημονικές εξελίξεις της εποχής μας (καί να γελάνε κι οι πέτρες), συγκρότησε το (ατύπως αποκαλούμενο) «συμβούλιο των 80», αποτελούμενο από μέλη τουλάχιστον διδάκτορες σε διάφορες επιστήμες, καί τουλάχιστον αρχιεπισκόπους (ή καρδιναλίους, δέ θυμάμαι) στον ιερατικό βαθμό. (72 είναι στην πραγματικότητα, αλλά γίνονται 80 μαζί με γραμματείς, φαρισαίους, σφραγιδοφύλακες, καί τα ρέστα της καθολικής γραφειοκρατίας.) Το οποίο συμβούλιο του προετοιμάζει πολύ προσεκτικά τους λόγους που εκφωνεί, πχ γιά σχολιασμό θεμάτων βιοηθικής.

Εδώ, αντίθετα, οι δικοί μας… τελείως χύμα! Γιά να σχολιάσουν οποιοδήποτε θέμα, στηρίζονται στο ό,τι κατεβάσ’ η κούτρα τους! Σε έθνος που όντως κινδυνεύει με αφανισμό, ο άλλος κοίταζε τί είδους εγκυμοσύνες τ’ αρέσαν εκεινού!!! Τί να πείς… Το μόνο που έχω να σχολιάσω, είναι ότι δεν υπάρχουν ανταλλακτικά μυαλού.

 

α2. Το ποιόν των αντιθέτων – μπαχαλάκηδων, καί λοιπών

Το παρακράτος των μπαχαλάκηδων σαφώς προσπάθησε να διαλύσει καί τη συγκεκριμένη εκδήλωση κατά των εκτρώσεων. (Προσωπικώς, δεν παραξενεύομαι. Θα ήταν παράξενο, αν δεν το έκανε.) Στα πλαίσια, λοιπόν, του …«αγώνα» του (μη χέσω), γέμισε τον τόπο με χαρτάκια με εμετικά συνθήματα. Δεν αξίζει τον κόπο να τ’ αναφέρω, γιά κωλόχαρτα πρόκειται, πάντως ένα τους έγραφε περίπου ότι: «Η μήτρα μου δεν γεννάει φαντάρους γιά την Ελλάδα!»

Εδώ, λοιπόν, επιτρέπονται οι εκφράσεις φρίκης κι αποτροπιασμού, συν τα διάφορα «- Πώ πώωωω!!! Πού κατάντησε η νεολαία!!!» (Με τα οποία γέμισε το Διαδίκτυο τις επόμενες μέρες.)

Αλλά δεν επιτρέπεται να ψάξει κανένας (καί να καρφώσει φόρα-παρτίδα) :

  • Το ποιός πληρώνει τόσα χρήματα γιά αφίσες (καί δή, μεγάλου μεγέθους) καί χαρτάκια με συνθήματα.
  • Το ποιός τα κολλάει στα ντουβάρια όλης της Ελλάδας ταυτόχρονα. (Ούτε ο Άη-Βασίλης τέτοια ταχύτητα, όταν μοιράζει δώρα στα παιδιά!)
  • Καί το ποιός τα γράφει αυτά τα συνθήματα.

Παναπεί, σε ποιά γραφεία καί ποιοί μαντράχαλοι (μουστακαλήδες, ή μή – σιγά μην είναι γυναίκες!) …δεν βγάζουν φαντάρους απ’ τη μήτρα τους! Lol!!! (Ρέ ζώα!… Ο κώλος είναι γι’ άλλη δουλειά! Δεν μπορεί να παίξει τον ρόλο της μήτρας!)

Εν πάσει περιπτώσει, σε τέτοια καμώματα η αντιμετώπιση των πραγματικών Ελλήνων είναι μία: χεστήκαμε, κι η βάρκα έγειρε! Όποιος δεν θέλει να συμμετέχει στην υπεράσπιση της Ελλάδας, μπορεί να πάει στον διάολο κι ακόμα παραπέρα. (Καί σιγά που θα τον παρακαλέσουμε ν’ αλλάξει μυαλά!) Η πονηριά του στύλ: «Στο φτιάξιμο της πίττας εσείς, αλλά τζάμπα κομμάτι θα φάμε κι εμείς!», μας τελείωσε. Όποιος ψάχνει γιά τρελλούς καί κορόϊδα, λάθος πόρτα χτύπησε εδώ.

Εμείς που αγαπάμε την Ελλάδα, εμείς καί μόνον εμείς θα την υπερασπίσουμε. Όσοι κι αν είμαστε!

 

β. Ουκ εν τώι πολλώι το εύ

Αυτές οι εκδηλώσεις / ομιλίες / ημερίδες, δυστυχώς εστιάζουν μονάχα στο αριθμητικό πρόβλημα. Εντάξει, το καταλαβαίνω πως άμα μείνουμε καναδυό μύρια κι απέναντι έχουμε ογδόντα μύρια τουρκαλάδες, θα δυσκολέψει κάπως η ζωή μας! Αντί να σφάξουμε δέκα τους ο καθένας μας, θα σφάξουμε ογδόντα τους! Lol!!!

Αλλά κανείς δεν μιλάει γιά τις δύσκολες γέννες, ειδικά του 21ου αιώνα, που δυστυχώς σε μεγάλο ποσοστό βγάζουν προβληματικά παιδιά. (Ως παράδειγμα, λέω πως η Ελλάδα είναι πλέον γεμάτη από εργαστήρια λογοθεραπείας· κάθε πρωτεύουσα νομού έχει από πεντέξη.) Καί πού οφείλονται αυτές; μά, στα δηλητήρια που μπαίνουν στο σώμα μας. Πού αλλού;

Αεροψεκασμοί, σκάρτη διατροφή, φάρμακα με το παραμικρό… Καί κυρίως, τα κωλοεμβόλια, που είναι τα 1000% υπεύθυνα γιά τον αυτισμό των νεογεννήτων. (Μή μου φέρει κανένας αντίρρηση εδώ, διότι θα του χώσω τις «επιστημονικές» μελέτες του βαθειά στον κώλο του.)

Λοιπόν; Σκέφτηκε κανείς τί θα γίνουν όλ’ αυτά τα παιδιά ως ενήλικες; Κι ως πότε θα ζουν οι γονείς τους να τα φροντίζουν καί να τα προστατεύουν;

Καί πες ότι στη νέα Ελλάδα θα ληφθεί μέριμνα υπέρ αδυνάτων. Εντάξει. Αλλά μπορεί το μισό έθνος να μεταβληθεί σε έθνος νοσοκόμων του υπολοίπου μισού πληθυσμού;

Τέλος, μήπως είπε ποτέ κανείς ομιλητής τέτοιων εκδηλώσεων ποιοί είν’ αυτοί που δημιουργούν κι επιτρέπουν αυτά τα φαινόμενα; (Τα δημιουργούν «αυτοί», καί τα επιτρέπουν οι εγχώριοι πωλητικοί. Πολλοί από τους οποίους -οι «συντηρητικοί εθνικόφρονες» λεγόμενοι- είναι παρέα με τους προειρηθέντες«στυλοβάτες του έθνους», εξ ού καί η μούγκα των τελευταίων.)

 

Πριν κλείσω, έχω να πω ότι αυτά τα «προβληματικά παιδιά» προσωπικώς τα υπεραγαπώ· σαν τα «κανονικά» παιδιά. Κι αυτά με τιμούν με το χαμόγελό τους! Μας τά ‘στειλε ο Θεός, γιά να μάθουμε ν’ αγαπάμε κάτι άλλο, πέρα απ’ τον σκατοεαυτούλη μας, αν δεν καταλάβατε.

 

γ. Οι πραγματικές αιτίες

Πάλι, κανένας δε μιλάει γιά τις πραγματικές αιτίες της υπογεννητικότητας των σημερινών Ελλήνων. Εντάξει, ο άνεργος δεν μπορεί να κάνει οικογένεια, επειδή δεν έχει λεφτά – καί δεν υπάρχει ελπίδα να βρεί σύντομα καί σε επαρκή ποσότητα, γιά να στηρίξει οικογενειακό προγραμματισμό. Το βαθύτερο αίτιο, όμως, είναι οι συνθήκες που δημιουργούν την ανεργία. Καί φυσικά, σε ακόμη βαθύτερο επίπεδο βρίσκονται οι υπεύθυνοι των συνθηκών αυτών.

Πάλι δεν αναφέρει κανείς τίποτε γιά συνθήκες καί γιά υπεύθυνους, αλλά δεν χρειάζεται να ψάξουμε πολύ. Οι ένοχοι είναι οι εγχώριοι πωλητικοί, παρέα με τους διεθνείς νταβατζήδες του χρήματος καί των διαφόρων μυστικών «λεσχών».

Ειδικά γιά την Ελλάδα, η αναπτυξιακή έκρηξη της δεκαετίας του 1960 ακολουθήθηκε από πωλητικό «φρένο» από τη «Μεταπολίτευση» καί μετά. Βιομηχανίες κλείσανε, επιχειρήσεις κλείσανε, η φορολογία πήγε στα ύψη, οι γραφειοκρατικές διαδικασίες γιά να φτιάξεις δική σου επιχείρηση κατέστησαν παρόμοιες με τον γρίφο της Γραμμικής Β’… Καί τέλος, η νεολαία σπρώχτηκε στην παροχή υπηρεσιών – δηλαδή, σε κατάληψη μιάς καρέκλας καί σε χειρισμό …στυλό. Κι όλ’ αυτά, με όπλο ένα πτυχίο-κωλόχαρτο, το οποίο το κωλοκράτος μοίρασε (καί μοιράζει) αφειδώς στους πάντες. (Καί τώρα τελευταία, έκανε τους πάντες διδάκτορες. Σιγά τους σοφούς, ρέ! Μην παράγετε τόσους πολλούς! Δεν τους προλαβαίνουμε!)

Από σπόντα καί μόνον, τα τελευταία τριάντα χρόνια άνοιξαν οι δουλειές της νέας τεχνολογίας (υπολογιστές καί κινητά). Αλλά η νέα τεχνολογία εισάγει καί τα ρομπότ! Υποθέτω μάλλον δεν έχετε δεί ντοκυμανταίρ γιά το πώς δουλεύουν -γιά παράδειγμα- οι πλήρως ρομποτοποιημένες αποθήκες… γιά να καταλάβετε πού θα πάνε σε λίγα χρόνια ακόμη κι οι νέες δουλειές. (Στον κάλαθο των αχρήστων κι αυτές, γιά να γίνω σαφής.)

 

Απ’ την άλλη, ακόμη καί γιά τις υπάρχουσες δουλειές ή το χρήμα που κυκλοφορεί, δηλαδή την τρέχουσα Οικονομία, υφίστανται χοντρές στρεβλώσεις. Δεν σπούδασα Οικονομικά, αλλά καταλαβαίνω αρκετά πράγματα σε πρακτικό επίπεδο. Όπως το ότι έχει αλλάξει η ιεραρχία της κερδοφορίας καί των εσόδων. Δηλαδή; Δηλαδή…

…Σε κάθε κράτος που σέβεται τον εαυτό του, πρώτη σε κερδοφορία έρχεται η βιομηχανία. Η παραγωγή! (Καί η μεταποίηση.) Μαζί -στο ίδιο επίπεδο- με την πρωτογενή παραγωγή / μεταποίηση (δηλ. γεωργικά / κτηνοτροφικά προϊόντα καί αλιεία). Μετά έρχεται το εισόδημα από εργασία (ακόμη καί στον τριτογενή τομέα, δηλ. στην καρέκλα καί το στυλό που λέγαμε), μετά η μακροχρόνια επένδυση στο χρηματιστήριο (όχι ο τζόγος μετοχών, παραγώγων, κτλ), διότι αυτή στηρίζει την βιομηχανία, καί τέλος έρχονται οι παρασιτικές μορφές εσόδων. (Τζόγος γρήγορης αγοραπωλησίας «επασφαλίστρων» καί λοιπών εβραίϊκων κωλοχάρτων, τράπεζες, «αρπαχτές» από εποχιακές δουλειές, μεσιτείες, λοβιτούρες, καί τα ρέστα.)

Εδώ, όμως, με την κατάργηση της εγχώριας βιομηχανίας καί τη σταδιακή σμίκρυνση του πρωτογενούς τομέα (από …μόδα της «Ενωμένης» Ευρώπης), τί απομένει; Η πλήρης σαλατοποίηση της σωστής οικονομικής ιεραρχίας! Καί η επικράτηση κάθε είδους παρασιτικού χρήματος καί γενικώς παρασιτισμού. Όπως πχ το να περιμένεις να σε διορίσει ο κομματάρχης στο Δημόσιο. (Ως τί; Ως «γκαβό», που πήρε ένα πτυχιάκι, αλλά δεν ξέρει ούτε κάν τί είναι το πρωτόκολλο.) Το οποίο παρασιτικό χρήμα εννοείται πως θα το βρείς, μονάχα αν είσαι λαμόγιο καί κάνεις παρέα με λαμόγια. Γιά εντίμους ανθρώπους, δεν είν’ αυτές οι δουλειές.

Νά, ορίστε, υπάρχουν δουλειές αμειβόμενου «εθελοντή» στις διάφορες «Μ»ΚΟ, που μας κουβαλάνε εδώ ως αναξιοπαθούντες όλα τα αποβράσματα, που άφησαν έξω απ’ τις φυλακές τους καμιά τριανταριά άλλα κράτη. Ενδιαφέρεται κανείς άνεργος πραγματικός Έλληνας γιά καλά αμειβόμενη δουλειά προδότη; Έ;

 

Όθεν, δεν είναι θέμα ότι δεν βρίσκεται (σωστό κι έντιμο) χρήμα γιά τον άνεργο νέο. Είναι θέμα ότι δεν επιτρέπεται να βρεθεί.

Με συνέπεια την έμμεση, αλλά σαφή γενοκτονία των Ελλήνων. Επομένως, αφήστε τις υποκριτικές κλάψες γιά το δημογραφικό της νέας Ελλάδας. Τους ενόχους τους ξέρετε, άρα δεν έχετε δικαιολογίες.

 

δ. Το κακό μπορεί ν’ ανατραπεί

Καί οι κατηφορικές στατιστικές (οικονομικές, κτλ) καμπύλες να ξαναπάρουν τον ανήφορο. Αυτό, όμως, δεν γίνεται με διαπιστώσεις καί κουβεντολόγια. (Καί ημερίδες.) Δεν έγινε απ’ το 1974, τώωωωρα θα γίνει; Πράξεις χρειάζονται!

Κι όλα είναι εφικτά. Ακόμη κι η πορεία προς μιά Ελλάδα, όπως της πρέπει!

 

Advertisements

Το σηκώσαμε το γάντι…

15 Σχόλια

τον Βόλο μας μιά μέραααα περί-πατούσααα…

…Κι από πάνω πετούσαν Νατοϊκά αεροπλανάκια, που εκτοξεύανε δηλητήρια καί κάνανε παιχνίδια!

Δεν φτιάχνει ρίμα, αλλ’ αυτό ακριβώς έγινε. Το πρωϊνό της Τετάρτης, 16 Μαΐου 2018.

Οι γωνίες των κεμτρέηλς είναι ένα σχεδόν ακριβές 36άρι μοίρες (το άνοιγμα μιάς κορυφής της πεντάλφας), που περικλείει τον Ήλιο. Ωραίο παιχνιδάκι, που τους ξέφυγε κατά μόλις μία μοίρα. (Εργαστηριακώς ελεγμένο γεγονός με περιστροφή εικόνας.) Αλλά άνθρωποι είναι κι αυτοί, ρέ παιδί μου, καί το σφάλλειν ανθρώπινον.

Κι ο Εργοδότης από κάτω, να σημαδεύει το καπέλλο του στύλου φωτισμού, γιά να μη στραβωθεί το ccd του φωτογραφικού μηχανισμού του κινητού. (Οπότε, σας παραδίδω ένα καλλιτέχνημα!  🙂  )

 

Όμως…

Μόοοοοονον γιά τον φωτογραφικό μηχανισμό έγινε τόση φασαρία;

Δεν θα τό ‘λεγα!  🙂

Τα υπονοούμενα της συγκεκριμένης φωτογραφίας θά ‘πρεπε να προξενήσουν σύγκρυο στ’ αφεντικά των ιπταμένων αλητών.

Λεβέντες μου, όταν θά ‘ρθ’ αυτή η ώρα, ούτε ψύλλος στον κόρφο σας!!! Μάχαιραν δίδετε, ρομφαίαν θα λάβετε!  🙂

 

Υγ 1: Συγνώμη που δεν μπορώ να γίνω σαφέστερος δημοσίως. Κάτι λείπει απ’ την εικόνα, καί δεν θέλω να το/τα δώσω έτοιμο/α. Πάντως, αν η κρυφή τους βιβλιογραφία «αυτών» υπαινίσσεται πουθενά αυτά που υπαινίσσομαι εγώ (λίγο απίθανο, διότι οι αρχαίοι ημών δεν έκαναν τέτοιες επιπολαιότητες, ν’ αφήνουν γραπτά γιά τέτοια θέματα), έχουν ακόμη όλον τον καιρό να ζητήσουν εμπράκτως συγνώμη απ’ την Ελλάδα καί τους Έλληνες, διορθώνοντας όσα κακά μας έκαναν. (Καί δίνοντάς μας καί το κατιτίς μας παραπάνω, μήπως καί τους λυπηθούμε. Όταν…)

Αλλοιώς

Υγ 2:  Γιά να φύγουν οι δήθεν απορίες των δήθεν απορούντων εξυπνάκηδων του εγχωρίου Διαδικτύου: τα αεροπλάνα αυτά απογειώνονται κατόπιν Νατοϊκών εντολών από τις βάσεις του Αβιάνο της Ιταλίας καί του Ραμμστάϊν της Γερμανίας. Οι οποίες είναι βάσεις πυρηνικού πολέμου, δηλαδή με αυξημένες πολεμικές δυνατότητες.

 

Ανθελληνικός «Ελληνισμός»

42 Σχόλια

ώρα θ’ αναρωτηθήτε (καί δικαίως) αν αποτρελλάθηκα, που έβαλα τέτοιον τίτλο· όμως, όχι, ώ ‘γαθοί! Έχω αρκετό δρόμο ακόμη… παρά την προπόνηση που ρίχνω καθημερινώς! Lol!!!

Τέλος πάντων, το ζήτημα έχει ως εξής:

Σοβαρό πρόσωπο (καί ταυτόχρονα σοβαρός φίλος) μου μετέφερε τα λεγόμενα άλλου -κατά τεκμήριο- σοβαρού προσώπου (καί αρκετά προβεβλημένου δημοσίως τα τελευταία χρόνια), ότι Ελλάς τέλος· καί ότι, εφ’ όσον Ελλάς καπούτ, αυτό που τώρα μένει να προασπίσουμε, είναι ο «Ελληνισμός»!

Μαθών ταύτα, ανέκραξα ασκαρδαμυκτί «- Μαλακίες!». (Που είναι στην πραγματικότητα, δηλαδή.) Αλλά φοβάμαι πως αυτή η αντιμετώπιση δεν επαρκεί, γιά να πείσει καλοπροαίρετους συν-Έλληνες που θα τσιμπήσουν με την υπεράσπιση του «Ελληνισμού», ότι πέφτουν σε θανάσιμη παγίδα.

Οπότε, πάμε ανάλυσις, μαέστρο!

 

Αυτή η μικρή πρόταση («Ελλάς τετέλεσται, τώρα απομένει», κτλ) όχι απλά αποκαλύπτει, αλλά ξεβρακώνει τελείως πάρα πολλά:

  • Καί τους σκοπούς της.
  • Καί την ανεδαφική ανοησία της.
  • Καί την κακοποίηση των αρχαίων ημών. (Ναί! Θα το δήτε παρακάτω πώς.)
  • Καί τους εμπνευστές της.
  • Καί τα μυαλά που φοράνε.

Ας τα πάρουμε ένα-ένα.

Κατ’ αρχήν, γιά να ξέρουμε γιά ποιό πράγμα μιλάμε, τί ακριβώς σημαίνει «Ελληνισμός»; Σημαίνει το σύνολο των απανταχού του πλανήτη μας Ελλήνων – κι αυτό είναι ένα απτό καί αποδεκτό λογικό νόημα. Αν, όμως, μ’ αυτή τη λέξη προσπαθήσουμε να ορίσουμε:

  • το σύνολο
  • τον τρόπο
  • τους σκοπούς

της πνευματικής καί ψυχικής παραγωγής των εξεχόντων Ελλήνων, μ’ άλλη έκφραση (καί ακριβέστερη) το Ελληνότροπον -διότι αυτό ακριβώς εννοεί ο «Ελληνισμός» της φράσης του συγκεκριμένου προσώπου-, τότε φοβάμαι ότι μερικοί άνθρωποι προσπαθούν να φτιάξουν σκορδαλιά χωρίς σκόρδο. Πράγμα όχι ιδιαιτέρως έξυπνο – άσχετα αν καταλαβαίνουν τί πατάτα διαπράττουν, ή όχι. Αλλά καί πράγμα όχι ιδιαιτέρως αγαθό.

