Αρχική

Μάτριξ καί πύλες – 4

53 Σχόλια

(προηγούμενο)

υναρμολογούμε ακόμη μερικές απαντήσεις σε σημαντικά ερωτήματα γιά το Μάτριξ.

 

vi. Πότε ξεκίνησε;

Το Μάτριξ, όπως το εξετάσαμε μέχρι τώρα, (φαίνεται πως) είναι ένα σύνολο μαθηματικών καί φυσικών κανόνων στο μακροκοσμικό επίπεδο. Λογικά, το επόμενο ερώτημα είναι αν μας επηρεάζει αμέσως, ή εμμέσως.

Κατά τη γνώμη μου, εφ’ όσον οι κανόνες του Μάτριξ είναι τεχνητοί (τιθέντες από έλλογα όντα), αυτό μας επηρεάζει αμέσως – αν καί σε μικρό βαθμό. Άλλως τε, πιστεύω πως δημιουργήθηκε ακριβώς γιά να έχουμε στη διάθεσή μας “διαμορφωμένη” την αιθερική ενέργεια (ίσως κι άλλης μορφής ενέργειες) προς όφελός μας. Όπως είναι πχ το πλέγμα των καλωδίων καί των συσκευών του ηλεκτρικού, που έχουμε στα σπίτια μας. Έτσι κι αλλοιώς, μας επηρεάζει άμεσα· με την ίδια έννοια, όπως πχ -από την αρνητική πλευρά- η ακτινοβολία των κινητών τηλεφώνων. Μπορεί να τη δεχόμαστε σε μικρό βαθμό, αλλά η μακροχρόνια έκθεση σ’ αυτήν θα έχει ορατά (άσχημα) αποτελέσματα.

Δεν γνωρίζω γιά …αυτόματα ευεργετικά αποτελέσματα του Μάτριξ, αλλά πρέπει οπωσδήποτε ν’ αναρωτηθούμε πόθεν οι απαρχές του. Ή, διαφορετικά: πόσες γενιές ανθρώπων γεννήθηκαν «κολυμπώντας» μέσα σ’ αυτό.

 

Προσωπικές έρευνες δείχνουν πως το Μάτριξ ίσως να ήταν γνώση πολύ παλιότερη του Φαέθωνα, αλλά στα σίγουρα εφαρμόστηκε σ’ όλο το Ηλιακό μας Σύστημα από τους κατοίκους του μακαρίτη πλανήτη. Διότι τόσο πίσω, το έχω ανιχνεύσει· αλλά γιά πιό πίσω ακόμη στο παρελθόν, δεν έχω στοιχεία. Στα σίγουρα, λοιπόν, μιλάμε γιά πάνω από 3,200,000 χρόνια πρίν την εποχή μας – δηλ. σαφώς πρίν ανατιναχτεί ο Φαέθων. (Τότε που κατοικούνταν, καί τα πράγματα πήγαιναν καλά.)

Γιατί, όμως, τοποθετώ τόσο πίσω στον χρόνο την εφαρμογή του; Διότι υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις.

Η πλέον τρανταχτή απ’ αυτές, είναι η Σελήνη. Αυτή,

  • σαφώς καί δεν είναι φυσικός δορυφόρος της Γής,
  • σαφώς καί δεν αποσπάστηκε από τη Γή (καί δή, από τον Ειρηνικό Ωκεανό),
  • σαφώς καί δεν προήλθε από τη σύγκρουση της Γής στο απώτατο παρελθόν μ’ ένα άλλο μεγάλο ουράνιο σώμα.

Ναί, έχει διαπιστωθεί πειραματικώς ότι η σύσταση της Σελήνης δεν είναι ίδια με της Γής, άρα -όλοι καταλαβαίνουν πως- δεν προήλθαν από την ίδια πηγή. Ωστόσο, οι θεωρίες που “εξηγούν” τη διαφορετική προέλευση Γής καί Σελήνης είναι τραβηγμένες απ’ τα μαλλιά… διότι αυτοί που τις έβγαλαν θεωρούν με τη σειρά του τραβηγμένο απ’ τα μαλλιά το να υποθέσουν την ύπαρξη στο απώτατο παρελθόν ελλόγων όντων με υψηλότατο πολιτισμό…

…τα οποία όντα είχαν την τεχνολογία να μετακινήσουν τη μία απ’ τις δύο Σελήνες του πλανήτη τους, καί να τη θέσουν σε τροχιά γύρω απ’ τη Γή.

Κι όμως, συνέβη ακριβώς αυτό!

  • Δεν είναι μόνον ότι η Σελήνη επηρεάζει ένα σωρό φυσικά (πχ παλίρροιες / ταχύτητα ιδιοπεριστροφής της Γής) καί βιολογικά φαινόμενα, καθώς καί μεγάλο μέρος της χλωρίδας καί της πανίδας· ή, ακόμη, σχεδόν μεταφυσικά φαινόμενα, όπως τον χρονισμό της πρώτης καί της τελευταίας ανάσας των ανθρώπων.
  • Δεν είναι μόνον ότι λογικά (αν ξέρουμε στοιχειώδη Φυσική του Νεύτωνα) πρέπει να φύγει προς τον Ήλιο, αλλά …μουλάρωσε καί ρίχνει βόλτες γύρω απ’ τον πλανήτη μας.
  • Δεν είναι μόνον πως έχει αυτόν τον λόγο περιστροφής προς ιδιοπεριστροφή 1:1, που “βγάζει μάτια”.

Είναι πως “κλείδωμα” περιστροφής προς ιδιοπεριστροφή σε ακριβέστατη αναλογία μικρών ακεραίων έχει κι ο πλανήτης Ερμής, καθώς καί πχ κάμποσοι δορυφόροι του Δία! (Εδώ θα βρήτε μερικά στοιχεία, εκεί που λέει «resonances». Δυστυχώς, δεν ξαναβρήκα εγκαίρως γιά το άρθρο τον πλήρη πίνακα με τα στοιχεία των δορυφόρων του Δία. Όταν τον είχα δεί, διαπίστωσα πως τα «κλειδώματα» τείνουν σχεδόν να είναι ο κανόνας!)

 

Όλα αυτά δείχνουν πως ναί, κάποτε κάποια έλλογα όντα (καί πολύ ικανά στην τεχνολογία) είχαν βάλει το χεράκι τους στο Ηλιακό μας Σύστημα, καί το ανακάτεψαν γιά τα καλά – με άγνωστο σε μένα σκοπό, κατά το μεγαλύτερο μέρος του. (Διότι, ‘ντάξ’… Η Σελήνη επηρεάζει τους βιολογικούς οργανισμούς στη Γή. Τα “κλειδώματα” μικρών ακεραίων στους δορυφόρους του Δία, σε τί ακριβώς βοηθάνε; ) Όθεν, Μάτριξ!

Τώρα, αν με όλ’ αυτά βοηθιέται η ανάπτυξη (καί η ανέλιξη) των βιολογικών οργανισμών, τότε πράγματι το Μάτριξ είναι η διαμόρφωση συμπαντικών ενεργειών (καί σαφώς της αιθερικής των ουρανίων σωμάτων) προς όφελός μας.

Οι (συμπληρωματικές) πληροφορίες που ακολουθούν, είναι αναπόδεικτες. Σας τις δίνω, όμως, απλά γιά να υπάρχουν κάπου καταγραμμένες:

Όταν ανατινάχτηκε ο Φαέθων, οι κανόνες του Μάτριξ του Ηλιακού μας Συστήματος επηρεάστηκαν σε μεγάλο βαθμό. Φυσικά, γιά να ξαναπάνε καλά τα πράγματα μετά την έκρηξη (κι όταν θα είχαν ηρεμήσει οι διαταραχές), έπρεπε να επέλθει μιά νέα ισορροπία. Έπρεπε το Μάτριξ να ξαναφτιαχτεί.

Δεν γνωρίζω ποιά έλλογα όντα ανέλαβαν ξανά την αποστολή αυτή. Πιθανώτατα ήταν Φαεθωνιανοί που διέφυγαν εγκαίρως καί σώθηκαν. Πιθανώτατα κάποιοι άλλοι σοφοί, επάνω στη Γή πιά, ξαναδιόρθωσαν τα στραβά. Ωστόσο, γνωρίζω από “ενθύμηση” ότι το τελευταίο χρονικά άτομο που διόρθωσε το Μάτριξ, ήτανε ο Παλαμήδης – στην ενσάρκωσή του ως μέλος της Γαλάζιας Αδελφότητας, λίγο καιρό πρίν βυθιστεί η Ατλαντίδα.

Έκτοτε, δεν βρέθηκε κανείς άλλος να κάνει διορθώσεις. Η δέ καταβύθιση του νησιού σχεδόν διέλυσε τις ματριξιανές ισορροπίες, οι οποίες από τότε μισοδουλεύουν (καί πάντως, πόρρωι απέχουν απ’ το 100% σωστό)· κάπως σαν ξεχαρβαλωμένα ελατήρια, θα λέγαμε. Γι’ αυτό κι έχει επικρατήσει η αντίληψη πως το Μάτριξ είναι κάτι κακό κι αποφευκταίο. Είναι σα να προσπαθεί κάποιος να κοιμηθεί σε διαλυμένο καί στραβό κρεββάτι. Με τα ελατήρια να χάσκουν έξω απ’ το φθαρμένο, βρώμικο στρώμα.

Σύμφωνα με την αντίληψή μου, λοιπόν, κανείς δεν διόρθωσε το Μάτριξ μετά το 9600 πΧ. Αλλά, διόλου δεν αποκλείω “αυτοί” τώρα τελευταία να κάνουν δοκιμές προς δημιουργία ενός Μάτριξ καθαρά προς όφελός τους· ή, τέλος πάντων, προς τη μετατροπή του ήδη υπάρχοντος Μάτριξ προς τον ίδιο τελικό στόχο. Πιθανώτατα όλοι αυτοί οι αεροψεκασμοί καί οι βομβαρδισμοί του πληθυσμού με ραδιοσυχνότητες να μην έχουν μονάχα έναν τόσο επιφανειακό σκοπό… Οπότε, κάποιος να βρεθεί, να τους σταματήσει!

Εγκαίρως.

 

vii. Πώς μπορούμε να εκμεταλλευτούμε το Μάτριξ στον μέγιστο βαθμό.

Το Μάτριξ, λοιπόν, σήμερα υπάρχει αφ’ εαυτού. Πλέουμε μέσα σ’ αυτό! Όμως, θεωρώ πως καλύτερη εκμετάλλευση της ενέργειάς του θα πετύχουμε, μονάχα αν κατασκευάσουμε βοηθητικές υλικές διατάξεις. Όπως πχ γίνεται με τα ραδιοκύματα: υπάρχουν μέν, αλλά αν δεν έχουμε ραδιοφωνική συσκευή, δεν μπορούμε ν’ ακούσουμε ραδιοφωνικούς σταθμούς.

Οι υλικές διατάξεις γιά σύλληψη κι εκμετάλλευση της ενέργειας του Μάτριξ δεν είναι άλλες, παρά:

  • Οι πανάρχαιες και παρούσες σ’ όλον τον πλανήτη πυραμιδικές κατασκευές.
  • Οι μεγαλιθικές κατασκευές – δηλαδή, τα διάφορα σύνολα των μενίρ / ντόλμεν / ακόμη καί αγαλμάτων.
  • Οι ναοί.
  • Κι ένα μέσον, που μάλλον δεν ( ; ) θα το περιμέναμε να υπεισέλθει στην κουβέντα μας: το ανθρώπινο μυαλόκαί με το λογικό του μέρος, καί με το ασυνείδητο / ονειρικό.

Όμως, μιά στιγμή! Μιλήσαμε γιά συμπαντικές ενέργειες καί υλικούς φορείς τους, σωστά; Σωστά. Αλλά το Σύμπαν αποτελείται από ύλη, ενέργεια…

…καί πληροφορία.

Πού βρίσκεται, λοιπόν, η πληροφορία – εκτός απ’ το ανθρώπινο μυαλό;

Βρίσκεται σε κάτι πράγματα, που λέγονται κρύσταλλοι.

 

Ίσως η χαρακτηριστικότερη περίπτωση τέτοιου κρυστάλλου στην εποχή μας, είναι το κρανίο Μίτσελλ-Χέτζες. (Σύνδεσμος – κείμενο με επιφυλακτική στάση ως προς τα θρυλούμενα.) Αυτό βρέθηκε μέσα σε μία πυραμίδα, καί λέγεται πως επιδεικνύει μιά πολύ περίεργη καί καθόλου σταθερή συμπεριφορά: πότε παγώνει ή ζεματάει τα χέρια που το πιάνουν, καί πότε δείχνει στον έκπληκτο επισκέπτη εικόνες, σα να πρόκειται κάπως γιά ολογραφική τηλεόραση. Αυτά λένε οι (πραγματικές, ή καί ψεύτικες) αναφορές περί αυτού. Ενδιαφέρον ακόμη είναι πως θρυλείται η ύπαρξη δεκατριών συνολικά τέτοιων κρανίων-κρυστάλλων. Καί πολύ σωστά! Διότι οι κρύσταλλοι δουλεύουν καλύτερα ως σύνολα. (Βλέπε πχ «12+1» της Ιωλκού, ξεκινώντας από εδώ.)

Θυμίζω πως κι εμείς είχαμε πεί δυό λογάκια γιά το συγκεκριμένο κρανίο. Επιτροχάδην: ότι απεικονίζει μιά νεαρή κοπέλλα, αλλά όχι ανθρώπινη ύπαρξη. (Διότι τα αυλάκια στους τραπεζίτες της δεν είναι σταυροί, όπως στους ανθρώπους, αλλά Χ.) Κι ότι κάπως έτσι πρέπει νά ‘τανε καί η «κεφαλή της Μεδούσης».

Εκείνο που δεν απαντάει κανείς, όμως, είναι αν το κρυστάλλινο αυτό κρανίο (ή κι άλλα σαν αυτό) είναι κρυσταλλωμένο σε σύστημα έξω απ’ τα γνωστά. Ο λόγος είναι ότι οι ιδιοκτήτες του κρανίου αυτού δεν το έδωσαν γιά εργαστηριακή εξέταση. Τα δέ παρόμοια που κυκλοφορούν, οι επιστήμονες τα βγάλανε πρόσφατα. (150 ετών το πολύ.) Εγώ, όμως, κάνω τη συγκεκριμένη ερώτηση, επειδή τα γνωστά στη φύση (τουλάχιστον του πλανήτη μας) κρυσταλλικά συστήματα είναι μονάχα επτά… αλλά η αφεντιά μου θα περίμενε κάτι τέτοιοι “ειδικοί” κρύσταλλοι να μην είναι κρυσταλλωμένοι σ’ αυτά.

Ένα τέτοιο πόρισμα από μικροσκοπική εξέταση σε εργαστήριο, θα ήταν επιστημονικός σεισμός καμιάς δεκαριάς Ρίχτερ. Γιατί; Διότι θα έδειχνε τεχνητή κρυστάλλωση, (α) με τεχνικές άγνωστες σήμερα, ή (β) ενδεχομένως με τεχνικές αδύνατον (γιά κάποιους λόγους) να επιτευχθούν στον πλανήτη μας! Άντε, να το πώ τελείως έξω απ’ τα δόντια: σε τέτοιους κρυστάλλους, θα περίμενα κρυστάλλωση κατά πλατωνικό στερεό. (Αν καί δεν θα πώ το γιατί.)

Εννοώ, πλατωνικό στερεό πλήν κύβου – ο οποίος υπάρχει στη φύση ως γνωστό κρυσταλλικό σύστημα.

Φυσικά, αν ανακαλυφθεί τέτοιο χαρακτηριστικό σε κρύσταλλο, δεν περιμένω να μιλήσει κανείς δημοσίως… Θα φάνε κατακέφαλα την κεραμίδα οι επιστήμονες, αλλά δεν θα βγάλουν άχνα. Όπως δεν περιμένω να μιλήσει κανείς δημοσίως γιά το τί είδους κρυστάλλους κλέψανε απ’ τη Γορίτσα κατά τη διάνοιξη του οδικού τούννελ, όταν πέσανε απάνω στην κρύπτη τους. Πάντως, αυτοί οι κρύσταλλοι ήταν 12 συνολικά. Διαφορετικών ειδών. Καί κρυσταλλωμένοι σε κρυσταλλικά συστήματα άγνωστα. Καλά τα λέω, λεβέντες μου;

Δεν το ξέρετε -διότι δεν σας το είπαν οι εντολοδότες σας- ότι πρόκειται γιά τους κρυστάλλους των πυραμιδίων του “12+1” της Ιωλκού! Αλλά, όταν ξαναβγεί στο φώς του Ηλίου ο δέκατος τρίτος, να τρέμετε. Η προδοσία, ακόμη κι η απλή συνέργεια σ’ αυτήν, ΔΕΝ συγχωρείται.

 

Σύνολα από ειδικά κτίσματα καί ειδικούς κρυστάλλους, λοιπόν, είναι αυτά που εκμεταλλεύονται τις ματριξιανές ενέργειες. Καί …ειδικοί άνθρωποι! Δεκτικοί.

Πιθανώτατα η απροσδιοριστία ν’ απαιτεί ένα αρκετά σύνθετο σύστημα γιά να εκδηλωθεί, σύστημα όπως είναι ο άνθρωπος με την ελεύθερη βούλησή του· πιθανώτατα δεν της αρκεί ένα ηλεκτρόνιο, ή οποιοδήποτε άλλο σωματίδιο. Κυρίως γι’ αυτό θεωρώ απίθανο (έως αδύνατον) το να εκδηλώνεται στο μικροκοσμικό επίπεδο: απροσδιοριστία σχεδόν σημαίνει “πολλοί βαθμοί ελευθερίας”. Σημαίνει πολυπλοκότητα. Όθεν, είναι αρκετά πιθανό να εκδηλώνεται αυτή (μόνο) σε μακροκοσμικό επίπεδο.

Πριν κλείσουμε την παράγραφο, να σημειώσουμε πως η Λαογραφία είναι ένα άριστο βοήθημα στην έρευνά μας. Τί σχέση έχει, τώρα, αυτή; Έχει, διότι σύμφωνα με τα προεκτεθέντα, βλέπουμε με άλλη ματιά τα σενάρια ορισμένων παιδικών παραμυθιών. Ότι, γιά παράδειγμα, ο μάγος βλέπει τα πάντα στον μαγικό καθρέφτη του. Ή ότι είναι ικανός να κατεβάσει το φεγγάρι στον πάτο του πηγαδιού. Υπερβολές, αν το δείς ως ενήλικας που διαβάζει παραμύθια στα παιδάκια του γιά να κοιμηθούν. Καθόλου υπερβολές (καί καθόλου φαντασία), αν το δείς …ως αναγνώστης του παρόντος! 🙂

Αυτές οι κουβέντες έχουν πολύ παλιά καταγωγή… από κάποιους άλλους κόσμους, γιά τους οποίους ο χειρισμός του Μάτριξ ήταν τετριμμένη καθημερινή πραγματικότητα. Από τότε μέχρι σήμερα, επέζησαν μέσα απ’ τα παραμύθια καί τα έθιμα – με πολλών να έχει ξεχαστεί η αρχική σημασία.

Καί στ’ αλήθεια ο μάγος (ή ο σαμάνος – αποκάλεσέ τον όπως θέλεις), ασκώντας την ελεύθερη βούλησή του, είναι ικανός να χώσει το φεγγάρι στον κουβά του πηγαδιού! Βλέπετε, δεν είναι μονάχα το ότι μ’ αυτές τις διατάξεις (πέτρινα οικοδομήματα, κρυστάλλους, κτλ) δεχόμαστε ενέργειες (καί ύλες, καί πληροφορίες). Μπορούμε κάλλιστα καί να εκπέμψουμε…

…Οπότε, έχουμε στα χέρια μας μιά τρο-μα-κτι-κή δύναμη, άπειρης συμπαντικής εμβέλειας!

Έ, λοιπόν, έχω απόλυτο δίκιο, όταν σκέφτομαι πως τέτοιες γνώσεις δεν είναι γιά τον καθέναν! (Καί η αξία, που κοιτάζουμε πρώτη στον «καθέναν», δεν είναι η ικανότητα να κάνει πράγματα μαγικά, αλλά το ήθος.) Αν ο “καθένας” τολμήσει να βάλει χέρι σε τέτοιες γνώσεις αυτόκλητος, τότε πρέπει να σταλεί πάραυτα στον Άγιο Πέτρο, γιά να γλυτώσει η υπόλοιπη ανθρωπότητα.

Γιατί, όμως, άρχισα να σκέφτομαι με τον ερπετικό εγκέφαλο;

 

viii. Εμείς κι “αυτοί”

Κρύσταλλοι, σαν αυτούς που λέμε, στην απώτερη αρχαιότητα υπήρχαν αρκετοί. Οι απώτεροι αρχαίοι ημών είτε τους είχαν βρεί έτοιμους (φτιαγμένους απ’ τους απώτατους προγόνους μας στον Φαέθωνα), ή τους έφτιαξαν οι ίδιοι – μιμούμενοι (ή καί ανακαλύπτοντας πάλι εξ αρχής) φαεθωνιανές τεχνικές τεχνητής κρυσταλλώσεως.

Ωστόσο, παρόμοιους κρυστάλλους είχαν κι οι Άτλαντες – άγνωστο σε μένα πώς αποκτημένους. Έτσι, κάποια εποχή που (ψευτο-)ηρέμησαν τα πράγματα (υπολογίζω γύρω στο 2250 πΧ), ο Περσέας πήγε να συμμαζέψει έναν μεγάλον τέτοιον ξεχασμένον, την “κεφαλή της Μεδούσης” – ώστε να μή μείνει τέτοιο υλικό διαθέσιμο γιά τίποτε μελλοντικούς θαυμαστές των Ατλάντων.

