Αρχική

Δυό λόγια γιά τους πρόσφατους σεισμούς Λέσβου καί Κώ

68 Σχόλια

υστυχώς, γιά το ότι ο σεισμός της Λέσβου θ’ αποκτούσε καί παρέα, επαληθεύτηκα με τον πλέον δραματικό τρόπο. Δυστυχώς (δίς), χρειάστηκαν νεκροί γιά να στεριώσει το γεφύρι της γνώσης. Εννοώ, ότι αν αποστασιοποιηθούμε από τα συναισθήματα, μπορούμε να βγάλουμε κάποια συμπεράσματα… ώστε ν’ αποφύγουμε τους επόμενους (νεκρούς).

Εξ αρχής ήταν φανερό πως οι σεισμοί αυτοί είχαν τεχνητό αίτιο, όχι φυσικό. Θες το Χάαρπ, θες διάφορα -πλέοντα στην περιοχή- πλοία που κάνουν έρευνες γιά πετρέλαιο (κι επομένως, ισχυρούς ηχοβολισμούς), πάντως το αίτιο ήταν τεχνητό – έστω κι αν όλοι το καταλάβαιναν από ένστικτο καί μόνον. (Αλλά κι εκείνο το εστιακό βάθος, ρέ παιδί μου!… Κολλημένο στα 10-12 km!!!)

Όμως, μετά από το σημερινό άρθρο η ενστικτώδης βεβαιότητα θα γίνει απολύτως λογική καί συνειδητή.

Όσον αφορά εμάς, οι συγκεκριμένοι σεισμοί (καί μετασεισμοί) επιδέχονται δύο αναλύσεις:

  • Μία, η καθαρά μαθηματική – με σκοπό την ανάδειξη χρονοσειρών καί «νοητών σχημάτων» (patterns), καί φυσικά την εξαγωγή συμπερασμάτων.
  • Καί μία η «μεταφυσική». (Βλέπετε, «αυτοί» δεν κάνουν τίποτε απολύτως χωρίς τελετουργία.)

Σήμερα θ’ ασχοληθούμε με τη δεύτερη. (Ελλείψει χρόνου ν’ αναπτύξω την πρώτη.) Πάντως, όποιος θέλει να δοκιμάσει την αναλυτική του (μαθηματική) ικανότητα, το ακριβές αρχείο των σεισμικών δεδομένων βρίσκεται εδώ.

 

Η «μεταφυσική» ανάλυση, τώρα, τέτοιων γεγονότων, χωρίζεται κι αυτή σε κάποιους τομείς. Θα δούμε μαζί τους εξής τρείς:

  • Την αστρολογική.
  • Την αστρονομική.
  • Τα αριθμητικά «αποκρυφιστικά» κόλπα σε χώρο καί χρόνο. (Τα οποία δεν πρέπει να συγχέονται με τις μαθηματικές κατανομές, χρονοσειρές, κτλ που ανέφερα παραπάνω. Εδώ μιλάμε γιά απλές πράξεις αριθμητικής.)

Πάμε.

 

(α) Αστρολογική ανάλυση

Γιά όποιον θέλει να μελετήσει από μόνος του, το αρχείο (η αστρολογική «εφημερίς») βρίσκεται εδώ. Προσωπικώς δεν θα επιμείνω καθόλου στον τομέα, διότι δεν είδα τίποτε αξιόλογο. Δηλαδή, κάτι συζυγίες της Σελήνης με τον Πλούτωνα, κτλ, δεν μου λένε πολλά πράγματα.

Υπόψη, τόσο στο αρχείο σεισμικών δεδομένων, όσο καί στις αστρολογικές «εφημερίδες», οι ώρες δίδονται σε «παγκόσμια ώρα» (UTC, αυτή που παλιά λεγόταν «ώρα Γκρήνουϊτς»). Αυτή είναι τρείς ώρες πίσω από τη θερινή ώρα Ελλάδος, καί δύο από τη χειμερινή.

 

(β) Αστρονομική ανάλυση

Αλήθεια, τί ακριβώς ψάχνουμε μέσα στην απειρία των άστρων; Καλή ερώτηση! Πάντως, αν έχουμε διαβάσει τα εκτενή αναλυτικά άρθρα του Ρίτσαρντ Χόγκλαντ καί των συνεργατών του (εδώ), ξέρουμε πως ψάχνουμε ένα συγκεκριμένο σύνολο άστρων, σε συγκεκριμένες αζιμουθιακές γωνίες. Τα άστρα αυτά είναι κυρίως ο Σείριος κι ο Βασιλίσκος, καί δευτερευόντως ο Κρόνος, ο Ήλιος, η Σελήνη, καί ίσως κάποια άστρα του Ωρίωνα, ή του Δράκοντα, ή καναδυό άλλων αστερισμών. Οι δε γωνίες (πάνω ή κάτω από τον ορίζοντα) είναι κυρίως οι 19.5° καί οι 33°, καί δευτερευόντως οι 30°, 36°, 39°. Στη συγκεκριμένη ανάλυση, καμιά φορά υπεισέρχονται καί οι εκλείψεις Ηλίου/Σελήνης, ή οι διελεύσεις πλανητών μπροστά από τον Ήλιο. Ο δε Γκόρο Αντάτσι στο συγκεκριμένο μοντέλο εισάγει καί κάποιες (αστρονομικές) ευθυγραμμίσεις του Ηλιακού μας Συστήματος, κυρίως την: Ερμής-Ήλιος-Αφροδίτη.

Γιά να δούμε, όμως, τί είχαμε.

 

i. Σεισμός Λέσβου

Τα δεδομένα του κυρίως σεισμού είναι ετούτα εδώ:

(Το επίκεντρο φαίνεται στην κάτω αριστερή γωνία του παραθύρου δεδομένων.)

Στον ουρανό, την ίδια στιγμή είχαμε (από το Στελλάριουμ) :

Καί… ώωωωπππ!!! Τί βλέπουμε εδώ; Όχι μόνον τον Σείριο στις 33° πάνω από τον ορίζοντα, αλλά καί σε αζιμουθιακό μήκος ακέραιο πολλαπλάσιο (δεκαπλάσιο) των 19.5°!!!!!!! (Παραδίπλα, κάπου στις 32° καί κάτι ψιλά, βλέπουμε καί τον Ρίγκελ του Ωρίωνα.) Καθαρή τελετουργία το λοιπόν.

– Μά, ρέ Εργοδότη, δεν βλέπουμε ακριβώς 33 μοίρες!

Σωστό. Την απόκλιση αυτή θα τη συζητήσουμε παρακάτω.

Σημειωτέον ότι λίγο παραδίπλα είχαμε…

…τον Ήλιο ανάμεσα στα κέρατα του Ταύρου. Πράγμα που μας φέρνει στο νού το πρόσφατο περιστατικό με τους βλάκες της Ισπανίας, που βάλανε φωτιά στα κέρατα του ταύρου κι αυτός αυτοκτόνησε. (Ο Ήλιος είναι η κατ’ εξοχήν φωτιά.) Κάποιους μήνες νωρίτερα φέτος, όμως, καί στη Μυτιλήνη σφάξανε ταύρο στο θρησκευτικό πανηγύρι του Ταξιάρχη, ενώ η σφαγή αυτή είχε απαγορευτεί.

Τα παραπάνω απλά τα σημειώνω, διότι η συγκεκριμένη ανάλυση συμβόλων καί κρυμμένων patterns (καί συσχετισμών) μας πάει πάαααααρα πολύ μακριά – καί γι’ αυτό θα την αποφύγω. Όποιος θέλει, όμως, δοκιμάζει. Σημειώστε, ακόμη (καί γιά να δυσκολέψω το ερευνητικό μοντέλο), ότι το άρθρο γιά τους Ισπανούς νομπελίστες (από μυαλά) στον σύνδεσμο που δίνω έχει ημερομηνία 27/07/2017, χωρίς όμως να ξέρουμε πότε ακριβώς έλαβε χώραν το περιστατικό. Πάντως, τη συγκεκριμένη ημερομηνία υπήρχε άλλη «φωτιά» ανάμεσα στα κέρατα του Ταύρου: η Αφροδίτη.

Καί γιά να δυσκολέψουμε ακόμη περισσότερο τους επίδοξους ερευνητές, στις 28 Ιουλίου (με την αβεβαιότητα +/- 2 ημερών της αναγωγής των αρχαίων ημερομηνιών σε σημερινές) κορυφωνόταν η γιορτή των Παναθηναίων.

Πρίν κλείσω, παρόμοια αστρονομική έρευνα γιά τις συντεταγμένες του Haarp δεν απέδωσε τίποτε.

Συνεχίζουμε.

 

ii. Σεισμός Κώ

Τα δεδομένα:

Περίπου ίδιο σεισμικό βάθος με τη Λέσβο, καί…

…αριθμητικό μέγεθος κύριου σεισμού σε χρυσή αναλογία (6.18), ακριβώς ίδιο με τον της Λέσβου!!!!!!!!

Καί …ΔΕΝ κρύβεται τεχνητό αίτιο πίσω καί από τους δύο σεισμούς! Μπάααα, ιδέα σας!!!

Κοιτάζουμε καί τον ουρανό:

 

Καί ιδού ο Βασιλίσκος στις 33° κάτω απ’ τον ορίζοντα! (Με μικρή απόκλιση πάλι.) Κι εκεί κοντά (σε ύψος) Ήλιος, Άρης, Ερμής. Ξανά καθαρή τελετουργία, λοιπόν.

Την ίδια στιγμή, στην τοποθεσία του Haarp (11 ώρες πίσω από την ώρα Ελλάδος), είχαμε τον Σείριο στις -34°.

 

iii. Γιατί η απόκλιση από τις «ιδανικές» 33°;

Το μεν αζιμούθιο στις 33° του Σείρου στη Λέσβο (όπως μας λέει το Στελλάριουμ πάλι) το έχασαν «αυτοί» γιά 4 (τέσσερα) πρώτα λεπτά της ώρας , το δε του Βασιλίσκου στην Κώ πάλι γιά 4′!!!!!!!

Καί στις δύο περιπτώσεις, οι σεισμοί άργησαν τέσσερα λεπτά.

Αυτή η απόκλιση μας λέει πολλά. Πάρα πολλά.

Η πρόκληση σεισμών με το Haarp, επομένως, (συμπεραίνουμε πως) επισυμβαίνει ως εξής:

Η μελέτη της στρωματογραφίας του πλανήτη μας (μιά εισαγωγή, εδώ – στα 10 km εστιακό βάθος βρισκόμαστε στην «κρούστα», στον εξώτατο φλοιό της λιθόσφαιρας καί του πλανήτη), δείχνει πως, όσο βαθύτερα πάμε, τόσο υψηλότερες είναι οι θερμοκρασίες καί οι πιέσεις. Που σημαίνει πως τόσο περισσότερο ανεβαίνει καί ο ιονισμός (δηλ. το εκδηλωνόμενο ηλεκτρικό φορτίο) των πετρωμάτων. Πράγμα που βλέπουμε στις εκρήξεις ηφαιστείων, όπου πολλοί αυτόπτες μάρτυρες μιλάνε γιά «αστραπές». Λογικό, διότι με τις εκρήξεις τα πετρώματα καί η λάβα εκφορτίζονται – καί κάθε ηλεκτρική εκφόρτιση πετάει έξω φωτόνια, δηλ. προκαλεί φωτεινά φαινόμενα.

Λοιπόν, το Haarp κάνει το εξής: εστιάζει εκεί που θέλει σε γεωγραφικές συντεταγμένες (μήκος / πλάτος / βάθος – μή ρωτάτε τώρα πώς το καταφέρνει, διότι η σχετική ανάλυση ξεφεύγει κατά πολύ), κι αρχίζει την ακτινοβόληση της συγκεκριμένης περιοχής με τα ραδιοκύματά του. Τώρα, όσο περισσότερο ανεβαίνει η συχνότητα μιάς ακτινοβολίας, τόσο μεγαλύτερη ενέργεια έχει (ανά μονάδα εκπεμπόμενης ισχύος), καί τόσο μεγαλύτερη πιθανότητα έχει να «κλωτσήσει» ηλεκτρικά φορτία εκτός ισορροπίας, άρα να ιονίσει τον στόχο. Τα 50-100-200 MHz του Haarp ίσως να μην καταφέρνουν πολλά πράγματα στον ιονισμό, όμως οι συχνότητες από τα διακροτήματα ανεβαίνουν πολύ, καί επιτυγχάνουν να γεμίσουν την περιοχή του στόχου ελεύθερα ηλεκτρικά φορτία.

Όταν τα φορτία αυτά περάσουν μιά «κρίσιμη συγκέντρωση» (δηλ. μιά κάποια αριθμητική τιμή), τότε, όπως ξέρετε, τα ομώνυμα απωθούνται. Καί φτάνει κάποια στιγμή, που… κτάνγκ!… τα πετρώματα αλληλοαπωθούνται με τρομερή δύναμη (διότι ο ηλεκτρομαγνητισμός δεν είναι παίξε-γέλασε από δύναμη), το γεωλογικό στρώμα της περιοχής διαρρηγνύεται βιαιότατα, καί η τελική συνέπεια είναι η πρόκληση ενός σεισμού.

Συμπεραίνουμε, λοιπόν, πως οι λεβέντες του Haarp έχουν υπολογίσει πολύ καλά όλες τις παραμέτρους, εκτός από μία: την ακριβή τιμή «κρισίμου συγκεντρώσεως» των ηλεκτρικών φορτίων. Καί τούτο, διότι δεν ξέρουν την επακριβή σύσταση των πετρωμάτων στο υπέδαφος της Ελλάδας, αλλά απλά την υποθέτουν. (Με αρκετά καλή προσέγγιση, ομολογουμένως.)

Συμπεραίνουμε, ακόμη, πως δεν έχουν «δεί» τη γεωλογική σύσταση σε τόσο βάθος. Η δε φτηνή δικαιολογία πως δήθεν ψάχνουν γιά πετρέλαιο, καί ναί ρέ αδερφέ, τυχαίνει πότε-πότε καί κανένας σεισμός με θύματα, δεν ευσταθεί διόλου, διότι τα βάθη εξορύξεων είναι σαφώς μικρότερα. (Βλέπε πχ εδώ. Αν καί δεν αναφέρει τη μονάδα μετρήσεων, προφανώς είναι χιλιόμετρα καί όχι μίλια.)

Εν πάσει περιπτώσει, απόκλιση-ξεαπόκλιση, οι λεβέντες μας δίνουν το στίγμα τους κατακάθαρα. Πιό καθαρά δεν γίνεται! Πρόκειται γιά πιστοποιημένους γκάνγκστερς καί φονιάδες. Κι ο σκοπός τους; είπαμε: να διώξουν τους Έλληνες του ανατολικού Αιγαίου από τον τόπο τους.

 

(γ) «Αποκρυφιστική» αριθμητική σε χώρο-χρόνο

Ο σεισμός της Κώ μας δίνει ένα ακόμη σαφές ίχνος: πρόκειται γιά την περίφημη ημερομηνία της 20ης Ιουλίου, η οποία θεωρείται ως η ισχυρώτερη «πύλη» του χρόνου. (Τώρα… αν είναι χωρική πύλη, χρονική, καί τα δύο, ή πού οδηγεί, ας τ’ αφήσουμε, διότι ξεμακραίνουμε.) Αν θυμάμαι καλά, στους αρχαίους Αιγύπτιους ήταν γνωστή ως duat, καί θεωρούσαν ότι σ’ αυτήν γεννιούνται οι καλοί φαραώ.