 

Η ιστορία αυτή δεν είναι ξεκομμένη από ένα ευρύτερο πλαίσιο απαξίωσης των Ελλήνων, καί δεν είναι καινούργια. Είναι αρκετά παλιά· βρωμάει γεροντίλα! Μόνο που ιστορικώς την ξέραμε με άλλο όνομα: Φαναριωτισμός!

Απάνω-κάτω, ισχυρίζεται ότι δεν τρέχει τίποτε να μην έχουν οι Έλληνες δικό τους κράτος, διότι μπορούν να επιβιώσουν ακόμη καί υπό συνθήκες σκλαβιάς. Είναι ευπροσάρμοστοι, σα χαμαιλέοντες ας πούμε!  🙂  Οπότε, ακόμη καί υπό συνθήκες σκλαβιάς, οι Έλληνες παράγουν αξιόλογο πνευματικό έργο. Άσε που στο τέλος οι Έλληνες κατακτούν τους κατακτητές τους! Νά, δέστε τί είπε ο Οράτιος σχετικά! (Λένε οι οπαδοί του Φαναριωτισμού.)

Άρα, συμφέρει -συνεχίζουν- να μην έχουν οι Έλληνες το βάρος συντηρήσεως κράτους, διότι κάλλιστα μπορούν να επιβιώσουν καί να μεγαλουργήσουν μέσα σε πολυεθνικές αυτοκρατορίες, όπου θα είναι πολλαπλώς χρήσιμοι.

Καί όντως, η άρχουσα τάξη των Ρωμαίων (κι όποιος άλλος από δαύτους είχε κάμποσο μυαλό) μιμήθηκε το Ελληνότροπον… στην αρχή. Αλλά μή νομίζετε ότι έμειναν εκεί! Διότι πήραν φόρα, κι αργότερα μιμήθηκαν καί το Αιγυπτιότροπον, καί το Περσότροπον, καί το ιουδαιότροπον, καί ό,τι άλλο θες. Λίγο πριν το Βυζάντιο, η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ιδεολογικώς (καί φυλετικώς) κατάντησε ένας αχταρμάς χυδαιότητας καί βαρβαρότητας – ο οποίος συνεχίστηκε στον πρώϊμο Μεσαίωνα, έως ότου άρχισαν να εμφανίζονται στη Δύση τα (πρώϊμα) εθνικά κράτη.

Επομένως, ποιός «Ελληνισμός» με τους Ρωμαίους τελικώς;

Αντιθέτως (και χειρότερα), επί Φραγκοκρατίας, οι Φράγκοι ήρθαν εδώ γιά να επιβάλουν τη δική τους νοοτροπία εξ αρχής. Ουδόλως τους ενδιέφερε η εντόπια πνευματική παραγωγή (καί οι «Ελληνισμοί»). Κι όποτε τη χρησιμοποίησαν (Αναγέννηση, Ενετοκρατία), το έκαναν γιά «εργαλειακή» χρήση.

Στη δέ Οθωμανική Αυτοκρατορία, το θέμα ξεφτιλίστηκε τελείως. Οι Έλληνες στην καλύτερη περίπτωση έγιναν γραφιάδες καί δραγουμάνοι (διερμηνείς). Καί στη βέλτιστη περίπτωση (κάποιοι ελάχιστοι), βοεβόδες (δηλ. ηγεμόνες) της σημερινής Ρουμανίας. (Τότε «Βλαχομπογδανίας». Lol!!!) Αλλά, αν νομίζετε πως οι σουλτάνοι -κι όλο αυτό το σκυλολόϊ της Οθωμανικη διοίκησης του «Εντερούν»– εκτίμησαν τα φιλοσοφικά συγγράμματα των αρχαίων ημών κι είπαν: «- Μπρέ, τί σοφοί είν’ αυτοί οι Έλληνες, βάϊ βάϊ βάϊ!», τότε την Ιστορία μάλλον τη διαβάσατε από μικυμάους.

Τώρα, βέβαια, κάτι υπερασπιστές της «καθ’ ημάς Ανατολής», κάτι «νεο-Φαναριώτες» ούτως ειπείν, που νομίζουν ότι ήταν θέμα χρόνου να γίνουν οι Φαναριώτες αφεντικά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, άρα κακώς έγινε η (όντως μασωνοκίνητη) Επανάσταση του 1821, θέλω να τους πιάσω καί να τους κοπανήσω τους τόμους της Ιστορίας στο κεφάλι. Τετρακόσια χρόνια Οθωμανοκρατίας, ωρέ, καί σε Μακεδονία-νησιά πεντακόσια, είναι πάρα πολύς χρόνος! Κατά τη διάρκεια του οποίου τους δήθεν έξυπνους Φαναριώτες τους έφαγαν στη στροφή οι Σεφαραδίτες! Πόσους πρωθυπουργούς (μεγάλους Βεζύρηδες) έβγαλαν οι Έλληνες (ακόμη καί οι γενίτσαροι), ρέ βλήματα, καί πόσους οι οβριοί; Ειδικά οι Κιοπρουλήδες (ίσον …Γεφυραίοι!!! – κιοπρού = γέφυρα, Τουρκιστί) το είχαν σχεδόν από οικογενειακή κληρονομιά το αξίωμα! (Σαν τη φαμίλια των Χανίων, να πούμε! Lol!!!)

Λοιπόν; Σε πόσους αιώνες ακόμη θα γινόντουσαν οι Φαναριώτες τα πραγματικά αφεντικά της Οθωμανίας; Πόση υπομονή ακόμη έπρεπε να κάνει ο ραγιάς, καί να μήν εξεγερθεί;

Άει σιχτήρ, επομένως, με το Φανάρι σας, ζώα!

 

Σήμερα, το θέμα επαναλαμβάνεται, αν καί με άλλο περιτύλιγμα.

Η αλήθεια είναι πως το σημερινό παγκόσμιο πολιτικό πλαίσιο σπρώχνει προς «αυτοκρατορίες» (μαϊμούδικες, όμως). Δηλαδή, συσσωματώματα κρατών όπως οι «Ηνωμένες» Πολιτείες Αμερικής, η «Ενωμένη» Ευρώπη… ή αυτά που πάνε να γίνουν, πχ ο Συνασπισμός Ισλαμικών Κρατών, η Παναφρικανική ένωση, η «Ευρασιατική» Ένωση, κτλ. Με τελικό σκοπό το ένα παγκόσμιο κράτος. (Με τη μία παγκόσμια θρησκεία, τη μία παγκόσμια κυβέρνηση, το ένα παγκόσμιο νόμισμα. Σαλώμ!  🙂  ) Άρα (συνεχίζει πονηρά η θεωρία του νεο-Φαναριωτισμού), τα μικρά κράτη δεν έχουν καμμία ελπίδα ανάμεσα στους γίγαντες… εκτός αν γίνουν μέρος των γιγάντων! Οπότε, η υπό διάλυσιν νέα Ελλάς πρέπει να τακιμιάσει με την τουρκίτσα! (Διότι αμφότερες οι χώρες είμαστε στην «ενδιάμεση περιοχή» μπλά-μπλά-μπλά γεωπολιτική μπλά-μπλά-μπλά.) Καί μή φοβάστε, εσείς οι Έλληνες θα ξανανοιώσετε μεν το Οθωμανικόν αγγούριον βαθειά στον πισινό σας, αλλά άπαντες παγκοσμίως θα υπερασπίζουν τον «Ελληνισμό»!…

Σαν το μνημόσυνο των τεθνεώτων συγγενών μας, ένα πράγμα. Δεν έχουμε τον ζωντανό άνθρωπο δίπλα μας, αλλά θα γεμίσουμε το κενό της απουσίας του με τα λιβάνια.

Ο σκοπός, λοιπόν, τέτοιων θεωριών, είναι καταφανέστατος. Πρόκειται γιά ψυχολογική πίεση (γιά ψυχολογικό πόλεμο), ν’ αποδεχθούμε τον θάνατο του κράτους μας· ού μήν, καί τον θάνατο καμπόσων μυρίων συν-Ελλήνων, ως «αναπόφευκτο» τίμημα της επιβιώσεως του «Ελληνισμού».

Η ανεδαφική ανοησία τους, τώρα, έγκειται στο ποιός θα στηρίξει τον «Ελληνισμό» μέσα σ’ έναν τέτοιον κόσμο «αυτοκρατοριών» (έστω καί μαϊμουδένιων). Εδώ δεν βρίσκουμε αυθεντικούς Έλληνες (από dna) να στηρίξουν τις Ελληνικές αξίες, θα βρούμε ξένους;

  • Καί γιατί θα στηρίξει ο ξένος τον «Ελληνισμό»; Ποιούς καλούς λόγους έχει να το κάνει αυτό;
  • Καί γιατί ο ξένος δεν θα στηρίξει τον δικό του «-ισμό»;

Ειδικά εκεί, όπου καί πολυπληθή έθνη έχουμε, καί που τηρούν τις παραδόσεις τους! Φερ’ ειπείν, τί ελπίδες έχει ο «Ελληνισμός» μπροστά στον «Κινεζισμό»;

Θέλετε, όμως (γιά χάρη της κουβέντας καί μόνον) να δεχθούμε ότι υπάρχουν άτομα που θα στηρίξουν ολοψύχως τον «Ελληνισμό»; Εντάξει… Από Έλληνες, άντε καί νά ‘μαστε τέσσερα εκατομμύρια (δηλ. οι οικογένειες που συμμετείχαν στα συλλαλητήρια γιά τη Μακεδονία μας)· αλλά μονάχα ένα μικρό υποσύνολο αυτών μπορεί να σηκώσει πνευματικό βάρος παγκόσμιας εμβέλειας. (Δες στα γνησίως πατριωτικά ιστολόγια -όχι τα δοτά των πωλητικών- πόσοι μαζευόμαστε.) Δεν μπορούμε να στηριχτούμε πχ σε απείθαρχους μαθητές, όσο καλά πατριωτάκια Ελληνάκια κι αν είναι αυτά τα παιδιά, κι όσο φιλότιμο κι αν έχουν.

Καί πες ότι από Έλληνες μαζευόμαστε εκατό χιλιάδες βαρειά καί πατριωτικά μυαλά. Από ξένους, όμως, άντε καί να μαζέψουμε καμιά εκατοστή νοματαίους· παραπάνω δεν μαζεύονται. Όπως πχ εκείνος ο Νιγηριανός στη Νέα Υόρκη, με το Ελληνικό βιβλιοπωλείο! (Τον οποίο, αντί να τον κάνει επιτίμως Έλληνα υπήκοο το Ψευτο-Ρωμαίϊκο, έκανε τον -επίσης Νιγηριανό- Μανικετόκουμπο, που την εθνική ομάδα την έκλασε μεγαλοπρεπώς! Τί να πείς…)

Βλέπετε πόσο ανεδαφικό είναι, το να ισχυρίζεται κανείς ότι δεν τρέχει τίποτε γιά την Ελληνότροπη πνευματική παραγωγή, ακόμη κι αν δεν υπάρχουν Έλληνες! Φυσικά, στα ερωτήματα που διατύπωσα, μην περιμένετε απαντήσεις από νεο-Φαναριώτες.

 

Οι εμπνευστές αυτών των θεωριών είναι διάφορες «εξημμένες κεφαλές» νεο-Φαναριώτικες (οπαδοί Ελληνο-Τουρκικής συνομοσπονδίας καί τα ρέστα), καί διάφοροι τέκτονες. (Όπως ο συγκεκριμένος, που τά ‘πε του φίλου μου.) Καί οι μέν, καί οι δέ θεωρούν πως τα υψηλά κλιμάκια της ηγεσίας δεν είναι γιά τα δοντάκια των πολλών (σωστό), άρα δεν είναι δημοκράτες (σωστό). Κι επίσης, πως δεν γίνεται πάντα να εξηγούμε στο πόπολο (ώστε να τους αποδεχθεί) τους μελλοντικούς σκοπούς του έθνους μας, διότι ενδεχομένως αυτοί περνάνε κι από φάσεις καθόλου ευχάριστες. (Κι αυτό σωστό.)

Αλλά ο καθορισθείς τελικός σκοπός όλων αυτών είναι τελείως λάθος!!! (Καί τα μέσα εν προκειμένωι ΔΕΝ αγιάζουν …τον σκοπό! Lol!!!)

  • Ούτε γίνεται να χαθούν οι Έλληνες, προς χάριν κάποιου νεφελώδους «Ελληνισμού». (Γίνεται, αλλά ΔΕΝ ΤΟ ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΜΕ.)
  • Ούτε θα βγεί τίποτε καλό γιά τους Έλληνες, αν δεχθούμε ξένους αρχηγούς (πχ πάπα) καί υποταχθούμε σε ξένες ομοεθνίες καί ξένες ιδέες. (Είδαμε πχ πόσο μας προστατεύει το ΝΑΤΟ.)
  • Ούτε υπάρχει κάποια αδήριτη ανάγκη να θυσιαστούν οι Έλληνες τώρα – καί γενικώς. (Εμείς, αρκετές θυσίες δώσαμε. Σειρά αλλονών τώρα, τους αρέσει-δεν τους αρέσει!  🙂  )

Κι επιτέλους! Ποιοί είναι αυτοί, που καθορίζουν τους μελλοντικούς στόχους των Ελλήνων, καί με ποιό δικαίωμα το πράττουν; Ό,τι είσ’ εσύ, αναγνώστη μου, κι ό,τι είμ’ εγώ, είναι κι αυτοί. Θνητοί που πάνε στην τουαλέττα είναι. Κι αν θέλεις, πιό μορφωμένοι καί πιό έξυπνοι είμαστε εμείς απ’ αυτούς. Άρα, η γνωμούλα τους είναι γιά τα σκουπίδια. Κανένας Φαναριωτισμός δεν θα εφαρμοστεί, εφ’ όσον το λέμε εμείς!

«- Μά, ρέ Εργοδότη, ο άλλος είναι πρόεδρας μεγάλου κράτους! Εσύ τί είσαι;»

Εγώ είμαι το μελλοντικό αφεντικό αυτουνού, που θα τον βάλω να μου καθαρίζει τη χέστρα! Πώς σου φαίνεται αυτό;  🙂

 

Τελευταίο, αλλά όχι έσχατο: η «ιδεοποίηση» των πάντων φανερώνει κακοχωνεμένο Πλατωνισμό. ‘Ντάξ’, ο Πλάτων (ιδίως στα γεράματά του -με τους «Νόμους»-, που έγινε υπερσυντηρητικός) είναι ο αγαπημένος διαφόρων άλλο τόσο υπερσυντηρητικών (τεκτόνων, κτλ). Αλλ’ αυτή η νοητική χαζομάρα του γιαλαντζή Πλατωνισμού έχει δώσει δείγματα γραφής καί παλιότερα, πχ με τον Μάρξ. Όπου, ενώ καταγγέλεται (καί με συγκεκριμένα παραδείγματα) η εμπορική εκμετάλλευση του αφελούς πελάτη, στο τέλος δεν φταίνε οι κεφαλαιοκράτες, αλλά …το κεφάλαιο! (Προφανώς -γιά τον Μάρξ- το κεφάλαιο είναι κάτι σαν φυσικό φαινόμενο στον ουρανό, όπως η βροχή.)

Τί να σας πώ, ρέ παιδιά! Εγώ δεν είδα ποτέ εικοσάευρο να βγάζει χέρια καί πόδια, καί να με πλακώνει στο ξύλο! Αν συνέβη σε σας κάτι τέτοιο, πάω πάσο.

Τα ίδια καί με τον «Ελληνισμό» των Φαναριωτών: αποδεικνύεται μιά όλως αφηρημένη ιδέα (προφανώς κάπου στον ουρανό, σα σύννεφο), εντελώς αστήριχτη.

Αυτή ακριβώς η κακομεταχείριση του Πλάτωνα βρωμάει Δυτική προέλευση· όπου, όχι μόνον οι βάρβαροι δείχνουν ότι κατάλαβαν τους αρχαίους ημών (τον Πλάτωνα εν προκειμένωι) όπως τους κατάλαβαν (δηλαδή ελλιπώς), αλλά καί το προχωράνε ένα βήμα, να μεταχειρίζονται τις στραβο-αποκτηθείσες αυτές γνώσεις ως εργαλείο χειραγωγήσεως λαών. Καί δή, των Ελλήνων!!!

‘Ντάξ’, δεν υπάρχουν καί πολλοί σημερινοί Έλληνες, που κατάλαβαν σωστά τον Πλάτωνα (που καλά-καλά τον διάβασαν…)· δεν έχω αυταπάτες. Αλλά ακόμη καί το θράσος έχει όρια, βραδερφέ.

 

Δεν θ’ ασχοληθούμε άλλο με τις συγκεκριμένες σαχλαμάρες. Δεν χάνουμε τον χρόνο μας. Όποιος δεν θέλει να πειστεί, να πάει στις διαλέξεις του ανηψιού του αρχιπροδόταρου Στεργιάδη (καί όλων των παρεμφερών «βαρέων κεφαλών»), καί ν’ αγοράσει τα βιβλία του. Εμείς δεν θα πάρουμε, ευχαριστούμε! Γιά μας, η Ελλάδα θα τελειώσει, όταν τελειώσει το Σύμπαν!

Αλλά έπρεπε να κάνουμε έστω αυτήν εδώ τη μικρή προσπάθεια, ώστε αυτό το δηλητήριο του ανθελληνικού «Ελληνισμού» να ψοφήσει εν τήι γενέσει του.

 

Υγ: Αναλογιστήτε τώρα, μερικοί, ποιούς πηγαίνατε κι ακούγατε καί τους παίρνατε στα σοβαρά… Κάτι αγράμματους, που σας λέγανε ότι «Ο Έλλην δεν είναι βιολογικό άτομο, αλλά ιδέα!» (Καί αιθερική προβολή, καί …σωματίδια -διαστημικά ιόντα-, καί διάφορα άλλα τέτοια.)

Έχχχχ!… Μιά εικοσιπενταετία «Ελληνοκεντρισμού» εντελώς χαμένη, καί αρκετά μυαλά εντελώς καμμένα απ’ τις νοητικές μασωνοφόλες! Πανάθεμα τους κερατάδες, που τα ξεκίνησαν αυτά!

(Τρομερή ιδέα ο «Ελληνισμός», έτσι; Γι’ αυτό φτάσαμε στις χιλιάδες αυτοκτονίες, το φαγητό απ’ τα σκουπίδια, καί στα πρόθυρα τελειωτικής βιολογικής εθνοκαθάρσεως των Ελλήνων. Απ’ τον «Ελληνισμό», που μας βοήθησε πάααααρα πολύ.)

Υγ 2: Δεν ξέρω ποιούς απογοητεύω, αλλά ούτε η ομάδα του καθενός είναι ιδέα! Διότι κάτι τέτοιες «ιδέες» αφήνουν πίσω τους ολόκληρα τάγματα φεσοφορεμένων, πρίν πέσουν στην τρίτη εθνική καί τα χρέη τους τα σβήσουν οι καιροί καί οι άνεμοι! Lol!!!

 

Το ταξίδι των αρχαιο-Ελληνικών κειμένων μέσα στον χρόνο

70 Σχόλια

τα σίγουρα, δεν είναι τώρα ο καιρός να κάνουμε λεπτομερείς ιστορικές μελέτες, σα να πρόκειται να συγγράψουμε διδακτορική διατριβή. Ωστόσο, κάποιες στοιχειώδεις γνώσεις πρέπει οπωσδήποτε να εκτεθούν, διότι διαπιστώνω κατ’ επανάληψη ότι ο πολύς κόσμος έχει εσφαλμένες ιδέες σ’ αυτούς τους τομείς.
Πιστέψτε με, ούτε περίμενα όλοι να έχουν τα ίδια ενδιαφέροντα καί τον ίδιο βαθμό περιέργειας με μένα· ούτε θέλω να κάνω τον δάσκαλο σε κανέναν. Αλλά…

…Εδώ η άγνοια όντως κάνει ζημιά.

Αν παρηγορεί τους αγνοούντες, άλλο τόσο ψέγω τον εαυτό μου, επειδή τις παρουσιάσεις αυτού του είδους έπρεπε να τις έχω ξεκινήσει νωρίτερα. Αν μή τί άλλο, δεν πρέπει να μπούμε στην «τελική ευθεία», δεν πρέπει ν’ αντιμετωπίσουμε κατάφατσα την απειλή οριστικής εξαλείψεως της φυλής μας, χωρίς κάποια απαραίτητα νοητικά εφόδια ως κτήμα του καθενός μας.

