Αρχική

Καλό ταξίδι, Στέφεν!

24 Σχόλια

 

…Κι εκεί που θα πάς, μην ξανασχοληθείς με τη Φυσική!

Υγ: Η αρρώστεια του Στέφεν ίσως μιά μέρα να θεραπεύεται. Η αρρώστεια «αυτών», όμως, δηλαδή η χρήση των επιστημών γιά ηλίθια προπαγάνδα, δεν το βλέπω…

 

Advertisements

Μικρή αγγελία!

26 Σχόλια

ητείται μικρός (καί μεγάλος, δέ μας χαλάει), που να γνωρίζει άριστα προγραμματισμό Η/Υ, γιά να του ανατεθεί η ανάλυση της γνησιότητας των σωζομένων αρχαίων Ελληνικών κειμένων. Ο υποψήφιος γιά τη θέση θα πρέπει να είναι διατεθειμένος να δουλέψει μόνο γιά τη δόξα (αμισθί, δηλαδή). Ωράριο ελεύθερο. Προϋπηρεσία δεν είναι απαραίτητη.

Τ’ είν’ αυτό τώρα, έ;

Αγαπητοί αναγνώσθαι, όντως μιά τέτοια μικρή αγγελία γιά μιά τέτοια προσπάθεια είναι εντελώς ανεπίκαιρη – τώρα που πήρε φωτιά ο πισινός μας. Όμως, συμπληρώνω τις παρατηρήσεις μερικών σχολιαστών, ότι (ως γνήσιοι Έλληνες πατριώτες) έπρεπε να έχουμε οργανωθεί εδώ και δεκαετίες. Έ, λοιπόν, εκτός από μιά αρχική ομάδα με τη μορφή -ας πούμε- πολιτιστικού συλλόγου, η οποία την κατάλληλη στιγμή θα μετεξελισσόταν σε πολιτικό φορέα (με ό,τι συνεπάγεται αυτό), θα έπρεπε από παλιά να έχουμε φτιάξει καί ομάδες ερευνών.

Πραγματικών ερευνών, όχι γιαλαντζή. Όχι αναμασήματα / κοπυπαστάδες απ’ το πληκτρολόγιο, “ο Πλάτων είπε” κι “ο Ηράκλειτος είπε”. Κάτι τέτοια είναι πασίγνωστα, υπάρχουν, κυκλοφορούν, καί συνήθως …κακοποιούνται (δηλ. ερμηνεύονται κατά το δοκούν). Μιλάω γιά καυτές έρευνες, οι οποίες ήδη θα έπρεπε να έχουν οδηγήσει σε μιά στέρεη βάση, σ’ ένα σταθερό καί μή αμφισβητήσιμο “κόρπους” αναφοράς, καθαρά Ελληνοπρεπές.

Αντ’ αυτών (των ερευνητικών ομάδων), είχαμε πάμπολλα νέα Ελληνόπουλα -με γνώσεις, σπουδές, συγκρότηση- που ξόδεψαν τα πιό δημιουργικά τους χρόνια σε …πατάρια καφετεριών, ακούγοντας τις “εξ αποκαλύψεως” σοφίες από διάφορες “Ελληνοκεντρικές αυθεντίες”.

(Ας αναρωτηθούν τώρα, όσοι δεν το πράξανε ήδη: ποιό το αποτέλεσμα των ακροάσεων τοιούτων …ευαγγελίων; Μονάχα πολύτιμος χρόνος χαμένος. Γιά όλους μας. Συνολικώς γιά την Ελλάδα. Ελπίζω, μονάχα, πως δεν υφίστανται πλέον αφελείς, που να περιμένουν τους Ψίψιλον σε καφετέρια της Αρετσούς. Ή τα -ανύπαρκτα- «παιδιά του ’83» να κάνουν θαύματα με μαγικό ραβδί.)

 

Τί μπορούμε να κάνουμε με τα κείμενα; Θα σας πω ένα παράδειγμα, καί θα καταλάβετε. (Μιλάω από μνήμης, γιά πράγματα που έμαθα εδώ καί πολλά χρόνια. Ενδεχομένως να πώ ανακρίβειες, αλλά γενικώς η ιστορία πάει κάπως έτσι.)

Οι φιλόλογοι από παλιά προσπάθησαν να κάνουν τη στοιχειώδη εργασία του βιβλιοθηκαρίου: να κατατάξουν τα κείμενα χρονικώς καί κατά συγγραφέα. Γιά να το πετύχουν αυτό, χρησιμοποίησαν διάφορα βοηθήματα, κυρίως συλλογές με τίτλους συγγραμμάτων. Μία είναι η Παλατινή Ανθολογία, άλλη μία η Μυριόβιβλος, καί ούτω καθ’ εξής. Μαζί μ’ όσα (αποσπασματικά) αναφέρονται σε ιστορικές πηγές (πχ ότι ο τάδε συγγραφέας λέει πως ο δείνα ποιητής είχε γράψει το τάδε έργο μετά τον θάνατο του Πτολεμαίου Β’), στο τέλος μπόρεσαν να συνταιριάξουν έναν χρονικώς σωστό κατάλογο των αρχαίων γραπτών. Ο οποίος περιέχει καί τίτλους έργων, που σήμερα θεωρούνται “χαμένα”.

Ωστόσο, ακόμη κι αυτές οι ιστορικές πηγές δεν είναι πλήρεις. Ως παράδειγμα (κι αν θυμάμαι καλά), ο“Προμηθέας Δεσμώτης” δεν αναφέρεται σε καμμία τους ότι είναι του Αισχύλου Ευφορίωνος. Οπότε, εδώ παίρνει μπρος η γραμματική καί υφολογική ανάλυση, που όντως αποδίδει το συγκεκριμένο έργο στον Αισχύλο, καί μάλιστα στην περίοδο της ωριμότητάς του. (Γιατί της ωριμότητας; Διότι ο Αισχύλος χρησιμοποιούσε τα επιρρήματα με αυξανόμενη συχνότητα, όσο προχωρούσε η ηλικία του. Ώστε πχ στους “Πέρσες” να έχει επιρρήματα στο 3% του κειμένου, καί στον “Προμηθέα Δεσμώτη” ένα 7%. Καί στα απ’ ανάμεσα έργα, ενδιάμεσα ποσοστά.)

Απάνω-κάτω, λοιπόν, έτσι δρούν οι φιλόλογοι του συγκεκριμένου κλάδου.

 

Φυσικά, όλη αυτή η ιστορία της κατάταξης δεν περίμενε εμένα· έγινε εδώ κι αιώνες. Τουλάχιστον από τότε που εξεδόθησαν οι “στερεότυπες” εκδόσεις των αρχαίων ημών. (Της Οξφόρδης είναι του 1820, αν θυμάμαι καλά.) Οπότε, εδώ μπαίνει το ερώτημα: γιατί να την ξανακάνουμε κι εμείς αυτή την έρευνα – έστω, με ηλεκτρονικό τρόπο; Διότι ο ηλεκτρονικός τρόπος (λόγωι ταχύτητας κι ευελιξίας) θα μας ξετρυπώσει κι άλλα πολλά.

Όντως, οι φιλόλογοι εκείνοι του παρελθόντος κάθησαν καί μέτρησαν με τα χέρια (καί τα χηνόφτερα, καί τα σημειωματάρια – καί χωρίς φωτοτυπίες, να δουλέψουν πιό εύκολα) τα επιρρήματα κτλ που έψαχναν. Δεν είχαν άλλον τρόπο! Αλλά, εννοείται πως αφ’ ενός έφαγαν πολύ χρόνο (δηλαδή, δύσκολα θα επαναλάμβαναν κάτι τέτοιο), αφ’ ετέρου η δυσκολία ανέβαινε κατακόρυφα, προκειμένου να συγκρίνουν μέρη του ίδιου κειμένου.

Καί, εκ τρίτου, μιά τέτοια δουλειά σχεδόν δεν αγγίζει κάποιους τομείς – όπως τις πλαστογραφίες κειμένων…

…Πράγμα που θέλουμε να κάνουμε εμείς με τους υπολογιστές μας.

 

Γιατί, όμως, οι φιλόλογοι δεν σκαλίζουν τις (καλώς συγκαλυμμένες) πιθανές πλαστογραφίες; Γιά δύο σοβαρούς λόγους.

Ο πρώτος, ότι η σύγκριση δύο διαφορετικών έργων είναι σαφέστατα πιό εύκολη, διότι οι διαφορές τους είναι φανερές. Αντίθετα, στο ίδιο κείμενο ξεκινάς πρώτα-πρώτα με αρνητική -γιά την έρευνα- υπόθεση: ότι, δηλαδή το έγραψε ένας καί μόνον συγγραφέας. (Που στην πορεία μπορεί να σου βγούν πολλοί.) Οπότε, οι επεμβάσεις του τυχόντος πλαστογράφου πρέπει να “βγάζουν μάτια”, για να φανούν. Κι αν αυτός ήταν τόσο γατόνιον (πχ ήξερε άριστα μετρική, κτλ), που είναι σχεδόν αδύνατον να τον ανακαλύψεις με το μυαλό; Έ, εκεί ακριβώς παρεμβαίνει ο ηλεκτρονικός υπολογιστής, γιά ν’ ανακαλύψει την παροιμιώδη βελόνα στ’ άχυρα! Γι’ αυτό ακριβώς τα φτιάξαμε αυτά τα μηχανήματα, (καί) γιά τέτοιες δουλειές.

Ο δεύτερος λόγος, είναι πως αρκετοί φιλόλογοι-φίρμες είναι στρατευμένοι, οπότε μην περιμένετε (α) να σας ανακοινώσουν έρευνες, που διεξάγουν στα κρυφά, ή (β) να σας μιλήσουν γιά πλαστογραφίες, που ενδεχομένως έκαναν οι ίδιοι κατόπιν εντολής!!!

Ένα παράδειγμα (αν κι όχι ακριβώς επάνω στην περίπτωση) του δεύτερου λόγου / α’ μέρους, γιά να καταλάβετε τί εννοώ.

Όταν το 1952 ο Μιχαήλ Βέντρις (ξανα)διάβασε οριστικώς τη Γραμμική Β’ καί το ανακοίνωσε δημοσίως, ήρθε σ’ επαφή μαζί του (γιά να τον βοηθήσει) ο καριερίστας φιλόλογος Τζών Τσάντγουϊκ. Σε τί να τον βοηθήσει; Στην επαλήθευση, ότι κάποιες «ασυνήθιστες» Μυκηναϊκές λέξεις που διαβάστηκαν, όντως υπήρχαν.

[Παρένθεση: Εδώ η Γουΐκι κάνει χοντρό λάθος, γράφοντας ότι ο Τσάντγουϊκ βοήθησε τον Βέντρις στην αποκρυπτογράφηση της Γραμμικής Β’. Η συνεισφορά του Τσάντγουϊκ ήρθε σε φάση μετά την ολοκλήρωση της αρχήθεν επαναναγνώσεως (καί όχι «αποκρυπτογραφήσεως») της Γραμμικής Β’.

Όταν λύνουμε ένα πρόβλημα -αν κι όχι πάντα μαθηματικού χαρακτήρα-, η λύση έχει τέσσερεις διακριτές φάσεις: ανάλυση, σύνθεση, απόδειξη (δηλ. επαλήθευση, επιβεβαίωση), διερεύνηση γι’ άλλες πιθανές λύσεις. Τις δύο πρώτες φάσεις της επαναναγνώσεως της Γρ. Β’, συν την τελευταία σε μεγάλο βαθμό, τις διεξήγαγε ο Βέντρις μόνος του.]

Όντως, ο Τσάντγουϊκ επιβεβαίωσε πως αυτές οι λέξεις πράγματι υπάρχουν -με την ίδια μορφή, ή παρόμοιες- καί στα σωζόμενα γνωστά κείμενα (πχ στον Όμηρο), καί μάλιστα ανάγονται στις εποχές που γράφτηκαν τα Μυκηναϊκά πλακίδια με τη Γραμμική Β’. (Άρα, ο Βέντρις σωστά διάβασε.) Πώς το ήξερε; Το ήξερε, επειδή είχε ήδη ασχοληθεί με τη χρονική διαστρωμάτωση λέξεων καί φράσεων στον Όμηρο! Δηλαδή, ποιές είναι πιό παλιές καί ποιές πιό καινούργιες.

Καί σας ρωτάω: καθαρή φιλολογική έρευνα αυτό, ή τίποτ’ άλλο;… Παναπεί, ανάθεση δουλειάς από “υπερεσίες”, με άγνωστο -σε μένα- σκοπό. (Σας έχω ήδη πεί ότι στην αγγλίτσα δεν ξεχωρίζουν σε διαφορετικά πρόσωπα οι ρόλοι της άρχουσας τάξης της, πχ οι καθηγητές πανεπιστημίου είναι ασμένως καί πράκτορες.) Βλέπετε, ακόμη καί την χρονικά πρώτη τελική επανανάγνωση της Γραμμικής Β’ δεν την έκανε ο Βέντρις, αλλά οι “υπερεσίες” της αγγλίτσας, γύρω στο 1913 – αφορμή λαβούσες από τα πρώτα μυκηναϊκά πλακίδια, που βρήκε ο Ήβανς στην Κρήτη!

[Αν ρωτάτε γιατί δεν το προχώρησαν, είναι επειδή κατάλαβαν αμέσως ότι επρόκειτο γιά τα λογιστικά “βιβλία αποθήκης” της Μυκηναϊκής εποχής (δεν τους ενδιέφεραν, διότι δεν είχαν αποκαλύψεις χρησίμων αρχαίων μυστικών), κι επειδή τους πρόλαβε ο Α’ ΠΠ. Κι έτσι, το παράτησαν το θέμα. Θα σας τα πω -με λεπτομέρειες- άλλη φορά αυτά, καλά να είμαστε.]

Ένα παράδειγμα, τώρα, του δεύτερου λόγου / β’ μέρους, αν καί χονδροειδέστατο ως πλαστογραφία: ο διαβόητος “Αγαθάγγελος”! Θέλετε να διαβάσετε κείμενο της υποτιθέμενης εποχής του “Αγαθάγγελου”, να καταλάβετε τί εννοώ; Πάτε στον Πτωχοπρόδρομο. Κι αν μοιάζουν τα Ελληνικά του Πτωχοπρόδρομου με τα Ελληνικά του “Αγαθάγγελου”, εγώ θα φορέσω σκουλαρίκια!  🙂

Το πρόβλημα γιά τα σαΐνια της Οξφόρδης (που θέλαν να περάσουν την φιλοαγγλική προπαγάνδα τους στους δικούς μας αφελείς φουστανελλοφόρους  χωρικούς) ήταν ότι τον 19ο αιώνα οι (κατά συντριπτικό ποσοστό αγράμματοι) Έλληνες δεν καταλάβαιναν τα Ελληνικά του 13ου αιώνα, οπότε οι λεβέντες κάτσαν καί σκάρωσαν υποτιθέμενο κείμενο του 13ου αιώνα με δήθεν «λόγια» Ελληνική γλώσσα του 19ου! Γι’ αυτό ονομάζω τη συγκεκριμένη απάτη “χονδροειδέστατη”.

 

Συμπερασματικώς: φτιάχνουμε ένα πρόγραμμα Η/Υ γιά ψάξιμο των κειμένων λέξη-λέξη καί φράση-φράση, θέτουμε τους κανόνες της έρευνας (δηλ. το τί ζητάμε), κι αφήνουμε τον υπολογιστή να κάνει τα υπόλοιπα – καί να μας φέρει το αποτέλεσμα στο πιάτο. Καί μάλιστα, τόσο σε αριθμητική, όσο καί σε διαγραμματική μορφή. (Γιά να διακρίνουμε ευκολώτερα το ζητούμενο.)

Ο υπολογιστής θα βρεί πανεύκολα αποκλίσεις από μέσο όρο (ή ό,τι άλλο του πούμε να ψάξει), κι εμείς θα δούμε άλλο τόσο εύκολα πού ελλοχεύουν τα φάουλ.

Ως παράδειγμα, ας υποθέσουμε πως διερευνούμε γιά πιθανή πλαστογραφία ένα αρχαίο θεατρικό έργο. Μιά τραγωδία! Ειδικώτερα, παρατηρούμε το πώς εξελίσσεται μέσα στο κείμενο το ποσοστό σχετλιαστικών επιφωνημάτων (παπαί! βαβαί! ιαταταί! ωτοτοτί! – πρόκειται γιά τα διάφορα αρχαία “ώχ”, “αμάν”, κτλ παρόμοια). Ας πούμε, λοιπόν, ότι η κατανομή τους είναι περίπου αυτή:

Η “αναμενόμενη” αυτή περιοδικότητα σαφώς αντικατοπτρίζει τα μέρη της τραγωδίας. Πολλά επιφωνήματα στη στιχομυθία (στα «επεισόδια»), λίγα στο στάσιμο (που είναι τραγούδι του χορού) – διότι δεν στήνεται τραγούδι μονάχα με «ώχ!» καί «αμάν!».  🙂  Κάπως έτσι πάει. Μάλιστα, παρατηρούμε μιά αύξηση των επιφωνημάτων, όσο προχωράει το κείμενο. Αυτή είναι εύλογη, διότι -απλούστατα -όσο προχωράει το κείμενο, το δράμα κορυφώνεται.

Αντίθετα, αν δούμε πχ κάτι τέτοιο:

Τότε το σημείο απόκλισης στο διάγραμμα αναφέρεται σε “καραμπάμ” πλαστό κείμενο! (Κι εννοείται, ψάξιμο με διαφορετικές παραμέτρους θα οδηγήσει σε αναντίρρητη επιβεβαίωση των συμπερασμάτων μας.) Είναι σαν ο χορός νά ‘χει φρικάρει τελείως (μ’ όσα έμαθε / είδε / άκουσε) καί νά ‘χει αρχίσει να κόβει φλέβες, ενώι αντιθέτως οι ηθοποιοί βρίσκονται στην κοσμάρα τους! (Μοιάζει σα να νταγκλιάσανε απ’ τον μπάφο, καί λένε κάτι σαν: «- Κούλαρε, δικέ μου!» Καρα-lol!!!!! Καμμία συναίσθηση του τραγικού χαρακτήρα της καταστάσεως, δηλαδή!)

Κι όχι μόνον· μέχρι καί το σε ποιά εποχή παρενεβλήθη το πλαστό κείμενο θα βρούμε! Καθώς καί το “προφίλ” του πλαστογράφου. (Δηλ. πόσο εγγράμματος ήταν – κι αν ήταν δικός μας, Ελληνομαθής ξένος, κτλ κτλ.)

 

Αυτά, όσον αφορά τη μεθοδολογία καί το τί ζητάμε. Φυσικά, εμείς θα τα κάνουμε αυτά κάποια στιγμή στο μέλλον… αλλ’ αυτό ουδόλως εμποδίζει να τα έχουν ήδη κάνει “άλλοι” στα μουλωχτά. Όμως, ακόμη δεν σας είπα το πιό σημαντικό: αφορμή γιά τη “μικρή αγγελία” μου έδωσαν δύο γνωστά ευρήματα· κυρίως το ένα τους, που δεν είναι κείμενο. (Αλλά καταλαβαίνετε πως η έρευνα αυτή μπορεί να επεκταθεί σε οποιοδήποτε εύρημα.)

Το πρώτο, είναι ο δίσκος της Φαιστού. Γνήσιος, ή όχι; Βλέπετε, πολύ αγαπητό μου πρόσωπο έχει την άποψη ότι ο ΔτΦ δεν είναι ο αυθεντικός. Σύμφωνα με την υπόθεση αυτή, τον αυθεντικό τον βρήκαν οι Ενετοί επί Ενετοκρατίας στην Κρήτη. Κατάλαβαν πως πρόκειται γιά κάτι πολύ σημαντικό, τον φυγάδευσαν μυστικά (γύρευε σε ποιά Βατικάνεια υπόγεια βρίσκεται σήμερα…), ανέθεσαν σε δικούς τους λογίους-γατόνια να καταλάβουν τί γράφει… Κι όταν αυτοί κατάλαβαν, έφτιαξαν έναν άλλον, παραποιημένον, τον οποίο καί έθαψαν στη θέση του αυθεντικού. Άλλως τε, μην ξεχνάτε πως ο αρχαιολόγος που τον ανακάλυψε το 1908, ο Περνιέ, αφ’ ενός ήταν Ιταλός καθολικός (Ιταλο-Γάλλος, οκ… αλλά καθολικός), καί αφ’ ετέρου κατηγορήθηκε καί στην εποχή του ότι τον δίσκο τον έφτιαξε ο ίδιος! (Όμως, όχι, δεν τον έφτιαξε αυτός. Δεν θα μπορούσε. Δεν είχε χρόνο – κι είχε καί πολλούς ανθρώπους δίπλα του, που τον έβλεπαν.)

