Αρχική

Περί ανατροπής σαθρών προτύπων παραλειπόμενα – μέρος 1ον

Σχολιάστε

Από τον ΜΠΟΤΙΛΙΑ ΣΤΟ ΠΕΛΑΓΟΣ

 

1. ΕΝ ΑΝΑΜΟΝΗ ΓΕΩΠΟΝΟΥ

 

 

Το παρόν σημείωμα στοχεύει να επισυνάπτεται στις δύο πρόσφατες αναρτήσεις τού Παλαιού. Αμφότερα τα δημοσιεύματα, καίτοι παρείχαν αφορμή για πλήθος αρνητικών σχολιασμών, κρίνεται από τον γράφοντα ότι είναι θεμιτά και ότι προσανατολίζονται σε λίαν χρήσιμη προοπτική, έστω και εάν δεν συμφωνώ με το σύνολον εύρος και το βάθος τής κριτικής που επιχειρήθηκε.

 

Ίσως αντιτάξουν κάποιοι, ότι στην διαδικασία τής αποδομήσεως σαθρών προτύπων, τα οποία μάς διέπουν, απαιτείται μεγάλη προσοχή αλλά και ακρίβεια. Και ότι δεν αρμόζει στην πορεία τής προσπάθειας αποκαθαρισμού τής συνειδήσεώς μας μαζί με τα ξερά να καίγονται και τα χλωρά. Αναμφιβόλως, εφόσον επιχειρηθεί εγχείρησις αμυγδαλών με το αλυσοπρίονο, μαζί με τούς εν σήψει αδένες αφαιρείται και σύνολος η κεφαλή, άνευ τής οποίας ουδέν δύναται γενέσθαι. Ας μού επιτραπεί όμως επ’ αυτού ο εντοπισμός, ότι επί τού προκειμένου δεν πρόκειται για κάποια μαλακής υφής απολήξεως τού ουρανίσκου, αλλά για χοντρό κάγκελο. Οπότε η οδοντωτή άλυσος μετά τήν πρόσκρουσιν επί τού σιδήρου ελάχιστο τμήμα τού σεβασμίου επιχρίσματος του μόνον δύναται να αποκολλά, ενώ η ίδια θραυομένη πλήρως εκσφενδονίζεται με μεγάλο κρότο, ώστε να προσγειωθεί στην αγκάλη τού χειρουργούντος παλαιού και καλού μου φίλου, όστις γοερώς ενίσταται: «- Για την ταμπακιέρα δεν έχετε να πείτε κάτι;». Η στάσις τών επικριτών του όμως, θα μπορούσε να συνοψισθεί στον τελευταίο στίχο τού ομωνύμου άσματος τού Μίμη Τραϊφόρου:

Την ταμπακιέρα σου δεν έπρεπε να πάρω

Γιατί την βλέπω και βαθιά μελαγχολώ

Μέχρι που σκέφτομαι να κόψω το τσιγάρο

Για να σε διώξω μια στιγμή απ’ το μυαλό

 

Προς επίρρωσιν λοιπόν τής αξίας τού απαραιτήτου αυτού αξεσουάρ για κάθε θεριακλή, όστις αρέσκεται να εισέρχεται στήν ουσία τών πραγμάτων, ας μού επιτραπεί εν πρώτοις μία σύγκρισις μεταξύ τής βιβλικής Βαβυλώνος και τού συγχρόνου Ελλαδικού μορφώματος. Πέντε φρονώ ότι ήσαν τα βασικά χαρακτηριστικά τής Βαβυλώνος:

  • Η σύμμειξις φυλών.
  • Η σύμμειξις γλωσσών.
  • Η πλήρης έκλυσις τών ηθών.
  • Η δημοσία λατρεία τού Μολώχ.
  • Η πλήρης καταστροφή της, ήτις ακολούθως επήλθεν.

Πας νοήμων δύναται σήμερα να διαπιστώσει, ότι τα τέσσερα πρώτα αυτών τών χαρακτηριστικών διαχέουν και το σύγχρονο Ελλαδικό μόρφωμα. Το οποίον – ευτυχώς, όχι ένεκα Θείας Οργής, αλλά ένεκα Θείας Προνοίας – ενώ απειλείται παντοειδώς, δεν συνετάχθη με τα μπάζα τών Σοδόμων. Κατά συνέπεια κάθε είδους γοερή αναφορά περί κρισιμότητος τών στιγμών, έστω και εάν αυτή επιχειρείται σε πλαίσια υπερβολής, προσπαθώντας να κουρέψει το γκαζόν με την μπουλντόζα, είναι –είτε μας αρέσει, είτε όχι– θεμιτή και χρήσιμη. Διότι το χορτάρι γέμισε ζιζάνια, τα οποία μετέτρεψαν τον λαχανόκηπο σε ζούγκλα σαρκοβόρων φυτών.

 

Οι δυσκολίες που προβάλλει όμως ο αποκαθαρισμός τής αμπέλου μας από τα παράσιτα, δεν ανάγεται κυρίως στο υπερμεγέθες τής αδυσωπήτου αναπτύξεως, που αυτά έχουν προσλάβει. Το μεγάλο πρόβλημα δεν είναι ποσοτικού, αλλά ποιοτικού χαρακτήρος. Προς κατανόησιν τού ζητουμένου αρκεί η απλή λογική, έστω κι εάν δεν εφαρμόζεται συχνά. Ας περιέλθουμε υποθετικώς και αυτοβούλως, προς εντοπισμόν τού προβλήματος, στην θέσιν τών αρχιτεκτόνων τού Μάτριξ, στην προσπάθειά τους να πνίξουν με σπορά ζιζανίων το δένδρο τού Ελληνισμού. Τι θα επράτταμε εμείς στην θέση τους; Ποιό είδος ζιζανίων θα επιλέγαμε, ώστε να επιβάλουμε την πλέον δραστική υπόθαλψη τού ζώντος φυτικού οργανισμού; Γνωρίζουμε, ότι η προσβολή τού εδάφους από παράσιτα πέριξ τού φυτού, ενώ τού επιφέρει σχετική ασιτεία, δεν επαρκεί για να το εξοντώσει. Αλλά και η προσβολή τού φυλλώματος τών φυτών από ασθένειες, έστω κι αν είναι επιβλαβής, δεν επερκεί για να επιφέρει τον πλήρη μαρασμό. Το ίδιο ισχύει και για την προσβολή τού βλαστού. Εφόσον οι ρίζες παραμένουν ανέπαφες, οι ρίζες θα πετάξουν νέο βλαστάρι, ακόμη και αν κοπει ο βλαστός. Η προσβολή όμως τών ριζών αποβαίνει αμετάκλητα μοιραία για το φυτό. Αυτή είναι ακριβώς η μέθοδος, που ακολουθούν οι αντίπαλοι τού Ελληνισμού.

 

ΑΡΑ ΟΡΘΩΣ ΠΡΑΤΤΟΥΝ ΟΙ ΕΦΑΡΜΟΖΟΝΤΕΣ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΥΣ, ΔΙΑΡΡΗΓΝΥΟΝΤΕΣ ΤΑ ΙΜΑΤΙΑ ΤΟΥΣ. Ο ΚΡΟΤΟΣ ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝ ΑΠΟΣΚΟΠΕΙ ΣΤΗΝ ΑΦΥΠΝΗΣΗ ΑΠΟ ΒΑΘΥ ΛΗΘΑΡΓΟ.

 

Πλην όμως  η αντίστοιχος θεραπεία μιας τέτοιας μακροχρονίου υποθάλψεως δεν είναι δυνατόν να επιτύχει ο όποιος κηπουρός, αλλά απαιτεί έμπειρο γεωπόνο. Άνθρωπο που πονάει την γή, δηλαδή εκπονεί πόνημα βήμα προς βήμα μετά από συγκροτημένες μακροχρόνιες μελέτες και αλλεπάλληλες αυτοψίες, υπεράνω τής απλής μαθητείας και τής επιφανειακής επιμέλειας.

 

Η σωτηρία τών ριζών από τα παράσιτα απαιτεί εμμονή στην σπουδή τού Μάτριξ και μάστορα που δύναται να χειρίζεται αριστοτεχνικά το νυστέρι. Διότι τα παράσιτα επικολλούνται πέριξ τών ριζών. Οπότε η άστοχος εκτομή τους οδηγεί στην αφαίρεση και τών ριζών με μοιραίες συνέπειες. Επίσης, αυτός που δύναται να διαβλέπει το μάτριξ γνωρίζει, ότι η ύπουλος και δολία υφή αυτού τού τέρατος είναι τέτοια, που μόνον ένα τμήμα τών παρασίτων είναι δυνατόν να αφαιρεθεί χωρίς ακρωτηριασμό τών ριζών. Διότι κάποια τών παρασίτων διαποτίζουν τις ρίζες πλήρως. Τουτέστιν η επιδιωκόμενη θεραπεία στοχεύει στην αφαίρεση εκείνων των ζιζανίων, που είναι δυνατόν να αφαιρεθούν χωρίς να επέλθει μετεγχειρητικό σοκ. Εφόσον συμβεί αυτό, παρέχεται η δυνατότητα σε μέρος τών ριζών να λειτουργήσουν υγειώς, οπότε βάζοντας σε κίνηση το σύστημα αυτοΐασης τού φυτού, στην πορεία αποβάλλονται και τα παράσιτα που δεν κατέστη δυνατόν να αφαιρεθούν προηγουμένως.

