Αρχική

Η κριτική ανάγνωση της Μυθολογίας μας

44 Σχόλια

φορμή γιά την παρούσα ανάρτηση υπήρξε αυτή εδώ, στο καλό ιστολόγιο της «Πελασγικής». Βεβαίως, είχα κι άλλες αφορμές παλιότερα να γράψω σχετικά – κι έγραψα …επιγραφικώς ότι τη Μυθολογία τη διαβάζουμε «με μυαλό». Όχι κουτουρού. Όχι εικήι καί ώς έτυχεν. Αλλά αυτή τη φορά θεώρησα πως δεν σηκώνει αναβολή· πως πρέπει να επεκταθώ στο θέμα.

Πρίν ξεκινήσω, μπαίνω στον πειρασμό να εξηγήσω γιατί το κάνω. (Βλέπετε, έχουμε καί τους παππούδες του Μάππετ Σώου στο θεωρείο, που κριτικάρουν τα πάντα! Έ, να το δώκω λιανά, να το καταλάβουν ότι δεν πρόκειται γιά σπατάλη χρόνου. Ώστε να το εγκρίνουν! Καρα-lol!!!) Λοιπόν, αναπτύσσω το θέμα γιά να καταλάβουν οι πάντες ότι τα μυθολογικά αρχέτυπα που θα υλοποιήσουν (κατά τη δημιουργία της νέας Ελλάδας) πρέπει να είναι καθαρά. Χωρίς ύποπτες καί ύπουλες προσμείξεις.

Είπαμε πλειστάκις ότι δεν μπορούμε να πάμε μπροστά, δεν θα μπορέσουμε να ξανανεβάσουμε την Ελλάδα στο ύψος που της πρέπει, αν δεν αντλήσουμε ενέργεια καί όπλα από τις ρίζες μας. Αυτό βάλτε το ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ στο μυαλό σας! Εντάξει, καί οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές χρειάζονται, καί τα αυτοκίνητα – καί τα ψυγεία, μπορώ να σου πώ. Αλλά χωρίς αρχαία καί πανάρχαιη Ελλάδα, γιόκ!

Επίσης, θυμηθήτε πως πάντα παραμονεύει το Μάτριξ· το οποίο κι αυτό είναι μιά μορφή ενέργειας, άρα πρέπει να το εκμεταλλευτούμε προς όφελός μας. Ευτυχώς, στον τομέα αυτόν δεν χρειάζεται να σπαζοκεφαλιάσουμε, διότι έχουμε έτοιμες τις λύσεις: είναι ακριβώς τα αρχέτυπα της Μυθολογίας μας! Φορέστε τα, επομένως, σαν τη λεοντή του Ηρακλή καί σαν την κυνή του Περσέα!

Εν πάσει περιπτώσει, δεν θα εξηγώ πάντα εξ αρχής το τί περιέχει το κείμενο. Κινδυνεύω να γίνω σαν κάτι σαχλούς, που στ’ ανέκδοτα εξηγούν το πού βρίσκεται το αστείο! Lol!!! Πάμε, λοιπόν.

 

Στη μικρή μας μελέτη, θα συμπεριλάβουμε καί λίγα φιλολογικά. Ναί, της συμβατικής ακαδημαϊκής Φιλολογίας. Αλλά χρειάζονται!

Το πρώτο, που οφείλουμε να έχουμε κατά νούν, είναι πως η Μυθολογία μας είναι συγκεντρωμένες ψηφίδες από ‘δώ κι από ‘κεί. Δεν είναι ενιαίο συνεκτικό κείμενο, όπως πχ η Ιλιάδα. Κι όπως θα έλεγαν οι φιλόλογοι, δεν είναι corpus (σώμα). Μ’ άλλα λόγια, ο καθένας αρχαίος έλεγε / έγραφε ό,τι γούσταρε – οπότε η προσπάθειά μας έχει βαθμό δυσκολίας που ανεβαίνει κατακόρυφα. Δηλαδή, δεν θα ψάξουμε αν είναι αξιόπιστος ένας καί μοναδικός γραφιάς (πχ μόνον ο Όμηρος), αλλά πολλοί.

Βάλε, τώρα, ότι διαθέτουμε μονάχα ένα μικρό υποσύνολο της όλης αρχαίας (ένθα «αρχαίας», ίσον έως περίπου τον 3ο αιώνα μΧ) Γραμματείας μας, οπότε η δυσκολία πολλαπλασιάζεται εις το τετράγωνον. Πάντως, δεν το βάζουμε κάτω.

 

α. Αξιοπιστία των μύθων

Τονίζω το θέμα της αξιοπιστίας, διότι αναφέρομαι σε καλοπροαίρετους ανθρώπους – σε αντίθεση με τα λαμόγια, όπου είναι φανερό ότι εξ ορισμού μας λένε ψέμματα.

Γιατί, όμως, ένας κατά τ’ άλλα καλοπροαίρετος αρχαίος ημών θα έλεγε / έγραφε πράγματα αναξιόπιστα; Γιά πολλούς λόγους. Πχ γιά να ωραιοποιήσει καταστάσεις, ή γιά ν’ αποκρύψει δυσάρεστα. Ή, ακόμη, γιά να εξάρει τους τοπικούς ήρωες, καταφεύγοντας προς τούτο σε ακρότητες.

 

Αντιπαράδειγμα 1: Η τραγωδία «Μήδεια» του Ευριπίδη.

Το πήραν όλοι σχοινί-λουρί, ότι η Μήδεια σκότωσε τα παιδιά της ένεκα ερωτικού πάθους. Καί δώσ’ του αναλύσεις, καί δώσ’ του άρθρα ψυχολογίας, καί δώσ’ του άρθρα φεμινισμού παύλα μητριαρχίας, καί δώσ’ του μαλακίας το ανάγνωσμα… Έ, λοιπόν, ο Ευριπίδης τελειώνει την τραγωδία του μ’ ένα άρμα που κατέβηκε από τον ουρανό, κι ανέβασε τη Μήδεια προς τον Ήλιο – καθ’ ό,τι εγγονή του Ηλίου. Καί σας ρωτάω: οι περισπούδαστοι αναλυτές, αυτό γιατί το κάνουν γαργάρα; Εφ’ όσον δέχονται ασυζητητί ότι μιά μητέρα θα σκότωνε τα παιδιά της λόγωι καψούρας προς έναν αχαΐρευτο, γιατί δεν πιστεύουν ότι η Μήδεια πήγε στον Ήλιο με ιπτάμενο άρμα;

Μά, θα μου πείς, ο από μηχανής θεός, κτλ κτλ. Άρα, γι’ αυτό προσπερνάνε τα περί άρματος. Σύμφωνοι, αλλά άμα πουλάνε μούρη στα πραγματικά στοιχεία, να τα λένε όλα! Να μην παραλείπουν όσα τους ξυνίζουν! Να διαβάζουν καλά την Ιστορία! Λοιπόν, οι Αθηναίοι δώσανε στον Ευριπίδη το τρίτο βραβείο, κι όχι το πρώτο, διότι του την είπαν στα ίσα πως έλεγε ψέμματα!!! (Παρά το ότι έκριναν την τραγωδία πολύ καλή – με ενδιαφέρουσα πλοκή, ωραία τραγούδια, κτλ.) Τα παιδιά της Μήδειας δεν τα σκότωσε η ίδια, αλλά οι Κορίνθιοι – που τσατίστηκαν, επειδή αυτή σκότωσε τον βασιλιά τους. (Οι Αθηναίοι κριτές τόνισαν στον Ευριπίδη πως δεν δικαιολογείται να γράφει αυθαιρεσίες απ’ τη γκλάβα του, επειδή αυτό το γεγονός το ήξεραν όλοι στην Αθήνα – ως μέρος των παραδόσεων της πόλης.)

[Καί δεν επρόκειτο γιά παιδιά, αλλά γιά ψυχοπαίδια, θα πρόσθετα. Ήταν τα παιδιά της εαρινής πομπής, που περιστοίχιζαν τη Μήδεια – ιέρεια της Ήρας, εκτός των άλλων ιδιοτήτων της. Δυστυχώς, κανείς δεν υποψιάζεται τον κατασκευασμένο μύθο, ούτε κάν από τα κατά Ευριπίδη ονόματα των υποτιθεμένων παιδιών· τα οποία ονόματα χωλαίνουν. (Μόνον ως «μπάλωμα» γιά τους σκοπούς ενός θεατρικού έργου μπορούμε να λάβουμε υπ’ όψη μας τέτοια ονόματα.) Ο μέν Φέρης ήταν θείος του Ιάσονα, όχι πατέρας του – που συνήθως στο παιδί δίνουμε το όνομα του παππού. Ο δέ Μέρμερος… αυτό δεν είναι όνομα, αλλά παρατσούκλι. Σημαίνει «μουρμούρης», που μουρμουρίζει διαρκώς.]

Τέλος, να σας θυμίσω πως η Μήδεια ήταν ευθεία κληρονόμος του θρόνου της Κορίνθου, οπότε είναι σίγουρο πως κάποια στιγμή τσακώθηκε άσχημα με τον Κρέοντα. Αυτό η Μυθολογία δεν το λέει μέν στα ίσα, αλλά πρέπει να το καταλάβουμε! Όθεν, δεν ήταν κάποια βάρβαρη με χόμπυ τις δολοφονίες, όπως θέλουν να καταλαβαίνουν οι καλοθελητάδες. Είχε πολλά δίκια να εξοντώσει έναν συνωμότη!

Βέβαια, τους Αθηναίους κριτές (με το τρίτο βραβείο) μπορούμε να τους θεωρήσουμε κι αυτούς προκατειλημμένους, διότι την εποχή εκείνη η Αθήνα είχε στήσει πόλεμο με την Κόρινθο (ένα από τα επεισόδια του Πελοποννησιακού Πολέμου). Μικρό το κακό, όμως. Το μεγάλο κακό είναι πως δεν μπορούμε να συμμαζέψουμε την ανόητη νεο-μυθολογία περί …φεμινισμού καί …ψυχολογικών συμπλεγμάτων της Μήδειας…

 

Στο ζουμί, όμως: Γιατί ο Ευριπίδης είπε ψέμματα εν γνώσει του;

Δεν έχω στοιχεία ν’ απαντήσω με σιγουριά, αλλά πιστεύω ότι το έκανε γιά να βοηθήσει την πατρίδα του, προς μιά ειρήνευση με την Κόρινθο. Γι’ αυτό παρέβλεψε αυτά που έλεγε η παράδοση.

Όμως, βλέπετε πως οι καλές προθέσεις δεν αρκούν, ώστε ν’ αποτρέψουν το λάθος αποτέλεσμα.

 

Αντιπαράδειγμα 2: Το πλήρωμα της Αργούς

Ένας μικρός χαμός!!! Εδώ ισχύει στην κυριολεξία το: «- Δό’ μ’ καί μένα, μπάρμπα!» Lol!!!

Υπάρχουν (αν θυμάμαι καλά) τρείς κύριοι κατάλογοι των ηρώων που επάνδρωσαν την Αργώ, χοντρά ασύμφωνοι μεταξύ τους. Δεν συμφωνούν ουδέ κάν στον αριθμό των μελών του πληρώματος! Άσε στο ποιοί ήταν οι Αργοναύτες… Οι κατάλογοι αυτοί συμφωνούν σε καμιά τριανταριά, κάν τριανταπέντε πρόσωπα, κι από ‘κεί καί μετά το απόλυτο χάος!

Νομίζω πως υπάρχουν ακόμη μερικά αποσπάσματα με ονόματα από ‘δώ κι από ‘κεί σε διάφορα γραπτά – τα οποία απλώς επιτείνουν τη σύγχυση. Καθόλου δεν βοηθάνε.

Εν πάσει περιπτώσει, με λίγο ψάξιμο μπορούμε ν’ αποκλείσουμε όσα ονόματα δεν ταιριάζουν καθόλου. Πχ την Αταλάντη. Σύμφωνοι, έτρεχε πιό γρήγορα απ’ όλους, κτλ κτλ. Αλλά (πέρα από το γεγονός ότι μιά γυναίκα πολύ δύσκολα θα γινόταν τότε δεκτή ως μέλος πληρώματος) στην «Αργώ», όλοι κάτι έλεγαν καί όλοι κάτι έκαναν. Συμετείχαν στη δράση, εν άλλαις λέξεσιν. Η υποτιθέμενη Αταλάντη, όμως, είναι ένα φάντασμα! Δεν εμφανίζεται σε κανένα επεισόδιο της εκστρατείας, δεν φαίνεται πως έκανε κάτι μέσα ή έξω απ’ το πλοίο.

[Εσείς, εκεί κάτω, που μουρμουρίζετε κάτι γιά «καπνοσύριγγες», σταματήστε πάραυτα, διότι θα φάτε μιά μέρα αποβολή! Το μάθημα είναι σοβαρό!]

Καί στο κάτω-κάτω, σε τί θα βοηθούσε (τους σκοπούς της εκστρατείας) το γρήγορο τρέξιμο;

Τα ίδια έχουμε με τον Θησέα καί τον Ασκληπιό. Αναφέρονται μέν ότι συμμετείχαν κι αυτοί στην «Αργώ», αλλά υπάρχει ένα …μικρό πρόβλημα: όταν απέπλευσε η Αργώ, αυτοί οι δυό ήσαν προ πολλού πεθαμένοι! (Πολύ πεθαμένοι, όχι λίγο. Lol!!!)

Γιατί, επομένως, οι αρχαίοι ημών παρενέβαλαν ψευδώς αυτά τα ονόματα στον κατάλογο του πληρώματος της «Αργούς»; Επειδή ήθελαν να ενισχύσουν την δόξα της πόλης τους ο καθένας, αποδίδοντας φανταστικά κατορθώματα στους τοπικούς προγονικούς ήρωες. Αυτό είναι πολύ βάσιμη υπόθεση (βεβαιότητα, θα έλεγα), επειδή έχει επαναληφθεί: όταν ήταν να συνταχθεί ο κατάλογος με τους επτά σοφούς της αρχαίας Ελλάδας, υπήρξαν πόλεις που λάδωσαν την επιτροπή, γιά να συμπεριληφθούν οι δικοί τους σοφοί στη λίστα!!!

 

Αντιπαράδειγμα 3: Οι λοιποί μύθοι περί Μήδειας

Μετά (χρονικώς μετά, δηλαδή) το επεισόδιο με τη δολοφονία των παιδιών, ακολουθεί ένας καταιγισμός σεναρίων με τη Μήδεια! (Ούτε η Σουπεργούμαν να ‘τανε! Lol!!!) Ο ένας λέει ότι βρέθηκε στην Αθήνα, ως σύζυγος Αιγέα, καί πήγε να δηλητηριάσει τον Θησέα. Ο άλλος λέει πως επέστρεψε με τον Ιάσονα στην Ιωλκό, καί πέθαναν εκεί χωρίς παιδιά. Ο παράλλος λέει πως, παρά ταύτα, στην Ιωλκό έκαναν ένα παιδί, τον Μήδο, ο οποίος Μήδος επέστρεψε στην Αία καί ξανάβαλε τον παππού του τον Αιήτη στον θρόνο, που τον είχαν εκθρονίσει συνωμότες. Ο τέταρτος λέει ναί μέν παιδί Μήδος, αλλά τό ‘κανε με κάποιον αξιωματικό του ναυτικού του Μίνωα (καθ’ οδόν προς την επιστροφή της στην Αία), επειδή βαρέθηκε καί Ιάσονες καί Ιωλκές, καί την κοπάνησε.

Δεν ξέρω από τί έπασχαν όλοι αυτοί οι γραφιάδες… Εγωϊσμό; αμετροέπεια; διάθεση γιά καλαμπούρι; υπέρμετρη αυτοπροβολή; Πάντως, το συνολικό αποτέλεσμα είναι ένα μάτσο ηλιθιότητες. Όλα αυτά τα σενάρια ανεξαιρέτως καταρρίπτονται αβλεπί.

  • Στό πρώτο, πώς γίνεται ο Θησέας να είναι ήδη πεθαμένος από χρόνια, όταν αποπλέει η Αργώ, αλλά να είναι …έφηβος καμιά εικοσαριά χρόνια μετά; (Μήπως αναστήθηκε καί ξανάνοιωσε; )
  • Στο δεύτερο καί στο τρίτο, πώς θα μπορούσε ο οποιοσδήποτε άντρας να ξαναπλησιάσει μιά τρελλή, που σκότωσε τα παιδιά του – ούσα μάλιστα η μάνα τους; Πώς την ξαναπλησίασε ως σύζυγος, καί δεν την έπνιξε με τα ίδια του τα χέρια; Δηλαδή, τόσο «λίγος» ήτανε ο Ιάσονας από μυαλά; Καί πώς ηγήθηκε ολόκληρης εκστρατείας με περισσότερους από πενήντα πρίγκηπες του Πανελληνίου;
  • Στο τρίτο, έχουμε αποδείξει πως δεν ήταν δυνατόν να γίνει, επειδή ο Αιήτης θα είχε ήδη περάσει τα 100-105 χρόνια της ηλικίας του. Ξέρετε εσείς πολλούς λαούς, που χρειάζονται απεγνωσμένα έναν βασιλιά-χούφταλο; (Άσε που τότε δεν είχαν ακόμη εφευρεθεί οι πάνες ηλικιωμένων. Καρα-lol!!!)
  • Στο τέταρτο… άντε, καλά!… Ρομαντισμός με το τσουβάλι, κι άγια η Αφροδίτη! Ευλόγως υποθέτω πως το ζευγάρι χρησιμοποίησε το άρμα προς τον Ήλιο γιά γαμήλια άμαξα! Lol!!! Κι άμα δεν τό ‘γραψε αυτό ο αρχαίος ημών, το προσθέτω εγώ – να πάει όλο το πακέτο γιά το Χόλλυγουντ, να τα κονομήσουμε!  🙂

 

Από τις παραμυθο-ιστορίες αυτές, βγαίνουν δύο συμπεράσματα:

  • Πως οι σημερινοί φιλόλογοι δεν είναι ικανοί να σκέφτονται!

Ενώ θά ‘πρεπε ήδη να έχουν ξεκαθαρίσει το σωστό απ’ το λάθος, καί τέτοιες αφηγήσεις να τις έχουν αρχειοθετήσει στα «σκουπίδια». (Με τα ανάλογα –καί καθαρώς φιλολογικά- συμπεράσματα περί της γνησιότητας των έργων, κτλ κτλ.) Αντ’ αυτού, σκύβουν ευλαβικώς επάνω στις «αρχαίες πηγές» του είδους. (Το πη- στο εξής να το γράφουν με ύψιλον! Lol!!!)

Τώρα, θα μου πείς ότι θεωρούν ως επιστημονική πηγή το σημειωματάριο με τις πρόχειρες σημειώσεις του Έλγιν («πομπή των Παναθηναίων» με …καθιστούς σε καρέκλες καί καναπεδοκρέββατα!), η κριτική θεώρηση της Μυθολογίας τους μάρανε; Αυτά είναι δύσκολα σπόρ! Lol!!!

‘Ντάξ’… Αλλά καλό είναι να κάνουν σωστά τη δουλειά τους καί να μην τους υποκαθιστώ εγώ.

  • Καί πως ούτε οι αρχαίοι ημών της Ελληνιστικής Εποχής ήταν ικανοί να σκεφτούν!

Αυτοί είχαν κονομήσει τον Περσικό χρυσό, καί τό ‘χαν ρίξει στο καλαματιανό! Λεφτά με το τσουβάλι ως διδάσκαλοι της (απαραίτητης) Ελληνικής σε βαρβάρους, λεφτά ως κατακτητές περιοχών, συνολικώς ζωή καί κότα! Θέατρο, λουτρά, πόρνες, καί συνωμοσίες ο ένας εναντίον του άλλου – με διαιτητές τους Ρωμαίους!… Πού χρόνος γιά σκέψεις (περί του ποιός ψεύδεται γραπτώς) καί τέτοια!