Τέλος πάντων, ως κύριες «πύλες» στον χρόνο θεωρούνται:

  • Η 20η Ιουλίου, τυπικά καί είσοδος του Ηλίου στον Λέοντα. (Ένωση των κεφαλών των φιδιών του κηρυκείου.)
  • Η αντίθετή της, η 20η Ιανουαρίου, τυπικά καί είσοδος του Ηλίου στον Υδροχόο. (Ενώνονται οι ουρές των αναφερθέντων όφεων.)
  • Οι ισημερίες (21/03, 21/09).
  • Τα ηλιοστάσια (21/06/ 21/12).
  • Η 12η καί η 13η Αυγούστου, κυρίως η δεύτερη. (Μάχη του Μαραθώνα, πείραμα της Φιλαδέλφειας καί στις δύο.)
  • Φυσικά δεν ξεχναμε και τον «Σταυρό των μαγισσών»,δηλαδή Πρωτομαγιά,1η Αυγούστου,31 Οκτωβρίου[νύχτα των νεκρών στο Μεξικο]και 1η Φεβρουαρίου

Συν μερικές δευτερότερες, όπως πχ η 1η Σεπτεμβρίου (1η Ινδίκτου, αρχή εκκλησιαστικού έτους), ή οι τελευταίες μέρες του Αυγούστου, 25-31/08. (Πρόκειται γιά τις 5-6 μέρες που «περίσσευαν» από τον τέλειο αριθμό των 360 ημερών ανά έτος, οπότε -κυρίως στην Αλεξάνδρεια- θεωρούνταν δυσοίωνες, καί καλές μόνο γιά γλέντια – κι όχι γιά σοβαρή εργασία. Δεν είναι τυχαίο ότι ακριβώς στις μέρες αυτές έκανε η Σαλώμη το διαβόητο στριπτήζ της.)

Λεπτομέρεια: Ενώ στην Κώ είχαμε 21 Ιουλίου τη μέρα του σεισμού, στο μέρος του Haarp (11 ώρες πίσω απ’ την Ελλάδα) είχαμε ακόμη 20η Ιουλίου.

 

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΘΑ ΣΥΝΕΧΙΣΤΕΙ ΠΟΛΥ ΣΥΝΤΟΜΑ. ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΑΜΕ ΑΚΌΜΗ. ΑΝΑΜΕΙΝΑΤΕ. ΤΑ ΟΥΛΤΡΑ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΓΡΑΦΕΙ.

 

 

Advertisements

Πτυχία καί εγκέφαλοι γιά ταπετσαρία

22 Σχόλια

ε ρυθμό ράπ ο τίτλος!  🙂

Τα πτυχία γιά ταπετσαρία, τα καταλαβαίνουμε: είναι άχρηστα χαρτιά, καί τα κολλάμε στον τοίχο να μη φαίνονται οι ατέλειες του σοβά. Τα μυαλά, όμως; Έ, άμα πυροβολήσεις κανέναν άχρηστον στο κεφάλι, μυαλά καί αίματα κάνουν ένα πλάτς! στον τοίχο, καί δημιουργούν ένα έργο αφηρημένης ελάσσονος τέχνης, ούτως ειπείν.

Διατί, όμως, εκφράζεις τέτοια επιθετικά σήμερον, ώ Εργοδότα;

Διότι… παρακάτω.

 

α. 1918

Βρισκόμαστε προς το τέλος του Α’ ΠΠ. Συνάδελφός τις (δεν θυμάμαι το όνομα, αλλά φίρμα – πάλι από ντοκυμανταίρ στην τηλεόραση, του οποίου δεν θυμάμαι τα λοιπά στοιχεία), αγγλίτσος, υπηρετεί στο μέτωπο. Κάποια στιγμή, πάει στον απόπατο γιά κακάκια του.

Παρένθεσις: Απόπατος εστί πρόχειρός τις κατασκευή, συνισταμένη εκ τεσσάρων καθέτων παλουκιών των δύο μέτρων υπέρ του εδάφους έκαστον, στηριζόμενα καθέτως από τέσσερα ζεύγη σανίδων του ενός μέτρου, μία πάνω καί μιά κάτω ανά πλευρά του νοητού παραλληλεπιπέδου των παλουκιών. Από τις απάνω σανίδες, τώρα, αναρτώνται λινάτσες – οι τρείς σταθερές, η μία ψιλοχύμα, διά να μετατοπίζεται καί να εισέρχεται άνθρωπος εις τον απόπατο.

Αυτη η κατασκευή μέσα καλύπτει βαθύ λάκκο τριών μέτρων βάθους περίπου, στο στόμιο του οποίου τοποθετείται εσχάρα από παλιοσανίδες. Εκεί, λοιπόν, κάθεταί τις καί τ’ αμολάει. Εννοείται πως στον πάτο του λάκκου σχηματίζεται κώνος εκ καφέ δυσόσμων πραγμάτων, περί του οποίου βρίσκεται διαρκώς σε δορυφορική τροχιά πλήθος μυγών. Εννοείται, επίσης, πως άμα σου πέσει τίποτε χρήσιμο στον λάκκο (πχ γυαλιά ή ταμπακιέρα), η ελπίς ανακτήσεώς του καθίσταται σχεδόν μηδενική.

Τέλος πάντων, ο συνάδελφος κάθεται ν’ αδειάσει, αλλά ο τόπος τραντάζεται από τις εκρήξεις των τηλεβόλων των Γερμανών. Ο άνθρωπός μας βρίζει (όσο τέλος πάντων, σε αντίθεση με τους Κεφαλλονίτες καί τους Ναπολιτάνους, μπορεί να βρίσει ένας προτεστάντης – «μπλάντυ κράουτζ!» καί τέτοια), αλλά ουδέν αποτέλεσμα: η σανίδινη εσχάρα τραντάζεται επικίνδυνα, με κίνδυνο να βρεθεί κι ο ίδιος στον πάτο του λάκκου.

Όμως, εκεί καί τότε τού ‘ρχεται η φαεινή ιδέα:

Μπορεί να εντοπίσει το πού βρίσκεται ένα κανόνι, από τα στοιχεία του υποηχητικού κύματος της έκρηξης!!!

Κάθεται, λοιπόν, φτιάχνει την θεωρητική ανάλυση, φτιάχνει κι ένα πλέγμα με σπάγγους / τενεκέδες / χαλίκια μέσα στους τενεκέδες, πιάνει καί τον λογαριθμικό κανόνα, καί περιμένει.

Την επόμενη μέρα, ξαναρχίζουν οι Γερμαναράδες το κανονίδι, γκντούμπουμ! καί γκντούμπουμ! Σείεται πάλι ο τόπος, το πλέγμα με τους τενεκέδες καί τα χαλίκια τραντάζεται (αλλά με τρόπο που να προδίδει την προέλευση του κύματος), ο απόπατος τραντάζεται επίσης, ο δικός μας αρχίζει τους υπολογισμούς πυρετωδώς, καί σε λίγο δίνει τα στοιχεία στους δικούς του πυροβολητές: «- Εκεί να βαρέσετε!», τους λέει.

Αρχίζουν κι οι αγγλίτσοι τα γκντούμπουμ!, οι αγγλίτσικες οβίδες πέφτουν κατακέφαλα στους Γερμαναράδες πυροβολητές, καί σε μισή ώρα σίγησε καί το τελευταίο τηλεβόλο του Κάϊζερ.

 

Σήμερα, οι πλέον εκμοντερνισμένοι στρατοί διαθέτουν (εκτός των uav καί λοιπών μέσων) αυτόματα μηχανάκια, που εντοπίζουν ηλεκτρονικώς τα εχθρικά πυροβόλα. Οπότε, αμέσως μετά τη βολή αυτά πρέπει να γίνουν Λούηδες καί ν’ αλλάξουν θέση. Αλλά, εν πάσει περιπτώσει, οπωσδήποτε μιλάμε γιά θρίαμβο της επιστήμης (καί της ελευθερίας των λαών, καί της δημοκρατίας, κτλ κτλ «δεκάρικα»), έστω καί διά του χεσίματος.

 

β. Κατοχή

Επί Κατοχής, φόβος καί τρόμος των αντιστασιακών Ελλήνων στις πόλεις, ήταν η περίφημη «νεκροφόρα». Παναπεί ένα όχημα κατασκευής της εταιρείας Μίζενς (ναί, ακριβώς αυτηνής που δίνει σε πολιτικούς ως «δωράκια» οικοσκευές – μπλέντερ γιά φρουτόκρεμες, τηλεφωνητές, κτλ), το οποίο ήταν ραδιογωνιόμετρο κι έβρισκε τους -τότε παρανόμους, εννοείται- αντιστασιακούς ασυρμάτους.

Πώς τους έβρισκε; μ’ έναν απλούστατο τρόπο. Η «νεκροφόρα» έκοβε βόλτες στους δρόμους της Αθήνας, καί γύριζε γύρω-γύρω την κεραία της, πιάνοντας τις συχνότητες των ασυρματιστικών εκπομπών. Εκεί που έπιανε τη μέγιστη ένταση, σημείωνε μιά γραμμή στον χάρτη της Αθήνας. (Από εκεί που βρισκόταν αυτή, προς την πηγή της μέγιστης έντασης.) Μετά, πήγαινε λίγο παρακάτω, κι έκανε τα ίδια. Ενδεχομένως καί τρίτη φορά, αλλά οι δύο αρκούσαν.

Εκεί, λοιπόν, που τεμνόντουσαν οι δύο γραμμές στον χάρτη, μετά από λίγο πλάκωνε η Γκεστάπο κι έψαχνε μέχρι καί τα στρώματα απ’ τα κρεββάτια – καί την πλήρωσε πολύς κόσμος. Οι όποιοι ασύρματοι γλύτωσαν τελικά, γλύτωσαν επειδή οι Γερμαναράδες (ως προτεστάντες βλάκες) ήταν …συστηματικοί! Έβγαζαν παγανιά τη «νεκροφόρα» με συγκεκριμένο ωράριο!!! (Αυτή ακριβώς η συστηματικότητα τους έφαγε καί στον πόλεμο των υποβρυχίων, στον Ατλαντικό – διότι επέτρεψε στους αγγλίτσους να σπάνε τα κρυπτογραφημένα Γερμανικά σήματα, που πάντα άρχιζαν με συντεταγμένες, ημερομηνία/ώρα, καί σύντομο δελτίο καιρού!)

Κι ευτυχώς, διότι οι τυχόν τσίλιες γύρω από το σπίτι με τον παράνομο ασύρματο ήσαν τελείως ανεπαρκές αποτρεπτικό μέσον. Η «νεκροφόρα» έκανε τη δουλειά της από χιλιόμετρα μακριά. Τί να δεί, επομένως, καί ποιόν να ειδοποιήσει ο τυχών «αργόσχολος» πιτσιρικάς που έπαιζε έξω απ’ το «επικίνδυνο» σπίτι…

 

γ. Σήμερα

Φταίω κι εγώ ακόμη μία φορά, διότι πάλι άργησα να δω το προφανές. Αλλά εγώ είμαι ένα καί μόνο άτομο, με τις ατέλειές του. Εσείς, όμως, συμπατριώτες μου, τί πάθατε; Τί σκατά έχουμε πάθει όλοι ομαδικώς κι αποβλακωθήκαμε σε τέτοιο βαθμό; Έ;

Λοιπόν…

Μιλάμε γιά σεισμούς στη Λέσβο, μιλάμε γιά Χάαρπ, αλλά χωρίς αποδείξεις. Μόνο με το ένστικτο.

Όμως, επιτέλους!!! Η Φυσική στα βασικά της δεν άλλαξε. Τα κύματα κάθε είδους εξακολουθούν να έχουν:

  • διεύθυνση /φορά
  • ένταση (ισχύ – χρονική καμπύλη ισχύος, γιά την ακρίβεια)
  • βασική συχνότητα / κυματομορφή («φέρον»)
  • διαμόρφωση / αρμονικές.

Γιατί, λοιπόν, τόσα χρόνια που το Χάαρπ έγινε «κοινό μυστικό» στα ιντερνέτια, κανείς δεν έφτιαξε έναν ανιχνευτή της δραστηριότητάς του; Καί ακόμη καλύτερα, ένα δίκτυο ανιχνευτών;

Μή μου πεί κανένας πως είναι δύσκολο, πως μετά χρειάζεται απόρριψη θορύβου / ανάδειξη σήματος, καί τα ρέστα. Τα ξέρω. Μή μου πεί κανείς, επίσης, πως δεν μπορεί να βρεί ακριβή τεχνικά χαρακτηριστικά του Χάαρπ. (Ψάξτε στο «βαθύ Διαδίκτυο», ή βγάλτε συμπεράσματα από τις φωτογραφίες που κυκλοφορούν. Εγώ θα σας τα λέω όλα; ) Θ’ απαντήσω πως, όσο τα πτυχία αποτελούν μέσον διορισμού στο Δημόσιο γιά τον κάθε κουτοπόνηρο παπάρα, θα είναι άχρηστα γιά ο,τιδήποτε άλλο – πλην περιτυλίγματος σαρδελλών. Καί θα εξακολουθήσουμε να έχουμε τέτοια φαινόμενα -παρατεταμένης αδράνειας καί αποφυγής ουσιαστικής δημιουργικότητας, φραππεδολατρείας, μοιρολατρείας γιά την κακή κοινωνία που δεν μας διορίζει-, όσο θ’ ανακατεύεται με τα πανεπιστήμια καί τα πτυχία (ενώ δεν τον έσπειραν εκεί) ο κάθε πονηρός άσχετος παρτάκιας παύλα κομματόσκυλο.

Μή μου πεί κανείς, τέλος, πως το δίκτυο ανιχνευτών είναι ακριβό. Θ’ απαντήσω ότι έχουμε πάααααρα πολλούς (καί πολλές φορές ομαδοποιημένους) «πατριώτες του πληκτρολογίου»… οι οποίοι, αντί ν’ αναλώνονται -εδώ καί είκοσι χρόνια- σε καταγγελίες γιά τους κακούς σιωνιστές, καλό θα είναι ν’ ανασκουμπωθούν, να βάλουν το χέρι στην τσέπη, καί να κάνουν τίποτε πιό πρακτικό. Εκτός αν περιμένουν να δηλώσουν στον Άρειο Πάγο πως δημιουργούν κόμμα, γιά να πάρουν την επιδότηση. Αν είναι έτσι, μερικοί άχρηστοι πάνω, μερικοί κάτω, δεν αλλάζει τίποτε. Καλό, όμως, σ’ αυτή την περίπτωση είναι να είναι ειλικρινείς – να μας αδειάζουν τη γωνιά, καί να μη δηλώνουν «πατριώτες».

 

Με την ευκαιρία (των σεισμών της Λέσβου)… εκείνο το ΒΑΝ πού χάθηκε; Ιδού έτοιμο ανιχνευτικό δίκτυο, που θα μας έλεγε αμέσως αν οι κυματομορφές πρό των σεισμών ήταν φυσικές, ή όχι. (Κι από πού μας ήρθαν.)

Αλλά…

Λείπει κάτι ακόμη.

Αυτό το κάτι, λέγεται θάρρος. Λέγεται ανδρεία.