Δυστυχώς, ευρισκόμενοι μέσα στο Μάτριξ, μπορούμε να μιλήσουμε μόνον με μισές αλήθειες. Η αλήθεια όμως δεν τέμνεται. Έχει ολογραφικό χαρακτήρα, διότι και το πλέον στοιχειώδες τμήμα της περιέχει το όλον. Άρα οι συμβιβασμοί προς την ανωτέρω κατεύθυνση είναι θεμιτοί και λειτουργικοί. Ας δώσουμε ένα χέρι, μια πρώτη ευκαιρία στην αλήθεια, για να μάς ρουφήξει ολόκληρους. Ουδείς είναι εις θέσιν να κατέχει την αλήθεια. Αυτή βρίσκεται παντού και μόνον να την εγκαλούμεθα δυνάμεθα. Διαβάστε ακόμη μια φορά -ή και περισσότερες– το έξοχο κείμενο τού Κωνσταντίνου–Αλέξανδρου στην προπροηγούμενη ανάρτηση με θέμα την πληροφορία, την έννοια και την αλήθεια. Ένα κείμενο ανάμεσα σε διακύρηξη και ποίηση, ανάμεσα σε ομολογία πίστεως και μάχιμο μνεία σε ζευβάκχικο ρυθμό τών 18/16.

 

2. ΘΕΣΦΑΤΑ, Ή ΚΥΗΜΑΤΑ ΣΥΓΚΥΡΙΩΝ;

Ο κρότος που προξενούν οι εν λόγω αναρτήσεις τού Παλαιού, πέραν τών όποιων υπερβολών, ή και εν μέρει ασκόπων εντοπισμών τους, αφήνουν ένα θετικότατο απόηχο να λειτουργεί ως κατευθυντήριος άξονας τολμηρής κριτικής, τον οποίον δεν θα μπορέσουμε να παρακάμψουμε, απλώς ένεκα λόγων μεσοπροθέσμου επιβιώσεως. Αναμφιβόλως το τολμηρό διαφέρει από το παράτολμο. Οι στρεβλώσεις όμως τις οποίες έχει παγιώσει εδώ και χιλιετίες το Μάτριξ, δεν είναι μόνον συμπαγείς, αλλά περιπλέκονται εντός τής συνειδησιακής μας υφής. Οπότε η παρέμβαση κάποιων παγοθραυστικών παλαιού τύπου δημιουργεί περάσματα για όσα σκάφη τού γιαλού επιθυμούν να μεταφέρουν δικό τους φορτίο. Όσο υπερβολική κι αν είναι η βαριοπούλα που χειρίζεται ο Παλαιός, άλλο τόσο υπερβολικοί είναι και οι φόβοι, ότι με αυτήν την μέθοδο θα σπάσει το μάρμαρο. Μέσα στην σύγχυση που κυριαρχεί σήμερα, το όποιο σφυροκόπημα καλής θελήσεως παράγει έργο. Κατά την κατασκευή ενός έργου, τα λεπτά πινέλα για την επικόλληση τής ταπετσαρίας στούς τοίχους ως και τα λεπτά κατσαβίδια για την σύνδεση τών απαστραπτουσών χειρολαβών στα πορτοπαράθυρα φθάνουν τελευταία. Προηγούνται οι εκσκαφείς και οι φαγάνες, που θα ανοίξουν τις τρύπες στο έδαφος για την θεμελίωση. Ο εντοπισμός τού Κωνσταντίνου-Αλεξάνδρου, ότι η ποιότητα τής πληροφορίας καθορίζεται από την έννοια, τουτέστιν από την πρόθεση και τον βαθμό ειλικρίνειας που την διέπει και όχι από την όποιαν πραγματιστικού τύπου απεικόνιση, είναι εξόχως σημαντικός. Αληθές είναι αυτό που σκοπεύει στην απελευθέρωση και όχι αυτό που είθισται να θεωρείται πραγματικό.

Στό Μάτριξ, συμφώνως προς την περιγραφή τού Πλατωνικού σπηλαίου, συμμετέχουν τρεις ομοταξίες. Οι δυο συνίστανται στούς θαυματοποιούς και στούς δεσμώτες. Η τρίτη καλείται να αποδομήσει μέσω τής διαφωτίσεως τίς δυο προηγούμενες, καταργώντας με αυτόν τον τρόπο το Μάτριξ. Η επίγνωση, ότι όσα επί τών τοιχωμάτων παρακολουθούν οι δεσμώτες συνιστούν σκιές αυτών που οι θαυματοποιοί χειρίζονται πίσω τους, οφείλει να διέπει όποιον επιθυμεί να στρατεύεται στην τρίτη ομοταξία. Κατά συνέπεια, η πρακτική να θεωρούμε αυτά που εθιστήκαμε να θεωρούμε απαράβατα, αυτονόητα, ιερά ή και θέσφατα, απαιτεί ενδελεχή επανεξέταση.

Το ως άνω εγχείρημα όμως στην παρούσα φάση προϋποθέτει πέρασμα μέσα από συμπληγάδες πέτρες. Διότι, στην εποχή που ζούμε, αποδομούνται από το Μάτριξ πλήρως οι αρχές και οι δομές που ίσχυαν, επιβάλλοντας καταστάσεις πλήρους συγχύσεως, απροκαλύπτου ασυδοσίας και χάους. Οι αρχές όμως και οι θεσμοί που κατεδαφίζονται, ως η διδαχή τού Πλατωνικού σπηλαίου καταγγέλει στην συνείδησή μας, ήσαν επίσης εν πολλοίς δομημένες από το Μάτριξ. Κατά συνέπεια, η προσπάθεια διερευνήσεως τών κακοδαιμονιών και τής αποδομήσεως τών σαθρών προτύπων από την μεριά ειλικρινών καλοθελητών, μοιάζει από μια πρώτη σκοπιά να συνδράμει την τρέχουσα πρακτική τών «θαυματοποιών», παρά την τεράστια και ποιοτική μεταξύ τους διαφορά. Όμως επ‘ αυτού παρεμβαίνει ο Κωνσταντίνος-Αλέξανδρος, διακηρύσσοντας: «Η ΕΝΝΟΙΑ ΔΙΕΠΕΙ ΤΗΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ». Πόσοι όμως κατανοούν μια τόσο ζωτικής σημασίας ρήση; Ο φίλτατος όμως εντολεύς στην θάλασσα τής πληροφορίας γνωρίζει καλώς. Αφήνει τα καραβάκια του να αρμενίζουν, όπως το άσμα θέλει να ηχεί: «Καραβάκι στο Αιγαίο η δική μου μοναξιά». Και κάποτε θα σας συναντήσει, φίλοι μου αγαπημένοι, φίλες μου αγαπημένες, ναυαγοί τής συνειδήσεως.

 

3. ΑΝΟΙΓΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΤΑΜΠΑΚΙΕΡΑ – Η ΑΝΤΙΠΑΤΕΡΝΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΝΣΤΑΣΗ.

Ως είναι αυτονόητο και φυσικό η πρώτη ένσταση τού Παλαιού αναφέρεται στον πατέρα θεών και ανθρώπων, στον Δία. Η αρχή πάσης θεμελιώδους ενστάσεως την σήμερον δεν μπορεί παρά να εδράζεται επί αντιπατερναλιστικής βάσεως.

Πράγματι, στις κοινωνίες τού Νότου (αλλά όχι μόνον εκεί) οι πατριαρχικές δομές προσέλαβαν στο παρελθόν από έντονο έως και υπέρμετρο χαρακτήρα, ο οποίος αποδείχθηκε σύμμεικτος. Από την μια πλευρά ο πατέρας λειτούργησε ως προστάτης και αρωγός τής σύνολης οικογένειας. Ενώ στην μητέρα επιμερίζετο η εσωτερική φροντίδα όλων εντός τού οίκου, ο πατέρας κλήθηκε να αντιπετωπίσει όλο το σύμπλεγμα τού έξωθεν κόσμου, με ότι αυτό συνεπάγετο. Πόλεμοι και κακουχίες, δουλειά, αλλά και η απειλή τής ανεργίας ή τής υποαπασχολήσεως, εγγύηση τής στέγης, τής τροφής και τής ασφάλειας.

Στη Ελλάδα τού παρελθόντος, η οποία ήτο βασικά χώρα γεωργική και χώρα τής ναυσιπλοΐας και τής μεταναστεύσεως, ο πατέρας στάθηκε ξωμάχος, εκτεθειμένος στα στοιχεία τής φύσεως, ξενητεμένος ναυτικός ή ξωπεταγμένος μετανάστης. Στα αστικά κέντρα, τα οποία γέμισαν ανθρώπους μετά την καταστροφή τού Πόντου και τής Μικρασίας, συμμετείχε έντονα στην διαδικασία τής αστικοποιήσεως, όπου ο γκαζοντενεκές δημιούργησε κάλους στον ώμο τού εργάτη. Ο πατέρας όμως που δίνεται αφειδώς, συνιστά μια εκ τών δυο πλευρών τής ιστορίας. Η επελθούσα αστυφιλία, ως αποτέλεσμα τής σκοπίμου κατατμήσεως τής αγροτικής γης σε νοικοκυριά, που δεν έφθαναν για να θρέψουν τον σύνολον τών απογόνων, διόγκωσε την στρατηγική επιλογή τής καθιερώσεως τού πελατειακού κράτους, τις υποκλίσεις στους βουλευτές τής περιφερείας με στόχο τον διορισμό, την καρέκλα και την θεσούλα, οδηγώντας στον κομματικό εκτραχηλισμό, ως καθοριστικό παράγοντα στην διαμόρφωση τού κράτους και τής κοινωνίας.