Αν αυτά σας θυμίζουν τίποτε σημερινές καταστάσεις, δεν έχετε άδικο. Δεν ξέρω, βέβαια, αν σας παρηγορεί η συνέχεια της φυλής μας (στην απερισκεψία). Αλλά εμένα, όχι!

 

β. Ο θρίαμβος της λαμογιάς!

Εδώ, ό,τι καί να πεί κανείς γι’ «ανθέλληνες» κτλ, όσο υπερβολικό κι αν φαίνεται στους οπαδούς της «πολιτικής ορθότητας», είναι πέρα γιά πέρα αληθινό.

Η αλλοίωση των Ελληνικών μύθων με παρεμβολές ψευδών ξεκινάει κάπου τον έκτο αιώνα πΧ (μιλάμε πάντα σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, όχι με υποθέσεις), αλλά φουντώνει σαν ανεμοβλογιά κατά την Ελληνιστική Εποχή. Γιατί πήρε διαστάσεις τότε; επειδή τότε άρχισε η συστηματική διάδοση του βιβλίου καί των βιβλιοθηκών με Ελληνικά έργα… Μιά που οι επίγονοι του Μ. Αλεξάνδρου πήραν στα χέρια τους το μονοπώλιο της παραγωγής παπύρου – μέχρι τότε πανάκριβου, καθ’ ό εισαγόμενου στην Ελλάδα.

Βέβαια, ο πάπυρος εξακολούθησε να παραμένει ακριβός (αν καί λιγώτερο τώρα), καί ν’ αποτελεί προνόμιο των πλουσίων βιβλιοφίλων. Αλλά, σκεφθήτε: Εκτός απ’ τους μερακλήδες πλούσιους, ποιοί είχαν κι έχουν διαχρονικώς λεφτά; Έ;

Γι’ αυτό, λοιπόν, είχαν την ευχέρεια να γράφουν καί τα δικά τους ψέμματα στο «Διαδίκτυο» της εποχής εκείνης, την παραγωγή βιβλίων. (Καλή ώρα όπως κάνουν καί σήμερα, στο σημερινό Διαδίκτυο.) Οπότε, νά κι ο ψευδο-Καλλισθένης, νά κι ο άλλος ψευδο-τέτοιος, νά κι ο παράλλος!

Ά! Καί μήν απορείτε γιά το τί απέγιναν τα βιβλία με τις αλήθειες, ώστε να φτάσουμε σήμερα να δεχόμαστε τα ψέμματα ως την πραγματική Μυθολογία μας, ακατέβατα.

 

Ερώτημα: Δεν είχαν οι αρχαίοι ημών τρόπο, ώστε ν’ αποκλείσουν τα ψέμματα;

Απάντηση: μισο-είχαν. Αυτός ο τρόπος ονομάζεται «μεγαλογράμματος γραφή», καί όντως είχε μεγάλα γράμματα, που μάλιστα έκλειναν όλα τα κενά του παπύρου. (Γιά να μην παρεμβάλει κανένας πονηρός τις δικές του ιδέες στο κείμενο.) Δεν υπήρχαν κάν στοιχεία στίξεως. (Γι’ αυτό καί είναι τρομερά δύσκολο σήμερα να διαβάσουμε κατ’ ευθείαν τέτοιον πάπυρο, παρ’ ότι γνωρίζουμε Ελληνικά.) Πάντως, αν κι η μεγαλογράμματος γραφή δεν παρείχε απόλυτη ασφάλεια, αργότερα αντικαταστάθηκε απ’ την μικρογράμματο, κι ακόμη αργότερα απ’ την επισεσυρμένη. (Γιά ευκολία στον χειρισμό του εργαλείου γραψίματος, του χηνόφτερου.) Έ! εκεί ακριβώς έγινε ΤΟ όργιο λογοκρισίας, παρεμβολών, καί ψευδών… (Μιά που τότε είχε πλέον ξεκινήσει κι η επικράτηση του χριστιανισμού – ένθα «χριστιανός» ψευδεπιγράφως ήταν τότε κατά δήλωσίν του κι ο κάθε πονηρός τζιού.)

Αν κι είχαν εφεύρει από παλιότερα κάποια κόλπα ν’ αλλοιώνουν τους παπύρους. Όπως το να ξύνουν προσεκτικά το κείμενο καί να γράφουν από πάνω καινούριο, ή το να κόβουν τον πάπυρο, καί να τσοντάρουν απ’ ανάμεσα ένα κομμάτι με παρέμβλητο κείμενο.

Ξεκινάμε, όμως, μ’ ένα περιστατικό (ίσως το μοναδικό; ) εγχώριου λαμόγιου – καί μετά θα συνεχίσουμε με τα αλλοδαπά.

 

Αντιπαράδειγμα 4: Η καταγραφή των Ομηρικών Επών

Μιά που πιάσαμε το θέμα, ειρήσθω ότι τον Πεισίστρατο δεν τον τσίμπησε ξαφνικά κάποια μύγα, να κάτσει να καταγράψει τον Όμηρο. Διότι μέχρι τότε όλοι ήξεραν τα Έπη απέξω, οπότε δεν ετίθετο θέμα γραπτού λόγου· η απομνημόνευση δούλευε αρκετά καλά επί αιώνες.

Ο Πεισίστρατος έλαβε αυτή την απόφαση, επειδή τον προβλημάτισε η συμπεριφορά των Γεφυραίων, που κάμποσο καιρό πρίν είχαν ροβολήσει κατά την Αττική. (Τους διώξανε απ’ τη Βοιωτία, λόγωι της διαρκούς κακής συμπεριφοράς τους.) Οι Γεφυραίοι είχαν ήδη κάνει φανερές τις προθέσεις τους να παρέμβουν στο γίγνεσθαι της Αθήναςάρα καί ν’ αλλοιώσουν παραδόσεις, κτλ κτλ. Όπως πχ το να συμμετέχει η αδερφή του Αρμόδιου στην πομπή των Παναθηναίων, παρ’ ότι (το ήξερε πως είναι) ξένη (καί απαγορεύεται η συμμετοχή της). Καλή ώρα όπως τα λαθρόσκατα – που μόλις πατάνε τα βρωμοπόδαρά τους στην Ελλάδα, απαιτούν «ντικαιώματα».

Πολλοί (όπως πχ ο Ιωάννης Πασσάς στην εγκυκλοπαίδεια «Ήλιος») κάνουν μέγιστο λάθος, θεωρώντας τους Γεφυραίους Ελληνικό φύλο. (Καί δή… δημοκράτες, σε αντιδιαστολή με τον …δικτάτορα Πεισίστρατο!!!) Είχαν μέν απώτερη Ελληνική καταγωγή, ως Πελασγοί, αλλά αφ’ ενός είχαν προ αιώνων μπασταρδευτεί με Φοίνικες (δηλαδή Άτλαντες), αφ’ ετέρου είχαν αλλάξει θρησκεία καί είχαν προσχωρήσει στη λατρεία του Κρόνου. (Ναί, με τις ανθρωποθυσίες, κτλ.) Τέλος, είχαν αλλάξει μέχρι καί τη γλώσσα τους· προς χάριν αυτών έβγαλαν οι Κυμαίοι το λεγόμενο σήμερα «λατινικό» αλφάβητο, γιά να τους ξεστραβώσουν. (Η γλώσσα των Γεφυραίων δεν είχε ακριβώς τους ίδιους ηχητικούς φθόγγους με την Ελληνική της εποχής εκείνης.)

Καί ποιοί είχαν μέγιστη συμμετοχή στον λαό του Μωϋσή; Οι Φοίνικες κι οι Κρόνιοι Πελασγοί… (Οι γνωστές ως φυλές Βενιαμίν καί Ιούδα, των τελευταίων.) Οπότε, οι υπόλοιπες επεξηγήσεις περιττεύουν. Άσε που αυτοί είχαν πολλά λεφτά εξαπανέκαθεν, άρα εξασκούσαν το σπόρ της δωροδοκίας, κτλ παρόμοια.

 

Λοιπόν, ο Πεισίστρατος αποφασίζει να καταγράψει τα Έπη (καί όχι μόνον αυτά, αν θυμάμαι καλά), καί προς τούτο αναθέτει το έργο σε επιτροπή, επικεφαλής της οποίας ήταν ο Ονομάκριτος. Όμως ο τελευταίος παρενέβαλε καί δικούς του στίχους! Αλλά πιάστηκε με τη γίδα στην πλάτη, επειδή όλοι ήξεραν τα εν λόγωι ποιήματα απέξω!!!

Ένας καί μόνον υπέρμετρος εγωϊσμός, πόση ζημιά μπορεί να κάνει!… Αν δεν τον ανακάλυπταν, θα μας έμεναν σήμερα αμανάτι μερικά ψεύδη ακόμη.

[Παρένθεση: Κι αν ο λεβέντης τά ‘πιασε -χοντρά- απ’ τους Γεφυραίους, γιά να κάνει όσα έκανε;;; Αφού δεν μπορούσαν να τουμπάρουν τον Πεισίστρατο, τούμπαραν αυτόν. Η διάβρωση της κορυφής της πυραμίδας καθόλου δεν είναι κάτι το εξωπραγματικό, ή το καινοφανές.]

 

Αντιπαράδειγμα 5: Κάδμος, Φοίνικες, «Φοινικικό» αλφάβητο

Ώ, ρέ, μάνα μου, τί γίνεται εδώ!!!… Η απάτη, της απάτης, ώ απάτη!

Το πρώτο που παρατηρούμε, είναι η χρονική ανακολουθία. Ο Κάδμος ήρθε με τους Γεφυραίους στη Θήβα τον 7ο (άντε, 8ο) αιώνα πΧ, όχι πιό πρίν κι απ’ τον Ιάσονα! Δεν αναφέρονται σε καμμία άλλη γραπτή πηγή τότε (στην εποχή του Ταύρου, προς το τέλος της) ούτε Φοίνικες, ούτε Γεφυραίοι στην περιοχή. Όπως καί πουθενά στην υπόλοιπη Ελλάδα.

Εντάξει, η Μυθολογία σκόπιμα δεν εξιστορεί με απόλυτη χρονολόγηση· αλλά δυστυχώς αυτό δίνει τεράστια ανοίγματα, να εισέλθει ο κάθε πονηρός καί να πεί τις ψευτιές του. Κι αφού αποφάσισαν οι πονηροί να βάλουν τον Κάδμο να ζή την εποχή που τους συνέφερε, τα υπόλοιπα ήταν πανεύκολα. Κατασκευάστηκε καί το σόϊ του (πρόγονοι, συγγενείς, σύζυγος-πεθερικά, απόγονοι), κατασκευάστηκαν καί …άθλοι του λεγάμενου. (Με ξεπατικωτούρα των άθλων άλλων ηρώων. Όμως την πατάνε, καί πιάνονται στα ψέμματα. Διότι δεν μας λένε οι εξυπνάκηδες τί ακριβώς την ήθελε ο Κάδμος τη σπορά των δοντιών του δράκοντα! Αντίθετα, ο Ιάσων είχε λόγο να το κάνει. Εκεί, η πλοκή του μύθου στέκεται μιά χαρά.)

Στο τέλος, κατασκευάστηκε καί το «Φοινικικό» αλφάβητο… το οποίο είναι υποσύνολο του πλήρους Ελληνικού. (Κάτι λέγαμε –ξεκινώντας από ‘δώ– γι’ απεικόνιση του πλήρους Ηλιακού μας Συστήματος.) Εδώ το ψέμμα καταρρίπτεται πρώτα με τη λογική: εάν οι Φοίνικες εφηύραν το αλφάβητο, τότε πού βρίσκονται τα συγγράμματά τους; Γιατί δεν την προχώρησαν τη δουλειά; Αλλά ποιός ν’ ακούσει!… Οι επιστήμονες, μή χέσω; Αυτοί, μάτια μου, γενικώς ζούνε με τα παραμύθια. Όπως πχ με τους «Ινδοευρωπαίους» των μυθιστορημάτων του μασωνολόρδου Μπάλβερ Λύττον. (Πολύ επιστημονική πηγή τα μυθιστορήματα φαντασίας!… Τί να σας πώ!)

Ακόμη μία λογική συνεπαγωγή, είναι πως η γλώσσα που χρησιμοποιεί υποσύνολο των φθόγγων της Ελληνικής, δεν είναι Ελληνική. Στην καλύτερη περίπτωση, είναι …τουριστική Ελληνική! (Που την έμαθαν σε στοιχειώδες επίπεδο κάποιοι βάρβαροι. Όπως τα Αγγλικά των «καμακιών» – ντού γιού λάϊκ, ματμαζέλ, δή Γκρής;  🙂  ) Εν πάσει περιπτώσει, καταλαβαίνουμε πως: (α) κατώτερη γλώσσα σημαίνει κατώτερο πνευματικό επίπεδο, καί (β) δεν είναι δυνατόν ένας λαός παρακατιανός να διδάξει τα φώτα του πολιτισμού στους Έλληνες – καί δή, μία απ’ τις βάσεις του πολιτισμού, το αλφάβητο.

Το κακό είναι πως με την όλη ιστορία περί Κάδμου συσκοτίζεται η πραγματική ιστορία του σημερινού αλφαβήτου μας. Αλλά, εδώ είμαστ’ εμείς γιά κάτι τέτοια ερευνητικά προβλήματα!  🙂

 

Αντιπαράδειγμα 6: Προμηθέας

Έχουμε πεί εδώ (διά μακρών) τί ακριβώς ήταν ο λεγάμενος, αλλά οκέϋ, εμείς δεν είμαστε …επιστημονική πηγή! Δεν τυγχάνουμε, δέ, ούτε …μασωνοπηγή, ώστε ν’ αλλάξουμε τα μυαλά των κολλημένων! Lol!!!

Ρέ, τί ύμνοι (με μαλακίες) έχουν γραφεί γιά τον Ατλάντειο αληταρά!… Τί «θυσιασμένος υπέρ του ανθρώπου», τί «θεομάχος» / «αναρχικός» / «άθεος» (ναί, πώς;! γι’ αυτό έγλειφε τη Θεά Αθηνά, να του δείξει τί δεν πήγε καλά με τους σπαρτούς που έφτιαξε), τί «ο κακός ο Ζεύς», τί έτσι, τί αλλοιώς!!!

Ρέ σείς, αμετροεπείς ανόητοι!… Έχετε διαβάσει τα πάντα περί Προμηθέως; Έχετε βρή κι έχετε διαβάσει τον «Προμηθέα Πυρφόρο» καί τον «Προμηθέα Λυόμενο»; Έστω, είχατε ποτέ την περιέργεια να την ψάξετε τη δουλειά (όπως ο γράφων) ; Όχι, έ; Τότε, αφού δεν έχετε ολοκληρωμένη άποψη, τί πετάγεστε σαν πορδές απ’ το βρακί κι εκφέρετε κρίσεις υπέρ αυτού; (Μάλλον σας αρκούν οι «εξ αποκαλύψεως αλήθειες», δείγμα πως είστε άτομα κατώτερης νοημοσύνης. Ανίκανης ν’ αυτενεργήσει, παναπεί – καί χρειαζόμενης δεκανίκια. Περαστικά σας.)

Δεν μένω στο γεγονός ότι οι (μασωνικής προελεύσεως) διθυραμβικοί ύμνοι υπέρ του Προμηθέα έχουν πολύ συγκεκριμένο σκεπτικό – δηλαδή να χρησιμεύσουν ως βάση γιά υβρεολόγιο εναντίον του Ελληνικού Πανθέου. (Καί είναι γνωστό ποιοί ζορίζονται με την Ελλάδα καί τον πολιτισμό της! Αυτούς ακριβώς υπηρετείτε κι εσείς με τα κατ’ έτος «Προμήθεια» στον Όλυμπο.) Εδώ θα θυμήσω εκείνη την ιστορία, με την παρεμβολή στο Αισχυλικό κείμενο της «προφητείας», που δήθεν είπε ο Προμηθέας στον Δία: ότι -δήθεν- απόγονος του Δία θα του κάνει τα ίδια, όπως έκανε αυτός στον Κρόνο. (Κι ο Κρόνος στον Ουρανό.)

Η «προφητεία» αυτή εννοούσε σαφώς τον Χριστό, καί είναι φανερό ότι προστέθηκε εκ των -πολύ- υστέρων στο κείμενο του «Προμηθέα Δεσμώτη». Αιώνες μετά το πρώτο ανέβασμα της τραγωδίας στην Αθήνα! Ευτυχώς, την πήραν χαμπάρι μέχρι κι οι φιλόλογοι, καί σήμερα το απόσπασμα αυτό θεωρείται ψευδεπίγραφο. Φυσικά, την παρενέβαλε κάποιος φανατικός χριστιανός ( ; ) των πρώτων μεταχριστιανικών αιώνων – με προφανή σκοπό (άμα πιάσει) να βάλει κι άλλες!  🙂

 

Αντιπαράδειγμα 7: Δευκαλίων καί Πύρρα

Επειδή η «προφητεία» στον «Δεσμώτη» παραήταν χοντροκομμένη, οι διάφοροι πονηροί κατάλαβαν πως στο εξής πρέπει να τις …λεπτοκόβουν τις παρεμβολές! Κι έτσι, μέχρι σήμερα τρώμε στη μάπα τα περί δημιουργίας των Ελλήνων από τον Δευκαλίωνα καί την Πύρρα. Μάλιστα, δεχόμαστε καί σοβαροφανείς επιπλήξεις των διαφόρων προφεσσόρων – πχ ότι οι νέοι δεν ενδιαφέρονται γιά τη Μυθολογία, κτλ κτλ. (Εγώ, βέβαια, δεν είμαι νέος… γιά ν’ ακριβολογούμε, είμαι ακόμη νέος! Lol!!! Αλλά αυτό το σοβαροφανές δασκαλίστικο ύφος των «ειδικών» στις διάφορες «σοβαρές» εκπομπές της τιβής, δεν το αντέχω!)

Έχω ξαναπεί πως Δευκαλίων καί Πύρρα ήταν καί αδέλφια (ετεροθαλή) από μάνα, καί πρώτα ξαδέρφια από πατέρα! Αιμομιξεία στο φούλ! Γι’ αυτό έφυγαν απ’ την Ατλαντίδα κι ήρθαν στα Ελληνικά κορφοβούνια, γιά να κοπάσει το κοινωνικό σκάνδαλο. (Έτσι, γλύτωσαν κι απ’ τον Κατακλυσμό.)

Άσε που η μάνα τους, η Πανδώρα, ήταν ένα βιολογικό ρομπότ. Όλα τα παραπάνω τα περιγράφει η Μυθολογία μας σαφέστατα – αλλά ποιός τα προσέχει; (Ποιοί «νέοι που δεν ενδιαφέρονται»; οι καθηγητάδες να δήτε! Lol!!!) Κι όχι μόνο δεν τα προσέχουν, αλλά έχουν καί την απαίτηση να θεωρούμε δεδομένο πως καταγόμαστε από τα «μαγικά» κόλπα ενός αιμομικτικού ζεύγους, απότοκου ενός βιολογικού ρομπότ. Φυσικά, τις «λεπτομερειούλες» ότι πατέρας του Δευκαλίωνα ήταν ο Προμηθέας, η δέ καταγωγή αμφοτέρων Ατλάντεια, τις κάνουν γαργάρα οι «σοβαροί μελετητές». Καταλαβαίνετε, όμως, τί -αρνητικό- συνεπάγεται το ν’ αποδεχόμαστε εμείς αυτόν τον μύθο ως σωστό!