 

Όταν εγώ μιλάω γιά το κεφάλι μας στον τορβά με τις οχιές, ξέρω πολύ καλά τί λέω. Δεν έφτιαξε μεν κανένας ανιχνευτικό δίκτυο των εκπομπών του Χάαρπ. Αλλά καί νά ‘φτιαχνε, θα είχε το θάρρος να βγεί να πετάξει τις καταγραφές στα μούτρα των ηπαπαραίων (καί του πρέσβη τους), ζητώντας μάλιστα αποζημιώσεις; (Θα είχε καλά-καλά το θάρρος να πεί στον κάθε «έγκριτο» πληρωμένο ΑΡΔ, που θα δοκίμαζε να τον σφάξει με το γάντι από τηλεοράσεως, : «- Σκάσε ρέ άσχετε, που μού ‘γινες καί ηλεκτρονικός!»; )

Ακόμη περισσσότερο:

Απ’ όλους αυτούς τους νερόβραστους «πατριώτες» του Διαδικτύου, που θέλουν να κυβερνήσουν την Ελλάδα γιά να τη σώσουν, θα έχει κανένας το θάρρος να πεί στα ίσα στους ηπαπαραίους να πάρουν τις «βάσεις» τους καί να ξεκουμπιστούν ΑΥΡΙΟ ΤΟ ΠΡΩΙ;

Μεταξύ μας, χλωμό το κόβω. Πολύ χλωμό, έως πεθαμένο. Τόσο πεθαμένο, όσο κι αυτοί που θα φάνε κατακέφαλα τα πυρηνικά του «κοντού». (Θα μας λυπηθεί ο «ομόδοξος αδελφός», λέτε; Ζωή σε σάς!  🙂  )

Γι’ αυτό, λοιπόν, κι επειδή δε βλέπω φώς από πουθενά, καλό θα είναι όλοι οι επίδοξοι «πατριώτες αρχηγοί» να κλείσουν το στοματάκι τους καί να ξανακρυφτούνε στα σπιτάκια τους σιγά-σιγά.

Αλλοιώς, μόνο ζημιά θα κάνουν στη χώρα.

 

Υγ: Ελπίζω ο καθένας να έχει τη στοιχειώδη νοημοσύνη, να μην περιμένει από μένα να πιάσω το κολλητήρι καί το καλάϊ να φτιάξω Χααρπο-ανιχνευτή. Όχι πως δεν μπορώ. Καί τις απαραίτητες γνώσεις έχω, καί την ικανότητα. Μόνο που δεν έχω ούτε χρόνο, ούτε χρήμα. (Οι οικείοι μου άνθρωποι το γνωρίζουν άριστα αυτό. Δε λέω ψέμματα.)

Αλλά εκεί έξω, τα πτυχία τα τυπώνουν πλέον με ταχυπιεστήριο εφημερίδας.

Από τους τόσους, πού ‘χουν …ταχυπιεσμένη φωτοτυπία πανεπιστημιακού τίτλου Ηλεκτρονικών, κανείς με φιλότιμο / διάθεση / κάποιο χρόνο διαθέσιμο / κάποια χρήματα, ρέ παιδιά; Κανείς σωστός, εκεί έξω, που η αξία του όντως ν’ αντιπροσωπεύει τον τίτλο του πτυχίου του;

Κανείς;…

 

Νιμπίρου: βλακεία μεγέθους απείρου

99 Σχόλια

arxigramma-Tο θέμα το παρακολουθώ από παλιά. Λόγωι προσωπικού ενδιαφέροντος γιά την Αστρονομία (ειδικά του Ηλιακού μας Συστήματος, του λίκνου της ανθρωπότητας), αλλά καί λόγωι του ότι ήθελα να επιβεβαιώσω τη συμφωνία του αριθμού των υπαρχόντων πλανητών με την ιερή 12άδα καί το κλασικό μας αλφάβητο.

Ένατος πλανήτης (μετρώντας χωρίς Γή / Ήφαιστο / Φαέθωνα) σίγουρα υπάρχει, καί σίγουρα βρίσκεται σε τροχιά πιό έξω κι απ’ τον Πλούτωνα. Είναι ο Πάν, ο πραγματικός κύριος του Ταύρου.

%ce%b6%cf%89%ce%b4%ce%b9%ce%b1%ce%ba%cf%8c%cf%82-%cf%84%ce%b1%cf%8d%cf%81%ce%bf%cf%82-%cf%80%ce%ac%ce%bd

Ήδη τα είπαμε αυτά εδώ, στο ιστολόγιο.

 

Το θέμα, τώρα, είναι πως καί η συμβατική επιστήμη ψάχνει τον ένατο πλανήτη εδώ καί δεκαετίες. Γιατί;

Διότι το βασικό μοτίβο στο ψάξιμο ενός πλανήτη είναι ν’ ανιχνεύουν (περιοδικές) ανωμαλίες στην τροχιά ενός πλανήτη που ξέρουν, άρα αυτές τις προκαλεί η βαρύτητα ενός άλλου άγνωστου πλανήτη, ο οποίος βρίσκεται παραέξω (ή παραμέσα). Στην ακριβώς επόμενη τροχιά. Κι έτσι, όταν οι δύο τους πλησιάζονται κάθε τόσα (συγκεκριμένα καί παρατηρημένα) χρόνια, τότε η τροχιά του γνωστού τραβιέται γιά λίγο προς τα έξω.

Άρα, πρέπει να βρεθεί το αίτιο της (μικρής) αλλαγής της παρατηρημένης τροχιάς, δηλαδή ο άγνωστος πλανήτης που δεν φάνηκε ακόμη στα τηλεσκόπια – αλλά τον προδίδει η βαρύτητά του.

Φαίνεται, λοιπόν, πως η τροχιά του Πλούτωνα έχει παρατηρημένα κάμποσα τέτοια «ξεχειλώματα», άρα… τη συνέχεια την ξέρετε.

 

Εδώ, όμως, αρχίζει το …επιστημονικό ομαδικό πύρ …βλημάτων! Το τί βλακείες έχω διαβάσει επί του θέματος, δε λέγεται! Μ’ αυτά καί μ’ αυτά, έχω αναρωτηθεί αμέτρητες φορές ποιός έδωσε πτυχία σε τέτοιους πιθήκους. (Δυστυχώς, εξακολουθώ ν’ αναρωτιέμαι.)

Προφανώς, στον 21ο αιώνα μετά Χριστόν το κριτήριο: «περνάω εξετάσεις = παίρνω πανεπιστημιακό πτυχίο» είναι ανεπαρκέστατο, καί πρέπει ν’ αντικατασταθεί… αν πράγματι θέλουμε να δούμε προκοπή ως ανθρωπότητα. Δυστυχώς, όμως, δεν βλέπω στον ορίζοντα καμιά τέτοια αλλαγή. Κι άντε τώρα να κάτσω να πείσω μερικές εκατοντάδες εκατομμύρια «επιστημόνων» γιά την αναγκαιότητά της.

Τέλος πάντων, μία απ’ τις ανελέητες χαζομάρες που συγκράτησα, είναι πως ο «ένατος» πλανήτης περιφέρεται πέριξ του Ηλίου σε τροχιά κάθετη στο επίπεδο όλων των υπολοίπων.

Προσέξτε, όμως, ένα λεπτό σημείο εδώ: οι συμβατικοί επιστήμονες δεν δέχονται επ’ ουδενί (α) ύπαρξη νοημόνων όντων εκτός του ανθρώπου, (β) ύπαρξη νοημόνων όντων έξω της Γής, καί δη με ικανότητα να τουμπάρουν πλανήτες, (γ) ύπαρξη νοημόνων όντων (με την ικανότητα να μπεγλερίζουν πλανήτες) έξω της Γής, που έζησαν σε πολύ παλαιότερες εποχές. Έτσι, αποκλείοντας την ύπαρξη των Φαεθωνιανών (καί των επεμβάσεών τους στο Ηλιακό μας Σύστημα), οι συμβατικοί επιστήμονες μιλάνε γιά φυσική συμπεριφορά της τροχιάς του ένατου πλανήτη. Όχι τεχνητή.

Έλα, όμως, που ακόμη κι οι πρωτοετείς του Φυσικού Τμήματος ξέρουν (αν διαβάζουν τα μαθήματά τους, εννοείται) πως η στροφορμή διατηρείται στον χρόνο (καί σε μέγεθος, καί σε γεωμετρικό προσανατολισμό), τόσο η στροφορμή των σωμάτων, όσο καί η στροφορμή των συστημάτων σωμάτων. Έτσι, οι τροχιές των πλανητών του Ηλιακού μας Συστήματος αναγκαστικά (πρέπει να) βρίσκονται στο ίδιο επίπεδο – εφ’ όσον δεχόμαστε πως όλοι οι πλανήτες γεννήθηκαν ταυτόχρονα (στο πρωταρχικό «εν τώι γεννάσθαι» Ηλιακό μας Σύστημα), άρα υπό τις ίδιες συνθήκες. (Οι οποίες ίδιες συνθήκες παράγουν ίδια αποτελέσματα.)

Στην πράξη, καί θεώμενες απ’ έξω σε προφίλ, σχηματίζουν έναν δακτύλιο (έναν «λουκουμά» ας πούμε), καί η ύπαρξη τροχιάς πέρα από μιά λογική μικρή απόκλιση (στη γωνία του επιπέδου της με την εκλειπτική) απλά α-πο-κλεί-ε-ται. Ιδού καί του λόγου το αληθές (κλίκ απάνω στην εικόνα γιά σύνδεσμο) :

%ce%b3%cf%89%ce%bd%ce%af%ce%b5%cf%82-%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%87%ce%b9%ce%b1%ce%ba%cf%8e%ce%bd-%ce%b5%cf%80%ce%b9%cf%80%ce%ad%ce%b4%cf%89%ce%bd-%cf%80%ce%bb%ce%b1%ce%bd%ce%b7%cf%84%cf%8e%ce%bd

Αναρωτιέμαι, λοιπόν, τί σκατά «Φυσική» μάθανε αυτοί οι «συνάδελφοι», διότι εγώ έφαγα τα μάτια μου καί τα νιάτα μου (καί το χαρτζηλίκι μου) στα βιβλία, αλλά τέτοια πράγματα δεν είδα, δεν απάντησα σαπέρα στις ραχούλες (των επιστημονικών βιβλίων).

Επίσης αναρωτιέμαι ποιός τους πληρώνει μισθούς καί ποιός τους δίνει βήμα λόγου σε μεγάλα ΜΜΕ – καί, κυρίως, γιατί να κάνει κάτι τέτοιο. Μας τελείωσαν οι σοβαροί επιστήμονες, δηλαδή;

(Εντάξει, τους φελλούς τους προωθούν γιά ν’ αποβλακώνονται οι αναγνώστες / ακροατές / τηλεθεατές. Αλλά επιστήμονες φελλούς, που μιλάνε γιά έναν άγνωστο πλανήτη κι αμολάνε μπούρδες, γιατί να τους έχουνε τα ΜΜΕ στα ώπα-ώπα; )

 

Κι εκεί που ήτανε στραβό το κλήμα, τό ‘φαε κι ο γάϊδαρος!

Από τη στιγμή που έσκασε μύτη ένας (σοβαροφανής) τύπος, ονόματι Ζαχαρίας Σίτσιν, η κατάσταση ξέφυγε εντελώς. Εφτούνος τον ένατο πλανήτη τον ονόμασε Νιμπίρου – καί τον «τερατοποίησε».

Μ’ ένα ελάχιστο διάβασμα στις σελίδες, όπου παραπέμπουν οι σύνδεσμοι, μαθαίνουμε τα βασικά της ιστορίας – αν καί στους αναγνώστες θεμάτων του Παράξενου αυτά τα πράγματα λογικά είναι γνωστά από καιρό. Αυτά έχουν ως εξής:

Ο τύπος αυτός σπούδασε Οικονομικά. (Τζιού ήταν, λογικό – καί καλά έκανε.) Καί ερασιτεχνικώς έκατσε καί μελέτησε τη σφηνοειδή γραφή των Σουμερίων. Εντάξει κι αυτό, καί ορθώς εποίησε που μορφώθηκε περισσότερο – αντί να πηγαίνει σ’ ένα καφενείο γερόντων καί να φυσάει τις μύξες του διαβάζοντας εφημερίδες.

Λοιπόν, από ένα σημείο καί μετά (α) αυτοαναγορεύθηκε σε αυθεντία των Σουμεριακών κειμένων (καί της Αστρονομίας), καί (β) έγραψε κάποια βιβλία, στα οποία ισχυρίζεται ότι διάβασε Σουμεριακά κείμενα, καί συνεπέρανε πως ο «ένατος» πλανήτης Νιμπίρου έχει τεράστια περίοδο τροχιάς περί τον Ήλιο, κάτι χιλιάρικα χρόνια παναπεί – κι όποτε πλησιάζει τη Γή, γίνεται το έλα να δείς (με κατακλυσμούς κτλ). Επιπλέον, ισχυρίστηκε ότι ο Νιμπίρου κατοικείται από έλλογα όντα, που τα ονόμασε «Ανουνάκι». Αυτοί, λέει, βλέπουν εμάς τους ανθρώπους σα μεζεδάκια. (Ή περίπου. Δε θα χαλαστούμε κιόλας γιά το τί μοιάζουμε στα μάτια αυτωνών.)

Πάλι αναρωτιέμαι (με φάγανε οι έγνοιες!  🙂  ) κατά πόσο υπάρχουν έλλογα ανθρωποειδή όντα, που θεωρούν …φυσιολογικά το τρομερό διαστημικό ψύχος καί το τρομερό διαστημικό σκότος, διότι ζούν σ’ αυτά επί χιλιάδες χρόνια καί δεν τρέχει τίποτε. Αλλά μάλλον δεν πρέπει να τα πολυσκέφτομαι αυτά, διότι θα κινδυνέψει η υγεία μου. Βλέπετε, οι πολυάριθμοι αγοραστές των βιβλίων του κυρ-Ζαχαρία δεν τα σκέφτηκαν καθόλου!

(Τώρα, θα μου πείς, σάμπως έκατσαν να σκεφτούν οι αναγνώστες των νεομύθων περί Ψίψιλον, το γιατί οι Ψίψιλον δεν έσκασαν μύτη το 2009 στην Αρετσού γιά καφέ; Σάμπως την είπε κανένας -κι όσο αυτός ήταν εν ζωήι- στον εφευρέτη τους, τον αγράμματο αρχιπαραμυθά; Άσε… είναι παγκόσμιο το φαινόμενο της καλπαζούσης ανοίας.)

Ευτυχώς που κάποια στιγμή πέθανε ο Σίτσιν, καί σταμάτησε να γράφει βιβλία, καί ησυχάσαμε ( ; ) από τέτοιες ηλιθιότητες.

 

Αλλά καθόλου ευτυχώς, που μας άφησε πίσω του μία μή ευκαταφρόνητη Νιμπιρο-φρενίτιδα…

…η οποία κόλλησε -σα γρίππη- καί τους επιστήμονες!

‘Ντάξ’, κι αυτοί χαζοφέρνουν, τά ‘παμε παραπάνω. Αλλά εδώ πάμε να καραφλιάσουμε εντελώς μ’ αυτά που λέγονται! (Με τα οποία κοντεύω, από ιδιοκτήτης δασυτρίχου κεφαλής, να καταντήσω γλόμπος καί ν’ αποκτήσω τη γοητεία του Γκουσγκούνη.)

Διότι, τί διάβασα προσφάτως, ώ ‘γαθοί; Ότι ο Ήλιος …μπατάρει μονόπλευρα, επειδή τον επηρεάζει ο «ένατος» πλανήτης!!! Κι αυτά τα λένε ερευνητές του Καλτέκ, του ιδρύματος όπου δίδαξε ο μέγας Φέϋνμαν!!!

Ούαααααα, βαράτε βιολιτζήδες, ν’ αρχίσουμε το τσάμικοοοο!!!… Ώπααααα, να πάει καί το παλιάμπελοοοο!!! Δώσε, μαέστρο, να πέσουμε στο Ζάλογγοοοοο! Ιτιά ιτιάαααα λουλουδιασμένηηηηη, στα τέτοια μ’ είσαιαιαι κρεμασμένηηηη!!!

(Μη δίνετε σημασία, πρόσκαιρη φρενοβλάβεια είναι. Το παθαίνω μερικές φορές, όταν δέχομαι έντονα συγκινησιακά ερεθίσματα.)