Η εξωστρέφεια τής εγχωρίου ελίτ από καταβολής τού νεοελληνικού μορφώματος, με την πλήρη υποδούλωσή της στα διεθνή χρηματιστικά κατεστημένα, καθώς και η εκδίωξη τού εύρωστου Ελληνικού αστικού στοιχείου από τις περιοχές εκτός μορφώματος (Μικρά Ασία, Αίγυπτος) οδήγησε στην κακομοιριά τής Ψωροκώσταινας, όπου ο λαουτζίκος κουβαλούσε στους ώμους του τις στρατιές των βολεμένων. Ο μακαρίτης Νίκος Πουλαντζάς, στο έργο του «Φασισμός και Δικτατορία«, διέγνωσε με ευστροφία τή συγκρότηση εκείνης τής κοινωνικής τάξεως, την οποία αποκάλεσε «νέα αστική τάξη», ή «διοικούσα τάξη», αποτελούμενη από αυτούς που επανδρώνουν τούς κρατικούς μηχανισμούς. Αυτούς διέγνωσε ως την πλέον συντηρητική και αντιδραστική προς οιαδήποτε καλώς νοούμενη αλλαγή κοινωνική ομοταξία, η οποία αποτέλεσε τον κορμό τών φασιστικών κινήσεων στην Ιταλία και την Γερμανία τού Μεσοπολέμου.

 

Αντίστοιχες κριτικές αναλύσεις σχετικά με το «μικροαστικό φαινόμενο» έχουν γίνει και από αρκετούς άλλους αξιόλογους διανοητές. Η διόγκωση τού πελατειακού κράτους και το περιώνυμο εξόγκωμα των παρασιτικών μηχανισμών στην Ελλάδα οδήγησαν στην οικοδόμηση τού συντηρητικού πνεύματος στην χώρα, ως μεθόδου προστασίας τών βολεμένων αλλά πρακτικά άχρηστων. Ο συντηρητισμός στάθηκε η ουσία όλου τού πολιτικού φάσματος, χωρίς εξαιρέσεις στην Ελλάδα. Από το «- Ανήκομεν εις την δύσιν!»  και το «- Στρατηγέ μου, ιδού ο στρατός σας!» τής Δεξιάς, έως τούς «μη προνομιούχους Έλληνες» τού Ανδρέα Παπανδρέου, έως τον ξύλινο λόγο τής «Αριστεράς» και την πρακτική τών αρουραίων τού επιλεγόμενου «σύριζα ευνουχισμού τών εφήβων». Αυτό, που ο Χρήστος Γιανναράς ονόμασε: «Η Δεξιά ως Αριστερά και η Αριστερά ως φάρσα».

Δεν είναι όμως δυνατόν ζυμώσεις, οι οποίες συντελούνται στην κοινωνία, να μην βρίσκουν εφαρμογή στο στοιχειώδες κυτταρό της, που είναι η οικογένεια. Υπό αυτήν την έννοια, ο συντηρητισμός οδήγησε και σε κάποιο άλλου είδους πατέρα. Εκείνον τον πατριαρχικό οσφυοκάμπτη πορωμένο ανθρωπάκο, ο οποίος εξουσιαζόμενος μέχρι τα μπούνια, ήθελε να εξουσιάζει μέχρι πλήρους αλλοτριώσεως σε οτιδήποτε προΐστατο, ή είχε υπό την υπευθυνότητά του. Στρατιωτικοί, οι οποίοι αντιμετώπιζαν το σπίτι τους ως στρατώνα, ασφαλίτες που θεωρούσαν το σπίτι τους κρατητήριο, βαρυπέπονοι θιασώτες τού αυταρχισμού, που θεωρούσαν τα γεννητικά τους όργανα καρμπόν ή φωτοτυπικό μηχάνημα, προβάλοντας αξίωση να μετατρέψουν τούς απογόνους τους σε πανομοιότυπα τής δικής τους αθλιότητος, αλλά πάντοτε βεβαίως με πλέον αυξημένα διάσημα και αρμοδιότητες, ως απόφοιτοι βοϊδοσχολών τής Εσπερίας. Η σύζυγος, ως υπηρέτρια και σκεύος ηδονής, χωρίς διακαίωμα απόψεων, αλλά επιφορτισμένη με το υψηλό καθήκον να ψήνει καφέδες, ενόσω ο λεγάμενος ανέπτυσσε θεωρίες, εξήγγειλε υποχρεώσεις και επέβαλε νουθεσίες.

 

Την λαίλαπα τού πατερναλισμού περιέγραψαν γλαφυρά οι κινηματογραφιστές αδελφοί Taviani στην ταινία «Padre Padrone» (Πατέρας και Αφέντης). Όμως οι πατερναλιστές επέφεραν διπλή ζημιά στην κοινωνία. Πέραν από την άκρα ταλαιπωρία, την οποίαν επέφεραν σε ανθρώπους, άνοιξαν ταυτοχρόνως και τούς ασκούς του λεγομένου «χάσματος μεταξύ τών γενεών», αλλά και του λεγόμενου «φεμινιστικού» κινήματος, ως εξαμβλώματος εντέχνως δρομολογηθέντος από τούς αυτοευνουχισμένους ιερείς τής Ίσιδος και τού Μολώχ. (Επί τού θέματος αξίζουν ιδιαιτέρας προσοχής οι δυο τελευταίες αναρτήσεις στην ιστοσελίδα τής φίλης Αταργάτιδος.)

Με αυτόν τον τρόπο παραχωρήθηκε πεδίο για την προαγωγή τουλάχιστον δυο γενεών πανκάδων «επαναστατών», οι οποίοι κραδαίνουν με σκουλαρίκια στην μύτη τους μπάφους, ως πλακάτ του συνθήματος «όλα είναι μπαρμπούτσαλα». Η κριτική που έκανε εγκαίρως ο Αλμπέρ Καμύ, ήδη από το πάλαι ποτέ με τον «Επαναστατημένο Άνθρωπο«, πέρασε απαρατήρητη από την «Πανούκλα» τής Ελλαδικής κοινωνίας.

Ο Παλαιός έχει δίκιο, όταν επιμένει, ότι ο φεμινιστικός σάπιος σπόρος φύτρωσε μέσα στο χώμα που όργωσε ο πατερναλισμός. Μόνον σύμπτωσις δεν είναι, ότι ο αυγουλωμάτης Axel, ο οποίος ανεσύρθη μέσα από τα νεοταξικά ημίψηλα τών θαυματοποιών, προέρχεται από το άμεσο οικογενειακό περιβάλλον τού Παττακού. Αυτοί που το έπαιζαν άντρακλες, χωρίς να διαθέτουν αχαμνά, επώαζαν μέσα στην στοά «Σπύρος Νάγος» αυτούς, οι οποίοι θεσμοθέτησαν σήμερα το καθεστώς κάποιοι πατέρες να διαθέτουν αιδοίο. Και έχει πολύ δίκιο ο Σπύρος Σπυρόπουλος όταν ωρύεται, ότι όπισθεν αυτών κρύβεται ο ερμαφρόδιτος τής Σουίσας.

 

4. ΜΠΑΡΜΠΑ-ΔΙΑΣ. ΑΝΩΘΕΝ ΜΕΓΑΛΟΜΠΕΡΜΠΑΝΤΗΣ, Η ΑΙΣΘΗΣΙΑΚΟΣ ΓΑΛΑΝΤΟΜΟΣ ΛΟΓΩ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ.