Μέχρι σήμερα, ο ΔτΦ δεν έχει χρονολογηθεί με τις συμβατικές μεθόδους (άνθρακα-14, κτλ), οπότε βλέπουμε ακόμη έναν καλό λόγο να προχωρήσουμε στην ανάλυση του κειμένου του μέσωι ηλεκτρονικού υπολογιστή: αυτή θα βρεί όσα δεν βρίσκει το μυαλό… καί καθόλου δεν νομίζω πως πρωτοτυπώ. Τί εννοώ;

Ποιός μας βεβαιώνει ότι κάποιοι “άλλοι” δεν τον ξετίναξαν ήδη με υπολογιστές τον δίσκο μυστικά, χωρίς να πούν τίποτε σε κανέναν; Ποιός μας βεβαιώνει ότι αυτοί οι λεβέντες δεν βρήκαν καί τις απαντήσεις, που τυχόν δεν είχαν βρεί παλιά οι Ενετοί; Θα ήταν αφέλεια, να νομίζετε πως οι συστοιχίες των υπολογιστών κάποιων ξένων κέντρων δεν έχουν ήδη πάρει φωτιά, εξετάζοντας τέτοια προβλήματα! Ή να νομίζετε πως όλοι συνεχίζουν να δουλεύουν με στυλό καί χαρτί. (Τά ξανάπαμε κι εδώ«Αυτοί» γυρεύουν -χωρίς …μικρές αγγελίες! lol!!!- λίαν έξυπνα άτομα, τα οποία, σε συνδυασμό με ηλεκτρονικούς υπολογιστές, θα τους δώσουν απαντήσεις σε πανάρχαια «καυτά» μυστικά, των οποίων τους κώδικες δεν μπορούν να ξεκλειδώσουν.)

Το δεύτερο εύρημα είναι αρκετά γνωστό, αλλά μή ανακοινώσιμο εδώ – καί θα σας πώ αμέσως το γιατί. Εξετάζοντάς το προσεκτικά (ενώι ταυτόχρονα μου μιλούσε έντονα η διαίσθησή μου), συνεπέρανα πως είναι κι αυτό παραποιημένο. Γιατί, όμως, θα πλαστογραφούσαν κάποιοι πονηροί ένα αγγείο; γιατί θ’ άλλαζαν τη ζωγραφιά του, ή άλλα στοιχεία – ακόμη καί τα χερούλια, ξέρω ‘γώ; Όντως, εκ πρώτης όψεως δεν υπάρχει κάποιος σοβαρός λόγος. Εκτός από έναν: η αυθεντική παράσταση στο αγγείο να φανερώνει αλληγορικώς μιά πύλη… που είναι λόγος σοβαρώτατος, ώστε να παρεισφρύσει χέρι πλαστογραφικό κι αποτρεπτικό της χρήσεως της πύλης από Έλληνες, όπως κάποτε.

Βλέπετε, “αυτοί” ξέρουν ήδη αρκετά πράγματα, που εμείς οι σημερινοί Έλληνες ψάχτες ακόμη ανακαλύπτουμε μπουσουλώντας· σε καμμία περίπτωση δεν πρέπει να τους υποτιμάμε!

 

Τελειώνοντας, θα επαναλάβω πως πράγματι το θέμα είναι ανεπίκαιρο. Απλά, το καταθέτω εδώ γιά να υπάρχει ως αναφορά – χρήσιμη σε κάποιους Έλληνες στην μελλοντική, την μετά τα γεγονότα Ελλάδα.

Θα ήθελα, όμως, καί να σας βάλω σε υποψίες, ώστε ν’ αρχίσετε να σκέφτεστε… Άρα γε, αν ξεπεράσουμε τις πλαστογραφήσεις (κυρίως των εικόνων), μήπως μας δοθούν τίποτε υπερ-δυνατότητες, τόσο μά τόσο αναγκαίες τώρα, που προσπαθούμε να επιβιώσουμε ως έθνος;

 

Υγ: Ως ακόμη ένα παράδειγμα πιθανής χρήσης των υπολογιστών στην ανάλυση αρχαίων κειμένων, αναφέρω το κάποτε ξακουστό βιβλίο “Στάγυρο-Ε”. Δεν θα υπεισέλθω σε λεπτομέρειες, πάντως αυτό το βιβλίο φαίνεται πως γράφτηκε από υπεξαιρεμένες πρόχειρες σημειώσεις. Στην αρχή, κάτι πάει να πεί. Μετά, όμως (προφανώς όταν τέλειωσε το έτοιμο υλικό των σημειώσεων), ο συγγραφέας έβγαλε απ’ το κεφάλι του λίθους καί πλίνθους καί κεράμους ατάκτως ερριμμένους. Ίσως οι υπολογιστές βοηθήσουν στο να βρεθεί το μυστικό της υπόθεσης, αν μυστικό όντως υπάρχει.

Πάντως, το συγκεκριμένο βιβλίο δεν υπήρξε εκ των αφορμών της συγγραφής του σημερινού άρθρου. Απλά το αναφέρω, επειδή γνωρίζω την περίπτωσή του.

 

Η ψυχονοητική δυσλειτουργία των σημερινών Ελλήνων

104 Σχόλια

Αφιερώνεται:
Στις κυρίες της Ψυχολογίας, που διαβάζουν το παρόν ιστολόγιο.
Καί στη Φωτεινή μας!

 

ε το σημερινό, θα μπω αγρίως σε ξένα χωράφια – περίπου ως καταπατητής γιά χτίσιμο αυθαιρέτου, καί χωρίς παραθυράκι του νόμου γιά νομιμοποίηση! Lol!!! Διότι η δουλειά σαφώς είναι βρώμικη, αλλά κάποιος πρέπει να την κάνει! (Καί μου φαίνεται δεν την έκανε κανείς μέχρι τώρα…) Βλέπετε, κανείς μέχρι σήμερα δεν έχει αποτολμήσει να μετρήσει το ποσοστό διανοητικώς καί ψυχικώς δυσλειτουργούντων σημερινών Ελλήνων, καθώς καί τον βαθμό της βλάβης τους.

Ωραία καί καλά, όσα συζητάμε γι’ απελευθέρωση της πατρίδας μας, κτλ· όμως, καλοί μου άνθρωποι, δεν πρέπει να ξέρουμε το βιός μας; Όταν έρθ’ η ώρα της ανάγκης, σε ποιούς θα βασιστούμε;

Καλά, εύκολο αυτό: στους λοιπούς Έλληνες θα βασιστούμε. Όμως, πόσο θα βασιστούμε απάνω τους;

 

Η “επίσημη” (επιστημονική) μελέτη της ψυχής καί του μυαλού, με όχημα την διεθνή ένωση των διαφόρων ψυχο-κατιτίς επιστημών (νομίζω είναι εφτούνη εδώ), έχει κατασκευάσει -λέει- έναν κατάλογο με πάνω από πέντε χιλιάδες (αριθμητικώς: 5,000) ψυχικές καί νοητικές διαταραχές. (Ο οποίος εμπλουτίζεται κατ’ έτος, στο σχετικό ετήσιο συνέδριο της ένωσης αυτής.) Γιά να είμαστε σωστοί, ψυχονοητικές· διότι τα σύνορα νού καί ψυχής είναι σχεδόν αόρατα – σαν τα σύνορα στη θάλασσα, που είναι αόρατα γιά το Αλεκσάκι.

Ο λαός μας, βέβαια, δεν πάει πίσω από ορολογίες, γιά να περιγράψει το φαινόμενο! (Ούτε σε ποσότητα, ούτε σε ποιότητα.) Κάνοντας χιούμορ (στον εαυτό του), λέει: τρελλός, παλαβός, καθυστερημένος, βλάκας, ούφο, ηλίθιος, μαλάκας, τούρμπο, αυτιστικός, “το άτομο είναι λαλά” (με ταυτόχρονη περιστροφική κίνηση των δακτύλων της δεξιάς χειρός περί άξονα, δίπλα στον δεξιό κρόταφο), “το άτομο είναι γειά σας!”, λαλημένος, ούγκανος, μπούφος, γκαγκά, “στην κοσμάρα του”, ψυχοπαθής, φρενοβλαβής, αλαφρός, “γιά τα πανηγύργια”, κτλ κτλ κτλ, ών ούκ έστιν αριθμός.

Aν πας, μάλιστα, σε τίποτε περιοδικά «ποικίλης ύλης» καί στα Ιντερνέτια, εκεί προστίθεται καί η “ελαφρά” εκδοχή του θέματος (η λάϊτ, χωρίς λιπαρά). Τί “ανασφάλειες” διαβάζεις (γιά τις γυναίκες), τί “μελαγχολίες του Οκτώβρη” (παρομοίως), τί “καταθλίψεις”, τί «σύνδρομα»!… Μορφώνεσαι! 🙂

 

Τέλος πάντων, το θέμα είναι πως άμα παραγίνεται η δουλειά, πιάνεις τον βαρέως πάσχοντα καί τον κλείνεις στο ίδρυμα, καί ξενοιάζεις. (Ξενοιάζει κι αυτός, εδώ που τα λέμε.) Αν καί τώρα τελευταία υφίστανται δύο αρνητικά στην πρακτική αυτή:

  • Το πρώτο είναι πως κυκλοφορεί ως μόδα (των “επισήμων” ψυχοθεραπευτών) ο “απο-ιδρυματισμός”.

Παναπεί, δεν τον κλείνεις πλέον τον τρελλό σε ίδρυμα· τον αμολάς έξω, στην κοινωνία – μέχρι να πιάσει καμιά καραμπίνα στα χέρια του, κι όποιον πάρ’ ο Χάρος από ‘κεί καί μετά. (Κι άμα βρείς μετά υπεύθυνον, να ζητήσεις ευθύνες γιά τέτοια χαριτωμένα, εμένα να με χ_σεις.) Φαίνεται πως ισχύει καί στην καθημερινή ζωή αυτό που δείχνουν οι κωμωδίες του κινηματογράφου, ότι ο ψυχοθεραπευτής κολλάει χούγια απ’ τους ασθενείς του!  🙂  Οπότε: παραπονιέται ο τρελλός γιά τον εγκλεισμό; Έ! Ο ψυχοθεραπευτής συμπάσχει… κι αμολάει τον τρελλό έξω στην κοινωνία, σα σκύλο γιά κακά του! Καρα-lol!!!

  • Καί το δεύτερο αρνητικό, πως στην Ελλάδα τα δημόσια τρελλάδικα (όπου είναι τζάμπα η διαμονή) κλείνουν το ένα μετά το άλλο. (Νά, ας πούμε στην Πέτρα Ολύμπου· μιά χαρά τρελλάδικο ήτανε -ευάερο, ευήλιο, διαμπερές, κτλ-, αλλά το κάνανε άσυλο γιά τα λαθρομούσλιμζ.)

Οπότε, όποιος έχει λεφτά (καί πληρώνουν οι συγγενείς του – αν δεν του τα φάνε, βάσει της παροιμίας: “- Ελάτε, γνωστ’κοί, να φάτε τ’ παλαβού το βιός!”), πάει στα ιδιωτικά. Αλλοιώς, …απο-ιδρυματοποιείται θέλοντας καί μή! Lol!!! Τώρα, βέβαια, να πούμε καί του στραβού το δίκιο: καί που υπήρχαν δημόσια τρελλάδικα, δεν βοηθούσαν καί πολύ· εμφάνιζαν πληρότητα κλινών!

Εν πάσει περιπτώσει, τον βαρέως πάσχοντα τον διακρίνεις εύκολα. Κι αν κυκλοφορεί έξω αμολητός, φροντίζεις να τον αποφεύγεις. Όμως, τί γίνεται με τους ελαφρώς πάσχοντες συν-Έλληνες; (Το μέγιστο ποσοστό, δηλαδή.) Σκεφθήτε ότι αυτοί οι άνθρωποι κυλοφορούν ελεύθερα έξω (επειδή δεν δημιουργούν ιδιαίτερο πρόβλημα στους άλλους), καί …ψηφίζουν! (Καί τεκνοποιούν.) Γι’ αυτό, μην απορείτε γιά το πώς φτάσαμε εδώ που φτάσαμε.

Γιά να δούμε το τί θα κάνουμε τελικά μ’ αυτούς, θα προσπαθήσουμε πρώτα να δούμε από τί πάσχουν – μπας καί μπορέσουμε να το διορθώσουμε.

 

α. Ανάλυση

Λοιπόν, το πιό τρανταχτό ψυχονοητικό νόσημα των σημερινών Ελλήνων είναι το δίπτυχο (διότι αυτά τα δύο πάνε πακέτο) : “υπερανεπτυγμένο θυμικό – αδυναμία λογικής σκέψης”· καί δυστυχώς, απ’ αυτό πάσχει το 90% του λαού μας. (Πώς το ξέρουμε; από τα εκλογικά αποτελέσματα, γιά παράδειγμα! Δεν είναι δύσκολο να το μετρήσουμε…)

Μπορεί, βέβαια, αυτό το 90% να μην πάσχει στο 100% της ψυχονοητικής του δομής, αλλά βλέπεις πχ μιά χαρά φυσιολογικούς ανθρώπους (που αποδίδουν άριστα στη δουλειά τους, κτλ) να φέρονται τελείως στραβά σε κάποιους τομείς. Κι εντάξει, δεν μπορεί να είμαστε τέλειοι σε όλα. Αλλά, επιτέλους, δεν είναι σωστό ν’ αφήνουμε τις ατέλειές μας απείραχτες – σαν ακαλλιέργητο κήπο με ζιζάνια. Στο κάτω της γραφής, οφείλουμε να σκεφτούμε ότι δεν ζούμε μόνοι μας.

 

Το υπερανεπτυγμένο θυμικό οδηγεί σε καταστάσεις “ή του ύψους, ή του βάθους”. Ή που θα μας συνεπάρει όλους η τρέλλα με τα υψηλά καί τα ωραία (πχ Πανευρωπαϊκό κύπελλο ποδοσφαίρου 2004, εύκολα λεφτά απ’ το χρηματιστήριο, κτλ κτλ), ή που -με την πρώτη απογοήτευση- θ’ αρχίσουν οι αυτοκτονίες κατά δεκάδες χιλιάδες. Κι αν δεν αυτοκτονεί κάποιος, το πιθανώτερο είναι να καταπίνει αντικαταθλιπτικά χάπια με τη χούφτα. Η μέση οδός είναι άγνωστη στον σημερινό Έλληνα.

Απ’ τη μεριά της, η αδυναμία λογικής σκέψης έχει πολλά παρεπόμενα· όμως, το πρώτο-πρώτο είναι η αδυναμία εκτιμήσεως της αντικειμενικής πραγματικότητας. Οι περισσότεροι συν-Έλληνες ζούν σε μιά “παράλληλη” πραγματικότητα, καθαρά δική τους – η οποία, όμως, δεν συμφωνεί με τα τεκταινόμενα.

Εντάξει, όλοι έχουμε την παράλληλη πραγματικότητά μας, καί δή ο καθένας τη δική του. Βλέπετε, ο καθένας μας βλέπει όνειρα όταν κοιμάται – τα οποία σπάνια συμφωνούν με την καθημερινή ζωή. Φυσικά, ένα μέρος αυτής της υποκειμενικής πραγματικότητας αποτελούν κι οι επιθυμίες μας· θέλω πχ να είμαι αστροναύτης, αν καί είμαι παντελώς αγύμναστος, δεν έχω ιδέα από πιλοτάρισμα αεροπλάνων καί διαστημοπλοίων, ζυγίζω 120 κιλά, καί δεν έχω καμμία γνωριμία με στελέχη κάποιου κρατικού διαστημικού οργανισμού. Σ’ αυτή την περίπτωση, ο (υπέρβαρος) άνθρωπος με λογική κι αυτογνωσία περιορίζεται σ’ ένα πρόγραμμα ηλεκτρονικού υπολογιστή γιά προσομοίωση διαστημικών πτήσεων, κι εκεί εκτονώνεται. Αντιθέτως, ο (εξ ίσου αγύμναστος κι άσχετος) τρελλός “χτίζει” καί τις συνέπειες αυτής της επιθυμίας – πχ παίρνει ύφος, λέει σ’ όλους ότι πράγματι είναι αστροναύτης, ράβει στα ρούχα του σήματα της Νάσα, κτλ.

Ωστόσο, ενώι όλοι διαθέτουμε υποκειμενική πραγματικότητα, φροντίζουμε (οι λογικοί) να την κρατάμε χωριστά από την αντικειμενική πραγματικότητα. Αντίθετα, οι τρελλοί τις μπερδεύουν. Όπως το έθεσε ένας φιλαράκος, οι δύο αυτές πραγματικότητες είναι σαν τα διαμερίσματα (παρτίσιονς) στους σκληρούς δίσκους· εμείς οι φυσιολογικοί έχουμε δύο (ή περισσότερα), ενώ οι τρελλοί έχουν ένα ενιαίο παρτίσιον πέρα-πέρα! Lol!!!

Στην πράξη, αυτού του είδους η φρενοβλάβεια έχει κάκιστες συνέπειες: όλοι οι νεο-Έλληνες είναι από γεννησιμιού τους τα πάντα στον μέγιστο βαθμό! (Νομίζουν, δηλαδή.) Σοφοί, ξερόλες, εν δυνάμει ήρωες, μέγιστοι κατακτητές γυναικών, προορισμένοι να γίνουν βαθύπλουτοι, κτλ κτλ. Τώρα, βέβαια, ποιοί πχ “οδηγάρες” σκοτώνονται ανά την επικράτεια κατά χιλιάδες, αυτό προφανώς είναι αλλουνού παπά Βαγγέλιο.

Καί πάει στην ευχή… Δεν μας πέφτει λόγος, δεν μας νοιάζει γιά τον φρενοβλαβή που σκοτώνεται (ενώι νομίζει πως είναι πρωταθλητής της φόρμουλα ένα), διότι είναι υπεύθυνος γιά τον εαυτό του. (Αν κι αυτό δεν είναι απόλυτο, διότι αποτελούν μέγιστη ανευθυνότητα οι οδηγικές ανοησίες, τη στιγμή που έχουμε ανήλικα παιδιά πίσω μας. Ποιός θα τα φροντίσει μετά, άμα σκοτωθεί ο μαλάκας που τά’ σπειρε; η κοινωνία; Σωθήκαμε!) Όμως, εκεί που οι πράξεις μας καί οι παραλείψεις μας έχουν μέγιστο αντίκτυπο στο κοινωνικό σύνολο, είναι στην πολιτική έκφραση. Το υπέρμετρο θυμικό οδηγεί σε ψεύτικες ελπίδες, ευπιστία στον κάθε πολιτικό απατεώνα, κακές πολιτικές επιλογές – πράγματα, που τα έχουμε δεί κατ’ επανάληψη στη χώρα μας. Είναι ανεπίτρεπτο να κυβερνάται η Ελλάδα συνεχώς από αγράμματους κι ανιστόρητους ηλίθιους (καί δή, “περιούσιας” καταγωγής), αλλά το επέτρεψε ο υπερβολικά σίγουρος γιά τον εαυτό του νεο-Έλληνας με την ψήφο του. Σωστή εκτίμηση της αντικειμενικής πραγματικότητας, πουθενά!!!

 

Δυστυχώς, ο έλεγχος του θυμικού στους συν-Έλληνες είναι τρομερά δύσκολος. Καί τούτο, διότι (μας αρέσει-δε μας αρέσει) το υπερβολικό συναίσθημα αποτελεί χαρακτηριστικό της φυλής μας, τουλάχιστον μέσα στην τεκμηριωμένη περίοδο της Ιστορίας. Άλλως τε, ο έλεγχος του συναισθήματος γίνεται σχεδόν πάντα με τη λογική. Οπότε, καλό είναι πρώτα ν’ αναπτύξουμε αυτήν, ως λαός. Αλλοιώς, προκοπή δεν βλέπουμε.

«-  Μά, ρέ Εργοδότη, θεραπεύονται οι ψυχονοητικές νόσοι;»

Δεν γνωρίζω γιά τις παθήσεις. (Καί, μεταξύ μας, δεν το νομίζω κιόλας, επειδή το ανθρώπινο ψυχονοητικό σύστημα είναι τρομερά πολύπλοκο – καί δεν θεωρώ πως θεραπεύεται με όμορφα λογάκια μερικών συνεδριών σε ψυχολόγο. Άπαξ καί χαλάσει, παραμένει μόνιμα χαλασμένο. Με τη δέ φαρμακευτική αγωγή, απλά καταστέλλεται.) Αλλά ένα ψυχονοητικό ελάττωμα, που μεταμφιέζεται σε μόνιμη αναπηρία, το παλεύουμε. Μιά ψυχονοητική έλλειψη (αδιάφορο πόθεν προερχόμενη), που θεραπεύεται με εξάσκηση, μπορούμε να την αντιμετωπίσουμε.

Από πού αντλώ αισιοδοξία; από το εξής παράδειγμα: ως λαός δεν έχουμε υψηλή κιναισθητική νοημοσύνη. Πχ δεν έχουμε βγάλει οδηγούς φόρμουλας ένα. Ούτε είχαμε ποδοσφαιριστές της προκοπής παλιά. Ωστόσο, τις τελευταίες δεκαετίες οι Έλληνες ποδοσφαιριστές επιτυγχάνουν αρκετά καλές μεταγραφές στο εξωτερικό. Δείγμα του ότι φτάνουν σ’ ένα καλό επαγγελματικό επίπεδο με την κατάλληλη επίμονη εξάσκηση, καί δεν επαφίενται στον συνήθη ξερολισμό των συμπατριωτών μας (που δεν οδηγεί πουθενά). Άρα, το εθνικό επίπεδο κιναισθητικής νοημοσύνης βαίνει βελτιούμενο – αργά μέν, αλλά σταθερά.

Βλέπετε, οι περισσότεροι δεν είναι τρελλοί με πιστοποιητικό ISO· είναι φυσιολογικοί άνθρωποι στο μεγαλύτερο ποσοστό των δραστηριοτήτων τους. Απλώς, μ’ εκείνες που έχουν ατελείς, μας χορεύουν όλους στο ταψί. Συνεπώς, βάσιμα ελπίζω πως θα τις εξαλείψουν.