 

Κατά καιρούς, είχα γράψει σε εγχώριους διαδικτυακούς τόπους (σχόλια, φόρα) ότι ο οποιοσδήποτε από μας κι αν πιάσει στα χέρια του πάπυρο με αρχαιοελληνικό κείμενο, δεν θα μπορέσει να το(ν) διαβάσει. Με αποτέλεσμα να δεχθώ ειρωνείες (εννοείται, από πανάσχετους), του τύπου: “- Γιατί; μήπως δεν ξέρουμε Ελληνικά; Σαν εσένα είμαστε;”

Τώρα, βέβαια, -αν καί γι’ άλλη αιτία- ούτε αυτά που γράφει ο γιατρός στη συνταγή μπορούν να τα διαβάσουν αυτοί οι λεβέντες νέοι (αν καί ξέρουν να διαβάζουν – υποθέτω), αλλά τον κολλημένο ξερόλα άσχετον δεν μπορείς να τον πείσεις.

Τέλος πάντων, πάμε στην ιστορία των γραπτών Ελληνικών κειμένων.

 

α. Προκλασικά κείμενα

Η γραφή στους Έλληνες είναι πανάρχαιη. Βλέπε καί τα Ελληνικά γράμματα (ναί, ίδια με τα σημερινά – ποιός Κάδμος; ) που υπάρχουν στα τείχη του σπηλαίου της Γκλοζέλ (καί άλλων – σύνδεσμος με εικόνες με τα Ελληνικά γράμματα, εδώ – το αντίστοιχο άρθρο της Γουΐκι δεν έχει τέτοιες εικόνες), κι έχουν χρονολογηθεί από το 45,000 πΧ (από στρωματογραφία πετρωμάτων)… με αποτέλεσμα να φέρνουν αμηχανία στους πάντες. Με …αποτέλεσμα του αποτελέσματος διάφοροι να μιλάνε γιά απάτη, το δέ σπήλαιο να παραμένει κλειστό στο κοινόν από το 1962, γιά …“να μη χαλάσουν οι τοιχογραφίες απ’ τις αναπνοές των επισκεπτών”!!!

Πάντως, ακόμη καί γιά εποχές πρίν τον “χρυσό αιώνα” γνωρίζουμε καλά τα γραπτικά μέσα των προγόνων μας: γιά παραμένουσα γραφή (δηλαδή όχι προσωρινή) : χρησιμοποιούσαν πέτρα, μάρμαρο, αγγεία, λάσπη.

Η χρήση της πέτρας κάθε είδους ως …τετράδιο είναι γνωστή: βράχια, τάφοι, βότσαλα… Όσον αφορά το μάρμαρο, τα τελευταία χρόνια, με τη συντήρηση / αποκατάσταση του Παρθενώνα (καί δή, με τη βοήθεια ηλεκτρονικών μέσων), βρέθηκαν αρχιτεκτονικά σχέδια επάνω σε πλευρές σφονδύλων από κίονες· στις πλευρές εκείνες, που μετά την τοποθέτηση δεν θα φαίνονται. Ακριβώς η ίδια τεχνική, δέ, κρατήθηκε καί στον Μεσαίωνα, στο χτίσιμο των καθεδρικών. (Σε αντίστοιχες συντηρήσεις βρέθηκαν επίσης “κρυμμένα” αρχιτεκτονικά σχέδια.)

Τα αγγεία είναι γνωστό ότι φέρουν επιγραφές, αν καί τα αγγεία της λεγόμενης “Γεωμετρικής Εποχής” δεν φέρουν, όπως ούτε τα ακόμη παλιότερα (Μυκηναϊκά)· ίσως εξαίρεση (δεν θυμάμαι τώρα) με γραφή σε Γραμμική Α’ να είναι κάποια Κρητικά, ή Σαντορινιά.

Τέλος, η λάσπη είναι το υλικό των Μυκηναϊκών πινακίδων της Γραμμικής Β’. Ειρήσθω εδώ ότι γιά τις πινακίδες εγράφη (από υποτίθεται σοβαρό άτομο) η ανοησία ότι, ευτυχώς που έπιασε πυρκαϊά το ανάκτορο του Νέστορα, διότι αλλοιώς δεν θα βρίσκαμε καμμία τους! Καί γιατί, παρακαλώ; διότι, λέει, τις πινακίδες τις διέλυαν σε νερό αφού τις διάβαζαν, διότι ήθελαν …ν’ ανακυκλώνουν τη λάσπη!!!

Τί να πείς!… Καί μετά περιμένω εγώ να είναι σοβαρώτεροι οι Ελληνάρες του Διαδικτύου!

Η αλήθεια είναι πως τις πινακίδες τις ψήνανε στον φούρνο, διότι έπρεπε να διατηρηθούν. (Με τα αντικείμενα από λάσπη, δεν γίνεται αλλοιώς· πρέπει οπωσδήποτε να ψηθούν.) Άλλως τε, ήταν κρατικά λογιστικά αρχεία· κι οι ίδιοι λόγοι που επέβαλαν την (κατα)γραφή (δηλ. η πιθανή κλεψιά, ή η ανάγκη γιά δίκαιο μοίρασμα των αγαθών, ή η έμμεση καταγραφή των εσόδων από πωλήσεις), επέβαλαν οπωσδήποτε καί τη διατήρηση των αρχείων. Απλούστατα, με την πυρκαϊά στο ανάκτορο της Πύλου οι πινακίδες διπλοψήθηκαν καί μαύρισαν, οπότε έχουν διαφορετική όψη απ’ όσες άγγιξε μονάχα η φωτιά του τεχνίτη του πηλού.

 

Όπως γράψαμε, όλα τα παραπάνω χρησιμοποιήθηκαν γιά μόνιμη καταγραφή. (Η πέτρα όντως αποδεικνύεται πρωταθλητής στη χρονική διάρκεια καί την αντοχή! Το cd του πολιτισμού μας μπροστά της είναι επιεικώς γελοίο.) Γιά προσωρινή γραφή (γράφε-σβήσε) είχαν εσοχές στο πάτωμα με άμμο (γράφανε με το μπαστούνι – πχ στις φιλοσοφικές σχολές) καί ξύλινες πλάκες με επίστρωση κεριού, στις οποίες γράφανε με ένα αιχμηρό ξυλάκι. (Αυτές οι τελευταίες, κυρίως γιά τα σχολιαρόπαιδα.)

Επίσης, τις εποχές εκείνες χρησιμοποιούσαν κατά κόρον την απομημόνευση· πχ ξέρανε τον Όμηρο απέξω! Όλον! Κι όχι μόνον αυτόν!… Αν αυτό σας φαίνεται εκπληκτικό, σκεφθήτε σήμερα πόσα τραγούδια ξέρουμε ο καθένας μας – καί σε μελωδία, καί σε στίχους. Αν τα μετρήσετε, επίσης θα εκπλαγήτε!… αν καί δεν θά ‘πρεπε. Το ανθρώπινο μυαλό έχει τρομερές ικανότητες.

 

β. Πεισίστρατος

Φτάνουμε στην εποχή του Πεισίστρατου, ο οποίος -είναι πασίγνωστο πως- επεχείρησε την καταγραφή των Ομηρικών Επών.

Γιατί, όμως; Δεν επαρκούσε η μέχρι τότε απομνημόνευση των Επών από τους πάντες; Δεν θα μπορούσε να διαιωνιστεί αυτό το “μοντέλο” γνώσεως των Επών;

Φαίνεται πως όχι, διότι προφανώς άρχισαν να εμφανίζονται στην πιάτσα σοβαρά συμπτώματα αλλοιώσεως – κι όχι από ελλειματικές μνήμες των ανθρώπων, όχι από επιδημία Αλτσχάϊμερ. Οι –εξεπίτηδες– αλλοιώσεις των Επών προερχόντουσαν από τους θρασύτατους Γεφυραίους, οι οποίοι είχαν κατσικωθεί στην περιοχή πρίν λίγους αιώνες.

Οι ιδεολογικοί πρόγονοι του κάθε σημερινού Σόρος (που υπαγορεύει νόμους γιά το τί είναι σωστό να λέγεται, καί τί δεν είναι) τό ‘χαν πιάσει καλά το νόημα: επειδή δεν μπορούσαν να χτυπήσουν τους ντόπιους στρατιωτικώς, καί έως ότου παρουσιαζόταν ευκαιρία να μπορούν να το κάνουν, άρχισαν τον πόλεμο στο ψυχοπνευματικό επίπεδο. Όθεν, είναι σίγουρο πως στα πανηγύρια παρενέβαιναν καί δικοί τους τραγουδιστές, κι έβαζαν δικά τους λόγια στις μελωδίες. (“- Καί γιατί τους επέτρεπαν οι Έλληνες, ρέ Εργοδότη, καί δεν τους παίρναν με τις πέτρες;” Εμείς σήμερα γιατί αφήνουμε τους γύφτους να παίζουν δημοτικά τραγούδια; Λόγωι βλακείας – καί στις δύο περιπτώσεις. Αν καί η έλλειψη πετροβροχής το 600 πΧ δεν είναι καθόλου σίγουρη! Lol!!!)

Οπότε, ο Πεισίστρατος αποφάσισε την καταγραφή των Επών, με το σκεπτικό ότι τα γραπτά δεν τα αμφισβητεί κανείς. (Σωστό γιά την εποχή εκείνη, αλλά κούνια που τον κούναγε κι αυτόν…)

Πού, όμως; Σε τί υλικό;

Έχει προταθεί ότι χρησιμοποιήθηκαν ξύλινες πινακίδες, οπότε τα γράμματα έπρεπε να χαραχθούν. Προσωπική γνώμη, όμως, ότι χρησιμοποιήθηκε πάπυρος.

 

Ο πάπυρος ήταν ήδη γνωστός στην Αίγυπτο ως γραπτική επιφάνεια που διαρκεί… καί γράφεται σαφώς πιό εύκολα, απ’ ό,τι γράφεται η πέτρα με το σκαρπέλο. Μάλιστα, τότε είχαν ψάξει εκτεταμένως (γενιές καί γενιές…) καί τις δυνατότητες των φυτικών χρωστικών, οπότε είχαν βρεί καί μελάνια (καί μπογιές) διαρκείας, που τα παρείχε η φύση αφειδώς.

Αυτά ήσαν γνωστά καί στην Ελλάδα, διότι με την Αίγυπτο είχαμε επαφές εξαπανέκαθεν. Όμως, υπήρχε ένα σοβαρό μειονέκτημα: το φυτό πάπυρος (η πρώτη ύλη γιά την ομώνυμη επιφάνεια γραφής) δεν ευδοκιμούσε στην Ελλάδα. Όθεν, έπρεπε να εισάγονται στην Ελλάδα ή τα φύλλα του φυτού (αλλά πού να βρής εδώ τεχνίτες να τα επεξεργαστούν), ή ο πάπυρος γραφής έτοιμος. Που σημαίνει ότι η τιμή του έφτανε στα ύψη, εφ’ όσον οι Αιγύπτιοι το είχαν μονοπώλιο. Καί πάλι καλά, που ο Κύρος Β’ των Περσών δεν πρόλαβε να κατακτήσει την Αίγυπτο πριν καταγραφούν τα Έπη (κάπου το 535 πΧ), διότι ο πάπυρος απλά θα ήταν τελείως απλησίαστος, ακόμη καί μ’ όλο το χρυσάφι της Αθήνας.

Ο Πεισίστρατος, βέβαια, μπορούσε να ξεπεράσει τη ακριβή τιμή του υλικού, εφ’ όσον είχε στα χέρια του το κρατικό ταμείο. Άρα, η πρώτη καταγραφή των Ομηρικών Επών όντως έγινε σε πάπυρο. Αλλά καί γιά πρακτικούς λόγους: όλο αυτό το κείμενο θα ήθελε χίλια χρόνια να σκαλιστεί επάνω στο ξύλο, αντί να γραφεί με το χηνόφτερο. Άσε που το φυσικό ξύλο -πλήν καρυδιάς- αρχίζει να σαπίζει στα πενήντα-εξήντα χρόνια. (Θεωρώ απίθανο να πέρναγαν με βερνίκι συντηρήσεως τις ξύλινες πλάκες, μετά τη χάραξη των Επών.) Όμως, όταν γράφεις κάτι, οίκοθεν θεωρείς πως έχεις καί προοπτική να διατηρηθεί γιά πάνω από εκατό χρόνια.

Το τί έγινε εκείνος ο πρώτος καταγεγραμμένος Όμηρος; Δεν γνωρίζω. Θεωρώ, όμως, ότι κατατέθηκε σε κάποιο δημόσιο κτίριο γιά φύλαξη, αλλά καταστράφηκε από φωτιά με την επιδρομή των Περσών το 480 πΧ. Ευτυχώς, όμως, η απομνημόνευση εξακολουθούσε να λειτουργεί στους πάντες.

 

γ. Κλασική Εποχή – χρυσός αιώνας

Κατά τη διάρκεια αυτών των χρόνων εγράφησαν πάρα πολλά κείμενα. Τραγωδίες, κωμωδίες, ποιήματα, συγγράμματα… Αυτά που ξέρουμε καί σήμερα. Πού  εγράφησαν; Μά, φυσικά σε πάπυρο!

Γνωρίζουμε άριστα από την Ιστορία, ότι ο κάθε θεατρικός συγγραφέας είχε από πίσω του έναν πλούσιο («χορηγό»), ο οποίος αναλάμβανε όλα τα έξοδα του ανεβάσματος του έργου. Καί δεν επρόκειτο μόνο γιά τους μισθούς των ηθοποιών· επρόκειτο καί γιά το -πάντα εισαγόμενο από την Αίγυπτο- πανάκριβο παπυρικό υλικό. Εξαίρεση στον κανόνα, ο Πλάτωνας (με τα τεράστια συγγράμματα) : ήταν ο ίδιος τρομερά πλούσιος, οπότε δεν είχε ανάγκη χορηγού!

Απόδειξη αυτών που λέω; Όταν ο Πελοποννησιακός Πόλεμος στρίμωξε την Αθήνα, στριμώχτηκαν καί οι πλούσιοι χορηγοί. Οπότε, καί τα θεατρικά έργα της περιόδου έγιναν φτωχότερα. Πχ η τραγωδία «Άλκηστις» του Ευριπίδη είναι η πιό σύντομη σε έκταση απ’ όλες του, ο δέ αριθμός των ηθοποιών περιορισμένος. Να σκεφθήτε, μεγάλο μέρος της τραγωδίας καταλαμβάνει ο μονόλογος ενός υπηρέτη, ο οποίος διεκτραγωδεί το τί έπαθε η κουζίνα του παλατιού των Φερρών από τον Ηρακλή, ο οποίος καταβρόχθιζε τα πάντα! (Λεπτή ειρωνεία καί γιά την πείνα των Αθηναίων της εποχής, αυτό.)

Εδώ, ο παρατηρητικός αναγνώστης θ’ αναρωτηθεί γιά το πώς οι ηθοποιοί έκαναν πρόβες. Δεν έπρεπε να διαβάσουν το έργο; Έπρεπε, καί όντως έτσι έπρατταν… αλλά δεν είχε ο καθένας το δικό του αντίτυπο.

Όλα τα έργα γραφόντουσαν σ’ ένα καί μοναδικό αντίτυπο!!!

Από το οποίο διάβαζαν όλοι.

Αυτό με τη σειρά του σημαίνει πως έπρεπε να υπάρχει προσεκτικός καλλιγράφος, που να μεταγράφει το κείμενο καθ’ υπαγόρευσιν. (Κάπως, όπως έκαναν οι ειδικευμένοι μουσικοί βοηθοί στο «ντικτέε», ώστε να μή διακόπτεται ο οίστρος του συνθέτη. Σήμερα, με τα μουσικά όργανα midi καί τα προγράμματα, πάει περίπατο κι αυτή η τέχνη…) Επίσης, ο δημιουργός έπρεπε πρώτα να συγυρίσει το κείμενο μέσα στο κεφάλι του, διότι δεν χωρούσαν -πολλές- διορθώσεις!

Τέλος, καί το κυριώτερο: το ένα καί μοναδικό αντίτυπο των έργων σημαίνει (σχεδόν…) ότι τα κείμενα των αρχαίων ημών έφτασαν μέχρις εμάς από θαύμα.

Τα περί ενός καί μοναδικού αντιτύπου, μην τα ξεχάσετε ποτέ σας.

 

Κι εκεί που πάει το πράγμα να γίνει τραγικό, πέφτει κι ένα γέλιο! Ουδέν κακόν, κτλ.

…Όταν πέθανε ο Αριστοτέλης, άφησε με διαθήκη όλα τα βιβλία του στον μαθητή του Νηλέα. Έλα, όμως, που ο Νηλέας ήταν χούφταλο! Ήταν πάνω από 90 ετών. Οι λοιποί μαθητές έκαναν μούτρα, αλλά εν πάσει περιπτώσει τα βιβλία τα πήρε ο παππούς. Ο οποίος τα τίναξε κι αυτός σε λίγα χρόνια.

Τα Αριστοτελικά συγγράμματα, λοιπόν, πήγαν στους απογόνους του Νηλέα… καί χάθηκαν. Βλέπετε, τ’ ανθρωπάκια δεν είχαν σχέση με φιλοσοφίες καί τέτοια, ούτε -προφανώς- την επεδίωξαν ποτέ. Όμως, μιά μέρα μετά από δυό-τρείς αιώνες, έφτασε στο σπίτι των απογόνων του Νηλέα ένας Ρωμαίος στρατιωτικός. Χτύπησε τόκ-τόκ-τόκ το ρόπτρο, του άνοιξαν, καί διημείφθη ο εξής διάλογος:

«- Καλημέρα σας, εκατόνταρχος Τάδε.»

«- Μάλιστα!… Τί επιθυμείτε;»

«- Εσείς δεν είσαστε οι απόγονοι του Νηλέα, του μαθητή του Αριστοτέλη; Που ο φιλόσοφος του άφησε όλα του τα βιβλία;»

«- Εμείς!» (Με καμάρι· εδώ των νοκοκυραίων την ύπαρξη την κατέλαβε κατιτίς το αρχοντικό.)

«- Πού είναι τα βιβλία του Αριστοτέλη; τα αγοράζω!»

Οι άνθρωποι κοιταχτήκαν με απορία.

«- Δεν τα έχουμε μέσα στο σπίτι!»

«- Μά, που είναι; Αν τα είχε άλλος, θα το ήξερα! Δεν άκουσα πως πουλήθηκαν ποτέ, άρα εξακολουθείτε να τα έχετε εσείς!»

Τελικά ψάξαν, ψάξαν, ρώτησαν καί τους παππούδες (όσο νόημα τέλος πάντων βγάλαν απ’ τα φληναφήματα που εκτόξευαν τα γερόντια), καί τα βρήκαν… κάτω απ’ το σπίτι! Το συγκεκριμένο σπίτι ήταν ξύλινο, χτισμένο επάνω σε υπερυψωμένο ξύλινο βάθρο. (Γι’ αποφυγή της υγρασίας, αλλά καί γι’ αποθηκευτικό χώρο από κάτω – πχ γιά καυσόξυλα.) Εκεί ακριβώς, κάτω απ’ το βάθρο, βρισκόντουσαν θαμμένα τα πιθάρια με τους παπύρους του Αριστοτέλη.

Ευτυχώς, τα πήρε στην κατοχή του άνθρωπος, που το μυαλό του ζύγιζε βαρειά.

 

Την ιστορία τη γράφω από μνήμης, μπορεί καί να μην έγιναν ακριβώς έτσι τα πράγματα. Πάντως, έλαβε χώραν από το τέλος της Κλασσικής Εποχής έως την πλήρη ακμή της Ελληνιστικής… Καί δείχνει καθαρά το τί κινδύνους εμπεριείχε η ύπαρξη ενός καί μοναδικού αντιτύπου.

 

δ. Ελληνιστική Εποχή

Εδώ η ακτινοβολία του Ελληνικού Πνεύματος φτάνει στο απόγειό της, με την περίφημη βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας καί την έμπνευση (δεν ξέρω ποιανού) τα βιβλία να καταγραφούν σε πολλαπλά αντίτυπα.

Τί να πρωτοπείς εδώ!… Αξίζει ν’ αναφέρουμε το ότι ο εκάστοτε γενικός ντερβέναγας της βιβλιοθήκης ήταν (θα λέγαμε) καί υπουργός Εκπαιδεύσεως στην Αλεξάνδρεια. (Καμμία σύγκριση με τα σημερινά αγράμματα καί ανιστόρητα κομματόσκυλα «υπουργούς …Παιδείας»!!!) Φυσικά, η τότε διαθέσιμη βιβλιογραφία Ελληνικών κειμένων ήταν το κάτι άλλο. Εννοείται πως οι Πτολεμαίοι είχαν αυτοί πλέον στα χέρια τους το μονοπώλιο του παπύρου, οπότε είχαν την απόλυτη ελευθερία γιά όγκο βιβλιογραφικής παραγωγής.