Αυτός ο κρύσταλλος (από δικές μου έρευνες, πάλι) ήταν εκτεθειμένος (καί σε λειτουργία) στην Αθήνα της εποχής εκείνης (πιθανώτατα στον ναό της Θεάς Αθηνάς) γιά 3-4 αιώνες. Όπως κι ο αντίστοιχος κρύσταλλος, ο “Ήλιος της Ήρας” στην Ιωλκό, καί δή γιά την ίδια χρονική περίοδο. Τρομεροί σε ικανότητες καί οι δυό τους, απέτρεπαν έστω καί τη σκέψη κακουργίας εναντίον της Ελλάδας καί των Ελλήνων. Ωστόσο, καί γιά κάποιους συμπαντικής φύσεως λόγους, αλλά καί επειδή ήταν αρκετά επικίνδυνοι (ο καθένας τους μπορούσε να καταστρέψει όλο το Ηλιακό μας Σύστημα, όχι απλά έναν πλανήτη!), κάποια στιγμή περί το 1800 πΧ απεκρύβησαν σε υπόγειες κρύπτες… αναμένοντας τη στιγμή που θα ξαναβγούν στην επιφάνεια, ως απαραίτητοι. Καί που θα τους ξαναχρησιμοποιήσουμε!

Παρά ταύτα, οι σημερινοί θαυμαστές των πάλαι Ατλάντων φαίνεται -δυστυχώς- πως βρήκαν σχετικά πρόσφατα κάποιον αδέσποτον κρύσταλλο του είδους (δεν τους συμμάζεψαν όλους οι πρόγονοι, τί να κάνουμε;!), καί προτίθενται να δοκιμάσουν -με τη βοήθειά του- ν’ ανοίξουν μιά πύλη· άγνωστο πόσο ισχυρή, καί προς ποιόν σκοπό. (Βέβαια, αν υποθέσω ότι θέλουν να ξεκάνουν την Ελλάδα, δεν νομίζω πως θα έχω πέσει πολύ έξω!) Ως φαίνεται, τον κρύσταλλο τον βρήκαν στην Αίγυπτο, ο δέ Ιαπωνο-Αμερικανός ερευνητής Γκόρο Αντάτσι (αρκετά γνωστός καί στο εγχώριο κοινό) έχει ένα πολύ καλό σχετικό άρθρο. (Καί δή, δημόσιας ανάγνωσης. Τα υπόλοιπα τά ‘χει κρυφά καί τα δίνει μόνο με συνδρομή, διότι κάποτε κάτι ραδιοφωνατζήδες γέμιζαν τα προγράμματα των σταθμών τους αντιγράφοντάς τον εν ψυχρώι.)

Αυτό ακριβώς το άρθρο διάβασα, καί μ’ έζωσαν τα φίδια. Εξ ού κι όλο το κατεβατό τούτο εδώ.

Ο Γκόρο ανακατεύει στην ιστορία τον Σούπερμαν (γεννημένον μέσα σε κρυστάλλους καί φέροντα σύμβολο αδαμαντοειδές), του οποίου Σούπερμαν ο πλανήτης καταστράφηκε (τί μου θυμίζει!… 🙂 ), το δέ οικογενειακό του επίθετο είναι …Έλ! Επίσης, ανακατεύονται η σειρά ταινιών (καί τηλεοπτικών σειρών) “Στάργκεητ” ( = αστρική πύλη), οι πυραμίδες της Γκίζας (ένθα βρέθηκε η στάργκεητ, σύμφωνα με το σενάριο της ταινίας), καί η Κατίνα η Πέρρη, η οποία πάλι σ’ ένα πρόσφατο βιντεοκλίπ με πυραμίδες καί σφίγγες κουνάει τον πισινό της (τί πρωτότυπο!), κοιτάζοντας …ένα διαμάντι.

Από τις δικές μου έρευνες, κρίνω πως γενικά σε καλό δρόμο βρίσκονται “αυτοί”, αν καί τους λείπουν μερικά πραγματάκια απ’ τον μηχανισμό που πάνε να στήσουνε. (Δεν θα τα καρφώσω δημοσίως, φυσικά!) Όμως, αν συμβεί -ένεκα καθαρής τύχης- να πάνε να φέρουν ουσιαστικό αποτέλεσμα, τότε να ξέρουν ότι τα ξαδέρφια του Κέρβερου, τα ντόμπερμαν του Άδη θα τους περιμένουν αμολητά! Μ’ άλλα λόγια, συμπαντικώς θα “λυθούν τα χέρια” όσων Ελλήνων μπορούν να επιφέρουν ανταποδοτικά χτυπήματα!

Δεν αστειεύομαι καθόλου. Ούτε μεγαλορρημονώ. Το χάσμα του Αγίου Ανδρέα, μαζί με το Γιέλλοουστόουν, θα στείλουν τη «Νέα Ατλαντίδα» εκεί που της πρέπει!

 

Το τί θα κάνουν «αυτοί» με τους κρυστάλλους καί τις αστροπύλες, πιστεύω πως θα φανεί σε λίγες μέρες. (Εξ ού καί η βιασύνη μου γιά την παρούσα ανάρτηση.) Γιατί; Διότι νομίζω πως κατάφερα ν’ ανακαλύψω έναν αστρικό συνδυασμό, που ενδεχομένως θα χρησιμοποιήσουν “αυτοί”. Τις πρώτες πρωϊνές ώρες της 1ης Απριλίου 2018, ο Άρης καί ο Κρόνος βρίσκονται σε συζυγία κοντά ( ; ) στο γαλαξιακό κέντρο (το Τσιμπάλμπα Μπέ). Καί με τη Σελήνη σε 90 μοίρες κάθετα σ’ αυτούς.

(Το γαλαξιακό κέντρο βρίσκεται στον συμπαγή κόκκινο κύκλο.)

Πρόκειται γι’ αρκετά κοντινή ημερομηνία, ώστε μάλλον αιτιολογείται η τόσο μεγάλη χαρά της Κατίνας στο βιντεοκλίπ! (Αν κι αυτή είναι διαρκώς χαρούμενη. Είπαν τ’ς παλαβής…)

Τέλος πάντων, ελπίζω να κάνουν λάθος στους υπολογισμούς τους – ώστε ν’ αποκλειστεί έστω κι η ελάχιστη πιθανότητα να φτάσουν σε αποτέλεσμα λόγωι κωλοφαρδίας.

 

ix. Επίλογος – Εμείς.

Μπροστά σε τέτοιους αντιπάλους καί με τέτοια μέσα, τί μπορούμε να κάνουμε εμείς οι Έλληνες – καί μάλιστα, παρά τα πρωτοφανή χάλια μας των τελευταίων δεκαετιών; Πιστεύω, πάρα πολλά.

Βλέπετε, πάλι είναι θέμα λογικής!

Δεν είναι καθόλου λογικό τ’ αρχαία μας μαντεία να προβλέπανε τα πάντα, αλλά να μήν έχουν προβλέψει:

  • πρώτον, το κλείσιμό τους,
  • καί δεύτερον, το τί θ’ απογίνουν οι Έλληνες κατά τους χριστιανικούς αιώνες.

Το πρώτο όντως το προβλέψανε, διότι λάβανε τα μέτρα τους. Όπως έχω ξαναπεί, βρήτε μου εσείς έστω καί μία «δέλτο» από ιερό αρχαιοελληνικού ναού, απ’ αυτές που αναφέρει ο Πλούταρχος! Μήν μπήτε στον κόπο, όμως. Δεν θα μπορέσετε, διότι όλες απεκρύβησαν σε ασφαλέστατες κρυψώνες.

Άρα, έχουν προβλέψει καί το δεύτερο.

Βέβαια, αυτό συνεπάγεται εντονώτατες συζητήσεις επί συζητήσεων… Διότι αναρωτιέται ο καθένας μας ότι: εφ’ όσον τα αρχαία μας μαντεία όντως πρόβλεψαν την κατάντια μας, γιατί δεν έλαβαν αποτρεπτικά μέτρα, κι έχουμε σήμερα τον κάθε Χάζαρο ν’ αλωνίζει στην καμπούρα μας;

Ειλικρινά, δεν γνωρίζω. Η αλήθεια είναι πως κάπου πάει το μυαλό μου (σε κάτι σαν «Συμπαντική νομοτέλεια» – διότι σε κάθε «μεγάλο μήνα» αλλάζει ο μέγιστος θεός, καί στους Ιχθύες μάλλον έπρεπε συμπαντικώς να λουστούμε τον Κρόνο)· αλλά: καί δεν θα ξεκινήσω τη σχετική κουβέντα εδώ, καί θα την αποφύγω. Δεν θέλω να σκαλίζω πληγές, ή να ρίχνω καύσιμο στη φωτιά της σκέψης ότι η πάλαι ποτέ αρχαία πνευματική μας ηγεσία μας παράτησε εν ψυχρώι στους πέντε δρόμους.

Εγώ επιμένω να σκέφτομαι πως οι αρχαίοι ημών έχουν λάβει μέτρα προστασίας καί γιά μας – αν καί όταν τα χρειαστούμε. Αφού, εννοείται, πρώτα συνειδητοποιήσουμε την ανάγκη τους. Βλέπετε, κανείς δεν θέλει να θεραπευτεί, αν πρώτα δεν κατανοήσει πως είναι άρρωστος! (Τον ξεκολλάς τον χοντρό απ’ το γυράδικο, να τον βάλεις γιά τρέξιμο; Σιγά!  🙂  ) Κι εμείς, ως λαός, ενώι διάφοροι άλλοι μας πίνουν το αίμα, ακόμη λέμε: «- Δέ βαρυέσαι!» (Σωστά! Νηστικά θα μείνουν τα βαμπίρ; Κρίμα είναι! Lol!!!)

Επειδή, τώρα, ο γράφων συνειδητοποίησε παιδιόθεν πως η κατάσταση στην Ελλάδα περιγράφεται ως ένα καφέ πράγμα δύσοσμο, έχει καιρό που αναζήτησε τα κρυμμένα «δωράκια» των αρχαίων ημών. Δηλαδή, τα πιθανά αντίμετρα που μας άφησαν, να τα επαν-ανακαλύψουμε· σαν το σπαθί του Αιγέα, που βρήκε ο Θησέας! Καί …κάτι βρήκα! Ναί, σωστά καταλάβατε: μέσα σ’ όλο το εννοιολογικό πλέγμα που αναλύσαμε – μέσα στη σαλάτα κρυστάλλων, αρχαίων ναών (εκεί να δείς, πώς αλλάζουν οι κανόνες του πλέγματός τους κάθε εποχή!), κτλ κτλ κτλ. Δεν φιλοδοξώ, όμως, να κατεβάσω το Φεγγάρι μέσα σ’ ένα πηγάδι· φιλοδοξώ να κατεβάσω τον ουρανό στα κεφάλια των «Νέων Ατλάντων»!  🙂  (Κάτι ήξεραν οι Γαλάτες του Αστερίξ, που το φοβόντουσαν αυτό!)

Γι’ αυτό καί είμαι -συγκρατημένα- αισιόδοξος γιά το μέλλον του λαού μας καί της χώρας μας.

Καλή μας τύχη, λοιπόν, με τις μάχες που θα δώσουμε προσεχώς!

Έτσι κι αλλοιώς, καί εμείς οι Έλληνες, αλλά καί “αυτοί”, φτάσαμε στην τελική ευθεία.

 

«Δεν πρέπει να μείνει, παρά μόνον ένας!»

 

ΤΕΛΟΣ

Advertisements

Μάτριξ καί πύλες – 3

12 Σχόλια

(προηγούμενο)

ντάξει, στα προηγούμενα θεμελιώσαμε πολύ καλά τη μεθοδολογία της έρευνάς μας! Μήπως, όμως, κυνηγάμε χίμαιρες;

Αυτό, υπολογίζω πως υπάρχουν τρείς τρόποι να το απαντήσουμε στην πράξη (καί δεν νομίζω πως ξεχνάω κάποιον άλλον) :

  • Είτε πέφτουμε με τα μούτρα στον προγραμματισμό υπολογιστών καί τον πειραματισμό. (Καί τις ιστορικές μελέτες.)
  • Είτε φροντίζουμε να …γίνουμε αθάνατοι! (Ώστε, ζώντας μερικές χιλιάδες χρόνια, να δούμε ιδίοις όμμασιν τί παίζει.)
  • Είτε αναρωτιόμαστε, αν όσα ζητάμε τα ξαναζήτησαν καί τα ξέρουν / ήξεραν κι άλλοι.

Απ’ αυτούς τους τρόπους, γιά τον γράφοντα (δεν ξέρω γιά εσάς) οι δύο πρώτοι είναι ανέφικτοι. Ο τρίτος, όμως, καί εφικτός είναι, καί προσφέρει μιά μεγαλειώδη επιβεβαίωση σε όσα σκεφτήκαμε – έχοντας κατ’ επανάληψη δοκιμαστεί στην πράξη (σε άλλες έρευνες). «Του πρώτου τα πατήματα, διοφύρι του δευτέρου!», όπως λέει η παροιμία (που αναφέρει ο Λασκαράτος, αν θυμάμαι καλά).

Επομένως, εξειδικεύουμε την ερώτηση: μήπως ειδικά οι αρχαίοι ημών… έστω, τα ιερατεία τους, σκεφτόντουσαν έτσι / έπαιρναν αποφάσεις έτσι;

Γιάααα να δούμε!…

 

v. Μερικά αρχαιο-Ελληνικά ευρήματα.

Εδώ, πρέπει ν’ ακονίσουμε λίγο τη φαντασία μας. Όχι, βέβαια, προς την κατεύθυνση να φανταζόμαστε πράσινα ανθρωπάκια καί λοιπές απιθανότητες, αλλά ως προς το τί θα μπορούσαν ν’ απεικονίζουν κάποια ευρήματα των αρχαίων ημών. Τί θα μπορούσαν ν’ απεικονίζουν, πλήν του προφανούς.

Ξεκινάμε με το πρώτο, την αναθηματική ασπίδα (που βρίσκεται στο μουσείο) των Δελφών:

Τί παρατηρούμε; Κάτι που μοιάζει αρκετά με το τοπογραφικό της Ποσείδιας! αλλά δεν είναι· είναι απεικόνιση του Ηλιακού μας Συστήματος. (Όπως είναι καί το τοπογραφικό της Ποσείδιας, άλλως τε.) Ο Ήλιος στη μέση, τέσσερεις τροχιές κολλητά, κι άλλες τρείς παραέξω. Κάθετα, «από τον βορρά των χαρτών» θα λέγαμε, έχουμε δύο βέλη προς τον Ήλιο. Κι ένα εξόγκωμα επάνω απ’ τις αιχμές των βελών, που θεωρώ πως είναι η Σελήνη. Υπόψη, οι τροχιές κάτω απ’ τις δύο με τα βέλη, διακόπτονται. (Από μέσα προς τα έξω: μία διακοπτόμενη, μία με βέλος. Μία διακοπτόμενη, μία με βέλος.)

Γιά καλύτερη παρατήρηση (επειδή η σκουριά του μπρούντζου δείχνει τα «τροχιακά» εξογκώματα λίγο κολλημένα μεταξύ τους), ιδού ξανά η ασπίδα· περασμένη τώρα από φίλτρα του προγράμματος επεξεργασίας εικόνας που χρησιμοποιώ (του Gimp) :

Σε σύνολο:

Καί στη λεπτομέρεια που μας ενδιαφέρει:

Τί μας δείχνει τελικά το σχέδιο; Προφανώς ελάσσονα ευθυγράμμιση (inferior conjunction) Ήλιου, Ερμή, Γής, καί Σελήνης – σε Πανσέληνο. (Αν θεωρήσουμε ως εσώτατη τροχιά την του Ηφαίστου. Καί γιατί να μην τη θεωρήσουμε, άλλως τε; επειδή θεωρούν τον Ήφαιστο ανύπαρκτο οι οπαδοί της Γενικής Σχετικότητας; ) Ειλικρινά, δεν ξέρω σε ποιά ημερομηνία συνέβη αυτή, όπως δεν ξέρω με ποιό γεγονός συνδέεται. Πάντως, είμαι απόλυτα σίγουρος γιά το τί βλέπω στο σχέδιο.

Σημειώστε ότι, εφ’ όσον η ασπίδα αυτή έχει χρονολογηθεί κάπου τον 7ο αιώνα πΧ, ο βορράς της Γής κατά το θερινό ηλιοστάσιο έδειχνε τότε περίπου τις 10 μοίρες του Καρκίνου. Κάπου εκεί βρίσκεται το άστρο χ-Καρκίνου, που σηματοδοτεί το πίσω δεξιά πόδι του κάβουρα. Δυστυχώς, δεν γνωρίζω αν έχει κάποια σημασία αυτό.

 

Ως επιβεβαίωση των ισχυρισμών μου, έρχεται το περίφημο ημερολόγιο των Αζτέκων με τη Μέδουσα στο κέντρο:

Γιάαα προσέξτε τα βελάκια!!!  🙂

Πρέπει να σημειώσουμε πως: (α) το Αζτέκικο ημερολόγιο έχει να κάνει με τις μαθηματικές χρονικές περιόδους, που λέγαμε· παρά με θέσεις άστρων. (Αυτή είναι η κύρια διαφορά του με τα δικά μας ευρήματα.) Καί (β) πως η μορφή στο κέντρο (η Μέδουσα), δεν είναι ούτε ο Ήλιος, ούτε η Σελήνη (που λένε μέχρι σήμερα οι ερευνητές). Είναι το γαλαξιακό κέντρο του Γαλαξία μας, το φοβερό καί τρομερό Τσιμπάλμπα Μπέ των Κιτσέ Μάγιας. Το οποίο όλοι οι λαοί της περιοχής εκείνης το θεωρούσαν ως κάτι το φρικαλέο. Πράγματι, πρόκειται γιά μία τεραστίας ισχύος μαύρη τρύπα, γύρω από την οποία περιστρέφεται το Ηλιακό μας Σύστημα κάθε 275,000 χρόνια περίπου. Έτσι (δηλ. εφ’ όσον δεχθούμε πως η Μέδουσα συμβολίζει το Τσιμπάλμπα Μπέ) αιτιολογούνται καί οι τρομερά μεγάλες χρονικές περίοδοι του μαγιάνικου ημερολογίου, όλα εκείνα τα -τούν (Μπακτούν, Πικτούν, Κιντσιλτούν, κτλ κτλ).

Πάμε, όμως, παρακάτω.

 

Άλλα ευρήματα, που πιθανόν βοηθάνε στην έρευνά μας, είναι αρκετά χρυσά σκουλαρίκια της Ελληνιστικής εποχής. Όπως πχ τούτο εδώ, που προέρχεται από αρχαιοκαπηλεία:

(Κλίκ επάνω στην εικόνα, γιά να βρήτε το πλήρες άρθρο με την πλήρη εικόνα.)

Ή μερικά ακόμη, που ετυχώς φυλάσσονται στο μουσείο Θεσσαλονίκης (αν δεν κάνω λάθος). Πχ τούτο εδώ:

(Κλίκ επάνω στην εικόνα, γιά να βρήτε το πλήρες άρθρο με την πλήρη εικόνα.)

Ίσως αυτο το δεύτερο ζευγάρι σκουλαρίκια να έχει σαφέστερο αστρονομικό συμβολισμό. (Τετραπλή συζυγία άστρων; ) Ίσως, πάλι, αυτά τα μοτίβα απλώς να ήταν της μόδας τα χρόνια από το 323 πΧ μέχρι (ας πούμε) το 100 μΧ – καί να μην απεικονίζουν τίποτε, πέραν όσων βλέπουμε. Όπως καί νά ‘χουν τα πράγματα, ήδη σας έδωσα τον τρόπο να βλέπετε κάποια ευρήματα των αρχαίων ημών με μιά διαφορετική ματιά.

 

Σημειώστε πως υπάρχουν κι άλλα ευρήματα των αρχαίων ημών, πολύ σαφέστερα ως προς τον αστρονομικό συμβολισμό, γιά τα οποία δεν θέλω να μιλήσω δημοσίως. (Διότι δίνουν …στεγνά σημαντικές ημερομηνίες!) Δεν είναι μόνο ότι δεν θέλω ν’ ανοίξω τα μάτια κατεστημένων αρχαιολόγων του κιλού· ο σοβαρώτερος λόγος είναι πως μαίνεται νοητικός πόλεμος εναντίον μας, ημών των Ελλήνων! Αυτός είναι ακόμη μία πλευρά του συνολικού πολέμου που δεχόμαστε, καί κατά την εκτίμησή μου η πιό σημαντική. (Διότι, έτσι καί κερδίσεις τον νοητικό πόλεμο, η νίκη σ’ όλους τους υπόλοιπους έπεται αυτομάτως.)

Όθεν, κεκλείδωται.

«- Μά, ρέ Εργοδότη, μ’ όσα έγραψες, δεν τους άνοιξες ήδη τα μάτια;»

Όχι! Όσα έγραψα εδώ, είναι μονάχα γιά δικό σας όφελος – καί πολλαπλώς ελεγμένα ως ανώδυνα. Άλλως τε, «αυτοί» ήδη έχουν κάνει μεγάλα καί σημαντικά βήματα προς την κατεύθυνση που ψάχνω, άρα τούτα εδώ τα γραφόμενα τα ξέρουν. Τα έχουν ήδη σκεφτεί πρό πολλού. (Θα σας το αποδείξω παρακάτω αυτό που λέω. Δυστυχώς, ισχύει.)