Τί να πω τώρα σ’ αυτά τα ζώα; (Όχι, ΔΕΝ θα τους σεβαστώ καθόλου κάτι τέτοιους.) Δεν θα καταλάβουν. Γιά να κλείσουμε, όμως, το θέμα της «κλίσης» του Ηλίου, σας δείχνω το γνωστό γυμναστικό παιχνίδι «χούλα-χούπ»:

%cf%87%ce%bf%cf%8d%ce%bb%ce%b1-%cf%87%ce%bf%cf%8d%cf%80

Αυτή η κλίση των επιπέδων περιστροφής των στεφανιών από την ορθή γωνία ως προς την κάθετο (σώμα κοπέλλας) υφίσταται ακριβώς καί στα επίπεδα τροχιακής περιστροφής των πλανητών περί τον Ήλιο. (Όντως: αυτή την εικόνα -των πολλαπλών δαχτυλιδιών σε πολλαπλά επίπεδα- δείχνει καί το Ηλιακό μας Σύστημα στην πραγματικότητα.) Είναι φανερό, λοιπόν, ότι οι λεβέντες, που φωνάζουν …«πηρι_κλίσ’!» (ο Ήλιος – λόγωι Νιμπίρου), έβαλαν ως μεταβλητή αναφοράς το «μέσο» επίπεδο τροχιακών περιστροφών, αντί γιά τον Ήλιο. Επιδεικνύοντας έλλειψη στοιχειωδών γνώσεων στο αντικείμενο.

(‘Ντάξ’… αν ψάχνουμε γιά δικαιολογίες γιά τη γκάφα των «επιστημόνων», το «χοροπηδητό» του επιπέδου περιστροφής της Γής περί τον Ήλιο έχει περίοδο ταλάντωσης κάπου σαρανταμία χιλιάδες -41,000 αριθμητικώς- χρόνια, αν θυμάμαι καλά. Τιμή που βρέθηκε μόλις πριν λίγα χρόνια, διότι είναι δύσκολο να παρατηρηθούν οι πολύ μικρές αποκλίσεις του επιπέδου αυτού. Σε αντίθεση με το αντίστοιχο «χοροπηδητό» της Σελήνης, που κρατάει μόλις δεκαεννέα χρόνια.

Αλλά, όποιος είναι της δουλειάς, τα ξέρει αυτά που γράφω εδώ. Δεν τα συναντάει πρώτη φορά καί δεν εκπλήσσεται… διαπιστώνοντας πως ο Ήλιος …έγειρε!!! Μου θυμίζει την προ αρκετών δεκαετιών -θρυλική, σχεδόν μυθική καί σαφώς άπαιχτη- παρατήρηση φιλάθλου στο Εθνικό Στάδιο Βόλου, που έβλεπε τα σύννεφα να κινούνται, κι αναφώνησε: «- Ρέεε!!! Ο προβολέας πέφτειειει!!!» Λόλ!!!)

 

Εν πάσει περιπτώσει, γιά τους αναγνώστες μου: οι πλανήτες του Ηλιακού μας Συστήματος αποτελούν συμπαγές σύστημα σωμάτων. Ως εκ τούτου, δεν μπορεί το οποιοδήποτε ουράνιο σώμα να είναι πλανήτης, δηλαδή να μπεί «στο κλάμπ» των υπολοίπων. Πρέπει να εκπληρώνει συγκεκριμένα κριτήρια.

Τούτα είναι:

 

(α) Το διάγραμμα μαζών-αποστάσεων από Ήλιο.

%ce%b7%ce%bb-%cf%83%cf%85%cf%83%cf%84-%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%b1%ce%bd%ce%bf%ce%bc%ce%ae-%ce%bc%ce%b1%ce%b6%cf%8e%ce%bd-%cf%80%ce%bb%ce%b1%ce%bd%ce%b7%cf%84%cf%8e%ce%bd

(Τά ‘παμε κι εδώ, στα του Φαέθωνα.)

Κάντε κλίκ στην εικόνα, να δήτε τον πίνακα τιμών, στον οποίο βασίστηκε το διάγραμμα.

Βλέπουμε καθαρά από το διάγραμμα το «στάσιμο κύμα» μαζών που παράγεται (με υπολογισμένη τη μάζα του πάλαι ποτέ Φαέθωνα), άρα ο Πάν αναγκαστικά έχει μάζα μικρότερη καί αυτού του Πλούτωνα. Θα μπορούσαμε να υποθέσουμε καί μεγαλύτερη, αν στην περιοχή του σχεδιάζαμε το κύμα προς τα πάνω, αλλά εκεί αναγκαστικά το κύμα μαζών μηδενίζεται.

(Πάλι αναρωτιέμαι κατά πόσο οι «συνάδελφοι» καταλαβαίνουν / συνειδητοποιούν τί διαβάζουν… Αφού σίγουρα κάπου πήρε το μάτι τους περί ισοδυναμίας μάζας κι ενέργειας καί κυματικής φύσεως της μάζας. Αλλά μάλλον όλοι κοιτάζουν να περάσουν τις εξετάσεις – κι η καθαρή γνώση μπορεί να περιμένει. Να μην απορούν, όμως, όταν τους κράζω δημοσίως γιά τις βλακείες που εκτοξεύουν.

Να μην αναφέρουμε τα ρομαντικά, ότι ο Ήλιος είναι ένα κοσμικό τύμπανο, καί με τους «χτύπους» του στο πρωταρχικό Ηλιακό Σύστημα καθόρισε την κατανομή μαζών που βλέπουμε…)

Την απόσταση του Πανός την έβαλα κατ’ εκτίμηση στις 65 αστρονομικές μονάδες απάνω-κάτω, αν καί αυτή η τιμή δεν είναι στάνταρ. Διότι ο Πλούτων (λόγωι πολύ έκκεντρης τροχιάς) στο αφήλιο φτάνει μέχρι τις 49. Άρα, ο Πάν -καί μετά την έκρηξη του Φαέθωνα, έως σήμερα- λογικά πρέπει να βρίσκεται σε απόσταση από 65 έως 80 au’s από τον Ήλιο. (Προ εκρήξεως βρισκότανε στις 46.88 .)

 

(β) Το διάγραμμα τροχιακών ταχυτήτων-αποστάσεων από Ήλιο.

Νά το (κλίκ στην εικόνα γιά σύνδεσμο) :

%ce%b7%ce%bb-%cf%83%cf%85%cf%83%cf%84-%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%87%ce%b9%ce%b1%ce%ba%ce%ad%cf%82-%cf%84%ce%b1%cf%87%cf%8d%cf%84%ce%b7%cf%84%ce%b5%cf%82

Παρά το ότι το διάγραμμα σταματάει στον Ποσειδώνα, καταλαβαίνουμε πως ο Πάν θα έχει μιά τροχιακή ταχύτητα κάπου ανάμεσα στα 3 καί στα 5 km/sec. Όχι παραπάνω. (Λιγώτερο, μπορεί.) Άρα, αν μιλάμε γιά 65 au’s απόσταση, τότε προκύπτει καί χρόνος περιφοράς περί τον Ήλιο περίπου 2*π*65*149,6*10^6 km / (5 km/sec) = 372 χρόνια περίπου. Τουλάχιστον. (Σε μεγαλύτερη ακτίνα τροχιάς, ο χρόνος αυτός είναι σαφώς μεγαλύτερος.)

Τα παραπάνω είναι δύο διαγράμματα, απολύτως σύμφωνα με τη συμβατική επιστήμη. Αν το ψάξουμε λιγάκι παραπάνω, με την «υπερδιαστατική» Φυσική, τότε έχουμε καί τρίτο διάγραμμα:

 

(γ) Το διάγραμμα φωτεινότητας-στροφορμής

Νά ‘το – από το σπουδαίο Enteprisemission.com :

%ce%b7%ce%bb-%cf%83%cf%85%cf%83%cf%84-%cf%86%cf%89%cf%84%ce%b5%ce%b9%ce%bd%cf%8c%cf%84%ce%b7%cf%84%ce%b1-%cf%83%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%86%ce%bf%cf%81%ce%bc%ce%ae

Μιά καθαρή ευθεία… Στην οποία δεν «ανήκει» ο Ήλιος –  αλλά προσέξτε την αναγραφόμενη αιτία της ασυμφωνίας!!!

 

Όλα τα παραπάνω κραυγάζουν πως το Ηλιακό μας Σύστημα δεν αποτελείται από μεμονωμένες ανεξάρτητες μονάδες ατάκτως ερριμμένες, αλλά είναι ενιαίο καί αδιαίρετο σύστημα σωμάτων! (Σαφώς με κοινή προέλευση καί κοινή φύση.) Αυτές τις κραυγές, όμως, δεν τις ακούν οι άσχετοι, οι ηλίθιοι, κι οι πληρωμένοι.

Μ’ άλλα λόγια:

  • «Ένατος» πλανήτης (μικρούλης κι αργός) πέρα από τον Πλούτωνα, ναί.
  • Γιγαντιαίος «Νιμπίρου» με Ανουνάκηδες καί κανονάκια, Ο-ΧΙ.

Οπότε, το ερώτημα είναι γιατί επιμένουν να διαδίδονται ανά τα ΜΜΕ καί τα ιντερνέτια τέτοιες βλακείες εδώ καί δεκαετίες, καί -υποτίθεται- σοβαροί επιστήμονες να υπογράφουν ανακοινώσεις, που δεν αξίζουν ούτε γιά κωλόχαρτο. Εδώ, μονάχα με τα διαγράμματα που παρέθεσα, σας έδωσα τις τιμές των θεμελιωδών μεγεθών του Πάνα, με απόκλιση (υπολογίζω) το πολύ 10%. Τί στην ευχή;! Δεν μπορούν οι «επιστήμονες» να κάνουν κάτι καλύτερο;

Μπορώ βασίμως να υποθέσω ότι όλ’ αυτά είναι κράμα βλακείας, τρομερής επιστημονικής ανεπάρκειας, καί κακοβουλίας. Ειδικά αυτό το τελευταίο μου φαίνεται περίπτωση «false flag», άλλως: «πετάμε σαβούρα ψευδών στα μούτρα του κοσμάκη». Γιατί, όμως; Μου διαφεύγει ο σκοπός.

Τρομολαγνεία; Διάχυση τρόμου; Ή κάτι άλλο;

Καί με τελικό σκοπό, ποιόν;

 

Εν πάσει περιπτώσει, προσωπικά ξεκαθάρισα οριστικά με τα περί «Νιμπίρου» σκουπίδια, καί δεν ξανασχολούμαι.

 

Τα φίδια ως σύμβολα – 2

17 Σχόλια

(προηγούμενο)

arxigramma-mιά επεξήγηση (πριν προχωρήσουμε) σαφώς επιβάλλεται.

Τα όσα ισχυρίστηκα γιά τη Ρόδον καί τον Λαβύρινθο, τα συνεπέρανα κυρίως με «ανάστροφη μηχανική» στα μυθολογικά δεδομένα. Κοιτάξτε πώς:

Γιά τον Μίνωα, η Μυθολογία μας είναι ξεκάθαρη πώς έβγαιναν φίδια απ’ το σώμα του (το ερμηνεύω πως πήγαινε να κλωνοποιήσει τον εαυτό του – δηλ. γενικά έκανε βιολογικές έρευνες), καί πως είχε κλεισμένον τον Μινώταυρο στον Λαβύρινθο. Τώρα, εφ’ όσον έκανε βιολογικές έρευνες κι εφ’ όσον ήταν με τους κακούς (δηλ. μικτής Κρόνιας Πελασγικής κι Ατλάντειας καταγωγής), λογικό είναι που έφτιαξε το τέρας Μινώταυρο. (Καί όχι να το γέννησε η σύζυγός του.) Άλλως τε, οι Άτλαντες ήταν μανούλες στην κατασκευή τεράτων!

Τον οποίο Μινώταυρο έφτιαξε, αφού εκμεταλλεύτηκε προγενέστερη κατάσταση, δηλ. ύπαρξη βιολογικού εργαστηρίου. (Όχι πως δεν μπορούσε να φτιάξει το δικό του, αλλά εκμεταλλεύτηκε κι ένα άλλο χαρακτηριστικό: την ήδη σχηματισμένη σκεπτομορφή του «εδώ-σκαλίζουμε-τα-γονίδια».)

Εφ’ όσον, πάλι, τον Μινώταυρο -μυθολογικώς- τον γέννησε η Πασιφάη ( = Πανσέληνος), αυτό μου γέννησε υποψίες ότι το βιολογικό εργαστήριο είχε να κάνει με αστρονομικά δεδομένα. (Εντάξει… Όντως ισχύουν κι όσα έχετε διαβάσει μέσες-άκρες οι περισσότεροι από σας, γιά τη σύνδεση βιολογικών κύκλων καί άστρων. Πχ το του Ιπποκράτη, πως οι εγχειρήσεις πρέπει να γίνονται με το χάσιμο του φεγγαριού. Κτλ κτλ.) Κυρίως, το ότι είχε σχήμα κάποιου αστερισμού, διότι «όπως επάνω, έτσι καί κάτω». (Αυτός ήταν ένας απλούστατος τρόπος να τραβήξουν αιθερική ενέργεια.)

Πρέπει, λοιπόν (σχεδόν αναγκαστικά), το βιολογικό αυτό εργαστήριο (ο Λαβύρινθος) να κατόπτριζε κάποιον αστερισμό, ο οποίος ευνοεί το φαινόμενο της ζωής. Υποψιάζομαι 2-3, με κυριώτερο τον Ωρίωνα. (Λόγωι της σχετικής κουβέντας που κάναμε γιά τον Μ. Αλέξανδρο, καί λόγωι κάποιων παρατηρήσεων δικών μου επί χάρτου.) Δεν γνωρίζω ακόμη γιά ποιόν αστερισμό πρόκειται, αλλά θα το καταλάβω …ανάποδα: όταν βρεθεί ο πραγματικός Λαβύρινθος, η κάτοψή του θα μας τα πεί όλα. Πάντως, το σπήλαιο, που στις μέρες μας έχει μισο-ταυτιστεί με τον μυθικό Λαβύρινθο (δυστυχώς, ενώ γνωρίζω πως υπάρχει, δεν μπόρεσα να βρω φωτογραφία του να τη βάλω εδώ), δεν έχει τέτοιες προδιαγραφές.

 

Το ότι η Ρόδον κι ο Μίνωας έκαναν βιολογικές έρευνες, το συμπεραίνω από το ότι εκείνη την εποχή (κάπου το 2200 πΧ) στην Ανατολική Μεσόγειο καί τον Εύξεινο «κυκλοφορούσε» ευρέως μιά δυνατότητα στην παραγωγή κλώνων (πχ σπαρτοί της Κολχίδας – δες σύνδεσμο γιά Μήδεια, αμέσως παρακάτω). Η οποία, μάλιστα, στους ανθρώπους της εποχής φαινόταν ως κάτι το σχεδόν συνηθισμένο. Δυνατότητα ακόμη καί γιά πλήρη αντικατάσταση ανθρωπίνων μελών (Πέλοπας), ή καί ολόκληρων ανθρώπων καί ζώων (Μήδεια με Πελία). Γιά να επιμένει τόσο πολύ η Μυθολογία μας ξανά καί ξανά καί ξανά, σημαίνει πως αυτά όλα γινόντουσαν στ’ αλήθεια.

Καί μάλιστα, όλ’ αυτά τα βιολογικά επιτεύγματα λάμβαναν χώρα σε θερμοκρασία δωματίου. Άντε, καί καμιά φορά μέσα σε καζάνια, σε βρασμό βιολογικών ιστών μαζί με βότανα. Εξ ού καί η επιλογή (διαμορφωμένων) σπηλαίων, ου μην καί κανονικών οικημάτων: να κρατάνε καλές συνθήκες, δηλ. δροσερή θερμοκρασία καί ξηρασία. Όπως πχ τα κελλάρια των κρασιών, ή το καλάθι της Πανδρόσου. Αντιθέτως, σήμερα η Βιολογία χρησιμοποιεί πάρα πολύ το ψυγείο καί τις υπερχαμηλές θερμοκρασίες.