Βέβαια, όταν ζητούσαν ξένοι ν’ αγοράσουν πάπυρο, συνεχίστηκε η παράδοση να τον πληρώνουν χρυσόν. Έτσι, κάποιους αιώνες μετά (καί γιά να γλυτώσει το έξοδο), η επίσης βιβλιόφιλη καί βιβλιοπαραγωγική Πέργαμος ανέπτυξε μέθοδο να γράφει βιβλία σε λεπτά δέρματα, που ονομάστηκαν «περγαμηνές». Αυτά τα δέρματα προέρχονται από την κοιλιά ενός ζώου (συνήθως προβάτου), όπου το δέρμα είναι μαλακώτερο καί ονομάζεται «διφθέρα»· εξ ού καί η Αραβική λέξη «ντάφταρ» (τεφτέρι) γιά το τετράδιο.

Εννοείται, επίσης, πως όλη αυτή η αρχαίο-Ελληνική βιβλιογραφία ΔΕΝ χάθηκε, αλλά οπωσδήποτε υπάρχει ένα τουλάχιστον αντίτυπο από κάθε έργο. (Βέβαια, το πού υπάρχει, είναι άλλη ιστορία.)

 

Κι η περίφημη πυρκαϊά της βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας;

Οι πυρκαϊές, θέλετε να πήτε! Διότι ήσαν …εφτά στο σύνολο!

Ευτυχώς, όμως, ήδη τα βιβλία είχαν διαδοθεί δεξιά κι αριστερά, οπότε η ζημιά ήταν μόνον υλική. Ακόμη κι ο Ιούλιος Καίσαρας της έβαλε μπουρλότο της βιβλιοθήκης, στην προσπάθειά του να διαφύγει απ’ την Αλεξάνδρεια. (Αν καί φαίνεται πως σ’ αυτή την πυρκαϊά κάηκε μονάχα το εργαστήριο προπαρασκευής παπυρικού υλικού, όχι το τμήμα των βιβλίων.) Η δέ πυρκαϊά των ορδών του Μωάμεθ του 637 μΧ όντως υπήρξε, αλλά μάλλον οι Άραβες ιστοριογράφοι κάνουν την τρίχα τριχιά -γιά ν’ αποδώσουν παραπανίσια (μαϊμούδικη) δόξα στον κατακτητή Μωάμεθ- καί μεγιστοποιούν ψευδώς τη ζημιά. (Με εκφράσεις πχ: «Η φωτιά έκαιγε γιά εφτά μέρες!», κτλ.) Αλλοιώς, πώς εξηγείται η έκρηξη των επιστημών στον Αραβικό κόσμο του Μεσαίωνα, αν όχι στο εκτενές διάβασμα (απο τους Άραβες λογίους) των διαθεσίμων βιβλίων της βιβλιοθήκης; Δηλαδή, σώθηκαν αρκετά, ώστε να θεμελιώσουν γερά τον μεσαιωνικό Αραβικό πολιτισμό.

 

ε. Βυζάντιο

Η παράδοση της Αλεξανδρινής Βιβλιοθήκης συνεχίστηκε καί επί Βυζαντίου, στις δύο μεγάλες βιβλιοθήκες-αντιγραφτήρια, του Στουδίου καί της Μαγναύρας.

Εδώ ξεκίνησε καί η παράδοση της αντιγραφής βιβλίων στα μοναστήρια, αλλά καί η κακή παράδοση της εξαφανίσεως όσων βιβλίων δεν ήσαν αρεστά στο κράτος καί τους κρατούντες. (Καί ναί, σ’ αυτούς τους τελευταίους συμπεριλαμβανόταν καί το μεγαλοπαπαδαριό.)

Πάντως, ειρήσθω ότι οι Βυζαντινοί καλόγεροι αντέγραψαν μέχρι καί το υβρεολόγιο του Αριστοφάνη!… Αν καί πολλά βιβλία (καί οι κάτοχοί τους) έπεφταν σε δυσμένεια (μέχρι καί να κινδυνεύει η ζωή τους, δηλαδή), ανάλογα με τους καιρούς – πχ βιβλία του Πλάτωνα, ή του Αριστοτέλη. (Υπήρχε καί μιά διαρκής κόντρα με τους παπικούς, που δήθεν «αριστοτέλιζαν», κτλ κτλ.) Τα πιό επικίνδυνα, φυσικά, ήταν τα γραπτά των εκάστοτε αιρετικών, ή των κατά καιρούς εκπεσόντων της κρατικής ευνοίας.

 

στ. 1ο στάσιμο – Οι τρόποι γραφής

Θ‘ ασχοληθούμε λιγάκι καί με το πώς έμοιαζαν τα χειρόγραφα των αρχαίων ημών. Πολύ χοντρικά, έχουμε τα εξής τρία κύρια είδη γραφής (συν ένα), αρχίζοντας από το αρχαιότερο.

i. «Φιλολογική» γραφή

Ετούτη εδώ (δείγμα) είναι απλώς γιά να γεμίζει ο πάπυρος. Χύμα, καί πολύ κουραστική στην ανάγνωση. Θυμίζει πίνακα μοντέρνας ζωγραφικής! Τα γράμματα -περίπου- ίδιο ύψος ίδιο πλάτος όλα, χωρίς κενά. Οι φράσεις χωρίς τελείες, σημεία στίξεως, καί κενά μεταξύ τους. Κι όλ’ αυτά, γιά ν’ αποφεύγονται οι παρεμβολές στο κείμενο από διαφόρους πονηρούς.

Παλιότερα, το σύστημα αυτό του στενού πακεταρίσματος των γραμμάτων ήταν γνωστό ως «γραφή κιονηδόν», αν καί η συγκεκριμένη γραφόταν καθέτως (από πάνω προς τα κάτω). Με κιονηδόν γραφή γραφόντουσαν σε μαρμάρινες (ή πέτρινες, γιά τους φτωχούς) επιγραφές τα ψηφίσματα των πόλεων καί οι νόμοι, ακριβώς με το σκεπτικό να μην μπορεί να τ’ αλλοιώσει κάποιος.

Σήμερα η κιονηδόν μεγαλογράμματος κατά κάποιο τρόπο εξακολουθεί να υπάρχει, αν καί σε καθαρά ηλεκτρονική μορφή! Όλοι οι υπολογιστές, «τιμώντας» τις πρώτες μέρες του κομπιούτινγκ, έχουν κάπου κρυμμένη την οθόνη εντολών, που έχει γράμματα σε «text mode», ως λέγεται. Υπάρχουν καί διακριτά τέτοια ηλεκτρονικά στοιχεία («μήτρες χαρακτήρων»), πχ γιά πίνακες ανακοινώσεων σε αεροδρόμια ή λεωφορεία. (Μιά ιδέα, εδώ.)

ii. Μεγαλογράμματος γραφή

Επικρατούσε στην Ελληνιστική Εποχή. (Εδώ μιά ιδέα με το τί έμοιαζε, στη σελίδα 12. Περιέργως, η Γουΐκι δεν έχει σχετικό λήμμα.) Κάπως καλύτερη της «φιλολογικής», με πιό καλλιγραφικά γράμματα. Όμως, εξ ίσου κουραστική στην ανάγνωση.

iii. Μικρογράμματος γραφή

Η «φιλολογική» κι η μεγαλογράμματος γραφές εμπόδιζαν μέν τις αλλοιώσεις του κειμένου, αλλά -στην κυριολεξία- έβγαζαν μάτια! Καθόλου καλές γι’ άνετο διάβασμα. (Αυτός είναι κι ό λόγος, που ισχυρίζομαι ότι ο τυχών Ελληνάρας ΔΕΝ μπορεί να διαβάσει κατευθείαν από πάπυρο.) Έτσι, θες επειδή ο πάπυρος εξακολουθούσε να παραμένει ακριβός, θες από μόδα (καί διάθεση διευκολύνσεως του αναγνώστη), κάποια στιγμή κατά τον 9ο μΧ αιώνα οι (Βυζαντινοί) γραφείς πέρασαν στην μικρογράμματο.

Πιό άνετη αυτή, αλλά καί πάλι το αποτέλεσμα δεν συγκρίνεται με τίποτε με τα σημερινά τυπογραφικά στοιχεία καί τη σημερινή τυπογραφική αισθητική.

iv. Επισεσυρμένη γραφή

Υπήρχε παράλληλα με όλες τις υπόλοιπες. (Εδώ δείγμα.) Μάλλον εφευρέθηκε γιά γρήγορο γράψιμο· εννοείται σε περιπτώσεις όπου υπήρχε βιασύνη. Πχ -λέω εγώ- κάποιος συμβολαιογράφος της εποχής ήθελε να κάνει μεταγραφή ένα ακίνητο, κι ο πωλητής βιαζόταν να φύγει.

Ούτε αυτή συνίσταται γιά ξεκούραστο διάβασμα.

 

ζ. Μετά το Βυζάντιο

Οι δύο αλώσεις της Κωνσταντίνου Πόλεως (1204 καί 1453), ειδικά η πρώτη, επέφεραν μεγάλες καταστροφές στα εκεί σωζόμενα χειρόγραφα. Τις τελευταίες μέρες εκείνου του απαίσιου Απρίλη του 1204, οι σταυροφόροι (καταντίπ αγράμματα ζώα) έβαζαν φωτιά στα χειρόγραφα γιά πλάκα… έως ότου εμφανίστηκαν «κάποιοι», που τα έσωζαν απ’ τη φωτιά, αγοράζοντάς τα. (Αυτοί οι «κάποιοι» μαντέψτε τί ήταν, εκτός από εκπρόσωποι του Βατικανού.) Λίγο αργότερα, κι ενώ οι σταυροφόροι είχαν ξοδέψει το πρώτο τους πλιάτσικο στα κρασιά καί τις πουτάνες, τα χειρόγραφα τα κρατούσαν καί τά ‘παιζαν στα ζάρια. Ώστε ο τυχερός να εισπράξει το αντίτιμο από την πώληση του χειρογράφου στους «κάποιους».

Τα αρχαία Ελληνικά κείμενα, λοιπόν, σταδιακώς άρχισαν να ξαναβλέπουν το φώς της ημέρας στα (καθολικά, κι αργότερα προτεστάντικα) μοναστήρια της Δύσης. Με αποκορύφωμα την μελετημένη φιλολογική εκτύπωσή τους στις λεγόμενες «στερεότυπες» εκδόσεις, πρώτα της Οξφόρδης (1820) καί μετά της Λειψίας (1843 – αν θυμάμαι καλά καί τις δυό χρονολογίες). Στα «στερεότυπα» έγινε τόσο καλή δουλειά, ώστε εξακολουθούν μέχρι σήμερα να είναι βιβλία αναφοράς γιά τα κείμενα των αρχαίων ημών. (Καί προς χρήση των φιλολόγων της καριέρας.)

Όλα καλά, λοιπόν; Είχαμε αίσιο τέλος της περιπέτειας των βιβλίων; Όχι. Μή χαίρεστε! Όσα αρχαιο-Ελληνικά βιβλία «εχάθησαν» αυτούς τους είκοσι αιώνες (πχ Προμηθεύς Πυρφόρος), δεν ξαναφάνηκαν στην πιάτσα. Με αποτέλεσμα να φουντώσουν διάφοροι θρύλοι, πχ γιά τη μυστική βιβλιοθήκη του Βατικανού.

Στην «καθ’ ημάς Ανατολή», διασώθηκαν χειρόγραφα στη βιβλιοθήκη του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, καί στα μοναστήρια μας (κυρίως στο Άγιο Όρος). Τώρα, αν υπάρχουν όλα κι εκεί (ακόμη καί τα θεωρούμενα ως «χαμένα»), αλλά δεν βγαίνουν στο φώς (γιά τους ίδιους λόγους, που δεν τα βγάζουν οι φλάροι), δεν το γνωρίζω.

 

η1. 2ο στάσιμο -Παρεμβολές καί αλλοιώσεις στα κείμενα

Κι εδώ ερχόμαστε στο ζουμί!… που καίει καί τσουρουφλίζει.

Τα κείμενα των αρχαίων ημών δεν χρησιμοποιήθηκαν πάντα γιά καταγραφή (καί διδασκαλία) γνώσεων, αλλά καί γιά στυγνό ωφελιμισμό, καί δή, εναντίον ημών των Ελλήνων· ειδικά όταν έπεφταν σε ξένα χέρια. Κι επειδή είχε ληφθεί μέριμνα, ώστε στο κείμενο να μην εισχωρούν αλλοιώσεις, εφευρέθηκαν διάφορα κόλπα γιά να παρακαμφθεί αυτό το εμπόδιο. Είτε η απόξεση, είτε το «παλίμψηστον», είτε η εξ αρχής αντιγραφή όλου του κειμένου (ναί! με ίδιο στύλ γραφής, κτλ), αλλά αλλαγμένου στα κρίσιμα σημεία.

Η απόξεση χρησιμοποιήθηκε γιά μικρές επεμβάσεις, πχ μιά ψιλή γινόταν δασεία. Θα μου πείς, τί πετύχαιναν; στις περισσότερες περιπτώσεις τίποτε το ουσιαστικό, αλλά σε μερικές λέξεις (ιδίως μικρές) άλλαζε τελείως η έννοια. Οι «στερεότυπες» εκδόσεις, στις παραπομπές κάθε σελίδας κατά κανόνα σημειώνουν καί πεντέξη διαφορετικές εκδοχές του κειμένου, ανάλογα με το χειρόγραφο που χρησιμοποιήθηκε. Καί χρησιμοποιήθηκαν αρκετά, γιά να βγεί ο «κοινός τόπος» του τελικού κειμένου προς εκτύπωση!

Κι ενώ το παλίμψηστον απλά εξαφάνιζε ολόκληρο το αρχικώς γραμμένο έργο, η εξ αρχής επαναγραφή του κειμένου, τώρα, είναι αυτή που έκανε την μεγαλύτερη ζημιά! Διότι επέτρεπε την αλλοίωση του κειμένου με δηλητήριο, χωρίς να το πάρει κανείς χαμπάρι.

Νά, ας πούμε, όταν η Προμηθεϊκή Τριλογία έλεγε πως ο Προμηθέας έφτιαξε τεχνητές φυλές… κι άγγιζε λιγάκι την καταγωγή «κάποιων» αυτοί οι «κάποιοι» ανταπέδωσαν με τις μαλακίες περί Δευκαλίωνα καί Πύρρας. Το -χοντροκομμένο- σκεπτικό τους: Καί τί παναπεί, δηλαδή, ότι υπάρχουν φυλές εργαστηρίου; Νά, ορίστε, κι εσείς οι Έλληνες τέτοιοι είστε! Τί υπερηφανεύεστε;

Τα ίδια, βεβαίως, με τις προπαγανδιστικές αλλοιώσεις του τύπου: «…η Ελλάς πρότερον εκατοικείτο υπό βαρβάρων!», που δήθεν τις έγραψε ξέρω ‘γώ ο Παυσανίας, καί τις βλέπουν οι σημερινοί εγχώριοι φιλόλογοι καί τρέχουν καί δε σώνουν, προσπαθώντας να εξηγήσουν τ’ ανεξήγητα (της προπαγάνδας).

 

Εξαίρεση (στην κακία των αλλοφύλων – αλλά με το ίδιο αποτέλεσμα, λόγωι επιπολαιότητας) αποτελεί ο Ηρόδοτος, ο οποίος είναι μιά κατηγορία από μόνος του! Κατέγραψε άκριτα ό,τι άκουγε, ακόμη καί τις πλάκες που του κάνανε οι Αιγύπτιοι! Νά, γιά παράδειγμα, λέει ότι ο Χέωψ έβαλε ακόμη καί την κόρη του σε μπουρδέλλο, προκειμένου να βρεί λεφτά να χτίσει την πυραμίδα του!!! Καρα-lol!!! …Αν καί οι Αιγύπτιοι δεν τον πληροφόρησαν γιά το ακριβές αντίτιμο της συνουσίας με την πριγκήπισσα, σημειώνει απάνω-κάτω ο Ηρόδοτος, με αφέλεια που χτυπάει ταβάνι! (Εδώ, ρέ κακόπιστε αναγνώσθα μου, στο εδάφιο 126!)

 

η2. Πότε οι αλλοιώσεις;

Έχοντας υπ’ όψη μας όλα τα παραπάνω, μπορούμε σχετικά εύκολα να βρούμε καί το πότε έγινε κάθε τέτοια αλλοίωση. Αρκεί να ψάξουμε λιγάκι το «τίς ωφελείται».

Αν αφήσουμε κατά μέρος την αυτολογοκρισία των συγγραφέων καί την ενδεχόμενη λογοκρισία («επικινδύνων» πληροφοριών) των ιερατείων, οι πιό παλιές αλλοιώσεις σε γραπτά κείμενα έγιναν κατά τους χριστιανικούς πλέον αιώνες της Ελληνιστικής Εποχής, ιδίως μετά την πτώση της Αλεξάνδρειας στους Ρωμαίους. Εδώ ακριβώς έπεσε η παραμύθα περί Δευκαλίωνα, κτλ! Τώρα, βέβαια, τί όφελος είχαν οι (πολυεθνικοί) Ρωμαίοι (ειδικά το Κρόνιο ιερατείο τους) να υποβιβάσουν τόσο πολύ τους Έλληνες; Χμμμ… δεν γνωρίζω, αλλά ίσως καί να μην ήσαν μόνον αυτοί οι ένοχοι. Βλέπετε, οι δύο από τις πέντε συνοικίες της Αλεξάνδρειας ήσαν ιουδαϊκές, κατοικούμενες από εξελληνισμένους, εκκοσμικευμένους ιουδαίους. (Τους οποίους μ’ ένα σφύριγμα ξαναμάντρωσαν οι ραββίνοι πίσω στο Κρόνιο μαντρί, όταν ήρθε η ώρα.) Ώστε, η καταγωγή των Ελλήνων από βιολογικό εργαστήριο να δικαιολογεί την σε -δεύτερο χρόνο- υιοθέτηση απ’ αυτούς της λατρείας του Κρόνου με τις ανθρωποθυσίες… ακριβώς όπως έκανε ο Αγαμέμνων, στο κάτω-κάτω. Αφού -ως σπαρτοί- δεν είναι αυτεξούσιοι πλήρεις άνθρωποι, άρα δεν έχουν καί καμιά ηθική ευθύνη, αν υιοθετήσουν τέτοια έθιμα!

Το καταλαβαίνετε τώρα το σκεπτικό των περί Δευκαλίωνος; (Μιά που καί οι πεθαμένοι ανασταίνονται… Τί πειράζει, τελικά, μιά ανθρωποθυσία; )

Αργότερα, τα χειρόγραφα που μάζεψαν οι Δυτικοί μετά το 1204 (συν όσα έφεραν μαζί τους οι λόγιοι, που την κοπάνησαν από την Μπόλιν κατά τον 15 αιώνα, πρίν γίνουν γιουσουφάκια), χρησιμοποιήθηκαν γιά την μελλοντική επέκταση των Δυτικών προς ανατολάς… γιά να εκμεταλλευτούν (ως δούλους) το υπάρχον εντόπιο Ελληνικό δυναμικό. Βέβαια, αυτό κόστισε στο Βατικανό μιά Αναγέννηση (συν η αλλαγή των πολιτικών ισορροπιών με την ανακάλυψη της Αμερικής καί μιά πάμπλουτη Ισπανία, σύν ο προτεσταντισμός… τους χάλασαν αγρίως τον τραχανά όλ’ αυτά μαζί!), αλλά ήρθαν οι Ιησουΐτες να συμμαζέψουν το ποίμνιον με τον βούρδουλα. Κάπου εκεί, όμως (δηλ. 16ο-17ο αιώνα), άρχισαν κι οι αλλοιώσεις των αρχαίων χειρογράφων μας, με τη δήθεν …»κατάκτηση» της Ελλάδας από τους Έλληνες, οι οποίοι …έδιωξαν τους βάρβαρους μέν, νοικοκυραίους δέ πρότερους κατοίκους της!!!

«Σχολή», η οποία συνεχίζεται μέχρι σήμερα απ’ τους μασώνους της αγγλίτσας, με τους «Ινδοευρωπαίους».

(Ρωτήστε γιά πλάκα τον οποιονδήποτε φιλόλογο, ποιός ήταν ο πρώτος που μίλησε περί «Ινδοευρωπαίων». Κι άμα σας αναφέρει κανένας τον πραγματικό ένοχο, τον φαντασιόπληκτο μασώνο γραφιά πόρδο Μπάλβερ Λύττον, να μου τον φέρετε να τον κεράσω λουκούμι!)

Καί, φυσικά, καθόλου μή σας διαφεύγει η χρονολογία εκδόσεως των «στερεοτύπων» κειμένων της Οξφόρδης – το 1820. Μήνες μετά, ξέσπασε η Παλιγγενεσία μας – η οποία, βεβαίως, είχε προετοιμαστεί από πιό πρίν. (Καί οι τέκτονες -άρα καί η αγγλίτσα- ήξεραν καλά τί επρόκειτο να συμβεί.) Άρα, οι αγγλίτσοι δεν κατελήφθησαν το 1820 από φιλολογική μανία γιά Αισχύλους, καί λοιπούς μουσάτους αρχαίους ημών· απλούστατα, ανέλαβαν απ’ το Βατικανό τα ηνία της επεκτάσεως προς Ανατολάς!… Με τον ίδιο σκοπό, δηλαδή να χρησιμοποιήσουν τους Έλληνες ως υπηρέτες τους.