Οι Έλληνες είμαστε φυλή συνότσαιρη του Κόσμου! Καί δεν περιμέναμε νά ‘ρθει κανένας Δευκαλίωνας, να κλωνοποιήσει τους πεθαμένους μας, αφού πρώτα σήκωνε τις ταφόπλακες. (Αυτές ακριβώς είναι οι πέτρες που πετούσε πίσω του μαζί με τη σύζυγό του, καταπώς λέει ο μύθος.)

 

 

γ. Συμπεράσματα

Μπορεί οι φιλόλογοι να σκύβουν επάνω στα …ιερά κείμενα με προσήλωσιν μεσαιωνικού καλογήρου (που θά ‘γραφε ο Εμμανουήλ Ροΐδης), αλλ’ αυτό ουδόλως σημαίνει ότι όλοι εμείς οι υπόλοιποι θ’ ακολουθήσουμε. Χρειάζεται καθαρό μυαλό, γιά να καθαρίσουμε τη σαβούρα! Καί να μην καταπίνουμε τίποτε αμάσητο.

 

Λοιπόν, επανέρχομαι στην ανάρτηση της «Πελασγικής» (περί ής αναρτήσεως ο λόγος στην αρχή του σημερινού άρθρου). Καλό το παραμύθι του Κάδμου, αλλά στην πραγματικότητα δεν έχει …δράκο!  🙂  Όθεν, Κάδμος στη Θήβα επικεφαλής Γεφυραίων, το 750 πΧ περίπου. Όχι το 2200 πΧ.

Απόλυτα σωστή η επισήμανση ότι οι σημερινοί λάθρο (καί οι γύφτοι, προ αυτών) ακολουθούν τα βήματα των Γεφυραίων. Όμως, δεν αναφέρεται ο λόγος. Το «γιατί»! Το «γιατί», λοιπόν, είναι το εξής: Πως όλοι αυτοί ζητάνε -γιά λόγους αιθερικής ενέργειας- να εγκατασταθούν σ’ ένα (ίσως καί περισσότερα; αν καί αμφίβολο γιά τον γράφοντα) από τα πάλαι ποτέ «ομαγυρεία» του Παλαιού!!!

Στην περιοχή της Βοιωτίας, αυτό δεν είναι άλλο, παρά η Αυλίδα. Ναί, ακριβώς: Αγαμέμνων, Ιφιγένεια, Τρωϊκή Εκστρατεία, κτλ κτλ κτλ. Καλύτερα, ήταν. Το 2100 πΧ. Επειδή, όμως, μετατοπίστηκαν οι αστρικές θέσεις καί σχέσεις, κάποια στιγμή μετατοπίστηκε κι αυτό το κέντρο στη Θήβα. (Ακριβώς!… «Όπως επάνω, έτσι καί κάτω!».) Όπερ έδει δείξαι! Κι αν στο διάβα των αιώνων ξέχασαν οι Αχαιοί τα παλιά τους υπερκόλπα, «κάποια» ξένα ιερατεία δεν έπαθαν καθόλου Ατλτσχάϊμερ!

Πιθανώτατα αυτός να ήταν ο απόκρυφος λόγος, γιά τον οποίο ο Μέγας Αλέξανδρος ξεπάτωσε τη Θήβα. Χτύπησε τους παρεισφρύσαντες προδότες κατ’ ευθείαν στο ενεργειακό τους κέντρο. (Στα ίδια πλαίσια, μπορούμε ίσως να θεωρήσουμε ότι η εκστρατεία εναντίον των Περσών ουσιαστικά άρχισε με την καταστροφή της Θήβας.)

 

Τούτων ειπωθέντων, εδώ ακριβώς πιάνονται χοντρά στα ψέμματα οι περί Κάδμου παραμυθάδες! Διότι το Κάδμειο τσούρμο πήγε κι εγκαταστάθηκε στη Θήβα, κι όχι στην Αυλίδα. Άρα, γνώριζαν άριστα ότι το «ομαγυρείο» μετατοπίστηκε, εφ’ όσον από την εποχή του Αγαμέμνονα είχαν περάσει 1500 χρόνια. Αλλοιώς, ο σχετικός μύθος θ’ ανέφερε καί την Αυλίδα ονομαστικώς.

Τούτων ειπωθέντων (δίς)… Μήπως πρέπει κι εμείς ν’ αρχίσουμε την αντεπίθεσή μας, συγκεντρωνόμενοι πρώτα σε «ομαγυρείο»; Έ;

Αυτά ακριβώς τα «υπερόπλα» προσφέρει η Μυθολογία μας!… Αρκεί πρώτα να περάσει από σουρωτήρι.

 

Υγ: Οι παρατηρητικοί θα φέρετε την ένσταση πως το «ομαγυρικό σημείο» έχει πάλι μετατοπιστεί από την εποχή του Μ. Αλεξάνδρου. Απόλυτα σωστό αυτό! Απλά, σήμερα η Θήβα είναι η πλησιέστερη πόλη του. Γι’ αυτό μαζεύονται εκεί τα βρωμά καί τα λάθρο.

 

Advertisements

Μιά άλλη ματιά στη μικρογραφική ζωφόρο της Θήρας – εισαγωγή

32 Σχόλια

πειδή δεν αρκεί να επισημαίνουμε την έλλειψη νοημοσύνης των σημερινών Ελλήνων, αλλά (αν αγαπάμε τους συν-Έλληνές μας) πρέπει συνεχώς να την τραβάμε αυτή την έρμη τη νοημοσύνη προς τα πάνω.

Επειδή πρέπει ν’ αποδείξουμε πως εμείς, που -υποτίθεται- έχουμε νοημοσύνη, την κρατάμε σε φόρμα.

Καί γιά κάποιους άλλους λόγους (στο τέλος του παρόντος αυτοί)…

…σας παρουσιάζω σήμερα ένα αίνιγμα προς επίλυση.

Πρόκειται γιά έναν γρίφο από την «προϊστορική» Ελλάδα, συγκεκριμένα από το Ακρωτήρι της πολυαγαπημένης Σαντορίνης. Ένας πανέξυπνος γρίφος, που δεν εμφανίζεται κάν ως τέτοιος!

 

Η λεγόμενη μικρογραφική ζωφόρος ανακαλύφθηκε ζωγραφισμένη σ’ ένα από τα σπίτια της προϊστορικής πόλης του Ακρωτηρίου, καί είναι ετούτη εδώ:

(Εδώ περιορίζεται στα 500 pixels πλάτος, λόγωι των περιορισμών της φόρμας ιστολογίου. Κλίκ επάνω της, γιά το πλήρες μέγεθος.)

Η εικόνα είναι αρκετά σουρρεαλιστική· πχ έχει «διαταραγμένη» προοπτική βάθους (σαν τις αγιογραφίες). Άσε που απεικονίζει δύο φορές το ίδιο μέρος (συνολικά τη Σαντορίνη στ’ αριστερά, καί ξεχωριστά την πόλη του Ακρωτηρίου στα δεξιά), ενώ γιά τη μετάβαση από το ίδιο μέρος …στο ίδιο μέρος, μεσολαβεί θάλασσσα με πλοία. Επίσης, χρησιμοποιεί την «υπαινικτική» τεχνική, που είναι πασίγνωστη στις εικαστικές τέχνες. Δηλαδή, δεν απεικονίζονται όλα τα στοιχεία όπως τα βλέπει το μάτι, αλλά αρκετά απ’ αυτά παραλείπονται – καί τ’ αναπληρώνει το μυαλό του θεατή. (Πχ βλέπεις μια φωτογραφία που απεικονίζει μονάχα ένα γαντοφορεμένο -με μακρύ γάντι- χέρι μιάς όμορφης γυναίκας, καί η φαντασία αμέσως πάει στη Τζίλντα – καί στο πιό σύντομο στρίπ-τήζ όλων των εποχών!)

Μ’ όλ’ αυτά, η εικόνα «κρύβει» μ’ εντυπωσιακό τρόπο κάποια πραγματικά στοιχεία!

Λοιπόν, ερώτημα:

Ποιά χρονολογία κρύβει η εικόνα, καί με ποιόν τρόπο την βρίσκουμε;

Γιά να βοηθηθήτε στην επίλυση, μπορείτε να βρήτε μεγαλύτερες εικόνες της ζωφόρου εδώ. Καθώς καί σύντομες λεζάντες με τις ήδη υπάρχουσες «επίσημες» εξηγήσεις.

Γιά μεγαλύτερες -πάντα συμβατικές- επεξηγήσεις ( ; ) του τί απεικονίζεται, εδώ. Καί δυό λόγια γενικά γιά το Ακρωτήρι καί τον πολιτισμό του, στο σχετικό άρθρο της Γουΐκι.

 

Η χρονολογία, που είναι σημειωμένη υπαινικτικώς στην εικόνα, δεν είναι το μοναδικό ενδιαφέρον πραγματικό στοιχείο που μπορούμε να βγάλουμε απ’ αυτήν. Ωστόσο, θεωρώ πως είναι πολύ πρόωρο να συζητήσουμε δημοσίως τα υπόλοιπα. Εν πάσει περιπτώσει, αν επιλύσετε σωστά το αίνιγμα, θα βρήτε μιά χρονολογία κάποιες χιλιάδες χρόνια πιό πίσω κι απ’ τη μεγάλη έκρηξη του ηφαιστείου της Θήρας του 1625 πΧ. (Αυτή είναι καί η μόνη βοήθεια που σας δίνω!)

Οπότε, το αμέσως επόμενο σημαντικό ερώτημα είναι:

Εφ’ όσον ζούμε «έσχατες» στιγμές, ίσως καί λίγο πρό του οριστικού θανάτου μας ως έθνος, εφ’ όσον όλοι ετοιμάζονται να μας την πέσουν, κι εμείς οι συνειδητοποιημένοι Έλληνες κοιτάζουμε να επιβιώσουμε όπως-όπως… χωρίς ηγεσία, κι ανάμεσα σ’ ένα πλήθος εχθρών, προδοτών, αδιαφόρων, συμφεροντολόγων, παλιανθρώπων, καί ηλιθίων… τότε ποιά σημασία έχουν αυτές οι αρχαιολογικές αναζητήσεις; Ποιά σημασία έχουν τώρα, αυτή τη στιγμή; Γιατί σας απασχολώ με δαύτες;

Το κάνω, επειδή θέλω να δείξω ΜΕ ΣΤΟΙΧΕΙΑ το πόσο παλιός πολιτισμός είμαστε. Φιλοδοξώ να καταλάβουν ακόμη καί οι στόκοι τί σημαίνει «Ελλάδα» – καί τί σημαίνει ν’ αδιαφορείς γι’ αυτήν, πολλώι δε μάλλον να την εχθρεύεσαι. (Βέβαια, ως φυλή κι ως πολιτισμός χρονικώς μετράμε πολύ παραπάνω απ’ τα εικονιζόμενα στη μικρογραφική ζωφόρο, αλλά κρίνω πως γι’ ακόμη παλιότερες εποχές της ζωφόρου μέχρι στιγμής διαθέτω μόνον «υποθέσεις εργασίας», κι όχι ακλόνητα στοιχεία.)

 

Υπάρχουν ακόμη μερικά σημαντικά ερωτήματα…

Εάν σας δώσω τη λύση δημοσίως, θα τη δούν καί εχθροί. Άρα, κάνω καλό, ή ζημιά;

Πάντως, τα διαθέσιμα στοιχεία λένε ότι δεν θα δείξω κάτι καινούργιο· «αυτοί» ήδη γνωρίζουν τη συγκεκριμένη μέθοδο – καί την έχουν προχωρήσει. Εννοώ πως γι’ αυτό αγοράζουν μετά μανίας αρχαιοελληνικά αγγεία (ακόμη καί με σκέτες γεωμετρικές σχεδιάσεις διακοσμημένα), καί τα θάβουν σε ιδιωτικά χρηματοκιβώτια. Θέλω να πω πως η ανάλυση εικόνας εφαρμόζεται καί σ’ άλλους τομείς προς εξεύρεση κρυμμένων πραγματικών στοιχείων, όχι μονάχα στην εύρεση χρονολογιών.

Κι ερχόμαστε στο επόμενο ερώτημα – που, ειλικρινά, δεν το έχω απαντήσει.

Εάν εγώ ανακοινώσω δημοσίως το πώς βρήκα τη λύση του αινίγματος, αυτή τη μέθοδο είναι πιθανόν να την εφαρμόσει ο κάθε (στοιχειωδώς έξυπνος) ενδιαφερόμενος σε ό,τι εύρημα υπάρχει (σε μουσεία, ή δημοσιεύσεις) – εάν δεν την ξέρει ήδη καί δεν την έχει ήδη εφαρμόσει. Άρα, μ’ αυτόν τον τρόπο, δηλ. τη μαζική ενασχόληση συνειδητοποιημένων Ελλήνων με το παρελθόν της χώρας, γλυτώνουν από «εξαφάνιση» τα ήδη υπάρχοντα ευρήματα; Ή, αντίθετα, δεν θα έχουμε κανένα πρακτικό όφελος προασπίσεως του Ελληνικού παρελθόντος από καταστροφή; (Βλέπε πχ καταστροφές μουσείου Βαγδάτης καί Παλμύρας. Κι αυτά ήταν ήδη γνωστά καί δημοσιευμένα ευρήματα.)

Κι επίσης: γλυτώνουν από «εξαφάνιση» όσα βρεθούν μελλοντικά, ή απλά θα δώσω ένα έτοιμο εργαλείο στα λαμόγια, ώστε να καταλαβαίνουν αμέσως τί κρύβει ένα εύρημα, με το που το καθαρίζουν απ’ τα χώματα της ανασκαφής; …Καί το εύρημα να παίρνει πάραυτα καί ιεροκρυφίως την άγουσα προς μυστικές αίθουσες… (Αλλά έτσι κι αλλοιώς «αυτοί» ήδη ξέρουν από ανάλυση εικόνας, έτσι δεν είναι; )

Χρειάζομαι τη βοήθειά σας, διότι κόλλησα.

Εάν μου απαντήσετε ένα σαφέστατο: «- Προχώρα το, κανένας κίνδυνος!», τότε καί μόνον τότε θα σας δώσω τη λύση. Σας παρακαλώ μονάχα, μην απαντήσετε «ναί» απλά γιά να σας ικανοποιήσω την περιέργεια. Θυμηθήτε το «κεκλείδωται»! Αν είναι απαραίτητο, κλειδώνουμε.

 

Ελληνικά διαχρονικά αρχέτυπα

171 Σχόλια

χι πως δεν τα ξέραμε, όχι πως δεν υπάρχουν αναλύσεις τους κυρίως ψυχολογικής υφής (ξέρετε… «οι βαθύτερες επιθυμίες του ανθρώπου μπλά-μπλά-μπλά», κτλ κτλ), αλλά οι μύθοι ( ; ) μας συναποτελούν ένα λογικό καί συνεκτικό σύνολο.

Το θέμα είναι… μήπως, εκτός από ένα πακέτο αναμνήσεων του μακρυνού παρελθόντος της φυλής μας, ενδεχομένως καί διδασκαλικής χρήσεως (από …αναφορατζήδες), οι μύθοι… μήπως, λέω, έχουν καί κάποια πρακτική χρησιμότητα;

Η απάντηση είναι ένα σαφέστατο «ναί»!

Τώρα, θα μου πείς ότι αν το πάρουμε αυτό στα σοβαρά, θα δούμε -ξέρω ‘γώ- καμιά εξηνταριά σιτεμένους κι αρχαιοφορεμένους -με χιτώνες, κτλ- (κι ενδεχομένως τριχωτούς, ωσάν μαϊμούδες) μουρλούς απάνω σε κανένα ξύλινο καράβι, να κωπηλατούν προς το Πότι; Μάλλον όχι, αδελφέ μου, αναγνώσθα μου! Αν, όμως, ως «Κολχίδα» θέσουμε κάποιον άλλον σκοπό, όχι απαραίτητα προσεγγιζόμενον διά θαλάσσης, τότε ναί, παίζει. Το αρχέτυπο της Αργούς όντως εφαρμόζεται στην πράξη!

Αρχίσατε να το πιάνετε; Πολύ καλά!

Λοιπόν. Ίσως ο μόνος τρόπος να πετύχουμε αυτά που θέλουμε (απελευθέρωση Ελλάδας, κτλ) είναι η επανάληψη, η αναβίωση των παναρχαίων μας μυθολογικών αρχετύπων.

(Πιθανώτατα αυτός ήταν κι ένας μή ρητώς ομολογούμενος σκοπός της Μυθολογίας μας, αλλά ποιός να το πάρει χαμπάρι… Θα μου πεις, κάτι τέτοια συμπεράσματα ενδεχομένως σε στοές κτλ να τά ‘χουν ψωμοτύρι – κι εσύ, ρέ Εργοδότη, μαζοχίζεσαι παιδευόμενος από μόνος σου, αντί να τα πάρεις έτοιμα. Όμως, όπως πολλάκις έχω ξαναπεί, αντιπαθώ σφοδρότατα τις αλήθειες «εξ αποκαλύψεως». Νότ μάϋ στάϋλ! – που λένε καί στο καφενείο του χωριού! Lol!!! Προτιμώ χίλιες φορές να βασανιστώ, γιά ν’ ανακαλύψω κάτι, παρά να μου το δώσουν έτοιμο καί με ύφος «μεγάλου διδασκάλου». Αν μή τί άλλο, δεν γουστάρω να είμαι μιά ζωή υποχρεωμένος σε «αυθεντίες» – καί δή, γιά δώρα ευτελούς αξίας!

Καί βέβαια, η κατακτημένη γνώση έχει κι άλλα πλεονεκτήματα, έναντι της δοτής – περί των οποίων, όμως, δεν θ’ ασχοληθεί η παρούσα ανάρτηση.)

 

Πάμε τώρα στο δεύτερο θεμέλιο της παρούσης. Όπως είπε κι ένα φιλαράκι, οι γενικόλογες πολιτικές παύλα κοινωνικές ιδέες, ότι δήθεν έχουμε ισότητα κτλ, είναι ξεκάθαρες μαλακίες. Η μόνη αποδεκτή ισότητα είναι η ενώπιον του νόμου (δηλ. δικαιωμάτων κι υποχρεώσεων)· καί η ισότητα των ευκαιριών. Όλες οι άλλες «ισότητες» είναι παραμύθια, εντέχνως διαχεόμενα στον κοσμάκη από το 1789 καί μετά. Κι ο μοναδικός σκοπός διαδόσεων τέτοιων ιδεών είναι ν’ αποβλακώνουν τον λαό. (Άσε που, τόσο η ισότητα ενώπιον του νόμου, όσο κι η ισότητα των ευκαιριών, παραβιάζονται κατά κόρον απ’ τους κρατούντες. Την πρώτη παραβίαση τη βλέπετε κάθε μέρα στην ειδησεογραφία. Κι όσο γιά τη δεύτερη, τά ‘παμε: οι καλές θέσεις είναι ήδη πιασμένες!)