Η πρώτη ένσταση τού φίλου Παλαιού έναντι τού πατρός θεών και ανθρώπων εστιάστηκε κριτικά στην υπερβολική του ερωτοτροπία (αν όχι και ανεξάντλητη μέχρι πλήρως εξαντλήσεως) μετά παντός άρρενος ή θήλεος. Επί τού συγκεκριμένου αρμόζει να υπογραμμίσω μια πολύ βασική διαπίστωση τού μεγάλου εθνολόγου
Claude Levy Strauss, την οποίαν κατέγραψε στους «Θλιμμένους Τροπικούς»: Είναι εν τέλει αδύνατο για όποιον προβαίνει σε εκτιμήσεις ή αξιολογήσεις πολιτισμικού χαρακτήρα, που αφορούν κάποιο διαφορετικό από το δικό του πολιτισμικό συγκρότημα, να το πράξει χωρίς να παραμένει εγκλωβισμένος στα δικά του πολιτισμικά δεδομένα. Εδώ και χιλιετίες τα πολιτιστικά δεδομένα που μάς διέπουν έχουν διαμορφωθεί από τον Χριστιανισμό. Αυτά βεβαίως έχουν εξελιχθεί αρκετά από την εποχή τού πρώτου αιώνος. Η πάγια επιταγή του -όχι μόνον όσο αφορά την ανθρώπινη γενετήσια συμπεριφορά- εστιάζεται στην εγκράτεια, στην νηστεία, στην ταπεινοφροσύνη, στην εκούσια αποστροφή από τα πάθη, έως τα προωθημένα όρια τού μοναχισμού, ως άρνήσεως τού κόσμου με πρότυπο την ρήση τού Χριστού: «- Εγώ ενίκησα τον κόσμο!».
Ο χριστιανός, ευρισκόμενος σε συνεχή διαπάλη με τούς εγκόσμιους πειρασμούς, καλείται να προσανατολίσει τίς αισθήσεις του προς ανώτερες σφαίρες, όπου κυριαρχούν τα μέλη τών ψαλμωδιών, οι ευωδίες των τελετουργιών, τα υπερβατικά χρώματα τής εικονογραφίας, τα οποία συγκεραζόμενα αναδεικνύουν το χρυσό ως πρώτη αποκάλυψη τού Θείου Φωτός. Ο Χριστός, ως ανδρικό πρότυπο συμβολίζει την άκρα ετοιμότητα προς αυτοθυσία, ένεκα τής απείρου αγάπης προς τον πλησίον. Το γυναικείο πρότυπο, αναγόμενο εις την Θεοτόκο, συμβολίζει την άκρα τρυφερότητα τής παρηγορίας προς άπαντας – αμαρτωλούς και αγίους.
Υπάρχουν κάποιοι συμβολισμοί τού Ορθόδοξου Χριστιανισμού, οι οποίοι ως κυήματα, ή επί το ορθότερον ποιήματα, τού Ελληνικού Πνεύματος, διακατέχονται από τέτοια ανύψωση κάλλους, που αν συνέχιζα την παράθεση τους, θα έπραττα προσηλυτισμό, έστω και εάν -ως φίλος τού Πλατωνισμού- δεν πρόσκειμαι σε κάποια θρησκεία. Δεν μπορώ όμως να αποφύγω μια και μόνη συγκεκριμένη αναφορά, η οποία δεν παύει να με δονεί μονίμως, ασχέτως σε ποιον θεό αρέσκομαι να πιστεύω. Πρόκειται για την Εικόνα που φέρει την ταυτόχρονο διπλή ονομασία «Άκρα Ταπείνωσις« και «Βασιλεύς τής Δόξης», απεικονίζουσα τον Χριστό μέχρι το στήθος, κατερχόμενο εις τον τάφο, την στιγμή που ξεψυχάει. Η αλληλουχία παραστάσεως και ονοματοδοσίας αυτής τής Εικόνος, είναι σε θέση να αποσπά την καρδιά ακόμη και κάποιου που δεν αισθάνεται χριστιανός σε σφαίρες αενάου δοξολογίας.

 

Ο Λουθηρανισμός επέφερε την πρώτη αλλαγή στην μέχρι τότε τρέχουσα χριστιανική θεώρηση, εισάγοντας το ατομικό κριτήριο στην σχέση ανθρώπου με το Θείο. (Σε αυτό το σημείο, ας μού επιτραπεί να εκφράσω τις ευχαριστίες μου στον Μαρτίνο Λούθηρο, ένεκα ότι σήμερα στο Βερολίνο όπου διαμένω εορτάζεται η ημέρα τής Μεταρρυθμίσεως, με αποτέλεσμα αυτή να είναι αργία, ώστε να έχω ησυχία γράφοντας την παρούσα ανάρτηση.) Μεγαλύτερη όμως τομή από αυτήν τού Λουθήρου επενέργησαν η Αναγέννηση και ο Διαφωτισμός, εισάγοντας στις δυτικές κοινωνίες με την διακήρυξη τού homo universalis την επιστροφή στις χαρές τής ζωής. Η στροφή προς το Ελληνικό Πνεύμα τής κλασσικής περιόδου, που έλαβε χώρα την εν λόγω εποχή, επέφερε και ένα προσανατολισμό στην οπτική περί ζωής, που επικράτησε στην Ελλάδα κατά τούς κλασσικούς χρόνους. Με αυτό τον τρόπο επανήλθε στο προσκήνιο τμήμα τού γερομπερμπάντη Διός, χωρίς όμως να αμφισβητηθεί αμέσως το περιβάλλον χριστιανικό πλαίσιο.
Στην συνέχεια συντελέσθησαν και άλλες -πλείστες όσες- προσαρμογές τού χριστιανικού προτύπου στην Εσπερία, η οποία θεωρείται λίκνο τού πολιτισμού στην Ψωροκώσταινα, και την οποία ο συρφετός στην Ελλάδα αρέσκεται μιμητικώς να αναπαράγει. Αυτός ο χείμαρος εκμοντερνισμού, προσαρμογών και μεταρρυθμίσεων συμφώνως προς τις εντολές τής «φωτισμένης Ευρώπης» οδήγησε επί τών ημερών μας στην κάργα ευσέβεια τών συγχρόνων ταγών, οι οποίοι τις Πέμπτες φορούν ποδιά και τις Κυριακές κάνουν μετάνοιες.
Ο Παλαιός, με την εν λόγω ένστασή του, θίγει ένα τεραστίας σημασίας ζήτημα, καθόσον η σεξουαλικότητα, το γενετήσιο ένστικτο, καθώς και η κατά εποχές έκφανση αυτής τής πραγματικότητος διέπουν μια από τις βασικότερες ανάγκες τού ανθρώπου γενικότερα. Δίπλα στην εξεύρεση τροφής και στέγης και στην ανάγκη πραγματώσεως ατομικού και κοινωνικού κύρους, καθώς και στην μεταφυσική ανάγκη τών ανθρώπων, ζητά διέξοδο και η γενετήσια ορμή. Την διέξοδο αυτής τής ενδομύχου γενετήσιας ορμής, στην οποία στηρίζεται και η στοιχειώδης αναπαραγωγή τού ανθρωπίνου είδους, έρχονται να διαμορφώσουν και να καναλιζάρουν τα ήθη και οι θεσμοί τών κοινωνιών. Είναι κατανοητότατον ότι την πλέον αποτελεσματική ισχύ για την ρύθμιση αυτής τής σκοπιμότητος διαθέτουν οι θρησκείες, ένεκα τού εκάστοτε θέσφατου που αυτές επικαλούνται.
Μπορεί βεβαίως κάποιος να ισχυριστεί, ότι στο βαθμό που το θέσφατο συνιστά αποτέλεσμα θείας φωτίσεως, καλώς κυριαρχεί. Είναι όμως τα πράγματα έτσι; Εάν μελετήσουμε την εξελικτική διαδικασία τής ηθικής, που διαμορφώνουν οι θρησκευτικού τύπου ομολογίες και δόγματα, θα διαπιστώσουμε, ότι πίσω από τα θέσφατα καλύπτονται απλούστατες πρακτικές ανάγκες τών ανθρώπων, οι οποίες διέπονται καθαρά ΑΠΟ ΤΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑΚΑ ΔΕΔΟΜΕΝΑ ΚΑΘΕ ΠΕΡΙΟΔΟΥ. Συγκεκριμένα: Ο Δίας ώς ουρανίου τύπου θεότης, επικρατεί συμφώνως προς τις διαπιστώσεις τών ιστορικών ερευνών και τής επιστήμης τής θρησκειολογίας, αλλά και ως οι αρχαίες πηγές παραδίδουν, μετά την κατάργηση (τουλάχιστον στο εξωτερικό προσκήνιο – ζήτημα στο οποίο θα αναφερθώ συγκεκριμένα στο μεθεπόμενο κεφάλαιο) τής χθονίου λατρείας, ή λατρείας τού Κρόνου. Αυτή συνδέεται με το μητρογραμμικό λεγόμενο σύστημα κοινωνικής οργάνωσης, όπως αυτό αναλύθηκε από τον L. H. Morgan, στην «Αρχαία Κοινωνία«, στην πρώτη έκδοση τού βιβλίου το 1877. (Σημείωση Εργοδότη: σύνδεσμος γιά «πουναλουανή οικογένεια«. Το έργο του Μόργκαν με σύνδεσμο κάτω-κάτω στο άρθρο της Wiki.) Σκοπίμως εσφαλμένα αυτή η περίοδος ονομάσθηκε «μητριαρχία» από διαστρεβλωτές τής Ιστορίας, παραφράζοντας τον όρο τού Bachofen στο έργο «Το Μητρικό Δίκαιο» («Das Mutterrecht»). (Και σε αυτό το ζήτημα θα γίνει εκτενέστερη αναφορά στο μεθεπόμενο κεφάλαιο).
Όπως αναφέρει ο Ησίοδος κατά την «χρυσή εποχή» τού Κρόνου, οι άνθρωποι δεν ήταν αναγκαίο να εργάζονται, αλλά έπαιρναν έτοιμη την τροφή τους από την φύση. Δεν υπήρχε δηλαδή καλλιέργεια τής γης. Οι άνθρωποι τότε, ως είναι φυσικό, λάτρευαν ως κύρια θεότητα τήν μάνα γη ως «Μεγάλη Μητέρα», ή «Λευκή Θεά», ή «Λευκοθέα», η οποία τούς παρείχε τα πάντα, χωρίς όμως καλλιέργεια, αποκλειστικά με φυσικό τρόπο. Επρόκειτο τοιουτοτρόπως για την λατρεία τής γονιμότητας ή «βλαστική λατρεία», ως επιφανείς εθνολόγοι, θρησκειολόγοι και ιστορικοί έχουν αναλύσει.