Μόνο, να ξέρουν καί να ξέρετε τα εξής:

  • Όσο καί να την ψάχνουν τη δουλειά «αυτοί», πάντα θα φτάνουν στην πηγή, αλλά ΔΕΝ θα πίνουν νερό. Είναι η μοίρα τους, καί καλά θα κάνουν να την αποδεχθούν!
  • Όσον φόρο αίματος καί να πληρώνουμε εμείς, πάντα ΕΜΕΙΣ θα κερδίζουμε στο τέλος.

Λίγη υπομονή, διότι παρακάτω μας περιμένουν τέρατα. (Δίποδα καί μή.)

…Αλλά καί ήρωες!

 

(επόμενο)

Μάτριξ καί πύλες – 2

4 Σχόλια

(προηγούμενο)

ήπως, όμως, στο μακροκοσμικό επίπεδο τα πράγματα είναι καλύτερα; (Από πλευράς κατανοήσεως, εννοώ.) Σαφώς όχι, δεν είναι. Αφ’ ενός, δεν φτάσαμε στο τέρμα της κατανοήσεως της λειτουργίας του Σύμπαντος. Πάντα θα μένει καί κάτι, που θα βρίσκεται πέρα απ’ την εμβέλεια της νοητικής λαβής μας! Καί, λογικό· εφ’ όσον είμαστε όντα πεπερασμένα – ενώι το Σύμπαν άπειρο. Στο κάτω-κάτω, αν τερματίζαμε τις …πίστες στο παιχνίδι της γνώσεως, θα γινόμασταν αυτομάτως θεοί!!! (Προσέξτε: δεν εξετάζω το κατά πόσο αυτό είναι αδύνατον, ή εφικτό. Αλλά είναι φανερό πως …δεν είμαστε!  🙂  Καί -κατά τα φαινόμενα- ούτε θα γίνουμε σύντομα.)

Αφ’ ετέρου, σκοπιμότητες / αδυναμίες χαρακτήρα / νοητικές αγκυλώσεις εμποδίζουν την ανοιχτή καί ειλικρινή έρευνα, ώστε να φτάσουμε ταχύτερα στην όποια αλήθεια μπορούμε τέλος πάντων. Ανακαλύψεις, που θα μπορούσαν να γίνουν αιώνες πρίν, ή άργησαν, ή δεν έγιναν ακόμη. (Αν θέλετε, κι επαν-ανακαλύψεις…)

Στα πλαίσια αυτά, στη σημερινή Φυσική δεν υφίσταται χώρος πχ γιά το στοιχείο του αιθέρα· αλλά, ενδεχομένως, καί γιά άλλου τύπου ενέργειες, μή γνωστές ακόμη στη σημερινή επιστήμη.

Εν πάσει περιπτώσει, πάμε να δούμε τί υλικό έχουμε – καί τί μπορούμε να κάνουμε με δαύτο.

 

ii-α. Κλασική Αστρολογία.

Επειδή γνωρίζω πολύ καλά το θέμα, η κλασική Αστρολογία -αν καί δεν είναι το απόλυτο «προβλεπτικό» εργαλείο- κρύβει αρκετό «ψωμί»· παρά το ότι έχει κατηγορηθεί πως δεν έχει καμμία επιστημονική βάση. Όπως την ξέρουμε, συνίσταται σε δυό-τρία στάνταρ βασικά θέματα: στην μελέτη των θέσεων των πλανητών του Ηλιακού μας Συστήματος (συν Ήλιου καί Σελήνης, καθ’ ό γεωκεντρική), καί των γωνιών μεταξύ τους. Οι θέσεις των αστρικών αυτών σωμάτων, πάλι, μελετώνται από δύο σκοπιές: από την καθαρή ουράνια (όπου θεωρούνται «μαθηματικά σημεία»), καί από την προβολή τους επάνω στη Γή. (Αυτό το τελευταίο είναι οι λεγόμενοι «οίκοι».)

Η κλασική Αστρολογία δεν είναι στατική γνώση, αλλά περιλαμβάνει μεγάλο πεδίο πειραματισμών. Πχ, ένα συγκεκριμένο προβολικό σύστημα («οίκων») απέκλειε το να γεννηθεί ένα παιδί στον Βόρειο Πόλο (διότι τσινούσαν τα Μαθηματικά των υπολογισμών – κάπου έβγαινε ένα μηδενικό στον παρονομαστή), οπότε έπρεπε να το διορθώσουν. (Μην ανησυχείτε! Το διορθώσανε ήδη, από τις αρχές του 20ου αιώνα!  🙂  ) Ή, αν η ανθρωπότητα πάει κάποτε στον Άρη γιά κατοικία, είναι φανερό πως -προκειμένου γιά υπολογισμό γενεθλίων ωροσκοπίων- η Αστρολογία πρέπει ν’ αλλάξει ως προς το κεφάλαιο αυτό, αν θέλει να προσαρμοστεί στις γεννήσεις επάνω στον Άρη. (Θα πρέπει να μπεί η παρατήρηση της Γής στο ωροσκόπιο, καί να βγεί η παρατήρηση του Άρη.) Κτλ, κτλ.

Μπερδεγουέη: Τί γίνεται, αν κάποιος άνθρωπος γεννήθηκε στη Γή, αλλά κατοικεί στον Άρη; Με ποιό ωροσκόπιο υπολογίζουμε τα μελλούμενά του; το γήϊνο, ή το αρειανό; Ιδού στάδιον δόξης λαμπρόν, γιά τους μελετητές!  🙂  Όμως, σας είπα: οι πειραματισμοί στην Αστρολογία συνεχίζονται – καί προφανώς θα συνεχιστούν γιά πολύ ακόμη.

Πάντως, κανείς (είτε συμβατικός επιστήμων, είτε «ανορθόδοξος» ερευνητής) δεν μιλάει γιά το τί πράγματι κρύβεται πίσω απ’ τους ισχυρισμούς της Αστρολογίας. (Το αιθερικό πεδίο είναι· μή σας μένει καμμία αμφιβολία. Αλλά, εφ’ όσον αυτό έχει φάει εξορία απ’ τη σημερινή Φυσική, μένουν οι αστρολογικοί ισχυρισμοί έωλοι. Κι όχι μόνον αυτοί.) Επίσης, η Αστρολογία τείνει ν’ αυτοπεριορίζεται σε γεννήσεις καί ζωές ατόμων. Σπάνια μελετάει κράτη ολόκληρα (δηλαδή, λαούς), ή γεγονότα.

Έ, λοιπόν, ακριβώς τα γεγονότα είναι που μας ενδιαφέρουν εδώ! Γι’ αυτά κάθησα κι έγραψα το παρόν κατεβατό!

 

ii-β. «Απόκρυφη» επεκτεταμένη Αστρολογία 1

Η κλασική Αστρολογία μελετάει μέν τις θέσεις των πλανητών του Ηλιακού μας Συστήματος, αλλά τις μελετάει χονδροειδώς. Πχ χρησιμοποιεί εκφράσεις όπως «ο Ουρανός στον Τοξότη». Εντάξει, αλλά ο Τοξότης καλύπτει ένα μεγάλο ουρανογραφικό πλάτος· θεωρητικά, τουλάχιστον, το ένα δωδέκατο του όλου ζωδιακού κύκλου. Ήτοι, 360/12 = 30 μοίρες.

[Στην πραγματικότητα, τα ζώδια είναι ή πλατύτερα από 30 μοίρες, ή στενώτερα. Δεν θυμάμαι να υπάρχει κανένα τους με πλάτος ακριβώς τριάντα μοίρες. Ωστόσο, οι αστρολογικοί υπολογισμοί δεν λαμβάνουν υπόψη τους αυτό το γεγονός, αλλά την θεωρητική διαίρεση του ίσου ουρανογραφικού πλάτους.

Αυτό, όμως, είναι μία πρώτη σοβαρή ένδειξη γιά ύπαρξη Μάτριξ στο μακροκοσμικό επίπεδο.]

Οι κάπως πιό σοβαροί αστρολόγοι, τώρα, μιλάνε γιά πχ «Διδύμους του πρώτου δεκαημέρου του ζωδίου τους», του δεύτερου, του τρίτου. Αλλά, ακόμη κι αυτή η υποδιαίρεση είναι αρκετά χονδροειδής.

Οπότε, τί δεί πράξαι;

Αν προχωρήσουμε τη σκέψη μας κατά μόνον ένα λογικό βήμα, συνειδητοποιούμε ότι οι αστερισμοί (καί οι ζωδιακοί) αποτελούνται από άστρα! Άρα, θα έπρεπε να μελετάμε τις θέσεις / σχέσεις των πλανητών σε σχέση με τουλάχιστον τα πιό ζωηρά απ’ αυτά! Να ψάχνουμε πχ τί γίνεται, όταν ο Ερμής βρίσκεται σε συζυγία με το Άλφα Παρθένου.

Τα συγκεκριμένα άστρα θεωρούνται «απλανείς αστέρες». Παναπεί, δεν αλλάζουν θέση γιά εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια. Όθεν, κάθε χρόνο (καί γι’ αρκετές γενιές) θα τα έχουμε στη διάθεσή μας σταθερώς, να μας βοηθάνε να φτιάχνουμε εκτεταμένο ωροσκόπιο.

Επειδή, τώρα, δεν θα βρούμε πουθενά τέτοια βιβλιογραφία έτοιμη, κάνουμε το δεύτερο λογικό βήμα: μελετάμε περιπτώσεις ανθρώπων που ξέρουμε το γενέθλιο ωροσκόπιό τους – ώστε να (εγκαθιδρύσουμε καί να) εμπλουτίσουμε τη δική μας βιβλιογραφία, βρίσκοντας αντιστοιχίες με όσα είπαμε (πλανήτες σύν απλανείς). Καί, σε ιδανική περίπτωση, φτιάχνουμε μιά βάση δεδομένων με γεγονότα (αυτά μας καίνε, είπαμε!), καί μελετάμε ανάποδα: σε ποιές τέτοιες ουράνιες θέσεις αντιστοιχούν. Τιτάνιο έργο, διότι ποιός κάθεται να πληκτρολογεί!… Ολόκληρη πολυπληθής ομάδα χρειάζεται, ν’ αποδελτιώσει εφημερίδες κτλ. Παρά ταύτα, φαίνεται πως «κάποιοι» ήδη κινήθηκαν προς αυτή την κατεύθυνση εδώ καί καιρό· το Έφ-Μπή-Άη εδώ καί χρόνια έχει καταχωρήσει στους υπολογιστές του ιστορικές ημερομηνίες επετείων, ώστε (όπως απάνω-κάτω έλεγε η ανακοίνωσή του) «να προλάβει φανατικούς, που θα βιαιοπραγούσαν -με βόμβες, κτλ- σε κάποια επέτειο, εκδικούμενοι ποιός ξέρει ποιόν».

Μόνον ημερομηνίες έχει καταχωρήσει;… Τέλος πάντων. Όπως σε κάθε παρόμοια περίπτωση, το θέμα δεν είναι τί κάνουν «αυτοί», αλλά τί κάνουμε (ή δεν κάνουμε) εμείς.

Τρίτο λογικό βήμα, είναι η συνειδητοποίηση πως η κλασική σημερινή Αστρολογία προφανέστατα είναι υποσύνολο μιάς ευρύτερης Αστρολογίας (που συνδυάζει καί τους απλανείς αστέρες). Καί πως το υπερσύνολο αυτό μάλλον το ξέρανε κάποτε οι αρχαίοι ημών – αν καί δεν το λέγανε. Όπως καταλαβαίνω, τό ‘χανε σεντουκιάσει ως καθαρά ιερατική γνώση.

Ακόμη ένα λογικό βήμα… Μήπως -πλήν απλανών- υπάρχουν κι άλλα ουράνια σώματα, που πρέπει να λάβουμε υπόψη μας γιά εκτεταμένο ωροσκόπιο;

Ναί, υπάρχουν.

 

ii-γ. «Απόκρυφη» επεκτεταμένη Αστρολογία 2

Εκείνα που τραβούν αμέσως την προσοχή μας, είναι τα κομμάτια του πάλαι ποτέ Φαέθωνα. Οι αστεροειδείς της ζώνης αστεροειδών! (Καί λογικά· αν υπήρχε στην εποχή μας ο Φαέθων, θα τον λαμβάναμε υπ’ όψη μας στα ωροσκόπια. Εφ’ όσον, όμως, δεν υπάρχει, θ’ ανοίξουμε δοσοληψίες με τους «κληρονόμους» του!)

Εδώ κι αν έχουμε παρουσία του (μακροκοσμικού) Μάτριξ!… Βλέπετε, ενώ στα άλλα άστρα τα ονόματά τους καί οι ιδιότητές τους (πχ το ότι ο Δίας αντιπροσωπεύει το μεταφυσικό στοιχείο του πυρός καί κουμαντάρει τον Τοξότη) μελετήθηκαν / αποδόθηκαν σε διάστημα ίσως καί δεκάδων χιλιάδων ετών,…

…μ’ άλλα λόγια, προέκυψαν ως συμπεράσματα μακροχρονίων συμπεριφορικών παρατηρήσεων των ουρανίων φαινομένων,…

…τα ονόματα των αστεροειδών δεν ακολούθησαν τέτοια διαδικασία! Αντιθέτως, ο κάθε αστρονόμος από το 1801 καί μετά (έτος ανακάλυψης του πρώτου τους, της Δήμητρας), θεώρησε καλό να δίνει στους ανακαλυπτόμενους αστεροειδείς όποιο όνομα του κατέβαινε στη γκλάβα!

Τυχαία διαδικασία; Έμπνευση; Απόκρυφες γνώσεις σε απόκρυφα βιβλία σε απόκρυφα υπόγεια; (Ωραίο θά ‘ταν γιά μυθιστόρημα, αλλά δεν νομίζω. Μπορεί, βέβαια, να υπάρχουν καί μερικά τέτοια βιβλία -σάμπως επισκέφθηκα ποτέ τέτοιες βιβλιοθήκες, γιά να ξέρω; -, αλλά, ακόμη κι αν υπάρχουν, έχω λόγους να μήν δέχομαι πως καλύπτουν πλήρως αυτό το γνωστικό πεδίο.)

Μπάααα, αδελφοί μου, τίποτε απ’ όλ’ αυτά! Καθαρό Μάτριξ, καί μόνον! Τα ονόματα των αστεροειδών προκύπτουν από τον -μή συνειδητώς συλλαμβανόμενο- μυστικό ψίθυρο του Μάτριξ στα ημίσοφα κεφάλια των αστρονόμων!

Πάντως, ο συφιλιδικός πόρδος Έλγιν δεν έχασε καιρό. Μόλις έμαθε την ύπαρξη των αστεροειδών (απ’ το φιλαράκι του τον Πιάτζι), τράβηξε γιά Ακρόπολη… καί κατέστρεψε την καρυάτιδα του Φαέθωνα με τα πριόνια καί τα σφυριά. (Δείγμα πως «κάτι» είχε διαβάσει απ’ τα απόκρυφα βιβλία, που είπαμε – αλλά δεν τον κάλυπτε  πλήρως. Γι’ αυτό περίμενε την επιβεβαίωση του αστρονόμου φίλου του.)

 

iii-α. Ο συνδυασμός.

Πες ότι τα μελετάμε καλά όλα τα παραπάνω. Πες ότι τα καταλαβαίνουμε. Πες ότι πλακωνόμαστε στον προγραμματισμό, καί κατασκευάζουμε ένα υποδειγματικό αστρονομικό πρόγραμμα με απίθανες παραμέτρους αναζητήσεως, που δουλεύει με μιά τρομερή βιβλιοθήκη αποδελτιωμένων γεγονότων.

Ποιό το όφελος; Τί κερδίζουμε;

  • Πρώτον, το μέλλον δεν είναι καί τόσο …μέλλον.
  • Δεύτερον, το σκοτεινό παρελθόν φωτίζεται.

Δηλαδή, στην πρώτη περίπτωση: γνωρίζοντας τις αστρικές αντιστοιχίες του παρελθόντος, γνωρίζουμε καί τα μελλοντικά γεγονότα, τα οποία θα επαναληφθούν υπό τις ίδιες αντιστοιχίες. Βέβαια, πρώτα υποθέτουμε ότι τα ίδια αίτια φέρνουν τα ίδια αποτελέσματα. Είν’ αλήθεια πως αυτή η συγκεκριμένη υπόθεση σηκώνει πολλή συζήτηση… εφ’ όσον έχουμε ελεύθερη βούληση καί -θεωρητικά, τουλάχιστον- μπορούμε ν’ ανατρέψουμε τα αναμενόμενα αποτελέσματα. (Ειδικά αυτά, που δεν μας ευνοούν.) Αλλά δεν θα την ξεκινήσουμε τώρα. Απλά, θα διατυπώσουμε παρακάτω κάποιες σκέψεις περί αυτής.

Στη δεύτερη περίπτωση, αφ’ ενός ρίχνουμε φώς στις σκοτεινές περιόδους της Ιστορίας, αφ’ ετέρου κάνουμε το ίδιο γιά τα ασαφή, ή σκοτεινά κίνητρα των ιστορικών προσώπων. Πχ βλέπουμε κάποιον βασιλιά να εκστρατεύει εναντίον κάποιου άλλου λαού τελείως ξαφνικά, καί χωρίς να υπάρχει αίτιο. Ή, μήπως, υπάρχει;

Αλλά το κίνητρό μας δεν είναι μονάχα η σοβαρή έρευνα της Ιστορίας καί η αποκατάσταση των χαμένων ψηφίδων της!

 

iii-β. Τα «καυτά» συμπεράσματα.

Η περιγραφή του προαναφερθέντος μηχανισμού, όπως τη διατυπώσαμε, δεν φανερώνει τη μεγάλη του δύναμη. Ποιά είν’ αυτή, τότε; Πού ελλοχεύει;

Κοιτάξτε! Αν ζητάμε να βρούμε πχ πότε συμβαίνει έκλειψη Ηλίου (οποιουδήποτε είδους), δηλαδή πότε περνάει η Σελήνη μπροστά από τον Ήλιο, θα διαπιστώσουμε πως αυτό το φαινόμενο συμβαίνει κάθε λίγα χρόνια. Δύο, ίσως τρία… Πάντως, αρκετά συχνά. Αν, όμως, ζητάμε να βρούμε συγκεκριμένα κάθε πότε συμβαίνει έκλειψη Ηλίου πχ δίπλα στον Βασιλίσκο (καί δή, με απόκλιση πχ το πολύ δύο μοιρών – όπως όταν ξεκίνησε ο πόλεμος των Ατλάντων εναντίον μας), τότε θα διαπιστώσουμε πως ίσως αυτό συμβαίνει κάθε σαράντα, ίσως πενήντα χιλιάδες χρόνια! Κι αν το εξειδικεύσουμε, καί ζητήσουμε πχ να δούμε πότε αυτό το φαινόμενο συμβαίνει συγκεκριμένα πάνω από τον Ατλαντικό Ωκεανό, τότε ίσως οι υπολογισμοί μας να δώσουν περίοδο πχ μισού εκατομμυρίου ετών.

Δηλαδή, όσο περισσότερο εξειδικεύουμε την αναζήτησή μας, τόσο περισσότερο μεγαλώνει η χρονική περίοδος να επαναληφθεί το φαινόμενο που ζητάμε.

Καί λοιπόν;

Λοιπόν… Νομίζω ως απόλυτα λογική την υπόθεση, ότι πολύ αραιά επαναλαμβάνονται μονάχα τα μεγάλης σημασίας γεγονότα!

Ποιά μπορεί να είναι αυτά;

Τελείως πρόχειρα: γέννηση ιδρυτών θρησκειών, ίδρυση θρησκειών, γέννηση φυλών καί υποφυλών, θάνατος φυλών καί υποφυλών… κι ό,τι άλλο σχετικό βγάλει η λογική μας καί η φαντασία μας. Ώστε, αν ανακαλύψουμε τους αστρικούς συνδυασμούς που φέρνουν τέτοια γεγονότα, πιθανόν να τα προκαλέσουμε κιόλας! Ή να τ’ αποφύγουμε, αν δεν μας αρέσουν. (Η ελεύθερη βούληση, που λέγαμε.) Όπως καταλαβαίνετε, οι αστρικοί συσχετισμοί σε γεγονότα μεγάλης σημασίας είναι καί οι ίδιοι ισχυροί. Δηλαδή, «πύλες»!

Όπως καταλαβαίνετε, δίς, οι λάθος επιλογές σε τέτοια θέματα Α-ΠΑ-ΓΟ-ΡΕΥ-Ο-ΝΤΑΙ διά ροπάλου!!!

Ή, μήπως, νομίζετε πως πχ ο Προμηθέας έφτιαξε τα βρωμοανθρωποειδή του, χωρίς να λάβει υπ’ όψη του δεδομένα του τύπου που προεκθέσαμε;

 

iv. Καί τα Μαθηματικά.

Δεν είναι μόνο οι αστρικές θέσεις, που προσδιορίζουν το μακροκοσμικό Μάτριξ. Στο μοντέλο μας μπαίνουν καί κάποια Μαθηματικά. (Μας αρέσει-δέ μας αρέσει.) Δυστυχώς, όμως, η έρευνα επάνω σ’ αυτά είναι δυσχερέστερη από την αντίστοιχη των άστρων, διότι δεν έχουμε σταθερά σημεία ν’ αρχίσουμε. Να μετράμε χρονικές αποστάσεις καί τους λόγους (δηλ. τις αναλογίες) αυτών, ναί… αλλά ξεκινώντας από πού; καί γιατί απ’ το σημείο Α, κι όχι απ’ το σημείο Β; Καί γιατί να έχει κάποια σημασία (γιά την Ελλάδα, εννοείται) ξέρω ‘γώ ένας σεισμός στους ανθρωποφάγους της Βόρνεο, ο οποίος προκύπτει πολλαπλασιάζοντας επί 1.618 το διάστημα μεταξύ δύο Τουρκικών προκλήσεων στο Αιγαίο;

Πολλά τα ερωτήματα.