Ας πούμε, η -δήθεν- ισότητα στην ικανότητα του να δοκιμάσεις να κυβερνήσεις. Δε λέω, ο καθένας πρέπει να ζυμωθεί με τα δημόσια αξιώματα – κι όταν λέω «ο καθένας», εννοώ ο καθένας. Αλλά, επιτέλους, δεν γίνεται να χαϊδεύεις το μυαλουδάκι του κάθε παπάρα πως είναι επάξιος νέος Φίλιππος Β’ καί Μεγαλέξαντρος! Μέχρι καλός δημοτικός σύμβουλος, πάει στο διάολο. Αλλά νέος Λυκούργος καί Κλεισθένης, ή -ας πούμε- Βασίλειος Β’, από πού κι ως πού;

Όμως, οι πωλητικοί κάνουν ακριβώς αυτό… εντέχνως καλλιεργώντας τον αχαλίνωτο εγωϊσμό κάθε ανθρωπάκου καί σπέρνοντας σύγχυση. (Βλέπε όσους χειροκροτάνε τον «αρχηγό» κάτω απ’ το μπαλκόνι. Ξέρετε γιατί το κάνουν; διότι στον «αρχηγό» βλέπουν τον εαυτό τους! Εφ’ όσον εδώ διαθέτουμε τουλάχιστον μία αναγνώστρια ψυχολόγο, μπορείτε να ρωτήσετε αυτήν, άμα δεν πιστεύετε τον αρχιτρόφιμο του ιδρύματος. Καρα-lol!!!) Το ίδιο βιολί βαράνε κι οι αρδ, που εισήγαγαν την αμερικανιά της «γενιάς». Ωρέ αρδ, άλλο είναι ένας πολυφυλετικός πολτός χωρίς ιστορία, που δεν έχει από πού να πιαστεί (καί πιάνεται απ’ το πιστόλι, το δολλάριο, καί τη χρονιά αποφοίτησης), κι άλλο εμείς! Καί τί σημασία έχει το πότε γεννήθηκε κάποιος; το ίδιο είναι ο εργατικός με το κοπρόσκυλο, ή ο έξυπνος με τον βλάκα, επειδή όλοι τους γεννήθηκαν πχ το 1979;  Άειντ’ από ‘δώ, ζά!!!

Αυτές, λοιπόν, οι πονηρές πολιτικάντικες «ισότητες» δίνουν γιά παράδειγμα πτυχία καί διδακτορικά στον κάθε άχρηστον, ή ίδια σύνταξη σ’ αυτόν με τα δωδεκάμιση χιλιάδες ένσημα, με τον άλλον με τα τρείς χιλιάδες ένσημα. (Ή στον κάθε πονηρό απ’ το Μπαλγκαριστάν – που είναι, μάτια μ’, κι αυτός μέλος της «Ε»Ε.) Ή τα ίδια επιδόματα με τους νοικοκυραίους φορολογούμενους, καί στους Βρωμά (που δεν πληρώνουν ποτέ τους ούτε δεκάρα φόρο). Γι’ αυτό καταντήσαμε εδώ που καταντήσαμε. (Κι έχουμε πρωθυπουργό έναν αγράμματο καί κακοηθέστατο μπαγλαμά, μονοψήφιου δείκτη νοημοσύνης. Τον δεύτερο στη σειρά αυτού του είδους διπόδων.)

Τώρα τελευταία, μάλιστα, δίνουν περισσότερα δικαιώματα στον κάθε λαθροβρωμιάρη, παρά στους αυτόχθονες Έλληνες!… Σε σημείο να σε φτάνουν να λες, πού ‘σαστε μασώνοι του 1789 με τις «ισότητες», να σιάξ’ η βάρκα του Ψευτο-ρωμαίϊκου!!!

 

Τέλος πάντων, το συμπέρασμα είναι πως στις κρίσιμες στιγμές που έρχονται, κυβερνήτες της Ελλάδας δεν θα είναι οι οποιοιδήποτε (πονηροί, πανικοβλημένοι, αμετροεπείς «πατριώτες» αρχηγοί κομμάτων-«σφραγίδων», «σοβαροί» τέκτονες, καί λοιποί άσχετοι κι ακάλεστοι), αλλά μόνον όσοι διετέλεσαν αρχηγοί σε κρίσιμες καταστάσεις στο παρελθόν. (Καί, ναί, ζουν ανάμεσά μας μετενεσαρκωμένοι.) Στο κάτω-κάτω, θέλετε ισότητα; Οκέϋ, να σας την κάνω τη χάρη! Βρήτε με τα φιλαράκια σας ποιό μυθολογικό μας αρχέτυπο σας ταιριάζει, στελεχώστε το, βάλτε στόχους, κι ορμάτε! Στην πράξη κρίνονται όλα καί κρινόμαστε όλοι.

Εμένα, όμως, θα μου επιτρέψετε να ελπίζω κυρίως σ’ ένα «σώμα» περίπου δεκαπέντε χιλιάδων ατόμων, το οποίο καί τελικά θα καθαρίσει την κόπρο του …Ροσίλδου. Όπως καί να νομίζω ότι οι ενσαρκωτές όλων των αρχετύπων που εννοώ, ξαναζούμε μαζί, σήμερα, ταυτόχρονα, εδώ στην Ελλάδα – καί είναι θέμα χρόνου να το καταλάβουν, όσοι απ’ αυτούς δεν το κατάλαβαν ακόμη. (Κι εννοείται, να βρεθούμε όλοι μαζί καί να δράσουμε.)

 

Πάμε, όμως, να δούμε τα αρχέτυπα που «παίζουν» (καί συγνώμη, αν ξεχνάω κάποιο) :

i. Εξερευνητικό – κατασκοπευτικό – κομμάντο ειδικών αποστολών.

Η Αργοναυτική Εκστρατεία.

 

ii. Αμυντικό με αντεπίθεση, μετά από επίθεση εκ Δυσμών.

Ο Ατλαντο-Ελληνικός Πόλεμος.

Το Έπος του 1940.

Σημειώστε ότι εδώ, σ’ αυτήν ακριβώς την περίπτωση, το αμιγώς αμυντικό (πχ Ρωμαίοι, Δ’ Σταυροφορία) είναι σκέτη καταστροφή γιά την Ελλάδα. (Καί μπράβο του, του Κατσιμήτρου, που ενστικτωδώς το κατάλαβε, καί διενήργησε αντεπίθεση.)

 

iii. Αντεπίθεση, μετά από επίθεση εξ Ανατολών.

Μ. Αλέξανδρος.

Πάλαι ποτέ Διόνυσος στην Ινδία. (Το 8,500 πΧ.)

 

iv. Ολοκληρωτικό ξεκαθάρισμα εχθρικού κέντρου.

…Καί, ει δυνατόν, τελειωτικό.

Θησέας στον Λαβύρινθο.

Τρωϊκός Πόλεμος.

Μ. Αλέξανδρος στη Θήβα.

 

v. Μακέλεμα του εχθρού, με προηγηθείσα θυσία.

…Καί τακτική «καμμένης γής».

Θερμοπύλες καί Σαλαμίνα.

Αλαμάνα καί Δερβενάκια.

Έξοδος Μεσολογγίου καί Μάχη Αράχωβας.

 

Αυτά είναι τα ομαδικά αρχέτυπα. Υπάρχουν καί ατομοκεντρικά, αλλ’ αυτά στοχεύουν μονάχα στην κατά κάποιο τρόπο θέωση του ήρωα – καί δεν έχουν θέση στον επερχόμενο καιρό με τα τυφωνικά γεγονότα που περιμένουμε (όπου συμμετέχουμε άπαντες, θέλουμε-δε θέλουμε). Πχ η Οδύσσεια, ή ο Δαίδαλος. Εδώ, όμως, προσοχή! Γιά να επιτύχουν αυτά που ονειρευόντουσαν, ο μεν Δαίδαλος έχασε καί ανηψιό καί γυιό, ο δέ Οδυσσέας ολόκληρο πλήρωμα!

Όθεν τα ατομοκεντρικά ξεχάστε τα. Το μόνο, ίσως, που παίζει, είναι ο Ηρακλής με τους 12 άθλους του. Όποιος λεβέντης νέος το επιθυμεί… από μένα, εντάξει! Άλλως τε, μπορεί καί να χρειαστούμε διάφορα καλούδια, όπως πχ τα μήλα των Εσπερίδων. Άρα, κάποιος πρέπει να πάει να μας τα φέρει!  🙂

 

Μιά τελευταία σημείωση: τα αρχέτυπα είναι αυτά που ξέρουμε, όμως γιά υλοποίησή τους στις σημερινές συνθήκες πολλά στοιχεία τους έχουν αλλάξει. Πχ ενδεχομένως να μη συνεργαστεί ακριβώς ο ίδιος αριθμός ατόμων. Ή, οι σημερινοί πρωταγωνιστές να διαμένουν αλλού ‘ντ’ αλλού, ενώ στην ορίτζιναλ Αργοναυτική καί στον Τρωϊκό μαζεύτηκαν σε κοινό σημείο εκκινήσεως.

Γι’ αυτό, εξετάστε τα όλα με προσοχή. Βάλτε κάτω τα δεδομένα καί τις δυνάμεις σας, κι ο Θεός της Ελλάδας βοηθός!

 

Υγ 1: Έτσι, γιά παράδειγμα: το βλέπετε πως -σύμφωνα με το τρίτο αρχέτυπο-, μετά από επίθεση εξ Ανατολών, πρέπει να διενεργήσουμε αντεπίθεση …μέχρι την «Κόκκινη Μηλιά»; Όθεν, τζάμπα ταξίδι μέχρις εδώ έκαναν τα λαθρομούσλιμζ. Αρκεί να μην κάτσουμε στ’ αυγά μας εμείς. Να μην πούμε: «- Εντάξει, τα διώξαμε τα λάθρο, τώρα στα του οίκου μας!» Θα είναι λάθος μας.

Υγ 2: Γιατί αρχέτυπα; Διότι, όπως πάντα, έχουμε τις λύσεις έτοιμες από Μυθολογία κι Ιστορία. Μήπως νομίζετε ότι, μέσα στον επερχόμενο κοσμοχαλασμό, θ’ αυτοσχεδιάσετε γιά να πετύχετε τους επιθυμητούς στόχους μας;

Ελεύθερα από μένα, αλλά δεν το βλέπω.

Υγ 3: Παραλίγο να το ξεχνούσα… Καί τί γίνεται, αν φτιάξουμε πχ είκοσι τσούρμα Αχαιών με 20 Αγαμέμνονες; Έ, ένα τους θα κάνει τη χοντρή δουλειά, καί τα υπόλοιπα συμπληρωματικές. Αλλά, όλα είναι δεκτά. Όλα χρήσιμα!

Καί τί γίνεται, αν «κάποιοι» -που διαβάζουν τις σοφίες μου- φτιάξουν κι αυτοί Αργοναύτες καί δοκιμάσουν να μας καταστρέψουν με -όπως λέγεται- «συμπαθητική μαγεία»; Είτε κάνοντας επίτηδες βλακείες, είτε στρέφοντας τη δική τους Αργώ στο λεγόμενο «αριστερό μονοπάτι»; Ξέρετε, γιά να χτυπήσει στο αιθερικό αποτύπωμα, κτλ.

Γνώμη μου, πως δεν θα γίνει τίποτε απολύτως εις βάρος μας. Τα αρχέτυπα αυτά απαιτούν κι Έλληνες γιά να δουλέψουν! Όπως δεν θα δουλέψει με μας ένα ξένο αρχέτυπο, όπως πχ «Ο Τζάκ καί η φασολιά», ή «Τα νέα ρούχα του βασιλιά».

Τώρα, θα μου πείς, γιατί τότε «αυτοί» μαθαίνουν τον Θουκυδίδη απέξω καί πάνε να τον εφαρμόσουν; Έ, η Ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα!  🙂

Συμπλήρωμα στο «Παρελθόν-παρόν-μέλλον;»

81 Σχόλια

(προηγούμενο)

ερικά ακόμη, απαραίτητα συμπληρώματα. Η βιασύνη -δυστυχώς- σπάνια επιτρέπει την πληρότητα! (Καί δεν είναι η πρώτη φορά που την πατάω.)

 

α. Στην ίδια την ιστορία – 1.

Στην παλιότερη (καί ανολοκλήρωτη) σειρά αναρτήσεων γιά τον Παλαμήδη, κάποια στιγμή θα σας έλεγα γιά τον λίθο της Ήρας στην Ιωλκό καί τις τρομερές δυνάμεις του. Είναι ακριβώς αυτός, που έβγαλε τα «φίδια» από την θάλασσα που έπνιξαν τον Λαοκόοντα καί τους γυιούς του. (Δεν ήταν φίδια, ηλεκτρομαγνητικός στρόβιλος ήταν.) Έ, λοιπόν, ο Ιάσων εξαπέλυσε τις δυνάμεις του λίθου μέχρις αυτού του σημείου, κι όχι γιά να καταστρέψει το Ίλιον ολοσχερώς – αν καί μπορούσε.

Σύμφωνα με όσα εξιστορήσαμε, καταλαβαίνετε πολύ καλά έναν λόγο, γιά τον οποίον δεν το έκανε. Κινδύνευαν τα παιδιά του!

(Καί -παρά λίγο- τραγική ειρωνεία της τύχης, όμως, έ; Ο ένας γυιός του Ιάσονα, ο Έλενος, πολεμούσε από τη μία πλευρά, κι ο άλλος, ο Εύνηος, απ’ την άλλη!…)

Αν στο σημείο αυτό ρωτήσετε γιατί δεν «καθάρισε» την κατάσταση ο λίθος σε μιά μέρα προς χάριν των Αχαιών, αλλ’ αντίθετα η ιστορία τράβηξε μιά πλήρη δεκαετία με πάμπολλους νεκρούς εκατέρωθεν, η απάντηση είναι πως δεν ανακατευόμαστε στην πορεία των άλλων ανθρώπων, εκτός αν μας ζητηθεί – ή εάν κινδυνεύουμε. Ειδικά αν διαθέτουμε υπερδυνάμεις ή/καί υπερόπλα.

Καί γιατί, παρακαλώ; Αφού είμαστε δυνατοί καί μπορούμε να κάνουμε το κέφι μας, γιατί να συγκρατηθούμε;

Δεν θα το αναπτύξω, διότι χρειάζεται ολόκληρο σύγγραμμα. Πάντως, έννοιες όπως: ελεύθερη βούληση, ευθύνες, πεπρωμένο, Συμπαντικός Νόμος, κτλ, νομίζω πως σας μπάζουν στο νόημα της απάντησης. Η ελεύθερη βούληση των Αχαιών ν’ ακολουθήσουν έναν αδίστακτο καί πονηρό τυχοδιώκταρο, έπρεπε να έχει καί άσχημες συνέπειες – κι όχι να τη βγάλουν αβρόχοις ποσίν. Διότι, αν δεν είχε τότε άσχημες συνέπειες, θα είχε αργότερακι ίσως χειρότερες.

(Αυτά ακριβώς να τα θυμηθήτε, την επόμενη φορά που θα γίνουν εκλογές – καί αρκετοί από σας θα πάνε εκδρομή, ή θα ξαναψηφίσουν τους ίδιους αλήτες, που κατέστρεψαν την Ελλάδα.)

 

[«- Καί πού βρίσκεται σήμερα  αυτός ο λίθος, ώ Εργοδότα, να κάνει τα θαύματά του, τώρα που τον χρειαζόμαστε όσο τίποτε;»

Κρυμμένος από τότε …κάπου… καί κλειδωμένος με πολλαπλό αιθερικό κλείδωμα. Καμμία τύχη γιά τους επίδοξους Ιντιάνα Τζόουνς, δηλαδή.

Θα ξαναβγεί στην επιφάνεια τη στιγμή που πρέπει, κι όχι τώρα – που τον ζητάει εντόνως κι ο δικός μου ο παρορμητικός χαρακτήρας. Καί θα ξαναβγεί, γιά τους λόγους που πρέπει. (Κάτι είπαμε παραπάνω.) Κι όταν ξαναβγεί…

…Ας χαρούνε τ’ ανθρωπάκια τα πυρηνικά τους καί τα πολεμικά τους καραβάκια καί τους δορυφόρους τους, όσο έχουνε ακόμη χρόνο. Διότι μετά…

Βέβαια, ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ πως μέχρι την επαναποκάλυψη του λίθου οι Έλληνες δεν καθόμαστε αδρανείς.]

 

α. Στην ίδια την ιστορία – 2.

Όπως ξαναείπα, πολύ χρήσιμη η μαθησιακή περιέργεια. Εντάξει, το Διαδίκτυο δεν είναι κι ό,τι καλύτερο ως πηγή, αλλά επιτέλους τέτοια αδράνεια δεν δικαιολογείται. Τέτοια νοητική τεμπελιά! Το να βαρυέται κάποιος να κάνει δυό-τρία κλίκ με το ποντίκι του, γιά να βρεί χρήσιμες ιστοσελίδες να διαβάσει, είναι αρρώστεια.

Λοιπόν, μελετούσα τα περί Ελένου, οπότε έφτασα στον χρησμό που έδωσε στον Οδυσσέα, γιά το πώς θα πέσει η Τροία. Ανάμεσα στους όρους ήταν καί το να έρθει να πολεμήσει ο γυιός του Αχιλλέα, ο Νεοπτόλεμος. Επειδή, τώρα, αμέσως τσίνησε το μαθηματικό κομμάτι του μυαλού μου (διότι δεν έβγαιναν οι ηλικίες – ο Νεοπτόλεμος δεν μπορούσε να είναι πάνω από 17 ετών το πολύ), είχα την περιέργεια να διαβάσω τις πληροφορίες που έχουμε καί γι’ αυτόν. Κι εκεί, έμεινα κάγκελο.

Σκοτώθηκε, λέει, στους Δελφούς. Τον μαχαίρωσε ιερέας του Απόλλωνα επάνω στον βωμό!!!!!

Προφανώς, προφανέστατα πρόκειται γιά εκδίκηση, γιά οφθαλμόν αντί οφθαλμού… μιά που ο παππούς του Νεοπτόλεμου (ο Πηλέας) ξεπάτωσε την εξ αρρενογονίας διαδοχή του Πελία. Καί προφανώς, προφανέστατα ο συγκεκριμένος ιερέψ δεν έτρεφε κανέναν σεβασμό γιά τα ιερά καί τα όσια των Ελλήνων. Τώρα, μιά που ο Πελίας ήταν Ατλάντειος, καταλαβαίνουμε τί ήταν κι αυτό το καθήκι-«ιερέας». Κάτι γιά διείσδυση «μαύρων» πρακτόρων στα ιερατεία μας καί στις ηγεσίες μας λέγαμε, έ; Καί μάλιστα, αρκετά παλιά – όχι από την εποχή των Γεφυραίων καί μετά. Πολύ πιό πρίν.

Καί δυστυχώς, καί με χρονική συνέχεια. Δώδεκα αιώνες αργότερα, οι Δελφοί δώσανε χρησμό σ’ εκείνον τον βλάκα, τον Αριστόδημο τον Μεσσήνιο, να …θυσιάσει την κόρη του. (Τη θυσίασε, αλλά τον πόλεμο τον έχασε.) Άσε το αισχρό γλείψιμο των Δελφών στους Πέρσες, κατά την κλασική εποχή.

Η διείσδυση αυτή δεν τεκμηριώνεται μονάχα με δυό-τρείς περιπτώσεις, σαφώς χρειάζεται εκτενέστερη μελέτη. Αλλά ο γράφων αδυνατεί να τη συγγράψει. (Αν ήμουν ιστορικός με πλήρη απασχόληση, κάτι γινόταν.)

 

β. Στο σήμερα.

Γνωρίζω άριστα πως τα γραφόμενά μου, οι καταγεγραμμένες πεποιθήσεις μου, σε πολλούς θα φανούν τελείως ανεδαφικά. Στην καλύτερη περίπτωση, οι άνθρωποι θα μου πουν πως έχω πολύ υψηλή φαντασία, καί χαραμίζομαι που δεν γράφω μυθιστορήματα καί σενάρια. Στη χειρότερη, θ’ αναρωτηθούν γιά τη διανοητική μου κατάσταση – καί γιά το πώς  γίνεται να κυκλοφορώ ελεύθερος καί άνευ κηδεμόνος! Lol!!! (Οι πλέον κακεντρεχείς θ’ αναρωτηθούν γιατί δεν φοράω λουρί καί φίμωτρο! Καρα-lol!!!)

Δεν θα καθήσω να δώσω εξηγήσεις, πολλώι δέ μάλλον ν’ απολογηθώ γι’ αυτά που σκέφτομαι, αλλά (κατά κάποιο τρόπο) θ’ αντιγυρίσω τα ερωτήματα.