 

[Παρένθεση: Τούτων ειπωθέντων, ώρα είναι να δούμε καί το ερπετό (όχι καί «- Ποιό ερπετό;», ρέ σείς!) σε κανένα …φιλολογικόν τέϊον, σε βιβλιοπαρουσίαση, κτλ, ξέρω ‘γώ ν’ απαγγέλει Θουκυδίδη!!!

Άμα δούμε τέτοια θάματα, τουλάχιστον θα ξέρουμε τί μυρίζει στον ορίζοντα!]

 

θ. Συμπέρασμα

Πάντοτε διαβάζουμε τα σωζόμενα αρχαία μας κείμενα κριτικώς. Πάντοτε ψάχνουμε να βρούμε αν στέκουν όσα γράφονται εκεί, καί ποτέ δεν τα καταπίνουμε αμάσητα, ως μή επιδεχόμενα κριτική. («Δεν τα αμφισβητούμε, αφού οι αρχαίοι ημών ήταν καλοί άνθρωποι, κι έλεγαν αλήθειες διαχρονικές!», λένε πολλοί. Σκεπτικό, όμως, ούλτρα βλακώδες. Οι αρχαίοι ημών ήσαν μεν καλά ανθρωπάκια, αλλά δεν ήσαν οι …άλλοι!)

Πάντοτε δοκιμάζουμε να βάλουμε σε σειρά τις ψηφίδες (πραγματικές, ή νοούμενες) του παρελθόντος της φυλής μας. Κι αν ταιριάζουν, προχωράμε. Αν όχι, ξαναψάχνουμε.

 

ι. Πηγές

Υπάρχει ένα θαυμάσιο βιβλιαράκι, το: «Η χαμένη βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας», του (Ελληνιστή φιλολόγου) Λουτσιάνο Κάνφορα. Αν καί μικρό, κοστίζει «ιένα θ’κάρ’κου» (Θεσσαλιστί), αλλά αξίζει κάθε λεπτό του ευρώ της τιμής του! Εκεί θα βρήτε μερικά απ’ όσα σας είπα εδώ, συν πολλά περισσότερα.

Σεμνύνομαι, όμως, καί γιά μία άλλη πηγή μου, αν καί δυσκόλως ανευρισκόμενη πλέον: τρείς φιλολογίνες στη σειρά! (Ας είναι καλά καί οι τρείς τους, όπου καί να βρίσκονται!) Αυτές καί οι τρείς έτυχε να είναι κλασικές φιλολογίνες (παναπεί, του: «λύω-λύεις-λύει»), κι απ’ αυτές έμαθα πολλά· επειδή είχα ανοιχτά τα μάτια καί τ’ αυτιά μου, καί καθόλου προκαταλήψεις (λόγωι του σαφώς πιό «άγριου» πτυχίου μου).

Αυτά, καί κλείνω αρχαιοπρεπώς:

Όλβιος, όστις Ιστορίης έσχε μάθησιν!

 

Υγ 2018-05-08 :

Διόρθωση οφειλόμενη:

Ανάθεμα τη βιασύνη μου! Ο πάπυρος φύεται καί στην Ελλάδα! Καί με αποδείξεις:

Ορίστε! Πάπυρος φυτεμένος στο πεζοδρόμιο, προφανώς από κάποιον μερακλή. (Κοντά στην οδό Βασσάνη με Αλεξάνδρας, στον Βόλο. Κι απέναντι από γκράφφιτι του Χείρωνα με τον μικρό Ιάσονα -ξεπατικωτούρα από αρχαίο αγγείο-, αν αυτό έχει κάποια σημασία.) Περνάω όχι σπάνια από εκείνο το σημείο, αλλά το ρημάδι μου δεν δουλεύει πάντα, ώστε να θυμάμαι όσα πρέπει τότε που πρέπει!  🙂

Γιά την ευδοκίμηση του παπύρου στην Ελλάδα, θα σας βοηθήσει καί μιά έρευνα στο λήμμα «παπυρέλλα» (ίσον πρωτόγονο μικρό πλεούμενο, από πάπυρο).

Φαίνεται πως ο πάπυρος στην Ελλάδα, αντίθετα απ’ τον φοίνικα (χουρμαδιά), αντέχει το κλίμα καί βγάζει σπόρους υγιείς. Άρα, στην αρχαία Αίγυπτο -γιά να διατηρηθεί το μονοπώλιο- προφανώς υπήρχε απαγόρευση:

  • εξαγωγής καί ολοκλήρων φυτών καί σπόρων, καί
  • εξαγωγής τεχνογνωσίας επεξεργασίας των φύλλων του φυτού. (Η επεξεργασία αυτή δεν είναι απλή διαδικασία.)

Σαν τους Κινέζους με το μετάξι.

 

Παραλειπόμενα στην πτώση του Μιράζ – 4

18 Σχόλια

(προηγούμενο)

ς αφήσουμε τώρα το μεμονωμένο περιστατικό του Μιράζ, κι ας πάμε στον συνολικό πίνακα πτώσεων των πολεμικών αεροσκαφών μας (όπως τον δίνει ο ίδιος ο Ελληνικός Στρατός -ευχαριστούμε τον Παλαιό γιά την υπόδειξη!-, καί τον επαναλαμβάνει ο Γιώργος Αδαλής). Με βάση αυτόν, θα σχεδιάσουμε κάποια γραφήματα· ώστε αφ’ ενός να εξάγουμε τυχόν αξιοπρόσεκτα στατιστικά συμπεράσματα, αφ’ ετέρου (αν είμαστε τυχεροί) να διακρίνουμε τυχόν “κορυφές του παγόβουνου” γιά κρυφά αίτια των πτώσεων – όπερ καί το σπουδαιότερο.

Βέβαια, στην στατιστική αναγκαστικά τσουβάλιασα τις πτώσεις απ’ όλες τις αιτίες (ανθρώπινο λάθος, αστοχία υλικού, κατάρριψη, κτλ), καθώς καί κάθε τύπο αεροσκάφους. Αλλά (α) αυτό ακριβώς σημαίνει στατιστική: μαζική μελέτη περιπτώσεων κι όχι εξατομικευμένη, καί (β) δεν γινόταν αλλοιώς. Δεν έχω πρόσβαση στα επίσημα πορίσματα των πτώσεων· αλλά καί νά ‘χα, τί να πιστέψει κανείς απ’ αυτά;

 

Φυσικά, δεν ξεχνάμε ούτε τον μεταφυσικό παράγοντα.

Μονάχα δυό λόγια γι’ αυτόν τον τελευταίο, πρίν προχωρήσουμε: έμαθα πως δεν άλλαξαν οι αεροδιάδρομοι από τα πολεμικά μας αεροδρόμια μέχρι τα σημεία συμπλοκών με τους τουρκαλάδες στο ανατολικό Αιγαίο. Άρα:

  • Είτε κανένας κερατάς δεν έβαλε τους πιλότους μας να πετάνε πάνω από “υπερφυσικά” ενεργειακά σημεία του ευρύτερου Ελληνικού χώρου. (Κι επομένως “αυτοί” δεν τα ξέρουν – κι ευτυχώς.)
  • Είτε πετάνε μέν πάνω από τέτοια, αλλ’ αυτά δεν έχουν ακόμη επαν-ενεργοποιηθεί (ξανά, από τότε που ήταν ενεργοποιημένα σε κάποιο Ελληνικό παρελθόν).
  • Είτε πετάνε μέν πάνω από τέτοια, αυτά έχουν επανενεργοποιηθεί (ή δεν διέκοψαν ποτέ την ενεργοποίησή τους), αλλ’ αναγνωρίζουν τους “δικούς τους” ανθρώπους (δηλ. τους Έλληνες), καί δεν αντιδρούν. (Αντιθέτως: βλέπε φήμες πως, όταν οι τουρκαλάδες πιλότοι πάνε να πετάξουν πάνω απ’ το Μανταμάδο, τελικά κόβουν λάσπη!)

Όπως καί νά ‘χει το πράγμα, σχεδόν ακυρώνεται η υποψία μου γιά πτήσεις πάνω από ενεργειακά σημεία, καί πάμε παρακάτω. (Γράφω “σχεδόν”, διότι κρατάω μιά πισινή.)

 

μ. Πρόχειρη στατιστική των πτώσεων

Ομολογώ πως δεν έκανα καί καμιά τρομερή δουλειά, αλλά απλώς ήθελα να δείξω το πώς θα ξεκινήσει καί πώς περίπου θα πορευτεί η όποια έρευνα. Φυσικά, αν ήθελα, θα έφτιαχνα του κόσμου τις κατανομές, με κάθε πιθανή κι απίθανη παράμετρο… καί το άρθρο θα τραβούσε γιά κανένα τρίμηνο ακόμη. (Μπορεί καί παραπάνω.) Όμως, μας περιμένουν κι άλλα θέματα· αντιθέτως, η επικαιρότητα που πρέπει να τη σχολιάσουμε, δεν θα μας περιμένει!

Όθεν η περιορισμένη προσφορά μου.

Στα παρακάτω, χρησιμοποίησα μόνο τον πίνακα των πτώσεων γιά την ΠΑ. Όχι τα άλλα δύο μικρά πινακάκια.

 

i. Κατανομή στον χώρο

Οι πτώσεις, τοποθετημένες στον χάρτη της Ελλάδας, δίνουν περίπου αυτή την εικόνα:

(Κλίκ επάνω της, γιά να τη δήτε στο κανονικό μέγεθος. Έχω να πω ότι το Γκούγκλ Έρθ μαλακίζεται.)

Σημειώστε πως: (α) τις πολλαπλές πτώσεις στην ίδια περιοχή δεν τις επεσήμανα με πολλαπλές κουκκίδες (διότι δεν χωρούσαν), (β) δεν πέρασα στον χάρτη τις αόριστες αναφορές (πχ “δυτικά του Άη-Στράτη”), (γ) δεν διέκρινα θανατηφόρες πτώσεις από αναίμακτες. (Θα έπρεπε, αλλά δεν το έκανα.) Ωστόσο, η γενική εικόνα είναι ευδιάκριτη.

Τί ψάχνουμε, όμως, με την χωρική κατανομή; Χμμμ… σημεία συσσωρεύσεως (άσχετο αν από κάτω έχει ενεργειακό εστιακό σημείο ή όχι), καί πιθανές γραμμές λέϋ. (Όχι, δεν μας φεύγει το κόλλημα γιά αναζήτηση του υπερφυσικού!)

Τί βλέπουμε τελικά; Μερικά σημεία συσσωρεύσεως περιστατικών (βόρεια Αττική, Άραξος-Ανδραβίδα, Άθως), συν μερικές ευθείες. Μία, από Κομοτηνή μέχρι Αθήνα. Δεύτερη, Γρεβενά-Εύβοια-Άνδρος. Τρίτη (περίπου) Αγρίνιο-Όθρυς- Ζαγορά Πηλίου. Καί μία “καραμπινάτη” τέταρτη, από Κεφαλλονιά μέχρι Κρήτη μέσωι δυτικής Ελλάδας. Αυτή η τέταρτη “περπατάει” πάνω από μία υποβρύχια οροσειρά.

Δεν γνωρίζω τί συμπεράσματα μπορούμε να βγάλουμε, ειδικά  γιά την τέταρτη ευθεία. Δυστυχώς, δεν θυμάμαι καί πολλά περιστατικά της Μυθολογίας μας ν’ αναφέρονται στις περιοχές της, ώστε ν’ αρχίσει η γκλάβα μου να στροφάρει (που λέει κι ο Μιμάκος). Οδυσσέας, Νέστορας, Τηλέμαχος, Καλυδώνιος κάπρος, Μελέαγρος, Οινόμαος καί Πέλοπας… Τί άλλο; Κι από “υπερφυσικά” περιστατικά, εκεί είναι που δεν ανακαλώ τίποτε απ’ τη μνήμη μου. Πάντως, δεν κατέχω την απόλυτη αλήθεια, η δέ έρευνα είναι ανοιχτή.

 

ii. Κατανομή στον χρόνο – ετήσιος κύκλος

Τοποθέτησα τις πτώσεις στον κύκλο του έτους, δηλαδή ανά μήνα καί ημέρα – αδιάφορο ποιά χρονιά. Οι κουκκίδες με μαύρο είναι οι θανατηφόρες πτώσεις. (Κλίκ γιά μεγέθυνση.)

Τί περίμενα να δώ; σημεία συσσωρεύσεως καί σχήματα. Δεν σας κρύβω ότι περίμενα τα τυχόντα σημεία συσσωρεύσεως να βρίσκονται σε κορυφές πεντάλφας. Ωστόσο, δεν βλέπω να προκύπτει κάτι τέτοιο από το διάγραμμα. (Εκτός αν έχω τόση πολλή στραβωμάρα!  🙂  ) Γιά ό,τι άλλο πιθανόν προκύπτει (πχ άλλα κανονικά πολύγωνα), κρίνετε μόνοι σας.

 

iii. Κατανομή στον χρόνο – γραμμικώς

Η αλήθεια είναι πως έπρεπε να πάω συμβατικά, δηλαδή να τοποθετήσω τις πτώσεις σε χρονογραμμή, καί να μελετήσω τις σχέσεις των χρονικών διαφορών μεταξύ των διαδοχικών πτώσεων. Ίσως έτσι ανακάλυπτα κάποιο κρυμμένο νοητικό σχήμα.

Δεν έκανα αυτή την έρευνα – την οποία αφήνω γιά όποιον προαιρείται. (Άλλως τε, δεν έχω χρόνο να τα προλάβω όλα. Τά ‘χουμε πεί, μην επαναλαμβάνομαι.) Ωστόσο, έκανα κάτι άλλο, σαφώς ανορθόδοξο – γιά όποιον δεν το έχει υποψιαστεί μέχρι τώρα (διότι εγώ το έχω ξαναδουλέψει) : τοποθέτησα τις πτώσεις σε χρονογραμμή, παράλληλα με τις καθημερινές αστρονομικές μετρήσεις του αριθμού των ηλιακών κηλίδων!

Γιατί;

Διότι άλλες έρευνές μου με βεβαίωσαν ότι ο αριθμός των ηλιακών κηλίδων είναι “κλειδί”.

Αν αυτό δεν το κατανοείτε, θα σας απογοητεύσω λίγο· δεν είναι μυστικό, αλλά δεν σκοπεύω να το αναλύσω τώρα. Κάθε πράγμα στον καιρό του! Εσείς, όμως, απλά θυμηθήτε τη μυθολογική τριάδα: Ήλιος / Δαίδαλος / Ίκαρος. Αρχίζετε να μπαίνετε στο νόημα; Αρχίζετε να βλέπετε τον σχετικό μύθο καί κάπως αλλοιώς; Ναί; Πολύ ευχάριστο αυτό!

 

Τον αριθμό των ηλιακών κηλίδων τον βρίσκουμε ξεκινώντας από ετούτην εδώ την ιστοσελίδα (επίσημα πράγματα, δεν ταΐζουμε σανό τους αναγνώστες μας! lol!!!), καί επιλέγουμε το αρχείο σκέτου κειμένου που τις έχει ανά ημερομηνία, σε τούτη τη σελίδα: πρόκειται γιά το πάνω αριστερά γκρίζο κουτάκι. Οδηγίες γιά να επεξεργαστούμε το αρχείο με λογιστικό φύλλο (καί γιά όποιον ενδιαφέρεται) :

  • (α) Το κατεβάζουμε στον σκληρό μας δίσκο.
  • (β) Το ανοίγουμε με επεξεργαστή κειμένου (όχι με κειμενογράφο τύπου Word).
  • (γ) Το πλακώνουμε στη λειτουργία “εύρεση-αλλαγή” των δύο κενών με ένα, έως ότου δεν υπάρχει άλλο διπλό κενό.

Τα πολλαπλά κενά τα έβαλαν οι δημιουργοί του αρχείου (εφ’ όσον είναι στη μορφή .txt) γιά να φέρουν τους αριθμούς σωστά σε στήλες· αλλά το λογιστικό φύλλο, αν δεί πολλαπλά κενά, θα τοποθετήσει τους αριθμούς μετά από άλλες τόσες στήλες δικές του. Έτσι, το τελικό αποτέλεσμα θα βγεί λίγο αλαλούμ, καί θα υποχρεωθούμε να συμμαζεύουμε με το χέρι τους αριθμούς που θα ξεφύγουν αρκετές στήλες παραπέρα, να τους βάλουμε στην πρέπουσα στήλη. Οπότε, κι επειδή είναι τεράστιος ο αριθμός των παρατηρήσεων, γαϊδουροδένουμε γιά να μή γαϊδουρογυρεύουμε! Lol!!!

Περιττό να πω ότι, όταν ανοίξουμε το διορθωμένο αρχείο κειμένου με το λογιστικό φύλλο, θα ορίσουμε διαχωριστικό στηλών (delimiter) το κενό. Καί όλα καλά!

Επίσης, θα δήτε πως μία στήλη είναι ο ημερήσιος αριθμός των ηλιακών κηλίδων, μία άλλη παραπέρα είναι ο αριθμός αστρονομικών παρατηρήσεων ανά ημέρα, κι ακόμη μία ο “εξ αναγωγής” ημερήσιος αριθμός κηλίδων. (Αυτή χρειάζεται, επειδή μερικές κηλίδες αλληλοκαλύπτονται. Οπότε τον αριθμό τους τον διορθώνει το κομπιούτερ που σκανάρει την εικόνα απ’ το τηλεσκόπιο – μία δουλειά, που παλιότερα οι αστρονόμοι την έκαναν με το χέρι επάνω στις φωτογραφίες.) Αυτές τις τελευταίες στήλες αγνοήστε τις ή καταργήστε τις. Δεν φαίνεται να παίζουν κάποιον σημαντικό ρόλο σ’ αυτό που θέλουμε να δούμε.

Τέλος, θα προσέξετε πως η ημερομηνία δίνεται σε τρίστηλο, καί με τον Ιαπωνικό τρόπο: έτος-μήνας-ημέρα. (Γιατί; γιά να βοηθάει την σωστή αυτόματη κατάταξη στους υπολογιστές. Αν βάλουμε την ημέρα πρώτα, η εντολή γιά κατάταξη θα βγάλει τις πρωτομηνιές μαζεμένες επάνω-επάνω, όπερ λάθος.) Άμα έχετε υπομονή να δώσετε συνάρτηση να ενώνει τα τρία αλφαριθμητικά σε ένα ημερομηνίας, καί τις τρείς πρώτες στήλες να τις κάνετε μία… χαλάλι σας! Εγώ, πάντως, την ημερομηνία την άφησα έτσι. Δεν μ’ εμπόδισε σε κάτι.

 

Το λογιστικό φύλλο όντως φτιάχνει αυτομάτως διαγράμματα· αλλά, εφ’ όσον μιλάμε γιά μεγάλο αριθμό ημερών, αυτά θα βγούν τεράστια. Αντ’ αυτού, πήρα μόνον τις ημερομηνίες με πτώση αεροσκάφους, καί τις έβαλα μαζί με τον αντίστοιχο αριθμό ηλιακών κηλίδων. Επίσης, σημείωσα αν μία πτώση ήταν θανατηφόρα (αδιάφορο με πόσα θύματα), ή όχι. Ο άσσος σημαίνει θάνατο, το μηδέν όχι θάνατο.

Ο πίνακας που προκύπτει, είναι αυτός (σε πλήρες μέγεθος) :

Υποθέτω, όμως, πως μάλλον δεν διακρίνουμε καί πολλά περισσότερα, απ’ όσα διαβάζουμε στον πίνακα. Έτσι δεν είναι; Οπότε καταφεύγουμε στο αντίστοιχο διάγραμμα (κλίκ γιά πλήρες μέγεθος) :

Στο κάτω μέρος αναγράφεται απλά ο αύξων αριθμός του περιστατικού (καί όσο προχωράμε χρονικώς), σύμφωνα με τον πίνακα των πτώσεων, στον οποίο παραπέμπουμε στην αρχή του παρόντος κειμένου. Οι μπλέ γραμμές του ιστογράμματος δείχνουν τον αριθμό ηλιακών κηλίδων γιά την αντίστοιχη μέρα κάθε πτώσης, ενώ τα μαύρα κουτάκια σημαίνουν θανατηφόρα πτώση.

Φυσικά, όπως είναι φτιαγμένο το διάγραμμα, οι χρονικές αποστάσεις ανάμεσα σε κάθε περιστατικό δεν σημειώθηκαν καί δεν φαίνονται. Όμως, εύκολα παρατηρούμε -σε πρώτη εκτίμηση- συσσώρευση πτώσεων είτε σε μέγιστα, είτε σε ελάχιστα ηλιακών κηλίδων.