 

Υπάρχει ακόμη ένας αρνητικός παράγων στην …αντιβλακωτική διαδικασία (όπως λέμε “αντισκωριακό”! lol!!!) : έχουμε τρομερή έλλειψη (ελεύθερου) χρόνου γιά την αυτοβελτίωσή μας, πριν ταρακουνηθούμε αγρίως από την τρικυμία των λίαν προσεχών δυσαρέστων γεγονότων παγκόσμιας σημασίας. Ωστόσο, θα το παλαίψουμε· δεν τ’ αφήνουμε έτσι.

Τί προτείνω, λοιπόν; Προτείνω …μαθήματα του Δημοτικού! Ή, μάλλον, γιά καλύτερα, ξεκινάμε πιό χαμηλά, απ’ τα …προνήπια! Lol!!! Πρώτα-πρώτα κάνουμε αναγνώριση πραγματικών στοιχείων, σα χαζά παιδιά τριών ετών: Τ’ είν’ αυτό; Γάτα! (Απαντάει το νήπιο.) Κι αυτό; Σκύλος! Άρα, δεν πρέπει να μπερδεύουμε αυτό που κάνει νιάου-νιάου, μ’ αυτό που κάνει γάβ-γάβ!

Ας κάνουμε πρώτα αυτά τα βασικά, καί μετά πάμε στα σύνθετα!

 

β1. Θεραπεία, πρώτο στάδιο

Ξεκινάμε από …υψηλότερο επίπεδο αυτού που προαναγγείλαμε, αλλά επιθυμώ να είμαι μεθοδικός!  🙂

Έχω διαπιστώσει κατ’ επανάληψη πως οι συμπατριώτες μου αδυνατούν να κάνουν έναν πολλαπλασιασμό επιπέδου Γ’ Δημοτικού. Όταν πχ λέω σε παρέες ότι αυτή τη στιγμή η Ελλάδα πέφτει στον γκρεμό με δυόμιση εκατομμύρια πτυχία, με κοιτάζουν σαν κεραυνόπληκτοι. (Ή σα νά ‘ναι αυτοί οι φυσιολογικοί, κι εγώ να πάσχω από βαρύτατη ηλιθιότητα.) Ειλικρινά, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί δεν μπορούν να υπολογίσουν πόσο κάνει πενήντα χιλιάδες (εγχώριοι) πτυχιούχοι κατ’ έτος, επί 40 χρόνια – από το 1978, μέχρι φέτος. Αν, μάλιστα, βάλουμε στον λογαριασμό τους Έλληνες πτυχιούχους ξένων πανεπιστημίων, ή το ότι τα πτυχία του 1968 βρίσκονται ακόμη εν ζωήι (καί ψηφίζουν), τότε ξεπερνάμε καί τα δυόμιση μύρια.

(Ξέρω, ξέρω… Οι ακούοντες βάζουν αυτομάτως απορριπτικό νοητικό φίλτρο, ότι τόσοι πολλοί εγγράμματοι μαζεμένοι αποκλείεται να κάνουν τόσες πολλές μαλακίες μαζεμένες – με την ψήφο τους, ή άλλους τρόπους. Έλα, όμως, που έτσι ακριβώς είναι! Τί «αποκλείεται» μου τσαμπουνάνε; Γι’ αυτό φωνάζω: να μάθουν να σκέφτονται, ώστε να μην τους εξευτελίζω.)

Όταν κάθομαι καί τους το εξηγώ, όλα καλά· το κατανοούν με την πρώτη. Να το σκεφτούν/υπολογίσουν, όμως, εντελώς από μόνοι τους, Α-ΔΥ-ΝΑ-ΤΟΝ. Πιό εύκολο είναι να τους κάνεις αστροναύτες! Lol!!! (Καί πιό δύσκολο από το να κάνουν τον πολαπλασιασμό, είναι να κρατήσουν το στοματάκι τους κλειστό, καί να μη βιαστούν να μου απονείμουν αρνητικούς χαρακτηρισμούς.)

 

[Παρένθεση: Τί σου κάνουν τ’ άτιμα τα ψυχονοητικά φίλτρα!… Κάνεις πχ μιά επιστημονική διάλεξη (ή έστω μιλάς σε μιά παρέα), καί λες στο αξιότιμον κοινόν ότι η Σελήνη κανονικά θα έπρεπε να μή βρίσκεται στη θέση που βρίσκεται, διότι ο Ήλιος την τραβάει με πολλαπλάσια ελκτική δύναμη, απ’ ό,τι η Γή. Άρα, (α) δεν είναι φυσικός δορυφόρος της Γής, (β) διαθέτει κάποιον άγνωστο μηχανισμό, ώστε να διορθώνει την τροχιά της.

Τί γίνεται, όταν το ακούν αυτό; Πετάγονται κι απαντάνε: «- Σαχλαμάρες! Συνωμοσιολογίες! Δεν είσαι επιστήμονας!», κτλ παρόμοια. Παίρνει μπρός το απορριπτικό φίλτρο, δηλαδή.

Όμως, αμέσως μετά τους λες: «- Ξέρετε, αυτό δεν είναι δική μου σκέψη, αλλά του Ισαάκ Ασήμωφ!» (Αν θυμάμαι καλά).

Σ’ αυτό το σημείο κάνουν στροφή 180 μοιρών (διότι παρεμβαίνει το φίλτρο της τυφλής αποδοχής της αυθεντίας), καί κοιτάζουν σα χάνοι· ψάχνονται, χαμογελάνε, λένε διάφορα σχετλιαστικά «- Άααααα!!!!», κτλ. Καί περιμένουν τη συνέχεια, διότι ξαφνικά γίνεσαι πολύ καλός γνώστης του αντικειμένου. Σκέτος …επιστήμονας, δηλαδή!

Κι όμως, ηλίθιοι συνάνθρωποί μου… Κι όμως! Ούτε η μία, ούτε η άλλη προσέγγιση είναι σωστές. Το σωστό είναι να δεί ο ενδιαφερόμενος στη Γουΐκι -ή όπου αλλού θέλει- τί λέει ο νόμος της βαρυτικής έλξεως, σύν τα δεδομένα των μαζών Ηλίου / Γής / Σελήνης, καί μετά να πιάσει το κομπιουτεράκι, να διαπιστώσει από μόνος του την αλήθεια ή το ψεύδος του ισχυρισμού αυτού.

Ψιλοαπελπισία, δηλαδή… Εφ’ όσον ούτε στο επιστημονικό γίγνεσθαι δεν υπηρετείται η λογική στο 100%, τί να περιμένουμε μετά από ψηφίζοντες νεο-Έλληνες; ]

 

Τα ίδια, κι όταν σε επίδοξους φοιτητές του ανοιχτού πανεπιστημίου λέω πως θα ξοδέψουν τα χρήματα αγοράς ενός αυτοκινήτου (δέκα χιλιάδες ευρώ), γιά ένα χαρτί που πολύ δύσκολα θ’ αποσβέσει το χρηματικό κόστος απόκτησής του. Έ! Είναι ακριβώς σα να παραδίδω σε ανθρωποφάγους μαθήματα σαβουάρ βίβρ! (Πχ να μην κλάνουν μπροστά στις κυρίες, κτλ.) Πάλι διαπιστώνω δυσκολία κατανόησης, πάλι αντιμετωπίζω το απλανές βλέμμα του καθυστερημένου… Τί σκατά τους ζητάω να καταλάβουν, καί ζορίζονται τόσο πολύ; Επιτέλους, γιά επίπεδο οχτάχρονου παιδιού μιλάμε! Ούτ’ αυτό δεν έχουν, μωρέ; Ούτ’ αυτό; (Καί μου πάνε καί γιά πτυχίο, τρομάρα τους!)

Τα ίδια καί σε κάτι συνταξιούχους, που σκέφτονται ν’ αγοράσουν ακίνητο με το εφάπαξ, ώστε μετά να το νοικιάζουν· καί -σύμφωνα με τα λόγια τους- «να έχουν ένα πρόσθετο εισόδημα». Αυτοί, τώρα, δεν έχουν αδυναμία στον πολλαπλασιασμό, αλλά στη διαίρεση! Το απολυτήριο της Γ’ Δημοτικού τό ‘χουν, καί ζορίζονται στη Δ’!  🙂  Σκέφτονται κι ενεργούν σάμπως θα ζήσουν τα χίλια χρόνια, ώστε να κάνουν απόσβεση στο κόστος αγοράς με το «φασούλι το φασούλι» κάθε μήνα… Νά, λοιπόν, μιά άριστη δικαιολογία να καταργήσει τα εφάπαξ ο υπουργός οικονομικών, διότι σπαταλώνται σε μαλακίες! Καρα-lol!!! (Το κακό είναι πως αυτά τα γερόντια εξακολουθούν να ψηφίζουν, γαμώ το κέρατό τους.)

 

Δυστυχώς, η κατάσταση δεν είναι καθόλου γιά γέλια. Ναί, εμείς οι Έλληνες φτάσαμε σε πολύ υψηλά γνωσιακά καί νοητικά επίπεδα. Ναί, πολλοί Έλληνες επιστήμονες διαπρέπουν – κι εδώ, καί στο εξωτερικό. Δεν θα κάτσω να σκαλίσω την αιτία (τις αιτίες, ενδεχομένως) της ανικανότητας των συμπατριωτών μου σε πρακτικούς υπολογισμούς, αλλά φαίνεται πως ενώ το ρετιρέ πάει μιά χαρά, τα θεμέλιά μας σαπίσανε. Άρα, πρέπει να κάνουμε τα πάντα γιά να τ’ αποκαταστήσουμε στην αρχική ανθεκτική μορφή τους, ώστε να μην καταρρεύσουν μιά μέρα μαζί μ’ όλο το οικοδόμημα.

Λοιπόν, αρχίζουμε εντατική θεραπεία με υπολογισμό καθημερινών μεγεθών καί πρακτική αριθμητική. Ώστε ν’ αρχίσει το μυαλό να παίρνει στροφές. Ώστε να μην φαίνεται καθόλου ως “ευκαιρία” πχ η αγορά μιάς μεγάλης τηλεόρασης με 12 δόσεις των 100 ευρώ, άσχετο το τί λέει η διαφήμιση. (Ούτε βρίσκονται εύκολα τα 100 ευρώ κάθε μήνα, ούτε ένας χρόνος περνάει τόσο γρήγορα. Αρκεί ένας μικρός, αλλά ψύχραιμος υπολογισμός, κι η “ευκαιρία” βγάζει πάραυτα κέρατα καί μυτερή ουρά!)

Μιά που μας έφερε ο δρόμος, να ζητήσω κι από τους δασκάλους να τονίζουν ότι τα Μαθηματικά δεν είναι κάτι αφηρημένο τρέχα γύρευε, αλλά αντανακλούν ευθέως στον χειρισμό του χρήματος· από δε τους τεμπέληδες καί τζαναμπέτηδες μαθητές, που «δεν τους ενδιαφέρουν τα Μαθηματικά», να μου κάνουν τη χάρη να σέβονται περισσότερο τα χρήματα των πατεράδων τους. Κι αν δε θέλουν αλισβερίσι με λεφτά, αν είναι εναντίον του καπιταλισμού, ναούμ’, να πάνε να κλειστούν σε μοναστήρια.

Ακριβώς αυτή η σκέψη, ότι οι κακοί κοινωνικοί χειρισμοί (διεφθαρμένοι πωλητικοί καί μαλάκες ψηφορόροι) αντανακλούν ευθέως στα πορτοφόλια μας, πιθανολογώ πως θα συνετίσει τους περισσότερους συν-Έλληνες, που τώρα φέρονται σα να μην τρέχει τίποτε. Σαν η απαράδεκτη φορολογία (προς χάριν των τραπεζών καί των Γερμαναράδων) να μην τους αφορά. Σαν οι συνεχείς ανατιμήσεις των ειδών να μην τους αφορούν. Βλέπετε, υπάρχει τέτοια ψυχική διαστροφή στον Έλληνα σήμερα, που δεν λειτουργεί μέσα του όχι μονάχα η προστασία του πορτοφολιού του από ληστές, αλλά ούτε κάν το ένστικτο της αυτοσυντηρήσεως!

 

β2. Θεραπεία, δεύτερο στάδιο

Το δεύτερο στάδιο, μετά τους υπολογισμούς επιπέδου “τρείς το λάδι, τρείς το ξύδι”, είναι η παραδοχή μερικών αληθειών, όσο κι αν αυτές μας είναι δυσάρεστες. Μ’ άλλα λόγια, η σωστή εκτίμηση πραγματικών στοιχείων. Νά, γιά παράδειγμα η κινδυνολογία που συνόδευσε τις κουβέντες γιά τους διοργανωτές καί τους ομιλητές των προσφάτων συλλαλητηρίων. Αν, όμως, τα βάλουμε κάτω, τα πράγματα είναι απλά· απλούστερα δέν γίνεται:

Εσύ, Έλληνα, έχεις κανένα συμφέρον απ‘ αυτούς; Όχι. Αυτοί έχουν κανένα συμφέρον από σένα; Πιθανόν. Μπορούν, όμως, να σου επιβάλουν τη θέλησή τους; Όχι. Τότε, τί σε νοιάζει ποιοί είναι, τί ιδιότητα έχουν, με ποιούς κάνουν παρέα, καί πού το πάνε; Δουλειά τους, καί δουλειά σου.

Αυτά λέει η απλή λογική – επομένως, όσα κουβεντολογικά γράφτηκαν σχετικώς, ήταν απλά γιά να γεμίζουν οι ιστοσελίδες.

Άλλο παράδειγμα: Οι πωλητικοί είναι άτομα εχθρικά καί επιζήμια εξ ορισμού – κι αυτό το αποδεχόμαστε ασυζητητί. (Αν όχι, είμαστε ηλίθιοι. Τόσο απλά.) Πολύ θά ‘θελα, λοιπόν, να δώ Έλληνα ν’ αλλάζει τη συμπεριφορά του απέναντι σε υποψήφιους βο(υ)λευτές, να τους αντιμετωπίζει σα σκατόμυγες, καί τί στον κόσμο! Πχ, πόσο είναι το ατομικό -υποτιθέμενο- “δημόσιο χρέος” του καθενός μας; εκατό χιλιάρικα ευρά; Έ! Ο κάθε ψηφορόρος οφείλει να ζητάει από τον υποψήφιο πωλητικό εκατό χιλιάρικα ευρά! Σύν πανωπροίκι άλλα δέκα χιλιάρικα, …έτσι! (Επειδή έχει ωραία μάτια, ξερω ‘γώ.)

Τώρα, άμα σε ρωτήσει ο πωλητικός ειρωνικά “πού θα τα βρεί”, απλά να του απαντήσεις στ’ @@ σου πού θα τα βρεί – κι ότι αυτός τραβάει ζόρι να εκλεγεί, όχι εσύ. Άμα θέλει τόσο πολύ να εκλεγεί, το παραδάκι ανά χείρας! Τί; Τζάμπα θα τη βγάλει ώσπου να εκλεγεί, καί μετά θα ροκανίζει το δημόσιο χρήμα απερίσπαστος; Σοβαρά; Έχει κάνει κι άλλα τόσο έξυπνα παιδιά η μαμά του, δηλαδή; Να ξέρουμε, να φυλαγόμαστε άμα είναι! Lol!!!

Άντε να τα λέγανε αυτά τέσσερα-πέντε μύρια ψηφοφόροι, καί σου ‘λεγα εγώ γιά πότε γινόταν πύραυλος η Ελλαδάρα!

 

Αυτό το βήμα θα φέρει καί το επόμενο, ότι δε μασάμε από δημόσιες δήθεν …ημιθεϊκές “προσωπικότητες”, βγαλμένες από μαγικά καπέλλα ταχυδακτυλουργών. (Ποιός ήταν, μωρέ, ο φρύδιας καί ποιός ο ουϊσκάκιας; Καί ποιό είναι το παρόν αγράμματο παρλιακό; Σιγά τα προσώπατα, δηλαδή!)

Καί το μεθεπόμενο, ότι δε ζητάμε Μεσσίες ούτε από το εξωτερικό. Αυτό το λέω ειδικά γιά όσους ακούνε “Ρωσσία” καί τους τρέχουν τα σάλια – τάχαμ “ορτοντόξ” οι Ρώσσοι, προφητείες, θα μας δώκουν τημ Μπόλιν, κτλ κτλ. Τί παναπούν αυτά, δηλαδή; Καί οι Βούλγαροι είναι ορθόδοξοι χριστιανοί εξαπανέκαθεν, αλλά στον 20ον αιώνα μας ξέσκισαν. (Κι αποζημιώσεις δεν δώκανε ακόμη.)

Πρακτικοί υπολογισμοί, εκτίμηση πραγματικών στοιχείων, αλλαγή συμπεριφοράς από παθητική / χατζηαβάτικη προς άκαμπτη αμυντική κι επιθετική, ανάπτυξη ισχυρής προσωπικότητας βασισμένης στη λογική κι όχι στο συναίσθημα… Τί έρχεται μετά;

Μά, το κόψιμο του ηλίθιου, τυφλού μιμητισμού! Το σταμάτημα του προβατοειδώς φέρεσθαι. Μή μασάτε από πληρωμένους κλακαδόρους, που παρουσιάζουν τον κάθε αληταρά περίπου ως …υιό Θεού! Εντάξει, καί το να παριστάνεις τον (ηλίθιο κλόουν) εξυμνητή αληταράδων είναι κι αυτό μιά (καλά) αμειβόμενη δουλειά, καί δή νόμιμη. Αλλά γιατί πρέπει εμείς ν’ ακολουθούμε; Γιατί να κάνουμε σα σκύλοι των κυνοδρομιών, που κυνηγάνε ένα (παραγεμισμένο με άχυρα) δέρμα λαγού; Επειδή θα μας την πεί ο γείτονας, που δεν θα ψηφίσουμε τον …υιό Θεού; Σιγά! Τόσο λίγο μυαλό έχουμε;

Με την ευκαιρία, αυτά τα ταττουάζ στις γυναίκες, που ο μιμητισμός τα διέδωσε σα φωτιά σε ξερόχορτα… Ποιός τις έπεισε πως είναι όμορφες με δαύτα; Το ταττουάζ σε γυναίκα είναι τελείως “αντικούκου”, λέμε. Άειντ’ από ‘κεί πέρα, χαζοβιόλες, που πάτε καί γίνεστε σα μαρκαρισμένα πτώματα, καί νομίζετε κι από πάνω πως η σεξουαλικότητά σας χτυπάει ταβάνι! Ναί, πώς;! Με τέτοια θεάματα, ο ανήρ είναι να τρέχει μετά να το ρίξει στο πιοτό, μπάς καί ξεχάσει! 🙂

(Κι αν σκεφτείς πως με το ταττουάζ τραβάς αιθερικές ενέργειες – συνήθως αρνητικές… Άσε, πολύ-πολύ ψιλά γράμματα.)

 

Εν πάσει περιπτώσει, να μην την παρακάνουμε σύνθετη τη θεραπεία! Τουλάχιστον γιά τώρα, διότι δεν προλαβαίνουμε. Αργότερα, θα έχουμε όλον τον καιρό ακόμη καί γιά εθνικού επιπέδου εκπαίδευση συνειδήσεων.

Όλα, λοιπόν, ανάγονται στην πρακτική εκτίμηση μεγεθών, προσώπων, καταστάσεων – καί μετά, με τη σωστή θεμελίωση (καί την επανάληψη), θα έρθουν καί τα συνεπαγόμενα των “ανωτέρων ορόφων”. Οι “αλγοριθμικές” λογικές σκέψεις (δηλ. οι σε πολλά διαδοχικά λογικά βήματα – κι όχι λογικά ή διαισθητικά νοητικά άλματα), η σωστή δημόσια συμπεριφορά, κτλ.

Κρατήστε την αισιοδοξία, ότι οι βασικές ψυχονοητικές ελλείψεις του Έλληνα θεραπεύονται.

 

γ. Οι επικίνδυνοι υπερευφυείς ψυχοπαθείς

Υπάρχει κι ένα είδος ψυχασθενών, οι οποίοι κρύβουν άριστα την αναπηρία τους, διότι είναι (πολύ) ευφυή άτομα. Αυτοί έχουν μιά ονομασία, …να δείς… κάτι σαν “χειριστικοί τρελλοί” λέγονται. Αυτοί όχι μόνο δεν κινδυνεύουν να τους πάρουν χαμπάρι, αλλ’ αντίθετα ανεβαίνουν σε υψηλές κοινωνικές θέσεις (όσο μπορούνε, δηλαδή). Από τις οποίες παίζουν το αγαπημένο τους παιχνίδι, να “τρέχουν άσχημα” τους υπόλοιπους ανθρώπους. (Γιατί; Γιατί …έτσι! Μην ψάχνετε σ’ αυτούς λογική· ειδικά τη δική σας λογική.) Άρα, τυγχάνουν ούλτρα επικίνδυνοι. Κι επειδή οι βαρέως τρελλοί συνήθως δεν έχουν ηθικούς φραγμούς, τα συγκεκριμένα άτομα τυγχάνουν καί αδίστακτα. Ένας λόγος παραπάνω, ότι γνωρίζουν (λόγωι της ευφυΐας τους) πως ξεχωρίζουν από τους υπόλοιπους ανθρώπους, δηλαδή γνωρίζουν πως «είναι ανώτεροι» των υπολοίπων, γι’ αυτό καί παραβλέπουν τους ηθικούς φραγμούς, ως αδυναμία.

Περιττό να προσθέσω πως τ’ αγαπημένα τους επαγγέλματα είναι: πράκτορας, προπαγανδιστής, σύμβουλος πολιτικών (από το παρασκήνιο – προσέξτε, όχι πολιτικός ο ίδιος στο προσκήνιο), χρηματιστής καί εν γένει λαμόγιο (πώς αλλοιώς θα βγάλει τρομερά λεφτά, «αντάξια της εξυπνάδας του», χωρίς να δουλεύει; ), ή (γιά τον ίδιο λόγο) αρχηγός συμμορίας παρανόμων.