 

Αυτή όμως η μονοσήμαντος εξάρτηση τών ανθρώπων από την φυσική γονιμότητα τους κράταγε άμεσα εξαρτημένους από αυτήν. Καιρικές καταστροφές, ξηρασίες και θεομηνίες ήσαν αιτίες για αφανισμό όλης τής φυλής. Και μειωμένη καρποφορία σήμαινε πείνα για κάποιες περιόδους. Όπως αναλύει ο George Frazer στον «Χρυσό Κλώνο», τότε καθίστατο στην αντίληψη τών ανθρώπων αναπόφευκτος ο εξιλασμός τών πνευμάτων τής Μητέρας Γης μέσω ανθρωποθυσιών. Στην συνέχεια όμως, με την επίτευξη τού προμηθεϊκού πνεύματος, αφού ο Προμηθεύς δώρησε στούς ανθρώπους την φωτιά, δηλαδή την δυνατότητα να προνοούν, τουτέστιν να καλλιεργούν την γη και να αποθηκεύουν το μη καταναλωθέν περίσσευμα με συγκεκριμένες μεθόδους, τούς έκανε σχετικά ανεξάρτητους από τις διακυμάνσεις της καρποφορίας τής γής, αμφισβητώντας τα αιμοδιψή κατεστημένα. Αυτά τα ζητήματα έχω αναπτύξει στο κείμενο «Θρησκειολογικές Προσεγγίσεις», που καταχώρησα στην σελίδα scribd.com, ώστε να μην έχει νόημα η επέκταση τού ζητήματος εδώ. (Επειδή από την εν λόγω καταχώρηση πέρασαν αρκετά χρόνια και δεν γνωρίζω κατά πόσο αυτή είναι πλέον προσβάσιμη, θα την αναρτήσω εκ νέου τις επόμενες ημέρες και θα καταθέσω τον σύνδεσμο. Σημείωση Εργοδότη: βρέθηκε καί παρατίθεται ο ήδη υπάρχων σύνδεσμος!)
Η βλαστική λατρεία ήταν -ως είναι φυσικό- οργιαστική. Πέραν τού ότι τότε δεν είχε επιβληθεί ακόμη η μονογαμία, οπότε εντός τής ιδίας οικογενείας εσυνουσιάζετο κόσμος και λαός (τότε δεν υπήρχε ακόμη και η τηλεόρασις, για να περνά η ώρα), το ζήτημα υπηρετούσε συγκεκριμένη τελετουργική σκοπιμότητα, που ανέλυσα αλλού στο παρελθόν (σχετιζόμενη με την παραγωγή διμεθίλτρυπταμίνης).
 Με την επιβολή τής μονογαμίας και την ταυτόχρονο κατακρήμνιση τού Κρόνου από τον Δία στα Τάρταρα μπήκε -εξωτερικά μόνον– τέλος στις ανθρωποθυσίες και στις ακατάσχετες οργιαστικές τελετές των Μαινάδων και τής «ιερής μανίας». Ο Δίας, καταργώντας στο προφανές προσκήνιο τίς ανθρωποθυσίες και τα άνευ όρων όργια, δεδομένου ότι η νέα κοινωνική οργάνωση απαιτούσε ο πατέρας να γνωρίζει αυστηρά τα τέκνα του, με στόχο την κληροδότηση τών μέσων παραγωγής που ήτο ιδιοκτήτης, δεν ήταν δυνατόν να προκόψει αντιγράφοντας στο ερωτικό του κοσμοείδωλο τον Άγιο Φανούριο. Δεν είναι δυνατόν να περάσει μια κοινωνία από ένα τρόπο οργανώσεως σε άλλον, ανατρέποντας άνευ όρων ότι υπάρχει και δεν υπάρχει. Έτσι αυτός διατήρησε, αλλά αποκλειστικά για την πάρτη του, συνήθειες που όλοι ήθελαν να έχουν, αλλά δεν μπορούσαν, διότι δεν ήσαν θεοί. Εξ άλλου με την καθιέρωση τής καλλιέργειας υπήρχε και αρκτετό κρασί και ψωμάκι, για την αναπλήρωση των θερμίδων που δαπανούντο με το σεξάκι στις συνευρέσεις και στα συμπόσια με εταίρες.
Πλην όμως στα πλαίσια τής νέας κοινωνικής οργανώσεως ο Δίας κάθε άλλο παρά αλητάμπουρας ήτο. Και σε καμμία τών περιπτώσεων δεν αποτελούσε τον αντίποδα τού Αγίου Φανουρίου. Τουναντίον αναδείχθηκε σε συνεπέστατο πρόδρομό του.

 

Πώς όμως έγινε η μετάβαση από την χαρά τής ζωής και τον ερωτικά υπεραισθησιακό Δία στον Χριστιανισμό και την επιταγή για εγκράτεια;
Την απάντηση σε αυτό το ερώτημα παρέχει με τις έρευνες και τις ιδέες του ο μεγάλος οικονομολόγος και κοινωνικός οραματιστής Jeremy Rifkin, ο οποίος στάθηκε ένας από τούς πολύ μεγάλους θιασώτες τού οικολογικού κινήματος κατά την δεκαετία του ’80, χωρίς όμως να ασχοληθεί στο ελάχιστο με ζητήματα θρησκειολογίας. Βάση τής ανάλυσης τού Rifkin αποτελεί η θερμοδυναμική και το δεύτερο αξίωμά της περί εντροπίας. Το βιβλίο του «Εντροπία Δίχως Εξάντληση» (καί μικρό σχετικό κείμενο ελεύθερο, εδώ) αποτέλεσε το βασικότερο σύγγραμμα για τις κινήσεις τών οικολόγων στην Ευρώπη, στην φάση που αυτές ξεκίνησαν να αναπτύσσονται και πριν αυτές προσλάβουν δόλιο χαρακτήρα. Το εν λόγω βιβλίο όμως τού Rifkin πρόκειται να τύχει πραγματείας στο επόμενο κεφάλαιο, το οποίον θα έχει ως θέμα την μετάβαση στον χριστιανισμό μέσα από την σκοπιά τής θερμοδυναμικής. (Στο μεθεπόμενο κεφάλαιο θα γίνει μνεία στην κυοφορία του φεμινισμού κατά τον 18ο αιώνα.)

 

Με αυτές τις αναφορές, κλείνει το παρόν πρώτο μέρος τής αναρτήσεως.
Εκφράζω τις θερμές μου ευχαριστίες στην φίλη Φωτεινή, που με παρακίνησε να την γράψω, ξεπερνώντας την αναρτησιακή αδράνεια πολλών μηνών.
Ευχαριστώ επίσης τον οικοδεσπότη για την πολυετή συνεργασία και την κοινή πορεία μας στους «σουρεάλ» χώρους τής καλής παρέας των εκλεκτών συνεργατών και φίλων. Καθώς και όποιον δαπανά χρόνο να διαβάζει τα γραφόμενα, ανεξαρτήτως τών όποιων αξιολογήσεων. Η αξία βρίσκεται στον διάλογο, που θρέφεται από την αμφισβήτηση.

Ερωτήματα σχετικά με την «στάση του Νίκα» – πρώτο μέρος

Σχολιάστε

Image

1. ΑΝΑΦΟΡΙΚΑ ΜΕ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΘΕΣΕ Ο ΜΙΜΑΚΟΣ

Το κείμενο του φίλου Μιμάκου, το οποίο αναρτήθηκε σχετικά με την «στάση του Νίκα», νομίζω ότι θέτει σημαντικά ζητήματα και συμβάλει στην ανάπτυξη της προβληματικής, που ξεκίνησε με την αντίστοιχη αναφορά του ο οικοδεσπότης τού ιστολογίου. Και παλαιότερα έχω γράψει, ότι θεωρώ τον Μιμάκο προικισμένο σχολιαστή. Ασχέτως εάν αυτός εκάστοτε επιχειρεί να σοβαρολογήσει ή να λοιδορήσει, στις πλείστες των περιπτώσεων εστιάζει την προσοχή μας με πολύ εύστοχο τρόπο σε ζητήματα ουσίας. Ο ρόλος του δικηγόρου του διαβόλου, τον οποίον συχνά επιλέγει, είναι πολύτιμος. Διότι η αμφισβήτηση και η κριτική είναι ακριβώς αυτές, οι οποίες υποχρεώνουν τις απόψεις που έχουν διατυπωθεί, ή να ενισχύσουν την επιχειρηματολογία τους, ή να φυγομαχήσουν. Ακόμη και ο απαξιωτικός τρόπος κριτικής, ως οριακή αντιμετώπιση του όποιας άποψης, μπορεί κάλλιστα να συμβάλλει στην ενίσχυση των επιχειρημάτων που την στηρίζουν, όταν η χρήση της πρόκλησης είναι δομημένη.
Ο Μιμάκος με το κείμενό του αναφέρεται στα εξής θεμελιώδη ζητήματα:
1. Σχέσεις εξουσίας και όχλου, ως άξων της κοινωνικής μηχανικής
2. Η ρυπαρή ηθική μελών της εξουσίας
3. Οι συνέπειες της «στάσεως του Νίκα» στα πλαίσια αυτών των σχέσεων
4. Ο ρόλος των αγροτών στα αριστερά κινήματα, τα οποία επικαλούνται «προλεταριακού» τύπου στοχεύσεις.