Εν πάσει περιπτώσει, καί παρά το γεγονός ότι πρέπει να «θεσμοθετήσουμε» τα πάντα, ξεκινώντας από τα ίδια τα θεμέλια της έρευνάς μας, θεωρώ αυτό το πεδίο τρομερά ενδιαφέρον· καί πιστεύω πως, όταν δημιουργηθεί μιά κάποια σταθερή βάση δεδομένων, η πρόοδος από ‘κεί καί μετά θα είναι ταχύτατη.

Ως χαρακτηριστικότερο παράδειγμα εφαρμογής των «μυστηριωδών» αυτών Μαθηματικών, αναφέρω την έκρηξη του ηφαιστείου της Σαντορίνης – γιά την οποία είμαι σίγουρος: οι αρχαιολόγοι (γεωλόγοι, κτλ) την έχουν προσδιορίσει τώρα τελευταία ανάμεσα στο 1620 πΧ καί το 1630 πΧ, με πιθανώτερο έτος το 1627 πΧ. (Παλιότερα δίνανε απόκλιση πάνω από 50 χρόνια.) Όλοι αυτοί ψιλοπαραπονιούνται ότι ναί μέν, οι μέθοδοί τους (πχ δακτύλιοι δέντρων, γεωλογικά στρώματα, κτλ) έχουν ακρίβεια δεκαετίας, αλλά δεν μπορούν να προσδιορίσουν την ακριβή χρονιά. Αντιθέτως, γιά μένα ο υπολογισμός είναι απλός: πρόκειται γιά το 1625 πΧ. Γιατί; Διότι στο πραγματικό «έτος μηδέν» της χρονολογίας μας, που είναι το 7 πΧ (μή ρωτάτε τώρα το γιατί), προσθέτουμε… καλύτερα, αφαιρούμε (μιά που πάμε προς το παρελθόν) 1000*φ έτη, δηλαδή 1618, καί φτάνουμε στο 1625 πΧ.

Γιά να κλείσουμε: στο πεδίο της μαθηματικής έρευνας των «τομών» του Μάτριξ στον χώρο καί τον χρόνο, δεν θεωρώ τίποτε ως οριστικό· η έρευνα θα συνεχιστεί γιά πολύ ακόμη. Κι ελπίζω όχι μονάχα από μένα!

 

(επόμενο)

Μάτριξ καί πύλες – 1

29 Σχόλια

 

* Αφιερώνεται στον Παλαιό *

 

Η αστροπύλη άνοιξε σε δράκους άλλης Γής!
Φυλάξτε τις κ_λάρες σας, γιατ’ ο τσολιάς εγγύς!
[Αντιγράφω από μνήμης το ποιητούργημα του Μάρκο ντε Σάντ,
που απευθύνεται σε ηπαπαραίους καί λοιπά ανθρωποειδή.
Από την ποιητική συλλογή:
«Κάποιος (δεν θυμάμαι ποιός) ήρθε, καί την έχει μεγάλη!» (Την υπόληψη.  🙂  )]

 

ύσκολο θέμα σήμερα, αλλά μεγάλη η συνεισφορά μου. (Ελπίζω.)

Όταν λέμε «Μάτριξ», κι όπως το βλέπω εγώ: κατά βάση εννοούμε ένα σύνολο κανόνων επιβαλλομένων στον χώρο καί στον χρόνο. Δηλαδή, το Σύμπαν (η Φύση, όπως θες πές το) είναι αυτό που είναι (πχ οι πλανήτες κάθε πλανητικού συστήματος περιστρέφονται γύρω από έναν ήλιο, κτλ κτλ), αλλά υπάρχουν καί κάποιοι κανόνες παραπανήσιοι, οι οποίοι συν-διαμορφώνουν την πραγματικότητα.

Κατά τη γνώμη μου, αυτοί οι κανόνες (α) είναι τεχνητοί (δηλαδή, έχουν τεθεί από έλλογα όντα πλήν του Θεού), καί (β) διαμορφώνουν τοπική πραγματικότητα. Αλλά όλ’ αυτά θα τα εξετάσουμε παρακάτω, με την ησυχία μας.

Φυσικά, η παρούσα μικρή μελέτη κάθε άλλο παρά πλήρης είναι. Εκτός αυτού, ακόμη καί τα -σχετικώς λίγα- παρατιθέμενα στοιχεία οδηγούν σε τεράστιο πεδίο έρευνας. Πιστεύω, όμως, πως η όλη ερευνητική προσπάθεια αξίζει.

 

i-α. Προοίμιο – Το γνωσιακό έλλειμμα των Φυσικών.

Στην ανάρτηση του ποιητή μας, υπό τον τίτλο «Morbus gravis», θα βρήτε παρατιθέμενα μιά σειρά βίντεο, που -υποθετικώς- αναφέρονται στο Μάτριξ. Αυτά όλα μιλάνε γιά τον μικρόκοσμο (άτομα καί υποατομικά σωματίδια), όπου κάποιοι Φυσικοί υποτίθεται πως ανακάλυψαν δομές, προσομοιάζουσες με σειρά εντολών προγράμματος ηλεκτρονικού υπολογιστή. Όθεν, συμπεραίνουν πως όλος ο κόσμος μας είναι κάτι σαν τεράστιο πρόγραμμα ενός τεράστιου υπολογιστή.

Άρα, όλοι ζούμε σε μιά προσομοίωση… σ’ ένα όνειρο, πιό απλά.

Από ‘κεί καί μετά, συνδέουν αυτό το συμπέρασμα με τον πλατωνικό μύθο του σπηλαίου, με βουδδισμούς / νιρβάνες, καί δε συμμαζεύεται.

 

Έχω, όμως, να πω τα εξής… κι έχω να τα πω ως ειδικός της Φυσικής, κι όχι ως φιλομαθής αναγνώστης περιοδικών «εκλαϊκευμένης» επιστήμης:

Επειδή γνωρίζω άριστα τη διαδικασία παραγωγής κορυφαίων Φυσικών της καριέρας (προφεσσόρων τε καί ερευνητών), σας δηλώνω πως η διαδικασία αυτή δεν περιλαμβάνει την βαθειά κατανόηση της συγκεκριμένης επιστήμης.

Γιατί;

Διότι, εμποτισμένοι -σχεδόν- άπαντες από το «δυτικό» πνεύμα της βιασύνης (γιά την ακρίβεια, της χρησιμοθηρίας-απληστίας τύπου «εδώ καί τώρα»), δεν κάθονται να ξοδέψουν χρόνο σε κατανόηση της επιστήμης τους· καί δή, βαθύτατη. Η όλη τους προσπάθεια συνίσταται στο να «καθαρίσουν» τις εξετάσεις με καλό βαθμό, καί μετέπειτα ν’ αναρριχηθούν στην πανεπιστημιακή ιεραρχία. Γρήγορα. Βιαστικά. Μή χάνοντας δευτερόλεπτο.

Αν τους ρωτήσεις πότε σκοπεύουν ν’ ασχοληθούν σοβαρά με το υλικό τους (καί όχι εξετασιοκεντρικώς), σου απαντούν: «- Αργότερα!». Ένθα «αργότερα» σημαίνει όταν θα έχουν στρογγυλοκάτσει σε καρέκλα, καί δεν θα τους κουνάει κανείς. Πλήν όμως, αυτό το «αργότερα» δεν έρχεται ποτέ. Βλέπετε, κάθε εποχή, κάθε χρόνος, κάθε μέρα, κάθε περίοδος της ζωής μας, έχουν τις δικές τους απαιτήσεις – η δέ ζωή μας δεν είναι άπειρη. Κι ό,τι δεν γίνεται εγκαίρως, έχει ελάχιστες πιθανότητες να γίνει αργότερα.

Επειδή είχα δεί αρκετούς τέτοιους κατά τα φοιτητικά μου χρόνια, ξέρω πως αντιμετωπίζουν τα μαθήματα ως «πακέτο» ύλης σεμιναρίου πχ 200 ωρών (ας πούμε, ετήσιο μάθημα 6 ωρών εβδομαδιαίως, 4 θεωρία / 2 εργαστήριο, επί 35 εβδομάδες του απρόσκοπτου διδακτικού έτους), συν τα συνοδευτικά αυτής της ύλης «πονηρά»· δηλαδή βιβλιογραφία αναφοράς (υποτίθεται γι’ αργότερα), βιβλία με λυμένα δύσκολα προβλήματα, σημειώσεις… κτλ παρόμοια, προοριζόμενα γιά τα γατόνια που την ψάχνουν κρυφά γιά καλό βαθμό. (Εντάξει, έχουν κι ένα δίκιο: η μέρα έχει μόνον 24 ώρες· κι αν είναι να τηρήσουν την «κατανοητική» αναλογία 1 προς 10 -δες αμέσως παρακάτω-, τότε πρέπει να σπουδάζουν γιά …σαράντα χρόνια! Απ’ την άλλη, όμως, δεν γίνεται να φας ομελέττα, χωρίς να σπάσεις αυγά.)

Όμως, όταν δεν σκοτώνεις το τέρας μικρό, θα σε σκοτώσει αυτό όταν μεγαλώσει. Έτσι, προσωπικώς δεν απορώ καθόλου με ανοησίες του τύπου: «Ο Θεός δεν παίζει ζάρια με τον κόσμο!»… σαφέστατο δείγμα ότι αυτοί που τις εκστομίζουν, ανάθεμα κι αν κατανόησαν τί διάβαζαν! (Αδιάφορο αν έχουν πάρει δέκα Νομπέλ.)

Συνεπώς, γιά όποιον -στον καιρό της μαθητείας του- δεν τήρησε τον χρυσούν κανόνα: «10 ώρες κατανόηση γιά 1 διάβασμα», τίθενται αμείλικτα τα ερωτήματα:

  • Αν κατάλαβε.
  • Τί κατάλαβε.
  • Πώς το κατάλαβε.

Καί, κατά κανόνα, η τριπλέτα των απαντήσεων είναι: δεν / τίποτε / εντελώς σκατά. Γι’ αυτό ακούς ουρανομήκεις ανοησίες, πχ ότι το «πείραμα του αιώνα» θα επιβεβαιώσει το Μπίγκ Μπάνγκ! (Ναί, πώς;! Θα επιβεβαιωθεί πειραματικώς ένα συμπέρασμα μιάς καθαρά νοητικής θεωρίας, η οποία δεν στηρίζεται σε κανένα προγενέστερο πειραματικό δεδομένο! Καί μάλιστα, συμπέρασμα ισχύον υπό προϋποθέσεις!!! Τώρα, από πότε στη Φυσική κάνουμε άλματα υπερβάσεων της λογικής –ράβδος ες γωνίαν, άρα βρέχει-, δεν γνωρίζω. Μάλλον έχω χάσει επεισόδια.)

Τί να κάνουμε; σ’ αυτόν τον ντουνιά ο καθένας «την ακούει» με την παραμύθα του. Άλλος με χασίς, άλλος με ποδόσφαιρο… Κι οι δυτικές νοημοσύνες του iq 145 την ακούν με τις συστατικές επιστολές (καί τις κλειστές λέσχες εξουσίας), με τις οποίες (νομίζουν πως) ανεβαίνουν λίγο παρακάτω απ’ τον Θεό. Τά ‘παμε…

 

Είπαμε τί γίνεται, όταν οι εκκολαπτόμενοι επιστήμονες παραλείπουν σημαντικά πράγματα. Αλλά υπάρχουν μερικοί ακόμη «χρυσοί κανόνες» καί γιά τους ήδη καριερίστες Φυσικούς. (Δεν γλυτώνουν εύκολα! Lol!!!)

«Φυσική» σημαίνει έρευνα στη Μαμά Φύση. (Κι όχι στο μυαλό του Αϊνστάϊν, ή της επιστημονικής ομάδας πίσω απ’ αυτόν – που τον έβγαζε ασπροπρόσωπο τον κόπανο, κύριοι «συνάδελφοι».) Όταν, λοιπόν, ερευνούμε το τί συμβαίνει στη Μαμά Φύση, πρέπει σαφώς να κατανοούμε πως υπάρχουν τρία επίπεδα στην έρευνά μας – θέλουμε-δέ θέλουμε, μας αρέσει-δέ μας αρέσει:

  • Το (να το πώ έτσι) «όντως όν» στο παρατηρούμενο.
  • Το συμπεριφορικό μοντέλο του παρατηρουμένου.
  • Τα Μαθηματικά, που μας βοηθάνε να καλουπώσουμε το συμπεριφορικό μοντέλο.

Πολλοί ταυτίζουν το δεύτερο με το τρίτο, αλλ’ αυτό δεν είναι σωστό. (Άσε που οι περισσότεροι αδιαφορούν γιά το πρώτο!)

Υπάρχει κι ένα τέταρτο επίπεδο. Τελείως αχρείαστο μέν· αλλά, εφ’ όσον υφίστανται καί κόπανοι, …υπαρκτό. Το εξής:

  • Η ερμηνεία των Μαθηματικών, που μας βοηθάνε κτλ.

Εδώ ακριβώς γίνεται ο κακός χαμός, αν καί δεν θά ‘πρεπε. Γιατί; Διότι τα Μαθηματικά, ως «γλώσσα» ακριβούς περιγραφής, δεν επιδέχονται πολλές ερμηνείες. Είναι ερμηνευτικώς μονοδιάστατα! Επίσης, τυγχάνουν καθολικής ισχύος. Γι’ αυτό βλέπεις, όταν πχ κολλάνε οι θετικοί αριθμοί, μπαίνουν στο παιχνίδι οι αρνητικοί αριθμοί. Όταν κολλάνε κι αυτοί, μπαίνουν οι φανταστικοί / μιγαδικοί. Καί ούτω καθ’ εξής. (Ναί, έχει κι άλλα είδη αριθμών ο μπαχτσές: τους τετραδικούς καί τους οκταδικούς… καί, φαντάζομαι, προς το παρόν! Σε καναδυό αιώνες ακόμη, βλέπουμε!  🙂  ) Μ’ άλλα λόγια, τα Μαθηματικά αφ’ ενός δεν αφήνουν περιθώριο γιά παρανοήσεις, αφ’ ετέρου δεν κολώνουν πουθενά (σά Χαϊλούξ Τογιότα, να πούμε! lol!!!) – εφ’ όσον στηρίζεσαι πάνω τους, γιά να ερμηνεύσεις τα φυσικά φαινόμενα.

Αλλά, όσο υπάρχουν ημιμαθείς καί χαζοβιόληδες, εισχωρούν καί παρεξηγήσεις – με «ερμηνείες» τραβηγμένες απ’ τα μαλλιά! (Πχ «η πιθανότητα να βρίσκεται το ηλεκτρόνιο κάπου», μπλά-μπλά-μπλά. Ποιά «πιθανότητα», ρέ βλάκα Μάξ Μπόρν; Γιά «πιθανότητες» μίλησε ο Σραίντιγκερ; Αυτό κατάλαβες εσύ; )

 

[Παρένθεση – περί μαθηματικής ερμηνείας της Φύσεως.

«- Γιατί επιμένεις στα επεξηγηματικά περί των Μαθηματικών, ρέ Εργοδότη; Υπάρχουν κι άλλες ερμηνείες των φυσικών φαινομένων;»

Ναί, αμέ! Έτσι, πρόχειρα – κι ίσως η σημαντικώτερη μή-μαθηματική: ο Θεός! Άμα αρχίσεις να λες: «- Στον Θεό οφείλεται αυτό, το άλλο, το παράλλο!», έχεις μιά πλήρη εξήγηση των φυσικών φαινομένων. Καί μήν κοροϊδεύετε, διότι η επιλογή της επεξηγηματικής γλώσσας των φυσικών φαινομένων είναι α-ξι-ω-μα-τι-κή! Δηλαδή, δεν επιδέχεται απόδειξη· ανατρέπεται, δέ, μόνο με άλλο αξίωμα «αλλήλοις αποκλειόμενον» με αυτό που διάλεξες.

Εάν αμφιβάλετε, να πάτε ξανά πίσω στη Β’ Γυμνασίου, να μάθετε τις ιδιότητες του αξιώματος! Τις οποίες, ειρήσθω, ούτε ο Αϊνστάϊν -που πολλοί τον τιμούν ως άκρως πανέξυπνον- τις ήξερε! Αν τις ήξερε, δεν θα έλεγε / δεχόταν χοντρομαλακίες· ότι δηλαδή τα αδρανειακά συστήματα αναφοράς καί υπάρχουν, καί …δεν υπάρχουν! Τόση βλακεία, ούτε μαθητής Γυμνασίου -με τις ορμόνες φουντωμένες- δεν επιδεικνύει!

Τα παραπάνω -περί Μαθηματικών καί Θεού- έχουν κάποιες …συνέπειες· κατεβατά ολόκληρα μπορούμε να γράψουμε γιά τη «λογική» των λίγο μετά την Αναγέννηση επιστημολογούντων, πχ των Ιησουϊτών. Όμως, δεν είναι της παρούσης η ανάπτυξη τέτοιου θέματος.]

 

Γιά να γίνω πιό κατανοητός περί των ερευνητικών επιπέδων, ας πάρουμε ένα ηλεκτρόνιο.

Ουσιαστικά, ηλεκτρόνιο ίσον ένα μικροσκοπικό μπαλλάκι με αρνητικό ηλεκτρικό φορτίο, το οποίο γυρνάει γύρω-γύρω απ’ τον πυρήνα ενός ατόμου. Σε ελλειπτική τροχιά, γιά οικονομία ενέργειας. Αυτές οι λίγες λέξεις είναι το «όντως όν» του ηλεκτρονίου (το πρώτο ερευνητικό επίπεδο, που λέγαμε), καί συγνώμη αν παρέλειψα κάτι.

Όμως, άμα ρωτήσετε έναν Φυσικό τί είναι το ηλεκτρόνιο, το 99.99% του πληθυσμού αυτής της περίεργης φυλής θα πάει κατ’ ευθείαν στο τρίτο ερευνητικό επίπεδο· θα σας πετάξει κατακέφαλα την κυματική εξίσωση του Σραίντιγκερ, καί θα σας πεί ότι αυτή περιγράφει το ηλεκτρόνιο… κι άμα κατάλαβες, κατάλαβες. (Δίκην βαρύμαγκα μανάβη της λαϊκής, που έχει παρατεταγμένα τα κασάκια με τα φρούτα, κι έτοιμες τις ταμπέλες – «α’ ποιότητα 4 ευρώ, β’ ποιότητα 2.5 ευρώ». Καί σου προτείνει: «- Βάλε στη σακκούλα, κύριος!», αρνούμενος να κουνήσει απ’ την καρέκλα του.) Ναί, αλλά εσείς ρωτήσατε τί είναι το ηλεκτρόνιο, όχι ποιά Μαθηματικά περιγράφουν τη συμπεριφορά του!

Εάν θέλετε να κάνετε άγρια πλάκα σε Φυσικούς, αν θέλετε να τους δήτε σε κατάσταση λίγο πρίν τις ενέσεις των τρελλογιατρών, να επιμείνετε στην αρχική σας ερώτηση! Lol!!! (Ο γράφων, βεβαίως, εξαιρείται. Όχι, τώρα, η αλ’πού ‘κατό χρονώ, τ’ αλεπουδάκια ‘κατονδέκα! Δεν γίνονται αυτά!  🙂  ) Δεν μπορούν ν’ αντιμετωπίσουν ερωτήματα ουσίας, οι «συνάδελφοι», κι αναφέραμε παραπάνω τις (σοβαρώτατες) αιτίες προς τούτο.

Καί πάει στην ευχή! Ο Σραίντιγκερ ήταν ένας πραγματικά πανέξυπνος άνθρωπος, ο οποίος υπηρετούσε την επιστήμη του. Άρα, είχε κάθε δικαίωμα να γράφει «κουφές» εξισώσεις, διότι δεν απευθυνόταν σε άσχετους. Έλα, όμως, που σήμερα ο κάθε ημιμαθής επικαλείται έναν άλλον ημιμαθή, τον Μπόρν, ο οποίος νόμισε ότι κατάλαβε όσα έλεγε ο Σραίντιγκερ, καί πήρε την κυματοεξίσωση του τελευταίου καί της άλλαξε τα φώτα! Ως συνέπεια, (σχεδόν) όλοι σήμερα μιλάνε γιά «πιθανότητα» να βρίσκεται κάπου ένα ηλεκτρόνιο… διότι δεν μπορούμε, λέει, να υπολογίσουμε το πού πραγματικά θα βρίσκεται αυτό!

Σοβαρά, έ;

Κοίτα να δείς, τί μαθαίνει κανείς!…  🙂

Δυστυχώς, το κακό δεν περιορίστηκε στην άγρια φυλή των Φυσικούα. Τις «πιθανότητες» καί τα ρέστα τις βρήκαν του γούστου τους μέχρι κι οι μοντέρνοι φιλόσοφοι! (Σαν τον μακαρίτη τον Πόππερ, αν δεν κάνω λάθος.) Καί δώσ’ του γραπτά σεντόνια ολόκληρα (έμπλεα ανοησιών), γιά το αν ανατρέπεται η αιτιοκρατία!… (Εύκολο είναι, ρέ;) Το καλό είναι πως δεν νομίζω ότι επηρέασαν πολύ κόσμο, αυτές οι χαζές αντιλήψεις. Ποιός διαβάζει φιλοσοφία σήμερα;

 

i-β. Το (υποτιθέμενο) μικροκοσμικό Μάτριξ.