Αυτούς, τώρα, κι επειδή κατά κανόνα είναι διαόλια, εάν έχεις αμφιβολίες γιά τον εαυτό σου, τους αποφεύγεις. Εάν είσαι σίγουρος ότι μπορείς να τους αντιμετωπίσεις, τους κολλάς στον τοίχο με τη λογική.

Όπως πχ (ως αντιπαράδειγμα) δεν έκανε καί δεν κάνει κανένας στους παραμυθάδες, που γέμισαν τον τόπο με παραμύθια περί Ψίψιλον, κτλ. Κανείς δεν τους ρώτησε στα ίσα πού βρήκαν τις πληροφορίες τους! (Το δέ θυμωμένο: “- Δεν σου λέω!” των πρακτοράκων πρέπει ν’ αντιμετωπίζεται μ’ ένα ακόμη πιό θυμωμένο: “- Άντε γ_μήσου!” Δυστυχώς, όμως, την προτροπή προς παθητική συνουσία δεν την εισέπραξαν οι κάθε είδους πρακτοράκηδες εγκαίρως. Τώρα, άντε νεο-Έληνες να σας σώσουν οι Ψίψιλοι!)

Κι έτσι, οι “χειριστικοί τρελλοί” των στοών παραμύθιασαν καί μαστούρωσαν όλη την Ελλάδα – κι εμείς οι χαζούληδες ιστολόγοι ακόμη πασχίζουμε να ξυπνήσουμε τον κάθε μαλάκα, που ονειρεύεται …εξωγήϊνους πολεμιστές στο πλευρό μας. Τί να πείς… Αν υπήρχε λίγη λογική στο πόπολο, αυτά τα φαινόμενα δεν θα ελάμβαναν ποτέ χώραν.

 

δ. Συμπέρασμα

Δεν γνωρίζω αν μέσα σε κανένα εξάμηνο (δηλ. μέχρι να ξεσπάσει ο πόλεμος) προλαβαίνουμε να βάλουμε μυαλό σε κανέναν συμπατριώτη μας. Δεν γνωρίζω αν ειδικά θ’ αλλάξουν μυαλά στην πολιτική τους συμπεριφορά· έστω, αν αλλάξουν μυαλά οι περισσότεροι. Διότι πάντα θα βρίσκονται φελλοί, που θα ψηφίζουν τους βρωμερούς πωλητικούς του παρελθόντος.

Αλλά τον καλό τον λόγο έπρεπε να τον πώ, καί τον είπα.

Στο κάτω-κάτω, ανάγκα καί θεοί πείθονται! Κι όταν έρθει η ανάγκη, θά ‘χουμε μεταστροφές θεαματικές.

Ελπίζω, μόνο, να μην είναι αργά τότε. Γιά όλους μας.

 

Υγ: Τώρα που το σκέφτομαι, είναι απόλυτα …λογικό το ότι τέτοιο άρθρο δεν θα το έγραφε επαγγελματίας ψυχο-κατιτίς. Λίγο είναι, νά λες στους Έλληνες πως το 10% τους είναι γιά ενέσεις, κι άλλο ένα 80% …προπονείται εντατικώς γιά τις ενέσεις; Έ; Αυτός που θα έλεγε τέτοια πράγματα, την επόμενη μέρα θα τό ‘κλεινε το ψυχολογείο του καί θά ‘μενε άνεργος! (Απορριπτικό φίλτρο, είπαμε!)

Όθεν, καλώς έπραξα κι ανέλαβα αυτό το άχαρο έργο!  🙂

 

Η Ελληνική Γνώση κεκλείδωται! – προσάρτημα

38 Σχόλια

(προηγούμενο)

αί διατί, παρακαλώ, να κλειδωθεί η Ελληνική Γνώση; Πρέπει, άρα γε, να είναι καθοριστικός παράγων η αρνητική γνώμη ενός καί μοναδικού ατόμου -κάποιου απίθανου ιστολόγου- γιά την επιστημονική πρόοδο; (Η λέξη “πρόοδος” έστω καί εντός εισαγωγικών.) Πρέπει οπωσδήποτε ν’ ακούσουμε κάποιον που κινδυνολογεί σαν μεσαιωνικός καλόγερος, όντας ο ίδιος έξω από το ακαδημαϊκό γίγνεσθαι; Στο κάτω-κάτω, μήπως έχουμε κανένα παράδειγμα άλλου λαού, που έκανε κάτι παρόμοιο;

Θα ξεκινήσουμε με μιά λίαν διδακτική ιστορία.

 

α. Οι Κινέζοι

Βρισκόμαστε στην Καλιφόρνια, στη Χώρα της Δρυός (Ώκλαντ), κάπου το 1964. Ο Μπρούς Λή (ναί, ο πασίγνωστος),…

…όντας σε ηλικία σχεδόν 24 ετών, έχει μία σχολή πολεμικών τεχνών, όπου διδάσκει ένα από τα ελάσσονα στύλ του Κούνγκ Φού, το Γουΐνγκ Τσούν – δηλαδή, την πολεμική τέχνη που έμαθε στην εφηβεία του στο Χόνγκ Κόνγκ.

 

[Παρένθεση: Γουΐνγκ Τσούν σημαίνει «Μικρή Ανθοφορία» στα Κινέζικα – αν καί η Γουΐκι λέει πως σημαίνει «Ανοιξιάτικη Ωδή». Ήταν το όνομα μιάς γυναίκας, που έζησε στη νότια Κίνα κάπου τον 17ο αιώνα, η οποία ήξερε καλά τόσο τα μείζονα, όσο καί τα ελάσσονα στύλ του Κούνγκ Φού. Στο τέλος, συνέθεσε τις γνώσεις της σ’ ένα στύλ, που πήρε τ’ όνομά της. Το Γουΐνγκ Τσούν χαρακτηρίζεται από τρομερή ταχύτητα καί ακρίβεια χτυπημάτων (καί μπλοκαρισμάτων) σε πολύ μικρό χώρο· είναι ιδανικό πχ γιά ν’ αντιμετωπίσει μιά γυναίκα έναν επίδοξο βιαστή στο ασανσέρ.

Τί είναι, τώρα, τα μείζονα στύλ του Κούνγκ Φού; είναι όσα ξεκίνησαν να μιμούνται τα ζώδια του Κινέζικου ζωδιακού. Σήμερα έχουν εκλείψει αρκετά. (Όπως πχ ο «Αγριόχοιρος» – υπάρχει μόνο ως ανάμνηση ονόματος στο χτύπημα που ορμάς στον αντίπαλο με το κεφάλι.) Βέβαια, μερικά υφίστανται ακόμη, όπως τα πασίγνωστα «Τίγρης» καί «Δράκος» (τα αντίστοιχα των δικών μας Λέων καί Ζυγός)· όπως καί κάποια λιγώτερο γνωστά, όπως ο «Πίθηκος» (ο δικός μας Υδροχόος), ή το «Φίδι» (ο δικός μας Σκορπιός). Όλα, δέ, καί τα δώδεκα, φαίνεται πως προέρχονται από έναν αρχαιότερο βασικό πυρήνα, το Τάϊ Τσί Τσουάν. «Πυγμαχία με μεγαλοπρεπή ορολογία» σημαίνει αυτό το τελευταίο!

Τα ελάσσονα στύλ του Κούνγκ Φού, πάλι, αναπτύχθηκαν κυρίως στον νότο. Κι αυτά κατά κανόνα μιμούνται συμπεριφορά ζώων, πχ «Γάτα» -το οποίο είναι το στύλ του Τζάκυ Τσάν-, «Γερανός» (το πουλί, όχι ο μηχανικός γερανός), «Μπάμπουρας» (Μάντις η θρησκευομένη, αλογάκι της Παναγίτσας), «Ο Μεθυσμένος», «Αρκούδα» (στα βουνά πρός το Θιβέτ, αυτό), κτλ κτλ. Μόνο που τα ελάσσονα στύλ δεν υπάγονται σε κάποιο αρχικό ενιαίο σύστημα, σε κάποιον αρχικό πυρήνα.

Όλ’ αυτά τα ανέφερα, όχι μονάχα ως προσφορά εγκυκλοπαιδικών γνώσεων, αλλά γιά να βγάλετε ένα συμπέρασμα, που θα χρειαστεί παρακάτω: να δήτε από πότε έχουν ρίζες κάποιες γνώσεις! Από τα βάθη των αιώνων, παναπεί… Διότι, γιά παράδειγμα, όταν μιλάμε γιά ζωδιακό, εννοούμε ένα ολόκληρο πακέτο ηθικής (καί όχι μόνον) διδασκαλίας, εκφραζόμενο σε πολλά επίπεδα. Απλά, σκεφθήτε τις πιθανές συνέπειες αυτών των γνώσεων στη ζωή των ανθρώπων!]

 

Εκεί, λοιπόν, ο Μπρούς Λή κάποια μέρα δέχεται μία επίσκεψη όχι καί τόσο ευχάριστη. Ήρθε μιά αντιπροσωπεία των τοπικών “Τριάδων” (της Κινέζικης Μαφίας, δηλαδή), που ορθά-κοφτά του είπε να σταματήσει να διδάσκει Κινεζικές πολεμικές τέχνες σε μή-Κινέζους, διότι αλλοιώς…

Αυτές οι “Τριάδες”, τώρα, παλιά ήταν εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα, όπως ακριβώς καί η Σικελική Μαφία στις απαρχές της. (Ναί! Όσο κι αν φαίνεται παράξενο.) Αλλά στην πορεία -εκμεταλλευόμενες την ισχύ τους- υπέκυψαν στο εύκολο κέρδος από νταβατζηλίκια καί λοιπές παρανομίες. (Δυστυχώς, η Ιστορία λέει πως κι άλλα τέτοια κινήματα άλλων λαών ακολούθησαν τον ίδιο δρόμο, σαν ο ηθικός κατήφορός τους να προέρχεται από κάποια νομοτέλεια… Σχεδόν όλα ξεκίνησαν από απελευθερωτικά κι επαναστατικά, καί κατέληξαν …μαφίες! Με ίσως μοναδική εξαίρεση τον IRA.)

Ο Μπρούς Λή ήταν μέν Κινεζικής καταγωγής, αλλά έτυχε να γεννηθεί στην Καλιφόρνια, όπου οι γονείς του (ηθοποιοί της Κινέζικης Όπερας αμφότεροι) συνόδευαν τον θίασό τους σε τουρνέ. (Φυσικά, η ετοιμόγεννη μητέρα του δεν συμμετείχε στις παραστάσεις, αλλά αναπληρωνόταν από άλλη ηθοποιό.) Οπότε, αφού στις -προερχόμενες από πλιάτσικο καί γενοκτονία εις βάρος των ιθαγενών- ηπαπάρα ίσχυε ανέκαθεν το jus soli (δίκαιον του εδάφους – αυτό ακριβώς που διάφοροι αγράμματοι κι ανιστόρητοι μαλάκες πάνε να μας φέρουν εδώ, γιά τα μωρά των λαθρεποίκων), ο νεογέννητος Μπρούς Λή πήρε αυτομάτως την ηπαπαραίϊκη ιθαγένεια… την οποία χρησιμοποίησε καμιά εικοσαριά χρόνια αργότερα, όταν επέστρεψε στη συγκεκριμένη χώρα γιά σπουδές. (Καί γιά να γλυτώσει την εκδίκηση ενός αρχηγού συμμορίας του Χόνγκ Κόνγκ, του οποίου τον γυιό είχε καταχεριάσει άσχημα.)

Σημειωτέον ότι οι γονείς του έφυγαν από το Χόνγκ Κόνγκ με τον θίασο γιά τουρνέ ακριβώς το προηγούμενο βράδυ της εισβολής των Ιαπώνων! Αλλά, παρ’ όλ’ αυτά, όταν μετά από λίγους μήνες τελείωσε η τουρνέ, εγκατέλειψαν την ασφάλεια των ηπαπάρα κι επέστρεψαν οίκαδε – γιά να μείνουν περίπου τριάμιση χρόνια σε μιά πατρίδα υπό εχθρική κατοχή.

 

Τέλος πάντων, ο Μπρούς Λή απάντησε στους “Τριάδιους” ότι είναι ηπαπαραίος πολίτης, ότι δεν τους έχει καμμία υποχρέωση σε ο,τιδήποτε, κι ότι θα συνεχίσει να διδάσκει Κινεζικές πολεμικές τέχνες σ’ όποιον γουστάρει. Επειδή, όμως, οι “Τριάδες” τον στρίμωξαν με απειλές (υπαινιχθείσες, ή κι ευθείες), δέχθηκε την πρότασή τους να μονομαχήσει μ’ έναν δικό τους παλαιστή. Κι όποιος κέρδιζε, θα έκανε το δικό του. Αν κέρδιζε ο Μπρούς Λή, θα συνέχιζε να διδάσκει μή-Κινέζους. Αν κέρδιζε ο «Τριάδιος» παλαιστής, ο Λή θα έκλεινε τη σχολή του πάραυτα.

Τελικά κανονίστηκε το ραντεβού σε μέρος των “Τριάδων” (μακριά από αδιάκριτα μάτια), ο Λή πήρε μαζί του έναν ή δύο μάρτυρες (ο ένας ήταν ο πιό καλός μαθητής του, ένας μαύρος), καί ξεκίνησε να παλεύει με τον παλαιστή των “Τριάδων”. Ωστόσο, γιά τα πραγματικά περιστατικά της μονομαχίας υπάρχουν πολλές γνώμες, που δεν συμφωνούν καθόλου μεταξύ τους. Πχ, ούτε στη διάρκεια της μονομαχίας δεν συμφωνούν. (Όλ’ αυτά τα αναφέρει αναλυτικά η Γουΐκι στο λήμμα γιά τον Μπρούς Λή.) Μόνο το όνομα του αντιπάλου του ξέρουμε στα σίγουρα: Γουόνγκ Τζάκ Μάν.

Εν πάσει περιπτώσει, φαίνεται πως η πλέον αξιόπιστη περιγραφή της μονομαχίας αυτής είναι η κινηματογραφική, στην ταινία: “Δράκος – Η ιστορία του Μπρούς Λή”. (Αν πάτε στον σύνδεσμο, θα δήτε καί φωτογραφία μιάς σκηνής της μονομαχίας μπροστά στους “Τριάδιους” γέροντες.)

Σύμφωνα μ’ αυτήν, ο Μπρούς Λή κατάφερε καί νίκησε τον αντίπαλό του, ρίχνοντάς τον στο πάτωμα με το τελευταίο χτύπημα… αλλά γύρισε προς τους μάρτυρές του, γιά να τους χαμογελάσει καί να τους πεί: “- Είδατε; Όλα θα πάνε καλά!” Όμως, εκείνη ακριβώς τη στιγμή (ενόσωι ο Μπρούς Λή είχε στραμμένη την πλάτη του) ο πεσμένος αντίπαλος σηκώθηκε, καί του έριξε ύπουλα από πίσω μιά κλωτσιά καταμεσής στη σπονδυλική στήλη.

Αν ο Μπρούς Λή (εκεί που χαμογελούσε θριαμβευτικώς) δεν έβλεπε τον μαθητή του να δείχνει έντρομος προς το μέρος του πεσμένου αντιπάλου, κι αν δεν είχε την ετοιμότητα να στρίψει αμέσως το κορμί του, η κλωτσιά θα ερχόταν κάθετα στη σπονδυλική στήλη του, θα του την έσπαζε, καί θα τον άφηνε στον τόπο. Αυτή, όμως, η μικρή στροφή του κορμιού του γλύτωσε τη ζωή. Η κλωτσιά τον χτύπησε λοξά, ένα μέρος της ισχύος του χτυπήματος δεν βρήκε στόχο, καί δεν απέβη θανατηφόρα.

Στοίχισε, όμως, έξι μήνες στο νοσοκομείο! Με τον Μπρούς Λή δεμένον χεροπόδαρα με τα λουριά απάνω στη νοσοκομειακή τάβλα, γιά να μην κινείται· ώστε να “δέσει” πάλι ο σπονδυλικός οστέϊνος ιστός. Βέβαια, του έμεινε πεσκέσι η “Τριάδειος” άδεια να έχει σχολή καί να διδάσκει αδιακρίτως Κινέζους καί μή-Κινέζους μαθητές… αλλά τον τρόπο που την απέκτησε, δεν θα τον ξεχνούσε ποτέ όσο ζούσε.

Βλέπουμε, λοιπόν, ότι ένας (ένας, τουλάχιστον…) σοβαρός λαός (με αρχαία Ιστορία, σαν εμάς) υπερασπίζεται τους εθνικούς του θησαυρούς …έως θανάτου …των άλλων! Ακόμη καί τους άϋλους θησαυρούς· τους πνευματικούς! Ιδίως αυτούς, θα έλεγα. Καί όχι, δεν θεωρώ αυτή την πρακτική των Κινέζων βαρβαρότητα. Στο δικό μου σύστημα αξιών, πρόκειται γιά απολύτως θεμιτή άμυνα του έθνους τους.

 

Υπήρξαν, όμως, καί χειρότερα γιά τον Μπρούς Λή.

Χειρότερα; Πόσο χειρότερα, δηλαδή, απ’ το να τον καθαρίσουν …παρά λίγο;

Κι όμως! Χειρότερη από μιά δολοφονία, φαίνεται πως είναι μιά ηθική δολοφονία! Το συλλογικό κοινωνικό φτύσιμο, παναπεί. Το κοινωνικό «- Εκάς οι βέβηλοι!»

Αυτή την άτυπη εντολή να μην ανακατεύεται με τις παραδοσιακές Κινεζικές πολεμικές τέχνες, αν δεν διαθέτει τα παραδοσιακά (αν καί όχι πάντοτε δηλούμενα ρητώς) προσόντα προς τούτο, ο Μπρούς Λή την ξαναέζησε στην εφηβεία του – κάποια εφτά-οχτώ χρόνια πρίν το περιστατικό με τον “Τριάδα”. Όχι ως διδάσκων, αλλά ως διδασκόμενος. Οι Κινέζοι συμμαθητές του στη σχολή του Γουΐνγκ Τσούν (στο Χόνγκ Κόνγκ) δεν τον ήθελαν, διότι ήταν μιγάς! Μιγάς; Ναί. Βλέπετε, η μητέρα του δεν ήταν καθαρή Κινέζα, αλλά ήταν μικτής Ευρω-Κινεζικής καταγωγής (Γιουρέησιαν, Ευρασιάτισσα – όπως έχει καθιερωθεί διεθνώς να λέγεται), διότι ο πατέρας της ήταν Γερμανός.

Ο Μπρούς Λή τελικά έμαθε Γουΐνγκ Τσούν, “απεφοίτησε” δηλαδή, χάρη στην επιμονή του δασκάλου του (Γ)Ίπ Μάν, ο οποίος δεν έκανε τέτοιες διακρίσεις. Ο Γίπ Μάν, γιά ν’ αποφύγει τις αντιδράσεις των υπολοίπων μαθητών, βρήκε την “πατέντα” να κάνει ιδιαίτερα μαθήματα στον νεαρό Μπρούς Λή.

Συμπερασματικώς, οι Κινέζοι απεδείχθησαν καί άτεγκτοι θεματοφύλακες των εθνικών τους γνώσεων, καί ρατσιστές – καί δή, ακραίοι!!! Εφ’ όσον δεν δεχόντουσαν γιά “μύηση” ούτε κάν Κινέζο κατά τα τρία τέταρτα, κατά 75% δηλαδή… Κι εφ’ όσον θέλαν καθαρόαιμον Κινέζο κατά 100% ακατέβατα.

Αλλά, ύστερ’ απ’ όλα τα προηγηθέντα, θα βρεθεί κανείς να πεί πως οι Κινέζοι δεν ξέραν τί τους γίνεται; Δεν νομίζω. Ο καθένας μας καταλαβαίνει τί θα γινόταν, αν τ’ άφηναν όλα χύμα.

 

Ενδεχομένως κάποιο ξυπνοπούλι να πεί εδώ ότι άλλο οι δεκαετίες 1950-1960, κι άλλο το σήμερα. Τότε είχαμε κι εμείς χωριάτες στα χωριά με παλιές παραδόσεις, ενώι σήμερα όλος ο κόσμος είναι “ομογενοποιημένος”. Όλοι οι λαοί ζούν κατά μέγιστο μέρος σε αστικό περιβάλλον με πολυκατοικίες, τα δε νοικοκυριά κατέχουν φερ’ ειπείν υπολογιστές καί Διαδίκτυο, δορυφορικά πιάτα, αυτοκίνητα τελευταίας τεχνολογίας, καί δε συμμαζεύεται. Άρα, άλλαξαν πολλά.

“Άλλαξαν πολλά”; Ναί, πώς;! Απ’ αυτό το πλευρό να κοιμάστε, όσον αφορά τις συνήθειες των Κινέζων! Γιά παράδειγμα, σήμερα απαγορεύουν την εξαγωγή των φαρμάκων τους. Καί γιά την απαγόρευση αυτή, σας βεβαιώνω προσωπικά. Την γνωρίζω από πρώτο χέρι, δεν είναι ιστορία που κάπου πήρε τ’ αυτί μου. Γιά μιά αλοιφή γιά τους μυϊκούς πόνους αξίας μερικών γιουάν (τρομερά αποτελεσματική, όμως!), παρά λίγο να έκανα παρέα στην Ειρήνη απ’ τη Μυτιλήνη!… Αν η ασφάλεια του αεροδρομίου του Χόνγκ Κόνγκ ήθελε να το χοντρύνει το πράγμα.