Αυτό, βέβαια, μπορούμε να το επιβεβαιώσουμε 100% (ή να το απορρίψουμε επίσης με βεβαιότητα), αν πάμε στο πλήρες διάγραμμα αριθμού ηλιακών κηλίδων. (Δεν το έκανα.) Όμως, σας προειδοποιώ: αφ’ ενός βγαίνει τεράστιο, οπότε καλύτερα να σπάσετε τον χρόνο σε έτη, ή πενταετίες πχ. Κι αφ’ ετέρου, οι παλιότεροι υπολογιστές, ή όσοι δεν έχουν πολλή μνήμη ram, θα γονατίσουν. Θα κάνετε καφέ καί τσιγάρο, κι ο ματρακάς σας ακόμη θα δουλεύει το διάγραμμα! Οπότε, καλύτερα να επιχειρήσετε τέτοια δουλειά μονάχα όσοι ξέρετε καλά τί κάνετε, κι έχετε καί εξοπλισμό της προκοπής.

 

Σ’ αυτό το σημείο, όμως, έβγαλα λαγό!

Εκείνο, που ίσως δεν φαίνεται αμέσως (θέλει εξασκημένο μάτι), είναι πως εμφανίζεται ένας -ας τον ονομάσουμε- “νόμος δυαδικής πολικότητας”: οι περισσότερες ακολουθίες θανατηφόρων καί μή πτώσεων έχουν ως ζευγάρι την αντίστοιχή τους ακολουθία αντεστραμμένη!!!!! Σα να βλέπεις μιά ασπρόμαυρη φωτογραφία, καί παραδίπλα το αρνητικό της!

Μερικές φορές, πάλι, η συμμετρία δεν είναι αναστροφής, αλλά κατοπτρική. Σα να γυρίζει τα μπρός πίσω (καί τ’ αριστερά δεξιά). Καί μερικές, ακόμη, αναστροφική ταυτόχρονα με κατοπτρική. (Πχ στις “κουτσές πεντάλφες” – δες παρακάτω.)

Προσέξτε:

  • Στην αρχή, 0-1-0-1 (διπλή μικρή ακολουθία). Αλλά καί αμέσως μετά, 1-0-1-0! (Παράδειγμα ακολουθίας μέσα σε ακολουθία, όπως τα κουτιά της σκακιέρας.)
  • Πιό μετά, 3 μηδενικά ακολουθούμενα από 3 άσσους.
  • Έχουμε καί διπλή διαδοχική επανάληψη της περίφημης “κουτσής πεντάλφας”, από το 22 μέχρι το 31! (1-1-0-0-0 x 2 φορές.) Καθώς καί το κατοπτρικό συν αρνητικό της (1-1-1-0-0) μία φορά καθαρά, καί στο καπάκι (σχεδόν) δεύτερη, από το 37 μέχρι το 46. (Οι δύο πιλότοι του περιστατικού 46 -F5B, αεροδρόμιο Μίκρας, 05 Ιουλίου 1999- φαίνεται καθαρά από το pattern πως δεν έπρεπε να πεθάνουν. Συμπαντικό σφάλμα; ή, τί; )
  • Στο τέλος, το: 1-1-0-1-1, ακολουθούμενο από 0-0-1-0-0. Εκπληκτικό;!

Η γενική εικόνα δείχνει σαφώς συμμετρία, καί δή επαναλαμβανόμενη, άρα κάποιο κρυμμένο αίτιο, πέραν οποιασδήποτε λογικής αμφιβολίας. (Η σύμπτωση εδώ αποκλείεται διά ροπάλου. Μόνον άσχετος περί τις θετικές επιστήμες δεν θα διέκρινε «περιοδικό πίνακα» στο διάγραμμα.)

Σαν κάποιος να παίζει μιά μακάβρια “μουσική” με ανθρώπινες ζωές! Σαν οι πιλότοι μας να τραβάνε ένα μακροκοσμικό κβαντικό πιθανοτικό χαρτί, από κάποια αιθερική τράπουλα με μόνο δύο φιγούρες… κι αυτό να γίνεται μπροστά από έναν συμπαντικό καθρέφτη!

Σαν ένα δυαδικό μακροκοσμικό dna, σαν ένα είδος σημάτων Μόρς…

 

Εντάξει, θα σταματήσω το κείμενο επάνω στην κορύφωσή του, επάνω στο καλύτερο, αλλά…

…Δεν ξέρω τί να πω. Ειλικρινά, είναι από τις ελάχιστες φορές στη ζωή μου, που έχω μείνει τελείως άφωνος! Αλλά, όποιος έχει λέγειν τι, τυγχάνει παραπάνω από καλόδεχτος. Όπως καλόδεχτη θα είναι καί η όποια συνέχεια της μικρής μας έρευνας από τον κάθε ενδιαφερόμενο.

Εγώ απλά κλείνω με την ευχή καί την ελπίδα να μην ξαναέχουμε πιά νεκρούς πιλότους! Ποτέ!

 

ΤΕΛΟΣ (οριστικό)

 

Υγ 1: Γιά τα όποια νοητικά σχήματα ενυπάρχουν στις ακολουθίες θανατηφόρων καί μή πτώσεων, θα έλεγα -σε πρώτη εκτίμηση- ότι αυτά είναι αποτέλεσμα ας πούμε κάποιου Μάτριξ – αν καί προσωπικώς δεν πείθομαι απόλυτα περί αυτού. Αλλά, ειλικρινά δεν μπορώ να φανταστώ καί ποιό αίτιο τα παράγει. Νά ‘χει, άρα γε, ο Ήλιος (αφού είναι η πηγή της ζωής στη Γή) κάποιες άλλες κρυφές ιδιότητες – καί δή, μετρήσιμες; Μπορεί, αλλά δυστυχώς είναι πέρα απ’ τις τωρινές μου δυνατότητες να τις ανακαλύψω. Αν ήμουν επικεφαλής ερευνητικής ομάδας, θα της έδινα τις σωστές κατευθύνσεις πού να ψάξει. Αλλά δεν είμαι.

Επειδή, τώρα, υπάρχουν καί πτώσεις εξαναγκασμένες (πχ από ηλεκτρονικό πόλεμο), άσχετο αν τις αντιλαμβανόμαστε εμείς ως τέτοιες, υπάρχει μία ελάχιστη πιθανότητα (όλα τα βάζουμε με το μυαλό μας…) τα patterns των θανατηφόρων / μή θανατηφόρων πτώσεων να τα ορίζουν “αυτοί”. Σ’ αυτή την περίπτωση, (α) το ήξερα ότι πρόκειται γιά παρανοϊκούς, αλλά θ’ αποδειχθούν παρανοϊκοί επί 1000, καί (β) εάν σε αρκετές περιπτώσεις έρευνας δεν μπορώ να καταλάβω τί κρύβεται, εδώ δεν μπορώ επί 1000. Διότι…

…Τί νόημα έχει να παίζεις με “on-off” σε ανθρώπινες ζωές, ακόμη κι αν διαθέτεις τη δύναμη προς τούτο;

Υγ 2: Φυσικά, υπάρχουν κι άλλες απόλυτα σχετικές έρευνες, πχ η αστρολογική καί η αστρονομική. Μπορούμε να εξετάσουμε πολλές παραμέτρους γιά κάθε πτώση, όπως γωνίες άστρων, ή αζιμούθια πλανητών αναφορικά με το επίπεδο της εκλειπτικής.

Όποιος ενδιαφέρεται να τα ψάξει αυτά, δεν χρειάζεται τη δική μου άδεια να ξεκινήσει.

Υγ 3: Θ’ άξιζε να επεκτείνουμε την έρευνα σ’ όλους τους πεσόντες αεροπόρους μας. Από το 1912 κι εντεύθεν. Καί να διεξάγουμε παράλληλη έρευνα γιά τις πτώσεις της πολιτικής αεροπορίας.

Υγ 4: Τί θα γίνει επιτέλους με τη μετονομασία της Σχολής “Ικάρων”; Κόκκαλα έχει αυτό το προεδρικό διάταγμα; Ρέ κυρ-Παναή; Κάνε εσύ το καλό, καί μήν αργείς! Τζάμπα είναι, στο κάτω-κάτω. Θα κοστίσει μόνο το χαρτί του ΦΕΚ που θα τυπωθεί. (Άντε, καί η αλλαγή ταμπέλας στη Σχολή.)

 

Παραλειπόμενα στην πτώση του Μιράζ – 3

20 Σχόλια

(προηγούμενο)

ισθάνομαι κάπως σαν τον Σωκράτη με το “δαιμόνιον”, που τον έσπρωχνε να μιλάει! Δεν θα μ’ αφήσει εύκολα αυτή η ιστορία, ως φαίνεται.

Αλλά δεν πειράζει. Προέχει η αλήθεια· καί, μέσωι αυτής, η προάσπιση της Φυλής μας στους απαίσιους αυτούς καιρούς.

 

η. Μία ουσιαστική διόρθωση

Πρίν προχωρήσουμε, να πω πως χάριτας οφείλω στον Γιώργο – A Hellene, επειδή πρόσεξε (καί διόρθωσε) ένα σημαντικό λάθος μου. Συγκεκριμένα, όταν υπολόγισα το ύψος που παίρνει η ακτίνα του Κοράλ λόγωι καμπυλότητας της Γής, έκανα υπολογισμό γιά μέγιστη περιφέρεια γήϊνου γεωγραφικού κύκλου – δηλ. τον ισημερινό. Όμως, ένας παράλληλος κύκλος είναι πάντα μικρότερος του ισημερινού, κατά τον παράγοντα του συνημιτόνου γεωγραφικού πλάτους. Με γπ βόρειας Σκύρου καί Μανίσας (Μαγνησίας Μ. Ασίας, ένθα η πιθανολογούμενη θέση ενός Κοράλ) 38 μοίρες 58′ βόρειο, ο υπολογισμός δίνει 1500*cos(38μ 58′) = 1,166 μέτρα περίπου, ως ύψος ασφαλείας στα μισά της διαδρομής, καί 6200*cos(38μ 58′) = 4,820 μέτρα περίπου επάνω από τον διάδρομο προσγειώσεως του αεροδρομίου Σκύρου.

Είναι φανερό πως αρκετές φορές γράφω υπό το κράτος βιασύνης καί θυμού (καί αϋπνίας, καί…), αλλά χαίρομαι ιδιαίτερα που μπορώ να έχω ουσιαστική βοήθεια από τους αναγνώστες  μου! Αυτό σημαίνει πως αρχίσαμε να ενεργούμε ως ομάδα, πράγμα άκρως σημαντικό.

 

θ. Μερικές θεμελιώδεις αρχές των συζητήσεών μας

Εντάξει, όταν κάποιος διαβάζει συστηματικά ένα ιστολόγιο (ανορθόδοξης) έρευνας, στα σίγουρα έχει ήδη κάνει μερικές σιωπηρές παραδοχές από μόνος του· μία από τις οποίες είναι ότι θα διαβάσει πράγματα παράδοξα, που κατά κανόνα δεν θα τα βρεί αλλού (σε -όπως αποκαλούνται- «μέηνστρημ» ιστοσελίδες, δηλαδή συμβατικές). Όπως ακριβώς όταν βλέπουμε κινηματογράφο ή θέατρο, υποθέτουμε σιωπηρώς πως η ιστορία είναι αυτή που είναι, η αρχή της είναι αυτή που είναι, καί οι χαρακτήρες της είναι αυτοί που είναι. (Πχ ότι υπάρχει …σχολή μαγείας!) Αλλοιώς, απλούστατα δεν πρόκειται ν’ απολαύσουμε το έργο καί να διασκεδάσουμε.

Όμως, άλλο το διάβασμα να περνάει η ώρα μας ευχάριστα (του τύπου: «- Ωραία τα λέει αυτός!»), κι άλλο το να προσπαθούμε να βγάλουμε συμπεράσματα με τη βοήθεια όσων διαβάζουμε… που σημαίνει, πως όσα διαβάζουμε, πρέπει καί να τα δεχθούμε ως -κατά το μάλλον, ή ήττον- πραγματικά.

Όθεν, πρέπει να ενστερνιστούμε τις παρακάτω αρχές:

  • Ότι «αυτοί» έχουν διαθέσιμη κρυφή τεχνολογία όχι απλά πιό προχωρημένη από την υφιστάμενη φανερή, αλλά ΠΟΛΥ πιό προχωρημένη. Φυσικά, στην κρυφή τεχνολογία περιλαμβάνονται καί οι όποιες δολοφονικές χρήσεις της.
  • Ότι (γιά κάποιους δικούς τους λόγους) μέχρι σήμερα δεν την χρησιμοποιούσαν συχνά, αν καί τώρα τελευταία πάει ν’ αλλάξει αυτό.
  • Ότι, όποιος δεν δίνει σημασία στις δύο παραπάνω αρχές, καλά θα κάνει να τις ξαναδιαβάσει (ad infinitum), μέχρι να δώσει.

Τέλος, ο γράφων δηλώνει πως εδώ καί πάμπολλα χρόνια απαξιοί ν’ ασχοληθεί με το να πείσει τους άπιστους· θα ήταν μέγιστη βλακεία εκ μέρους μου. Θα ήταν σα να προσπαθώ να πιάσω τον κάθε παχύσαρκο, τον κάθε τεμπέλαρο, τον κάθε προβληματικό, καί (με προπονήσεις) να τους καταστήσω εφάμιλλους του Ουσαΐν Μπόλτ.

Συγνώμη, αλλά έχω πολύ καλύτερα πράγματα να κάνω στη ζωή μου· καί πολύ πιεστικότερα.

 

ι. Ένα παγωμένο ξημέρωμα στη Νορβηγία

Μέχρι στιγμής -καί τηλεγραφικώς πως- είδα την κατάρριψη του Μιράζ ως αποτέλεσμα «χακέματος» στο κομπιούτερ του, χωρίς όμως να εξετάζω τον τρόπο με τον οποίο θα έμπαινε το παρασιτικό σήμα μέσα. (Εφ’ όσον υπάρχει «θωράκιση» κατά Φαρανταίη καί στα καλώδια, καί στον υπολογιστή του σκάφους· άλλως τε, το ίδιο το αεροσκάφος επενεργεί ως κλωβός Φαρανταίη, μιά που είναι μεταλλικό.) Θεώρησα πως όντως κάτι τέτοιο είναι εφικτό (με κάποιον τρόπο…), καί επικεντρώθηκα στο αποτέλεσμα.

Πάλι ο Γιώργος – A Hellene (καί προκειμένου να υπερκεράσει το εμπόδιο της θωράκισης) πρότεινε μιά πολύ ωραία λύση, δηλαδή ότι οι -όποιες- κεραίες του αεροσκάφους έχουν επίτηδες ανοιχτή τρύπα ασφαλείας (απ’ το εργοστάσιο), καί μπάζουν μέσα τους παρασιτικούς κωδικούς. Ωστόσο, εκτός απ’ την Πληροφορική, υπάρχει καί η Φυσική!

Θα σας αφηγηθώ, λοιπόν, μιά ιστορία… καί δεν θέλω να την χαρακτηρίσετε «απίθανη»! Διότι δεν είναι. Είναι πραγματική.

 

i. Εισαγωγή

Μιά μέρα του Δεκεμβρίου του 2009,… θεωρητικώς μέρα (είχε ξεκινήσει, με το ρολόϊ), αν καί ακόμη δεν είχε ξημερώσει,… κάποιοι ξενύχτες (ψαράδες, καί λοιποί) στη βόρεια Νορβηγία είδαν στον ουρανό μιά τεράστια σπείρα. Ένα θέαμα αξιοθαύμαστο, ου μην σχεδόν τρομακτικό! Που στο τέλος έγινε τρομακτικώτερο, όταν άρχισε να σβήνει η σπείρα… διότι το κέντρο της έγινε κατασκότεινο· ακριβώς σαν μιά «μαύρη τρύπα» στο Διάστημα.

Τέλος πάντων, ξημέρωσε στη Νορβηγία (όσο μπορεί να ξημερώσει χειμώνα καιρό εκεί πάνω),  καί ξεκίνησε τεράστια κουβέντα γιά το τί ήταν αυτό.

Μετά από πολλά, το κορυφαίο σάϊτ (ανορθόδοξης) έρευνας «Εντερπράϊζ Μίσσιον» έγραψε ένα πολύ εκτεταμένο άρθρο σε τρείς συνέχειες, όπου εξηγεί τα τί καί τα πώς πέραν πάσης αμφιβολίας. (Περιττό να πω ότι το συγκεκριμένο σάϊτ μου δίδαξε πάρα πολλά -στο τί να ψάχνω καί πώς να το ψάχνω-, άρα είμαι προκατειλημμένος υπέρ αυτού. Όμως, πουθενά δεν βρήκα πιό πειστικές αναλύσεις!) Καί το συμπέρασμα στηρίζεται από μεγάλη συλλογή φωτογραφιών, φωτογραφικών συγκρίσεων, γεωγραφικών αναγωγών, κτλ κτλ κτλ, άρα μπορούμε να το θεωρήσουμε ακλόνητο.

Λοιπόν, με την επιφύλαξη ότι ίσως καί να μου διέφυγαν κάποια πράγματα (οπότε, παρακαλούνται οι αναγνώστες να επιβεβαιώσουν ή να απορρίψουν), η ιστορία (εδώ το πρωτότυπο, καί καλή υπομονή με την ανάγνωση!) καί τα συμπεράσματά της έχουν ως εξής:

 

ii. Το ρόπαλο καί η σπείρα

Το βράδυ εκείνης της ημέρας (9 Δεκεμβρίου 2009), στη Νορβηγία επρόκειτο να πάρει το Νομπέλ …Ειρήνης -πρίν καλά-καλά στρογγυλοκάτσει στην προεδρική καρέκλα- ο αγάπης λουστράκος “πλανητάρχης”. (Ή “κλανητάρχης”, όπως αποκαλεί το …αξίωμα αυτό ο Αποδυτηριάκιας.) Ωστόσο, οι Ρώσσοι θέλανε να του τη σπάσουνε, κάνοντας μιά δοκιμή του τότε νέου βλήματός τους, του Μπουλάβα. («Μπουλάβα» στα Ρωσσικά σημαίνει κεφαλοθραύστης, ή βασιλικό σκήπτρο με μορφή κεφαλοθραύστη.) Αξημέρωτα, λοιπόν, εκτοξεύσανε οι Ρώσσοι το βλήμα από βάση τους (στο έδαφός τους) στη χερσόνησο Κόλα, με στόχο την άλλη χερσόνησό τους στον Ειρηνικό, την Καμτσιάτκα.

Όλα καλά μέχρις εδώ. Πλήν όμως, αυτή δεν ήταν απλά μιά επίδειξη, αλλά χοντρός εκβιασμός προς τον λουστράκο· διότι, αν πετύχαινε η δοκιμή, αυτό εσήμαινε πως οι Ρώσσοι καθίσταντο πλέον ικανοί να ρίξουν βλήματα εναντίον των ηπαπάρα πάνω από τον Βόρειο Πόλο. Αφ’ ενός συντομεύοντας πολύ την διαδρομή (άρα καί τον διαθέσιμο χρόνο αντίδρασης του εχθρού), αφ’ ετέρου δείχνοντας ότι τα νέα βλήματά τους βρίσκουν τον δρόμο τους ακόμη κι επάνω από τους πόλους της Γής, μή χαμπαριάζοντας από τυχόν ανωμαλίες του γεωμαγνητικού πεδίου.

Αλλά η δοκιμή δεν πήγε καθόλου καλά! Το βλήμα έφυγε, πήρε ύψος, πέταξε, τέλειωσαν τα καύσιμα του πρώτου ορόφου κι αυτός αποσπάστηκε, αποσπάστηκε κι ο δεύτερος, αλλά ο τρίτος τά ‘κανε μούσκεμα στην κυριολεξία! Δυσλειτούργησε, καί το βλήμα άρχισε να πηγαίνει “κουτρουβαλιστό” καί να πετάει καυσαέρια τριγύρω σπειροειδώς. Ακριβώς σαν ένα μπαλλόνι που το φουσκώνουμε, καί μετά τ’ αφήνουμε ελεύθερο. Ή σαν πυροτέχνημα, απ’ αυτά που ανεβαίνουν ψηλά καί μετά περιστρέφονται σαν ανεμόμυλοι πετώντας σπίθες τριγύρω.

Αυτό δεν ήταν κάτι το παράξενο· έχει ξανασυμβεί αρκετές φορές σε αποτυχημένες δοκιμές πυραύλων, από την εποχή των V2 ακόμη. Γιατί; γιά έναν απλό λόγο: οι πύραυλοι, γιά ν’ αποκτήσουν σταθερή καί ομαλή πορεία προς τον στόχο τους, τίθενται εξ αρχής σε περιστροφική κίνηση περί τον διαμήκη άξονά τους. Αυτό γίνεται είτε (α) με τα καυσαέρια, που φεύγουν από πολλές εξατμίσεις (ακροφύσια), οι οποίες ρυθμίζονται από κάποιο κομπιούτερ πορείας να πάρουν γωνία, καί άρα να στρίβουν το βλήμα περί τον διαμήκη άξονά του παράλληλα με την προώθηση που του δίνουν, είτε (β) με κάποιο εσωτερικό γυροσκόπιο, ταυτιζόμενο με τον διαμήκη άξονα του βλήματος, που με την εκτόξευση τίθεται σε περιστροφή. Εάν αυτοί οι μηχανισμοί δυσλειτουργήσουν, το βλήμα παύει να σημαδεύει με τη μύτη – να το πούμε έτσι. Κι αυτό ακριβώς έγινε με το Μπουλάβα της δοκιμής. Ο μηχανισμός περιστροφής δεν λειτούργησε όπως έπρεπε, κι ο τρίτος όροφος άρχισε να κουτρουβαλάει σα μπαλλόνι.