  • Αλήθεια, όταν (κι αν – γιά να είμαστε ρεαλιστές) έρθει η ώρα της εξέγερσης των Ελλήνων, θα ψάχνετε εκείνη τη στιγμή γιά ηγέτες καί οργάνωση; Ή σκοπεύετε ν’ αυτοσχεδιάσετε με τις δικές σας δυνατότητες;
  • Ή νομίζετε πως όοοολοι αυτοί οι ανά τα Ιντερνέτια αυτόκλητοι ηγέτες της χώρας μας θα κάνουν τίποτε ουσιαστικό καί χρήσιμο την κρίσιμη στιγμή; (Εδώ δεν κάνουν τώρα, που τα ζόρια δεν φτάσαν ακόμη στη βιολογική μας υπόσταση. Ή, μάλλον, κάνουν: τσακώνονται, καί τη λένε ο ένας στον άλλον.)

Εάν άκουσα τρία «όχι» στη σειρά, τότε:

  • Δεν είναι καλύτερο να ξαναγίνουν κατευθείαν ηγέτες καί να βάλουν τα πράγματα σε μιά ιεραρχημένη τάξη αυτοί, που κάποτε το είχαν ξανακάνει; Καί δή, από τώρα;

Εάν απαντήσατε «ναί», τότε καλά θα κάνουν οι ακόμη «κοιμώμενοι» δικοί μου να ξυπνήσουν, καί να λάβουν τη θέση τους στο καράβι!

Βεβαίως, ακριβώς το ίδιο ισχύει καί γιά τους λοιπούς ακόμη «κοιμώμενους» συν-Έλληνες: Βρήτε πάραυτα τί σας ταιριάζει από αρχαία Ελλάδα καί Μυθολογία, πάρτε θέση στην ομάδα, καί αναβιώστε το!

Απλή, απλούστατη συνταγή, κι αλάνθαστη. Μην πελαγοδρομείτε! Αυτοσχεδιασμοί δεν θα υπάρξουν. Καί μην ακούτε τον κάθε πράκτορα καί τον κάθε μαλάκα. Το ένδοξο παρελθόν της Ελλάδας μας μιλάει, καί είναι σα-φέ-στα-το.

 

Με την ευκαιρία, να ξηλώσω καί να πετάξω στα σκουπίδια ακόμη μία «προφητεία» των πέραν του Ατλαντικού …μοναστηριών.

Σίγουρα θά ‘χετε ακούσει τα διάφορα περί του ευσεβούς βασιλέως Ιωάννη «εκ πενίας», μπλά-μπλά-μπλά. Λοιπόν, καλοί μου άνθρωποι, σας ερωτώ: Όλα αυτά τα θαυμαστά προφητευόμενα, αυτός ο Ιωάννης θα τα κάνει μόνος του; (Ούτε σε τσίρκο να δούλευε!) Δεν θα χρειαστεί επιτελείο; Φυσικά θα χρειαστεί! Πλην όμως, οι «προφήτες» της …Θείας αμέλησαν να …προφητεύσουν καί δυό κουβέντες γιά το επιτελείο αυτό. (Καί τώρα που το μαρτύρησα, είναι αργά γιά …διορθώσεις. Οι προφητείες δεν είναι υπουργικές αποφάσεις, γιά να …»επανανακοινώνονται επί το ορθότερον»!)

Ακριβώς αυτό είναι το στοιχείο, στο οποίο αυτή η «προφητεία» πάσχει αγρίως. Έλα, όμως, που καί τα μυαλά των νεο-Ελλήνων πάσχουν αγρίως, γι’ αυτό καταπίνουν αμάσητες κάτι τέτοιες μαλακίες – καί η …Θεία ουδόλως ανησυχεί γιά την τύχη των τούβλων που εκτοξεύει. Με τέτοιον λαό σαν τον σημερινόν δικό μας, σκατά πιάνει η …Θεία, χρυσάφι γίνονται. (Πώς να μη χαίρονται μετά με την κατάντια μας Μακρόν, Μέρκελ, Ντάϊσελμπλουμ, καί λοιπά παρεμφερή ανθρωποειδή; )

(Άσε καί τ’ άλλα τα προφητολούλουδα, περί «Εξαδακτύλου», κτλ. Δηλαδή, την Ελλάδα θα τη σώσει κάποιος με βιολογικές ατέλειες; Κι αν αυτές επεκτείνονται καί στο μυαλό του; Σκέφτηκε κανείς τις συνέπειες τέτοιων ισχυρισμών;

Ά σαπέρα, ρέ!!!)

 

Λοιπόν, τέλος – καί δεν το ξανασυζητάμε. Ακούστε τη Μυθολογία μας καί την Ιστορία μας, εφαρμόστε την, καί δεν θα χάσετε.

Γιά την ακρίβεια, μ’ αυτόν τον τρόπο όλοι οι Έλληνες θα βγούμε κερδισμένοι.

 

Παρελθόν, παρόν, άνθρωποι – καί το μέλλον; – β’

8 Σχόλια

(προηγούμενο)

τσι δένουν όλα, καί μπαίνει στη θέση της η ψηφίδα που έλειπε από το συγκεκριμένο μέρος της μυθολογικής αφήγησης! Ιδού η αιτιολόγηση:

 

Αφ’ ενός: Τα παιδιά του Ιάσονα καί της Μήδειας στην Τροία, ωσάν όμηροι σε ανοιχτή φυλακή, αποτελούσαν ένα ακόμη παράδειγμα της κατάστασης, όπου πρίγκηπες μεγαλώνουν σε ξένες αυλές εχθρικού προς την πατρίδα τους χαρακτήρα. Όπως ο Αττίλας, που μεγάλωσε στη Ρώμη, ή διάφορες Βυζαντινές πριγκήπισσες που παντρευόντουσαν Σελτζούκους, κτλ. Αυτές οι «ομηρείες» συντελούσαν σε μιά ειρήνη μεταξύ των ενδιαφερομένων/εμπλεκομένων, έστω καί με το στανιό επιβεβλημένη, έστω καί προσωρινή. (Βάλτε στο λογαριασμό καί τις προσπάθειες των «φιλοξενούντων» γιά πλύση εγκεφάλου των ξένων, ώστε τη μέρα που ο ξένος πρίγκηπας θα επανερχόταν στην πατρίδα του, να κομίσει «καινά δαιμόνια» – καί, φυσικά, να επηρεάσει καταστάσεις, μή λαμβάνοντας ως κριτήριο το καθαρό συμφέρον της πραγματικής του πατρίδας.)

Οπότε, εδώ καθίστατο φανερό ότι, αν πείραζε κανείς τα παιδιά αυτά, θα είχε να κάνει με την Ελλάδα ολόκληρη… αλλά καί με την Κολχίδα. (Υποτίθεται ότι ο Αιήτης θα αποδεικνυόταν καλός παππούς, κι όχι σκληρόκαρδος.) Χώρια η Θράκη – λόγωι του πρώτου θετού πατέρα τους, του Φινέα. Άρα, δεν ήταν σώφρον να επιχειρηθεί κάτι τέτοιο.

 

Αφ’ ετέρου: Επειδή τα νέα καί τότε μαθευόντουσαν γρήγορα, κι επειδή ο Ιάσων είχε αρκετούς φανερούς (καί κρυφούς) εχθρούς, τα παιδιά δεν γινόταν να πάνε στην Ιωλκό – ούτε ν’ αποκαλύψουν σε κανέναν την πραγματική βιολογική καταγωγή τους. Επίσης, εκείνον τον καιρό ο Ιάσων με τη Μήδεια ζούσαν σε εξορία στην Κόρινθο, με την προοπτική να επιστρέψουν στην Ιωλκό να μή διαφαίνεται στο ορατό μέλλον. Άρα, το Ίλιον ήταν η καλύτερη λύση… καί γιά την περίπτωση που ο Αιήτης θα ζητούσε την κεφαλή των παιδιών επί πίνακι. (Η Σαλμυδησσός, ως μικρή πόλη, δεν θ’ άντεχε επί πολύ έναν πιθανό πόλεμο με ολόκληρη Κολχίδα – γι’ αυτό τα παιδιά έπρεπε να βρούν ασφαλέστερη διαμονή.)

Εδώ πρέπει οπωσδήποτε ν’ αναφέρουμε τη διείσδυση του Ατλάντειου ιερατείου τόσο στην Ιωλκό, όσο καί στην Τροία. Στην Ιωλκό δεν είχαμε απλά ιερατείο… εκεί είχαμε ολόκληρο βασιλιά Ατλάντειο! Τον Πελία. Που, άμα έπιανε τα παιδιά στα χέρια του, αλοίμονο τόσο σ’ αυτά, όσο καί στους γονείς τους. Άρα, τα δίδυμα δεν γινόταν με τίποτε να πάνε στην Ιωλκό.

Στην Τροία, το ιερατείο των Ατλάντων είχε διεισδύσει μέν στο εντόπιο ιερατείο (κι ήταν αυτό, που έβαζε στους Τρώες τα φυτίλια γιά πόλεμο με τους Αχαιούς), αλλά ο Πρίαμος με τους δικούς του εξακολουθούσαν να κρατάνε γερά τα χαλινάρια. Τουλάχιστον δεν ανησυχούσαν από μιά σύναξη λίγων (καί προς το παρόν κρυφίως κινουμένων) «αιρετικών», καί απλώς την ανεχόντουσαν. (Υπόψη, τη διείσδυση των Ατλάντων στην Τροία του Πριάμου δεν την έχω τεκμηριώσει. Ακόμη την ερευνώ – αλλά θεωρώ πως δεν μπορεί η κατάσταση να ήταν διαφορετική απ’ αυτό που περιγράφω.)

 

[Παρένθεση: Συνήθως είναι οι άντρες, που σκέφτονται με το κάτω κέντρο αποφάσεων… καί προξενούν ζημιά. Ποιός ξέρει, λοιπόν, σε ποιά κρυπτο-Ατλάντεια παλλακίδα του του σχοινιού καί του παλουκιού έσπειρε ο Πρίαμος τον Πάρη!… Κι αν οι πηγές αναφέρουν ως  μητέρα του Πάρη την Εκάβη, προσωπικώς δεν έχω πειστεί πως ήταν αυτή.

Βλέπετε, στα βουνά καί στους τσοπαναραίους στέλνανε τα νεογέννητα που δημιουργούσαν κοινωνικό πρόβλημα, κι όχι τα παιδιά από γνήσιο γάμο. (Όρα Βάκχες -που γκαστρωνόντουσαν απ’ τον πρώτο τυχόντα στα όργια-, Οιδίποδα, καί λοιπά παραδείγματα.) Άρα, πρέπει να είναι μεταγενέστερος ο μύθος ότι η Εκάβη δήθεν είδε όνειρο πως γέννησε αναμμένο δαυλό, κτλ, ο οποίος μύθος βγήκε καθαρά γιά να μπαλώσει την αφήγηση… καί τις νεανικές ( ; ) απερισκεψίες του -όντως σεβαστού- Πριάμου.

Να ξέρετε, επίσης, πως όνειρα κι οράματα σχετικά με τα παιδιά τους οι γυναίκες βλέπουν απ’ τη σύλληψη ακόμη – καί καθ’ όλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Δεν περιμένουν πρώτα να γεννηθεί το παιδί, γιά να τα δουν μετά. Άρα, ο μύθος αυτός όντως χωλαίνει.]

 

Εκ τρίτου: Παρατηρούμε ότι τόσο ο Φινέας, όσο κι η Κασσάνδρα, έχουν δύο κοινά χαρακτηριστικά. Την μαντική τέχνη, αλλά καί μιά μορφή άρνησης των θεών της τότε εποχής. Ο μεν Φινέας τον Δία τον …συνδέει κανονικά με Κάϊρο, η δέ Κασσάνδρα αρνείται επιμόνως το φλέρτ του Απόλλωνα. Ταυτόχρονα, καί οι δυό τους πληρώνουν ένα τσουχτερό αντίτιμο γιά την «αθεΐα» τους. (Πιό βαρύ ο Φινέας.)

Τί μπορεί να σημαίνει αυτό; Πως ο Φινέας είχε βρεί τον τρόπο να μαντεύει, χωρίς την -όποια…- βοήθεια κάποιου θεού. Τον τρόπο αυτόν, την τέχνη της μαντείας, τη δίδαξε καί στα δίδυμα. Αλλά ως πιό τσαμπουκαλού απ’ το αδερφάκι της, η Κασσάνδρα απ’ τις διδαχές του Φινέα κράτησε καί την «αθεΐα». (Ο Έλενος φαίνεται πιό χαμηλών τόνων άτομο.) Φυσικά, ο Φινέας τα δασκάλεψε γενικώς τα παιδιά – σίγουρα τους είπε κι άλλα (πώς να φερθούν εκεί που θα πάνε, κτλ). Καί, κάποια στιγμή, με τα παιδιά καί τους γονείς τους μακριά του, μετέβη στον Άγιο Πέτρο γιά επανενσάρκωση. Ευτυχώς, άφησε πολλούς δικούς του απογόνους, καταπώς τα λέει η Μυθολογία.

Πάντως, το αίμα νερό δεν γίνεται, διότι κάποια στιγμή (κατά τη διάρκεια του Τρωϊκού) ο Έλενος πήρε χαμπάρι γιά ποιούς πολεμούσε, καί σταμάτησε να πολεμάει! Η πλάκα είναι πως, όταν τον αιχμαλώτισε ο Οδυσσέας, αγνοούσαν καί οι δυό τους πως είναι στενοί συγγενείς!!! (Ο Έλενος ήταν μικρανηψιός του Οδυσσέα, διότι Οδυσσέας καί Ιάσων ήσαν πρώτα ξαδέρφια. Οι μητέρες τους ήταν αδελφές.) Η Κασσάνδρα, πάλι, τα είχε δεί όλα (καταστροφή Τροίας, κτλ) από τα εφηβικά της χρόνια. Γι’ αυτό δεν παντρεύτηκε ποτέ, γι’ αυτό υπέμενε τα πάντα στωϊκά.

Τέλος, η παραλλαγή του μύθου, που θέλει τον Έλενο να πηγαίνει στη Θράκη με την Εκάβη καί την Ανδρομάχη (μετά την πτώση της Τροίας), είναι η πιό σωστή απ’ όλες. Πάντα ξαναγυρνάμε στις παλιές αγάπες… στην πατρίδα μας της παιδικής μας ηλικίας! (Τί να κάνει ο Έλενος στην Ήπειρο; ν’ αρμέγει γίδες; )

 

Έτσι συμπλήρωσα το συγκεκριμένο κενό της αφήγησης της Αργοναυτικής. Με λογική καί με πρακτικώς ελεγχόμενες υποθέσεις. Καί έχοντας κατά νούν την τρομερή ρήση του Σέρλοκ Χόλμς, ότι: «…- Κάτι είναι έτσι, επειδή δεν μπορεί να είναι αλλοιώς!» (…αγαπητέ Γουώτσον!).

Να μην το ξεχάσω: από το κομμάτι αυτό του μύθου, καταλαβαίνουμε ότι ο Φινέας είχε τον τρόπο του να σκαλίζει το Μάτριξ – καί δή, με σωστά αποτελέσματα. Τώρα, πού βρήκε αυτή τη γνώση, ποιός του τη δίδαξε, κτλ κτλ, αγνοώ μεγαλοπρεπώς.

 

Το σήμερα.

Το ότι επανενσαρκωνόμαστε, είναι κοινός τόπος. Μπορεί, βέβαια, καί όχι, οπότε σ’ αυτή την περίπτωση (εκείνο που συμβαίνει, είναι πως) κουβαλάμε ως πακέτο το πρότυπο κάποιου ανθρώπου του παρελθόντος. Κάνουμε όσα έκανε αυτός, φερόμαστε όπως αυτός, αντιλαμβανόμαστε σύμβολα / όνειρα / οιωνούς όπως αυτός, κτλ. Νομίζω πως δεν έχει σημασία τί γίνεται ακριβώς (αν κι εγώ είμαι υπέρ της πρώτης άποψης), αλλά σημασία έχει το αποτέλεσμα: φερόμαστε σαν παιδάκια σε λούνα πάρκ, που κάθε φορά ανεβαίνουμε στο αγαπημένο μας παιχνίδι. Ξανά καί ξανά καί ξανά, επ’ άπειρον ( ; ). Άλλος στα συγκρουόμενα, άλλος στη «μπαλλαρίνα», κτλ.

Είπατε τη λέξη «Μάτριξ»; δεν έχετε καθόλου άδικο.

Απ’ όλους τους ρόλους, λοιπόν, απ’ όλ’ αυτά τα αποκριάτικα κοστούμια που βρίσκουμε στο βεστιάριο του Μάτριξ, επιλέγει (συνειδητά, ή ασυνείδητα) από ένα ο καθένας μας, καί πορεύεται.

 

Τέλος πάντων, ο γράφων κάποια στιγμή συνειδητοποίησε ότι συμμετέχει σε μιά σύγχρονη Αργοναυτική Εκστρατεία. Κι όχι μόνον!…

Προσέξτε: τα σημαντικά αρχαία πρόσωπα του μύθου αυτού είναι μερικές εκατοντάδες. Διότι, καί μόνον οι Αργοναύτες είναι 55. Βάλε, τώρα, στον λογαριασμό την πατρική οικογένεια του Ιάσονα (αλλά κι αυτές που έφτιαξε – διότι, ας μην ξεχνάμε, απέκτησε παιδιά κι απ’ την Υψιπύλη, στα δέ ύστερα χρόνια του παντρεύτηκε τη νεανική του αγάπη, την Ονησίκλεια), την οικογένεια του Πελία, την οικογένεια του Πηλέα, την οικογένεια του Αιήτη, τις οικογένειες των Αργοναυτών… συν τα «πλαϊνά» πρόσωπα (δηλ. τα εκτός της κύριας αφηγηματικής γραμμής), πχ τον Φινέα με την οικογένειά του, τελικά μαζεύεται ένα όντως πολυάριθμο πακέτο. Οι γνωριμίες μου, λοιπόν, συν η (εντάξει, υποκειμενική μου) αντίληψή μου κάποιων καταστάσεων, με έπεισαν πως αρκετά απ’ αυτά τα πρόσωπα είναι πάλι εδώ. Καί με την ίδια λογική, εάν βρίσκονται πάλι εδώ σήμερα τα 10% απ’ αυτά, γιατί να μή βρίσκεται καί το υπόλοιπο 90%;

Απ’ αυτά τα σημερινά πρόσωπα, μερικά γνωρίζονται μεταξύ τους (πάλι) καί μερικά όχι. Οι δε αλληλογνωριμίες (καί οι έχθρες…), απ’ όσα έχω καταλάβει, δεν είναι συνειδητές – με την εξαίρεση του γράφοντος, που (νομίζει ότι) ξέρει.

Τα παραπάνω, όμως, εκτός από ένα γοητευτικό μυθιστόρημα παύλα σενάριο (τρέμε Χόλλυγουντ!  🙂  ), συναποτελούν ένα υπερόπλο στα χέρια των γνωριζόντων. Με τέτοια γνώση, μπορούμε αμέσως-αμέσως τα εξής:

  • Ν’ αναγνωρίζουμε το ποιός είναι ποιός. (Σχετικά εύκολο είναι. Αρκεί η πρώτη «φλασιά» γιά κάποιον, καί μετά έρχεται η παρατήρηση της συμπεριφοράς των προσώπων που τον περιστοιχίζουν – καί, φυσικά, η αντιστοίχισή της με τα Μυθολογούμενα.)
  • Να ξέρουμε με ποιούς να πάμε, καί ποιούς ν’ αποφύγουμε.
  • Να ερμηνεύουμε συμπεριφορές. Ειδικά αυτές που έχουν να κάνουν μ’ εμάς. (Πχ γιατί ο Τάδε με αντιπαθεί καί κάθε φορά μου φέρεται αγενώς; Τί του έκανα; τού ‘φαγα το χρυσόψαρο; )
  • Να γνωρίζουμε το μέλλον! (Όχι από κληρονομικό χάρισμα, αλλά διότι τα ίδια αίτια φέρνουν τα ίδια αποτελέσματα.)
  • Να ξέρουμε να ελισσόμαστε, αποφεύγοντας τα λάθη του παρελθόντος – ως έμπειροι πιά.