(Οκέϋ, γιά την περιέργεια: η αλοιφή αυτή ονομάζεται Τάϊγκερ, πουλιέται σε σωληνάριο, καί κατασκευάζεται από παραδοσιακή συνταγή με 36 είδη μανιταριών. Τη χρησιμοποιεί, δέ, καί η εθνική τους ομάδα στίβου – άρα, περιττεύει κάθε άλλο σχόλιο.

Στο Διαδίκτυο θα βρήτε μιά άλλη παραδοσιακή Τάϊγκερ γιά την ίδια δουλειά -μυϊκούς πόνους-, μόνο που αυτή κατασκευάζεται με βάση το μέλι, τοποθετείται σε γυάλινα βαζάκια, καί προέρχεται από τη Σιγκαπούρη. Καμμία σχέση με την μανιταρο-Τάϊγκερ· μονάχα το όνομα είναι το ίδιο.)

 

Ακόμη δεν πειστήκατε γιά το Κινέζικο «κεκλείδωται»; Τότε έχετε ξεχάσει το πώς πρωτοήρθε το μετάξι σε Δυτική χώρα! Καί το ότι το Βυζάντιο καθιέρωσε κι αυτό μονοπώλιο της μετάξης, άπαξ καί πήρε τα μυστικά της (καί τους μεταξοσκώληκες, καί τις μουριές) στα χέρια του.

Το μονοπώλιο αυτό, με τη σειρά του, έσπασε, όταν οι Καταλανοί άρπαξαν τους μεταξοτεχνίτες της Θήβας (μαζί με τους αργαλειούς καί τους μεταξοσκώληκες), καί τους πήγαν στη Δύση.

 

β. Εμείς οι Έλληνες

Είδαμε ένα απτό (καί τρανταχτό) παράδειγμα του τί ακριβώς εννοεί ο Παλαιός, όταν αναφέρεται σε προδότες των όρκων της Ελληνικής Φυλής καί ηλίθιους “ψυχοπονιάρηδες” – καί φαίνεται πως όντως, γι’ αυτούς ακριβώς τους λόγους άρχισε η χιονοστιβάδα της κάτω βόλτας της Ελλάδας, ακόμη καί πρίν τη βύθιση της Ατλαντίδας: απόρρητες γνώσεις “δωράκι” σε αλλοφύλους, συν -πέρα γιά πέρα βλακώδης κι αναιτιολόγητη- “ψυχοπονιά” προς βαρβάρους.

Καλή ώρα σαν τους σημερινούς Έλληνες καθηγηταράδες στο εξωτερικό, που “προάγουν” την επιστήμη. (Έτσι νομίζουν· στο μόνο που έχουν δίκιο, είναι πως όντως είναι …προαγωγοί. Lol!!!) Καί καλή ώρα σαν τα σημερινά μαλακισμένα, κυρίως τους εγχώριους χαζοφοιτητές, που “ψυχοπονάνε” τους εγκληματίες τζιχαντιστές καί τους μπάζουν παράνομα στην Ελλάδα, μη καί τ’ αποκαλέσει κανένας “ρατσιστές”!

“- Το κακό θά ‘ρθει απ’ τους μορφωμένους!”, είχε προειδοποιήσει ο Πατροκοσμάς. Γιά να τον συμπληρώσει ο μέγιστος Βίσμαρκ: “- Ντράϊ προφεσσόρεν, Φάτερλαντ φερλόρεν!” (ίσον: Τρείς καθηγητές πανεπιστημίου, καί η Πατρίς ερήμωται!) Τί να πείς…

 

Όπως είδαμε, οι Κινέζοι βάλανε φραγμό στη διαρροή των γνώσεων της φυλής τους προς αλλοφύλους, καί τον τηρούν απαρεγκλίτως. Όλως αντιθέτως, τα δικά μας τα ξυπνοπούλια πηγαίνουν κι ανοίγουν τα μάτια των εχθρών της Ελλάδας!!! Καί με ποιό αντάλλαγμα προδίδουν την Ελλάδα; Είπαμε, με την κατάλληλη αμοιβή γιά τον συμπλεγματικό χωριάτη παύλα μικροαστό, που είναι όλοι τους τέτοιοι: θέση καί μισθό καθηγητή πανεπιστημίου – νά ‘χουν να παινεύονται πίσω στο χωριό τους. Χώρια το ότι περνάνε γιά βαρβάτα αρσενικά, επειδή γ_μάνε όλες τις τσούλες που τους ρίχνει το κατεστημένο από δίπλα, γιά να τους κρατάει με αόρατα δεσμά. Τους «κάθεται» κάποια δασκαλεμένη φερ’ ειπείν ξανθιά καί γαλανομάτα Χαζάρα, κι αυτοί καμαρώνουν σα γύφτικα σκεπάρνια!

Μιλάμε γιά κατάντια… Αλλά ποιός απ’ αυτούς να το καταλάβει;

Εδώ θα μπορούσε κάποιος να φέρει την ένσταση, ότι η σημερινή επιστημονική γνώση του Δυτικού Κόσμου είναι ανοιχτή. Άρα, ουδείς Έλληνας (εκ των υπηρετούντων αυτήν) προδίδει κάτι – που, μάλιστα, αυτό το κάτι ξεκινάει απ’ την Αναγέννηση καί μετά, καί δή εις τας Ευρώπας. Άρα, ξανά, καλά κάνουν οι δικοί μας καί προάγουν επιστήμες καί τεχνολογία ένα βήμα παραπέρα. Ή καί πολλά βήματα παραπέρα. Δεν έχουμε το δικαίωμα να κάνουμε κουμάντο σε ξένο ( ; ) νοικοκυριό, άρα δεν υφίσταται κάποιο σχετικό πρόβλημα ηθικής φύσεως – καί κακώς γκρινιάζω!

Ίσως. Ειδικά γιά τις σημερινές επιστημονικές καί τεχνολογικές γνώσεις (επαναλαμβάνω: τις μέχρι καί σήμερα), ίσως αυτοί οι ισχυρισμοί περί ελεύθερης γνώσης κτλ να στέκουν.

Όμως, οι γνώσεις δεν μένουν στάσιμες. Προχωράνε. Καί σε κάποια χρόνια (όχι πολλά – σε μισόν αιώνα το πολύ, αν πάμε με τον ρυθμό που πάμε) θα ξαναπιάσουν το επίπεδο που είχαν λίγο πρίν την καταβύθιση της Ατλαντίδας!

Καί όχι, μή βιαστήτε να κρίνετε: δεν ζούσαν στον Παράδεισο τότε οι άνθρωποι! Σε κόλαση ζούσαν. Διότι απόλυτη σημασία έχει ποιός έχει στη δούλεψή του αυτές τις γνώσεις, όχι (τόσο) ποιός τις βρίσκει. Κι εφ’ όσον -όπως ακριβώς καί τότε- τις προχωρημένες γνώσεις τις εκμεταλλεύονται (ορατοί κι αόρατοι) δικτάτορες, περιττεύει το να προσθέσουμε κάτι.

 

Γιά να το ξεκαθαρίσω: Δεν αναφέρομαι τόσο πολύ στις σημερινές προχωρημένες γνώσεις. Εντάξει, είναι τρομερά επικίνδυνες στα λάθος χέρια, αλλά -έστω καί θεωρητικώς- αφήνουν καί μιά μικρή χαραμάδα διαφυγής γιά κάμποσες από τα εφτά δισεκατομμύρια «καθημερινές» κατσαρίδες του πλανητάκου μας. Αλλά απείρως πιό επικίνδυνες είναι οι γνώσεις που έρχονται!

Κι εδώ ακριβώς μπαίνει στη σκηνή ο ρόλος των Ελλήνων – επιστημόνων καί μή.

Με δεδομένο ότι κάποτε τις ξαναείχαμε αυτές τις γνώσεις, καί με δεδομένο ότι ξαναζούμε, προκύπτει μία άκρως ανησυχητική κατάστασηοι λεγάμενες γνώσεις να έρθουν προς το μέρος μας με ακόμη μεγαλύτερη ταχύτητα.

Θες από οράματα κι όνειρα (βλέπουν κι οι Έλληνες επιστήμονες, ξέρετε…) / αναμνήσεις / παιχνίδια των Τιτάνων μέσωι αστρικού, θες καί να του τη δώσει κανενός κερατά ξένου ν’ αρχίσει να σκαλίζει όλη την Ελλάδα γι’ ανεύρεση αρχαίων υπερόπλων (όχι πως δεν το κάνουν ήδη), ο κίνδυνος είναι υπαρκτότατος καί ορατότατος. Ήδη οι «κιαρατάδες» σημείωσαν μιά επιτυχία στην αναζήτησή τους προ ολίγων ετών… (Αυτή είναι εν γνώσει μου, δηλαδή – αν καί μπορεί να υπάρχουν κι άλλες. Πχ στην Αμφίπολη, όπου απαγορεύεται να πλησιάσει ο Έλλην φορολογούμενος.) «Κάτι» βρήκαν (κι όχι ακριβώς από σπόντα), που όμως (ευτυχώς!) δεν ξέρουν τί να το κάνουν. (Τους πληροφορώ πως δεν «παίρνει μπρός» από μόνο του! Παρ’ όλ’ αυτά, να μου κάνουν τη χάρη να το παρατήσουν σε κάποιο ράφι, γιά το καλό τους. Γιά να τη γλυτώσουν με εξορία καί δήμευση περιουσίας, καί να μην κονομήσουν δυό σφαίρες στο κρανίο τους. Στη δεδομένη στιγμή που θα έρθω να το πάρω, δεν θα έρθω με το «σείς» καί με το «σας», ούτε θα τους λυπηθώ. Όπως δεν λυπάμαι ούτε τα σκουπίδια μου.)

Λοιπόν, οι Έλληνες επιστήμονες καλούνται στο εξής να είναι άκρως προσεκτικοί τί λένε (από ανακαλύψεις) καί σε ποιόν το λένε. Όποιος παραβαίνει αυτόν τον κανόνα, είναι προδότης καί τιμωρείται με τη θανατική ποινή. Τέλος! Δεν έχει τώρα «δεν ήξερα» καί «δεν κατάλαβα». Οφείλουν να έχουν διαρκώς στο μυαλό τους πως οι ανακαλύψεις τους έχουν συνέπειες, που δεν ακολουθούν σ’ ευθεία γραμμή, αλλά «ανοίγουν σε κώνο» – κι άντε μετά να τις μαζέψουν τις συνέπειες, άμα δεν προσέξουν!

Βλέπετε, μία επιστημονική ανακάλυψη μπορεί να έχει εφαρμογή καί σε άλλα πεδία, πλην του αμέσου.

 

Όθεν, η Ελληνική Γνώση στο εξής κεκλείδωται οριστικώς. Δεν πρέπει να μείνουν καί δεν θα μείνουν ανοιχτοί σε αλλοφύλους ουδέ κάν οι θεωρούμενοι «ανώδυνοι» επιστημονικοί τομείς, που θά ‘λεγαν κάποιοι επιπολαίως – όπως πχ η Ψυχολογία. Εντάξει, οι ψυχολόγοι δεν κατασκευάζουν πυρηνικά όπλα, αλλά το να δίνεις αναφορά σε ξένους «χαρτί καί καλαμάρι» το ποιά είναι τα αδύνατα σημεία της ψυχικής ανατομίας του Έλληνα (πχ υπερβολικό συναίσθημα), δεν είναι καθόλου μα καθόλου «ανώδυνο».

 

Ο Θεός να μας φυλάει από τη βλακεία των επιστημόνων μας!

 

ΤΕΛΟΣ ΘΕΜΑΤΟΣ (οριστικό)

 

Η Ελληνική γνώση κεκλείδωται! – 3

26 Σχόλια

(προηγούμενο)

ρχόμαστε εδώ -γι’ ακόμη μία φορά- στο πανάρχαιο πρόβλημα των μεικτών γάμων Ελλήνων κι Ελληνίδων με αλλοδαπά άτομα. Είναι καλοί τέτοιοι γάμοι; Δεν είναι;… Τί ισχύει, τελικά;

Είναι φανερό, πως (ειδικά γιά την Ελλάδα – σε χώρες όπως οι ηπαπάρα είναι αλλοιώς, αλλά δεν μας ενδιαφέρει) ένας τέτοιος γάμος ξεκινάει υπό αρνητικές προϋποθέσεις…. οι οποίες πρέπει οπωσδήποτε να ξεπεραστούν πρώτα, γιά να σταθεί ο γάμος. Ίσως η βασική αρνητική πλευρά να είναι το ότι δεν είναι ωραίο να βγαίνουν παιδιά-μιγάδες, διότι το σώμα το ακολουθούν η ψυχή κι ο νούς. Τί θ’ ακολουθήσει, προς τα πού θα πάει ένα παιδί Έλληνα καί Κινέζας, ή Αφρικανής; Το ρώτησε κανένας αυτό το έρμο, τί ψυχικό στρόβιλο θα βιώνει αργότερα, όταν θα είναι σαν τη μυίγα μέσ’ στο γάλα; (Δες εδώ αντιπαράδειγμα, παρά τους ύμνους του άρθρου του συνδέσμου. Ο συγκεκριμένος άνθρωπος έζησε μιά ζωή ουσιαστικά ολομόναχος. Τραγικό, όσο δεν πάει άλλο.) Πώς την είδαν τη δουλειά κάτι τέτοιοι πατεράδες; «- Χάειντε, καταργούμε την καπότα κι ορμάμε!»;

Καί πες, πάει στο διάολο, βρίσκεις λευκή Ευρωπαία να παντρευτείς. Το παιδί Έλληνα καί Γερμανίδας, δηλ. γόνου έθνους ex officio εχθρικού προς την Ελλάδα, προς τα πού θα γείρει; ποιόν δρόμο θα διαλέξει;

Ακόμη χειρότερα, αν θυμηθούμε πως είναι οι μανάδες, αυτές που διαμορφώνουν τα παιδιά στα κρίσιμα πρώτα χρόνια. Άρα, μιά μητέρα κατά χίλια τοις εκατό θα φέρει το παιδί προς τα δικά της τα νερά. Άρα (δίς), σε περίπτωση λευκής Ευρωπαίας / ηπαπαραίας είναι πολύ πιθανό ν’ αρχίσει να του γανώνει το μυαλό ότι δήθεν η Ελλάδα δεν είναι, δά, καί κάτι τόσο σπουδαίο. (Πχ αφού στη φαληρημένη Ελλάδα δεν φτάνουν τόσο γρήγορα τα νέα «γκάτζετζ», έ! Είναι …κατώτερη χώρα!) Το παιδί δεν διαθέτει άμυνες (να τη στείλει τη μάνα του στον αγύριστο), άρα θα διαπλαστεί μισώντας καί περιφρονώντας την Ελλάδα.

Όθεν, ο γάμος (ειδικά Ελλήνων ανδρών) με αλλοδαπά άτομα κάθε άλλο, παρά καλός είναι. Συνιστά ωρολογιακή βόμβα – που δεν ξέρεις πότε θα σκάσει, καί ποιόν θα πάρ’ ο Χάρος.

 

Τα παραπάνω ήταν μιά σύντομη θεώρηση των -από Ελληνικής πλευράς- αρνητικών στοιχείων των μεικτών γάμων. Όμως, υπάρχει καί το έτερον «συμβαλλόμενον μέρος». Δηλαδή, η αλλοδαπή γυναίκα (ή ο αλλοδαπός άντρας). Δηλαδή, το ερώτημα: γιατί μιά οποιαδήποτε ξένη θα έρθει εις γάμου κοινωνίαν μ’ έναν Έλληνα;

Έ, λοιπόν, αν εξαιρέσουμε την «τυχαιότητα» (λόγωι ειλικρινούς καψούρας εκατέρωθεν, ή ξέρω ‘γώ κάρματος), εδώ ακριβώς βρίσκεται το ζουμί!… Αρχαιόθεν. Παναρχαιόθεν. (Από τότε, που ο Παλαιός ενσαρκώθηκε γιά πρώτη φορά! Καρα-lol!!!) Οι ξένες φυλές… ποιές «φυλές»; η εξής μία (Άτλαντες), αναζωογονείται με τέτοιους γάμους. Τους οποίους δεν αφήνει στην τύχη, αλλά τους έχει στοχευμένους καί προγραμματισμένους. (Δυό λογάκια περί τούτου, λίγο παρακάτω.) Όπως καταλαβαίνετε, όμως, δεν αναζωογονείται μόνο το φυλετικό γονίδιο των Ατλάντων, αλλά μπολιάζεται καί το μυαλό τους με -εξ Ελλήνων- ικανότητες που του λείπουν. Σίγουρα κάτι τους λείπει… καί το αισθάνονται – ακριβώς όπως ο φρενοβλαβής αισθάνεται πως του λείπουν αλκαλικά άλατα στον εγκέφαλο, καί τρώει φυστίκια μετά μανίας. Κι αισθάνονται ακόμη πως αυτό το «κάτι» τό ‘χουν οι Έλληνες, άρα από τους Έλληνες θα το ζητήσουν!

Επειδή σήμερα οι Άτλαντες δεν λέγονται Άτλαντες, αλλά έχουν φορέσει μάσκες, παρατηρήστε πχ το πόσοι Έλληνες παντρεύονται με θηλυκά τζιούζ – είτε στα ίσα τζιούζ, είτε μεταμφιεσμένα ως προτεσταντάκια – μέσα στην απεραντωσύνη των ηπαπάρα, όπου κανείς δεν ξέρει από πού κρατάει η σκούφια του γείτονά του. (Καλά, ωρέ βλήματα!… Τόσο γλυκομ_ύνες είναι οι οβριές; Ή μήπως δεν βρίσκονται Ελληνίδες να σας κάτσουν; )

Αντιθέτως (κι ευτυχώς!), οι Ελληνίδες δεν είναι τόσο χαζές, ώστε να καψουρεύονται κατ’ ευθείαν όποιον κατεβάζει το βρακί του μπροστά τους. (Μετράει καί το μέγεθος αυτού που βλέπουν. Καρα-lol!!! Κλαίω, ρέ!  🙂  🙂  ) Αλλά, αν την πατήσουν γιά γάμο με τίποτε τζιούζ ή Σαουδάραβες, θα είναι λόγωι φιλοχρηματίας. (Καί …καλά να πάθουν! Lol!!!)

 

Αυτή η ιστορία με τους μεικτούς γάμους ξεκίνησε απ’ τον Φαέθωνα. Όπου οι δύο υπερ-ευφυείς ανθρωποειδείς φυλές με τον ίδιο βιότυπο, η δική μας φυλή απ’ τον αστερισμό του Κύκνου (με το συναίσθημα) κι η άλλη φυλή απ’ τον αστερισμό του Λέοντα (χωρίς το συναίσθημα), δοκίμασαν να ενωθούν με τον πλέον όμορφο φυσικό τρόπο… αλλά δεν τους βγήκε. Κι ούτε σήμερα βγαίνουν τέτοιες απόπειρες· καταλήγουν σε αποτυχία.

[Γιατί ξεκίνησαν τα συμπεθεριά, τότε; Επειδή κάθε φυλή έβλεπε στην άλλη κάτι που της λείπει. Αν καί, τώρα, που το σκέφτομαι, οι δικοί μας πρόγονοι πιθανώτατα ήσαν πλήρεις από βιολογική καί ψυχική κατασκευή, αλλά άρχισαν να τους την πέφτουν οι τύπισσες απ’ τον αστερισμό του Λέοντα. Καί τους προγόνους τους έφαγε η πονοψυχιά στο τέλος.]

Διότι ένας γάμος από συμφέρον -καί δή, μονόπλευρο-, κατά κανόνα καταλήγει σε διαζύγιο. (Τουλάχιστον δύο απ’ τις μανάδες των προφεσσόρων, που λέγαμε.) Αλλά, με τη δημιουργία απογόνων, έχει επιτύχει απόλυτα τον σκοπό του! Έχει φτιάξει υβρίδια / γενιτσαράκια / πεμπτοφαλαγγιτάκια / πρακτοράκια (όπως θες πές τα), τα οποία ξεπερνάνε τα συνοριακά φράγματα των φυλών (άρα, αποφεύγουν πολύ όμορφα το στίγμα του προδότη), καί στη δεδομένη στιγμή θα δράσουν εναντίον της Ελλάδας. Πώς; Ως απλούστατο παράδειγμα, σε ρωτάω τί θα κάνεις, αν ως Έλλην νέος φοιτητής ή επιστήμονας πρωτοπάς στο εξωτερικό, καί ψάχνεις γιά τις πρώτες επαφές σου. Δεν θ’ απευθυνθείς πρώτα στα «πατριωτάκια»; Απόλυτα φυσικό είναι! Έτσι, ενώ οι ψαρωμένοι χωρικοί Έλληνες «γκασταρμπάϊτερζ» (εργάτες) στη Γερμανία έπεφταν απάνω σε «πατριωτάκια» τρακαδόρους καί τοκογλύφους, εσύ θα πέσεις σ’ Ελληνόφωνα πρακτοράκια. Μάντεψε, λοιπόν, ποιός θα σου αναθέσει επιστημονικές εργασίες, τί θα τις θέλει, καί ποιός θα σ’ επιβλέπει (φανερά καί κρυφά).

Επομένως, εφ’ όσον η πρακτική αυτή απέτυχε, η επανάληψή της συνιστά αφ’ ενός βλακεία, αφ’ ετέρου -το κυριώτερο!- προδοσία εναντίον της Ελληνικής Φυλής!