Κι εδώ ακριβώς αρχίζουν τα (τρομακτικά) παράξενα!

 

Κατ’ αρχήν, οι περισσότεροι απέδωσαν το φαινόμενο της ουράνιας σπείρας σε κάποιο Ρωσσικό όπλο. (Φυσικά, αδυνατώντας να περιγράψουν τί είδους όπλο παράγει φωτεινές σπείρες στον νυχτερινό ουρανό, καί με ποιόν μηχανισμό.) Όμως, οι Ρώσσοι στην αρχή αρνήθηκαν παντελώς την εκτόξευση βλήματος! Μόνον αρκετές μέρες αργότερα αναγκάστηκαν να την παραδεχτούν (με κρύα καρδιά), όταν γέμισε το Διαδίκτυο φωτογραφίες καί λοιπό σχετικό υλικό. Καί πάλι, δεν έδωσαν στη δημοσιότητα περισσότερες πληροφορίες.

Ωστόσο, η ίδια η σπείρα έδειξε τελείως ασυνήθιστη συμπεριφορά, κι έβαλε φωτιά στη φαντασία! Πολλοί αυτόπτες μάρτυρες είπαν ότι η σπείρα έμεινε σταθερή. Άλλοι, πάλι, ότι κινήθηκε αργά. Άλλοι, ότι είχε καί ουρά γαλάζιου χρώματος. Άλλοι, άλλα. Στο τέλος, όλ’ αυτά κίνησαν καί την περιέργεια ολόκληρης της ερευνητικής ομάδας του Εντερπράϊζ Μίσσιον, η οποία ανέλαβε να το σκαλίσει το θέμα ενδελεχώς.

 

[Σημείωση: ο τίτλος της υποενότητας αντιστοιχεί μέν στα περιγραφόμενα, αλλά είναι τελείως προβοκατόρικος. Διότι αναφέρεται καί σε εικονογράμματα του δίσκου της Φαιστού! Άμα είναι να σκεφτόμαστε παράξενα, ας το κάνουμε μ’ εντυπωσιακό τρόπο!  🙂  ]

 

iii. Το πόρισμα της έρευνας του «Ε. Μ.»

Η σπείρα ήταν το αποτέλεσμα της συνδυασμένης ταυτόχρονης εκπομπής τριών σταθμών Χάαρπ της περιοχής, οι οποίοι σημάδευαν το βλήμα όλοι μαζί. Βλέπετε, το μέν Χάαρπ της Αλάσκας απέκτησε καί “παιδιά”!… Αλλά, απ’ την άλλη (στη Νορβηγία κι αλλού) υπάρχουν ερευνητές με πεδιόμετρα ανοιχτά επί 24ώρου βάσεως, τα οποία καταγράφουν τις εκπομπές· φυσικά, κατέγραψαν καί τις συγκεκριμένες. Τα σχήματα, τώρα, που έβλεπαν οι αυτόπτες στον ουρανό, ήταν καθαρά σχήματα Κλάντνι, διότι το τρομερό ηλεκτρομαγνητικό πεδίο των κεραιών του Χάαρπ ανάγκασε τα μόρια των καυσαερίων του πυραύλου να “τακτοποιηθούν” σε συγκεκριμένα σχήματα, εξαρτώμενα από τις συχνότητες της εκπομπής. (Αυτά ακριβώς είναι τα σχήματα Κλάντνι.) Η δε σπείρα στην πραγματικότητα όντως κινήθηκε αργά, κι ακίνητη την είδαν μόνον όσοι έβλεπαν κάθετα το επίπεδό της. Όσοι την είδαν υπό γωνία, όντως την είδαν να κινείται. (Η γαλάζια ουρά ήταν το αποτέλεσμα άλλης συχνότητας, χαμηλής αυτής. Τα λέει όλα μέσα του το κείμενο του “Ε. Μ.”.)

Εκείνο που το καλό σάϊτ κάπως διστάζει να πεί (αν καί το λέει τελικά), είναι πως το ηλεκτρομαγνητικό πεδίο των εκπομπών του Χάαρπ άρπαξε τον τρίτο όροφο του βλήματος, επί κάποιον χρόνο τον φρέναρε αγρίως, καί μετά τον πήγε βόλτα με χαμηλή ταχύτητα!!! Γι’ αυτό τη γλωσσίτσα των Ρώσσων την κατάπιε η γατούλα! Χαζοί δεν είναι, από την πρώτη στιγμή ξέρανε πολύ καλά τί είχε συμβεί στον πύραυλό τους· όπως ξέρανε κι ότι η σαμποταρισμένη επίδειξή τους (με τα κρυφά της υπονοούμενα) θα κατέληγε σε ρεζίλεμά τους, αν κάνανε κουβέντα.

Άρα, σ’ αυτή τη μάχη εντυπώσεων, κερδίσανε οι ηπαπαραίοι.

Ορίστε;

Οι ποιοί, είπαμε;

 

iv. Κάποιοι Ναζί-φαντάσματα…

Το “Ε. Μ.”, καί ειδικά η “ψυχή” του, ο Ρίτσαρντ Χόγκλαντ, είναι αναμφισβήτητοι πατριώτες Αμερικανοί. Αυτό, όμως, σημαίνει ότι δεν μπορούν να δεχθούν, δεν μπορούν να χωνέψουν την ευθεία συνέπεια τέτοιων συμπερασμάτων, σαν αυτά που με τόσο κόπο βγάζουν· ότι, δηλαδή, τα ανώτατα κλιμάκια της πατρίδας τους πράγματι αποτελούνται από δολοφόνους (λαών καί ανθρώπων). Έτσι, όταν το συγκεκριμένο άρθρο φτάνει στο “διά ταύτα”, καταλήγει στο ότι την κυβέρνησή τους την έχει διαφθείρει μιά κλειστή υπερμυστική ομάδα …Ναζιστών!!! Σαν αυτούς που οι “υπερεσίες” των ηπαπάρα φυγάδευσαν από την Ευρώπη (με την επιχείρηση “Συνδετήρας”) καί τους έφεραν εκεί το 1945 καί τα μετέπειτα λίγα χρόνια, γιά να βοηθήσουν με τις γνώσεις τους τα διάφορα επιστημονικά κι οπλικά προγράμματα των ηπαπάρα.

Λοιπόν (συμπέρασμα «Ε. Μ.»), αυτοί οι κακοί Ναζιστές είναι υπεύθυνοι γιά τα Χάαρπ καί το χουνέρι των Ρώσσων!!!

Δυστυχώς, όμως, μιά τέτοια προσπάθεια λευκάνσεως του ποινικού μητρώου της “Νέας Ατλαντίδος” είναι καταδικασμένη εξ αρχής. (Άλλως τε, Ρίτσαρντ, οι Ταύροι είμαστε πατριώτες ένθερμοι, αλλά πολύ ατάλαντοι ως ψεύτες! Όταν ψευδόμαστε, δεν πείθουμε κανέναν!) Αφ’ ενός, οι αυθεντικοί Ναζιστές του “Συνδετήρα” το 2009 θα ήταν υπεραιωνόβιοι. Ο μικρότερός τους (ας πούμε γεννηθείς το 1924) θα ήταν 85 ετών. Σε ηλικία που οι λοιποί γέροι θέλουν φροντίδα (καί πάνες ακράτειας)! Άρα, τί ν’ αποδώσουν σε επιστημονικού τύπου εργασίες; Αφ’ ετέρου, αν ήταν να διατηρούν επί τόσα χρόνια ένα μυστικό ιερατείο μεγάλης συνοχής, έπρεπε να τεκνοποιήσουν – εννοείται, σύμφωνα με τη νοοτροπία τους, με καθαρές Γερμανίδες (ή Αμερικανο-Γερμανίδες). Καί ναί μέν, το 17% των ηπαπαραίων, δηλαδή η μεγαλύτερη εθνική μειονότητα στη χώρα αυτή, είναι Γερμανικής καταγωγής· αλλά, άλλο η ναζιστική στοχευμένη ευγονική (με τα Λέμπενσμπορν καί τις Άρειες γυναίκες, κτλ) στην άκρως ελεγχόμενη Γερμανία πχ του 1943, κι άλλο μιά πληθυσμιακή ομάδα με τελείως φιλελεύθερο χύμα χαρακτήρα (μακριά απ’ τις παραδόσεις της αρχικής καταγωγής της), στις ηπαπάρα πχ του 1960. Δεν ήταν τόσο εύκολο, δηλαδή – όσον αφορά τη μυστικότητα καί την φανατική προσήλωση στον αρχικό σκοπό της παγκόσμιας  κυριαρχίας.

Εκ τρίτου, οι αυθεντικοί Ναζιστές στο Γ’ Ράϊχ μέχρι καί το τέλος του Β’ ΠΠ είχαν πολλούς κλειστούς πυρήνες μυστικού καί μυστικιστικού χαρακτήρα, όχι έναν· κι όχι μονοιασμένους μεταξύ τους. Άσε που δεν συμπαθούσαν όλοι τους τους Δυτικούς! (Καί μιά που τό ‘φερε η κουβέντα… Πιστεύω πως πολύ θα ενδιέφερε -γιά κάποιους κοινούς στόχους- την Ελλάδα ειδικά ο πυρήνας του φόν Κανάρη· αλλά, όπως προείπα, ο χρόνος είναι πανδαμάτωρ. Τέτοιες μυστικές επαφές με τους εχθρούς -κι από πλευράς μας, από καθαρούς Έλληνες με σχέδια θεμελιώσεως μελλοντικής Ελληνικής ισχύος- έπρεπε να γίνουν τη δεκαετία του 1950. Να μή σου πώ από τη δεκαετία του 1930!… ώστε να προκαταλάβουμε τις άσχημες εξελίξεις γιά τη χώρα μας.)

Εκ τετάρτου, οι ναζιστές με τις πράγματι υπερ-προηγμένες γνώσεις (δηλ. αυτοί που φτιάξαν βάσεις στην Ανταρκτική καί τη Σελήνη, ιπτάμενους δίσκους, κτλ), παρέμειναν αμοιβαίως άκρως εχθρικοί προς τους ηπαπαραίους. Το 1948 διέλυσαν το εκστρατευτικό σώμα του ναυάρχου Μπέρντ, καί δέκα χρόνια μετά οι ηπαπαραίοι ανταπέδωσαν με τρείς πυρηνικές βόμβες, που σκάσανε πάνω απ’ την Ανταρκτική (επιχείρηση “Άργος” – βασικός σχεδιαστής της ο Έλλην Χριστοφιλόπουλος, ή Χριστοφίλου) – ως …πειστικότατο επιχείρημα, γιά να τους κάνουν να σταματήσουν τις εχθρικές ενέργειες (πχ διελεύσεις ιπταμένων δίσκων τους πάνω από υδροηλεκτρικά φράγματα των ηπαπάρα καί πρόκληση μπλάκ-άουτ). Ποτέ τους, δέ, δεν έζησαν στις ηπαπάρα, ούτε φυσικά αναμίχθηκαν με το επιστημονικό καί στρατιωτικό επιτελείο αυτής της χώρας. Ειδικά αυτοί, την κοπάνησαν εγκαίρως (καί …ιεροκρυφίως) από την υποχωρούσα Γερμανία, καί δή, χωρίς να επιδιώκουν επαφές καί συνεννοήσεις με κάποιο από τα αντίπαλα στρατόπεδα (Δυτικούς καί Σοβιετικούς.). Κι από τότε μην τους είδατε!

Δηλαδή, τελικώς, με τίποτε δεν μπορεί να σταθεί ως δικαιολογία κάποιος υποτιθέμενος κρυφός ναζιστικός πυρήνας στην κυβέρνηση των υπερατλαντικών φονιάδων. Ούτε κάν στις δεκαετίες του 1940 καί 1950 δεν είχαν τόση δύναμη οι “εμιγκρέδες” πρώην Ναζιστές! Χειραγωγούμενοι ήσαν καί τότε απ’ τους “οικοδεσπότες” τους.

Άρα;

Άρα, άααααλλο είναι το διαχρονικό κλειστό ιερατείο της “Νέας Ατλαντίδος”, που φτιάχνει καί χειρίζεται Χαάρπια καί παρόμοια φονικά εργαλεία! Καταλάβατε καί καταλάβαμε ποιό. Το “Ε. Μ.” μπορεί μέν να φοβάται να το κατονομάσει, ή να τηρεί πολιτική “πολιτικής ορθότητας”, αλλά εμείς καθόλου δεν διστάζουμε να πούμε πως πρόκειται γιά σιωνιστικά ερπετά.

Αλλά δεν θα μείνουμε εκεί. Πρέπει να προχωρήσουμε.

 

κ. Ποιά η σχέση όλων των παραπάνω με το δικό μας Μιράζ;

Κοντεύουμε τους δύο αιώνες, που γνωρίζουμε επιστημονικώς ότι ένα κομμάτι μέταλλο μέσα σε ηλεκτρομαγνητικό πεδίο κινείται, ή φρενάρεται. Αυτό το ξέρουμε τόσο θεωρητικά, όσο καί πρακτικά, σε μιά μεγάλη κατηγορία ηλεκτρομαγνητικών συσκευών – όπως ηλεκτροκινητήρες, τραίνα τύπου Μάγκλεβ, κτλ. Βέβαια, το ηλεκτρομαγνητικό πεδίο το δημιουργούν μαγνήτες καί ηλεκτροφόρα καλώδια εκεί κοντά, πχ οι περιελίξεις των ηλεκτροκινητήρων.

Εφ’ όσον, όμως, η σπείρα πάνω απ’ τη Νορβηγία έδειξε πως η ισχυρή εκπομπή από κεραίες είναι ικανή να μπλοκάρει ολόκληρο βλήμα καί να το πάει “καρροτσάκι”, τότε γιατί να μην έγινε κάτι τέτοιο καί με την κατάρριψη του Μιράζ; Είναι δυνατόν θεωρητικώς, καί -ως υλοποιήσιμο όπλο- είναι πολύ απλούστερο από το “σνιφφάρισμα” κωδικών καί την προσπάθεια να υπερκεραστούν αυτοί από εξωτερικό παρασιτικό σήμα, που πρέπει να διαπεράσει κλωβούς Φαρανταίη. Άλλως τε, οι ταχύτητες καί οι μάζες του Μπουλάβα είναι συγκρίσιμες (σε προσέγγιση καλύτερη από τάξεως μεγέθους) με τις αντίστοιχες του Μιράζ. Όπως καί τα δύο είναι μεταλλικά.

Όθεν, ο ρόλος του υποβρυχίου (δεν μου το βγάζεις απ’ το μυαλό!…) στην κατάρριψη του σμηναγού Μπαλταδώρου ήταν της εκπομπής συχνοτήτων τύπου Χάαρπ· σε συνδυασμό με όποιον άλλον επίγειο σταθμό του είδους λειτουργούσε εκείνη την ώρα.

Αν καί το Χάαρπ δεν χαμπαρίζει από απόσταση, σημαδεύει δέ τον στόχο του με αρκετή ακρίβεια, γιά χάρη της κουβέντας θ’ αναφέρω πως στην περιοχή μας αποκτήσαμε πρόσφατα ακόμη ένα Χααρπάκι – στην Κύπρο. (Αν θυμάμαι καλά.) Σημειώστε δέ, ότι το λεγόμενο πως οι απανωτοί αεροψεκασμοί πάνω απ’ την Ελλάδα (εκτός των άλλων) αυξάνουν πολύ το ηλεκτρικό φορτίο της ατμόσφαιρας στη χώρα μας, δεν πρέπει να είναι άσχετο με τη χρήση του Χάαρπ· τα αυξημένα ατμοσφαιρικά ιόντα διευκολύνουν το έργο του. (Γι’ αυτό καί μετά από αεροψεκασμό προξενείται βροχή σε διάστημα μέχρι 48 ώρες, αν καί κανονικά δεν προβλέπεται από την ομαλή εξέλιξη του καιρού.)

Έτσι έγινε, τελικά…

Δεν υπήρχε περίπτωση να μου ξέφευγε καί να μήν το εύρισκα. Τουλάχιστον στο νοητικό πεδίο, ο εχθρός ΔΕΝ θα μας νικήσει!

 

Μιά τελευταία παρατήρηση στο θέμα: η έρευνα είναι ακριβώς αυτό, να μην καταλήγουμε σε ακλόνητα συμπεράσματα, αν δεν ψάχνουμε τα πάντα. Κι έχω θυμώσει με τον εαυτό μου, που (ενώ θυμόμουνα την ύπαρξη του άρθρου του “Ε. Μ.” – καί γνωρίζω Φυσική!) δεν τα είδα αυτά απ’ την αρχή… Αλλά, το σφάλλειν ανθρώπινον.

Καί το ερευνάν, ανθρωπινότερον!

 

λ. Τα “παραμελημένα” δεδομένα της καταρρίψεως

Συγκεντρωνόμενος στο τεχνικό κομμάτι, παρέλειψα ν’ ασχοληθώ με το “αστυνομικό”· αν κι έπρεπε, ευθύς εξ αρχής. Είπαμε, πρέπει να λαμβάνουμε υπ’ όψη μας τα πάντα, όσο κάνουμε έρευνα. Λοιπόν, τα δεδομένα (όπως μας τα μετέφερε η ειδησεογραφία), συν μερικά πρώτα συμπεράσματα, είναι τα εξής:

 

Ένας πεπλανημένος καί ψιλο-αλλοπρόσαλλου χαρακτήρα συνάνθρωπός μας, ο κυρ-Παναής (υπουργός το επάγγελμα), έσπευσε να στείλει συλληπητήριο μήνυμα γιά τον νεκρό πιλότο μας, ενώ ο τελευταίος δεν είχε κάν βρεθεί!!! Διατί, όμως, προέβη σε τέτοια ενέργεια ο λεγάμενος; Διότι πιό πρίν βρισκόταν σε κάποια αίθουσα με οθόνες, απ’ όπου καί παρακολούθησε την κατάρριψη του Μιράζ σε πραγματικό χρόνο. (Προσωπικώς, κατάλαβα -απ’ τα γραφόμενα των ΜΜΕ- πως η αίθουσα αυτή βρίσκεται στο ΓΕΕΘΑ.) Στη φάση αυτή, ο κυρ-Παναής είχε παρέα του ένα ερπετό – ίσως γιά να πνίγουν τους καημούς τους μαζί.

Όμως, τί ακριβώς είχαν δείξει οι οθόνες, ώστε ο κυρ-Παναής (ηθελημένα ή αθέλητα, αλλά σίγουρα διατελών υπό το κράτος θυμού καί συγκινήσεως) να προβεί σ’ αυτή την άλλως αδικαιολόγητη ενέργεια;

Λοιπόν, πάω στοίχημα πως είχε δεί το Μιράζ να “κουτρουβαλάει”, καί να γίνεται κομμάτια. Δηλαδή, το αεροσκάφος δεν το οδήγησαν απλά τα πτερύγιά του προς τα κάτω, διότι τότε ή θα βούταγε με τη μούρη στη θάλασσα, αλλά ακέραιο, ή (υπό άλλη γωνία προσθαλασσώσεως) θα χοροπηδούσε στην επιφάνεια της θάλασσας πάφ!-πάφ!-πάφ!, σα βάτραχος από νούφαρο σε νούφαρο, μέχρι να σταματήσει. (Πάλι ακέραιο.) Όμως, η πτώση του οδήγησε σε πλαγιομετωπική σύγκρουση με το νερό, ακριβώς σαν αυτοκίνητο που πέφτει στα τσιμέντα της εθνικής οδού με διακόσια χιλιόμετρα την ώρα· σύγκρουση τόσο σφοδρή, που άρχισε να γίνεται κομμάτια. Κι εκεί, πλέον, ο οποιοσδήποτε αν έβλεπε τέτοιο θέαμα, θα καταλάβαινε ότι ο πιλότος τελείωσε. Άλλως τε, το πτώμα του πιλότου βρέθηκε διαμελισμένο… κι όταν βρεθεί καί το πτώμα του Μιράζ, θα δήτε πως κι αυτό είναι διαμελισμένο. (Μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, δεν έχει βρεθεί.)

 

Τί γύρευε, όμως, το ερπετό δίπλα στον ευτραφή υπουργό μας; Διότι η παρουσία του σε τόσο ευαίσθητη θέση (μέσα στην καρδιά της εθνικής μας άμυνας!!!) είναι ολωσδιόλου Α-ΠΑ-ΡΑ-ΔΕ-ΚΤΗ.

Χμμμ… τί πιστεύω εγώ πως γύρευε;! Θα σας το πώ ευθύς.