Επανέρχομαι στα βίντεο του Μάρκο. (Καί ναί, είχα την υπομονή να τα δώ όλα! Προσεκτικά.) Όλα μα όλα δείχνουν πολύ πρόχειρη κατανόηση της Κβαντομηχανικής, κι άσε καί την πιό δύσκολη Κβαντική Ηλεκτροδυναμική! Καί όντως, ο μικρόκοσμος έχει τελείως διαφορετικούς κανόνες απ’ την καθημερινότητά μας. Ωστόσο, παρελθέτωσαν απ’ εμού τα εκλαϊκευμένα βιντεάκια με τις όμορφες μουσικούλες καί τα όμορφα γραφικά του υπολογιστή. Δεν προτίθεμαι να ξεμάθω την (ακριβοπληρωμένη με τα νιάτα μου) Φυσική που ξέρω, γιά χάρη τους! Οπότε, μή μασάτε από τον «κώδικα προγράμματος υπολογιστή», που υποτίθεται ότι ανακάλυψαν οι «συνάδελφοι». Σας λέω εγώ πως δεν ισχύει, κι αυτό να σας αρκεί. (Αν δεν σας αρκεί, …επανάληψη τα παραπάνω.  🙂  )

Έγινα σαφής, νομίζω.

 

Είναι αλήθεια πως η Φύση μας έχει ήδη κλείσει το ματάκι σε συγκλονιστικά πράγματα, όπως πχ ότι άλλο το πάνω, κι άλλο το κάτω. (Δεν τά ‘χει ίσωμα αυτά τα δυό!) Ή, ας πούμε, μας έχει δείξει πως όντως υπάρχει αρνητικός χρόνος! Πως είναι δυνατόν το ταξίδι προς το παρελθόν, παναπεί. Αλλ’ αυτά τα θέματα δεν προσφέρονται γιά κουβέντες να περνάει η ώρα μας, καί δή κουβεντολόϊ ασχέτων με ημιμαθείς. Συμπερασματικώς, όμως – να μή μακρηγορούμε: δεν θα βρούμε ίχνη του Μάτριξ (δηλαδή επιβαλλομένων κανόνων κτλ κτλ) στα πειράματα με τα φωτόνια καί τις σχισμές καί τις αβεβαιότητες.

Επίσης… θα μου επιτρέψετε να παίξω κι εγώ ένα φιλοσοφικό παιχνιδάκι!

Αν ο παρατηρητής επηρεάζει το πείραμα (όπως τονίζεται κατ’ επανάληψη στα βίντεο του Μάρκο), θα δυσκολέψω την όλη φάση έτι περισσότερον: Ο τρόπος που κατανοούμε τα πράγματα, εξαρτάται σχεδόν αποκλειστικά από το λεγόμενο «πνεύμα της εποχής»! (Αν δεν κάνω λάθος, πρόκειται γιά το λεγόμενο zeitgeist, γιά το οποίο μίλησαν κάτι Γερμανοί φιλόσοφοι των αρχών του 20ου αιώνα – νομίζω ο Κάντορ, καί δεν ξέρω ποιός άλλος. Βλέπετε, δεν είμαι καλός στα φιλοσοφικά αυτού του είδους. Μιά γνώμη, κύριε «Μποτίλια» μας; )

Όπως καταλαβαίνετε, αυτός ο ισχυρισμός κρύβει πολύ πράμα: συλλογικό ασυνείδητο, γένη των ανθρώπων, εγκεφαλικά κέντρα, ανέλιξη της ανθρωπότητας… Όθεν, χρειάστηκε ν’ αρχίσει ο 20ος αιώνας μΧ, ώστε τα πιό προχωρημένα μυαλά της ανθρωπότητας ν’ αρχίσουν να σκέπτονται με όρους ασυνέχειας, κι όχι συνέχειας. (Παναπεί, να οραματίζονται κεφτεδάκια να μπαίνουν στο στόμα τους, κι όχι να εξέρχεται από δαύτο μιά τσίχλα, που την τραβάς όσο γουστάρεις.) Χρειάστηκε να ξεκινήσει ο 21ος, ώστε όλοι να μιλάνε γιά «πιθανότητες» καί πολλαπλά Σύμπαντα. (Αδόκιμος όρος – το Σύμπαν είναι ένα, εξ ορισμού. Καί γιά να είμαστε πιό ακριβείς, προσωπικώς δεν θα τις αποκαλούσα «πιθανότητες», αλλά «πολλαπλά ενδεχόμενα».) Κι έχει ο καλός Θεός!

Το «πνεύμα της εποχής», λοιπόν… Γιάααα να δούμε τώρα, πώς θα το επιλύσετε κι αυτό το θέμα, κύριοι «συνάδελφοι», που (νομίζετε πως) τα μάθατε όλα!  🙂

 

Τέλος, να επισημάνω πως η διάδοση τέτοιων ιδεών δεν γίνεται από καθαρά επιστημονικό ενδιαφέρον· υποκρύπτει πολύ άσχημες σκοπιμότητες. Όπως πχ η προπαγάνδα γιά δήθεν επιστημονική απόδειξη περί υπάρξεως του επακριβώς κατά «Παλαιάν Διαθήκην» περιγραφομένου Θεού. (Φαίνεται κανείς δεν συνετίστηκε από τους Ιησουΐτες, που έφαγαν τα μούτρα τους κυνηγώντας ακριβώς τον ίδιο στόχο.) Ή, εφ’ όσον πλέουμε σ’ έναν ωκεανό πιθανοτήτων, κι αυτός με τη σειρά του συνδέεται με νιρβάνες καί τα ρέστα, γιατί ν’ αγωνιζόμαστε γιά το ο,τιδήποτε; Γιατί να μην παραδώσουμε μιά κι έξω σώμα καί πνεύμα σε μερικούς …καλούς κυρίους;

Αν ρωτάτε εμένα, ευχαριστώ, αλλά δεν θα πάρω!

 

Εφ’ όσον, όμως, δεν ανιχνεύουμε ύπαρξη Μάτριξ στο μικροκοσμικό επίπεδο, πού πρέπει να ψάξουμε;

Μά, φυσικά στο μακροκοσμικό!

 

(επόμενο)

 

Η κριτική ανάγνωση της Μυθολογίας μας

44 Σχόλια

φορμή γιά την παρούσα ανάρτηση υπήρξε αυτή εδώ, στο καλό ιστολόγιο της «Πελασγικής». Βεβαίως, είχα κι άλλες αφορμές παλιότερα να γράψω σχετικά – κι έγραψα …επιγραφικώς ότι τη Μυθολογία τη διαβάζουμε «με μυαλό». Όχι κουτουρού. Όχι εικήι καί ώς έτυχεν. Αλλά αυτή τη φορά θεώρησα πως δεν σηκώνει αναβολή· πως πρέπει να επεκταθώ στο θέμα.

Πρίν ξεκινήσω, μπαίνω στον πειρασμό να εξηγήσω γιατί το κάνω. (Βλέπετε, έχουμε καί τους παππούδες του Μάππετ Σώου στο θεωρείο, που κριτικάρουν τα πάντα! Έ, να το δώκω λιανά, να το καταλάβουν ότι δεν πρόκειται γιά σπατάλη χρόνου. Ώστε να το εγκρίνουν! Καρα-lol!!!) Λοιπόν, αναπτύσσω το θέμα γιά να καταλάβουν οι πάντες ότι τα μυθολογικά αρχέτυπα που θα υλοποιήσουν (κατά τη δημιουργία της νέας Ελλάδας) πρέπει να είναι καθαρά. Χωρίς ύποπτες καί ύπουλες προσμείξεις.

Είπαμε πλειστάκις ότι δεν μπορούμε να πάμε μπροστά, δεν θα μπορέσουμε να ξανανεβάσουμε την Ελλάδα στο ύψος που της πρέπει, αν δεν αντλήσουμε ενέργεια καί όπλα από τις ρίζες μας. Αυτό βάλτε το ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ στο μυαλό σας! Εντάξει, καί οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές χρειάζονται, καί τα αυτοκίνητα – καί τα ψυγεία, μπορώ να σου πώ. Αλλά χωρίς αρχαία καί πανάρχαιη Ελλάδα, γιόκ!

Επίσης, θυμηθήτε πως πάντα παραμονεύει το Μάτριξ· το οποίο κι αυτό είναι μιά μορφή ενέργειας, άρα πρέπει να το εκμεταλλευτούμε προς όφελός μας. Ευτυχώς, στον τομέα αυτόν δεν χρειάζεται να σπαζοκεφαλιάσουμε, διότι έχουμε έτοιμες τις λύσεις: είναι ακριβώς τα αρχέτυπα της Μυθολογίας μας! Φορέστε τα, επομένως, σαν τη λεοντή του Ηρακλή καί σαν την κυνή του Περσέα!

Εν πάσει περιπτώσει, δεν θα εξηγώ πάντα εξ αρχής το τί περιέχει το κείμενο. Κινδυνεύω να γίνω σαν κάτι σαχλούς, που στ’ ανέκδοτα εξηγούν το πού βρίσκεται το αστείο! Lol!!! Πάμε, λοιπόν.

 

Στη μικρή μας μελέτη, θα συμπεριλάβουμε καί λίγα φιλολογικά. Ναί, της συμβατικής ακαδημαϊκής Φιλολογίας. Αλλά χρειάζονται!

Το πρώτο, που οφείλουμε να έχουμε κατά νούν, είναι πως η Μυθολογία μας είναι συγκεντρωμένες ψηφίδες από ‘δώ κι από ‘κεί. Δεν είναι ενιαίο συνεκτικό κείμενο, όπως πχ η Ιλιάδα. Κι όπως θα έλεγαν οι φιλόλογοι, δεν είναι corpus (σώμα). Μ’ άλλα λόγια, ο καθένας αρχαίος έλεγε / έγραφε ό,τι γούσταρε – οπότε η προσπάθειά μας έχει βαθμό δυσκολίας που ανεβαίνει κατακόρυφα. Δηλαδή, δεν θα ψάξουμε αν είναι αξιόπιστος ένας καί μοναδικός γραφιάς (πχ μόνον ο Όμηρος), αλλά πολλοί.

Βάλε, τώρα, ότι διαθέτουμε μονάχα ένα μικρό υποσύνολο της όλης αρχαίας (ένθα «αρχαίας», ίσον έως περίπου τον 3ο αιώνα μΧ) Γραμματείας μας, οπότε η δυσκολία πολλαπλασιάζεται εις το τετράγωνον. Πάντως, δεν το βάζουμε κάτω.

 

α. Αξιοπιστία των μύθων

Τονίζω το θέμα της αξιοπιστίας, διότι αναφέρομαι σε καλοπροαίρετους ανθρώπους – σε αντίθεση με τα λαμόγια, όπου είναι φανερό ότι εξ ορισμού μας λένε ψέμματα.

Γιατί, όμως, ένας κατά τ’ άλλα καλοπροαίρετος αρχαίος ημών θα έλεγε / έγραφε πράγματα αναξιόπιστα; Γιά πολλούς λόγους. Πχ γιά να ωραιοποιήσει καταστάσεις, ή γιά ν’ αποκρύψει δυσάρεστα. Ή, ακόμη, γιά να εξάρει τους τοπικούς ήρωες, καταφεύγοντας προς τούτο σε ακρότητες.

 

Αντιπαράδειγμα 1: Η τραγωδία «Μήδεια» του Ευριπίδη.

Το πήραν όλοι σχοινί-λουρί, ότι η Μήδεια σκότωσε τα παιδιά της ένεκα ερωτικού πάθους. Καί δώσ’ του αναλύσεις, καί δώσ’ του άρθρα ψυχολογίας, καί δώσ’ του άρθρα φεμινισμού παύλα μητριαρχίας, καί δώσ’ του μαλακίας το ανάγνωσμα… Έ, λοιπόν, ο Ευριπίδης τελειώνει την τραγωδία του μ’ ένα άρμα που κατέβηκε από τον ουρανό, κι ανέβασε τη Μήδεια προς τον Ήλιο – καθ’ ό,τι εγγονή του Ηλίου. Καί σας ρωτάω: οι περισπούδαστοι αναλυτές, αυτό γιατί το κάνουν γαργάρα; Εφ’ όσον δέχονται ασυζητητί ότι μιά μητέρα θα σκότωνε τα παιδιά της λόγωι καψούρας προς έναν αχαΐρευτο, γιατί δεν πιστεύουν ότι η Μήδεια πήγε στον Ήλιο με ιπτάμενο άρμα;

Μά, θα μου πείς, ο από μηχανής θεός, κτλ κτλ. Άρα, γι’ αυτό προσπερνάνε τα περί άρματος. Σύμφωνοι, αλλά άμα πουλάνε μούρη στα πραγματικά στοιχεία, να τα λένε όλα! Να μην παραλείπουν όσα τους ξυνίζουν! Να διαβάζουν καλά την Ιστορία! Λοιπόν, οι Αθηναίοι δώσανε στον Ευριπίδη το τρίτο βραβείο, κι όχι το πρώτο, διότι του την είπαν στα ίσα πως έλεγε ψέμματα!!! (Παρά το ότι έκριναν την τραγωδία πολύ καλή – με ενδιαφέρουσα πλοκή, ωραία τραγούδια, κτλ.) Τα παιδιά της Μήδειας δεν τα σκότωσε η ίδια, αλλά οι Κορίνθιοι – που τσατίστηκαν, επειδή αυτή σκότωσε τον βασιλιά τους. (Οι Αθηναίοι κριτές τόνισαν στον Ευριπίδη πως δεν δικαιολογείται να γράφει αυθαιρεσίες απ’ τη γκλάβα του, επειδή αυτό το γεγονός το ήξεραν όλοι στην Αθήνα – ως μέρος των παραδόσεων της πόλης.)

[Καί δεν επρόκειτο γιά παιδιά, αλλά γιά ψυχοπαίδια, θα πρόσθετα. Ήταν τα παιδιά της εαρινής πομπής, που περιστοίχιζαν τη Μήδεια – ιέρεια της Ήρας, εκτός των άλλων ιδιοτήτων της. Δυστυχώς, κανείς δεν υποψιάζεται τον κατασκευασμένο μύθο, ούτε κάν από τα κατά Ευριπίδη ονόματα των υποτιθεμένων παιδιών· τα οποία ονόματα χωλαίνουν. (Μόνον ως «μπάλωμα» γιά τους σκοπούς ενός θεατρικού έργου μπορούμε να λάβουμε υπ’ όψη μας τέτοια ονόματα.) Ο μέν Φέρης ήταν θείος του Ιάσονα, όχι πατέρας του – που συνήθως στο παιδί δίνουμε το όνομα του παππού. Ο δέ Μέρμερος… αυτό δεν είναι όνομα, αλλά παρατσούκλι. Σημαίνει «μουρμούρης», που μουρμουρίζει διαρκώς.]

Τέλος, να σας θυμίσω πως η Μήδεια ήταν ευθεία κληρονόμος του θρόνου της Κορίνθου, οπότε είναι σίγουρο πως κάποια στιγμή τσακώθηκε άσχημα με τον Κρέοντα. Αυτό η Μυθολογία δεν το λέει μέν στα ίσα, αλλά πρέπει να το καταλάβουμε! Όθεν, δεν ήταν κάποια βάρβαρη με χόμπυ τις δολοφονίες, όπως θέλουν να καταλαβαίνουν οι καλοθελητάδες. Είχε πολλά δίκια να εξοντώσει έναν συνωμότη!

Βέβαια, τους Αθηναίους κριτές (με το τρίτο βραβείο) μπορούμε να τους θεωρήσουμε κι αυτούς προκατειλημμένους, διότι την εποχή εκείνη η Αθήνα είχε στήσει πόλεμο με την Κόρινθο (ένα από τα επεισόδια του Πελοποννησιακού Πολέμου). Μικρό το κακό, όμως. Το μεγάλο κακό είναι πως δεν μπορούμε να συμμαζέψουμε την ανόητη νεο-μυθολογία περί …φεμινισμού καί …ψυχολογικών συμπλεγμάτων της Μήδειας…

 

Στο ζουμί, όμως: Γιατί ο Ευριπίδης είπε ψέμματα εν γνώσει του;

Δεν έχω στοιχεία ν’ απαντήσω με σιγουριά, αλλά πιστεύω ότι το έκανε γιά να βοηθήσει την πατρίδα του, προς μιά ειρήνευση με την Κόρινθο. Γι’ αυτό παρέβλεψε αυτά που έλεγε η παράδοση.

Όμως, βλέπετε πως οι καλές προθέσεις δεν αρκούν, ώστε ν’ αποτρέψουν το λάθος αποτέλεσμα.

 

Αντιπαράδειγμα 2: Το πλήρωμα της Αργούς

Ένας μικρός χαμός!!! Εδώ ισχύει στην κυριολεξία το: «- Δό’ μ’ καί μένα, μπάρμπα!» Lol!!!

Υπάρχουν (αν θυμάμαι καλά) τρείς κύριοι κατάλογοι των ηρώων που επάνδρωσαν την Αργώ, χοντρά ασύμφωνοι μεταξύ τους. Δεν συμφωνούν ουδέ κάν στον αριθμό των μελών του πληρώματος! Άσε στο ποιοί ήταν οι Αργοναύτες… Οι κατάλογοι αυτοί συμφωνούν σε καμιά τριανταριά, κάν τριανταπέντε πρόσωπα, κι από ‘κεί καί μετά το απόλυτο χάος!

Νομίζω πως υπάρχουν ακόμη μερικά αποσπάσματα με ονόματα από ‘δώ κι από ‘κεί σε διάφορα γραπτά – τα οποία απλώς επιτείνουν τη σύγχυση. Καθόλου δεν βοηθάνε.

Εν πάσει περιπτώσει, με λίγο ψάξιμο μπορούμε ν’ αποκλείσουμε όσα ονόματα δεν ταιριάζουν καθόλου. Πχ την Αταλάντη. Σύμφωνοι, έτρεχε πιό γρήγορα απ’ όλους, κτλ κτλ. Αλλά (πέρα από το γεγονός ότι μιά γυναίκα πολύ δύσκολα θα γινόταν τότε δεκτή ως μέλος πληρώματος) στην «Αργώ», όλοι κάτι έλεγαν καί όλοι κάτι έκαναν. Συμετείχαν στη δράση, εν άλλαις λέξεσιν. Η υποτιθέμενη Αταλάντη, όμως, είναι ένα φάντασμα! Δεν εμφανίζεται σε κανένα επεισόδιο της εκστρατείας, δεν φαίνεται πως έκανε κάτι μέσα ή έξω απ’ το πλοίο.

[Εσείς, εκεί κάτω, που μουρμουρίζετε κάτι γιά «καπνοσύριγγες», σταματήστε πάραυτα, διότι θα φάτε μιά μέρα αποβολή! Το μάθημα είναι σοβαρό!]

Καί στο κάτω-κάτω, σε τί θα βοηθούσε (τους σκοπούς της εκστρατείας) το γρήγορο τρέξιμο;

Τα ίδια έχουμε με τον Θησέα καί τον Ασκληπιό. Αναφέρονται μέν ότι συμμετείχαν κι αυτοί στην «Αργώ», αλλά υπάρχει ένα …μικρό πρόβλημα: όταν απέπλευσε η Αργώ, αυτοί οι δυό ήσαν προ πολλού πεθαμένοι! (Πολύ πεθαμένοι, όχι λίγο. Lol!!!)

Γιατί, επομένως, οι αρχαίοι ημών παρενέβαλαν ψευδώς αυτά τα ονόματα στον κατάλογο του πληρώματος της «Αργούς»; Επειδή ήθελαν να ενισχύσουν την δόξα της πόλης τους ο καθένας, αποδίδοντας φανταστικά κατορθώματα στους τοπικούς προγονικούς ήρωες. Αυτό είναι πολύ βάσιμη υπόθεση (βεβαιότητα, θα έλεγα), επειδή έχει επαναληφθεί: όταν ήταν να συνταχθεί ο κατάλογος με τους επτά σοφούς της αρχαίας Ελλάδας, υπήρξαν πόλεις που λάδωσαν την επιτροπή, γιά να συμπεριληφθούν οι δικοί τους σοφοί στη λίστα!!!

 

Αντιπαράδειγμα 3: Οι λοιποί μύθοι περί Μήδειας

Μετά (χρονικώς μετά, δηλαδή) το επεισόδιο με τη δολοφονία των παιδιών, ακολουθεί ένας καταιγισμός σεναρίων με τη Μήδεια! (Ούτε η Σουπεργούμαν να ‘τανε! Lol!!!) Ο ένας λέει ότι βρέθηκε στην Αθήνα, ως σύζυγος Αιγέα, καί πήγε να δηλητηριάσει τον Θησέα. Ο άλλος λέει πως επέστρεψε με τον Ιάσονα στην Ιωλκό, καί πέθαναν εκεί χωρίς παιδιά. Ο παράλλος λέει πως, παρά ταύτα, στην Ιωλκό έκαναν ένα παιδί, τον Μήδο, ο οποίος Μήδος επέστρεψε στην Αία καί ξανάβαλε τον παππού του τον Αιήτη στον θρόνο, που τον είχαν εκθρονίσει συνωμότες. Ο τέταρτος λέει ναί μέν παιδί Μήδος, αλλά τό ‘κανε με κάποιον αξιωματικό του ναυτικού του Μίνωα (καθ’ οδόν προς την επιστροφή της στην Αία), επειδή βαρέθηκε καί Ιάσονες καί Ιωλκές, καί την κοπάνησε.

Δεν ξέρω από τί έπασχαν όλοι αυτοί οι γραφιάδες… Εγωϊσμό; αμετροέπεια; διάθεση γιά καλαμπούρι; υπέρμετρη αυτοπροβολή; Πάντως, το συνολικό αποτέλεσμα είναι ένα μάτσο ηλιθιότητες. Όλα αυτά τα σενάρια ανεξαιρέτως καταρρίπτονται αβλεπί.