Η Ρόδον, ειδικά, ως πρωθιέρεια της Γαίας, πρέπει ν’ ασχολούταν με βελτίωση σπόρων καί φυτικών ποικιλιών, όπως κάνουν καί σήμερα οι Βιολόγοι.

 

Το τελευταίο ερώτημα που προκύπτει, είναι το πώς όλοι αυτοί οι άνθρωποι επενέβαιναν στο μικροκοσμικό κηρύκειο / dna χωρίς μικροσκόπια. Πιστεύω πως ήδη είχαν πανάρχαιες γνώσεις (από κάπου – δεν το εξετάζουμε ακόμη), οπότε δούλευαν σε αφηρημένο επίπεδο – με άλλη διατύπωση, σε τεχνική «μαύρου κουτιού»: ξεκινούσαν μιά διαδικασία καί περίμεναν τ’ αποτελέσματα.

Τί σημαίνει «αφηρημένο επίπεδο»; Ένα παράδειγμα είναι η μελέτη της Αστρονομίας. Ας υποθέσουμε πως είσαι πρωτόγονος, ή τελείως άσχετος με το θέμα, καί ξεκινάς να μελετάς τα άστρα. Ωραία! Πλην όμως, τα άστρα γιά τις 12 ώρες της ημέρας χάνονται. Εάν, λοιπόν, δεν υποθέσεις νοερώς πως τα άστρα εξακολουθούν να βρίσκονται στον ουρανό (καί να κινούνται), παρά το ότι δεν μπορείς να τα δείς, τότε δεν μπορείς να προχωρήσεις στη σοβαρή μελέτη του θέματος. Θα σκέφτεσαι στην κυριολεξία ιστορίες με δράκους! Δηλ. ότι τη μέρα τ’  άστρα τα καταπίνει κάποιος κακός δράκος, ενώ το σούρουπο κάποιος καλός θεός (καί φίλος των ανθρώπων) του δίνει φάρμακο εμετού καί τα ξερνάει. Καί τα βλέπεις. (Αυτά δεν τά ‘βγαλα απ’ το μυαλό μου, είναι λαογραφικώς καταγραμμένες δοξασίες αρκετών πρωτογόνων φυλών.)

Αυτό ακριβώς είναι το αφηρημένο επίπεδο νοητικής εργασίας.

Η τεχνική «μαύρου κουτιού» είναι γνωστή σήμερα, κι έχει να κάνει με την είσοδο δεδομένων σε μιά πειραματική διάταξη (ή μηχανή), καί την έξοδο αποτελεσμάτων, χωρίς στο μεταξύ να βλέπουμε τί ακριβώς γίνεται μέσα στο μηχάνημα. Βέβαια, γιά την ίδια τη διαδικασία μπορούμε να κάνουμε υποθέσεις, ή όχι. Μπορούμε να βασιστούμε σε ήδη υπάρχουσα γνώση, ή όχι. Αυτές οι υποπεριπτώσεις όντως εφαρμόζονται καί οι δύο, ανάλογα τις περιστάσεις. (Πχ στα πειράματα του CERN.) Αλλά πιστεύω ότι πχ η Μήδεια έκανε όσα έκανε με την κλωνοποίηση του νεκρού αρνιού με τεχνική «μαύρου κουτιού» (καί γνωρίζοντας από πριν το αποτέλεσμα), κι αφήνοντας τη Φύση να κάνει τη «χαμαλοδουλειά» από μόνη της. (Όπως ακριβώς σήμερα βάζουμε τον υπολογιστή μας να ψάχνει, χωρίς εμείς να παρακολουθούμε τα μπίτς καί τα μπάϋτς.) Κι έτσι, δεν χρειαζόταν μικροσκόπιο.

 

Έτσι εξηγώ τα πράγματα. Μόνο μιά παρατήρηση, επειδή το εγχώριο Διαδίκτυο είναι γεμάτο από «προπονητές της κερκίδας» καί «ήρωες του καναπέ»: εάν δεν σας κάνει η δική μου συμπερασματική λογική, παρακαλώ μη με απασχολείτε με εξυπναδούλες καί κουβεντολογικές κόντρες. Να πάτε σε ποδιτσοστοές καί παρεμφερείς οργανώσεις (θεοσοφικές κτλ), να σας γεμίσουν το κεφάλι με «αλήθειες» εξ αποκαλύψεως, που τις εξέφρασαν διάφορες αυθεντίες (κατά κανόνα ανύπαρκτες – τύπου Νάγου καί Κούτ Χούμι), ύστερ’ από απ’ ευθείας συνομιλίες με τον Θεό. (Ή «τα πνεύματα», ή τον Οξαποδώ, ή ξέρω ‘γώ.) Εναλλακτικώς, μπορεί να σας κάνουν μέχρι κι η οργάνωση του Π-Σώρρα (με την υπερτεχνολογία καί τα δισεκατομμύρια), ή διάφορα παραμυθοβιβλία με τους Ψίψιλον. Τώρα, μάλιστα, αυτά τα τελευταία είναι ευκαιρία: λογικά, πρέπει να πουλιούνται στα καλάθια μπίρ παρά. (Αντί να πάνε κατευθείαν στην ανακύκλωση.)

 

Συνεχίζουμε με τις Ελληνικές μορφές που έχουν να κάνουν με φίδια. Σειρά έχει ο Ηρακλής. Ως μπέμπης έπνιξε δύο φίδια (ξεχωριστά), που του τά ‘στειλε η Θεά Ήρα από ζήλεια. (Αντί να ξεμαλλιάσει τη μάνα του.) Σωστόν το βρέφος! Εν αντιθέσει με το άλλο, το ελαφρώς χαλβαδέξ, τον Ερεχθέα, που τον είχε τυλίξει το φίδι γύρω γύρω κι αυτός ούτε κάν έβαλε τα κλάμματα.

(Αλλά κι αυτοί οι αρχαίοι ημών, ρέ παιδί μου, απαράδεκτοι! Τά ‘χαν τα μωρά χύμα με τα κωλόφιδα. Τα οποία φίδια, όπως θα ξέρετε, τα τραβάει πολύ το γάλα. Λογικό, λοιπόν, να πάνε αυτά απάνω στα μωρά, γιά να γλείψουν τα υπολείμματα του γάλακτος που βυζαίνει το μωρό. Έτσι κάνουν καί στα κοπάδια τα φίδια: πάνε καί βυζαίνουν τις προβατίνες!!!)

Αυτό, τώρα, το ερμηνεύω ως υπέρβαση της ανθρώπινης φύσης. Επειδή με τον Ηρακλή συμβαίνουν πολλά περίεργα, όπως πχ το ότι δεν έγινε δεκτός γιά μύηση στην Ελευσίνα. Μάλλον θέλει να δείξει ο μύθος ότι ο Ηρακλής ήταν προορισμένος γιά τα πολύ υψηλά, ήδη υπεράνθρωπος πριν γεννηθεί, καί γι’ αυτό δεν είχε ανάγκη των μυήσεων των κοινών θνητών.

Σημειωτέον πως υπάρχουν καί κάτι άλλες ερμηνείες του πνιξίματος των φιδιών (κι ευχαριστώ την Πολυμήδη, που τις ανέφερε). Μία απ’ αυτές είναι πως ο Ηρακλής έδωσε τέλος στη μητριαρχία (βλέπε τη Ρόδον με τα δυό της φίδια), κτλ κτλ. Αλλά δεν θα τις εξετάσω καθόλου.

Θ’ αναφέρω μονάχα ακόμη μία πιθανή ερμηνεία, πως το πνίξιμο δύο μονών φιδιών προοιωνίζει αυτό που έκανε ο ήρωας ως ενήλικος: σκότωσε τα -εκ βιολογικού «σκαλίσματος» προερχόμενα- τέρατα των Ατλάντων (πχ Λερναία Ύδρα), που λυμαινόντουσαν τον Ελληνικό χώρο.

 

Πάμε, τώρα, στον Ασκληπιό. Νά ‘τος εδώ, καμαρωτός-καμαρωτός με τη φιδόνα, δίκην Διός:

%ce%b1%cf%83%ce%ba%ce%bb%ce%b7%cf%80%ce%b9%cf%8c%cf%82

Θέλω να παρατηρήσω πως ο καλλιτέχνης παρουσιάζει ένα φίδι, που μάλλον δεν υπάρχει στον Ελλαδικό χώρο. Δεν παίρνω καί όρκο, δηλαδή, αλλά τόσο μεγάλο καί παχύ φίδι είναι απίθανο. (Εδώ, όμως, αναφέρεται ένα είδος φιδιού -πολύ συγκεκριμένα!- ως «φίδι του Ασκληπιού».) Πάντως, τα φίδια ( ; ) του Ασκληπιού σε αρχαιοελληνικά ανάγλυφα δεν είναι φίδια, αλλά φιδόμορφα θηλαστικά, καί ονομάζονται πωρίες. Χαρακτηριστικά τους: το ότι σηκώνονται «σούζα» κι έχουν μουσάκι.

Εικόνες τους, εδώ.

Οι πωρίες είναι μεγαλόσωμα ζώα, με κεφάλι μεγάλο σαν κατσίκας, ή κι ακόμη μεγαλύτερο. Έτσι, σαφώς διακρίνονται από τα κοινά φίδια. Σημειώστε πως υπάρχει αναφορά γιά θέαση μάλλον ενήλικα (μεγαλόσωμου) πωρία στη Χίο, τη δεκαετία του 1960. Το ζώο το σκότωσε με τη δαγκάνα του μηχανήματός του ένας χειριστής εκσκαφέα, που -κατά τη διάρκεια χωματουργικών εργασιών- σήκωσε μιά μεγάλη πέτρα καί το είδε να πετάγεται από κάτω. Δεν γνωρίζω τί απέγινε το κουφάρι του πωρία (αν το πήραν οι επιστήμονες να το μελετήσουν κτλ). Αλλά η μαρτυρία ήταν σαφής: το «φίδι» αυτό είχε μούσι.

(Γιά τους πρακτικώς σκεπτόμενους εξ ημών, το επόμενο λογικό ερώτημα είναι με τί τρέφεται ένα τέτοιο ζώο. Ειλικρινά, δεν γνωρίζω να σας απαντήσω.)

 

Ακόμη κι αν δεν απεικονίζεται πωρίας στο συγκεκριμένο άγαλμα της εικόνας μας, το σίγουρο είναι πως ο (ικανώτατος ως γιατρός) Ασκληπιός πήρε φόρα, κι άρχισε ν’ ανασταίνει νεκρούς – μέχρι που τον κεραυνοβόλησε ο Ζεύς, ως αντιβαίνοντα στην Συμπαντική Τάξη. Να τους ανασταίνει, ή να τους κλωνοποιεί; Το μονό φίδι στις αναπαραστάσεις συνηγορεί σαφώς υπέρ της δεύτερης εκδοχής.

(Με το μπαρδόν, βρέ Ασκληπιέ, σε σέβομαι απείρως, αλλά ο Ζεύς είχε δίκιο. Δηλαδή, τί θες; με το κακό παράδειγμα που έδωσες εσύ, να βρεθεί κανένας μιμητής σου να κλωνοποιήσει τον γέρο-Μητσ… έεεεπππ!!! δεν γράφω τ’ όνομα, να μην πάει κατά διαόλου το μπλόγκι! Πωπώωωω, συμφορά!!!… να ζή αιωνίως αυτό το άτομο!… τον ήπχαμεν γενναίως, με το συμπάθειο. Καί θέλω μεν να γελάσω, αλλά τέτοιο ενδεχόμενο δεν είναι καθόλου αστείο! Λόλ!!! 🙂 🙂 )

Κι όπως είπαμε, δάσκαλος του Ασκληπιού σ’ αυτά τα κόλπα ήταν ο (κρυπτόμενος στο μυθολογικό παρασκήνιο) Προμηθέας! Ο οποίος -μετά την απελευθέρωσή του- ακολούθησε σα σκυλάκι τον Ηρακλή στην Ελλάδα, καί δη στην ανατολική Θεσσαλία, όπου καί τελικά απεβίωσε καί τον θάψανε. Στο μεταξύ, όμως, συνέχιζε να βυσσοδομεί εναντίον των Ελλήνων. (Ο λύκος κι αν εγέρασε…)

Δε θα «βρεθεί» (διάβαζε: απελευθερωθεί απ’ τ’ ανήλιαγα σκοτάδια Βατικανείων καί παρεμφερών υπογείων μυστικών βιβλιοθηκών) τα προσεχή χρόνια τουλάχιστον το πρώτο μέρος της Αισχυλικής τραγωδίας του Προμηθέα, ο «Πυρφόρος»; Ου μήν καί το τρίτο, ο «Λυόμενος»; Πάτε ένα στοιχηματάκι πως ο Αισχύλος περιγράφει καμώματα του κυρ-Προμηθέα ίδια μ’ αυτά που περιγράφω εγώ εδωδάς; 🙂

Τέλος πάντων, προσωπική πεποίθηση είναι πως καί ο Ασκληπιός διέθετε βιολογικό εργαστήριο σε κάποιο σπήλαιο, διαμορφωμένο ως κάτοψη αστερισμού. Τώρα, γιά το πού βρίσκεται αυτό… Καί να τό ‘ξερα, δεν θα σας το έλεγα.

 

Όπως είναι λογικώς επόμενο, δεν θ’ αφήσουμε έξω από το εξεταστικό μας οπτικό πεδίο τον ίδιο τον Προμηθέα. Αυτός έχει κάνει τόσα πολλά με το μονό του φίδι, που δικαιούται ξεχωριστή συνέχεια στην ανάρτηση. Την οποία δεν μπορώ, αλλά καί δεν θέλω ν’ αποφύγω.

Στο κάτω-κάτω, απ’ αυτόν πήραμε την αφορμή γιά το μίνι-δοκίμιο «φιδολογίας» που παρουσιάζουμε.

(επόμενο)

 

Τα φίδια ως σύμβολα – 1

40 Σχόλια

(προηγούμενο)

arxigramma-Piριν ξεκινήσουμε, θέλω να ξεκαθαρίσω δυό πραγματάκια σχετικά με τα σύμβολα καί τους συμβολισμούς. Χωρίς την παραδοχή των οποίων είναι αδύνατο να προχωρήσουμε.

Το πρώτο, πως κάθε λαός ερμηνεύει τα σύμβολα όπως θέλει. Δεν ισχύει κατ’ ανάγκην μία κοινή παγκόσμια γλώσσα. Εδώ, καλά-καλά, δεν ισχύει η ίδια γλώσσα των συμβόλων γιά τα όνειρα σε δύο διαφορετικούς ανθρώπους! Πχ ο ένας τον γάμο σε όνειρο τον ερμηνεύει ως χαρά, ενώ ο άλλος ως …κηδεία. (Εντάξει, δεν θα κάνουμε τώρα τόσο βαθειά ανάλυση, ώστε ν’ αγγίξουμε πχ την ευθεία καί την αντίστροφη ερμηνεία των συμβόλων.)

Καί το δεύτερο, πως τα επίπεδα ερμηνείας του μύθου, ειδικά γιά την Ελλάδα καί τους λαούς που αυτή επηρέασε, είναι το πολύ τρία.

Μην πάτε μακριά, ρίξτε απλά μιά ματιά στις λέξεις της Ελληνικής: οι έννοιες που κουβαλάνε, ποτέ δεν είναι πάνω από τρείς. (Πχ «τέλος» σημαίνει τον τερματισμό, αλλά καί τον φόρο. Δύο έννοιες.) Έτσι ακριβώς γίνεται καί στους μύθους: έχουν το πολύ τρία συμβολιστικά επίπεδα.