Ενώ αυτά τα τέσσερα ζητήματα χαρακτηρίζονται από εξέχουσα σημασία – δεδομένο, το οποίο συνιστά την εν τέλει αρετή τού κειμένου – θεωρώ, ότι ο Μιμάκος δεν επιτυγχάνει να υπερσκελίσει στα πλαίσια της πραγματείας του τα καθιερωμένα όρια, στα οποία υπόκεινται οι πάγιες αντιλήψεις και τα οποία τα αναπαράγουν, έστω και εάν ο συγγράψας επιχειρεί να καταλήξει σε πρωτότυπα συμπεράσματα. Όμως παρ’ όλα αυτά, δεν παύει να ισχύει η γενική διαπίστωση, ότι αξία δεν έχει μόνο η επίλυση προβλημάτων, αλλά εξίσου σημαντικό είναι να μπορούμε να θέτουμε τα προβλήματα από δημιουργική σκοπιά. Υπό αυτήν την έννοια βρίσκω αξιόλογο το κείμενο του Μιμάκου και θεωρώ, ότι αυτό παρέχει σημαντικά εναύσματα ως προς τον ρόλο του υποκειμένου στην διαδικασία της συγκεκριμένης στάσεως. Πιστεύω, ότι μια αναλυτική προσπάθεια σε βάθος, η οποία διέπεται από συστηματική διάθεση προσέγγισης σχετικά με το στασιαστικό υποκείμενο αλλά και το υποκείμενο καταστολής, είναι εις θέσιν να μάς οδηγήσει σε εξιχνίαση και κατανόηση των πραγματικών αιτιάσεων σχετικά με το εν λόγω ζήτημα.
Η βασική επιχειρηματολογία τού κειμένου κυρίως προσβλέπει στην ανάδειξη των ωμών σκοπιμοτήτων, όσον αφορά τον εξουσιαστικό έλεγχο των μαζών, διαπίστωση, η οποία αναμφίβολα ισχύει. Όσοι φίλοι και φίλες όμως τυχαίνει να είναι εξοικειωμένοι με την γενικότερη προβληματική, η οποία διέπει τα γραφόμενά μου, γνωρίζουν, ότι μονίμως αμφισβητώ το κατά πόσο αυτός έλεγχος αποτελεί τον τέλει σκοπό της εξουσίας, φρονώντας, ότι αυτή η στόχευση είναι ενδιάμεση και αποβλέπει στην επίτευξη κάποιου εν τέλει υπερκείμενου στόχου, ο οποίος είναι η εξασφάλιση διμεθυλτριπταμίνης για τα χθόνια ιερατεία και τους μυημένους στο απόκρυφο κύκλωμα του ουροβόρου.
Κατανοώ, ότι αυτή η εκτίμηση είναι ιδιόρρυθμη, ακραία και προκλητική έναντι αυτών, τα οποία θεωρούνται αυτονόητα, ή τουλάχιστον κοινώς αποδεκτά. Η «στάση του Νίκα» όμως αποτελεί για τον γράφοντα μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να θέσει κατ’ αρχήν επί τάπητος τα συγκεκριμένα δεδομένα, τα οποία την αφορούν, όπως αυτά παραδίδονται από τις πηγές και αναφέρονται από την ιστοριογραφία. Ούτως ώστε στην συνέχεια να επιχειρηθεί η αξιολόγηση και η ερμηνεία τους. Εκεί νομίζω ότι μπορούν να κριθούν τα ερμηνευτικά μέτρα και σταθμά ενός εκάστου, στο βαθμό που αυτά είναι σε θέση να συνθέσουν λειτουργικές ερμηνείες.
Νομίζω, ότι κατ’ αρχήν η εξοικείωση με τα αντίστοιχα γεγονότα καθ’ εαυτά είναι ιδιαίτερα σημαντική. Οι γνώσεις μας περί αυτών προέρχονται συνήθως κυρίως από τα ελάχιστα στοιχεία, τα οποία αναφέρουν τα σχολικά βιβλία, καθώς και από κάποια στερεότυπα, τα οποία έχουν γενικώς επικρατήσει, ως καταστάλαγμα τής ιδεολογικής μονοκρατορίας μιας καθιερωμένης ιστοριογραφίας. Τα συμπεράσματα της οποίας έχουμε εθιστεί να αναπαράγουμε ως αυτονόητα, πέρα από την οποιαδήποτε συγκεκριμένη κριτική προσέγγιση και προσωπική διερεύνηση.
Φυσικά η παράθεση συγκεκριμένων συμβάντων έχει αφαιρετικό χαρακτήρα και αποτελεί συγκεκριμένη επιλογή, η οποία ηθελημένα ή ενδόμυχα μπορεί να αποσκοπεί στην λανθασμένη πιστοποίηση συμπερασμάτων, τα οποία έχουν εξαχθεί αυθαιρέτως εκ των προτέρων.
Όμως το κύριο είναι, ΝΑ ΘΕΣΟΥΜΕ ΕΠΙ ΤΕΛΟΥΣ ΤΑ ΚΑΘΕΚΑΣΤΑ ΜΕ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΟ ΤΡΟΠΟ ΣΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑΣ, ΞΕΠΕΡΝΩΝΤΑΣ ΤΟ ΑΥΘΑΙΡΕΤΟ ΑΝΑΜΑΣΗΜΑ ΤΩΝ ΤΕΤΡΙΜΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΣΤΕΡΕΟΤΥΠΩΝ. Με αυτήν την διαδικασία παρέχονται εναύσματα στον καθένα να διεξάγει ίδια αναζήτηση και διερεύνηση. Από μια τέτοια διαδικασία δεν μπορεί να βγει κερδισμένη η  διαιώνιση της κρούστας, αλλά η αποκάλυψη του περιεχομένου, έστω και εάν κάποιος διαφωνεί καθέτως με τις απόψεις και ερμηνείες, τις οποίες προβάλλει ο γράφων.
Ας ασχοληθούμε λοιπόν στην συνέχεια με μια ιχνηλασία της πορείας, την οποία εύστοχα χάραξαν ο ΕργΔημΕργ και ο Μιμάκος:

2. ΑΠΟ ΤΗΝ «ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΝΙΚΑ» ΣΤΑ ΠΡΟΣΦΑΤΑ ΕΠΕΙΣΟΔΙΑ ΤΟΥ ΟΑΚΑ

«Οι κυβερνήσεις πέφτουνε μα η αγάπη μένει» είναι ένα από τα βασικότερα συμπεράσματα και τίτλος γνωστού άσματος τού φίλτατου μακαρίτη Μανώλη Ρασούλη. Τα προχθεσινά γεγονότα στο ΟΑΚΑ, σε συνδυασμό με αυτά τής «στάσεως του Νίκα», με οδηγούν σε ένα διαφορετικό συμπέρασμα: «Οι κυβερνήσεις ανεβοκατεβαίνουν, αναπαράγοντας μια από τα ίδια, ενώ τα χρώματα του οπαδισμού παραμένουν μονίμως απαράλακτα στα πλαίσια των εξουσιαστικών κοινωνιών». Κακώς βέβαια κάνουμε λόγο για πράσινους, κόκκινους, κίτρινους και μπλε. Διότι αυτά τα χρώματα αφορούν – ως θέλω να αποδείξω – την εξωτερική επίφαση. Λίγο βαθύτερα από αυτήν κυριαρχεί μονίμως το κατάμαυρο χρώμα του μανδύα και της κουκούλας των ιεροεξεταστών.
Προχθές, καθώς εκτύπωνα το τελευταίο μέρος ενός κειμένου, το οποίο ήθελα να μελετήσω στην προοπτική αυτής της αναφοράς, πληροφορήθηκα από κάποια τηλεοπτική εκπομπή σχετικά με τα έκτροπα, που έλαβαν χώρα στο Ολυμπιακό Στάδιο. Μετά από μελέτη αρκετών ημερών ενός υλικού, το οποίο είχα επιλέξει σχετικά με την «στάση του Νίκα» και ενώ αρχικά αδυνατούσα να διακρίνω κάποια σκοπιμότητα, η οποία θα μπορούσε να διέπει την διεξαγωγή της, συν τω χρόνω είχα αρχίσει να σκιαγραφώ μια ερμηνεία γι’ αυτά τα συμβάντα. Έτσι ήθελα να επανεξετάσω μια ακόμη φορά ένα προς ένα εκείνα τα δεδομένα, τα οποία είχα θεωρήσει σημαντικά, ώστε να διαπιστώσω κατά πόσο οδηγούν πράγματι σε μια τέτοιου τύπου ερμηνεία. Όταν όμως πληροφορήθηκα τα γεγονότα στο  ΟΑΚΑ, οι παραλληλισμοί έγιναν αμέσως, όχι μόνο κατανοητοί, αλλά προφανείς, ενισχύοντας τις υποψίες μου, ότι πίσω από τα φαινόμενα λειτουργούν σκοπιμότητες, οι οποίες πολύ δύσκολα είναι δυνατόν να καταστούν από πρώτη θέαση φανερές:
ΣΤΑΔΙΟ – ΧΡΩΜΑΤΑ / ΦΑΤΡΙΕΣ – ΧΟΥΛΙΓΚΑΝΙΣΜΟΣ – ΚΡΙΣΗ
Όποιος μελετήσει έστω στοιχειωδώς τα γεγονότα της «στάσης του Νίκα», μπορεί αμέσως να πληροφορηθεί, ότι αφορμή για αυτά στάθηκαν κάποια υπερβολικά έκτροπα τα οποία εσχετίζοντο με αθλοπαιδιές τής τότε εποχής. Ένα φαινόμενο παρόμοιο με αυτό, που χαρακτηρίζουμε σήμερα ως χουλιγκανισμό.
Ας θέσουμε λοιπόν τρία ερωτήματα γενικότερου χαρακτήρος:
Σε τι συνίσταται αυτό το φαινόμενο, πώς εκδηλώνεται και ποιες μπορεί να είναι οι σκοπιμότητες που αυτό υπηρετεί;
Σχετικά με το πρώτο ερώτημα:
Χουλιγκανισμός είναι η εκδήλωση υπέρμετρης βίας με αφετηρία χώρους διεξαγωγής αθλοπαιδιών, η οποία στην συνέχεια διασπείρεται και εκτός αυτών. Οι συμμετέχοντες ανήκουν σε διαφορετικές φατρίες οπαδών. Η βία, την οποία αυτοί εξασκούν κατευθύνεται εν πρώτοις κυρίως εναντίον των δυνάμεων διαφύλαξης της τάξεως εντός και εκτός των χώρων διεξαγωγής των «παιχνιδιών», αλλά και εναντίον των οπαδών της αντιπάλου φατρίας, διευρυνόμενη στην συνέχεια εναντίον των πάντων. Υποτιθέμενο διακύβευμα για τα έκτροπα αποτελεί η αποκατάσταση τού δήθεν πληγέντος γοήτρου της εκάστοτε ομάδος, εκπεφρασμένο αποκλειστικά σε αγελαία βάση, ΔΕΔΟΜΕΝΟΥ, ΟΤΙ ΔΕΝ ΥΦΙΣΤΑΤΑΙ ΚΑΝΕΝΑ ΑΛΛΟ ΔΙΑΚΥΒΕΥΜΑ ΥΛΙΚΗΣ, ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΗΣ, ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΣ ΥΦΗΣ. Πρόκειται για την τυφλή κυριαρχία της ψυχολογίας της γκρούπας, όταν αυτή εκδηλώνεται ως άκρατος φανατισμός και με αχαλίνωτη βία εντός πλαισίων μανίας, όπου δεν υφίσταται εκ των προτέρων κανένα λογικό κίνητρο. Αυτή η ακατάσχετη βία εκδηλώνεται ως αυτοσκοπός από πωρωμένα άτομα, συνασπισμένα σε ομάδες κρούσεως, υπό γενικότερο συντονισμό. Είναι όμως έτσι τα πράγματα, ή κυριαρχούν όπισθεν αυτών μη κατονομαζόμενες σκοπιμότητες;
Σχετικά με το δεύτερο ερώτημα:
Το  φαινόμενο τού χουλιγκανισμού εκδηλώνεται ΣΕ ΟΛΕΣ ΑΝΕΞΑΙΡΕΤΩΣ ΤΙΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ με οργανωμένο τρόπο. ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΠΡΟΕΡΧΟΜΕΝΗ ΑΠΟ ΤΥΧΑΙΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΓΜΙΑΙΕΣ ΕΞΑΡΣΕΙΣ, ΟΙ ΟΠΟΙΕΣ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΑΝΑΓΟΝΤΑΙ ΣΕ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ. Αυτές οι εξάρσεις βίας έχουν προγραμματιστεί εκ των προτέρων. Τα συμβάντα, τα οποία προηγούνται, αποτελούν την με δόλιο τρόπο πρόφαση αφορμής. Με  σκοπιμότητα ενέχονται πάντοτε προβοκάτορες, η δράση των οποίων ακολουθεί προϋπάρχοντα σχεδιασμό.
Ας εξετάσουμε επί του προκειμένου τα γεγονότα στο ΟΑΚΑ, σύμφωνα με την κάτωθι ειδησεογραφία:
http://tvxs.gr/news/athlitika/ston-aera-i-epomeni-agonistiki-tis-superleague-meta-ta-epeisodia-sto-ntermpi-ton-aion