Κι επιπλέον:

  • Να συνδυάζουμε παρελθόν καί παρόν (κάνοντας χρονικά άλματα μπρός-πίσω), διότι έτσι καλύπτουμε τα κενά αμφοτέρων.

Με τις πλήρεις ψηφίδες του παρόντος καλύπτουμε τα αφηγηματικά κενά του παρελθόντος, καί με τις πλήρεις ψηφίδες του παρελθόντος καλύπτουμε τη σημερινή μας άγνοια. Πχ γνωρίζοντας (α) το ποιός είναι ο Πελίας σήμερα, (β) ότι σε κάποιες πτυχές της -σημερινής- ζωής του τον κάλυψε άλλο λαμόγιο (καί ποιό), γνωρίζω ότι καί στην αρχαιότητα υπήρχε κι άλλο λαμόγιο που τον κάλυπτε. Μόνο που δεν το έχω εντοπίσει ακόμη, να ξετυλίξω κι άλλο κουβάρι παλαιών γεγονότων – δήθεν «αποκρυπτομένων». (Κούνια που τους κούναγε κάτι πονηρούς λογοκριτές καί κάτι φλάρους πορτιέρηδες μυστικών βιβλιοθηκών, ότι δήθεν -είναι τόσο μάγκες, που- συσκοτίζουν την ιστορική αλήθεια κι αποκόπτουν το πόπολο απ’ την πληροφόρηση!…)

 

Εν πάσει περιπτώσει, όλ’ αυτά δεν τα ανέφερα γιά εγκυκλοπαιδικούς λόγους. Η Αργοναυτική -με τους φανερούς, αλλά καί τους κρυφούς σκοπούς καί τρόπους της- είχε ως σκοπό τη διάσωση της Ελλάδας κατά την είσοδο της ανθρωπότητας στον μεγάλο μήνα του Κριού. Πράγμα που (δηλ. τη διάσωση της Ελλάδας) ο καθένας μας οφείλει, έχει ιερή υποχρέωση να κάνει καί σήμερα, παραμονές της εισόδου μας στον μεγάλο μήνα του Υδροχόου.

Φυσικά, ο καθένας μας έχει (ή μπορεί να επιλέξει) διαφορετικόν τρόπο να δράσει προς αυτή την κατεύθυνση. Αλλά ο γράφων, συν ο στενός πυρήνας των συναγωνιστών φίλων του, επιλέξαμε το «σενάριο» μιάς νέας Αργοναυτικής – ως συντονιζόμενοι στην ίδια συχνότητα. Ως ομοδονούμενοι! (Γειασάν του Άργου! Εκτός από όμορφα καράβια, φτιάχνει καί όμορφες λέξεις!  🙂  )

Καί βέβαια, πάντα έχουμε υπόψη μας ότι το Μάτριξ κάθε φορά παραλλάσσει το «παιχνίδι». Σήμερα, γιά παράδειγμα, δεν έχουμε ούτε Κολχίδα, ούτε Αιήτη, ούτε Μήδεια. Ο Αιήτης καί η Μήδεια όντως ξαναζούν σήμερα (καί μάλιστα ξαναείναι πατέρας καί κόρη του), όπως κι ο Άψυρτος (που τυγχάνει αδελφός της Μήδειας, καί δεν την χωνεύει καταντίπ καθόλου). Αλλά τυγχάνουν τελείως ήσυχα ανθρωπάκια, καί δεν πρόκειται να συμμετάσχουν σε τίποτε – αντί, δέ, δράκου, στην αυλή τους έχουν σπιτώσει γάταρο παιχνιδιάρη, χαδιάρη, δαγκωνιάρη, κ_υλιάρη, καί ούλτρα λαίμαργο καί χοντρό!

Ο εικονιζόμενος είναι επίτιμος αδελφός του αναφερομένου! Lol!!!

(Καφέ ραβδωτός είναι ο …γαλής, κύριε Σπ. Καμμία σχέση με μονόχρωμα άσπρα γατιά, καί λοιπά βδελύγματα! Καρα-lol!!!)

 

Μ’ αυτά καί μ’ εκείνα κατά νούν, να μαζευόμαστε σ’γά-σ’γά, Αργοναυτάκια μου!  🙂  Δεν υπάρχει χρόνος γιά χάσιμο!

 

Μιά αποτίμηση.

Εδώ τέλειωσα. Αυτή είναι η προσωπική μου προσπάθεια συμπλήρωσης των κενών του συγκεκριμένου μύθου. Στραβή, λειψή, αυτή είναι.

Θα έλεγα πως οι αναρτήσεις μου, αυτές που είναι, μοιάζουνε με έτοιμο μπετονένιο σκελετό σπιτιού. Δεν κινδυνεύουν από σεισμό, αλλά πάλι δεν είναι τελειωμένο πλήρες σπίτι. Σκελετός, όπου οι ένοικοι χτίσανε πρόχειρα (με τούβλα, αλλά καί χοντρά νάϋλον) έναν όροφο, ίσα-ίσα να μπούν μέσα, να μη βρέχονται καί να μην κρυώνουν. Σαν τα φτωχαδάκια, που χτίζουν το ισόγειο, κι απ’ τη σκεπή προεξέχουν σκουριασμένα απ’ την πολυκαιρία σίδερα που μουτζώνουν τον ουρανό, γιά «προοπτική» (χτισίματος άνω ορόφου).

Δεν είμαι συγγραφέας πλήρους απασχόλησης, το ξαναείπα. Ούτε διαθέτω όσα χρήματα κι όσον ελεύθερο χρόνο θα ήθελα. Το χειρότερο, δεν έχω δική μου ερευνητική ομάδα – που θά ‘πρεπε. Αλλά μήπως προτιμάτε απ’ τα δικά μου τις «φαβέλες» των …εξ αποκαλύψεως «Ελληνοκεντρικών»;

Στο κάτω-κάτω, αν ήδη έχω προσφέρει κάτι έστω καί λίγο σημαντικό, συμπληρώστε το. Δεν πρόκειται να σας κόψω πρόστιμο!  🙂

 

ΤΕΛΟΣ

 

Υγ: Το παρόν αφιερώνεται στον Φινέα, τον παλιόφιλο! Όταν είδα γραμμένα αυτά γιά τους «θεούληδες» καί τις αφραγκίες, ντάγκ!!! κατάλαβα αμέσως! Αλλά, όπως βλέπετε, τέσσερεις χιλιάδες χρόνια (καί κάτι ψιλά) είναι εντελώς φραγκοδίφραγκα μπροστά στο μεγαλείο της Ελλάδας μας. Κι ούτε την προσπάθεια προς κατάκτηση των ίδιων στόχων την υπολογίζω. Σαν τιμωρία σε άτακτο παιδί μοιάζει, κάθε φορά να υποχρεωνόμαστε απ’ το Μάτριξ (αλλά καί τις μαλακίες των συμπατριωτών μας) να καθαρίζουμε την κόπρο. Αλλά δε γ_μιέται, γιά την Ελλάδα πρόκειται. Θα το ξανακάνουμε – καί δεν θα μας πέσει, δά, η υπόληψη. Η Ελλάδα οφείλει να καθαρίσει, καί θα καθαρίσει.

Επίσης, το αφιερώνω στην τριάδα Λ / Τ / Μ. Σας αγαπάω, ωρέ! Ποτέ δεν έπαψα, άλλως τε. Κι ας είναι διαφορετικός ο τρόπος της αγάπης γιά την καθεμιά σας. Κι ας μην το πολυπιστεύετε…

 

(επόμενο)

Παρελθόν, παρόν, άνθρωποι – καί το μέλλον; – α’

73 Σχόλια

ο σημερινό μπορείτε να το θεωρήσετε κάπως σαν «ανοιχτό εργαστήριο». Θα σας δείξω τον τρόπο που ερευνώ. Το πώς δένει το σύνολο από λογικά συμπεράσματα, ζεύγη ερωταποκρίσεων, συγκρίσεις, «ανάστροφη μηχανική» στους μύθους, προσπάθειες αναπληρώσεως των κενών… κάπως σα συντήρηση έργων τέχνης. Αλλά, πολύ καλύτερα απ’ τα λόγια, είναι τα παραδείγματα.

Ως παράδειγμα, επομένως, θα δούμε το πώς συμπληρώνονται μερικά κενά στην αφήγηση της Αργοναυτικής Εκστρατείας… αλλά καί ποιά σημασία έχει όλη αυτή η προσπάθεια γιά μάς. Σήμερα. Όχι λόγια κουτουρού, να περνάει η ώρα ευχάριστα, αλλά καταστάσεις με πρακτικές συνέπειες στις ζωές κάποιων σημερινών ανθρώπων.

 

…Τέλος Μαρτίου -με την αρχή της καλοκαιρίας- αποπλέουν από την Ιωλκό οι Αργοναύτες, κι έκαναν πρώτο σταθμό στη σημερινή Μηλίνα. Κάνουμε, λοιπόν, την πρώτη μας καλή ερώτηση – γιά να πάρουμε την πρώτη μας καλή απάντηση: Γιατί τόσο κοντά καί μέσα στον Παγασητικό; Η απάντηση είναι πως το έκαναν γιά δοκιμή, να δούνε -πρίν το κυρίως ταξίδι- αν το καράβι παρουσιάζει ατέλειες, καί να τις διορθώσουν όσο βρισκόντουσαν κοντά σε γνωστό έδαφος (στη βάση τους). Σήμερα, βέβαια, τα τεχνικά έργα δεν παραδίδονται, πρίν γίνει ο τελικός έλεγχος. (Εντάξει, δεν μιλάω γιά εργολαβίες του Δημοσίου! Lol!!! Μιλάω γιά έργα ιδιωτών/εταιριών προς ιδιώτες/εταιρείες.) Αλλά τότε φαίνεται πως είχαν κάπως διαφορετικό σκεπτικό: ο έλεγχος γινόταν παράλληλα με την πλήρη χρήση.

Φτάνουν στη Λήμνο, γκαστρώνουν τις φόνισσες, πάνε μετά γιά προσκύνημα στη Σαμοθράκη, καί αναχωρούν ξανά προς Κολχίδα – κατά τα μέσα του Οκτώβρη. Καί φτάνουν στην αρχή της χερσονήσου της Καλλιπόλεως (όχι σε «νησάκι» καί λοιπά κολοκύθια της γνωστής Μυθολογίας), όπου βρίσκουν τον τυφλό μάντη Φινέα. Αν βάλετε στα ψαχτήρια το όνομα του Φινέα (πράγμα που πρέπει να κάνετε, διότι θα έχετε όφελος – διότι μονάχα ενεργοποιώντας την προσωπική μας περιέργεια μαθαίνουμε), θα σας βγάλουν πολλά λήμματα. Θεωρώ, όμως, ότι το πληρέστερο είναι αυτό εδώ.

Μαθαίνουμε, λοιπόν, ότι υπάρχει καί Φινέας απ’ την Αρκαδία, με δικό του αυτόνομο μυθολογικό «πακέτο» (όπως πχ είναι ο «Θηβαϊκός κύκλος»), τον οποίο ίσως μεταγενέστεροι μύθοι μετέθεσαν σε ανατολικές χώρες. Προσωπικά, πιστεύω ότι πρόκειται γιά τον ίδιο Φινέα, ή ομώνυμο στενό συγγενή του, διότι οι αρχαίοι ημών δεν κάνανε τέτοια λάθη συγχύσεως. Τώρα, βέβαια, πώς έφτασε απ’ την Αρκαδία να γίνει βασιλιάς στη Σαλμυδησσό της Θράκης; Προσωπικώς, έπαψα να παραξενεύομαι με κάτι τέτοια μυθολογικά – διότι ο Αιήτης έκανε μακρύτερο ταξίδι: ξεκίνησε απ’ την Κόρινθο, γιά να γίνει βασιλιάς της Κολχίδας. Οπότε, μιά τέτοια μετανάστευση μάλλον ήταν αρκετά εφικτή. (Κι ο δεύτερος πεθερός του Φινέα, ο Δάρδανος, περίπου το ίδιο ταξίδι έκανε.)

 

Εν πάσει περιπτώσει, η Αρκαδική καταγωγή δείχνει πως ο Φινέας είναι Πελασγός, άρα δεν είναι παράξενο που παντρεύτηκε -σε δεύτερο γάμο- την κόρη του επίσης Αρκάδα καί Πελασγού Δαρδάνου. Όπως δεν είναι παράξενο, που η λεγάμενη -εφαρμόζοντας βάρβαρα κρόνια πελασγικά έθιμα- τον έπεισε ( ; ) να τυφλώσει τους γυιούς του, που απέκτησε από την πρώτη του σύζυγο καί αδελφή των Βορεάδων, του Ζήτη καί του Κάλαϊ. (Μην απορείτε τώρα από πού κονόμησαν οι Βυζαντινοί τέτοια ωραία έθιμα, με τυφλώσεις καί ρινοτμήσεις καί τα ρέστα.) Πιθανώτατα, βέβαια, τους τύφλωσε η ίδια… Γιά σύζυγο, ψώνισε ο έρμος ο Φινέας από σβέρκο!!!

Μάλλον ισχύει το ότι η καινούργια σύζυγος τύφλωσε τα παιδιά, διότι τα κουνιάδια του Φινέα (ο Ζήτης καί ο Κάλαϊς) ήσαν επάνω στην Αργώ – αλλά βλέπουμε να τον βοηθάνε, αντί να τον πλακώνουν στις γρήγορες. Τέλος πάντων, η τύφλωση καί του ίδιου πιθανώτατα προήλθε από την ίδια μέγαιρα – καί εικάζω τον λόγο: όταν ανακάλυψε τί έκανε στα παιδιά του, τη διαολόστειλε. Αλλά αυτή συνεργαζόταν καί μ’ άλλους συνομώτες, καί σιγά που θ’ άφηνε κοτζάμ βασίλειο! Οπότε την ίδια στιγμή τον δέσμευσαν, τον τύφλωσαν, καί στο τέλος τον εξόρισαν (κάπου 250 χιλιόμετρα μακριά σε ευθεία γραμμή – Σαλμυδησσός με άκρη Καλλίπολης). Δεν τον σκότωσαν, διότι ο Φινέας πιθανώτατα ήταν αγαπητός στον λαό του – οπότε (κρατώντας τον ζωντανό) θα έβρισκαν να πουν κάποια καλούτσικη δικαιολογία γιά την απουσία του.

Καί, σα να μην έφταναν αυτά, ο εξόριστος Φινέας έβρισκε μεν φαγητό (έναντι των προφητειών του, που έδινε στους περαστικούς), αλλά δεν μπορούσε να το φάει. Ερχόντουσαν οι Άρπυιες, λέει, καί ή του το έπαιρναν, ή του το μαγαρίζανε – ως αποτέλεσμα τιμωρίας του από τον Δία, διότι δεν προλάβαινε, λέει, ο πατήρ Θεών τ’ ανθρώπων τε να σκεφτεί κάτι, καί τσούπ! ο Φινέας το μαρτύραγε. Κατ’ εμένα, βέβαια, γιά εξήγηση δεν χρειάζεται να καταφύγουμε σε πτερωτές γυναίκες τύπου Λίλιθ. Διότι σε κάθε εποχή υπάρχουν παλιάνθρωποι με μυαλό καί συμπεριφορά μαλακισμένου πιθηκοειδούς – τα ίδια ακριβώς πάθαινε κι ο Θεόφιλος από μερικά γαϊδούρια Πηλίου.

 

Να μην τα πολυλογούμε, οι Αργοναύτες απάλλαξαν τον Φινέα απ’ το μαρτύριό του. Θα το κάναν έτσι κι αλλοιώς, αλλά πήραν δωράκι καί μιά προφητεία, γιά το πώς θα περάσουν τις Συμπληγάδες. Παρένθεση εδώ: το συγκεκριμένο γεωλογικό φαινόμενο δεν είναι καθόλου απίστευτο. Η περιοχή βρίσκεται επάνω στο σεισμικό ρήγμα της Ανατολίας (που συχνά-πυκνά δίνει «εφτάρια» σε σεισμούς), καί ξέρουμε από σύγχρονη ειδησεογραφία ότι το νησάκι Βόρδωνες με τον τάφο του πατριάρχη Φωτίου του Μεγάλου αναδύεται απ’ τη θάλασσα σιγά-σιγά, ενώ τους προηγούμενους αιώνες είχε βυθιστεί.

Τον Φινέα τον πήραν μαζί τους στο πλοίο, πέρασαν τις Συμπληγάδες παρέα, καί σταμάτησαν στην περιοχή της σημερινής Κωνσταντινούπολης. Συγκεκριμένα στην περιοχή Μιχαήλιον. Εκεί έφτιαξαν ένα ηρώο παύλα (κάτι σαν) ναΐσκο προς τιμήν του Ιάσονα, ο οποίος δύο χιλιάδες (καί κάτι ψιλά) χρόνια μετά, στη χριστιανική εποχή, έγινε ναός του αρχαγγέλου Μιχαήλ. Ο ναός αυτός καταστράφηκε κατά την Εικονομαχία, αλλά έμεινε το όνομα της περιοχής… η οποία καλούνταν καί «Ανάπλους»! (Κάτι μας λέει αυτό το όνομα, έ; Αρχή σοφίας, κτλ.)

Είμαι σίγουρος πως οι Αργοναύτες έμειναν εκεί γιά ξεχειμώνιασμα (πριν ξαναξεκινήσουν), καί επίσης τράβηξαν την Αργώ έξω στην ξηρά. Γιατί; μά, γιά τις απαραίτητες εργασίες σε κάθε ξύλινο πλοίο. Η μία είναι η αφαίρεση των μυδιών που κολλάνε στο σκάφος. Η δεύτερη, το καλαφάτισμα – αν καί δεν γνωρίζω κατά πόσον ήξεραν τη σχετική εργασία δύο χιλιάδες χρόνια πΧ. Ίσως ήξεραν την πίσσα, ή κάποιο άλλο πετρελαϊκό παράγωγο (πχ τη νάφθα), αν καί πολύ απίθανο, αλλά δεν γνωρίζω τίποτε γιά πιθανή χρήση τους τότε – καί δή τέτοια, όπως το καλαφάτισμα.

 

Εν πάσει περιπτώσει, ο Φινέας προστέθηκε στην παρέα, αλλά αρνήθηκε, λέει, να τους πεί ο,τιδήποτε γιά τον δρόμο της επιστροφής. Επίσης, δεν διάβασα καμμία αναφορά γιά το τί απέγινε, ή πώς πέθανε.

Εδώ ακριβώς, γιά να συμπληρωθούν αυτά τα κενά, μπαίνει η λογική.

Είμαι χίλια τοις εκατό σίγουρος πως ο Ιάσων, την άρνηση του Φινέα να μιλήσει, την πήρε στην πλάκα. Κι ενώ το λογικώτερο ήταν, με τις πρώτες λιακάδες της νέας άνοιξης, να πεταχτούν μέχρι τη Σαλμυδησσό γιά να βάλουν τα πράγματα σε τάξη (βοηθώντας τον καινούργιο φίλο τους), πιστεύω πως ο Ιάσων το έπαιξε …εκβιαστής! Τήρησε μιά πολιτική «- Δε μιλάς, δε σ’ αφήνω!»  🙂  Βέβαια, κανείς δεν πιάνει αιχμαλώτους τους φίλους του, αλλά η πραγματική αιτία ήταν μάλλον να δουν πώς είχαν τα πράγματα στην περιοχή (τυχόν εχθρικές διαθέσεις άλλων πόλεων, κτλ), καί μετά ν’ αποφασίσουν πώς θα δράσουν γιά την αποκατάσταση του Φινέα στον θρόνο. Πιθανώτατα καί να περίμεναν μπας κι αλλάξει μυαλά, όταν θα έφταναν τα δύσκολα της εκστρατείας (η συνάντηση με τον Αιήτη), καί τελικά τους μιλήσει.