Καί γιά να προλάβω τους εξυπνάκηδες «ψαγμένους» νεοεποχίτες: εάν το παρακάνουμε με τα συμβολιστικά επίπεδα, τότε είναι τόσες πολλές οι «νευρικές συνάψεις» που δημιουργούνται μεταξύ των επιπέδων, που χανόμαστε. Κι ο μύθος καταντάει γενικόλογος κι άχρηστος. Απλοί κανόνες συνδυαστικής! Έτσι, κάτι γιά «εφτά επίπεδα ερμηνείας» κτλ κτλ εμένα μου ακούγονται τελείως ανεδαφικά. Απλά χαμογελάω με τους ανθρώπους που το παίζουν μύστες, αλλά δεν μπορούν να κάνουν ούτε απλές σκέψεις γιά τις συνέπειες των όσων ισχυρίζονται.

 

Τούτων ειπωθέντων, ας δούμε τί συμβολίζει το φίδι στον διευρυμένο Ελληνικό κόσμο.

Όλοι συμφωνούν απάνω-κάτω πως στις παγανιστικές εποχές (πχ αρχαία Ελλάδα) το φίδι ήταν σύμβολο αρχαίας σοφίας (πήγα να γράψω «σ-οφίας»! 🙂 ), θεραπείας, καί καμιά φορά κάτι σαν δαίμων φύλακας του σπιτιού ή του ναού από κακούς ξένους («οικουρός όφις»). Ενώ, αντίθετα, στον χριστιανισμό το φίδι είναι σύμβολο του κακού (καί του Κακού), που πρέπει να πατηθεί από κάτω. Μάλιστα, πολλοί ξέρω ‘γώ σατανιστές καί διάφοροι άλλοι τέτοιοι υιοθέτησαν το φίδι ως σύμβολο σε ταττουάζ, εμβλήματα, κτλ κτλ. Συμφωνώντας -εμμέσως πλήν σαφώς- με τον χριστιανισμό, τον οποίο κατά τ’ άλλα απορρίπτουν!

Ας δούμε, όμως, διάφορες περιπτώσεις φιδιών-συμβόλων της αρχαίας Ελλάδας.

Πρώτο καί καλύτερο, το κυρήκειο του θεού Ερμή:

%ce%ba%cf%85%cf%81%ce%ae%ce%ba%ce%b5%ce%b9%ce%bf

Δύο φίδια περιπεπλεγμένα καί συμμετρικώς αντικρυστά.

Σας έχω πεί, όμως, ότι αυτά αντιπροσωπεύουν επίσης την «κατερχόμενη» καί την «ανερχόμενη» εξάδες ουρανίων σωμάτων, που κυριαρχούν στα ζώδια.

%ce%b6%cf%89%ce%b4%ce%b9%ce%b1%ce%ba%cf%8c%cf%82-%cf%80%ce%bb%ce%ae%cf%81%ce%b7%cf%82

Αυτό είναι το λεγόμενο «μακροκοσμικό κηρύκειο», διότι από το 1953 καί μετά πολλοί αναγνώρισαν (ορθότατα) καί τη διπλή έλικα του dna επάνω στο («μικροκοσμικό») κηρύκειο.

dna-%ce%b4%ce%b9%cf%80%ce%bb%ce%ae-%ce%ad%ce%bb%ce%b9%ce%ba%ce%b1

 

Πάμε, τώρα, σε μιά άλλη χαρακτηριστική περίπτωση της αρχαίας Ελλάδας:

%cf%81%cf%8c%ce%b4%ce%bf%ce%bd-%ce%b1%cf%81%cf%87%ce%b9%ce%ad%cf%81%ce%b5%ce%b9%ce%b1

Η Ρόδον, αρχιέρεια της Γαίας, η βλακωδώς αποκαλούμενη «θεά των όφεων». Η Ρόδον κρατάει δύο οχιές (θυμηθήτε όσα λέγαμε γιά την οχιά στην προηγούμενη συνέχεια), αλλά προσέξτε: ξεχωρισμένες!

Αυτή ακριβώς τη λεπτομέρεια να τη θυμάστε, διότι αποκαλύπτει πάρα πολλά. Από τώρα σας λέω το συμπέρασμα, το οποίο φυσιολογικά προκύπτει αφού μελετήσουμε όλα τα συμβολιστικά μας δείγματα:

  • Φίδια ενωμένα καί συμμετρικά = μορφές ζωής κι ενέργειας κατά φύσιν.
  • Φίδια ξεχωριστά, ή ένα φίδι μεμονωμένο = μορφές ζωής κι ενέργειας παρά φύσιν.  (Ή σχεδόν.) Δηλαδή, επέμβαση στο dna, κλώνοι, κτλ.

Η Ρόδον όντως σκάλιζε το dna μέσα στον Λαβύρινθο, ο οποίος ήταν το βιολογικό της εργαστήριο. Το οποίο ήρθε μετά ο Μίνως καί το μαγάρισε, με τον παρά φύσιν Μινώταυρο. (Θυμηθήτε ότι κι από το σώμα του Μίνωα έβγαιναν φίδια, «ασθένεια» από την οποία τον θεράπευσε η σύζυγός του Πασιφάη.)

Δεν θα σας αναλύσω τώρα το πώς το γνωρίζω αυτό, αλλά… μήπως έκανε κανείς καμιά έρευνα, γιά το αν ο φερόμενος σήμερα ως Λαβύρινθος μοιάζει με κανέναν αστερισμό; (Ούτ’ αυτό θα το αναλύσω τώρα.) Αν ναί, όντως είναι ο …σωστός Λαβύρινθος.

(επόμενο)

 

Ποιός ανακάλυψε πραγματικά το dna; – 2

4 Σχόλια

(προηγούμενο)

arxigramma-Oήρωάς μας (με μηδενισμένη πλέον τη θέλησή του) άρχισε ν’ απαντάει στις ερωτήσεις. Λογικές στην αρχή, παράλογες ( ; ) κατόπι. Ποιός είναι, γιατί ήθελε να γίνει μέλος της «υπερεσίας», κτλ.

Όμως, αυτά δεν ενδιέφεραν την ομάδα των ανακριτών, παρεκτός γιά καθαρά τυπικούς λόγους. (Να συμπληρωθούν τα προβλεπόμενα έντυπα καί να μπουν στο αρχείο.) Πολύ σύντομα, ο άνθρωπός μας αποκάλυψε λίαν ενδιαφέροντα πράγματα… Το πιό «καθημερινό», πως στην προηγούμενη ζωή του ήταν Έλληνας – ένα πλουσιόπαιδο από την Καβάλα, που πέθανε δύο χρόνια πριν ξαναγεννηθεί από φυματίωση, αποτέλεσμα της άστατης ζωής του στο Παρίσι.

Αργότερα, τους είπε πως είναι μετενσάρκωση του Ιάσονα (ναί, του γνωστού), κι ακόμη αργότερα πως ήταν μέλος μιάς κάποιας «Γαλάζιας Αδελφότητας», τον καιρό της Ατλαντίδας…

Επί τόση ώρα, οι έμπειροι ιεροεξεταστές συγκρατούσαν τα χασμουρητά τους. Στο άκουσμα των περί μετενσαρκώσεως του Ιάσονα συγκράτησαν το γέλιο τους – αν καί συνέχισαν να καταγράφουν τα πάντα, ως είθισται στις «υπερεσίες». Αλλά η λέξη «Ατλαντίδα» τους έβαλε φωτιά στον κώλο, επενεργώντας σα δέκα καφέδες μαζεμένοι. Πλέον, οι ερωτήσεις των ανακριτών δεν προλάβαιναν να πάρουν σειρά, καί ήταν καθαρά αυτοσχεδιαζόμενες της στιγμής.

 

Κάποια στιγμή, ο ήρωάς μας τους εξήγησε ότι το σχήμα του μικροσκοπικού γενετικού υλικού, που έδινε τις κληρονομικές ιδιότητες, ήταν σα φίδιπράγμα που ήξεραν πολλοί παλαιοί πολιτισμοί, καί το απεικόνιζαν. Νά, καλή ώρα όπως άμα πεταχτεί κανείς 8 μίλια παραδίπλα απ’ το Τσέλτεναμ (δηλ. την έδρα της «υπερεσίας»), στο Γκλώστερ, εκεί κοντά…

%cf%84%cf%83%ce%ad%ce%bb%cf%84%ce%b5%ce%bd%ce%b1%ce%bc-%ce%b3%ce%ba%ce%bb%cf%8e%cf%83%cf%84%ce%b5%cf%81

…ανάμεσα στα θαυμάσια βιτρώ του καθεδρικού ναού του Γκλώστερ, θα δεί καί την εκδίωξη του Αδάμ απ’ τον Παράδεισο:

%ce%b5%ce%ba%ce%b4%ce%af%cf%89%ce%be%ce%b7-%ce%b1%ce%b4%ce%ac%ce%bc-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%ac%ce%b4%ce%b5%ce%b9%cf%83%ce%bf

Το φίδι στη ράχη του έχει γεωμετρικά σχέδια… λοιπόν, κάπως έτσι είναι καί το υλικό που δίνει τις κληρονομικές ιδιότητες. Οι κουκκίδες των σχεδίων είναι οι χημικές ενώσεις που περιέχουν τη γενετική πληροφορία – πχ ποιό παιδί είναι ξανθό, ποιό μελαχροινό, κτλ κτλ κτλ.

(Παρένθεση: από τα φίδια της Ευρώπης καί των κοντινών περιοχών, γεωμετρικά σχέδια στο δέρμα της έχει κατ’ εξοχήν η οχιά.

%ce%bf%cf%87%ce%b9%ce%ac

Η οποία συνήθως στις λαϊκές καί θρησκευτικές παραδόσεις ταυτίζεται με το φίδι των πρωτοπλάστων.

Μήπως, τώρα, σας λέει κάτι η έκφραση «γεννήματα εχιδνών»; Μήπως η έκφραση αυτή έχει καί δεύτερη ανάγνωση;

Αν δεν το πιάσατε ακόμη το υπονοούμενο, περιμένετε την επόμενη συνέχεια του παρόντος.)

 

Παρένθεση: Κατά καιρούς, διαβάζω τα γραπτά διαφόρων δήθεν «ψαγμένων», που λένε ότι το φίδι αντιπροσωπεύει τον φαλλό ή/καί το σέξ… αλλά η Εκκλησία έρχεται σε δύσκολη θέση να μιλάει γιά τέτοια πράγματα. Κι έτσι, δεν μιλάει γιά σέξ καί μαλαπέρδες, αλλά γιά τον Οξαποδώ, κτλ κτλ κτλ.

Έ, λοιπόν, ειλικρινά δεν γνωρίζω πόσο μεγάλη είναι η παγκόσμια ηλιθιότητα! Θα το παραχοντρύνω, αλλά δεν αντέχω άλλο. Θα τους κράξω αγρίως.

Δεν ξέρω αν αυτοί οι «ψαγμένοι» -με το συμπάθειο- τον έχουν σα φίδι, ή σαν την ουρά του γουρουνιού…

%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%ac-%ce%b3%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%bf%cf%85%ce%bd%ce%b9%ce%bf%cf%8d

…αλλά το περιεχόμενο του δικού μου βρακιού (από μπροστά) είναι ελαφρώς καμπύλο προς τα κάτω, εκτός από τις στιγμές …έμπνευσης, οπότε γίνεται τελείως ευθύγραμμο λοξώς προς τα πάνω.

Όθεν, το φίδι δεν είναι ο φαλλός. Είναι αυτό-που-βγάζει-ο-φαλλός. (Στο τέλος, όταν τελειώσει …η έμπνευση.) Μεγεθυμένο καμιά εκατοστή χιλιάδες φορές.

Αυτά περί «ψαγμένων». Άειντε, που μας έφαγαν οι νεοεποχίτικες εξ αποκαλύψεως «αλήθειες», που αδρανοποιούν τη σκεπτική ικανότητα ακόμη περισσότερο! Ήταν που ήταν στραβό το κλίμα, τό ‘φαγε κι ο νεοεποχίτικος γάϊδαρος (Κρ-όνος)!

 

Αυτά είπε -μεταξύ των άλλων- ο ήρωάς μας. Τώρα, οι χοντροκέφαλοι πράκτορες της «υπερεσίας» δεν ήξεραν από τέτοια, επομένως δεν μπορούσαν να ελέγξουν την ορθότητά τους, κι έτσι περιορίστηκαν στο να καταγράψουν τα πάντα με προσήλωση μεσαιωνικού καλογήρου. (Που θά ‘λεγε κι ο Εμμανουήλ Ροϊδης.)

Η συνέχεια, όμως, αποδεικνύεται λίαν συναρπαστική. Σαν …μυθιστόρημα.

Ο χαρισματικός Μιχαήλ Βέντρις (διότι περί αυτού πρόκειται, όπως -πιστεύω- ήδη καταλάβατε)…

%ce%bc%ce%b9%cf%87%ce%b1%ce%ae%ce%bb-%ce%b2%ce%ad%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%b9%cf%82

…γιά κάποιους λόγους αμέσως μετά αδρανοποιείται ως πράκτορας. Μάλιστα, παρά τον πρώϊμο γάμο του καί την εγκυμοσύνη της συζύγου του στο πρώτο τους παιδί, στέλνεται να υπηρετήσει στα βομβαρδιστικά ως ραδιοναυτίλος, ειδικότητα που επέλεξε ο ίδιος. (Δεν έβρισκε το πιλοτάρισμα τόσο ενδιαφέρον, όσο το να βρίσκει τον δρόμο του αεροσκάφους στο σκοτάδι, με μόνη βοήθεια το μυαλό του καί τα σχεδιαστικά όργανα – διαβήτες, κτλ. Πού οι δορυφόροι καί τα gps τότε!…)

(Παρένθεση: οι Άγγλοι, κατά τον Α’ ΠΠ σε κάποια στιγμή είχανε ξεμείνει από στρατιώτες. Κι έτσι, στείλανε στο μέτωπο όποιον έβρισκαν! Πχ ηλικίες ακόμη καί πάνω από 50 ετών, όπως καί παντρεμένους με παιδιά. Όμως, η κατάταξη τέτοιων ανδρών είχε ως αποτέλεσμα να σκοτωθεί ο ήδη στα 27 του διάσημος φυσικός -αν καί γνωστός από τις εργασίες του στη Χημεία- Μόζλυ, κι από τότε ψηφίστηκε νόμος να μην πηγαίνουν στην πρώτη γραμμή του μετώπου τέτοιοι στρατιώτες.

Η πλάκα είναι πως ο Μόζλυ, ο οποίος σκοτώθηκε στην -καταστροφικής ηλιθιότητας «έμπνευση» του Τσώρτσιλλ- μάχη της Καλλίπολης, πήγε ως εθελοντής.)

Τα βομβαρδιστικά τύπου «Λάνκαστερ», όμως, είχαν ένα σοβαρώτατο σχεδιαστικό μειονέκτημα: από κάτω, από την «κοιλιά» τους, δηλαδή, ήτανε «τυφλά». Δηλαδή, σε αντίθεση με τα Β-17 των ηπαπαραίων, δεν είχανε πολυβόλο από κάτω, ούτε άνθρωπο να κάνει διόπτευση καί να ειδοποιεί γιά κίνδυνο. Κι έτσι, τα Μέσσερσμιτ-109 των  Γερμαναράδων, γνωρίζοντας το μυστικό, πλησίαζαν τα Λάνκαστερ από κάτω, από την «τυφλή γωνία», καί τα θερίζανε. Βοηθούσης καί της νύχτας (διότι οι Άγγλοι διεξήγαγαν νυχτερινούς βομβαρδισμούς από χαμηλό ύψος), το αποτέλεσμα υπήρξε καθαρό μακελειό. Ο Μιχαήλ Βέντρις ήταν μέσα στα λίγα πληρώματα των Λάνκαστερ, που το τέλος του Β’ ΠΠ τα βρήκε σώα καί αβλαβή.

Τώρα, γιατί να θέλει η «υπερεσία» να στείλει σε αποστολή σχεδόν αυτοκτονίας έναν τέτοιον άνθρωπο, ουδείς γνωρίζει. Μάλλον θέλανε να τον βγάλουν απ’ τη μέση, μη τυχόν καί θυμηθεί ο ίδιος όσα ήξερε στο βαθύ του ασυνείδητο… τα οποία προφανώς μετά το τέλος της ανάκρισης θεωρήθηκαν άκρως διαβαθμισμένα.