  • Στό πρώτο, πώς γίνεται ο Θησέας να είναι ήδη πεθαμένος από χρόνια, όταν αποπλέει η Αργώ, αλλά να είναι …έφηβος καμιά εικοσαριά χρόνια μετά; (Μήπως αναστήθηκε καί ξανάνοιωσε; )
  • Στο δεύτερο καί στο τρίτο, πώς θα μπορούσε ο οποιοσδήποτε άντρας να ξαναπλησιάσει μιά τρελλή, που σκότωσε τα παιδιά του – ούσα μάλιστα η μάνα τους; Πώς την ξαναπλησίασε ως σύζυγος, καί δεν την έπνιξε με τα ίδια του τα χέρια; Δηλαδή, τόσο «λίγος» ήτανε ο Ιάσονας από μυαλά; Καί πώς ηγήθηκε ολόκληρης εκστρατείας με περισσότερους από πενήντα πρίγκηπες του Πανελληνίου;
  • Στο τρίτο, έχουμε αποδείξει πως δεν ήταν δυνατόν να γίνει, επειδή ο Αιήτης θα είχε ήδη περάσει τα 100-105 χρόνια της ηλικίας του. Ξέρετε εσείς πολλούς λαούς, που χρειάζονται απεγνωσμένα έναν βασιλιά-χούφταλο; (Άσε που τότε δεν είχαν ακόμη εφευρεθεί οι πάνες ηλικιωμένων. Καρα-lol!!!)
  • Στο τέταρτο… άντε, καλά!… Ρομαντισμός με το τσουβάλι, κι άγια η Αφροδίτη! Ευλόγως υποθέτω πως το ζευγάρι χρησιμοποίησε το άρμα προς τον Ήλιο γιά γαμήλια άμαξα! Lol!!! Κι άμα δεν τό ‘γραψε αυτό ο αρχαίος ημών, το προσθέτω εγώ – να πάει όλο το πακέτο γιά το Χόλλυγουντ, να τα κονομήσουμε!  🙂

 

Από τις παραμυθο-ιστορίες αυτές, βγαίνουν δύο συμπεράσματα:

  • Πως οι σημερινοί φιλόλογοι δεν είναι ικανοί να σκέφτονται!

Ενώ θά ‘πρεπε ήδη να έχουν ξεκαθαρίσει το σωστό απ’ το λάθος, καί τέτοιες αφηγήσεις να τις έχουν αρχειοθετήσει στα «σκουπίδια». (Με τα ανάλογα –καί καθαρώς φιλολογικά- συμπεράσματα περί της γνησιότητας των έργων, κτλ κτλ.) Αντ’ αυτού, σκύβουν ευλαβικώς επάνω στις «αρχαίες πηγές» του είδους. (Το πη- στο εξής να το γράφουν με ύψιλον! Lol!!!)

Τώρα, θα μου πείς ότι θεωρούν ως επιστημονική πηγή το σημειωματάριο με τις πρόχειρες σημειώσεις του Έλγιν («πομπή των Παναθηναίων» με …καθιστούς σε καρέκλες καί καναπεδοκρέββατα!), η κριτική θεώρηση της Μυθολογίας τους μάρανε; Αυτά είναι δύσκολα σπόρ! Lol!!!

‘Ντάξ’… Αλλά καλό είναι να κάνουν σωστά τη δουλειά τους καί να μην τους υποκαθιστώ εγώ.

  • Καί πως ούτε οι αρχαίοι ημών της Ελληνιστικής Εποχής ήταν ικανοί να σκεφτούν!

Αυτοί είχαν κονομήσει τον Περσικό χρυσό, καί τό ‘χαν ρίξει στο καλαματιανό! Λεφτά με το τσουβάλι ως διδάσκαλοι της (απαραίτητης) Ελληνικής σε βαρβάρους, λεφτά ως κατακτητές περιοχών, συνολικώς ζωή καί κότα! Θέατρο, λουτρά, πόρνες, καί συνωμοσίες ο ένας εναντίον του άλλου – με διαιτητές τους Ρωμαίους!… Πού χρόνος γιά σκέψεις (περί του ποιός ψεύδεται γραπτώς) καί τέτοια!

Αν αυτά σας θυμίζουν τίποτε σημερινές καταστάσεις, δεν έχετε άδικο. Δεν ξέρω, βέβαια, αν σας παρηγορεί η συνέχεια της φυλής μας (στην απερισκεψία). Αλλά εμένα, όχι!

 

β. Ο θρίαμβος της λαμογιάς!

Εδώ, ό,τι καί να πεί κανείς γι’ «ανθέλληνες» κτλ, όσο υπερβολικό κι αν φαίνεται στους οπαδούς της «πολιτικής ορθότητας», είναι πέρα γιά πέρα αληθινό.

Η αλλοίωση των Ελληνικών μύθων με παρεμβολές ψευδών ξεκινάει κάπου τον έκτο αιώνα πΧ (μιλάμε πάντα σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, όχι με υποθέσεις), αλλά φουντώνει σαν ανεμοβλογιά κατά την Ελληνιστική Εποχή. Γιατί πήρε διαστάσεις τότε; επειδή τότε άρχισε η συστηματική διάδοση του βιβλίου καί των βιβλιοθηκών με Ελληνικά έργα… Μιά που οι επίγονοι του Μ. Αλεξάνδρου πήραν στα χέρια τους το μονοπώλιο της παραγωγής παπύρου – μέχρι τότε πανάκριβου, καθ’ ό εισαγόμενου στην Ελλάδα.

Βέβαια, ο πάπυρος εξακολούθησε να παραμένει ακριβός (αν καί λιγώτερο τώρα), καί ν’ αποτελεί προνόμιο των πλουσίων βιβλιοφίλων. Αλλά, σκεφθήτε: Εκτός απ’ τους μερακλήδες πλούσιους, ποιοί είχαν κι έχουν διαχρονικώς λεφτά; Έ;

Γι’ αυτό, λοιπόν, είχαν την ευχέρεια να γράφουν καί τα δικά τους ψέμματα στο «Διαδίκτυο» της εποχής εκείνης, την παραγωγή βιβλίων. (Καλή ώρα όπως κάνουν καί σήμερα, στο σημερινό Διαδίκτυο.) Οπότε, νά κι ο ψευδο-Καλλισθένης, νά κι ο άλλος ψευδο-τέτοιος, νά κι ο παράλλος!

Ά! Καί μήν απορείτε γιά το τί απέγιναν τα βιβλία με τις αλήθειες, ώστε να φτάσουμε σήμερα να δεχόμαστε τα ψέμματα ως την πραγματική Μυθολογία μας, ακατέβατα.

 

Ερώτημα: Δεν είχαν οι αρχαίοι ημών τρόπο, ώστε ν’ αποκλείσουν τα ψέμματα;

Απάντηση: μισο-είχαν. Αυτός ο τρόπος ονομάζεται «μεγαλογράμματος γραφή», καί όντως είχε μεγάλα γράμματα, που μάλιστα έκλειναν όλα τα κενά του παπύρου. (Γιά να μην παρεμβάλει κανένας πονηρός τις δικές του ιδέες στο κείμενο.) Δεν υπήρχαν κάν στοιχεία στίξεως. (Γι’ αυτό καί είναι τρομερά δύσκολο σήμερα να διαβάσουμε κατ’ ευθείαν τέτοιον πάπυρο, παρ’ ότι γνωρίζουμε Ελληνικά.) Πάντως, αν κι η μεγαλογράμματος γραφή δεν παρείχε απόλυτη ασφάλεια, αργότερα αντικαταστάθηκε απ’ την μικρογράμματο, κι ακόμη αργότερα απ’ την επισεσυρμένη. (Γιά ευκολία στον χειρισμό του εργαλείου γραψίματος, του χηνόφτερου.) Έ! εκεί ακριβώς έγινε ΤΟ όργιο λογοκρισίας, παρεμβολών, καί ψευδών… (Μιά που τότε είχε πλέον ξεκινήσει κι η επικράτηση του χριστιανισμού – ένθα «χριστιανός» ψευδεπιγράφως ήταν τότε κατά δήλωσίν του κι ο κάθε πονηρός τζιού.)

Αν κι είχαν εφεύρει από παλιότερα κάποια κόλπα ν’ αλλοιώνουν τους παπύρους. Όπως το να ξύνουν προσεκτικά το κείμενο καί να γράφουν από πάνω καινούριο, ή το να κόβουν τον πάπυρο, καί να τσοντάρουν απ’ ανάμεσα ένα κομμάτι με παρέμβλητο κείμενο.

Ξεκινάμε, όμως, μ’ ένα περιστατικό (ίσως το μοναδικό; ) εγχώριου λαμόγιου – καί μετά θα συνεχίσουμε με τα αλλοδαπά.

 

Αντιπαράδειγμα 4: Η καταγραφή των Ομηρικών Επών

Μιά που πιάσαμε το θέμα, ειρήσθω ότι τον Πεισίστρατο δεν τον τσίμπησε ξαφνικά κάποια μύγα, να κάτσει να καταγράψει τον Όμηρο. Διότι μέχρι τότε όλοι ήξεραν τα Έπη απέξω, οπότε δεν ετίθετο θέμα γραπτού λόγου· η απομνημόνευση δούλευε αρκετά καλά επί αιώνες.

Ο Πεισίστρατος έλαβε αυτή την απόφαση, επειδή τον προβλημάτισε η συμπεριφορά των Γεφυραίων, που κάμποσο καιρό πρίν είχαν ροβολήσει κατά την Αττική. (Τους διώξανε απ’ τη Βοιωτία, λόγωι της διαρκούς κακής συμπεριφοράς τους.) Οι Γεφυραίοι είχαν ήδη κάνει φανερές τις προθέσεις τους να παρέμβουν στο γίγνεσθαι της Αθήναςάρα καί ν’ αλλοιώσουν παραδόσεις, κτλ κτλ. Όπως πχ το να συμμετέχει η αδερφή του Αρμόδιου στην πομπή των Παναθηναίων, παρ’ ότι (το ήξερε πως είναι) ξένη (καί απαγορεύεται η συμμετοχή της). Καλή ώρα όπως τα λαθρόσκατα – που μόλις πατάνε τα βρωμοπόδαρά τους στην Ελλάδα, απαιτούν «ντικαιώματα».

Πολλοί (όπως πχ ο Ιωάννης Πασσάς στην εγκυκλοπαίδεια «Ήλιος») κάνουν μέγιστο λάθος, θεωρώντας τους Γεφυραίους Ελληνικό φύλο. (Καί δή… δημοκράτες, σε αντιδιαστολή με τον …δικτάτορα Πεισίστρατο!!!) Είχαν μέν απώτερη Ελληνική καταγωγή, ως Πελασγοί, αλλά αφ’ ενός είχαν προ αιώνων μπασταρδευτεί με Φοίνικες (δηλαδή Άτλαντες), αφ’ ετέρου είχαν αλλάξει θρησκεία καί είχαν προσχωρήσει στη λατρεία του Κρόνου. (Ναί, με τις ανθρωποθυσίες, κτλ.) Τέλος, είχαν αλλάξει μέχρι καί τη γλώσσα τους· προς χάριν αυτών έβγαλαν οι Κυμαίοι το λεγόμενο σήμερα «λατινικό» αλφάβητο, γιά να τους ξεστραβώσουν. (Η γλώσσα των Γεφυραίων δεν είχε ακριβώς τους ίδιους ηχητικούς φθόγγους με την Ελληνική της εποχής εκείνης.)

Καί ποιοί είχαν μέγιστη συμμετοχή στον λαό του Μωϋσή; Οι Φοίνικες κι οι Κρόνιοι Πελασγοί… (Οι γνωστές ως φυλές Βενιαμίν καί Ιούδα, των τελευταίων.) Οπότε, οι υπόλοιπες επεξηγήσεις περιττεύουν. Άσε που αυτοί είχαν πολλά λεφτά εξαπανέκαθεν, άρα εξασκούσαν το σπόρ της δωροδοκίας, κτλ παρόμοια.

 

Λοιπόν, ο Πεισίστρατος αποφασίζει να καταγράψει τα Έπη (καί όχι μόνον αυτά, αν θυμάμαι καλά), καί προς τούτο αναθέτει το έργο σε επιτροπή, επικεφαλής της οποίας ήταν ο Ονομάκριτος. Όμως ο τελευταίος παρενέβαλε καί δικούς του στίχους! Αλλά πιάστηκε με τη γίδα στην πλάτη, επειδή όλοι ήξεραν τα εν λόγωι ποιήματα απέξω!!!

Ένας καί μόνον υπέρμετρος εγωϊσμός, πόση ζημιά μπορεί να κάνει!… Αν δεν τον ανακάλυπταν, θα μας έμεναν σήμερα αμανάτι μερικά ψεύδη ακόμη.

[Παρένθεση: Κι αν ο λεβέντης τά ‘πιασε -χοντρά- απ’ τους Γεφυραίους, γιά να κάνει όσα έκανε;;; Αφού δεν μπορούσαν να τουμπάρουν τον Πεισίστρατο, τούμπαραν αυτόν. Η διάβρωση της κορυφής της πυραμίδας καθόλου δεν είναι κάτι το εξωπραγματικό, ή το καινοφανές.]

 

Αντιπαράδειγμα 5: Κάδμος, Φοίνικες, «Φοινικικό» αλφάβητο

Ώ, ρέ, μάνα μου, τί γίνεται εδώ!!!… Η απάτη, της απάτης, ώ απάτη!

Το πρώτο που παρατηρούμε, είναι η χρονική ανακολουθία. Ο Κάδμος ήρθε με τους Γεφυραίους στη Θήβα τον 7ο (άντε, 8ο) αιώνα πΧ, όχι πιό πρίν κι απ’ τον Ιάσονα! Δεν αναφέρονται σε καμμία άλλη γραπτή πηγή τότε (στην εποχή του Ταύρου, προς το τέλος της) ούτε Φοίνικες, ούτε Γεφυραίοι στην περιοχή. Όπως καί πουθενά στην υπόλοιπη Ελλάδα.

Εντάξει, η Μυθολογία σκόπιμα δεν εξιστορεί με απόλυτη χρονολόγηση· αλλά δυστυχώς αυτό δίνει τεράστια ανοίγματα, να εισέλθει ο κάθε πονηρός καί να πεί τις ψευτιές του. Κι αφού αποφάσισαν οι πονηροί να βάλουν τον Κάδμο να ζή την εποχή που τους συνέφερε, τα υπόλοιπα ήταν πανεύκολα. Κατασκευάστηκε καί το σόϊ του (πρόγονοι, συγγενείς, σύζυγος-πεθερικά, απόγονοι), κατασκευάστηκαν καί …άθλοι του λεγάμενου. (Με ξεπατικωτούρα των άθλων άλλων ηρώων. Όμως την πατάνε, καί πιάνονται στα ψέμματα. Διότι δεν μας λένε οι εξυπνάκηδες τί ακριβώς την ήθελε ο Κάδμος τη σπορά των δοντιών του δράκοντα! Αντίθετα, ο Ιάσων είχε λόγο να το κάνει. Εκεί, η πλοκή του μύθου στέκεται μιά χαρά.)

Στο τέλος, κατασκευάστηκε καί το «Φοινικικό» αλφάβητο… το οποίο είναι υποσύνολο του πλήρους Ελληνικού. (Κάτι λέγαμε –ξεκινώντας από ‘δώ– γι’ απεικόνιση του πλήρους Ηλιακού μας Συστήματος.) Εδώ το ψέμμα καταρρίπτεται πρώτα με τη λογική: εάν οι Φοίνικες εφηύραν το αλφάβητο, τότε πού βρίσκονται τα συγγράμματά τους; Γιατί δεν την προχώρησαν τη δουλειά; Αλλά ποιός ν’ ακούσει!… Οι επιστήμονες, μή χέσω; Αυτοί, μάτια μου, γενικώς ζούνε με τα παραμύθια. Όπως πχ με τους «Ινδοευρωπαίους» των μυθιστορημάτων του μασωνολόρδου Μπάλβερ Λύττον. (Πολύ επιστημονική πηγή τα μυθιστορήματα φαντασίας!… Τί να σας πώ!)

Ακόμη μία λογική συνεπαγωγή, είναι πως η γλώσσα που χρησιμοποιεί υποσύνολο των φθόγγων της Ελληνικής, δεν είναι Ελληνική. Στην καλύτερη περίπτωση, είναι …τουριστική Ελληνική! (Που την έμαθαν σε στοιχειώδες επίπεδο κάποιοι βάρβαροι. Όπως τα Αγγλικά των «καμακιών» – ντού γιού λάϊκ, ματμαζέλ, δή Γκρής;  🙂  ) Εν πάσει περιπτώσει, καταλαβαίνουμε πως: (α) κατώτερη γλώσσα σημαίνει κατώτερο πνευματικό επίπεδο, καί (β) δεν είναι δυνατόν ένας λαός παρακατιανός να διδάξει τα φώτα του πολιτισμού στους Έλληνες – καί δή, μία απ’ τις βάσεις του πολιτισμού, το αλφάβητο.

Το κακό είναι πως με την όλη ιστορία περί Κάδμου συσκοτίζεται η πραγματική ιστορία του σημερινού αλφαβήτου μας. Αλλά, εδώ είμαστ’ εμείς γιά κάτι τέτοια ερευνητικά προβλήματα!  🙂

 

Αντιπαράδειγμα 6: Προμηθέας

Έχουμε πεί εδώ (διά μακρών) τί ακριβώς ήταν ο λεγάμενος, αλλά οκέϋ, εμείς δεν είμαστε …επιστημονική πηγή! Δεν τυγχάνουμε, δέ, ούτε …μασωνοπηγή, ώστε ν’ αλλάξουμε τα μυαλά των κολλημένων! Lol!!!

Ρέ, τί ύμνοι (με μαλακίες) έχουν γραφεί γιά τον Ατλάντειο αληταρά!… Τί «θυσιασμένος υπέρ του ανθρώπου», τί «θεομάχος» / «αναρχικός» / «άθεος» (ναί, πώς;! γι’ αυτό έγλειφε τη Θεά Αθηνά, να του δείξει τί δεν πήγε καλά με τους σπαρτούς που έφτιαξε), τί «ο κακός ο Ζεύς», τί έτσι, τί αλλοιώς!!!

Ρέ σείς, αμετροεπείς ανόητοι!… Έχετε διαβάσει τα πάντα περί Προμηθέως; Έχετε βρή κι έχετε διαβάσει τον «Προμηθέα Πυρφόρο» καί τον «Προμηθέα Λυόμενο»; Έστω, είχατε ποτέ την περιέργεια να την ψάξετε τη δουλειά (όπως ο γράφων) ; Όχι, έ; Τότε, αφού δεν έχετε ολοκληρωμένη άποψη, τί πετάγεστε σαν πορδές απ’ το βρακί κι εκφέρετε κρίσεις υπέρ αυτού; (Μάλλον σας αρκούν οι «εξ αποκαλύψεως αλήθειες», δείγμα πως είστε άτομα κατώτερης νοημοσύνης. Ανίκανης ν’ αυτενεργήσει, παναπεί – καί χρειαζόμενης δεκανίκια. Περαστικά σας.)

Δεν μένω στο γεγονός ότι οι (μασωνικής προελεύσεως) διθυραμβικοί ύμνοι υπέρ του Προμηθέα έχουν πολύ συγκεκριμένο σκεπτικό – δηλαδή να χρησιμεύσουν ως βάση γιά υβρεολόγιο εναντίον του Ελληνικού Πανθέου. (Καί είναι γνωστό ποιοί ζορίζονται με την Ελλάδα καί τον πολιτισμό της! Αυτούς ακριβώς υπηρετείτε κι εσείς με τα κατ’ έτος «Προμήθεια» στον Όλυμπο.) Εδώ θα θυμήσω εκείνη την ιστορία, με την παρεμβολή στο Αισχυλικό κείμενο της «προφητείας», που δήθεν είπε ο Προμηθέας στον Δία: ότι -δήθεν- απόγονος του Δία θα του κάνει τα ίδια, όπως έκανε αυτός στον Κρόνο. (Κι ο Κρόνος στον Ουρανό.)

Η «προφητεία» αυτή εννοούσε σαφώς τον Χριστό, καί είναι φανερό ότι προστέθηκε εκ των -πολύ- υστέρων στο κείμενο του «Προμηθέα Δεσμώτη». Αιώνες μετά το πρώτο ανέβασμα της τραγωδίας στην Αθήνα! Ευτυχώς, την πήραν χαμπάρι μέχρι κι οι φιλόλογοι, καί σήμερα το απόσπασμα αυτό θεωρείται ψευδεπίγραφο. Φυσικά, την παρενέβαλε κάποιος φανατικός χριστιανός ( ; ) των πρώτων μεταχριστιανικών αιώνων – με προφανή σκοπό (άμα πιάσει) να βάλει κι άλλες!  🙂

 

Αντιπαράδειγμα 7: Δευκαλίων καί Πύρρα

Επειδή η «προφητεία» στον «Δεσμώτη» παραήταν χοντροκομμένη, οι διάφοροι πονηροί κατάλαβαν πως στο εξής πρέπει να τις …λεπτοκόβουν τις παρεμβολές! Κι έτσι, μέχρι σήμερα τρώμε στη μάπα τα περί δημιουργίας των Ελλήνων από τον Δευκαλίωνα καί την Πύρρα. Μάλιστα, δεχόμαστε καί σοβαροφανείς επιπλήξεις των διαφόρων προφεσσόρων – πχ ότι οι νέοι δεν ενδιαφέρονται γιά τη Μυθολογία, κτλ κτλ. (Εγώ, βέβαια, δεν είμαι νέος… γιά ν’ ακριβολογούμε, είμαι ακόμη νέος! Lol!!! Αλλά αυτό το σοβαροφανές δασκαλίστικο ύφος των «ειδικών» στις διάφορες «σοβαρές» εκπομπές της τιβής, δεν το αντέχω!)