Η απόσταση από την έξοδο του Βοσπόρου (στον Εύξεινο Πόντο) μέχρι την Κολχίδα (σημερινή Γεωργία) σε ευθεία γραμμή είναι κάπου 1050 χιλιόμετρα. Παραπλέοντας τις ακτές της βόρειας Μ. Ασίας (του Πόντου, δηλαδή), προστίθενται κάποια χιλιόμετρα ακόμη. Πες ότι τελικά έχουμε 1300 χμ. Με την ταχύτητα των κωπηλάτων πλοίων, δηλαδή 15 χμ/ώρα, αυτή η απόσταση σημαίνει 87 ώρες. Τέσσερεις μέρες! (Αδύνατον, βέβαια, με συνεχή κωπηλασία, οπότε τις κάνουμε άλλες τόσες. Οκτώ!) Φυσικά, εάν δεν χρησιμοποιηθούν κουπιά -καί χωρίς στάσεις στην ξηρά-, η απόσταση αυτή διανύεται (με ιστιοφορία) σε κάτι λιγώτερο.

Πιστεύω, όμως, ότι το ταξίδι αυτό κράτησε αρκετά περισσότερο. Γιατί; Διότι η Αργώ έκανε αρκετές στάσεις καθ’ όλο το μήκος της ακτής του Πόντου, γιά να συνεννοηθούν οι μαζεμένοι πρίγκηπες της Ελλάδας με τους ηγεμόνες της περιοχής. (Σαφώς Έλληνες, αυτοί οι τελευταίοι. Προσωπική πεποίθηση, ότι εκεί υπήρχαν Ελληνικές πόλεις πολύ πρό του καρασυμβατικού δήθεν «πρώτου Ελληνικού αποικισμού».) Καί προς τί το κουβεντολόϊ;

Χμμμ…. Γιά να βολιδοσκοπήσουν οι Αργοναύτες τις διαθέσεις των πόλεων εκείνων, καί να μεταστρέψουν υπέρ της Ελλάδας τους επιφυλακτικούς (προφανώς βεβαιώνοντάς τους ότι οι Χετταίοι στα νότια ήταν ευκόλως αντιμετωπίσιμος κίνδυνος), εν όψει του επερχομένου Τρωϊκού Πολέμου. Βλέπετε, οι γεωπολιτικές καί γεωστρατηγικές αιτίες προϋπάρχουν των γεγονότων ίσως κι αιώνες ολόκληρους. Άσε που οι Τρώες είχαν αρχίσει να μην κάθονται ήσυχα, κάνοντας πλιατσικολογικές επιδρομές στην κυρίως Ελλάδα. (Γι’ αυτά τα γεγονότα είν’ η αλήθεια πως δεν γνωρίζουμε πολλά. Σκόρπιες αναφορές καί νύξεις υπάρχουν στα διασωθέντα γραπτά κείμενα.)

 

Τελικά, έφτασαν στην Κολχίδα, πήραν το δέρας, πήραν καί το τέρας. Lol!!! (Η Μήδεια κάθε άλλο παρά το τέρας των μύθων ήταν, αλλ’ αυτό είναι άλλη ιστορία. Σιγά μη σκότωσε ανύπαρκτα παιδιά της! Όπως καί να το κάνουμε, ήταν σαφώς καλύτερος χαρακτήρας καί απ’ τη δεύτερη Φινέαινα, καί από κάτι άλλες παρόμοιες – πχ την Ινώ.) Μέσα Σεπτέμβρη φτάσανε. Φθινοπωρινή ισημερία, τελικά, έλαβε χώραν η δοκιμασία του Ιάσονα… σας τα είπα εδώ. (Κι ως φαίνεται, ο Φινέας μίλησε καί βοήθησε – ούτε μπέμπης νά ‘τανε, καί να περίμεναν την πρώτη του λεξούλα! Lol!!!)

Οπότε, όταν την κοπάνησαν απ’ την Κολχίδα, είχαν ήδη φτάσει οι αρχές του Οκτώβρη. Που σημαίνει ότι στην περιοχή είχαν αρχίσει κακοκαιρίες κι ομίχλες. Αυτά είναι γνωστά καί στους σύγχρονους ναυτικούς: τέλος 19ου αιώνα με αρχές 20ου, οι καπετάνιοι που δεν είχαν ξαναπάει Εύξεινο πληρώνανε ένα ντόπιο Τούρκικο μικρό πλοίο, τον «μπότση», γιά να πηγαίνει μπροστά καί να βλέπουν τα φανάρια του. Συνήθως οι πλόες αυτοί γινόντουσαν 10 χμ από τις ακτές. Κάπως έτσι πρέπει να έπλευσε κι η Αργώ κατά την επιστροφή (δηλ. παρακτίως καί μέσα σε ομίχλες), ο δε στόλος του Αιήτη (που την κυνήγησε) ανέκρουσε πρύμναν με την κακοκαιρία, περιμένοντας να κατέβει Ελλάδα την προσεχή άνοιξη (γιά να ζητήσει τον λογαριασμό).

Κάπου εδώ έκαναν τη δεύτερη στάση γιά ξεχειμώνιασμα. (Καί τράβηγμα της Αργούς στην ξηρά γιά κρύψιμο καί ξεμύδιασμα.) Στην Ιασώνειο Άκρα.

Έχτισαν καί δεύτερο ηρώο, το οποίο δεν σώζεται σήμερα. Όμως, εκεί υπάρχει ορθόδοξη εκκλησία. (Μπορείτε να δήτε καί τις άλλες όψεις της από τις φωτογραφίες του Γκούγκλ Έρθ.)

Το ακρωτήρι του Ιάσονα βρίσκεται αρκετά κοντά στην Κολχίδα, άρα η κακοκαιρία στον Εύξεινο Πόντο εκείνη τη χρονιά είχε ξεκινήσει νωρίς.

Υπάρχει, όμως, κι ακόμη μία τελείως άγνωστη λεπτομέρεια – άγνωστη ακόμη καί στους μυθολόγους. Ή, αν θέλετε, γνωστή στ’ αρχαία χρόνια, γιά την οποία όμως έκαναν την πάπια: όταν η Αργώ πλεύρισε την Ιασώνειο Άκρα, η Μήδεια ήταν ήδη έγκυος απ’ τον Ιάσονα!!!

 

Η μετακίνηση μιάς εγκύου πάντα σήμαινε ταλαιπωρία – εκτός αν τό ‘κοβε στον ύπνο, πράγμα εύκολο με το κούνημα του πλοίου. Όμως, έπρεπε να φύγουν κατά το τέλος Μαρτίου, παρά την προχωρημένη εγκυμοσύνη της Μήδειας. Δεν μπορούσαν να μείνουν άλλο. Κι έτσι, με την άνοιξη άνοιξαν πανιά. Μόνο που δεν ξαναμπήκαν στον Βόσπορο, διότι ήταν σίγουροι πως ο στόλος των Κόλχων θα τους κυνηγούσε προς Ελλάδα. (Του Αιήτικου στόλου του έριξαν τρίπλα – δες παρακάτω.)

Άλλως τε, είχαν ακόμη μιά δουλίτσα να κάνουν στην περιοχή.

Κι έτσι, προσπέρασαν το άνοιγμα του Βοσπόρου καί συνέχισαν δυτικά, μέχρι Σαλμυδησσό. Εκεί αποβίβασαν τον Φινέα, τον αποκατέστησαν στον θρόνο (σαφώς φονεύοντας τη σκατογυναίκα του καί τους λοιπούς συνομώτες – πράγμα που πάλι δεν αναφέρεται στις σωζόμενες πηγές), καί η Μήδεια γέννησε. Καί ως αυθεντική μάγισσα, έκανε δίδυμα. Ένα αγόρι κι ένα κορίτσι. Ξέρετε τον θρύλο, που λέει ότι οι μάγισσες γεννάνε δίδυμα; Έ, αυτό!

Οπότε, ο μεν Φινέας ανέλαβε να «βγάλει την υποχρέωση» μεγαλώνοντας τα παιδιά, η δε Αργώ συνέχισε δυτικά καί βόρεια, μπαίνοντας τελικά στο άνοιγμα του Δούναβη. Τα υπόλοιπα της Αργοναυτικής είναι γνωστά (εκτός, πάλι, από κάποιες «λεπτομέρειες»), άρα θα πούμε μόνο γιά τον Φινέα καί τα μικρά. Είναι φανερό πως ο Ιάσων αφ’ ενός δεν ήθελε μαζί του μωρά παιδιά σε πολεμική αποστολή, αφ’ ετέρου δεν ήθελε να μάθει ο Αιήτης τίποτε. (Διότι, εγγόνια-ξεεγγόνια, είτε θα τα σκότωνε, είτε θα τα κρατούσε αιχμάλωτα γιά εκβιασμό.) Το κακό, βέβαια, είναι πως οι φυσικοί τους γονείς δεν τα ξαναείδαν. Να πούμε ως «καρμικό αντίτιμο»;  Ότι καί να πούμε, ένας τέτοιος χωρισμός δεν είναι καθόλου ωραίος.

Λεπτομέρεια (; ) : η Σαλμυδησσός μέχρι σήμερα λέγεται καί «Μήδεια» – ευνόητο γιατί.

 

Όταν μεγάλωσαν τα παιδιά, είναι φυσικό πως άρχισαν να ρωτάνε διάφορα. Καί μάλλον δεν τα έπειθαν οι απαντήσεις ότι ο Φινέας είναι ο μπαμπάς, αλλά δυστυχώς η μαμά πέθανε. Κατ’ αρχήν, δεν κόλλαγε η ηλικία του Φινέα. Οπότε, ο Φινέας βρήκε ένα παραμύθι να τους πεί, ότι πράγματι οι φυσικοί γονείς τους ήταν άλλοι – καί (κάπου στην αρχή της εφηβείας  τους) τά ‘στειλε δήθεν σ’ αυτούς. Στον Πρίαμο καί την Εκάβη.

Τα παιδιά αυτά δεν είναι άλλα, παρά η Κασσάνδρα κι ο Έλενος.

(επόμενο)

 

Τυφών καί Έχιδνα

37 Σχόλια

πήρχαν κάποτε, λέει η Μυθολογία μας, δυό καλάααα παιδιά (έτρεχε η καλωσύνη απ’ τα μπατζάκια τους), ο Τυφών καί η Έχιδνα. (Βούρ στη Γουΐκι, γιά την πρώτη ενημέρωση.)

Ο Τυφών ήταν τόσο άγριος, που σε κάποια στιγμή κατόρθωσε να νικήσει μέχρι καί τον Δία – καί τους θεούς άπαντες καί τις θεές άπασες του Ολύμπου!!! (Πλην της Αθηνάς, η οποία δεν κόλωσε με το τέρας.) Μάλιστα, έπιασε τον Δία αιχμάλωτο, τον φυλάκισε καί του έκοψε τους τένοντες, καθιστώντας έτσι κοτζάμ Δία τελείως άχρηστον. Τελικά, κατσικώθηκε στον Όλυμπο καί δεν έφευγε με τίποτε, έως ότου ο Δίας (με τη βοήθεια του Ερμή καί του Πάνα) γιατρεύτηκε, απελευθερώθηκε, καί αιχμαλώτισε με την σειρά του τον Τυφώνα κάτω απ’ την Αίτνα μέχρι σήμερα. (Αξιοσημείωτο: δεν τον σκότωσε…)

Η Έχιδνα δεν έκανε τόσο μεγάλα κατορθώματα. Περιορίστηκε στα …οικιακά. Έκανε του λόγου της κάτι καλά παιδάκια-τερατάκια (όχι μορφώσεως! lol!!!), που συνέχισαν την γονεϊκή τους παράδοση. Ν’ αναφέρουμε μόνο πως, όταν έμεινε ζωντοχήρα απ’ τον Τυφώνα, έκανε σέχ με τον Ηρακλή. (Τί της βρήκε, ήθελα νά ‘ξερα! lol!!!)

 

Κι εδώ υπεισερχόμαστε εμείς.

Είναι γνωστό ότι η Μυθολογία μας (δίκην …»μαϊμού» παραλλαγής Απόλλωνος) καί λέει, καί κρύπτει, καί σημαίνει.  🙂  Λέει απάνω-κάτω τί έγινε, κρύπτει όμως καί πράγματα – κυρίως τις χρονικές περιόδους των γεγονότων. Καί σημαίνει, με την προϋπόθεση να γνωρίζει κανείς την Ελληνική «γλώσσα» των συμβόλων.

Ποιά σημαινόμενα έχουμε εδώ, επομένως;

Το κυριώτερο: πως Τυφών καί Έχιδνα απεικονίζονται με φίδια στο σώμα τους. Εδώ παρακάτω βρήκα μιά απεικόνιση γιά το αγοράκι (έχει κι άλλες), αλλά όχι γιά τη δεσποινίς. Lol!!! Γι’ αυτήν αρκεί το ίδιο το όνομά της! (Πελασγικό, άρα παλιούτσικο – όπου βρήτε σύμπλεγμα «δν» ή «νδ», όπως Πύδνα, Πίνδος, κτλ, είναι καθαρό Πελασγικό «κοπυράϊτ».)

Εν πάσει περιπτώσει, υπάρχει μεγάλο πακέτο θηλυκών φιδο-τεράτων. Όπως η χαριτόβρυτος κορούλα της Έχιδνας, η Λερναία Ύδρα, ή η Μέδουσα.

Εμείς -συνοπτικώς πως- θα επαναλάβουμε την πάγια θέση μας: όλες αυτές οι φιδο-ιστορίες στο σώμα δείχνουν ανακάτεμα του dna, δηλ. πολύ προχωρημένες γνώσεις Βιολογίας. Δεν είναι ν’ απορείς, λοιπόν, που η Μυθολογία μας είναι γεμάτη τέρατα, διότι καί σήμερα ακριβώς τα ίδια γίνονται: στα βιολογικά εργαστήρια ανά τον κόσμο ανακατεύουν πχ κύτταρα μεδουσών (!!!) με κύτταρα πχ γουρουνιών, γιά να είναι σφιχτός ο γουρουνίσιος γύρος (με πίττα, ή άνευ)! Κι αυτά είναι μονάχα όσα μαθαίνονται απ’ τα ΜΜΕ… σκέψου όσα δεν μαθαίνονται, πχ κατασκευή τεράτων με ανάμειξη ζωϊκών ειδών (ΚΑΙ ανθρώπων). (Μπερδεγουέη: μή μασάτε, αυτά δεν τα κάνουν μονάχα οι κακοί ηπαπαραίοι. Τα κάνουν ΟΛΟΙ οι «προηγμένοι».)

Τα τέρατα αυτά τα παρατάνε μετά στην ύπαιθρο (γιά να δουν αν θα επιβιώσουν – που κατά κανόνα δεν), καί γι’ αυτό έχουν γεμίσει οι πρόσφατες ειδήσεις με «μυστηριώδη» πλάσματα, που βρέθηκαν νεκρά σε απίθανα σημεία του πλανήτη μας.

Άσε, μην την ψάχνεις… Κρατήστε, όμως, το συμπέρασμα πως μιλάμε γιά προχωρημένες επιστημονικές γνώσεις χωρίς ηθική, σε κάποιες πολύ παλιές εποχές. (Θα δούμε, όμως το πότε -που προσπαθεί μάλλον ανεπιτυχώς να το κρύψει η Μυθολογία-, θα δούμε καί το γιατί χωρίς ηθική. Αυτά δεν είναι δύσκολο να τα ανακαλύψουμε.)

 

…Ο ανθρώπινος πολιτισμός δεν είναι γραμμικός, όπως διδάσκουν οι βλάκες καί κρυψίνοες (καί τέκτονες) ακαδημαϊκοί. Δεν ξεκίνησε απ’ το μηδέν, γιά να φτάσει στα διαστημόπλοια. Γιά την ακρίβεια, έτσι έγινε μεν, αλλά έγινε …πολλές φορές. Ο ανθρώπινος πολιτισμός έφτασε αρκετές φορές πολύ ψηλά… κι άλλες τόσες κάτι έγινε (διάβαζε: διαζύγιο επιστήμης καί ηθικής), κι έσκασε κάτω σαν καρπούζι. Καί διαλύθηκαν τα πάντα.

Ο μύθος ( ; ) του Σίσσυφου τα εξηγεί άριστα όλ’ αυτά.

Οι αρχαίοι ημών ήσαν ενήμεροι της αλήθειας αυτής, γι’ αυτό κάνανε τα πάντα (μά, τα πάντα!!!) γιά να σπάσουν αυτό το -σχεδόν νομοτελειακώς- επαναλαμβανόμενο pattern.

(…Κι όχι επειδή δεν τους έκοβε, όπως μισο-τολμούν να ισχυριστούν κάτι ακαδημαϊκά τσουτσέκια – γιά ν’ αναδείξουν, βλογώντας τα γένεια τους, τους εντεύθεν του 1600 μΧ Δυτικούς ως εξυπνότερους των αρχαίων ημών.

Μαλάκες Δυτικοί, στην αρχαία Ελλάδα ακόμη καί η απλή δημόσια αναφορά τεχνολογικώς πολύ προηγμένων πολιτισμών του παρελθόντος απαγορευτόταν από τα ιερατεία μας – γιά να μη μπούν ιδέες σε παλιανθρώπους. Μόνον ο Πλάτων, που ήταν εκπρόσωπος του καρα-κατεστημένου, τόλμησε να γράψει βιβλία περί Ατλαντίδας χωρίς να τιμωρηθεί – κι έχετε εσείς σήμερα κάποια γραπτή αναφορά γιά το απώτατο παρελθόν της ανθρωπότητας, ξυπνοπούλια μου.

Το πιάσατε τώρα; Που πάτε καί να μας τη βγήτε εξ ευωνύμων από εξυπνάδα; )

Το κυριώτερο γνώρισμα αυτής της θέσης των αρχαίων Ελλήνων: δεν προχώρησαν σε ανάπτυξη πειραματικών επιστημών. Έλα, όμως, που ο πολιτισμός των «προηγμένων» Δυτικών τα ξεπέρασε αυτά τα …χαζά εμπόδια, κι έδωσε πυρηνικά στον Ρέηγκαν. Όπως θα ξεπεράσει κι άλλα.

Εάν σ’ αυτό το σημείο σας ήρθε στο νού η λέξη «βιοηθική», δεν έχετε καθόλου άδικο. Κλέψατε τη σκέψη μου! Λοιπόν, όπου νά ‘ναι, ίσως σε 25 χρόνια από σήμερα… αλλά ας μην προτρέχω.

 

Οι θρησκείες, σχεδόν όλες τους, έχουν ένα βασικό χαρακτηριστικό: ενσταλλάζουν (παιδιόθεν) στον άνθρωπο τον φόβο του θανάτου. Είναι το όπλο τους γιά να κρατάνε το ποίμνιον μαντρωμένο, καί να του περνάνε στο μυαλό (το ποιό; τέλος πάντων…) κι άλλα. Καί δεν είναι μόνον ο φόβος του θανάτου, είναι η πλήρης διαχείριση του θανάτου, αυτό που ουσιαστικά επιδιώκουν οι θρησκείες.