Καί πρέπει να τιμωρείται.

Παρεμπιπτόντως, όταν (κάπου το 3500 πΧ) άρχισαν οι συγκρούσεις Ελλήνων καί Πελασγών, κι έφυγαν οι Πελασγοί από την κυρίως Ελλάδα, η Μυθολογία λέει πως σε κάποια φάση οι Πελασγοί της Λήμνου ζήτησαν γυναίκες. Πήγαν, λοιπόν, με πειρατική επιδρομή κι άρπαξαν αρκετές από την Αττική. (Σας θυμίζει τίποτε; Πάλι με Πελασγούς έχει να κάνει, αν καί οι Ετρούσκοι -κι οι λοιποί λαοί της περιοχής- δεν είναι γνωστοί στο ευρύ κοινόν ως Πελασγοί. Που είναι. Καθαρόαιμοι.) Τις παντρεύτηκαν, τις γκάστρωσαν, τους γέννησαν παιδιά… αλλά οι Αθηναίες τα παιδιά τα μεγάλωναν με Αθηναϊκά ήθη κι έθιμα. Τα δικά τους, δηλαδή. Όχι ως Πελασγάκια. Έ, λοιπόν, όταν οι Πελασγοί είπαν… είπαν… είπαν… αλλά είδαν πως οι Αθηναίες ήσαν αγύργιαγα κεφάλια καί δεν έπαιρναν από φλοϊέρα, τις έσφαξαν!!! (Δε θυμάμαι αυτή τη στιγμή τί έκαναν καί στα παιδιά, αλλά δεν είναι δύσκολο να το μαντέψω.)

 

Όσον αφορά, τώρα, αυτό το φαινόμενο με τους προφέσσορες… Σίγουρα είναι στοχευμένο. Αν καί διαολίζομαι να καταλάβω ποιούς Έλληνες στοχεύουν – καί πώς. Διότι είναι φύσει αδύνατον να παρακολουθούν τους πάντες από γεννησιμιού τους. Άσε που στην Ελλάδα συστηματικά ληξιαρχεία τηρούνται μόνο μεταπολεμικά. (Αντιθέτως, στην αγγλίτσα πχ, η καταγραφή των γεννήσεων κτλ φτάνει -κατά περιοχές- τόσο πίσω, όσο καί το 1100 μΧ.) Αν, δέ, πείς καί γιά καταγραφή ακριβούς ώρας γεννήσεως (γιά ωροσκόπιο) στην Ελλάδα, αυτό είναι σχεδόν ανέκδοτο.

Η μόνη περίπτωση είναι τα ξένα ιερατεία να έχουν πρόσβαση στους φακέλλους της Ασφάλειας (προτεκτοράτο είμαστε, ποιός να τους πεί όχι; ), αν καί θεωρώ αυτή την πηγή σε μεγάλο ποσοστό αναξιόπιστη. Γιατί; διότι ο κάθε ασφαλίτης εμβάτσος πόρρωι απέχει του …Θουκυδίδη στην αντικειμενικότητα! Στις αναφορές του είναι λίαν πιθανό να χώσει περιγραφές που προκύπτουν από την προσωπική του εμπάθεια, δήθεν ως πραγματικά ή σημαντικά γεγονότα. (Κουφαλίτσα Γιώργαρε!… Έμαθα, ωρέ, ότι κατούρησες σε δημόσιο χώρο, σα δε ντρέπεσαι! Καρα-lol!!!!!!!) Πιστεύω, λοιπόν, ότι η στόχευση γίνεται με κάπως γενικώτερα κριτήρια, όχι σε στενό εύρος. Πχ, να κυνηγάνε άντρες καταγόμενους από ορεινά χωριά. Γιατί ειδικά αυτούς; Δεν θα επικαλεστώ την κοινοτοπία των πανηγυριών, ότι οι βουνήσιοι είναι εξυπνότεροι απ’ τους καμπίσιους, αλλά θα σας πω ότι η Ηλιακή καί η κοσμική ακτινοβολίες επιδρούν -σαφώς ευεργετικώς- περισσότερο στα μυαλά καί τα γονίδια των ορεσιβίων. Διότι, ως γνωστόν, παρακάτω η ακτινοβολία απορροφάται ακόμη περισσότερο – επειδή μεσολαβεί επί πλέον ατμόσφαιρα. (Δηλ. προστίθεται πάχος ατμόσφαιρας ακόμη μερικών εκατοντάδων μέτρων, το οποίο απορροφά περαιτέρω την ακτινοβολία.)

 

Πριν κλείσουμε το παρόν κεφαλαιάκι, αξίζει ν’ αναφέρω ότι γνωρίζω («εξ εγκύρου πηγής», που λένε) πως όντως, κάποιες κλειστές ομάδες γνωρίζουν με τη σειρά τους τα πάντα γιά τη σημερινή κατάσταση κάποιων παλιών Ελληνικών οικογενειών. Απογόνους, επαγγέλματα, κτλ. Καί δε μιλάω γιά οικογένειες επιφανείς, που κάνουν «μπάμ» – πχ να ονομάζεσαι Παλαιολόγος ή Καντακουζηνός στο επίθετο. Μιλάω καί γιά -αρκετά- λιγώτερο γνωστές περιπτώσεις. Δεν ξέρω πώς διάολο το καταφέρνουν, όμως το αφήνουμε, επειδή πονάει. (Κάποιον καλόν διαδικτυακό φιλαράκο τον πόνεσε όσο δεν πήγε άλλο.)

Απλώς, σκεπτόμενοι όλα τα προειρηθέντα, την επόμενη φορά που θα δούμε γυμνή μιά ξένη, προσέχουμε (το κάτω κεφάλι μας) γιά να έχουμε (ήσυχο το επάνω). Η δε Εκκλησία μας κακώς «αποφεύγει τον εθνικισμό» (σύμφωνα με την αγαπημένη έκφραση του κάθε Βοθρολυμαίου), επιτρέποντας τον γάμο Έλληνα ή Ελληνίδας με άτομο απλά «ανήκον εις ένα των χριστιανικών δογμάτων». Ανύπαντροι Έλληνες άντρες, μη φτάνετε στο σημείο να χρειάζεστε τέτοιες «νομοκανονιστικές» ερμηνείες! Υπάρχουν αρκετές Ελληνίδες διαθέσιμες… Πιστέψτε με, δεν σας θέλουν γιά να κάθεστε σε δυό αντικρυστές καρέκλες καί ν’ απαγγέλετε ποιήματα. Γι’ άλλη δουλειά σας θέλουν.

 

viii. Προδοσία – τιμωρία – άμυνα

Συνοψίζουμε.

  • Η πολλή «πονοψυχιά» γιά τους ξένους, το πολύ το «τί θα γίνουν αυτοί οι κακομοίρηδες;» (βλέπε πχ ιστορίες με λαθρεποίκους), συνιστά προδοσία εναντίον της Ελληνικής Φυλής. (Τί θα γίνουν οι κακομοίρηδες με τα «παιδάκια τους»; Κι εσύ που ρωτάς, τί είσαι; κηδεμόνας τους; Αν σε καίει τόσο πολύ, άντε τράβα πές τους να επιστρέψουν στην πατρίδα τους. Καί να φοράνε καπότες στο εξής.)
  • Το αντίθετο, η αντιγραφή του ξένου προτύπου του άκρατου ατομικισμού καί της ελλείψεως συναισθήματος (επειδή «έτσι κάνουν οι ξένοι, στη χώρα των οποίων πήγαμε»), επίσης συνιστά προδοσία εναντίον της Ελληνικής Φυλής. (Όταν μιμείσαι συνεχώς κάτι, στο τέλος γίνεσαι αυτό.)
  • Ο γάμος με αλλοδαπή, καί μάλιστα ύποπτη γιά συμμετοχή σε ιερατείο, επίσης συνιστά προδοσία εναντίον της Ελληνικής Φυλής.
  • Η «εξυπηρέτηση» των ξένων στον επιστημονικό τομέα, μ’ εξεύρεση λύσεων εκεί, όπου οι ξένοι κολλάνε (καί δή, γιά εφαρμογές με πιθανές στρατιωτικές εφαρμογές), επίσης συνιστά προδοσία εναντίον της Ελληνικής Φυλής.

«- Καί τι να κάνουν οι δικοί μας επιστήμονες, ωρέ Εργοδότη, αφού τους έβαλαν να δουλεύουν στον συγκεκριμένο τομέα;»

Την πάπια να κάνουν!!! Ν’ αλλοιώσουν τα δεδομένα, να εκτρέψουν την έρευνα σε ανώδυνα μονοπάτια… Χίλιοι δυό τρόποι υπάρχουν. Εμένα περιμένετε να πω σε κατά τεκμήριο έξυπνα άτομα πανεπιστημιακής μορφώσεως τί να κάνουν γιά να γλυτώσουν, αν υποψιαστούν πως τα βάζουν στη φάκα; Το μόνο που θα πω, είναι πως στην ίδια την Ελλάδα πρέπει ν’ αποφεύγουν το Δημόσιο, όπως ο διάολος το λιβάνι. Αν ανακατευτεί το Δημόσιο σε πρωτοποριακές έρευνες, τα πορίσματα θα καταλήξουν αμέσως …κάπου πιό νοτιοανατολικά! Γνωστά αυτά, κι όχι επειδή τά ‘παν διάφοροι ψιψιλονόπληκτοι. Επειδή -όσο κρατάει η σημερινή παρακμιακή κατάσταση των Ελλήνων- γίνονται στ’ αλήθεια, καί θα γίνονται… δυστυχώς.

 

Η παράβαση αυτών των κανόνων έχει τραγικές συνέπειες. Που μας βαρύνουν όλους. Διότι:

  • Το Χάαρπ τό ‘φτιαξε νεο-Έλλην. (Γνώμη μου πως δεν ήταν μόνος του ως εφευρέτης, αλλά προ ετών ήρθε στην Ελλάδα γιά διακοπές, έδωσε συνέντευξη, καί το ισχυρίστηκε. Όθεν, καί το βρωμόξυλο θα το φάει μόνος αυτός. Τί, δηλαδή; το κωλομηχάνημα μας γάμησε τον καιρό καί τις καλλιέργειες, μας τάραξε στους σεισμούς, κι αυτός περιμένει να τον επαινέσουμε; )
  • Τον συνδυασμό φτηνών φωτογραφικών μηχανών προς ένα τερατώδες «μάτι», που δεν του ξεφεύγεις με τίποτε, επίσης νεο-Έλλην. (Μπράβο σου -απ’ την ανάποδη- κι εσένα, ρέ! Μιά χαρά το βοηθάς το μπάτσικο κράτος κάθε δικτάτορα. Προχώρα το, διότι αισθανόμαστε ανασφαλείς, καί θέλουμε να αισθανόμαστε ασφάλεια! Σε ειρωνεύομαι; Μπάαα…. ιδέα σου!)
  • Τον αλγόριθμο γιά πρόβλεψη (σε μεγάλο ποσοστό) των μέχρι σήμερα θεωρουμένων ως χαοτικών φαινομένων, επίσης. (Να σε φτύσω κι εσένα, παιδί μου, μη βασκαθείς! Άνοιξέ τους κι άλλο τα μάτια, να περιορίσουν τον χαοτικό παράγοντα στις πτήσεις των διηπειρωτικών πυραύλων τους, ώστε να μας πηδήξουν κι άλλο! Δεν μας φτάνει όση μαλαπέρδα φάγαμε, ως Έλληνες. Μπέσα, σου λέω. Τί; δεν με πιστεύεις; )
  • Καί…
  • Καί…
  • Καί…

Όλοι αυτοί οι επιστήμονες, όσο καλοπροαίρετοι κι αν είναι, τελικώς βγάζουν τα μάτια της Μάνας Ελλάδας. Καί με ποιά αμοιβή; μιά κωλοθέση καθηγητή πανεπιστημίου κι έναν κωλομισθό (μαζί με τα «τυχερά» – από διαλέξεις με εισιτήριο, βιβλία, κτλ). Αν καλλιεργούσαν αμπέλια στην Ελλάδα, περισσότερα θα βγάζανε. Αλλά τους έφαγε η Αλεξανδρινή ψώρα καί δαύτους! «Καθηγητής πανεπιστημίου», σου λέει!… καί δώσ’ του κόρδωμα! (Καί τί να κάνουμε εμείς οι κοινοί θνητοί, όταν σας βλέπουμε, ώ προφέσσορες; να βγάλουμε τη Φιλαρμονική στους δρόμους, να παιανίζει το «Αλληλούϊα» του Χαίντελ; Να …μή με συμπαθάτε, αλλά εγώ, όταν σας βλέπω -πίσω, στην Ελλάδα- σε κοινά καλοκαιρινά τσιμπούσια με δημαρχαίους καί λοιπούς «τοπικούς παράγοντες» -όπου, ποιός ξέρει ποιές μασαμπούκες ετοιμάζετε παρέα-, καί σε εκλαϊκευμένες διαλέξεις διά τους …ιθαγενείς, ξύνω τ’ αρχίδια μου.)

Όθεν, η προδοσία -καί δή, η έσχατη- πρέπει να πληρώνεται αναλόγως. Καί η ποινή είναι μόνο μία: ΘΑΝΑΤΟΣ!!! (Αν δεν προλάβουν ν’ αυτοκτονήσουν από τύψεις, όπως ο Ιούδας.)

 

Ειδικά, τώρα, γιά την αρχαιολογική έρευνα στην Ελλάδα: ούτε αυτή η έρευνα τυγχάνει αθώα κι ανώδυνη! Ακόμη καί τα σπασμένα αγγεία της κλασικής εποχής, στα οποία κανείς δε δίνει σημασία (διότι έχουμε πολλά από δαύτα), μπορεί ν’ απεικονίζουν αρχέτυπα του Μάτριξ. (Αλληγορικώς.) Ποιός ο λόγος ν’ ανοίγουμε τα μάτια των εχθρών μας με τέτοιες γνώσεις; Στο κάτω-κάτω, μήπως ξέρετε πόσα αγγεία βρίσκονται σε απροσπέλαστες ιδιωτικές συλλογές «φιλοτέχνων Μαικήνων»; Μόλις παραπάνω σας εξήγησα τον λόγο που τα «συλλέγουν» καί τα κρύβουν.

Αν, δέ, πάμε παραπίσω, σε εποχές πρό βυθίσεως Ατλαντίδος (πιό πίσω απ’ το 10,000 πΧ), κι ακόμη περισσότερο στην Αιγηΐδα (δηλ. κάπου το 100,000 πΧ με 50,000 πΧ), εκείνα τα ευρήματα εις χείρας εχθρών είναι χειρότερα από πυρηνική έκρηξη κατακέφαλα! Βέβαια, κάτι ναζιστές επί Κατοχής, κάτι Βατικανά πιό πρίν, κάτι «ξένες αρχαιολογικές αποστολές» συνεχώς, καί κάτι πλιατσικολόγοι ανεξέλεγκτοι (τύπου Κουστώ) αυτά ακριβώς ψάχνουν, αλλά ευτυχώς που οι πρόγονοι… έχουν προβλέψει. (Με τον τρόπο τους.)

Αμφιβάλλετε; Καλά!… Βρήτε μου πρώτα καμιά «ιερά δέλτο» από αρχαίο Ελληνικό ναό, καί παραδέχομαι πως πέταξα βλακεία!  🙂

 

Επιμύθιον

Αποτρέψτε τους ξένους από το να βρούν όσα δεν μας συμφέρουν. Μην τους ανοίγετε τα μάτια. Κρατήστε το στόμα σας κλειστό. Διότι, αλλοιώς, σας περιμένει η ποινή της προδοσίας κατά της Φυλής μας: ο ατιμωτικός θάνατος. Εφεξής, η Ελληνική Γνώση κεκλείδωται οριστικώς! Μόνον διαπιστευμένα άτομα θα εισέρχονται στον Ναό της.

Η μόνη μικρή, εντελώς μικρούλα κι ασήμαντη δικαιολογία, γιά διάπραξη προδοσίας παραβιάσεως Ελληνικής Γνώσης, είναι πως μέχρι σήμερα κανείς δεν είχε θέσει σαφώς στο προσκήνιο αυτό το αδίκημα. Από σήμερα, όμως, καί στο εξής, το είπαμε, το δηλώσαμε, καί αμαρτίαν ούκ έχομεν.

«- Καί ποιός είσ’ εσύ, ρέ Εργοδότη, που απειλείς με θανατικές ποινές;»

«- Λάθος ερώτηση!»

«- Δηλαδή;»

«- Σου λείπουν δύο γραμματάκια! Θού καί Ά!»

«- Δηλαδή δηλαδή;»

«- Να ρωτάς ποιός ΘΑ είμαι!…»   🙂

 

ΤΕΛΟΣ

 

(επόμενο)

Η Ελληνική Γνώση κεκλείδωται! – 2

5 Σχόλια

(προηγούμενο)

ομίζετε πως γιά τη σκοτεινή πλευρά της επιστήμης στη Δύση εκτοξεύω υπερβολές; Νομίζετε πως συκοφαντώ κανέναν; Δεν θα τό ‘λεγα.

Βλέπετε, προ ετών κάποιοι «προοδευτικοί» κοινωνιολόγοι εκλήθησαν να γράψουν μελέτες περί των αυτοχθόνων Ινδιάνων της Κεντρικής καί Νότιας Αμερικής. Ωραία φάση! Λεφτά θα έβγαιναν (ίσως καί τίποτε «τυχερά» έξτρα – από έκδοση κάποιου βιβλίου), θα πουλάγανε καί μούρη με την «προοδευτική» τους φιλανθρωπία προς τριτοκοσμικούς πληθυσμούς, όλα καλά. Φαντάζεστε, όμως, την έκπληξή τους, όταν έμαθαν πως οι μελέτες τους χρησιμοποιήθηκαν γιά να τελειοποιήσουν τις τεχνικές βασανιστηρίων οι (σαφώς ηπαπαρόφιλες) χούντες της περιοχής!… Διότι μέχρι τότε οι Ινδιάνοι άντεχαν το ασφαλίτικο ξύλο. Αλλά οι μελέτες των κοινωνιολόγων αποκάλυπταν τί ενοχλεί στον μέγιστο βαθμό τους λαούς αυτούς, οπότε οι ανακρίσεις συμπεριέλαβαν πλέον καί σοδομισμούς των κρατουμένων αυτοχθόνων!

Κι αυτά, μόνον στην Κοινωνιολογία… Δηλαδή, σε μιά -σάν- επιστήμη «γραφείου». Πού να πάμε, δηλαδή, καί στα ζεματιστά – Φυσικές, Μαθηματικά, καί τα ρέστα!

 

Ακόμη κάτι, άκρως σημαντικό γιά να γίνει πλήρως αντιληπτή η Δυτική νοοτροπία: εφ’ όσον η επιστήμη θεωρείται όπλο επιβολής, τότε την συνοδεύουν οι κανόνες των λοιπών όπλων. Ένας από τους οποίους είναι η μυστικότητα.

Σπάνια γνωρίζουν οι επιστήμονες ποιός ακριβώς χρηματοδοτεί τις έρευνές τους. Κι ακόμη σπανιώτερα γνωρίζουν τον πραγματικό σκοπό της δουλειάς τους – τουλάχιστον στην αρχή. (Δες πχ τους παραπάνω κοινωνιολόγους.) Αυτό το δεύτερο συμβαίνει, επειδή φαρμακερός είναι σχεδόν πάντα ο συνδυασμός των γνώσεων – καί σχεδόν ποτέ οι μεμονωμένες γνώσεις. Έτσι, οι έρευνες σπάνε σε φαινομενικώς ανεξάρτητα μεταξύ τους κομμάτια, καί κάθε ερευνητική ομάδα αναλαμβάνει το κομμάτι της επιστημονικής ειδικότητάς της… χωρίς ποτέ να ξέρει ποιοί άλλοι εργάζονται στα υπόλοιπα κομμάτια.

Χωρίς ποτέ να ξέρει αν υπάρχουν κι άλλα κομμάτια.

 

Καί πώς αντιμετωπίζουν αυτή την πραγματικότητα ακόμη κι οι έμπειροι επιστήμονες; Θά ‘λεγα, με ασύγγνωστη επιπολαιότητα εφήβου. «- Δουλειά να υπάρχει, μισθός να βγαίνει, καί (όσον αφορά τις συνέπειες) δε γ_μιέται!», σκέφτονται σχεδόν άπαντες. Καί ρίχνονται με τα μούτρα στο ψάξιμο – χωρίς να κάνουν περιττές ερωτήσεις, καί χωρίς ν’ αναρωτιούνται γι’ «απαγορευμένα» θέματα.

 

iv. Σπουδαί εις την Αλλοδαπήν

Όμως, ήρθε η ώρα να ξεκαθαρίσουμε ποιά κράτη εκτρέφουν μιά επιστήμη-κόμπρα, καί (στην επόμενη ενότητα) ποιοί Έλληνες φοιτητές πάνε να της κάνουνε γούτσου-γούτσου.

Σχεδόν όλα τα κράτη του πλανήτη μας έχουν τέτοιο …κατοικίδιο (πλην ενός …πολύ γνωστού σας κρατιδίου, που βάλθηκε ν’ αυτοκτονήσει), αλλά εδώ μας ενδιαφέρουν ειδικά όσα έχουν παγκοσμιοκρατορικές βλέψεις. Αυτά, τώρα, δεν είναι πολλά. Τα διακρίνεις εύκολα, λόγωι της κατοχής / ανάπτυξης πυρηνικών όπλων στον πολεμικό τομέα, καί του ανεπτυγμένου διαστημικού τους προγράμματος στον ειρηνικό ( ; ). Χοντρικά πρόκειται γιά:

  • τις ηπαπάρα,
  • τη Ρωσσία,
  • την Κίνα,
  • την Ινδία,
  • την αγγλίτσα,
  • τη γαλλίτσα,
  • τη γερμανίτσα,
  • καί μερικούς ακόμη δευτερεύοντες «παίχτες».