Έχω ξαναπεί πως Δευκαλίων καί Πύρρα ήταν καί αδέλφια (ετεροθαλή) από μάνα, καί πρώτα ξαδέρφια από πατέρα! Αιμομιξεία στο φούλ! Γι’ αυτό έφυγαν απ’ την Ατλαντίδα κι ήρθαν στα Ελληνικά κορφοβούνια, γιά να κοπάσει το κοινωνικό σκάνδαλο. (Έτσι, γλύτωσαν κι απ’ τον Κατακλυσμό.)

Άσε που η μάνα τους, η Πανδώρα, ήταν ένα βιολογικό ρομπότ. Όλα τα παραπάνω τα περιγράφει η Μυθολογία μας σαφέστατα – αλλά ποιός τα προσέχει; (Ποιοί «νέοι που δεν ενδιαφέρονται»; οι καθηγητάδες να δήτε! Lol!!!) Κι όχι μόνο δεν τα προσέχουν, αλλά έχουν καί την απαίτηση να θεωρούμε δεδομένο πως καταγόμαστε από τα «μαγικά» κόλπα ενός αιμομικτικού ζεύγους, απότοκου ενός βιολογικού ρομπότ. Φυσικά, τις «λεπτομερειούλες» ότι πατέρας του Δευκαλίωνα ήταν ο Προμηθέας, η δέ καταγωγή αμφοτέρων Ατλάντεια, τις κάνουν γαργάρα οι «σοβαροί μελετητές». Καταλαβαίνετε, όμως, τί -αρνητικό- συνεπάγεται το ν’ αποδεχόμαστε εμείς αυτόν τον μύθο ως σωστό!

Οι Έλληνες είμαστε φυλή συνότσαιρη του Κόσμου! Καί δεν περιμέναμε νά ‘ρθει κανένας Δευκαλίωνας, να κλωνοποιήσει τους πεθαμένους μας, αφού πρώτα σήκωνε τις ταφόπλακες. (Αυτές ακριβώς είναι οι πέτρες που πετούσε πίσω του μαζί με τη σύζυγό του, καταπώς λέει ο μύθος.)

 

 

γ. Συμπεράσματα

Μπορεί οι φιλόλογοι να σκύβουν επάνω στα …ιερά κείμενα με προσήλωσιν μεσαιωνικού καλογήρου (που θά ‘γραφε ο Εμμανουήλ Ροΐδης), αλλ’ αυτό ουδόλως σημαίνει ότι όλοι εμείς οι υπόλοιποι θ’ ακολουθήσουμε. Χρειάζεται καθαρό μυαλό, γιά να καθαρίσουμε τη σαβούρα! Καί να μην καταπίνουμε τίποτε αμάσητο.

 

Λοιπόν, επανέρχομαι στην ανάρτηση της «Πελασγικής» (περί ής αναρτήσεως ο λόγος στην αρχή του σημερινού άρθρου). Καλό το παραμύθι του Κάδμου, αλλά στην πραγματικότητα δεν έχει …δράκο!  🙂  Όθεν, Κάδμος στη Θήβα επικεφαλής Γεφυραίων, το 750 πΧ περίπου. Όχι το 2200 πΧ.

Απόλυτα σωστή η επισήμανση ότι οι σημερινοί λάθρο (καί οι γύφτοι, προ αυτών) ακολουθούν τα βήματα των Γεφυραίων. Όμως, δεν αναφέρεται ο λόγος. Το «γιατί»! Το «γιατί», λοιπόν, είναι το εξής: Πως όλοι αυτοί ζητάνε -γιά λόγους αιθερικής ενέργειας- να εγκατασταθούν σ’ ένα (ίσως καί περισσότερα; αν καί αμφίβολο γιά τον γράφοντα) από τα πάλαι ποτέ «ομαγυρεία» του Παλαιού!!!

Στην περιοχή της Βοιωτίας, αυτό δεν είναι άλλο, παρά η Αυλίδα. Ναί, ακριβώς: Αγαμέμνων, Ιφιγένεια, Τρωϊκή Εκστρατεία, κτλ κτλ κτλ. Καλύτερα, ήταν. Το 2100 πΧ. Επειδή, όμως, μετατοπίστηκαν οι αστρικές θέσεις καί σχέσεις, κάποια στιγμή μετατοπίστηκε κι αυτό το κέντρο στη Θήβα. (Ακριβώς!… «Όπως επάνω, έτσι καί κάτω!».) Όπερ έδει δείξαι! Κι αν στο διάβα των αιώνων ξέχασαν οι Αχαιοί τα παλιά τους υπερκόλπα, «κάποια» ξένα ιερατεία δεν έπαθαν καθόλου Ατλτσχάϊμερ!

Πιθανώτατα αυτός να ήταν ο απόκρυφος λόγος, γιά τον οποίο ο Μέγας Αλέξανδρος ξεπάτωσε τη Θήβα. Χτύπησε τους παρεισφρύσαντες προδότες κατ’ ευθείαν στο ενεργειακό τους κέντρο. (Στα ίδια πλαίσια, μπορούμε ίσως να θεωρήσουμε ότι η εκστρατεία εναντίον των Περσών ουσιαστικά άρχισε με την καταστροφή της Θήβας.)

 

Τούτων ειπωθέντων, εδώ ακριβώς πιάνονται χοντρά στα ψέμματα οι περί Κάδμου παραμυθάδες! Διότι το Κάδμειο τσούρμο πήγε κι εγκαταστάθηκε στη Θήβα, κι όχι στην Αυλίδα. Άρα, γνώριζαν άριστα ότι το «ομαγυρείο» μετατοπίστηκε, εφ’ όσον από την εποχή του Αγαμέμνονα είχαν περάσει 1500 χρόνια. Αλλοιώς, ο σχετικός μύθος θ’ ανέφερε καί την Αυλίδα ονομαστικώς.

Τούτων ειπωθέντων (δίς)… Μήπως πρέπει κι εμείς ν’ αρχίσουμε την αντεπίθεσή μας, συγκεντρωνόμενοι πρώτα σε «ομαγυρείο»; Έ;

Αυτά ακριβώς τα «υπερόπλα» προσφέρει η Μυθολογία μας!… Αρκεί πρώτα να περάσει από σουρωτήρι.

 

Υγ: Οι παρατηρητικοί θα φέρετε την ένσταση πως το «ομαγυρικό σημείο» έχει πάλι μετατοπιστεί από την εποχή του Μ. Αλεξάνδρου. Απόλυτα σωστό αυτό! Απλά, σήμερα η Θήβα είναι η πλησιέστερη πόλη του. Γι’ αυτό μαζεύονται εκεί τα βρωμά καί τα λάθρο.

 

Συμπλήρωμα στο «Παρελθόν-παρόν-μέλλον;»

81 Σχόλια

(προηγούμενο)

ερικά ακόμη, απαραίτητα συμπληρώματα. Η βιασύνη -δυστυχώς- σπάνια επιτρέπει την πληρότητα! (Καί δεν είναι η πρώτη φορά που την πατάω.)

 

α. Στην ίδια την ιστορία – 1.

Στην παλιότερη (καί ανολοκλήρωτη) σειρά αναρτήσεων γιά τον Παλαμήδη, κάποια στιγμή θα σας έλεγα γιά τον λίθο της Ήρας στην Ιωλκό καί τις τρομερές δυνάμεις του. Είναι ακριβώς αυτός, που έβγαλε τα «φίδια» από την θάλασσα που έπνιξαν τον Λαοκόοντα καί τους γυιούς του. (Δεν ήταν φίδια, ηλεκτρομαγνητικός στρόβιλος ήταν.) Έ, λοιπόν, ο Ιάσων εξαπέλυσε τις δυνάμεις του λίθου μέχρις αυτού του σημείου, κι όχι γιά να καταστρέψει το Ίλιον ολοσχερώς – αν καί μπορούσε.

Σύμφωνα με όσα εξιστορήσαμε, καταλαβαίνετε πολύ καλά έναν λόγο, γιά τον οποίον δεν το έκανε. Κινδύνευαν τα παιδιά του!

(Καί -παρά λίγο- τραγική ειρωνεία της τύχης, όμως, έ; Ο ένας γυιός του Ιάσονα, ο Έλενος, πολεμούσε από τη μία πλευρά, κι ο άλλος, ο Εύνηος, απ’ την άλλη!…)

Αν στο σημείο αυτό ρωτήσετε γιατί δεν «καθάρισε» την κατάσταση ο λίθος σε μιά μέρα προς χάριν των Αχαιών, αλλ’ αντίθετα η ιστορία τράβηξε μιά πλήρη δεκαετία με πάμπολλους νεκρούς εκατέρωθεν, η απάντηση είναι πως δεν ανακατευόμαστε στην πορεία των άλλων ανθρώπων, εκτός αν μας ζητηθεί – ή εάν κινδυνεύουμε. Ειδικά αν διαθέτουμε υπερδυνάμεις ή/καί υπερόπλα.

Καί γιατί, παρακαλώ; Αφού είμαστε δυνατοί καί μπορούμε να κάνουμε το κέφι μας, γιατί να συγκρατηθούμε;

Δεν θα το αναπτύξω, διότι χρειάζεται ολόκληρο σύγγραμμα. Πάντως, έννοιες όπως: ελεύθερη βούληση, ευθύνες, πεπρωμένο, Συμπαντικός Νόμος, κτλ, νομίζω πως σας μπάζουν στο νόημα της απάντησης. Η ελεύθερη βούληση των Αχαιών ν’ ακολουθήσουν έναν αδίστακτο καί πονηρό τυχοδιώκταρο, έπρεπε να έχει καί άσχημες συνέπειες – κι όχι να τη βγάλουν αβρόχοις ποσίν. Διότι, αν δεν είχε τότε άσχημες συνέπειες, θα είχε αργότερακι ίσως χειρότερες.

(Αυτά ακριβώς να τα θυμηθήτε, την επόμενη φορά που θα γίνουν εκλογές – καί αρκετοί από σας θα πάνε εκδρομή, ή θα ξαναψηφίσουν τους ίδιους αλήτες, που κατέστρεψαν την Ελλάδα.)

 

[«- Καί πού βρίσκεται σήμερα  αυτός ο λίθος, ώ Εργοδότα, να κάνει τα θαύματά του, τώρα που τον χρειαζόμαστε όσο τίποτε;»

Κρυμμένος από τότε …κάπου… καί κλειδωμένος με πολλαπλό αιθερικό κλείδωμα. Καμμία τύχη γιά τους επίδοξους Ιντιάνα Τζόουνς, δηλαδή.

Θα ξαναβγεί στην επιφάνεια τη στιγμή που πρέπει, κι όχι τώρα – που τον ζητάει εντόνως κι ο δικός μου ο παρορμητικός χαρακτήρας. Καί θα ξαναβγεί, γιά τους λόγους που πρέπει. (Κάτι είπαμε παραπάνω.) Κι όταν ξαναβγεί…

…Ας χαρούνε τ’ ανθρωπάκια τα πυρηνικά τους καί τα πολεμικά τους καραβάκια καί τους δορυφόρους τους, όσο έχουνε ακόμη χρόνο. Διότι μετά…

Βέβαια, ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ πως μέχρι την επαναποκάλυψη του λίθου οι Έλληνες δεν καθόμαστε αδρανείς.]

 

α. Στην ίδια την ιστορία – 2.

Όπως ξαναείπα, πολύ χρήσιμη η μαθησιακή περιέργεια. Εντάξει, το Διαδίκτυο δεν είναι κι ό,τι καλύτερο ως πηγή, αλλά επιτέλους τέτοια αδράνεια δεν δικαιολογείται. Τέτοια νοητική τεμπελιά! Το να βαρυέται κάποιος να κάνει δυό-τρία κλίκ με το ποντίκι του, γιά να βρεί χρήσιμες ιστοσελίδες να διαβάσει, είναι αρρώστεια.

Λοιπόν, μελετούσα τα περί Ελένου, οπότε έφτασα στον χρησμό που έδωσε στον Οδυσσέα, γιά το πώς θα πέσει η Τροία. Ανάμεσα στους όρους ήταν καί το να έρθει να πολεμήσει ο γυιός του Αχιλλέα, ο Νεοπτόλεμος. Επειδή, τώρα, αμέσως τσίνησε το μαθηματικό κομμάτι του μυαλού μου (διότι δεν έβγαιναν οι ηλικίες – ο Νεοπτόλεμος δεν μπορούσε να είναι πάνω από 17 ετών το πολύ), είχα την περιέργεια να διαβάσω τις πληροφορίες που έχουμε καί γι’ αυτόν. Κι εκεί, έμεινα κάγκελο.

Σκοτώθηκε, λέει, στους Δελφούς. Τον μαχαίρωσε ιερέας του Απόλλωνα επάνω στον βωμό!!!!!

Προφανώς, προφανέστατα πρόκειται γιά εκδίκηση, γιά οφθαλμόν αντί οφθαλμού… μιά που ο παππούς του Νεοπτόλεμου (ο Πηλέας) ξεπάτωσε την εξ αρρενογονίας διαδοχή του Πελία. Καί προφανώς, προφανέστατα ο συγκεκριμένος ιερέψ δεν έτρεφε κανέναν σεβασμό γιά τα ιερά καί τα όσια των Ελλήνων. Τώρα, μιά που ο Πελίας ήταν Ατλάντειος, καταλαβαίνουμε τί ήταν κι αυτό το καθήκι-«ιερέας». Κάτι γιά διείσδυση «μαύρων» πρακτόρων στα ιερατεία μας καί στις ηγεσίες μας λέγαμε, έ; Καί μάλιστα, αρκετά παλιά – όχι από την εποχή των Γεφυραίων καί μετά. Πολύ πιό πρίν.

Καί δυστυχώς, καί με χρονική συνέχεια. Δώδεκα αιώνες αργότερα, οι Δελφοί δώσανε χρησμό σ’ εκείνον τον βλάκα, τον Αριστόδημο τον Μεσσήνιο, να …θυσιάσει την κόρη του. (Τη θυσίασε, αλλά τον πόλεμο τον έχασε.) Άσε το αισχρό γλείψιμο των Δελφών στους Πέρσες, κατά την κλασική εποχή.

Η διείσδυση αυτή δεν τεκμηριώνεται μονάχα με δυό-τρείς περιπτώσεις, σαφώς χρειάζεται εκτενέστερη μελέτη. Αλλά ο γράφων αδυνατεί να τη συγγράψει. (Αν ήμουν ιστορικός με πλήρη απασχόληση, κάτι γινόταν.)

 

β. Στο σήμερα.

Γνωρίζω άριστα πως τα γραφόμενά μου, οι καταγεγραμμένες πεποιθήσεις μου, σε πολλούς θα φανούν τελείως ανεδαφικά. Στην καλύτερη περίπτωση, οι άνθρωποι θα μου πουν πως έχω πολύ υψηλή φαντασία, καί χαραμίζομαι που δεν γράφω μυθιστορήματα καί σενάρια. Στη χειρότερη, θ’ αναρωτηθούν γιά τη διανοητική μου κατάσταση – καί γιά το πώς  γίνεται να κυκλοφορώ ελεύθερος καί άνευ κηδεμόνος! Lol!!! (Οι πλέον κακεντρεχείς θ’ αναρωτηθούν γιατί δεν φοράω λουρί καί φίμωτρο! Καρα-lol!!!)

Δεν θα καθήσω να δώσω εξηγήσεις, πολλώι δέ μάλλον ν’ απολογηθώ γι’ αυτά που σκέφτομαι, αλλά (κατά κάποιο τρόπο) θ’ αντιγυρίσω τα ερωτήματα.

  • Αλήθεια, όταν (κι αν – γιά να είμαστε ρεαλιστές) έρθει η ώρα της εξέγερσης των Ελλήνων, θα ψάχνετε εκείνη τη στιγμή γιά ηγέτες καί οργάνωση; Ή σκοπεύετε ν’ αυτοσχεδιάσετε με τις δικές σας δυνατότητες;
  • Ή νομίζετε πως όοοολοι αυτοί οι ανά τα Ιντερνέτια αυτόκλητοι ηγέτες της χώρας μας θα κάνουν τίποτε ουσιαστικό καί χρήσιμο την κρίσιμη στιγμή; (Εδώ δεν κάνουν τώρα, που τα ζόρια δεν φτάσαν ακόμη στη βιολογική μας υπόσταση. Ή, μάλλον, κάνουν: τσακώνονται, καί τη λένε ο ένας στον άλλον.)

Εάν άκουσα τρία «όχι» στη σειρά, τότε:

  • Δεν είναι καλύτερο να ξαναγίνουν κατευθείαν ηγέτες καί να βάλουν τα πράγματα σε μιά ιεραρχημένη τάξη αυτοί, που κάποτε το είχαν ξανακάνει; Καί δή, από τώρα;

Εάν απαντήσατε «ναί», τότε καλά θα κάνουν οι ακόμη «κοιμώμενοι» δικοί μου να ξυπνήσουν, καί να λάβουν τη θέση τους στο καράβι!

Βεβαίως, ακριβώς το ίδιο ισχύει καί γιά τους λοιπούς ακόμη «κοιμώμενους» συν-Έλληνες: Βρήτε πάραυτα τί σας ταιριάζει από αρχαία Ελλάδα καί Μυθολογία, πάρτε θέση στην ομάδα, καί αναβιώστε το!

Απλή, απλούστατη συνταγή, κι αλάνθαστη. Μην πελαγοδρομείτε! Αυτοσχεδιασμοί δεν θα υπάρξουν. Καί μην ακούτε τον κάθε πράκτορα καί τον κάθε μαλάκα. Το ένδοξο παρελθόν της Ελλάδας μας μιλάει, καί είναι σα-φέ-στα-το.

 

Με την ευκαιρία, να ξηλώσω καί να πετάξω στα σκουπίδια ακόμη μία «προφητεία» των πέραν του Ατλαντικού …μοναστηριών.

Σίγουρα θά ‘χετε ακούσει τα διάφορα περί του ευσεβούς βασιλέως Ιωάννη «εκ πενίας», μπλά-μπλά-μπλά. Λοιπόν, καλοί μου άνθρωποι, σας ερωτώ: Όλα αυτά τα θαυμαστά προφητευόμενα, αυτός ο Ιωάννης θα τα κάνει μόνος του; (Ούτε σε τσίρκο να δούλευε!) Δεν θα χρειαστεί επιτελείο; Φυσικά θα χρειαστεί! Πλην όμως, οι «προφήτες» της …Θείας αμέλησαν να …προφητεύσουν καί δυό κουβέντες γιά το επιτελείο αυτό. (Καί τώρα που το μαρτύρησα, είναι αργά γιά …διορθώσεις. Οι προφητείες δεν είναι υπουργικές αποφάσεις, γιά να …»επανανακοινώνονται επί το ορθότερον»!)

Ακριβώς αυτό είναι το στοιχείο, στο οποίο αυτή η «προφητεία» πάσχει αγρίως. Έλα, όμως, που καί τα μυαλά των νεο-Ελλήνων πάσχουν αγρίως, γι’ αυτό καταπίνουν αμάσητες κάτι τέτοιες μαλακίες – καί η …Θεία ουδόλως ανησυχεί γιά την τύχη των τούβλων που εκτοξεύει. Με τέτοιον λαό σαν τον σημερινόν δικό μας, σκατά πιάνει η …Θεία, χρυσάφι γίνονται. (Πώς να μη χαίρονται μετά με την κατάντια μας Μακρόν, Μέρκελ, Ντάϊσελμπλουμ, καί λοιπά παρεμφερή ανθρωποειδή; )

(Άσε καί τ’ άλλα τα προφητολούλουδα, περί «Εξαδακτύλου», κτλ. Δηλαδή, την Ελλάδα θα τη σώσει κάποιος με βιολογικές ατέλειες; Κι αν αυτές επεκτείνονται καί στο μυαλό του; Σκέφτηκε κανείς τις συνέπειες τέτοιων ισχυρισμών;

Ά σαπέρα, ρέ!!!)

 

Λοιπόν, τέλος – καί δεν το ξανασυζητάμε. Ακούστε τη Μυθολογία μας καί την Ιστορία μας, εφαρμόστε την, καί δεν θα χάσετε.

Γιά την ακρίβεια, μ’ αυτόν τον τρόπο όλοι οι Έλληνες θα βγούμε κερδισμένοι.

 

Παρελθόν, παρόν, άνθρωποι – καί το μέλλον; – β’

8 Σχόλια

(προηγούμενο)

τσι δένουν όλα, καί μπαίνει στη θέση της η ψηφίδα που έλειπε από το συγκεκριμένο μέρος της μυθολογικής αφήγησης! Ιδού η αιτιολόγηση:

 

Αφ’ ενός: Τα παιδιά του Ιάσονα καί της Μήδειας στην Τροία, ωσάν όμηροι σε ανοιχτή φυλακή, αποτελούσαν ένα ακόμη παράδειγμα της κατάστασης, όπου πρίγκηπες μεγαλώνουν σε ξένες αυλές εχθρικού προς την πατρίδα τους χαρακτήρα. Όπως ο Αττίλας, που μεγάλωσε στη Ρώμη, ή διάφορες Βυζαντινές πριγκήπισσες που παντρευόντουσαν Σελτζούκους, κτλ. Αυτές οι «ομηρείες» συντελούσαν σε μιά ειρήνη μεταξύ των ενδιαφερομένων/εμπλεκομένων, έστω καί με το στανιό επιβεβλημένη, έστω καί προσωρινή. (Βάλτε στο λογαριασμό καί τις προσπάθειες των «φιλοξενούντων» γιά πλύση εγκεφάλου των ξένων, ώστε τη μέρα που ο ξένος πρίγκηπας θα επανερχόταν στην πατρίδα του, να κομίσει «καινά δαιμόνια» – καί, φυσικά, να επηρεάσει καταστάσεις, μή λαμβάνοντας ως κριτήριο το καθαρό συμφέρον της πραγματικής του πατρίδας.)