 

Ο Βέντρις έκανε καί δεύτερο παιδί, αποστρατεύτηκε μετά τη Δίκη της Νυρεμβέργης (όπου συμμετείχε ως διερμηνέας, καθ’ ό γλωσσομαθής), κι ασχολήθηκε με την πολιτική του ζωή πλέον. Έμεινε ανενόχλητος (τουλάχιστον εμφανώς) από την «υπερεσία» γιά όλ’ αυτά τα χρόνια, ακόμη καί μέχρι το 1952, που ανακοίνωσε από το ραδιόφωνο του BBC την τελική επιτυχία του στο διάβασμα της Γραμμικής Β’.

Μόνο που, όταν τον Απρίλιο του 1953 ανακοινώθηκε η ανακάλυψη του σχήματος του dna, «κάποιοι» θυμήθηκαν τις υπεραπόρρητες απαντήσεις της ανάκρισης του 1941… κι έπαψαν να θεωρούν καταγέλαστες ανοησίες όσα δεν δεχόντουσαν τότε. (Πχ τη μετενσάρκωση του Ιάσονα.) Ο Μιχαήλ Βέντρις θα ξανάμπαινε σε μιά χρυσή φυλακή, όπως τότε με τη «Γαλάζια Αδελφότητα». Κι έτσι, τον «ξαναθυμήθηκαν», σα φιλαράκια απ’ τα παλιά.

Μόνο που λογάριασαν χωρίς τον ξενοδόχο. Ο ΜΒ, γνωρίζοντας άριστα τί καθήκια ήταν (ειδικά ο «χειριστής» του, συνταγματάρχης …Κατιτίς… – ένθα ο «χειριστής» ενός πράκτορα στις «υπερεσίες» είναι μία σχετικά ευγενική έκφραση, αντί της λέξεως «νταβατζής»), κατάλαβε πως μία μονάχα διέξοδος υπήρχε. Το καντήλι του τέλειωνε.

Ο έρμος ο φορτηγατζής που ξεπάρκαρε κάθετα στον δρόμο, τις πρώτες πρωϊνές ώρες της Πέμπτης, 6 Σεπτεμβρίου 1956, παρά το ψήσιμο που έφαγε στις ανακρίσεις της Αστυνομίας, δεν ήξερε τίποτε καί δεν έφταιγε σε τίποτε. Ο ΜΒ, που όλη τη νύχτα οδηγούσε με τέρμα τα γκάζια, έπεσε πάνω του, διότι απλά επιζητούσε τον θάνατό του – αλλά όχι την αυτοκτονία του, αν καταλαβαίνετε τη διαφορά.

 

Πολλά περισσότερα θα μπορούσαμε να προσθέσουμε εδώ. Είπαμε, τα περιστατικά της εμπλοκής του ήρωά μας με τις «υπερεσίες» συναποτελούν σκέτο μυθιστόρημα, μπροστά στο οποίο ωχριά η φαντασία. Όπως πχ θα μπορούσαμε ν’ αναφέρουμε την αιθερική δεσμευτική «σφραγίδα» των Ατλάντων, που βάζανε σ’ όλα τα μέλη της «ΓΑ» γιά να μην τους φύγουνε (καί ναί, με τον ίδιο τρόπο που χρησιμοποίησαν τα πρακτόρια της αγγλίτσας – ύπνωση με ναρκωτικά κτλ). Ή την αντίστοιχη, που εμπνεύστηκαν κι έβαλαν εκείνη τη στιγμή μέσα στο μυαλό του ΜΒ οι ανακριτές. (Είναι καί οι δυό σπασμένες σήμερα, από τις 28 Ιουλίου 2014. Τη μέρα της αποκορύφωσης των Παναθηναίων.)

Ή ένα μυθιστόρημα που κυκλοφόρησε προ ετών στη χώρα μας, που περιγράφει πολλά απ’ όσα σας είπα. Το πλουσιόπαιδο απ’ την Καβάλα που γίνεται πράκτωρ, που συναντάει τον Μιχαήλ Βέντρις μαζί με τον …Ιάσονα (όχι τον τότε, αλλά κάποιον γιατρό μ’ αυτό το όνομα), κτλ κτλ κτλ. Τώρα, βέβαια, έχετε το δίκιο σας: η προέλευση τέτοιων πληροφοριών δεν εξηγείται εύκολα, παρεκτός αν δεχθούμε ότι «κάποιοι» άνοιξαν «κάποια» συρτάρια, κι έδωσαν τίποτε φωτοτυπίες στον καλό συγγραφέα, μπας καί ξυπνήσουν οι αναμνήσεις στον μετενσαρκωμένο ΜΒ. (Που τον ξαναψάχνουν εναγωνίως οι «υπερεσίες» της Χέρ Μάτζεστυ’ζ γραίας κάργιας – σκαλώσανε τα παλληκάρια σε κάτι προβληματάκια, καί χρειάζονται το μυαλό που θα τους ξελασπώσει.)

Κι εγώ; Πού τα ξέρω αυτά, εγώ; Πού τα ξέρω, έ;… Ά, εγώ δε θέλω να βλέπω τις «υπερεσίες» ούτε ζωγραφιστές! Εμένα αυτά μου τα σφύριξαν διάφορα πουλάκια! Διότι, όλα κι όλα, είμαι ερασιτέχνης οιωνοσκόπος, καί παρακολουθώ συστηματικά τα πτηνά, πώς κάνουν τσίου-τσίου.

Αν, τώρα, δεν πείθεστε με τα παραπάνω, κανένα πρόβλημα! Θεωρήσετε πλούσια καί τη φαντασία του συγκεκριμένου συγγραφέα, καθώς καί τη δική μου. Καί διαβολική σύμπτωση το ότι οι πληροφορίες ταυτίζονται.

Αν μη τί άλλο, εγώ ξέρω πως στη ζωή του ΜΒ υπάρχει η σκοτεινή περίοδος από Νοέμβριο 1940 μέχρι καλοκαίρι του 1941, καί προσπαθώ να συμπληρώσω το κενό. Βλέπετε, έχει κυκλοφορήσει η φήμη πως πράγματι ήταν πράκτωρ, καί πως από την εμπειρία του στο σπάσιμο των Γερμανικών κωδικών συνομιλιών κατάφερε κι «έσπασε» καί τη Γραμμική Β’. Πλην όμως, ο ΜΒ δεν υπηρέτησε στο Μπλέτσλυ Πάρκ, όπου γινότανε αυτή η δουλειά… αν καί το αφεντικό τόσο του προσωπικού του Μπλέτσλυ Πάρκ, όσο καί το δικό του, ήταν η ίδια ακριβώς «υπερεσία».

Τελειώνοντας, να πούμε καί τον καλό τον λόγο: τα μέντιουμ, που έχουν στο μισθολόγιο οι «υπερεσίες» της αγγλίτσας, έκαναν πολύ καλή δουλειά. Μάντεψαν επιτυχώς το 80% της περιγραφής του μετενσαρκωμένου σήμερα ΜΒ. Μπράβο, ρέ! Δικαιολογείτε απόλυτα τα λεφτά που τσεπώνετε απ’ τους Άγγλους φορολογούμενους.

 

Να πούμε, όμως, καί κάτι άλλο:

Λεβέντες, ο Συμπαντικός Νόμος ισχύει ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ!!! Δεν ισχύει μονάχα γιά τη φτωχολογιά, ενώ τζιούζ, ποδίτσες, κι Άγγλοι αριστοκράτες βγάζουν διαρκώς την ουρίτσα τους απέξω – καί δεν τρέχει τίποτε. Εν άλλαις λέξεσιν, τα κάρματα καί τ’ άρματα πιάνουν καί τα καθάρματα.

Βάλτε το καλά αυτό στα μικρά μυαλουδάκια σας, επειδή ο τότε «χειριστής» του ΜΒ σήμερα -μετενσαρκωμένος- αργοπεθαίνει (αν δεν ψόφησε ήδη) στα βρώμικα πεζοδρόμια μιάς Ευρωπαϊκής πρωτεύουσας, κατατρυπημένος απ’ τις σύριγγες. Κι ενθυμούμενος -ανάμεσα στις εφιαλτικές εικόνες που βλέπει απ’ την «άσπρη»- ποιός ήταν κάποτε καί τί έκανε. Παίρνει από τώρα μιά πρόγευση απ’ την Κόλαση, παναπεί. (Στην «πρωτεύουσα της Αλχημείας» βρίσκεται, αν απορείτε.)

Αυτά, ως απάντηση στις προσφάτως εντεινόμενες προσπάθειες της αγγλίτσας να ξανακάνει δικό της προτεκτοράτο την πατρίδα μου, την Ελλάδα. (Δες πχ εδώ.)

Τώρα, αν θεωρείτε πως λέω μαλακίες, καί πως πάω ν’ αντιμετωπίσω την (καί πυρηνική δύναμη ούσα) αγγλίτσα με φαντασιοπληξίες, δικαίωμα σας. Αν σας ικανοποιεί αυτό, δεν σας στερώ τη χαρά.

 

Ωραία, λοιπόν… Μέχρις εδώ το εμπεδώσατε: ο Μιχαήλ Βέντρις απο- (ανα-) κάλυψε πρώτος (υπό απίθανες συνθήκες) στην εποχή μας τη δομή του μορίου του dna. «- Καί λοιπόν;» θα ρωτήσετε. Κάποιος θα τό ‘κανε κάποια στιγμή. Ο τρόπος, όμως, που μαθεύτηκε η πληροφορία αυτή, μας οδηγεί αλλού.

Πάμε, επομένως να δούμε τί σημαίνουν όλ’ αυτά στην πράξη.

Όπως ακριβώς στις επιστήμες: παρατηρούμε, βγάζουμε τα πρώτα συμπεράσματα, καί ξαναγυρίζουμε πίσω στις (κατευθυνόμενες, πλέον) παρατηρήσεις, να δούμε αν είμαστε στον σωστό δρόμο.

(επόμενο)

Ποιός ανακάλυψε πραγματικά το dna; – 1

15 Σχόλια

arxigramma-Kάθεστε καλά; Θά ‘πρεπε.

Σήμερα θα μάθετε μερικές παρασκηνιακές «λεπτομέρειες» από την σύγχρονη ανακάλυψη του dna. Αλλά ταυτόχρονα ετοιμαστήτε να πιάσετε στα χέρια σας τη φωτιά του Προμηθέα!

Όπως ήδη καταλάβατε, συνεχίζουμε τη σειρά του μυθιστορήματος. Πάλι με πραγματικά στοιχεία.

 

1. Τα σκοτεινά χρόνια

Στη ζωή αρκετών ιστορικών προσώπων υπάρχει μία σκοτεινή περίοδος. Συνήθως κατά τη νεότητά τους, όπου ιστορικώς αποκρύπτονται δάσκαλοι κι επιρροές – που ενδεχομένως αργότερα θα έφερναν σε δύσκολη θέση τον μαθητευόμενο. Καί γιά να γίνω σαφής, παραδείγματα:

  • Χριστός.

Το μέγιστο παράδειγμα αυτού που ισχυρίζομαι. Από τότε που ήταν μωρό καί έφυγαν οικογενειακώς στην Αίγυπτο, εμφανίζεται μία φορά δωδεκαετής να διδάσκει «στον ναό» (του Κρόνου; ), καί μετά από άλλα 18 χρόνια άρχισε να διδάσκει ανοιχτά.

Μόνον εικασίες μπορούμε να κάνουμε γι’ αυτά τα «σκοτεινά» χρόνια. Θέλετε τη γνώμη μου; επισκέφθηκε κάποια Ελληνικά θρησκευτικά κέντρα, ενδεχομένως κι Αιγυπτιακά, πήρε οδηγίες από τους ιερείς καί τις ιέρειες, κι αντάλλαξε γνώμες.

Ξέρω, τίποτε απ’ αυτά δεν αποδεικνύεται. Σωστά. Αλλά μή μου πήτε ότι τόσα χρόνια έφτιαχνε …έπιπλα στην πατρική βιοτεχνία «Ιωσήφ καί Υιός ΟΕ»!

  • Μέγας Αλέξανδρος

Με το που σύναξε τους Πανέλληνες καί τους είπε να ετοιμαστούν γιά εκστρατεία στην Περσία, …χάθηκε. Επί τέσσερα χρόνια, κανείς δεν ήξερε πού βρίσκεται. (Ούτε σήμερα ξέρει.) Το ωραίο είναι πως ούτε κάποιος από το στράτευμά του μίλησε αργότερα. Δεν ξέρω με ποιόν τρόπο το κατάφερε (τους όρκισε στο ύδωρ της Στυγός; ποιός να ξέρει…), αλλά το πέτυχε.

Λεπτομέρεια: εκτός από παράδειγμα ιστορικού προσώπου με σκοτεινή περίοδο, ο Αλέξανδρος είναι κι αντιπαράδειγμα ηγεμόνα, που απουσίασε επί απαράδεκτα μακρό χρόνο από την έδρα του.

Κυκλοφόρησε η φήμη ότι πολεμούσε τους Πάρθους… καί λίγο αργότερα κυκλοφόρησε η φήμη ότι σκοτώθηκε. Τότε ξεσηκώθηκαν περιχαρείς οι αντιμακεδονικές πολιτικές φατρίες σ’ όλη την Ελλάδα, κι έδιωξαν τις Μακεδονικές φρουρές. Πρωτοστάτες στα σχετικά γεγονότα οι Θηβαίοι (καί, πάω στοίχημα, με «μαναφούκια» των Γεφυραίων της περιοχής), που φαίνεται πως βιαιοπράγησαν κιόλας.

Έλα, όμως, που ο Μεγάλος ζούσε… καί τά ‘μαθε αυτά… καί κατέβηκε κάτω, κι έκανε τη Θήβα οικόπεδο. Πλην «οικίας Πινδάρου του μουσοποιού».

  • Ιάσων

Από ηλικίας 6 ετών μέχρι τα 24 του θεωρητικώς μαθήτευε στον κένταυρο Χείρωνα. Αλλά, μέσα σε τόσα χρόνια, πολλά μπορούν να συμβούν.

Όπως ένα προπαρασκευαστικό ( ; ) ταξίδι μέχρι την Αία, μόνος του. Όπως, πολλούς αιώνες αργότερα, κι ο…

  • Κολόμβος

Ελάχιστα είναι γνωστά, τόσο γιά την καταγωγή του, όσο καί γιά τη νεότητά του. Πιθανώτατα έκανε κι άλλο -πλην των τεσσάρων ιστορικώς γνωστών- ταξίδι προς την Αμερική, γύρω στα 1485, «ανεπίσημο» καί υπό άκρα μυστικότητα. Πιθανώτατα υπό την αιγίδα κάποιων κύκλων της Καθολικής Εκκλησίας.

Βρέθηκε κάποια επιστολή προς αυτόν, από κάποιον υψηλό καθολικό ιερωμένο, που γράφει γιά το «…πόσο αμοιβαίως εποικοδομητικό υπήρξε το προ ετών ταξίδι σας».

  • Χίτλερ

Καί μιλάμε γιά τον 20ο αιώνα, πλέον – τον αιώνα της εικόνας καί της πληροφορίας! Όχι γι’ αρχαίες περιόδους, ή μεσαιωνικές.

Επί ένα εξάμηνο, από την άνοιξη μέχρι το φθινόπωρο του 1921 (αν θυμάμαι καλά), είχε εξαφανιστεί. Δεν τον έβρισκε κανένας ούτε στο σπίτι του, ούτε στο δεύτερο σπίτι του, τα γραφεία του DAP (Γερμανικό κόμμα εργασίας – αργότερα NSDAP, Εθνικοσοσιαλιστικό κτλ).