Το απαίτησε! Γιατί; Γιά να επιδείξει στον αφελή κι άσχετο περί τα τεχνικά κυρ-Παναή (άρα καί στο υπόλοιπο -κατά Σεφέρη- “τετρομαγμένον” γκουβέρνο) τις τρομερές δυνατότητες του Χάαρπ. Ώστε να τον “πείσει” μία καί καλή ότι η Ελλάδα πρέπει να κάθεται σούζα στα κελεύσματα των ηπαπαραίων καί να βγάζει τον σκασμό, ακόμη κι αν όλοι οι υπόλοιποι (πλήν του μεγάλου αφεντικού) μας πατάνε από κάτω, πχ η Βαρντάρσκα, ή η χαλβανίτσα· άσε, δέ, η τουρκίτσα! Κι αν είμαστε καλά παιδιά καί τρώμε χωρίς γκρίνια τα σκατά τους, μπορεί καί ν’ ακούσουμε κανένα μπράβο – να χαρούμε κι εμείς με τον …έπαινο!

Ούτε να το διανοηθούμε να ξεθαρρέψουμε καί να σηκώσουμε κεφάλι, δηλαδής, τώρα που οι ηπαπάρα τρώνε φάπες στη Συρία.

Προς τον σκοπό αυτόν, το ερπετό έθεσε τις οθόνες της αίθουσας σε σύνδεση με ηπαπαραίϊκο δορυφόρο εικόνας πραγματικού χρόνου, αφού ξεκλείδωσε το κανάλι με τον δικό του μυστικό κωδικό. Κι έτσι, ο ταλαίπωρος εγχώριος κυρ-υπουργός έφαγε μιά φρίκη, που θα τη θυμάται όσο ζή. (Αν κι ο -επίσης ταλαίπωρος- πιλότος μας δυστυχώς δεν θα θυμάται τίποτε απ’ τη δική του φρίκη, που έζησε στις τελευταίες στιγμές του.)

Εάν, λοιπόν, διαπιστώσετε προσεχώς ότι το γκουβέρνο κάνει όχι μόνο τούμπες μπροστά στους ηπαπαραίους, αλλά καί ασκήσεις ενόργανης γυμναστικής (κρίκους, πλάγιο ίππο, καί τα ρέστα του Ολυμπιακού προγράμματος), θα ξέρετε καλά το γιατί.

(επόμενο)

 

Παραλειπόμενα στην πτώση του Μιράζ – 2

49 Σχόλια

(προηγούμενο)

εν επιθυμούσα -γιά το θλιβερό αυτό θέμα- να έχω ένα μεγάλο άρθρο σε συνέχειες· αλλά, εφ’ όσον αυτές καθίστανται απαραίτητες, τότε πρέπει να γραφούν. Σήμερα θα καλύψουμε αποδεικτικώς το κενό του σκέτου λέγειν… στον ισχυρισμό μας, ότι δεν ήταν το Τουρκικό σύστημα ηλεκτρονικών παρεμβολών Κοράλ, αυτό που έριξε το μοιραίο Μιράζ.

 

δ. Όχι το Κοράλ

i. Αρχές λειτουργίας του Κοράλ

Επί της ουσίας, ηλεκτρονική παρεμβολή σημαίνει …ηλεκτρονικώς, ότι εγώ φωνάζω πιό δυνατά, γιά να μην ακούγεσαι εσύ. (Ακριβώς όπως γίνεται με τους καλεσμένους στα τηλεοπτικά παράθυρα, όπου η -σκοπούμενη- οχλαγωγία μερικών «δασκαλεμένων» υπερκαλύπτει την όποια σωστή κουβέντα πάει να ειπωθεί.) Στα ηλεκτρονικά συστήματα αεροπλάνων, πλοίων, κτλ, ηλεκτρονική παρεμβολή σημαίνει ότι τα δικά τους ηλεκτρονικά υπερκαλύπτονται από έξωθεν παρέμβαση, καί παύουν να λειτουργούν μερικώς ή ολικώς.

Τέλος πάντων, να πάμε στο ζουμί. Συτήματα όπως το Κοράλ αναγκαστικά (λόγωι υπαρχούσης τεχνολογίας) δουλεύουν με δύο αρχές:

  • Σε υψηλές συχνότητες, καί
  • σε λειτουργία «κατά βραχείς παλμούς» (burst mode).

Το πρώτο, γίνεται επειδή οι υψηλές συχνότητες έχουν κατευθυντική εκπομπή (δηλ. το σήμα τους δεν μοιράζεται γύρω-γύρω), άρα μ’ αυτές μπορείς να σημαδέψεις κάτι. (Γιά να καταλάβετε, όπως ακριβώς οι κεραίες της τηλεόρασης, που πρέπει να σημαδέψουν την κεραία εκπομπής του τηλεοπτικού σταθμού, χωρίς να μεσολαβούν ντουβάρια ή άλλα εμπόδια.) Το δεύτερο, επειδή ο συγκεκριμένος τρόπος λειτουργίας επιτρέπει να παράγεται τρομερό ποσό ισχύος, που δεν θα μπορούσε να παραχθεί με άλλον τρόπο.

Συνεπώς, το Κοράλ πρέπει να έχει οπτική επαφή με τον στόχο του (δηλ. ευθεία γραμμή χωρίς εμπόδια μέχρι το αεροπλάνο που σημαδεύει), γιά να μπορέσει να κάνει κάτι.

ii. Η Γή δεν είναι επίπεδη!

Όμως, αυτή η απαίτηση βρίσκει μπροστά της ένα εμπόδιο εξ ορισμού: την καμπυλότητα της Γής! Που σημαίνει ότι μετά από κάποια απόσταση, η αποτελεσματικότητα του Κοράλ πάει περίπατο. (Διότι πλέον σημαδεύει …εξωγήϊνους!)

Πάμε λίγο στον χάρτη:

Ο κόκκινος κύκλος περικλείει περίπου τον αεροδιάδρομο καθόδου στο αεροδρόμιο Σκύρου (όπου καί η κατάρριψη του Μιράζ). Το παχύ κόκκινο «μισοφέγγαρο» στην τουρκίτσα είναι η πιθανή περιοχή, όπου μπορούν να εγκατασταθούν Κοράλ με «οπτική» (δηλ. ανεμπόδιστη ευθεία) επαφή με Σκύρο. (Υποθέτω ότι οι τουρκαλάδες θα λάβουν πρόνοια να τα βάλουν σε ακατοίκητες περιοχές. Αλλοιώς, το Κοράλ θα …τηγανίσει τα μυαλά των υπηκόων τους!)

 

[Παρένθεση: ο προσεκτικός παρατηρητής θα διαβάσει αγγλίτσικα ονόματα στις «οροσειρές» του βυθού του Αιγαίου. Γιατί; Τί «γιατί», ωρέ αφελείς;… Δεν καταλαβαίνετε ποιοί έκαναν βυθομετρήσεις καί χαρτογράφηση του βυθού του Αιγαίου; Έ! Αφού λοιπόν το πήρατε χαμπάρι αυτό, μαντέψτε καί το τί γύρευαν με τον βυθό του Αιγαίου!

Η διέλευση των υποβρυχίων τους σε βύθιση -άρα, σε καιρό πολέμου- είναι ένα καλό πρόσχημα. Αλλά δεν είναι το μοναδικό αίτιο.]

 

Βλέπουμε, λοιπόν, ότι το αεροδρόμιο Σκύρου βρίσκεται σε 24 μοίρες 30 πρώτα λεπτά ανατολικό γεωγραφικό μήκος. (Είναι πιό δυτικά απ’ τον περίφημο «εικοστό πέμπτο μεσημβρινό», άρα …μας το χαρίζουν οι τουρκαλάδες, διότι δεν το διεκδικούν! lol!!!) Καί η πιθανή περιοχή των Κοράλ στις 27 μοίρες ντάγκα. Πάμε τώρα να υπολογίσουμε την καμπυλότητα της Γής, γιά διαφορά δυόμιση μοιρών γεωγραφικού πλάτους.

Φτιάχνουμε μιά όψη της Γής απ’ το πλάϊ, χωρίζουμε τη διαφορά γεωγραφικού πλάτους στη μέση, καί ξεκινάμε με γενικό μαθηματικό τύπο.

Ο είναι το κέντρο της Γής. Η γωνία ΣΟΤ (Σκύρος-κέντρο-Τουρκία) είναι δυόμιση μοίρες, άρα το μισό της 1.25 μοίρες (1 μοίρα καί 15′)· όμως, αυτά θα τα δούμε στο τέλος. Η γραμμή ΤΥ είναι εφαπτομένη στην επιφάνεια της Γής, καί είναι ακριβώς η τροχιά της ακτίνας του Κοράλ, αν αυτό σημαδέψει οριζόντια σε επίπεδο θάλασσας. Σημειώστε πως στο σχήμα δεν απεικονίζονται τα μεγέθη υπό κλίμακα, αλλά έτσι ώστε να διευκολυνθεί ο επιλύων.

Θέλουμε να υπολογίσουμε -στη μέση της διαδρομής- το ύψος από την επιφάνεια της θάλασσας Α’Υ, πάνω από το οποίο το Κοράλ μπορεί να βρεί στόχο. (Καί κάτω από το οποίο δεν μπορεί – γι’ αυτό καί τα αεροπλάνα, όταν θέλουν ν’ αποφύγουν τα εχθρικά ραντάρ μέχρι την τελευταία στιγμή, πετάνε πολύ χαμηλά.)

Έχουμε: Α’Υ = ΟΥ – ΟΑ’. Όπου ΟΑ’ (καί ΟΤ) είναι η ακτίνα της Γής, 6,300 km. Όμως: ΟΥ (ως υποτείνουσα ορθογωνίου τριγώνου ΥΤΟ) = ΟΤ / cos(φ/2). Συνδυάζοντας καί υποκαθιστώντας με τα πραγματικά μεγέθη, βρίσκουμε (περίπου) : Α’Υ = 6,301,500 – 6,300,000 = 1,500 μέτρα.

Εάν κάνουμε τον ίδιο υπολογισμό γιά πάνω από το αεροδρόμιο Σκύρου (δεν έχουν σχεδιαστεί στο σχήμα οι συγκεκριμένες βοηθητικές γραμμές), θα μας βγεί ένα ορθογώνιο τρίγωνο με τις δύο μή ορθές γωνίες του φ καί 90-φ αντιστοίχως. Βρίσκουμε τελικά: ύψος σε Σκύρο = [ΟΤ / sin(87.5)] – ΟΣ = περίπου 6,200 μέτρα.

Άρα, σε καμμία περίπτωση δεν είναι το Κοράλ αυτό, που έριξε το Μιράζ. Δεν συνάδει το στοιχείο της απώλειας ελέγχου του αεροσκάφους σε ύψος ενός χιλιομέτρου (πάνω απ’ τη βόρεια Σκύρο) με την «οπτική επαφή» της ακτίνας του Κοράλ. Το Κοράλ δεν «έβλεπε» το Μιράζ με τίποτε!

Αντιθέτως, το Κοράλ έδρασε στην Κίναρο κι έριξε το ελικόπτερό μας. (Στα Ίμια, δεν το είχαν φτιάξει ακόμη το Κοράλ.)

 

ε. Αν όχι η τουρκίτσα, τότε ποιός;

Κουΐ μπόνο; Τίς ωφελείται;

Τί κάνει …μιόου-μιόου στα κεραμίδια;! (Τ’ είναι το μιόου-μιόου; αυτό που κάνει μία Αγγλόφωνος γαλή, ωρέ! Lol!!!) Επωφελούνται αυτοί, που θέλουν ντέ καί καλά να ριχτούμε στην τουρκίτσα υπό τα παρόντα χάλια μας, γιά να εξαφανιστούμε μία καί καλή ως έθνος.

Θα μου πείς… τώρα, ρέ Εργοδότη, μας φώτισες! Διότι είναι πολλοί οι …υποψήφιοι! Κανονικά, το ερώτημα πρέπει να διατυπωθεί ανάποδα: ποιός ΔΕΝ θέλει να εξαφανιστούμε ως έθνος!

Ξέρω ‘γώ; Τίποτε Εσκιμώοι, ίσως. (Καί μην ακούσω κανέναν αναρχοάπλυτο να λέει πως ο Βόρειος Πόλος ανήκει στις φώκιες του! Θα του σπάσω τα μούτρα! Ζήτω το έθνος των Εσκιμώων, λοιπόν! Καρα-lol!!!)

Ωραία… το ρωτάω πιό σωστά:

  • Ποιός θέλει περισσότερο απ’ όλους τους υπόλοιπους να εξαφανιστούμε οριστικώς ως έθνος;

«- Άη ντού!»

«- Ίχ βίλλ!»

«- Μπέν, εφέντημ’!»

Ορίστε, πήρατε καί τις απαντήσεις σας! (‘Ντάξ’, λείπει μία, αλλά γράφεται …ανάποδα, καί βαρυέμαι ν’ αλλάξω τις παραμέτρους του πληκτρολογίου μου!  🙂  )

Επόμενο ερώτημα:

  • Άρα, ποιανού ήταν το υποβρύχιο, που διέπραξε τη δολοφονία;

Οι τρείς τελευταίοι εξαιρούνται, διότι ο δεύτερος δεν έχει υποβρύχια διαθέσιμα, ο τρίτος δεν έχει σχετική τεχνολογία, κι ο τέταρτος (ο …ανάποδος) αυτόν τον καιρό έχει απλωμένον τον τραχανά – καί δεν ευκαιρεί να κάνει κόλπα στο Αιγαίο με το πάσο του, διότι θ’ αναγκαστεί να τα κάνει λίαν συντόμως σε πραγματική μάχη (αν χρειαστεί).

Έχουμε, όμως, κι άλλο ερώτημα:

  • Ποιός θέλει να δοκιμάσει τα ηλεκτρονικά συστήματά του σε πραγματική κατάρριψη, εν όψει σύγκρουσης με τους Ρώσσους; (…Καί βρήκε το εύκολο θύμα στο προτεκτοράτο του;…)

Έ;

Μιόου-μιόου!… Φάκ δέϊαρ μάδερζ!…

 

Ως υστερόγραφον, μαθαίνω ότι αυτές τις μέρες τον Χάζαρο τον έπιασε κάτι σαν διάθεση γιά …ψυχοσώσιμο! Μή γελάτε, διότι μετέβη στον Άγιον Όρος! Δεν θα παραξενευόμουνα, αν μάθαινα πως πήγαν εκεί πχ ο Μάρκο ντέΣάντ παρέα με τον Παλαιό καί …ψέλνανε – μπέσα σας λέω!  🙂  Αλλά, άμα πήγε αυτό το παλιοτόμαρο, τα πράγματα όντως είναι ΠΟΛΥ άσχημα! Η διαίσθησή μου (γιά το τί μας μέλλεται) κοντεύει να κάψει αφάλεια.

 

στ. Πού βρισκόταν το υποβρύχιο;

Όπως είδαμε από την ανάλυση γιά το Κοράλ, το υποβρύχιο πρέπει να βρισκόταν το πολύ μία μοίρα γεωγραφικού μήκους (κάπου 111 χιλιόμετρα) μακριά απ’ τη Σκύρο. Καί σαφώς πιό δυτικά απ’ τη μέση της διαδρομής. Γιατί; Γιά να βλέπει σε ευθεία τα Μιράζ τόσο πάνω απ’ το ανατολικό Αιγαίο (που πετούσαν ψηλά), όσο καί στη φάση προσεγγίσεως στο αεροδρόμιο Σκύρου γιά προσγείωση (που χαμήλωσαν).

Γιά περισσότερη ανάλυση, υπολογίστε ότι ένα μοντέρνο υποβρύχιο σε κατάδυση άντε να πιάνει καί τα 35 km/h. Οπότε, αφού η αναχαίτιση των τουρκαλάδων κράτησε πάνω από μία ώρα, υπολογίστε πόση απόσταση μπόρεσε να διανύσει το υποβρύχιο σε ευθεία γραμμή κατά το χρονικό αυτό διάστημα. (Μιά κατοστάρα χιλιόμετρα, περίπου.)

Δυστυχώς, (βλέπουμε απ’ τον χάρτη πως) εκεί γύρω -ακόμη καί σε ακτίνα 100km- είναι διεθνή ύδατα, καί μπορεί να μπαινοβγαίνει ο καθένας, χωρίς να δίνει λογαριασμό. Δεν γνωρίζω λεπτομέρειες από Δίκαιο της Θάλασσας, αν δηλαδή οφείλει οπωσδήποτε το υποβρύχιο να κάνει «αβλαβή διέλευση» στην περιοχή αυτή του Αιγαίου, ή (αντιθέτως) αν έχει το δικαίωμα να κάνει κατάδυση καί να χρησιμοποιήσει τα όπλα του. Φοβάμαι πως ισχύει το δεύτερο.

Το θέμα, όμως, δεν είναι το πώς αλωνίζει στο Αιγαίο ο κάθε παλιόπουστας. Το θέμα είναι ότι εμείς έπρεπε να έχουμε ανθυποβρυχιακά ντρόουνς, καί μόλις εντοπίσουμε υποβρύχιο χωρίς σήμα αναγνωρίσεως, να το σκίσουμε. Κι άσε μετά τον κάθε «κύριο» πρέσβη να σκούζει. Δεν μας ειδοποιήσατε, κύριε! Ας προσέχατε! Μας σηκώθηκε (το ντρόουν), σκοτάδι ήταν, το(ν) φάγατε εσείς! Τί να κάνουμε;! Συμβαίνουν καί τέτοια!  🙂

Εδώ ακριβώς φαίνεται η αξία του να έχουμε εντεταμένη την προσοχή μας, όταν οι ειδήσεις είναι «φρέσκιες», διότι μετά «μαγειρεύονται»: γιά το υποβρύχιο που ανέφεραν αμέσως -ότι δήθεν βοήθησε στην έρευνα καί διάσωση γιά τον Γιώργο Μπαλταδώρο-, δεν μάθαμε μέχρι σήμερα εθνικότητα κι όνομα. Ακόμη κι η ίδια η είδηση γιά την ύπαρξή του πιθανότατα τους ξέφυγε. Ενδεχομένως, δέ, η επόμενη ειδησεογραφία να κάνει «χειρουργείο» σε κάθε αναφορά γιά υποβρύχιο. Κι όμως, ο δολοφόνος ήταν αυτό!

 

ζ. Ίδιοι κωδικοί

Συνεχίζοντας τη χθεσινή συζήτηση, κλίνω προς την άποψη ότι οι κωδικοί είναι οι ίδιοι γιά όλα τα αεροσκάφη του ίδιου τύπου. Επειδή, όταν πρόκειται γιά σέρβις, τα αναλαμβάνει το ίδιο ηλεκτρονικό διαγνωστικό. (Το «κομπιούτερ», που λέν κι οι συνεργειατζήδες.) Είπαμε, ομοιομορφία!… ένα από τα θεμέλια του καπιταλισμού, σύμφωνα με τον Άλβιν Τόφλερ.

Αντιθέτως, δυσπιστώ ως προς την ύπαρξη backdoor στα ηλεκτρονικά των πολεμικών αεροσκαφών. Γιατί; Διότι το backdoor ενδείκνυται ως λύση πανικού γιά επόπτες δικτύων ηλεκτρονικών υπολογιστών (administrators), καί δή μεγάλων (όπως πχ το δίκτυο του Γιουτιούμπ, κτλ). Δεν γίνεται να κάνεις (ως admin) ρησέτ όλους τους υπολογιστές του δικτύου σου, ή να βάλεις τους χρήστες να περιμένουν, επειδή θες πχ να κάνεις αναβάθμιση λογισμικού, αλλά γιά κάποιο λόγο ξέχασες το κύριο συνθηματικό! Όθεν, χρειάζεται βοηθητικό συνθηματικό κατώτερης πολυπλοκότητας, ή άλλως backdoor. Όμως, στα πολεμικά αεροπλάνα, αφ’ ενός το backdoor είναι μέγιστος κίνδυνος ασφάλειας, αφ’ ετέρου ο υπολογιστής τους -τουλάχιστον στη φάση του σέρβις- δρά μόνος του. Δεν συμμετέχει σε δίκτυο. (Εντάξει, ξέρω ότι υπάρχει καί δικτυακός έλεγχος όλων των όπλων σε επίθεση ενός μοντέρνου στρατού. Τότε, ναί. Αλλά σε αναχαιτίσεις κτλ «καθημερινά», ο υπολογιστής του σκάφους είναι μόνος του.)

 

Τελειώνοντας το σημερινό, έχω να πω πως, αν τα γραπτά μου έκαναν ζημιά σε πλήθος …μεροκαματιάρηδων «ειδικών» (συσκοτιστών) των ΜΜΕ, χαίρομαι αφάνταστα! Στο οριστικό ξεκαθάρισμα που έρχεται, δεν θα γλυτώσει κανείς ένοχος, όση προσπάθεια συγκάλυψης καί να γίνει!

(επόμενο)

 

Older Entries