Όπως πχ Ιαπωνία, Ιράν, πακισκατάν, οξαποδουήλ. Ενδεχομένως καί τουρκίτσα, ή καμιά Αργεντινή καί Βραζιλία.

Ως γνωστόν, όμως, οι Έλληνες φοιτητές που κυνηγάνε την κορυφή, δεν πάνε σ’ όλ’ αυτά, αλλά σε συγκεκριμένο υποσύνολο: ηπαπάρα, αγγλίτσα, γαλλίτσα, γερμανίτσα. Ελάχιστοι, δέ, σε Ρωσσία καί Ιαπωνία. (Λόγωι γλώσσας κυρίως, αλλά καί νοοτροπίας των λαών αυτών.) Φυσικά, τη ραγδαίως αναπτυσσόμενη οπλική βιομηχανία της τουρκίτσας την κινούν (ως φύσει εξυπνότεροι) οι Ελληνογενείς, κι όχι οι γόνοι των Τουρανομογγόλων – όμως αυθεντικοί Έλληνες φοιτητές δεν πρόκειται να πάνε εκεί.

Εχθρικές κι επικίνδυνες γιά την Ελλάδα είναι αρκετές από τις προαναφερθείσες χώρες, πλην όμως οι τέσσερεις πρώτες χώρες του «υποσυνόλου» (τις οποίες προτιμούν τα δικά μας μπουμπούκια γιά σπουδές) είναι οι άκρως φαρμακερές.

Μ’ άλλα λόγια, οι δικοί μας φοιτητές κι επιστήμονες πάνε να πιάσουν φιλίες με δηλητηριώδεις κόμπρες. Καθόλου σοφό, θα έλεγα.

 

v. Ο Έλλην φοιτητεύς εις την Αλλοδαπήν

Τί είδους Έλληνες φοιτητές πάνε, λοιπόν, σ’ αυτές τις χώρες;

Πολύ χοντρικά, θα λέγαμε πως διαιρούνται στις εξής κατηγορίες:

(α1) Προπτυχιακοί φοιτητές, που το εννοούν ειλικρινά ότι θέλουν να σπουδάσουν.

Πρόκειται γιά «καλά παιδιά» με αρκετό μυαλό, που (αμέσως μετά το Λύκειο) βγαίνουν έξω, γιά ν’ αποφύγουν την εν Ελλάδι καφρίλα των πολιτικών ιδεοληψιών καί των κομματικών νεολαιών μέσα σε πανεπιστήμια γύφτικης αισθητικής.

(α2) Προπτυχιακοί φοιτητές τυχοδιώκτες.

Αυτοί αποφεύγουν όσα καί οι προηγούμενοι, αλλά κυρίως τη στράτευση – η οποία τους ενοχλεί περισσότερο από τη λέχρα των εντοπίων πανεπιστημιακών χώρων.

Κατά περιπτώσεις, αποφεύγουν κι ολόκληρη την Ελλάδα – με τη νοοτροπία της οποίας (νομίζουν πως) δεν τα πάνε καλά. Δηλαδή, μιλάμε γι’ άτομα που τα «σημεία αναφοράς» τους τα έχουν σε ξένους πολιτισμούς, κι όχι σ’ αυτόν που τα γέννησε. (Εντάξει, δικαίωμα.)

Κάθονται πολλά χρόνια έξω (διότι ο μπαμπάς έχει λεφτά – κι άλλα παιδιά πίσω στο σπίτι, ώστε ν’ ασχολείται), ίσως καί μόνιμα. Φροντίζουν να βρουν δουλειά με καλά χρήματα, αλλά γενικά η φιλοσοφία τους είναι «όσα πάνε, κι όσα έρθουν». Δεν τους ενδιαφέρει κάποιο πτυχίο ειδικά, τους κάνει οποιοδήποτε. Γι’ αυτό καί τους βλέπεις συχνά ν’ αλλάζουν ειδικότητα, ή πόλη σπουδών.

Οι προπτυχιακοί φοιτητές έχουν ακόμη πολύ δρόμο μπροστά τους, ώσπου να γίνουν (έστω καί δυνητικώς) επικίνδυνοι. Γι’ αυτό, δεν θα μας απασχολήσουν περισσότερο.

(β1) Μεταπτυχιακοί φοιτητές σε μή «καυτές» επιστήμες, πχ πολιτικοί μηχανικοί.

Βέβαια, εν δυνάμει όλες οι επιστήμες μπορούν να κάνουν ζημιά. (Μέχρι κι η Φιλολογία – διότι ο ήχος / λόγος έχει συνέπειες…), αλλά τούτοι εδώ δεν μπορούν να θεωρηθούν ανθελληνικός κίνδυνος. Ούτε κάν ελάχιστα πιθανός.

(β2) Μεταπτυχιακοί φοιτητές σε «καυτές» επιστήμες.

Όϊ όϊ μάνα μ’!… Δε σου λέω τίποτε!!! Ουσιαστικά, όλο το παρόν άρθρο έχει να κάνει μ’ αυτούς.

 

Οι τελευταίοι χωρίζονται σε δύο ακόμη υποκατηγορίες: τα «μασωνάκια» καί τους «απ’ έξω». (Βεβαίως, αυτός ο διαχωρισμός ισχύει καί γιά τα προηγούμενα «πακέτα» – αλλά δεν τα εξετάζουμε αυτά.) Ποιοί είναι ποιοί, τώρα;

Τα «μασωνάκια» είναι τα παιδιά του κλειστού κυκλώματος των τωρινών αρχόντων του κόσμου. Είναι πχ τα καθυστερημένα που κάνουν καταλήψεις στα σχολεία τους, αλλά κάποιες κυράτσες της τηλεόρασης τους εύχονται μιά μέρα να γίνουν πρωθυπουργοί – καί γίνονται! (Άντε τώρα να γίνεις κι εσύ πρωθυπουργός -ακόμη κι αν δεν «καταλάβεις» ποτέ σου το σχολείο σου-, καί να σου το ευχηθεί μιά τηλεοπτική κυράτσα απ’ τα δεκαπέντε σου! Εύκολο είναι; ) Είναι κάποια ζά, που περνάνε τις εξετάσεις «αέρα» – αν καί δεν ξέρουν να ξεχωρίσουν δυό γαϊδάρων άχυρο. (Λογικό! Ως ζά, το τρώνε μόνα τους.) Φερ’ ειπείν, πάνε καί γράφονται σε κάποιο πανεπιστήμιο της Βλαχομπογδανίας (καθ’ ό κούτσουρα), αλλά μετά παίρνουν μεταγραφή γιά το πολυτεχνείο ενός μεσογειακού κρατιδίου, απ’ όπου …αποφοιτούν, χωρίς να έχουν ποτέ τους ανοίξει βιβλίο.

Κτλ κτλ.

Χαρακτηριστικό τους είναι πως παιδιόθεν γνωρίζουν άριστα ότι προορίζονται να διαδεχθούν τους γονείς τους στη -δοτή- αρχηγία του λαουτζίκου, καί να διαιωνίσουν το υπάρχον κατεστημένο. Σ’ όλη την πορεία τους δεν πρόκειται να συναντήσουν εμπόδια, γι’ αυτό καί κατά κανόνα δείχνουν ειρωνική κι αλαζονική συμπεριφορά. Τα «μασωνάκια» είναι ήδη πονηρεμένα γιά το ποιός (καί πώς) κάνει κουμάντο στην κοινωνία, δεν χρειάζονται περαιτέρω φροντιστήριο επ’ αυτού.

Άκρως απαραίτητη διασαφήνιση: από μυαλά, τα μασωνάκια κατά κανόνα είναι της πλάκας. Πλην όμως, ανάμεσά τους υπάρχουν καί υπερευφυή άτομα – τα οποία, καλό είναι να μην τα υποτιμάει κάποιος.

Οι «απ’ έξω» είναι καλά παιδιά (όπως στην κατηγορία α1), ήδη καλοί επιστήμονες, όσα έχουν καταφέρει στη ζωή τους τα κατάφεραν με την αξία τους, αλλά τυγχάνουν εντελώς χαϊβάνια ως προς το αν διατρέχουν κίνδυνο να τους εκμεταλλευτεί κάποιος αγρίως. Επειδή κατά κανόνα έχουν υψηλό δείκτη νοημοσύνης, νομίζουν -βλακωδώς- πως μπορούν να τουμπάρουν τον οποιονδήποτε. Κι αυτό ακριβώς είναι που μας πήρε καί μας σήκωσε!

Θα επανέλθω παρακάτω, διότι αυτήν ακριβώς τη χαϊβανωσύνη πάω να σταματήσω καί να εξαλείψω.

 

vi. Μεσαίων καί μασωνοκλίκες

Τα μασωνάκια διατηρούν τον κλειστό χαρακτήρα της κλίκας τους, περιχαρακωνόμενα μέσα σε δύο «τείχη».

Το πρώτο από δαύτα είναι το γελοίο, αναχρονιστικό μεσαιωνικό έθιμο των συστατικών επιστολών. Αυτές επί της ουσίας δεν προσφέρουν τίποτε, παρά μόνον τη διαβεβαίωση πως ο κομίζων είναι «δικό μας παιδί».

Βέβαια, αν ρωτήσεις το πανεπιστημιακό ιερατείο τί χρειάζονται οι συστατικές επιστολές, θα σου απαντήσει ότι τις παίρνουν οι «καλοί» φοιτητές. Αν, όμως, κάνεις την επόμενη λογική ερώτηση, δηλ. με ποιά κριτήρια είναι καλοί οι καλοί, τότε μην περιμένεις απάντηση! Το ξέρουν πολύ καλά πως πρόκειται γιά καθαρά υποκειμενική διαδικασία, μιά που δεν υφίσταται αντικειμενικό κριτήριο – καί δεν μπορείς να συγκρίνεις ανόμοια πράγματα. (Δηλαδή: γι’ αντικειμενική κρίση, όλα τα πανεπιστήμια με την ίδια ειδικότητα πρέπει να έχουν ίδια ύλη, ίδιο τρόπο εξετάσεων, ίδιο τρόπο βαθμολογίας. Καί καλυμμένα τα ονόματα στις κόλλες των απαντήσεων!) Τους κόβει μέχρις εκεί, γι’ αυτό προτιμούν να σιωπήσουν.

Ν’ ακούσω, μόνον, κανέναν παπάρα, να μου λέει πως η Φυσική είναι αντικειμενική επιστήμη, τί καντήλια έχει να εισπράξει!…  🙂  «Αντικειμενική»; Ούουουου!!! Ειδικά στη δημιουργία των υψηλών στελεχών της, ξεχειλίζει από αντικειμενικότητα! Τί να σου πω! Lol!!!

Είναι, όμως, πράγματι μεσαιωνικό έθιμο οι συστατικές; Φυσικά κι είναι! Ολόκληρα τα πανεπιστήμια είναι μεσαιωνικά, τα κωλόχαρτα των συστατικών δεν θα είναι;

Βλέπετε, τουλάχιστον τα διασημότερα πανεπιστήμια της Δύσης είναι μετεξέλιξη προϋπαρξάντων μεσαιωνικών μοναστηριών, η δε πανεπιστημιακή τήβεννος είναι ο διάδοχος του μεσαιωνικού καλογερικού ράσου. Ταυτόχρονα, συνεχίζουν στην εποχή μας υφιστάμενα πολλά μεσαιωνικά καλογερικά έθιμα των πανεπιστημίων-μοναστηριών (πχ σε κάτι Οξφόρδες), όπως το κοινό γεύμα στη σάλα της τράπεζας, που αρχίζει με την προσευχή του τραπεζάρχη. (Μπερδεγουέη, ο κάτοχος πρώτου πανεπιστημιακού τίτλου ονομάζεται «μπάτσελορ», δηλαδή εργένης. Δηλαδή, καλόγερος.)

Οι ηπαπαραίοι, βεβαίως, δεν διαθέτουν μεσαιωνικά πανεπιστήμια, όπως οι «πολιτισμένοι» Ευρωπαίοι. Αλλά …βγάλανε φωτοτυπίες των πανεπιστημίων των δευτέρων.

Δυστυχώς, αυτά τα παραπάνω, συν κάτι άλλα, όπως πχ την ταύτιση πανεπιστημιακών (μπάτσελορ / ρησέρτς φέλλοου / μάστερ) καί τεκτονικών βαθμών (μαθητής / εταίρος / διδάσκαλος), ούτε τα ξέρουν τα δικά μας τα φοιτώντα ξυπνοπούλια, ούτε είχαν ποτέ την περιέργεια να τα σκαλίσουν. (Στα πλαίσια αυτά της μακαρίας αγνοίας, το να συζητήσουμε πχ τί συμβολίζουν τα ερμητικά χρώματα των τηβέννων στο Κέημπριτζ -μαύρο γιά τους φοιτητές, κόκκινο γιά τους καθηγητές, άσπρο γιά τον πρύτανη-, είναι πολύ πολύ πολύ ψιλά γράμματα. Άσ’ τ’ αυτά ρέ προκομμένε Εργοδότη, ποιός θα σε καταλάβει;!)

 

Σα να μην έφτανε αυτό το κενό ουσιαστικών γνώσεων (γιά εκεί που θα πάνε ν’ αφήσουν τα λεφτά τους – καί κάποια χρόνια τους), τα φοιτητάκια μας γλεντάνε τα νιάτα τους (καί καλά κάνουν επί του προκειμένου!) διαβιώνοντας πχ στην αγγλίτσα, την οποία βρίσκουν πολύ «κούλ». Δε λέω, καί πρωτοποριακό θέατρο διαθέτει η αγγλίτσα, καί εκπτώσεις ευκαιριάρες, καί κάτι νέα μοντέλα άη-φώουν (καί άη-παράτα μας) πιό γρήγορα φτάνουν στα Λονδίνα.

Όμως, ουδείς εξ αυτών των λαμπρών νέων καί νεανίδων αναρωτήθηκε το γιατί ολόκληρη Ευρώπη έστησε ένα πανάκριβο λούνα-πάρκ στην Ελβετία, γιά να δικαιολογήσει πειραματικώς τις μαλακίες του γυιού του αγγλίτσου ταξιτζή… τη στιγμή που η αγγλίτσα είναι το κατ’ εξοχήν υπόδειγμα ταξικής κοινωνίας. Τί ακριβώς προσέφερε ο πληβείος, που ευχαρίστησε τόσο πολύ τους άρχοντες; Έ; (Μόνο μην ακούσω τίποτε γιά «προχωρημένη Φυσική», διότι θα μοιράσω σφαλιάρες.)

Όταν, λοιπόν, το Ελληνικό φοιτηταριάτο εις την Αλλοδαπήν αρχίσει να σκαλίζει τέτοια θέματα, τότε -καί μόνον τότε- θ’ αρχίσω κι εγώ να τρέφω ελπίδες πως το μυαλουδάκι του είναι της προκοπής, καί μπορεί να χρησιμεύσει γιά όντως υψηλά επιτεύγματα.

 

Ας δούμε τώρα τη δεύτερη οχυρωματική «τάφρο».

Προ αρκετών ετών, όντας πελάτης σε κομπιουτεράδικο καί χαζεύων (σε κάποιον ιστότοπο επιστημών) τις τότε δυνατότητες του Διαδικτύου, με σκουντάει κάποιος. Γυρίζω, καί βλέπω ένα άτομο που είχα να το δω πολύ καιρό – ας τον ονομάσουμε Άρχη (από το: Αγαθαρχίδας – lol!!!) Μασκαρατζίκο. Μετά τα «τί κάνεις;», μου λέει: «- Ξέρεις, εγώ είμαι καθηγητής της Φυσικής στο πανεπιστήμιο …Τάδε» (κάπου στο εξωτερικό) «καί είδα τί διαβάζεις!»

Πρώτο ντόϊνγκ!!! Ρέ φούστη μου, ο Άρχης ο Μασκαρατζίκος προφέσσωρ της Φυσικής; το παιδάκι που μέχρι τα δεκαοχτώ του νόμιζε πως η Φυσική είναι απλά ένα ακόμη ψυχοβγαλτικό μάθημα του Λυκείου; Κι εγώ, που ακούμπησα περιουσίες στα επιστημονικά βιβλιοπωλεία, να ψάχνω γιά δουλειά; Ρέ, πππού πππάμε, ρέ!!! (Με προφορά Αυλωνίτη.)

Ευτυχώς, η Θεά Αθηνά με γλύτωσε από καρδιακό επεισόδιο, διότι ο συγκεκριμένος Άρχης φύλαγε ακόμη δυό άσσους στο μανίκι του. Τον έναν τον έμαθα αρκετά αργότερα, αλλά ο έτερος ήρθε σύντομα…. ευτυχώς, όμως, είχα προλάβει να πάρω μερικές βαθειές ανάσες. Ο λεβέντης μας -εφ’ όσον είχε δεί τί διάβαζα- μού ‘ριξε ακόμη έναν κεραυνό στην κεφάλα:

«- Πού τα ξέρεις εσύ αυτά;»

Έμεινα ξερός! Προς στιγμήν, είπα να του αντιγυρίσω κανένα κεχαριτωμένο… διότι, βεβαίως βεβαίως, ούτε οι γνώσεις αυτές είναι μυστικές στην εποχή μας, ούτε τα βιβλιοπωλεία απαγορευτήκαν, απ’ όσο ξέρω· ούτε σ’ εμποδίζει κανείς να ξεσκιστείς στη μελέτη πανεπιστημιακών συγγραμμάτων, άμα σε τρώει ο κώλος σου γιά διάβασμα. (Κι άμα κατανοείς αυτά που διαβάζεις.) Κατά συνέπεια, απόρησα με τη σειρά μου, που είχε τέτοιες απορίες. Περιορίστηκα να του θυμίσω πως είμαι Φυσικός, καί το ήξερε ήδη.

Χαμογέλασε σαν ηλίθιος (που όντως είναι), καί δεν δόθηκε συνέχεια στο επεισόδιο.

 

Δεν θ’ ανέφερα καθόλου το περιστατικό, αν αυτήν ακριβώς την ερώτηση, καί δή μ’ εντελώς πανομοιότυπη διατύπωση («πού τα ξέρω εγώ αυτά»), δεν μου την έκαναν ακόμη δύο «συναδελφικά» νιάτα δύο άλλων πανεπιστημίων του εξωτερικού, όταν πιάσαμε κουβέντα. Σαφές δείγμα ότι όοοοολοι αυτοί οι μασκαρατζίκοι θεωρούσαν -μεσαιωνικώς πως- ότι η επιστημονική γνώση είναι κάτι αποκλειστικά δικό τους, κάτι μυστικό, κάτι που δεν κάνει να διαχέεται παραέξω, σε άτομα που δεν έχουν την έγκριση της κλίκας τους. Ιδού κι η δεύτερη οχυρωματική «τάφρος» των μασωνακίων!

Σαφές δείγμα, ακόμη, ότι η αντίληψη αυτή δεν ήταν δική τους. (Πώς κι έτσι; Διότι αυτοί οι δύο είναι αρκετά εξυπνότεροι του Άρχη, καί δεν τους ξεφεύγουν τέτοιες μαλακίες εύκολα. Δεν είναι του χαρακτήρα τους. Νά γιατί!) Κάπου την πήρε τ’ αυτί τους, άρα κάποιοι τη διδάσκουν συστηματικά.

 

vii. Γιούς σανγκουΐνις (το Δίκαιον του αίματος)

Εδώ πλέον οι εκπληκτικές αποκαλύψεις χτυπάνε ταβάνι.

Το τρίτο ισχυρό στήριγμα της καριέρας του χαζούλη Άρχη, αυτό το οποίο πληροφορήθηκα αρκετά αργότερα (καί κατάλαβα πάααααρα πολλά λόγωι αυτού), ήταν η μάνα του. Μή νομίζετε… δεν εννοώ καμιά γυναίκα καπάτσα, ή με λεφτά, ή όμορφη να τουμπάρει τους καθηγητάδες του γυιόκα της (να του βάλουν καλούς βαθμούς), ή ό,τι άλλο παρεμφερές. Η συγκεκριμένη κυρία απλά ήταν αλλοδαπή.

«- Καί λοιπόν, ρέ Εργοδότη;»

Λοιπόν… ο Άρχης δεν ήταν το μόνο άτομο με μάνα απ’ τη συγκεκριμένη χώρα, στης οποίας το πανεπιστήμιο έδινε τα φώτα ( ; ) του. Ακριβώς σαν αυτόν (προφέσσωρ, δηλαδή, καί …ημίαιμος) υπήρχε κι άλλος, κι άλλος, κι άλλος… κάπου πεντέξη νοματαίοι συνολικά, που υπέπεσαν στην αντίληψή μου. (Άσε που έσπασε ο ακατονόμαστος το ποδάρι του, κι επρόκειτο γιά την ίδια ξένη χώρα σ’ όλες τις περιπτώσεις!) Ως εικός, πρέπει να υπάρχουν κι άλλες τέτοιες περιπτώσεις ανά την Ελλάδα.

Αγάπες μου, αυτό το φαινόμενο μπορεί να ερμηνευτεί μονάχα με μιά λέξη:

Ιερατείο!!!