Ο ιδρυτής του DAP, ο κλειδαράς Ντρέξλερ, σε έξαλλη κατάσταση ζητούσε τη διαγραφή του Χίτλερ, προφανώς υποψιασθείς ότι πρόκειται γιά χαφιέ. Τον συγκράτησαν, όμως, διάφοροι «ψύχραιμοι» (πάντα βρίσκονται κάτι τέτοιοι, βλέπετε), κι ο Χίτλερ δεν διεγράφη. Μάλιστα, αργότερα την ίδια χρονιά έγινε αρχηγός του κόμματος.

Όμως, στο αξιολογώτατο πόνημα του μοναχού Δωροθέου βρίσκουμε μία πιθανή απάντηση: ότι το κάθαρμα πήγε στη Φραγκφούρτη, όπου πήρε την «ευλογία» του Ρότσιλντ – κι ίσως δέχθηκε καί περιτομή.

 

Τέλος πάντων, πιστεύω πως το πιάσατε το νόημα: «σκοτεινή περίοδος».

 

2. Η παραδεδεγμένη «ανακάλυψη» του dna

Η ερώτηση «ποιός ανακάλυψε το dna;» (εννοείται, στη σύγχρονη εποχή), δεν έχει απάντηση. Όσο κι αν σας φαίνεται παράξενο. Ή, καλύτερα, δεν έχει απάντηση, που να δείχνει συγκεκριμένο πρόσωπο. Το dna το ανακάλυψαν διάφορες ανώνυμες νοσοκόμες κατά τη διάρκεια του Αμερικανικού Εμφυλίου (1861-1865), όταν σε μεταχειρισμένες γάζες τραυματιών παρατήρησαν ένα είδος «μούχλας»… που κανονικά «δεν έπρεπε» να υπάρχει. (Δυστυχώς, αυτή τη στιγμή αδυνατώ να ξαναβρώ ένα κατατοπιστικότατο διαδικτυακό άρθρο, που αναλύει όλη την ιστορική πορεία της ανακάλυψης.)

Η ερώτηση αυτή μοιάζει με την ερώτηση, που λέγεται ότι υπέβαλε μιά εταιρεία τηλεοπτικών παραγωγών στον κάθε ενδιαφερόμενο να συμμετάσχει σε τηλεπαιχνίδι της: «Ποιός βρήκε τον ηλεκτρονικό υπολογιστή;» Πιστεύω ότι οι πιό ψαγμένοι θα ανέφεραν τον Τζών Ατανάσωφφ, αλλά η σωστή απάντηση είναι: κανείς!!! Βλέπετε, ο ηλεκτρονικός υπολογιστής είναι παιδί πολλών πατεράδων, ενδεχομένως κι «ανωνύμων» πρακτικών εφευρετών (που ο καθένας έβρισκε κι από ένα εξάρτημα – άλλος το πληκτρολόγιο, άλλος την οθόνη, κτλ), άσε που προ του υπολογιστή του Ατανάσωφφ υπήρχαν ταμειακές μηχανές. Οι οποίες δεν είναι τίποτ’ άλλο, παρά  μικροί ηλεκτρονικοί υπολογιστές ειδικού προγραμματισμού. Άρα, ο φερόμενος ως εφευρέτης του ΗΥ δεν εφηύρε ούτε το υπολογιστικό κομμάτι του μηχανισμού. (Η όλη φασαρία στις ηπαπάρα γίνεται γιά το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας καί τα ντάλλαρζ, όχι γιά την ιστορική αλήθεια.)

Οι «στραβές» απαντήσεις σε κάτι τέτοιες ερωτήσεις, όμως, δυστυχώς γίνονται κοινό κτήμα, κι έτσι όλοι «ξέρουν» πως το dna το ανακάλυψαν οι Γουώτσον καί Κρίκ. Αλλά εμείς θα δώσουμε τη δική μας εκδοχή.

 

Μ’ ένα μικρό ψάξιμο στο Διαδίκτυο (σύνδεσμος 1, σύνδεσμος 2), μαθαίνουμε πως το περίεργο υλικό στις γάζες λίγο αργότερα ταυτίστηκε ως νέα (μη ανακαλυφθείσα μέχρι τότε) ουσία. Οι ακόλουθες χημικές αναλύσεις προσδιόρισαν την ποιοτική σύσταση (δηλ. πόσο τοις εκατό άνθρακα, πόσο τοις εκατό οξυγόνο, κτλ κτλ), κι ακόμη υστερότερα προσδιορίστηκε η ποσοτική σύσταση, δηλ. το βάρος του μορίου της ουσίας.

Επειδή, όμως, κάτι δεν πήγαινε καλά με το μοριακό βάρος (ήταν μεταβαλλόμενο κατά περίπτωση), οι επιστήμονες είχαν το ερώτημα τί είδους ουσία είναι αυτή – διότι δεν είχαν προηγούμενο ανάλογο. Σε τελική ανάλυση, ποιό ήταν το σχήμα του μορίου της ουσίας αυτής. Κι εδώ ακριβώς -το 1953- έδωσαν ( ; ) την απάντηση οι Γουώτσον καί Κρίκ, δηλ. περί του σχήματος του μορίου του dna. Απάντηση, η οποία ακόμη σήμερα βλακωδώς εκλαμβάνεται ως «ανακάλυψη» του dna.

 

Όμως, αν οι δύο νομπελίστες (τρείς, μαζί με τον Γουϊλκινς) δεν έδωσαν την απάντηση γιά το ποιό είναι το σχήμα του dna, τότε ποιός την έδωσε;

Το σωστό είναι «ποιά;».

Αυτό το πρόσωπο είναι η Ρόζαλιντ Φράνκλιν (σύνδεσμος 1, σύνδεσμος 2), χημικός καί πολύ καλή χειρίστρια του ηλεκτρονικού μικροσκοπίου. Λοιπόν, οι τρείς λεβέντες σφετερίστηκαν (εν αγνοίαι της) τις πολύ καλές φωτογραφίες του μορίου του dna, που είχε τραβήξει η Φράνκλιν με το ηλεκτρονικό μικροσκόπιο, όπου φαινόταν καθαρά η δομή της διπλής έλικας, καί ανακοίνωσαν την ανακάλυψη ως δική τους.

Την εποχή εκείνη, οι γυναίκες δεν είχαν καί πολλές ελπίδες ν’ ανελιχθούν στον ακαδημαϊκό τομέα. (Δες το θαυμάσιο βιβλίο: «Το παντελόνι του Πυθαγόρα» – κυκλοφόρησε καί στα Ελληνικά, από τις «Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης». Μόνο που η συγγραφέψ μας τα χαλάει στο τέλος, θέλοντας να φορέσουν «πυθαγορικά παντελόνια» κι οι γυναίκες επιστήμονες. Δικτατορία έναντι δικτατορίας, δηλαδή. Κι όχι να βρεί ο κόσμος την αρμονία καί την ισορροπία που του λείπει.) Διότι, ακόμη καί το Κέημπριτζ δεν δεχόταν φοιτήτριες, αλλά αναγκάστηκε να το κάνει (γιά να μη φανεί καθυστερημένο), εφ’ όσον ανέβηκε στον θρόνο της αγγλίτσας η σκατόγρια. Έτσι, πατώντας στην ανδροκρατική παράδοση, την πανέξυπνη Φράνκλιν την κλάσανε εντελώς (με το συμπάθειο) στο μερίδιο της δόξας – κι η ίδια ήταν αρκετά ευγενική ψυχή, ώστε να μην το κάνει θέμα.

Λεπτομέρεια: η Φράνκλιν ήταν η μόνη σχετική με το θέμα, καθ’ ό χημικός. Από την τριάδα των νομπελιστών, μονάχα ο Γουώτσον είχε κάποια σχέση (ζωολόγος). Λεπτομέρεια δεύτερη: οι Κρίκ καί Γουϊλκινς (φυσικοί) είχαν δουλέψει καί γιά τις «υπερεσίες» της αγγλίτσας κατά τη διάρκεια του Β’ ΠΠ.

Λεπτομέρεια τρίτη: η Φράνκλιν ήταν τζιού, αλλά κι η αλήθεια είναι αλήθεια καί το δίκιο είναι δίκιο.

 

3. Έντεκα χιλιάδες εξακόσια χρόνια μετά

Γυρίζουμε, όμως, στο παρελθόν. Λίγα χρόνια νωρίτερα, πάλι στην αγγλίτσα. Στο Λονδίνο. Προπολεμικά. Προ του Β’ ΠΠ.

Ο ήρωας της παρούσης ήταν ένα καλό κι έξυπνο παιδί, που γεννήθηκε σε μιά πλούσια οικογένεια. Η μόρφωσή του ήταν καλή, κι όχι μόνον η σχολική. Η μητέρα του ήρωά μας συνήθιζε να παραθέτει στο σπίτι της «φιλολογικά τέϊα», όπου ως καλεσμένους είχε πολλά τρανταχτά ονόματα των Γραμμάτων καί των Τεχνών.

Όμως, τα καλά πράγματα δεν κρατάνε πολύ. Πρώτα χώρισαν οι γονείς του, μετά από λίγο πέθανε ο πατέρας του, κι ακόμη αργότερα μπουκάρανε οι Γερμανοί στην Πολωνία. Η Πολωνικής καταγωγής μητέρα του ήρωά μας είχε μεγάλη ακίνητη περιουσία στην Πολωνία, εξ ού καί τα πολλά της εισοδήματα (που επέτρεπαν τα «τέϊα»), πλην όμως όλ’ αυτά τον Σεπτέμβριο το 1939 έγιναν παρελθόν. Σκόνη. Καπνός που διαλύθηκε! Η μητέρα δεν μπόρεσε να ξεπεράσει τη λύπη της, κι αυτοκτόνησε.

Ο ήρωάς μας βρέθηκε τελείως ξεκρέμαστος, πριν κάν ενηλικιωθεί. Η πώληση περιουσιακών στοιχείων του σπιτιού (πίνακες κτλ), συν η κάποια βοήθεια από συγγενείς τον βοήθησαν κάπως, αλλά δεν ήταν αρκετά. Ακόμη χειρότερα, κάποια στιγμή ο άμαχος πληθυσμός των μεγάλων αστικών κέντρων (μεταξύ των οποίων καί το Λονδίνο) μετακινήθηκε προς τα δυτικά, στην Ουαλλία, γιά να γλυτώσει τους βομβαρδισμούς των Γερμανών.

Ανάμεσα στους αμάχους, κι ο ήρωάς μας. Κι εκεί που τα είχε χάσει όλα, κι επιπροσθέτως απομακρύνθηκε κι απ’ το σπίτι του, βρήκε στα χωριά της Ουαλλίας κάποιον παλιό γνωστό, τρόφιμο των τεϊων της μάνας του. Ο συγκεκριμένος, ένας Ρωσσοτζιού πρωτοποριακός καλλιτέχνης, του έδωσε μιά όντως σωστή συμβουλή (βλέπετε, οι συμβουλές είναι …τζάμπα, γι’ αυτό δεν τρέχει τίποτε να τις δώσει ένας τζιού! 🙂 ) γιά το πού θα βρεί ένα αξιοπρεπές σταθερό εισόδημα κι ένα πιάτο φαγητό ημερησίως: στις «υπερεσίες»!

Μόνο που δεν του είπε το αντάλλαγμα.

 

Η «υπερεσία» όντως τον δέχθηκε (ακόμη σήμερα στην Ουαλλία βρίσκεται – κι ώ, ρέ μάνα μου, ένα κτίριο!…), μάλιστα εφ’ όσον είχε ήδη έναν άσσο υπέρ του, μιά δημοσίευση γλωσσολογικού περιεχομένου σε σοβαρώτατο επιστημονικό έντυπο – καί δή, σε τόσο νεαρή ηλικία.

Έλα, όμως, που οι «υπερεσίες» δεν δίνουν τίποτε στο τζάμπα! Ούτε κάν συμβουλές! Λόλ!!! Κι έτσι, ο νεοφώτιστος πράκτοράς μας έπρεπε πρώτα να περάσει μίαν μικράν ανάκρισιν, γιά να γίνει δεκτός. Αλλά μην περιμένετε τίποτε ψαρωτικές ερωτήσεις από κάποιον αυστηρό κι αγέλαστο μπάρμπα, παλαιό στέλεχος. Όοοοχι. Η δουλειά θα γινόταν πιό έξυπνα.

Σατανικά πιό έξυπνα.

Οι πρώτες ζέστες του Μαρτίου του 1941 έφεραν δίψα, αλλά καί «συμπτωματικά» χαλασμένες βρύσες στον κοιτώνα. Τη λύση έδωσε ένας άλλος τρόφιμος της «υπερεσίας», ένας νεαρός στρατιωτικός, που έφερε ένα ποτήρι νερό.

Μόνο που το νερό είχε μέσα του lsd.

 

Το lsd είχε ανακαλυφθεί το 1938 από τον Ελβετό χημικό Άλμπερτ Χόφμανν, που -υποτίθεται- το απομόνωσε από τη μούχλα του σιταριού, την ερυσίβη. (Αν δεν κάνω λάθος, αυτό το «αλκαλοειδές» -όπως λέγεται στη χημική ορολογία- απαντάται καί σε άλλα φυτά.) Καί ο οποίος υποτίθεται πως ανακάλυψε τις ψυχοδηλωτικές ιδιότητες του παρασκευάσματός του το 1943. Καί μετά τον πόλεμο υποτίθεται το πήραν οι ηπαπαραίοι της …Θείας καί κάνανε εγκεφαλοανοιχτικά πειράματα σε διαφόρους.

Θα μου επιτρέψετε, όμως, να διαφωνήσω αγρίως. Διότι οι ψυχοδηλωτικές ιδιότητες της μούχλας του σιταριού ήταν γνωστές από πολύ παλιά. Από τα Ελευσίνια Μυστήρια καί τον κυκεώνα. Άλλως τε, αυτές οι ξενέρωτες σάχλες των «επισήμων» διαδικτυακών άρθρων στερούνται βάσεως, αν απλά αναρωτηθούμε τί ακριβώς γύρευε ο Χόφμανν καί σκάλιζε την ερυσίβη. (Εκτός αν ήταν ταυτόχρονα πλούσιος, αργόσχολος, καί ημίτρελλος.) Είμαι βέβαιος πως (α) έψαχνε ποιά είναι αυτή η ψυχοτρόπος ουσία καί (β) τη δοκίμασε αμέσως μόλις τη βρήκε. Δεν περίμενε να περάσουν 5 χρόνια.

Άλλως τε, άλλα διαδικτυακά δημοσιεύματα λένε ότι το lsd το χρησιμοποίησαν καί οι ναζί ως «υποβοηθητικό» (στην εξάλειψη του φόβου) γιά τους φαντάρους τους, ακριβώς όπως σήμερα τα τζιχάντια καταπίνουν το «κάπταγκον». Μόνο που το παράτησαν σύντομα, διότι τα αποτελέσματά του ήταν ανεξέλεγκτα.

Το βέβαιο είναι πως αμέσως το προμηθεύτηκαν οι διάφορες «υπερεσίες» των ισχυρών της εποχής, προπολεμικώς παναπεί, κι ας αφήσει η Γουϊκι τα σάπια περί δοκιμής του το 1943.

 

Με το που άρχισε να βλέπει τα πιλάφια καί τις παρθένες του Παραδείσου (ή, τέλος πάντων, ό,τι έβλεπε), ο -μέσα στην τρελλή χαρά- ήρωάς μας, τον βάλανε να καθίσει, καί ο παραδοσιακώς αναμενόμενος σε τέτοιες δουλειές αυστηρός μπάρμπας (το παλαιό στέλεχος κτλ κτλ) άρχισε τις ερωτήσεις, με τη βοήθεια κι ενός υπνωτιστή.

(επόμενο)

Older Entries