Κατά τη διάρκεια των αστυνομικών επιχειρήσεων και ερευνών κατασχέθηκαν έξω από θύρα τρία δοχεία των 16 λίτρων έκαστο με εύφλεκτο υλικό, τρεις αυτούσιες βόμβες μολότοφ και αρκετά υπολείμματα άλλων, 15 βεγγαλικά και κροτίδες, καθώς και ένα σφυρί.
 Αναφορικά με την είσοδο των εν λόγω ατόμων και των αντικειμένων στον αγωνιστικό χώρο, σύμφωνα με την ανακοίνωση της αστυνομίας «πριν την έναρξη του αγώνα άτομα που είχαν εισέλθει μετά από έλεγχο σε ορισμένες κερκίδες εξήλθαν από αυτές σπάζοντας τις θύρες επιτιθέμενοι στις αστυνομικές δυνάμεις, ταυτόχρονα με άτομα που ανέμεναν να υποβληθούν σε έλεγχο με αποτέλεσμα να εισέλθουν στις κερκίδες άτομα χωρίς να ελεγχθούν».
«Είχαμε δύο επιλογές. Η πρώτη να αναβάλλουμε το παιχνίδι και η δεύτερη να πάρουμε τα μέτρα μας και να γίνει. Άλλες επιλογές δεν είχαμε. Αν το είχαμε αναβάλλει επειδή μύριζε μπαρούτι θα έλεγαν ότι παρενέβη η Πολιτεία στη Λίγκα. Κρίναμε πως η σημασία του παιχνιδιού ήταν τόσο μεγάλη που δεν έπαιρνε αναβολή», είπε μεταξύ άλλων ο κυβερνητικός παράγοντας και συνέχισε:
«Γιατί μπαίνουν οι κροτίδες και οι μολότοφ μέσα; Πρόσφατα περάσαμε ένα νόμο, με τον οποίο δώσαμε δικαίωμα στις ΠΑΕ να μην περάσουν κάποιον μέσα αν δεν θέλουν. Υπάρχει και ένα θετικό σε όλο αυτό. Εφαρμόστηκε ένας κανονισμός που προβλέπει βαριές τιμωρίες και για αυτό και για το επόμενο πρωτάθλημα. Αν κάποιοι φίλαθλοι του Παναθηναϊκού θέλουν να οδηγήσουν την ομάδα τους στην καταστροφή, εμείς δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Οι ομάδες έχουν την ευθύνη. Δεν είναι δυνατόν αυτή τη στιγμή να αναλάβει η Πολιτεία την ευθύνη της διοργανώτριας αρχής. Εμείς αντιμετωπίζουμε τα πάντα. Μέχρι σήμερα είχαμε 200 ματς και την «πάθαμε» στο ένα. Οφείλουμε να κοιτάμε ξεχωριστά κάθε αγωνιστική, αγώνα προς αγώνα. Θα το δούμε αν αναβάλουμε την επόμενη αγωνιστική».

Για οργανωμένο σχέδιο επεισοδίων έκανε λόγο με δηλώσεις του στη ΝΕΤ ο πρόεδρος του Ολυμπιακού Σταδίου, Λάζαρος Γρύλης.
 «Δεν έγιναν απλά τραμπουκισμοί, αλλά βαρβαρισμοί. Κατέστρεψαν αυτό το στολίδι. Το ερώτημα είναι πως βρέθηκαν τόσοι άνθρωποι που δεν είχαν δουλειά κοντά στα επίσημα. Πέρασαν τόσα πράγματα μέσα στο γήπεδο, κροτίδες, φωτοβολίδες, μολότοφ. Κάποιοι δεν έκαναν προφανώς έλεγχο. Ήταν οργανωμένο σχέδιο, αν δεν πήγαινε καλά το παιχνίδι να ξεκινούσαν τα έκτροπα. Είδατε τι έγινε μετά το γκολ» είπε αρχικά ο πρόεδρος του Ο.Α.Κ.Α. και κατέληξε:
«Οι υπεύθυνοι για τον έλεγχο των οπαδών είναι η γηπεδούχος ομάδα. Έμπαιναν κατά σειρά, ο ένας έβαζε τον άλλο μέσα! Έμπαιναν από τη θύρα των επισήμων και από τη θύρα 35. Μέχρι και το ρολόι κάηκε. Ευτυχώς που δεν σκοτώθηκαν άνθρωποι. Λίγο ήθελε να θρηνήσουμε θύματα. Επιβεβαιώθηκαν οι φήμες που ήθελαν να γίνουν σήμερα επεισόδια. Ήταν προαποφασισμένα. Μετά παραπονιούνται γιατί τα γήπεδα δεν εξυπηρετούν. Αφού τα καταστρέφουν οι ίδιοι».

Εφ’ όσον τα έκτροπα ήταν προγραμματισμένα, οργανωμένα και προαποφασισμένα, μοιραία προκύπτουν τα ερωτήματα, για ποιον λόγο επιδιώχθηκε να συμβούν αυτά, ποιοι είναι αυτοί οι οποίοι θεωρούν ότι εξυπηρετούνται οι σκοπιμότητές τους με τέτοια συμβάντα και ποιες μπορεί να είναι αυτές οι σκοπιμότητες;

Η πλέον πρόχειρη απάντηση σε τέτοια ερωτήματα εστιάζεται στην προσπάθεια τού αποπροσανατολισμού του μαζών από τα πραγματικά τους προβλήματα. Σύμφωνα με το ερμηνευτικό σκεπτικό του Μιμάκου, πρόκειται για μια προσπάθεια της εξουσίας να χειριστεί και να ελέγξει τον όχλο, ως τον μόνο εσωτερικό παράγοντα, στον οποίο αποδίδει σημασία στα πλαίσια του γενικότερου σχεδιασμού της. Σύμφωνα με το δημοσίευμα που προαναφέρθηκε, αυτή ήταν και η κατεύθυνση, που προσανατολίστηκαν οι τρέχουσες ερμηνείες:
«Ο Ισπανός τεχνικός των «ερυθρολεύκων» δεν δίστασε ακόμα να υποστηρίξει, πως κάποιοι εκμεταλλεύονται τις δυσκολίες του κόσμου για να τον σπρώξουν σε απονενοημένες πράξεις. «Η οικονομική κατάσταση επηρεάζει την ψυχολογία στα γήπεδα. Δεν μου αρέσει ότι εκμεταλλεύονται τον κόσμο που βρίσκεται στην ανεργία, βιώνει πολύ δύσκολες καταστάσεις και είναι απελπισμένος και τον βάζουν να ξεσπάει έτσι στο γήπεδο».