Τώρα, με το δίκιο σου -αγαπητέ αναγνώσθα μου- θα ρωτήσεις: ιερατείο-ξεϊερατείο, τί μας νοιάζ’ εμάς; Παρομοίως, τί μας νοιάζει το ποιές μανάδες γεννάνε προφέσσορες;

Μας νοιάζει καί μας τσουρουφλίζει, όμως. Γιά ένα σύνολο πολύ σοβαρών λόγων.

(επόμενο)

 

 

Η Ελληνική Γνώση κεκλείδωται! – 1

42 Σχόλια

Στον Παλαιό

 

υσσωρεύτηκαν ήδη -εδώ καί χρόνια- τα μαύρα τυφωνικά σύννεφα πάνω απ’ την Ελλάδα καί τους Έλληνες…  Γνωστό αυτό. Ωστόσο, τέτοια σύννεφα, τέτοια δεσμά δεν υπάρχουν μονάχα γύρω απ’ τις ζωές μας, υπάρχουν καί γύρω απ’ τα μυαλά μας. Καί δεν εννοώ τα γνωστά -καί πολυσυζητημένα στο Διαδίκτυο- μέσα καταστολής (ραδιοσυχνότητες, ψεκασμούς, κτλ), αλλά κάποια άλλα… αόρατα.

Το πιό ωραίο ( ; ), όμως, στην ιστορία μας, είναι πως τα δεσμά αυτά τα κατασκευάζουν οι ίδιοι οι «φυλακισμένοι»!!! Καί μάλιστα, γελάνε χαζοχαρούμενα πριν / κατά / μετά τη διαδικασία κατασκευής.

Συν-Έλληνες, δεν υπάρχει καμμία δικαιολογία! Τουλάχιστον, τότε που οι ναζί υποχρέωναν τους κρατούμενους να σκάψουν τον τάφο τους καί μετά τους πυροβολούσαν στο κεφάλι, υπήρχε η δικαιολογία του έξωθεν καταναγκασμού. (Αν καί κάποιοι μελλοθάνατοι δοκίμαζαν να δραπετεύσουν, έστω καί στο τσάκ πριν τη χαριστική βολή.) Τώρα, όμως, δικαιολογίες τέλος. Τα γατιά, που παίζουν καί κλείνονται σε ντουλάπια, καί νιαουρίζουν σπαρακτικά να έρθει άνθρωπος να τα βγάλει έξω, είναι πιό έξυπνα από κάτι τέτοιους «μεγαλοφυείς» ανθρώπους, που πάνε κι αυτοδεσμεύονται.

 

Καί ποιά είναι αυτά τα φοβερά δεσμά, δηλαδή;

…Μιλάω γιά την επιστήμη καί τους επιστήμονες.

«- Μά, τί κακό βλέπεις στην επιστήμη, ρέ Εργοδότη;»

Ρώτα ανάποδα! Τί …καλό βλέπω!  🙂

Όμως, οφείλω να εξηγήσω τα πάντα – διότι παραμονεύουν καί διάφορα (τετριμμένα έως ηλιθιότητος) επιχειρήματα, του στύλ: «- Τί θά ‘κανες, ρέ έξυπνε, τη νύχτα χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα;», κτλ κτλ. (Βασικά, μιά που δεν θα είχα ούτε τηλεόραση, θα έκανα αυτό που έκανα τα καλοκαίρια στις ακρογιαλιές με κάποιες πρώην μου. Καί θα ζούσα απ’ τα επιδόματα, χωρίς να δουλεύω. Ως πολύτεκνος! Lol!!!)

Πάμε, λοιπόν, μαέστρο, μιά μαγκιόρα ανάλυσις!…

 

i. Έλληνες καί ξένοι, διαχρονικώς.

Πετάω κατ’ ευθείαν τον βλάχο στη θάλασσα, να μάθει κολύμπι σε δευτερόλεπτα – γιά το καλό του: Έλληνες καί ξένοι, είμαστε ολότελα διαφορετικοί. Ακόμη καί με τους λευκούς Ευρωπαίους είμαστε διαφορετικοί, άσχετο αν μοιάζουμε (στον βιότυπο).

Όθεν, όσοι μιλάνε γιά «Ενωμένη» Ευρώπη, γιά το δήθεν «κοινό Ευρωπαϊκό μέλλον των λαών», καί διάφορα άλλα τέτοια αξιόχεστα, να μου κάνουν τη χάρη να θυμηθούν καί να σκεφτούν:

  • Το τί έκαναν στην Ελλάδα οι Σταυροφόροι το 1204,
  • το τί έκαναν στην Ελλάδα οι …σταυροφόροι (του αγκυλωτού) το 1941-44,
  • το τί κάνουν σήμερα στην Ελλάδα οι απόγονοι των «αγκυλωτών»,
  • το τί πρόκειται νομοτελειακώς να ξανακάνουν όλοι αυτοί στην Ελλάδα, ευκαιρίας δοθείσης,

καί να το βουλώσουν.

 

[Παρένθεση: Ναί, «ο εχθρικός γιά την Ελλάδα στρατός, που έρχεται από τη Δύση με έμβλημά του έναν σταυρό», είναι αρχέτυπο που επαναλαμβάνεται. Επανελήφθη καί το 9600 πΧ, με τους Άτλαντες. Πού το ξέρω, ειδικά αυτό το τελευταίο; απλούστατα, όταν οι ιθαγενείς της Καραϊβικής είδαν τον κόκκινο σταυρό στα πανιά των πλοίων του Κολόμβου, θεώρησαν πως -κατά κάποιο τρόπο- οι «δικοί τους» επιστρέφουν. Γι’ αυτό δεν αντέδρασαν αρχικά. Μ’ ό,τι κι αν μπορούν να σημαίνουν οι εκφράσεις «οι δικοί τους», καί «επιστρέφουν».

Βλέπετε, λοιπόν, πώς -με λίγη λογική- μπορούμε να καλύψουμε ιστορικά κενά χιλιετιών;

Στα ίδια πλαίσια, κι ο στρατός του Μ. Κωνσταντίνου -του «Εν τούτωι Νίκα!»– υπάγεται στο ίδιο αρχέτυπο.

Τέλος, ακόμη ένας «σταυροφόρος» στρατός αναμένεται οσονούπω να περάσει κι αυτός απ’ την καμπούρα μας, γιά μελλοντική επανάληψη του συγκεκριμένου αρχετύπου: αυτός του ΝΑΤΟ! Ρίξτε μιά ματιά στο έμβλημα -ναί, πρόκειται γιά ευθεία αναφορά στο τοπογραφικό της Ποσείδιας, πρωτεύουσας της Ατλαντίδας-, καθώς καί στο τί σημαίνει «ΝΑΤΟ»: Οργανισμός βορειο-Ατλαντικού Συμφώνου.

Ακόμη αμφιβάλλετε γιά το ΝΑΤΟ; Να μην αμφιβάλετε καθόλου. Τά ‘πε ήδη ο Πατροκοσμάς…]

 

Αξίωμα, λοιπόν: Είμαστε διαφορετικοί απ’ τους λοιπούς λευκούς Ευρωπαίους, ειδικά τους βόρειους.

Γιά να συνεχίσουμε παρακάτω, πρώτα χωνέψτε το αυτό – με όση σόδα γουστάρετε. Χωνέψτε το, διότι αυτό είναι καί δεν αλλάζει.

 

Η ιστορία μας ξεκινάει από πολύυυυ παλιά. Από τότε, που στον Φαέθωνα οι πρόγονοί μας δοκίμασαν να συμπεθεριάσουν με τους προγόνους των λευκών Ευρωπαίων… κι ανατινάχτηκε ο πλανήτης! Δεν είναι, λοιπόν, παράξενο που σήμερα, οι μόνοι με τους οποίους μπορούμε να συνεννοηθούμε, είναι οι Ελληνογενείς, που κατοικούν στις Ευρωπαϊκές χώρες της Μεσογείου. Καί στη Γαλλία – λιγάκι… όχι πολύ. (Μήπως τώρα βλέπετε με άλλη ματιά την διαχωριστική γεωγραφική γραμμή μεταξύ καθολικών καί προτεσταντών; )

Η βασική μας διαφορά είναι το συναίσθημα, δηλαδή η ψυχοσύνθεση. Εμείς έχουμε συναίσθημα, αυτοί όχι.

Θέλετε παραδείγματα; υπάρχουν αρκετά. Όπως πχ το σέξ. Το οποίο χωρίς συναίσθημα γίνεται αστείο ή χυδαίο (πορνό), τιμωρητικό (σαδομαζοχισμός), ή διαστροφικό (πχ κτηνοβασία). Καί σίγουρα θά ‘χετε ακούσει (ειδικά παλιότερα, με τα «καμάκια») γιά καψούρηδες συν-Έλληνες, που είχαν πολύ όμορφες ερωτικές καλοκαιρινές ιστορίες με Ευρωπαίες, που όμως δεν συνεχίστηκαν καί το φθινόπωρο. Καί διατί, περικαλώ; Διότι…

…Ερχότανε η όμορφη λευκή Ευρωπαία στην Ελλάδα, γνώριζε τον δικό μας τον συναισθηματικό χάϊβανο (που την είχε στα ώπα-ώπα καί της ξηγούσε τ’ όνειρο καθημερινώς καί …υπερωριακώς), ξεχνούσε τί παναπεί «ρούχα» / «παπούτσια»«μπικίνια» (καί «λεφτά» – διότι πλήρωνε ο άλλος), καί ζούσε στον Παράδεισο. Αλλά όταν πήγαινε ο δικός μας -καψούρας ένεκα!- στις χώρες του μακρυνού Βορρά (κατά τον Οκτώβριο) να την ξαναβρεί καί να συνεχίσουν τα μέλια, έπεφτε απάνω σε μιά γεροντοκόρη (τελείως αγνώριστη, σου λέω – ντυμένη καί παπουτσωμένη, πλέον), που δεν τον άφηνε ούτε να την αγγίξει! Φυσικά, ούτε κουβέντα γιά φιλοξενίες καί τέτοια. Άσε που μπορεί να του παρουσίαζε καί κανέναν μαντράχαλο Βίκινγκ, λέγοντας: «- Μάϋ μπόϋφρεντ!» Παναπεί, συναίσθημα δεν υπήρχε μέσα της ούτε γιά δείγμα.

«- Πεταμένα λεφτά!», σκεφτόταν στο τέλος ο δικός μας (γιά τα αεροπορικά εισιτήρια) – αλλά δεν ξέρω αν έβαζε μυαλό, να μην το ξανακάνει.

 

Να πάμε, τώρα, στα λεφτά ως δεύτερο παράδειγμα; Ποιός έβγαλε το ρητό πως «Δεν υπάρχει τζάμπα γεύμα!»; Που σημαίνει πως, όταν σου δίνει ο λευκός Ευρωπαίος προτεστάντης κάτι, περιμένει οπωσδήποτε κάτι να πάρει πίσω. Καί, ει δυνατόν, μεγαλύτερης αξίας.

 

ii. Εμείς καί τα Γράμματα

Κι ερχόμαστε στα Γράμματα!… Στις επιστήμες. Προς αποφυγή τυχόν παρεξηγήσεων, στο παρόν μέρος του άρθρου αναφέρομαι στους ημεδαπούς που θέλουν να σπουδάσουν στα εγχώρια πανεπιστήμια. Τα (νεο-)Ελληνάκια, που πάνε σε …τουβλοποιεία εξωτερικού, θα τα περάσω από το μικροσκόπιο παρακάτω.

Εμείς εδώ στην Ελλαδάρα ακόμη κρατάμε την αρχαιο-Ελληνική αντίληψη περί Γραμμάτων, η οποία χτύπησε ταβάνι στα Ελληνιστικά χρόνια. Δηλαδή, θεωρούμε τη μόρφωση πολύ περισσότερο ως κτήμα, ως στολίδι ενός ελλόγου ανθρώπου, παρά ως χρηστικό εργαλείο. Εξ ής θεωρήσεως προέρχεται κι η λέξη «γκλάμορους» (λαμπρός), δηλ. ο κατέχων Γράμματα.

Γι’ αυτό βλέπεις τους σημερινούς γονείς να σπρώχνουν με νύχια καί με δόντια τα βλαστάρια τους στα πανεπιστήμια, κάν κούτσουρα εισίν ταύτα. (Τα παιδιά, εννοώ – όχι πως τα πανεπιστήμια πάνε πίσω στην κουτσουρωσύνη. Αλλά οι ηρωϊκοί γονείς δε χαμπαριάζουν! Τα παιδάκια του ο καθένας τά ‘χει γι’ από γεννησιμιού τους …νομπελιστάκια! Lol!!!) Γιατί; γιά να πάρουν παντί τρόπωι ένα «χαρτί» πληθωριστικής αξίας. Γι’ αυτό βλέπεις καί το άλλο το γελοίο, παραμονές των εξετάσεων διάφοροι -μέχρι τότε- κοπανατζήδες τσόγλανοι, επιλέξαντες παιδιόθεν το ισόβιο διαζύγιο από βιβλία καί διάβασμα, να παίρνουν σοβαροφανές ύφος …διανοουμένου καί να πουλάνε μούρη, επειδή έμαθαν τα «sos» θέματα απ’ το φροντιστήριο.

[Παρένθεση, ξανά: Τα ίδια κάνουν -γιά διαφορετικούς λόγους- καί διάφορες γραίες πρώην «στάρζ». Οι οποίες στα γεράματα, όταν τελειώσουν οι άντρες που τις πλησιάζουν, το ρίχνουν στα συγγραφιλίκια. Γιά να δείξουν πως μετράνε καί στο πνεύμα, δηλαδής, μιά που το σώμα …τετέλεσται. Lol!!! Τα ρημάδια τα Γράμματα όλοι τα φτύνουν, αλλά όλοι τρέχουν στο τέλος να τα γλείψουν. Σύμπτωμα κι αυτό της νεο-Ελληνικής σχιζοφρένειας.]

Δεν παραγνωρίζω πως γονείς καί τέκνα σκέφτονται πονηρά: να πάρουν το «χαρτί», καί να προσληφθούν στο απέραντο Δημόσιο του ψευτο-Ρωμαίϊκου. Πρακτική, χρηστική ματιά αυτή; αναμφίβολα. Όμως, το πρώτο απαιτούμενο στην κοινωνία μας δεν είναι το πτυχίο. Είναι το αξιοπρεπές εισόδημα. Διότι με τα πτυχία, ούτε φαγητό τρώς, ούτε παντρεύεσαι, ούτε παιδιά κάνεις, ούτε το μέλλον σου σχεδιάζεις. Αλλά πού να το χαμπαριάσουν αυτό οι ημεδαποί γονείς καί τα ημεδαπά τέκνα! Εκείειειει!!!… Αντί να βρούν μιά δουλειά με καλό εισόδημα, επιμένουν στην απόκτηση «χαρτιού» – καί γιά κανέναν άλλον λόγο, παρά -πάλι!- εξ αιτίας της Αλεξανδρινής αντίληψης περί Γραμμάτων. Καί επενδύουν …στην αναμονή διορισμού στο Δημόσιο! (Ενώ η ζωή κυλάει καί πίσω δε γυρνάει, η ρημάδα…)

Εννοείται, βέβαια, πως το να σπουδάσεις γιά να είσαι χρήσιμος στον εαυτό σου, αλλά καί στην κοινωνία (μέσα στην οποία ζής – διότι δεν είσαι ανεξάρτητος των άλλων συνανθρώπων σου), είναι τελείως «ψιλά γράμματα» γιά τα …νομπελιστάκια καί τους γονείς αυτών.

 

Φυσικά, τη μία γελοιότητα τη διαδέχονται κι άλλες. Αφ’ ενός, οι τσόγλανοι που λέγαμε, ως φοιτητές «επαναστατούν» καταστρέφοντας δημόσια (καί ιδιωτική) περιουσία, αλλά ουδείς εξ αυτών διανοείται να τα βροντήξει όλα (του «αντιδραστικού αστικού πανεπιστήμιου») από κάτω, καί να φύγει. (Εφ’ όσον το αστικό πανεπιστήμιο τον χαλάει.) Διότι θα τον κάνει ντά-ντά ο …επενδυτής μπαμπάς, βλέπεις. Είπαμε, «επανάσταση», αλλά έχει κι όρια! Lol!!! (Στο τέλος, όλ’ αυτά τα «επαναστατικά» τσογλάνια φοράνε γραββάτες καί γίνονται χειρότερα αυτών, εναντίον των οποίων «επαναστατούσαν». Αμέτρητα τα παραδείγματα… το έργο τό ‘χουμε ξαναδεί πολλές φορές.)

Αφ’ ετέρου, το παμπόνηρο ψευτο-Ρωμαίϊκο (που ξέρει με τί σόϊ χαζοβιόληδες υπηκόους έχει να κάνει) κλείνει στόματα με τα πτυχία, κάνοντας φτηνή «κοινωνική» πολιτική. (Τζάμπα τού ‘ρχεται, να βουλώσει τα στόματα των νεαρών ανέργων μ’ ένα «χαρτί» γιά τον καθένα.) Εξ ού καί η γελοιότητα να μπάζει τον οποιονδήποτε στα πανεπιστήμια, με οποιοδήποτε πρόσχημα – ακόμη καί με το αν αυτός ο οποιοσδήποτε …αθλείται. Εξ ού καί η έτερη γελοιότητα, να έχει αφήσει χύμα τις μεταπτυχιακές σπουδές, ώστε ν’ αποκτούν περισσότερα «μόρια» γιά διορισμό (έναντι των απλών πτυχιούχων) τα κομματόσκυλα.

 

iii. Οι ξένοι καί τα Γράμματα

Εν πάσει περιπτώσει, αυτή η νεο-Ελληνική, Αλεξανδρινή αντίληψη περί επιστημών είναι -εκτός από κάργα ρομαντική καί προ πολλού παρωχημένη, καί- τελείως ουτοπική. Γιατί; Μά, απλούστατα, επειδή δεν την έχει κανένας άλλος λαός!

Κι επειδή την πορεία των λαών καί των κοινωνιών εδώ καί πέντε αιώνες την χαράσσουν μή-Έλληνες, τότε η νεο-Ελληνική Αλεξανδρινή αντίληψη περί Γραμμάτων είναι πέρα γιά πέρα ουτοπική. Η δε επιμονή σ’ αυτήν συνιστά ανήκεστο ηλιθιότητα.

Ξεκαθαρίζω πως δεν αναφέρομαι στο τί …Αλεξανδρινά εφόδια (δηλ. αρχαιο-Ελληνικά βιβλία – με τις αντίστοιχες φιλοσοφικές αντιλήψεις, με αντιγραφή αρχαιο-Ελληνικών εξουσιαστικών προτύπων, κτλ) χρησιμοποιούν οι Δυτικοί από το 1500 μΧ καί εντεύθεν. Όπως δεν αναφέρομαι (στην παρούσα παράγραφο) στη συνεισφορά Ελλήνων επιστημόνων στο σημερινό επιστημονικό οικοδόμημα της Δύσης. Απλά, δηλώνω πως οι Δυτικοί ΔΕΝ βλέπουν τα Γράμματα ως εφόδιο του άνω θρώσκωντος ανθρώπου, αλλά ως όπλο επιβολής εναντίον άλλων ανθρώπων καί κοινωνιών. (Καί πού ‘σαστε; Ούτε με την Αναγέννηση είδαν οι Δυτικοί τα Γράμματα ωσάν Αλεξανδρινοί. Πάλι ως όπλο τα είδαν, γιά την κατάκτηση της «καθ’ ημάς Ανατολής» – όποτε ερχόταν η ώρα να ηρεμήσουν τα πράγματα, καί η πολυεθνική «πήλινη» αυτοκρατορία των Οθωμανών καταντήσει ώριμο σύκο, έτοιμο να πέσει.)

Γι’ αυτό κάποια στιγμή εις την Δύσιν καλούνται -κατά 99.9%- οι διάφοροι επιστήμονες να περάσουν μιά βόλτα απ’ την …Κόλαση! Οι φυσικοί καλούνται να φτιάξουν οπλικά συστήματα (καί, επ’ εσχάτοις, να σπρώξουν τις φιλοσοφικές αντιλήψεις της παγκόσμιας «κοινής γνώμης» προς συγκεκριμένη κατεύθυνση έχω πολλά ράμματα γιά τις γούνες των ουσίαι ασχέτων «Σέρνηδων»), οι χημικοί δηλητήρια, οι βιολόγοι ιούς / υβρίδια / κλώνους, οι γιατροί να δολοφονούν έμβρυα καί πλήρεις ζωντανούς ανθρώπους, οι πληροφορικοί να χακάρουν τα οπλικά συστήματα ακόμη καί φιλίων συμμαχικών χωρών… καί ούκ έστι τέλος των ανομιών αυτών.

Κι επειδή όλες αυτές οι βρωμιές νομοτελειακώς κάποια στιγμή στρέφονται (καί) εναντίον της Ελλάδας, τότε η σύμπραξη Ελλήνων επιστημόνων με τους Δυτικούς παλιανθρώπους συνιστά καραμπινάτη προδοσία εναντίον της Ελληνικής Φυλής. (Μία απ’ όλες τις προδοσίες ενός συγκεκριμένου συνόλου – διότι υπάρχουν ακόμη μερικές.)

Ή Έλλην, ή Ατλάντειος θα είσαι, κύριε. Καί, ως επιστήμων, ΔΕΝ δικαιολογείσαι με τίποτε. Οφείλεις να σου κόβει γιά κάτι τέτοια. Αλλοιώς, να χέσω τα πτυχία σου.

Κι εφ’ όσον διαλέγεις το δεύτερο, θα χέσω κι εσένα τον ίδιον.

 

(επόμενο)

 

Older Entries