Οπότε, εδώ καθίστατο φανερό ότι, αν πείραζε κανείς τα παιδιά αυτά, θα είχε να κάνει με την Ελλάδα ολόκληρη… αλλά καί με την Κολχίδα. (Υποτίθεται ότι ο Αιήτης θα αποδεικνυόταν καλός παππούς, κι όχι σκληρόκαρδος.) Χώρια η Θράκη – λόγωι του πρώτου θετού πατέρα τους, του Φινέα. Άρα, δεν ήταν σώφρον να επιχειρηθεί κάτι τέτοιο.

 

Αφ’ ετέρου: Επειδή τα νέα καί τότε μαθευόντουσαν γρήγορα, κι επειδή ο Ιάσων είχε αρκετούς φανερούς (καί κρυφούς) εχθρούς, τα παιδιά δεν γινόταν να πάνε στην Ιωλκό – ούτε ν’ αποκαλύψουν σε κανέναν την πραγματική βιολογική καταγωγή τους. Επίσης, εκείνον τον καιρό ο Ιάσων με τη Μήδεια ζούσαν σε εξορία στην Κόρινθο, με την προοπτική να επιστρέψουν στην Ιωλκό να μή διαφαίνεται στο ορατό μέλλον. Άρα, το Ίλιον ήταν η καλύτερη λύση… καί γιά την περίπτωση που ο Αιήτης θα ζητούσε την κεφαλή των παιδιών επί πίνακι. (Η Σαλμυδησσός, ως μικρή πόλη, δεν θ’ άντεχε επί πολύ έναν πιθανό πόλεμο με ολόκληρη Κολχίδα – γι’ αυτό τα παιδιά έπρεπε να βρούν ασφαλέστερη διαμονή.)

Εδώ πρέπει οπωσδήποτε ν’ αναφέρουμε τη διείσδυση του Ατλάντειου ιερατείου τόσο στην Ιωλκό, όσο καί στην Τροία. Στην Ιωλκό δεν είχαμε απλά ιερατείο… εκεί είχαμε ολόκληρο βασιλιά Ατλάντειο! Τον Πελία. Που, άμα έπιανε τα παιδιά στα χέρια του, αλοίμονο τόσο σ’ αυτά, όσο καί στους γονείς τους. Άρα, τα δίδυμα δεν γινόταν με τίποτε να πάνε στην Ιωλκό.

Στην Τροία, το ιερατείο των Ατλάντων είχε διεισδύσει μέν στο εντόπιο ιερατείο (κι ήταν αυτό, που έβαζε στους Τρώες τα φυτίλια γιά πόλεμο με τους Αχαιούς), αλλά ο Πρίαμος με τους δικούς του εξακολουθούσαν να κρατάνε γερά τα χαλινάρια. Τουλάχιστον δεν ανησυχούσαν από μιά σύναξη λίγων (καί προς το παρόν κρυφίως κινουμένων) «αιρετικών», καί απλώς την ανεχόντουσαν. (Υπόψη, τη διείσδυση των Ατλάντων στην Τροία του Πριάμου δεν την έχω τεκμηριώσει. Ακόμη την ερευνώ – αλλά θεωρώ πως δεν μπορεί η κατάσταση να ήταν διαφορετική απ’ αυτό που περιγράφω.)

 

[Παρένθεση: Συνήθως είναι οι άντρες, που σκέφτονται με το κάτω κέντρο αποφάσεων… καί προξενούν ζημιά. Ποιός ξέρει, λοιπόν, σε ποιά κρυπτο-Ατλάντεια παλλακίδα του του σχοινιού καί του παλουκιού έσπειρε ο Πρίαμος τον Πάρη!… Κι αν οι πηγές αναφέρουν ως  μητέρα του Πάρη την Εκάβη, προσωπικώς δεν έχω πειστεί πως ήταν αυτή.

Βλέπετε, στα βουνά καί στους τσοπαναραίους στέλνανε τα νεογέννητα που δημιουργούσαν κοινωνικό πρόβλημα, κι όχι τα παιδιά από γνήσιο γάμο. (Όρα Βάκχες -που γκαστρωνόντουσαν απ’ τον πρώτο τυχόντα στα όργια-, Οιδίποδα, καί λοιπά παραδείγματα.) Άρα, πρέπει να είναι μεταγενέστερος ο μύθος ότι η Εκάβη δήθεν είδε όνειρο πως γέννησε αναμμένο δαυλό, κτλ, ο οποίος μύθος βγήκε καθαρά γιά να μπαλώσει την αφήγηση… καί τις νεανικές ( ; ) απερισκεψίες του -όντως σεβαστού- Πριάμου.

Να ξέρετε, επίσης, πως όνειρα κι οράματα σχετικά με τα παιδιά τους οι γυναίκες βλέπουν απ’ τη σύλληψη ακόμη – καί καθ’ όλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Δεν περιμένουν πρώτα να γεννηθεί το παιδί, γιά να τα δουν μετά. Άρα, ο μύθος αυτός όντως χωλαίνει.]

 

Εκ τρίτου: Παρατηρούμε ότι τόσο ο Φινέας, όσο κι η Κασσάνδρα, έχουν δύο κοινά χαρακτηριστικά. Την μαντική τέχνη, αλλά καί μιά μορφή άρνησης των θεών της τότε εποχής. Ο μεν Φινέας τον Δία τον …συνδέει κανονικά με Κάϊρο, η δέ Κασσάνδρα αρνείται επιμόνως το φλέρτ του Απόλλωνα. Ταυτόχρονα, καί οι δυό τους πληρώνουν ένα τσουχτερό αντίτιμο γιά την «αθεΐα» τους. (Πιό βαρύ ο Φινέας.)

Τί μπορεί να σημαίνει αυτό; Πως ο Φινέας είχε βρεί τον τρόπο να μαντεύει, χωρίς την -όποια…- βοήθεια κάποιου θεού. Τον τρόπο αυτόν, την τέχνη της μαντείας, τη δίδαξε καί στα δίδυμα. Αλλά ως πιό τσαμπουκαλού απ’ το αδερφάκι της, η Κασσάνδρα απ’ τις διδαχές του Φινέα κράτησε καί την «αθεΐα». (Ο Έλενος φαίνεται πιό χαμηλών τόνων άτομο.) Φυσικά, ο Φινέας τα δασκάλεψε γενικώς τα παιδιά – σίγουρα τους είπε κι άλλα (πώς να φερθούν εκεί που θα πάνε, κτλ). Καί, κάποια στιγμή, με τα παιδιά καί τους γονείς τους μακριά του, μετέβη στον Άγιο Πέτρο γιά επανενσάρκωση. Ευτυχώς, άφησε πολλούς δικούς του απογόνους, καταπώς τα λέει η Μυθολογία.

Πάντως, το αίμα νερό δεν γίνεται, διότι κάποια στιγμή (κατά τη διάρκεια του Τρωϊκού) ο Έλενος πήρε χαμπάρι γιά ποιούς πολεμούσε, καί σταμάτησε να πολεμάει! Η πλάκα είναι πως, όταν τον αιχμαλώτισε ο Οδυσσέας, αγνοούσαν καί οι δυό τους πως είναι στενοί συγγενείς!!! (Ο Έλενος ήταν μικρανηψιός του Οδυσσέα, διότι Οδυσσέας καί Ιάσων ήσαν πρώτα ξαδέρφια. Οι μητέρες τους ήταν αδελφές.) Η Κασσάνδρα, πάλι, τα είχε δεί όλα (καταστροφή Τροίας, κτλ) από τα εφηβικά της χρόνια. Γι’ αυτό δεν παντρεύτηκε ποτέ, γι’ αυτό υπέμενε τα πάντα στωϊκά.

Τέλος, η παραλλαγή του μύθου, που θέλει τον Έλενο να πηγαίνει στη Θράκη με την Εκάβη καί την Ανδρομάχη (μετά την πτώση της Τροίας), είναι η πιό σωστή απ’ όλες. Πάντα ξαναγυρνάμε στις παλιές αγάπες… στην πατρίδα μας της παιδικής μας ηλικίας! (Τί να κάνει ο Έλενος στην Ήπειρο; ν’ αρμέγει γίδες; )

 

Έτσι συμπλήρωσα το συγκεκριμένο κενό της αφήγησης της Αργοναυτικής. Με λογική καί με πρακτικώς ελεγχόμενες υποθέσεις. Καί έχοντας κατά νούν την τρομερή ρήση του Σέρλοκ Χόλμς, ότι: «…- Κάτι είναι έτσι, επειδή δεν μπορεί να είναι αλλοιώς!» (…αγαπητέ Γουώτσον!).

Να μην το ξεχάσω: από το κομμάτι αυτό του μύθου, καταλαβαίνουμε ότι ο Φινέας είχε τον τρόπο του να σκαλίζει το Μάτριξ – καί δή, με σωστά αποτελέσματα. Τώρα, πού βρήκε αυτή τη γνώση, ποιός του τη δίδαξε, κτλ κτλ, αγνοώ μεγαλοπρεπώς.

 

Το σήμερα.

Το ότι επανενσαρκωνόμαστε, είναι κοινός τόπος. Μπορεί, βέβαια, καί όχι, οπότε σ’ αυτή την περίπτωση (εκείνο που συμβαίνει, είναι πως) κουβαλάμε ως πακέτο το πρότυπο κάποιου ανθρώπου του παρελθόντος. Κάνουμε όσα έκανε αυτός, φερόμαστε όπως αυτός, αντιλαμβανόμαστε σύμβολα / όνειρα / οιωνούς όπως αυτός, κτλ. Νομίζω πως δεν έχει σημασία τί γίνεται ακριβώς (αν κι εγώ είμαι υπέρ της πρώτης άποψης), αλλά σημασία έχει το αποτέλεσμα: φερόμαστε σαν παιδάκια σε λούνα πάρκ, που κάθε φορά ανεβαίνουμε στο αγαπημένο μας παιχνίδι. Ξανά καί ξανά καί ξανά, επ’ άπειρον ( ; ). Άλλος στα συγκρουόμενα, άλλος στη «μπαλλαρίνα», κτλ.

Είπατε τη λέξη «Μάτριξ»; δεν έχετε καθόλου άδικο.

Απ’ όλους τους ρόλους, λοιπόν, απ’ όλ’ αυτά τα αποκριάτικα κοστούμια που βρίσκουμε στο βεστιάριο του Μάτριξ, επιλέγει (συνειδητά, ή ασυνείδητα) από ένα ο καθένας μας, καί πορεύεται.

 

Τέλος πάντων, ο γράφων κάποια στιγμή συνειδητοποίησε ότι συμμετέχει σε μιά σύγχρονη Αργοναυτική Εκστρατεία. Κι όχι μόνον!…

Προσέξτε: τα σημαντικά αρχαία πρόσωπα του μύθου αυτού είναι μερικές εκατοντάδες. Διότι, καί μόνον οι Αργοναύτες είναι 55. Βάλε, τώρα, στον λογαριασμό την πατρική οικογένεια του Ιάσονα (αλλά κι αυτές που έφτιαξε – διότι, ας μην ξεχνάμε, απέκτησε παιδιά κι απ’ την Υψιπύλη, στα δέ ύστερα χρόνια του παντρεύτηκε τη νεανική του αγάπη, την Ονησίκλεια), την οικογένεια του Πελία, την οικογένεια του Πηλέα, την οικογένεια του Αιήτη, τις οικογένειες των Αργοναυτών… συν τα «πλαϊνά» πρόσωπα (δηλ. τα εκτός της κύριας αφηγηματικής γραμμής), πχ τον Φινέα με την οικογένειά του, τελικά μαζεύεται ένα όντως πολυάριθμο πακέτο. Οι γνωριμίες μου, λοιπόν, συν η (εντάξει, υποκειμενική μου) αντίληψή μου κάποιων καταστάσεων, με έπεισαν πως αρκετά απ’ αυτά τα πρόσωπα είναι πάλι εδώ. Καί με την ίδια λογική, εάν βρίσκονται πάλι εδώ σήμερα τα 10% απ’ αυτά, γιατί να μή βρίσκεται καί το υπόλοιπο 90%;

Απ’ αυτά τα σημερινά πρόσωπα, μερικά γνωρίζονται μεταξύ τους (πάλι) καί μερικά όχι. Οι δε αλληλογνωριμίες (καί οι έχθρες…), απ’ όσα έχω καταλάβει, δεν είναι συνειδητές – με την εξαίρεση του γράφοντος, που (νομίζει ότι) ξέρει.

Τα παραπάνω, όμως, εκτός από ένα γοητευτικό μυθιστόρημα παύλα σενάριο (τρέμε Χόλλυγουντ!  🙂  ), συναποτελούν ένα υπερόπλο στα χέρια των γνωριζόντων. Με τέτοια γνώση, μπορούμε αμέσως-αμέσως τα εξής:

  • Ν’ αναγνωρίζουμε το ποιός είναι ποιός. (Σχετικά εύκολο είναι. Αρκεί η πρώτη «φλασιά» γιά κάποιον, καί μετά έρχεται η παρατήρηση της συμπεριφοράς των προσώπων που τον περιστοιχίζουν – καί, φυσικά, η αντιστοίχισή της με τα Μυθολογούμενα.)
  • Να ξέρουμε με ποιούς να πάμε, καί ποιούς ν’ αποφύγουμε.
  • Να ερμηνεύουμε συμπεριφορές. Ειδικά αυτές που έχουν να κάνουν μ’ εμάς. (Πχ γιατί ο Τάδε με αντιπαθεί καί κάθε φορά μου φέρεται αγενώς; Τί του έκανα; τού ‘φαγα το χρυσόψαρο; )
  • Να γνωρίζουμε το μέλλον! (Όχι από κληρονομικό χάρισμα, αλλά διότι τα ίδια αίτια φέρνουν τα ίδια αποτελέσματα.)
  • Να ξέρουμε να ελισσόμαστε, αποφεύγοντας τα λάθη του παρελθόντος – ως έμπειροι πιά.

Κι επιπλέον:

  • Να συνδυάζουμε παρελθόν καί παρόν (κάνοντας χρονικά άλματα μπρός-πίσω), διότι έτσι καλύπτουμε τα κενά αμφοτέρων.

Με τις πλήρεις ψηφίδες του παρόντος καλύπτουμε τα αφηγηματικά κενά του παρελθόντος, καί με τις πλήρεις ψηφίδες του παρελθόντος καλύπτουμε τη σημερινή μας άγνοια. Πχ γνωρίζοντας (α) το ποιός είναι ο Πελίας σήμερα, (β) ότι σε κάποιες πτυχές της -σημερινής- ζωής του τον κάλυψε άλλο λαμόγιο (καί ποιό), γνωρίζω ότι καί στην αρχαιότητα υπήρχε κι άλλο λαμόγιο που τον κάλυπτε. Μόνο που δεν το έχω εντοπίσει ακόμη, να ξετυλίξω κι άλλο κουβάρι παλαιών γεγονότων – δήθεν «αποκρυπτομένων». (Κούνια που τους κούναγε κάτι πονηρούς λογοκριτές καί κάτι φλάρους πορτιέρηδες μυστικών βιβλιοθηκών, ότι δήθεν -είναι τόσο μάγκες, που- συσκοτίζουν την ιστορική αλήθεια κι αποκόπτουν το πόπολο απ’ την πληροφόρηση!…)

 

Εν πάσει περιπτώσει, όλ’ αυτά δεν τα ανέφερα γιά εγκυκλοπαιδικούς λόγους. Η Αργοναυτική -με τους φανερούς, αλλά καί τους κρυφούς σκοπούς καί τρόπους της- είχε ως σκοπό τη διάσωση της Ελλάδας κατά την είσοδο της ανθρωπότητας στον μεγάλο μήνα του Κριού. Πράγμα που (δηλ. τη διάσωση της Ελλάδας) ο καθένας μας οφείλει, έχει ιερή υποχρέωση να κάνει καί σήμερα, παραμονές της εισόδου μας στον μεγάλο μήνα του Υδροχόου.

Φυσικά, ο καθένας μας έχει (ή μπορεί να επιλέξει) διαφορετικόν τρόπο να δράσει προς αυτή την κατεύθυνση. Αλλά ο γράφων, συν ο στενός πυρήνας των συναγωνιστών φίλων του, επιλέξαμε το «σενάριο» μιάς νέας Αργοναυτικής – ως συντονιζόμενοι στην ίδια συχνότητα. Ως ομοδονούμενοι! (Γειασάν του Άργου! Εκτός από όμορφα καράβια, φτιάχνει καί όμορφες λέξεις!  🙂  )

Καί βέβαια, πάντα έχουμε υπόψη μας ότι το Μάτριξ κάθε φορά παραλλάσσει το «παιχνίδι». Σήμερα, γιά παράδειγμα, δεν έχουμε ούτε Κολχίδα, ούτε Αιήτη, ούτε Μήδεια. Ο Αιήτης καί η Μήδεια όντως ξαναζούν σήμερα (καί μάλιστα ξαναείναι πατέρας καί κόρη του), όπως κι ο Άψυρτος (που τυγχάνει αδελφός της Μήδειας, καί δεν την χωνεύει καταντίπ καθόλου). Αλλά τυγχάνουν τελείως ήσυχα ανθρωπάκια, καί δεν πρόκειται να συμμετάσχουν σε τίποτε – αντί, δέ, δράκου, στην αυλή τους έχουν σπιτώσει γάταρο παιχνιδιάρη, χαδιάρη, δαγκωνιάρη, κ_υλιάρη, καί ούλτρα λαίμαργο καί χοντρό!

Ο εικονιζόμενος είναι επίτιμος αδελφός του αναφερομένου! Lol!!!

(Καφέ ραβδωτός είναι ο …γαλής, κύριε Σπ. Καμμία σχέση με μονόχρωμα άσπρα γατιά, καί λοιπά βδελύγματα! Καρα-lol!!!)

 

Μ’ αυτά καί μ’ εκείνα κατά νούν, να μαζευόμαστε σ’γά-σ’γά, Αργοναυτάκια μου!  🙂  Δεν υπάρχει χρόνος γιά χάσιμο!

 

Μιά αποτίμηση.

Εδώ τέλειωσα. Αυτή είναι η προσωπική μου προσπάθεια συμπλήρωσης των κενών του συγκεκριμένου μύθου. Στραβή, λειψή, αυτή είναι.

Θα έλεγα πως οι αναρτήσεις μου, αυτές που είναι, μοιάζουνε με έτοιμο μπετονένιο σκελετό σπιτιού. Δεν κινδυνεύουν από σεισμό, αλλά πάλι δεν είναι τελειωμένο πλήρες σπίτι. Σκελετός, όπου οι ένοικοι χτίσανε πρόχειρα (με τούβλα, αλλά καί χοντρά νάϋλον) έναν όροφο, ίσα-ίσα να μπούν μέσα, να μη βρέχονται καί να μην κρυώνουν. Σαν τα φτωχαδάκια, που χτίζουν το ισόγειο, κι απ’ τη σκεπή προεξέχουν σκουριασμένα απ’ την πολυκαιρία σίδερα που μουτζώνουν τον ουρανό, γιά «προοπτική» (χτισίματος άνω ορόφου).

Δεν είμαι συγγραφέας πλήρους απασχόλησης, το ξαναείπα. Ούτε διαθέτω όσα χρήματα κι όσον ελεύθερο χρόνο θα ήθελα. Το χειρότερο, δεν έχω δική μου ερευνητική ομάδα – που θά ‘πρεπε. Αλλά μήπως προτιμάτε απ’ τα δικά μου τις «φαβέλες» των …εξ αποκαλύψεως «Ελληνοκεντρικών»;

Στο κάτω-κάτω, αν ήδη έχω προσφέρει κάτι έστω καί λίγο σημαντικό, συμπληρώστε το. Δεν πρόκειται να σας κόψω πρόστιμο!  🙂

 

ΤΕΛΟΣ

 

Υγ: Το παρόν αφιερώνεται στον Φινέα, τον παλιόφιλο! Όταν είδα γραμμένα αυτά γιά τους «θεούληδες» καί τις αφραγκίες, ντάγκ!!! κατάλαβα αμέσως! Αλλά, όπως βλέπετε, τέσσερεις χιλιάδες χρόνια (καί κάτι ψιλά) είναι εντελώς φραγκοδίφραγκα μπροστά στο μεγαλείο της Ελλάδας μας. Κι ούτε την προσπάθεια προς κατάκτηση των ίδιων στόχων την υπολογίζω. Σαν τιμωρία σε άτακτο παιδί μοιάζει, κάθε φορά να υποχρεωνόμαστε απ’ το Μάτριξ (αλλά καί τις μαλακίες των συμπατριωτών μας) να καθαρίζουμε την κόπρο. Αλλά δε γ_μιέται, γιά την Ελλάδα πρόκειται. Θα το ξανακάνουμε – καί δεν θα μας πέσει, δά, η υπόληψη. Η Ελλάδα οφείλει να καθαρίσει, καί θα καθαρίσει.

Επίσης, το αφιερώνω στην τριάδα Λ / Τ / Μ. Σας αγαπάω, ωρέ! Ποτέ δεν έπαψα, άλλως τε. Κι ας είναι διαφορετικός ο τρόπος της αγάπης γιά την καθεμιά σας. Κι ας μην το πολυπιστεύετε…

 

(επόμενο)

Older Entries