Κατά πόσο όμως μπορούν να λειτουργούν επαρκώς τέτοιου είδους ερμηνευτικά σχήματα, μένει να δούμε στην συνέχεια, εξετάζοντας τον τρόπο που εκδηλώθηκε η «στάση τού Νίκα» σε συνδυασμό με εξέταση των συγκεκριμένων αλλά και γενικότερων συνθηκών, μέσα στις οποίες έλαβε χώρα σφαγιασμός άνω των τριάντα χιλιάδων ανθρώπων.

Για ποιον λόγο προβαίνει  ένα κρατικό καθεστώς σε φυσική εξόντωση δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων, οι οποίοι ανήκουν σε φατρίες φιλάθλων και οι οποίες δεν προβάλουν κανένα πολιτικό αίτημα; Και για ποιόν λόγο, τα μέλη αυτών των φατριών, πριν υποστούν την μαζική εξόντωση, επενεργούν ένα παραλήρημα ακατάσχετης βίας, όπου οι πάντες στρέφονται με πρωτοφανή μανία εναντίον πάντων, μετατρέποντας την πόλη σε κόλαση καταστροφών και επιθέσεων;

Μήπως και στην προκειμένη περίπτωση ενέχεται το δεδομένο, ότι βία σημαίνει αίμα; Και αυτό, ως ο ισχυρότερος φορέας διμεθυλτριπταμίνης,  αποτελεί το πλέον δυνατό ναρκωτικό, το οποίον οδηγεί τόσο σε ευφορία, όσο και σε παραισθήσεις, οι οποίες με την σειρά τους ανοίγουν τις «πύλες» κάποιων «μυστηρίων»; Καθ’ ότι, οι δυο δακτύλιοι στις μοριακές συνδέσεις αυτής της ουσίας αποτελούν κεραίες;

Νομίζω, ότι μόνον η εξέταση των συγκεκριμένων δεδομένων, στον βαθμό που μπορούμε να έχουμε πληροφόρηση σχετικά με αυτά,  δύναται να προβληματίσει προς την όποια κατεύθυνση. Και αυτό αποσκοπώ να κάνω στην συνέχεια.

Μποτίλια στο Πέλαγος

ΔΑΚΤΥΛΑ ΛΕΥΚΑ (Η ΣΑΠΟΥΝΟΠΕΡΑ ΜΙΑΣ ΝΗΠΙΑΚΗΣ ΨΥΧΗΣ)

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο ΔΑΚΤΥΛΑ ΛΕΥΚΑ (Η ΣΑΠΟΥΝΟΠΕΡΑ ΜΙΑΣ ΝΗΠΙΑΚΗΣ ΨΥΧΗΣ)

πειδή το μπλουζάκι που προηγήθηκε άρεσε σε κάποιες φίλες και φίλους, μπήκα στον πειρασμό να καταχραστώ της ευγενικής διάθεσης φιλοξενίας του Εργοδότου αναρτώντας ένα ακόμη μουσικό διάλειμμα.
Αλλάζοντας μουσικό είδος, πέρα από την θλιμμένη ειρωνεία του μπλουζ, επέλεξα την νοσταλγία της μπαλάντας που ακολουθεί, με τίτλο «Δάκτυλα Λευκά».
Αφιερώνεται ξανά στον φίλτατο ΕργΔημΕργ, για την πρωτοποριακή του διαδικτυακή παρέμβαση, στους Ελεύθερους Χρεοκοπημένους, σε όλες τις φίλες και φίλους της σελίδας και ως είναι φυσικό σπέσιαλ στον Μητσάρα.

http://www.youtube.com/get_player

Την μπαλάντα αυτή, που αποτελείται από δυο γραμμές κιθάρας, έγραψα το έτος 2000, προϋπαντώντας την νέα χιλιετία, ανασύροντας μια εντύπωση από το παρελθόν, η οποία σφράγισε στα τέλη της δεκαετίας του ’50 την τότε νηπιακή ψυχή μου.
Στην αυλή του σπιτιού μας ερχόταν και έπλενε μια κυρία, επαγγελματίας πλύστρα.
Χήρα η ίδια, είχε χηρεύσει προσφάτως και η κορούλα της. Για να προσκομίσει αυτή η κυρία τα απαραίτητα στην κορούλα της, που πρέπει να ήταν τότε περίπου είκοσι ετών και στο ορφανό από πατέρα εγγονάκι, ξενόπλενε στην περιοχή.

Παίζοντας κάποιο πρωί στην αυλή, χάζευα τις πεταλούδες και τις τριανταφυλλιές στα παρτέρια, μέχρι που το νηπιακό βλέμμα μου συνάντησε τα δάχτυλα της πλύστρας.
Ήσαν κατάλευκα και πρηζμένα από την συνεχή απορρόφηση σαπουνόνερου, καθώς κτυπούσαν το σαπούνι επάνω στον ξύλινο τρίφτη με υπομονή και σχολαστική συνέχεια.
Το πρόσωπό της έδειχνε βασανισμένο, όμως τα μάτια της ακτινοβολούσαν αποφασιστικότητα.

Υπήρξαν ήρωες στο παρελθόν, οι οποίοι συγκρούστηκαν με τέρατα, προσδίδοντας στο όνομά τους δύναμη οσιότητος. Άγιοι ανήλθαν με τον σταυρό στην πλάτη ανηφόρες και όρη, καθιερώνοντας σύμβολα σωτηρίας. Όμως για τον υποφαινόμενο, ένα από τα υψηλά σωτηριολογικά σύμβολα συνιστά έκτοτε η σκάφη της μπουγάδας, ως μάχιμον είδος ανθρώπων της καθημερινότητος, οι οποίοι αγωνίσθηκαν για ένα κομμάτι τίμιο ψωμί, διάσωση της αξιοπρέπειας, σε τελευταία ανάλυση πραγμάτωση μιας ζωής, μπροστά στην οποία υποκλίνομαι.

Όταν με ζυγώνει το παράπονο, περικυκλωμένος από εσωτερικούς και εξωτερικούς ρύπους, αναλογίζομαι αυτά τα λευκά δάκτυλα, τα οποία έγραψαν χιλιάδες ημερολόγια των Μάγιας με το σαπούνι επάνω στον τρίφτη, ως επιβεβαίωση, ότι στο μέλλον θα επιβιώσει ο άνθρωπος και τελικά η ανθρωπιά θα νικήσει.

Άφησα στο βίντεο να ρέουν κάποιες ζωγραφιές. Τρεις μεταξογραφίες και δυο τοιχογραφίες με ακρυλικό χρώμα, οι οποίες τιτλοφορούνται «Κερασιά», «Μουράγιο», «Καράβι», «Αναμονή» και «Μορφές».
Ευχαριστώ ακόμη μια φορά τον Εργοδότη και εσάς για την μακροθυμία σας.

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΟΙ ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΟΙ ΕΛΛΑΔΟΣ – ΕργΔημΕργ RAILWAYS – ΤΟ ΤΡΑΙΝΟ ΦΕΥΓΕΙ

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΟΙ ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΟΙ ΕΛΛΑΔΟΣ – ΕργΔημΕργ RAILWAYS – ΤΟ ΤΡΑΙΝΟ ΦΕΥΓΕΙ

φιερωμένο σε όλους τους φίλους και όλες τις φίλες
με ή χωρίς εισιτήριο
επιβιβαζόμενους, αποβιβαζόμενους, λαθρεπιβάτες και ελεγκτές
στο ταξίδι με στόχο τον εκτροχιασμό
(όσους ποθούν άφιξη σε σταθμό θα τους δούμε στο πλοίο)

http://www.youtube.com/get_player

ΤΟ ΜΠΛΟΥΖ ΤΟΥ ΤΡΑΙΝΟΥ ΠΟΥ ΦΕΥΓΕΙ

Στην πρώτη θέση ταξιδεύει ο Μητσάρας
λαθρεπιβάτης μες στο τραίνο της σφαλιάρας
Ο Εργοδότης ρίχνει κάρβουνο κι έχει μαυρίσει
του φέρνει η Μάγια το στουπί να καθαρίσει.

Φεύγει το τραίνο
κι όποιος αντέχει ας ανέβει
με τους ρεζίληδες μαζί να ταξιδεύει,

Με Αριστοτέλη, mnk και Φωτεινή
Hey Mr. Wood έλα και συ να γίνουμε πολλοί.

Το τραίνο φεύγει, σας αφήνουμε υγεία
γιατί έπεσε δουλειά στα συνεργεία.
Ο Εργοδότης κι οι Ελεύθεροι Χρεοκοπημένοι
με τον Μποτίλια σας την έχουνε στημένη.

Τις εκκλησίες μην τις ψάχνεις τις κρυφές
γιατί θα πάρουμε πολύ κλειστές στροφές
και είναι βέβαιο ότι θα εκτροχιαστούμε
γι αυτό φωνάζει η Ατάργα να βιαστούμε

Kopyright: Γλύφτης PRODUCTIONS UnLtd.