Πχ η δική μας απαγορεύει τις αυτοκτονίες. Απαγορεύει κι άλλα πράγματα, απειλώντας -γιά όλο το πακέτο- με φωτιές της Κολάσεως. (Κι εκείνους τους κακάσχημους τύπους με τα κέρατα καί τις μυτερές ουρές.) Η μεμέτικη, πάλι, επιτρέπει (επιβάλλει, ακριβέστερα) την αυτοκτονία του πιστού, υπό τον όρο να γίνει «μάρτυρας» στη μάχη κατά των «απίστων». (Καί πλήθος ηλίθιοι πάνε καί σκοτώνονται, γιά να βρουν παρθένες, να γαμήσουν …μετά θάνατον. Κλάνει ο πεθαμένος, ρέ ζωντόβολα; ) Πιό ειλικρινείς (ίσως καί πιό πονηροί; ) οι ινδουϊστές παπάδες, ρίχνουν την ευθύνη στον πιστό – ό,τι κάνεις, το λούζεσαι. («Κάρμα».) Καί ούτω καθ’ εξής.

Τί γίνεται, όμως, αν κάποιος βρεί το κόλπο γιά αθανασία σώματος; Έ;

Πάει κατά διαόλου ο φόβος / η διαχείριση του θανάτου απ’ το ιερατείο. Κι ο πιστός, από πρόβατο εντός του μαντριού μετατρέπεται σε αγριοκάτσικο. Αυτό ακριβώς πρόκειται να συμβεί σε 25 χρόνια από σήμερα (όπως υπολογίζω), διότι κάπου τότε θα βγεί το φάρμακο της αθανασίας. (Επαναλαμβάνω, όμως, κι εδώ: να ΜΗΝ το πάρετε. Αν έχετε λίγη σοφία μέσα σας.)

Κι αμέσως μετά την κατάργηση του φόβου του θανάτου, ξηλώνεται ΟΛΟ το θρησκευτικό σύστημα. (Ήτοι: ιερά βιβλία, ναοί, παπάδες, κτλ.) Θρησκεία, τέλος!

Καί μετά τον θάνατο της θρησκείας, κι εφ’ όσον η καλπάζουσα επιστήμη σε κάνει μάγκα, τί ανάγκη έχεις τον Θεό;

Κι εντάξει, (ας πούμε πως) Αυτός είναι μακριά καί δεν ασχολείται. (Καί ως Θεός, δεν επηρεάζεται από το τί λένε καί τί κάνουν κάτι έλλογα μυρμήγκια σ’ έναν πλανητάκο-πορδή κάπου στο Σύμπαν.) Αλλά τί γίνεται στην κοινωνία των ανθρώπων;

Απλούστατα, ο «μάγκας» ακραίος επιστήμων δεν έχει ανάγκη ούτε τους ηθικούς φραγμούς. Εφ’ όσον ο ίδιος έγινε πλέον ένας μικρός θεός, ανεξέλεγκτος καί ατιμώρητος.

Αυτά ακριβώς είχαν συμβεί τον καιρό του Τυφώνα καί της Έχιδνας.

Σ’ αυτό το σημείο, αρχίζουμε να βλέπουμε τα γεγονότα πίσω απ’ τον συγκεκριμένο μύθο (πχ αιχμαλωσία Διός), όπως έγιναν πραγματικά.

 

Εφ’ όσον πατέρας καί του Τυφώνα καί της Έχιδνας είναι ο Ουρανός, τότε εντοπίζουμε τα γεγονότα αυτά στην αμέσως προηγούμενη της δικής μας Εποχή του Υδροχόου, δηλαδή κάπου 25 χιλιάδες χρόνια πριν. Τότε ξεκίνησε η ασυγκράτητη «επιστημοκρατία», που έγινε η νέα μορφή …θρησκείας. (Ο Υδροχόος είναι ζώδιο των επιστημών καί της φιλομάθειας.)

Άρα, Τυφώνας κι Έχιδνα δεν είναι μονάχα δύο πρόσωπα, αλλά αντιπροσωπεύουν ολόκληρα …»ιερατεία» (Ναί!  🙂  Πώς να τα λέγαμε, δηλαδή; «επιστημονεία»; Είναι ελαφρώς αδόκιμο.) Τα οποία, αφού κατέκτησαν τρομερές επιστημονικές δυνατότητες, φυσικά προχώρησαν καί στον μετασχηματισμό της τότε κοινωνίας, κατά τα δικά τους γούστα.

Οι τότε επιστημόνισσες, εκτός απ’ τον Θεό, δεν γουστάρανε ούτε τους άντρες. Ακραίες φεμινίστριες, δηλαδή, που σήμερα (πάλι παραμονές της Εποχής του Υδροχόου κτλ κτλ) πάνε να επαναληφθούν. (Σας θυμίζει τίποτε; «- Κάτω η πατριαρχία, κάτω ο Θεός-Πατέρας», κτλ κτλ.) Γιά να πάρετε μιά ιδέα, «δανείζομαι» από τον Μάρκο μία τους, να τη δήτε πώς είναι. (Καί μακριά κι αλάργα από μας! Άμα θέλετε, να τη δείχνετε στα παιδιά – να τρώνε όλο το φαγητό τους.) Ιδού:

Γιατί είχανε τέτοιες πεποιθήσεις; Μά, απλούστατα, επειδή αποφεύγανε την εγκυμοσύνη καί τους πόνους της. Εφ’ όσον μπορούσαν να φτιάχνουν απογόνους εργαστηριακώς, τότε οι άντρες περίσσευαν. (Τώρα, πώς την έβγαζε το Τυφωνικό ιερατείο, όταν του σηκωνόταν …το ηθικό, δεν γνωρίζω – ώστε να σας διαφωτίσω.)

Από εκείνες τις εποχές, λοιπόν, ξεκίνησαν κάτι ακραίες μητριαρχικές αντιλήψεις, κάτι κοινωνίες «μελισσών», κάτι μύθοι γιά μέλισσες καί κυψέλες, κάτι ιστορίες γιά τελετουργικούς φόνους αποκλειστικά ανδρών καί αρσενικών παιδιών, κτλ κτλ κτλ. Πιστεύω πως έτσι εξηγούνται όλ’ αυτά.

 

Όμως, το σημαντικώτερο δεν είναι το σκάλισμα αυτών των παναρχαίων εποχών – καί αμαρτημάτων. Είναι το ότι η ανθρωπότητα είναι σχεδόν καταδικασμένη να επαναλαμβάνει αυτά τα σάπια patterns. Διότι δεν βάζει μυαλό.

Κι έτσι, είμαστε πάλι σε παραμονές τέτοιων εποχών, διαθέτοντας στην πιάτσα (μη μας λείψουν τα κελεπούρια) τις σημερινές ακραίες φεμινίστριες, τον (οσονούπω θεσμοθετημένο…) υποχρεωτικό «ερμαφροδιτισμό» των παιδιών στις μέρες μας, τα γκέϋ πράϊντς, την προσπάθεια απομείωσης του παγκόσμιου πληθυσμού διά των αμέσων ή εμμέσων δολοφονιών, καί τα λοιπά κόπρανα του είδους. Όλα μα όλα αυτά είναι ευεξήγητα, διότι όλα ανεξαιρέτως έχουν επαναληφθεί. Οι ίδιες συνθήκες οδηγούν στα ίδια γεγονότα. Τί έχουμε σήμερα; παγκόσμια υποχώρηση των θρησκειών, επιστημοκρατία χωρίς ηθική, ατιμωρησία… καί χίλια δυό άλλα παρόμοια. Έ, λοιπόν, τί περιμένατε να γίνει; Κάποια στιγμή όντως θα έρθει κι ο «Αντίχριστος», αφού τότε δεν θα υπάρχει ανάγκη Θεού. Απόλυτα λογικό.

Βάλε καί το ότι μετενσαρκωνόμαστε μέν, αλλά πολύς λαός επανέρχεται στη ζωή χωρίς να διδαχθεί τίποτε από τις αρνητικές του εμπειρίες στις προηγούμενες ζωές. Ελάχιστοι βελτιώνονται. Οπότε, τί περιμένεις; τα ίδια λάθη θα ξανακάνουν όλ’ αυτά τα άτομα. Τις ίδιες βρωμιές.

 

Αξιοσημείωτο πως όλ’ αυτά τα διαβρωτικά φαινόμενα πάντα ξεκινάνε απ’ τη Δύση. Γιατί; Να το πούμε κι αυτό, επειδή δεν θα το βρήτε πουθενά αλλού.

Η ιστορία μας δεν ξεκινάει στα 25,000 χρόνια πριν, αλλά πολύ παλιότερα.

Πολύ πριν τον Τυφώνα καί την Έχιδνα, στον (πάλαι ποτέ…) πλανήτη Φαέθωνα ζούσαν δύο ανθρωποειδείς ράτσες. (Σαν εμάς, αλλά γιγαντιαίων διαστάσεων – γιά να έχουν μύες, ικανούς να τα βγάζουν πέρα με τη βαρύτητα του Φαέθωνα.) Υπερ-ευφυείς καί οι δύο, πλην όμως η μία δεν είχε συναίσθημα. (Εκ «κατασκευής». Βιολογικής.) Αυτές οι δύο ράτσες, πάλι, καταγόντουσαν από δύο άλλα αστρικά συστήματα: η μεν με το συναίσθημα από τον αστερισμό του Κύκνου, η δε άλλη (η άκαρδη) από τον Βασιλίσκο. Καί γιά κάποιους λόγους άφησαν πίσω τις αρχικές πατρίδες τους, μετακομίζοντας στο δικό μας Ηλιακό Σύστημα.

(Κυρίως επειδή τα «ενεργειακά κέντρα» των αστρικών τους συστημάτων -Ήλιοι, μαύρες οπές- μπήκαν σε φάση εξάρσεως κι άρχισαν να πετάνε σωματίδια καί ακτινοβολίες σε μεγάλες ποσότητες, ώστε οι εγγύς πλανήτες να καταστούν μη βιώσιμοι. Είναι γνωστό ότι ο αστερισμός του Κύκνου στις μέρες μας εκτοξεύει τρομερές ποσότητες ραδιοακτινοβολίας, πράγμα που πιστοποίησαν ακόμη καί τα πρώτα ραδιοτηλεσκόπια του 1937.)

Βρέθηκαν μαζί στον Φαέθωνα, προσπάθησαν (μάλλον ανεπιτυχώς…) να συνενωθούν, διότι η μία έβλεπε στην άλλη χαρακτηριστικά που της έλειπαν (συναίσθημα / καλή υπολογιστική νοημοσύνη), καί στο τέλος διαπράξανε την μέγιστη ανοησία ν’ ανατινάξουν τον πλανήτη (πάλι από «ασυμφωνία χαρακτήρων» ηθικής κι επιστήμης)…

…κι όσα άτομα διασώθηκαν, βρέθηκαν στη Γή καί ξεκίνησαν απ’ την αρχή.

Μην απορείτε, στη «λευκή φυλή» ανήκουμε καί οι Έλληνες (απόγονοι των Κυκνείων – βλέπε Ωραία Ελένη), καί οι Δυτικοί (απόγονοι των κατοίκων του Βασιλίσκου). Αλλά αυτή η παμπάλαιη βιολογική διαφορά εξακολουθεί να υπάρχει…

…καί να μας χωρίζει.

Ο διαχωρισμός σήμερα είναι πιό ευδιάκριτος στην θρησκεία. Χριστιανοί λευκοί καί ενθάδε καί στην (βόρεια) Εσπερία, πλην όμως άλλο οι ορθόδοξοι κι άλλο οι προτεστάντες. Καί δεν υπάρχει καμμία πιθανότητα να τα βρούν. Σας το υπογράφω.

Αυτά να τα βλέπουν οι διάφοροι «μενουμευρώπηδες», χιτλερόφρονες υπέρμαχοι της δήθεν ενιαίας λευκής φυλής (δεν αρκεί η Βιολογία, ωρέ – πρέπει να συμφωνεί καί το ψυχικό αποτύπωμα), «πανθρησκευτές» που γλυκοκοιτάζουν ταυτόχρονα Βατικανό καί Γερμανία, καί λοιποί καί λοιποί παρεμφερείς ολιγόμυαλοι.

 

Συνοψίζω:

Η διάσταση ηθικής καί επιστήμης, δηλαδή η πλήρης κατάργηση των ηθικών φραγμών αφ’ ενός καί το «τσουνάμι» των επιστημονικών γνώσεων (χρήσιμων καί βλαπτικών) αφ’ ετέρου, (α) ανατίναξαν τον Φαέθωνα, (β) βγάλανε τέρατα στην προηγούμενη Εποχή του Υδροχόου, (γ) συνεχίζονται (καί εντατικοποιούνται) στις μέρες μας. Όλα αυτά τα φαινόμενα, δέ, δείχνουν καθαρά τη φυλή του Βασιλίσκου – δηλαδή τους σημερινούς βορειοδυτικούς Ευρωπαίους προτεστάντες καί τους ηπαπαραίους. Οι οποίοι πάνε (ασυγκράτητοι… ποιός να τους συμμαζέψει; ) να κάνουν κι όλους τους υπόλοιπους σαν τα μούτρα τους.

Λοιπόν, όλ’ αυτά δεν θα μ’ ένοιαζαν στο παραμικρό (ούτε θα καθόμουν να γράφω κατεβατά), αν αυτή η σκατοκαταιγίδα δεν έπεφτε καί στα κεφάλια ημών των Ελλήνων. (Καί κυρίως στις -πιό ευάλωτες- Ελληνίδες.) Δεν ξέρω τί θα γίνει, ώστε να συνέλθουμε ως έθνος απ’ αυτά τα ναρκωτικά (φεμινισμούς, γκέϋ πράϊντς, πουστροποίηση παιδιών, ταττουάζ, καί λοιπά) – ειδικά τώρα που κάνουμε ελεύθερη πτώση στον γκρεμό.

Ελπίζω, όμως.

Ελπίζω πως θ’ αναστραφεί η πορεία. Καί, προσωπικά, θα κάνω το κάθε τί προς αυτή την κατεύθυνση.

 

Υγ 1: Σημειώστε πως Τυφώνας / Έχιδνα / μερικά παιδιά τους (πχ Λερναία Ύδρα) είναι όντα αθάνατα. Ο μοναδικός «Μποτίλιας» δίνει καί μία άλλη ερμηνεία στη φράση αυτή, ότι δηλαδή όλα αυτά τα ιερατεία κάποια στιγμή -που φάγανε φάπες καί διαλύθηκαν στα φανερά- έγιναν «υπόγεια». «Πέρασαν στο underground», δηλαδή – στην απόλυτη μυστικότητα. Κι επιβιώνουν (μ’ αυτόν τον τρόπο) μέχρι τις μέρες μας. Νά, ο Ηρακλής ας πούμε, έθαψε το τελευταίο κεφάλι της Λερναίας  Ύδρας, που δεν μπόρεσε να το κόψει. (Καί κάποια τέρμινα αργότερα, έκανε σέχ με τη μαμά της Ύδρας, την Έχιδνα! Lol!!!)

Δεν το πολυέψαξα, πάντως είμαι σίγουρος γιά μερικά πράγματα. Πως:

  • Οι Έχιδνες όντως κατέκτησαν (καί) το μυστικό της αθανασίας.
  • Ζούσαν διάσπαρτες στα νησιά του Ατλαντικού Ωκεανού.
  • Τελικά, πάλι κάποιο γεγονός μείζονος καταστροφής συνέβη (Κατακλυσμός; ), περί του οποίου δεν έχουμε γραπτή αναφορά, αλλά το οποίο διέλυσε τον πολιτισμό τους.
  • Αιώνες αργότερα (τί «αιώνες»; 15 χιλιετίες ολάκαιρες!), ο Προμηθέας με τους δικούς του (τον Οντουάρπα καί τον Μελχισεδέκ) ανακάλυψαν -στα νησιά αυτά- τα βιολογικά εργαστήρια των Εχιδνών, καί αξιοποίησαν τα ευρήματα.

Αλλά φρίκη, ρέ φούστη μου! Σκέψου, τώρα, η σαβουρο-χοντρέλλα με τη μπλούζα με το «φάκ όφφ» να είναι καί αθάνατη!… Μπρρρρ!!!…

Υγ 2: Σκέψη:

Αν φαίνονται / είναι πολλά τα δεκαπέντε χιλιάρικα χρόνια γιά τέτοια γεγονότα που περιγράφουμε, υπάρχει μία μικρή πιθανότητα οι Εποχές να τούμπαραν… κι ο Υδροχόος, αντί να πάει στον Αιγόκερω, έφτασε ακριβώς στη μέση του κι έκανε …κατακόρυφο, γινόμενος κατ’ ευθείαν Λέων.

Ναί, σωστά μαντέψατε, αυτό σημαίνει αναστροφή των Πόλων της Γής – με ό,τι συνεπάγεται αυτό. Αλλά μην το δένετε κόμπο. Αυτή η κουβέντα μας πάει πολύ μακριά, κι εδώ απλώς αναφέρω (ως τροφή γιά σκέψη) μία μικρή -αλλά υπαρκτή- πιθανότητα τεράστιας πλανητικής μεταβολής.

Σας είπα, σκέφτομαι «ανορθόδοξα», αλλά είναι ο μόνος τρόπος να βγάλω λαγούς απ’ το καπέλλο.

Υγ 3: Τί έχουμε πεί στο ενθάδε μπλόγκι κατ’ επανάληψιν; ότι η θεά Αφροδίτη συμβολίζει (μεταξύ των άλλων, καί) τις αρχαίες, απόκρυφες γνώσεις. Σωστό, εφ’ όσον μιλάμε γιά ένα πάλαι ποτέ καθαρά γυναικείο «επιστημονείο»

…κι εφ’ όσον η θεά Αφροδίτη είναι κόρη του θεού Ουρανού!!! (Γεννηθείσα με, έστω, ανορθόδοξο τρόπο.)

Λίγο σκαλίζουμε τους μύθους, πολλά καταλαβαίνουμε.

Υγ 4: Η παρούσα ανάρτηση αφιερώνεται σε διάφορα άτομα, γιά διαφόρους λόγους.

  • Στη …μεγάλη αγάπη του Μάρκο καί του Σπύρου Σπ., τον (μην τον είδατε τον) Παναή!  🙂  Ρέ αχαρακτήριστε ξερόλα, κανένας «Υδροχόος» δεν θα σιάξει τα πράγματα από μόνος του καί αυτομάτως. Χωρίς ήθος, δεν πρόκειται να μπούμε στην Εποχή του Υδροχόου, αλλά στην Εποχή του Υδροχόου …σκατολυμάτων! Στην Εποχή του Βοθρατζή! Lol!!!
  • Στον Σπύρο Σπ., με την ελπίδα ότι διαφωτίζω τις αιτίες της κακοδαιμονίας των σημερινών νεο-Ελ…λεϊνίδων, καί βοηθάω στην αποθεραπεία τους.
  • Στις Ελ…λεϊνίδες, γιά τους ίδιους ωσαύτως λόγους. Μοσχαρίτσες μου, μην αναρωτιέστε «-Πού πήγαν οι άντρες;»! Διότι, με τα μυαλά που έχετε, κοντεύετε να τους βλέπετε …μονάχα μέσα στους καθρέφτες σας! (Καί δεν σας πάει το μουστάκι! Lol!!!)
  • Σε δύο συγκεκριμένες Κυρίες, που εκείνα τα χρόνια τις τράβηξα μακριά από την εγκληματική ανοησία του γυναικείου «επιστημονείου».

Καί σε όλον τον ταλαιπωρημένο Ελληνικό λαό, γιά να δή καθαρά ότι τα Μνημόνια δεν είναι η μόνη του δυστυχία. Τον περιμένουν κι άλλες, αν αυτός ο σκατόκοσμος συνεχίσει να πορεύεται ως έχει.

 

Older Entries