Αρχική

Πρακτικό εγχειρίδιο βασικών αρχών

33 Σχόλια

ραία!… Αυτό το καταλάβαμε: μπροστά στον έσχατο θανάσιμο κίνδυνο που διατρέχει το έθνος μας, ήρθε ο καιρός ν’ αφήσουμε το “εγώ” καί να πιάσουμε το “εμείς”. Να ομαδοποιηθούμε όλοι οι ομόφρονες. Σύμφωνοι μέχρις εδώ.

Αλλά τί σημαίνει αυτό το “εμείς”;

Κάποια στιγμή αντιλήφθηκα πως ναί μέν, ξεκινάμε την ομαδική μας δραστηριότητα ως πατριώτες Έλληνες, αλλά έλειπε ένας οδηγός, που ν’ αναγράφει τις πέντε-δέκα θεμελιώδεις αρχές, βάσει των οποίων θα κινηθούμε. Οδηγός σύντομος, αλλά κυρίως πρακτικός.

Γιατί;

Διότι, ενώ έχω ήδη δημοσιεύσει ποιές αρχές οφείλουν να μας διέπουν, αυτές μάλλον φαντάζουν πολύ θεωρητικές. Κι ακόμη, ένα σχόλιο που έκανα, ότι δηλαδή απευθύνομαι μόνο στους ήδη πεπεισμένους, ίσως να φαντάζει κάπως αυταρχικό – άρα, οφείλω να διασαφήσω.

“- Μά, λες να μην ξέρουμε τί ζητάμε;”, θ’ αναρωτηθεί κανείς. Δυστυχώς, όχι – είναι η απάντηση. Τουλάχιστον όχι όλοι.

 

Την αφορμή γιά το παρόν κείμενο την πήρα από τα σχόλια που γράφτηκαν κάτω από τις αναδημοσιεύσεις των “αισυμνητικών” κειμένων (κυρίως των δικών μου) σε άλλα ιστολόγια. Σχόλια αλλού ‘ντ’ αλλού! Δεν αναφέρομαι στα κακόβουλα σχόλια εμμίσθων τρόλλς καί διαφόρων ηλιθίων, αλλά σε ανοησίες καλοπροαιρέτων (πιστεύω) ανθρώπων. Πχ ρωτάει ένας ποιούς …αντιπροσωπεύουμε! Άλλος, πάλι, λέει: “- Ακόμη μία ομάδα Έψιλον! Άσε, δεν θα πάρουμε!” Δηλαδή, ενώ ο πρώτος πολύ θα ήθελε να …αντιπροσωπεύουμε τίποτε -ξέρω ‘γώ- Ανδρομέδιους Έλ, ο δεύτερος …δε θέλει! (Κι άντε να τους ικανοποιήσεις αυτούς ταυτόχρονα! Lol!!!)
Το θέμα είναι πως, εκτός του πολύ στενού αρχικού πυρήνα, φαίνεται πως κανείς δεν κατάλαβε τί ακριβώς συμβαίνει καί τί ακριβώς πρέπει να γίνει. Πράγμα που -δυστυχώς- δεν οδηγεί πουθενά.

Σύντομος πρακτικός οδηγός, λοιπόν!

 

Εν αρχήι…

(α) Πάνω απ’ όλα, το έθνος.

…Αλλοιώς, γιά ποιό πράγμα προσπαθούμε;

 

Μόνο γιά το εξής:

(β) Προς το παρόν δεν υποσχόμαστε τίποτε, παρά μόνον την επιβίωση του έθνους μας.

Αυτό είναι παραπάνω από ξεκάθαρο. Αποτελεί κίνητρο γιά τους πραγματικούς Έλληνες, κι αντικίνητρο γιά τα λαμόγια.

Όσοι νομίζουν πως μιλάμε γιά (κομματικές, ή τύπου σέχτας) συνάξεις με:

  • κρατικές επιχορηγήσεις
  • δάνεια …αγύριστα
  • χρηματικές συνεισφορές αφελών
  • αρχηγηλίκια
  • κολλητηλίκια με αρδ
  • ντόλτσε βίτα σε μέρη πολυτελείας

καί ήδη τους τρέχουν τα σάλια, λάθος πόρτα χτύπησαν.

 

Άρα, τί είμαστε;

(γ) Είμαστε το έθνος των Ελλήνων. Εμείς.

Δεν “αντιπροσωπεύουμε” πρόσωπα / ομάδες / καταστάσεις / συμφέροντα / έννοιες ξένα προς το έθνος μας. Δεν είμαστε πρωταγωνιστές μυθιστορημάτων. (Πχ ξανθοί καί ψηλοί φιλικοί εξωγήϊνοι, μέλη υπερμυστικών ομάδων με υπερόπλα, καί λοιπά ευφάνταστα.) Δεν είμαστε –θού, Κύριε, φυλακήν τώι στόματί μου!– κομματόσκυλα. Δεν είμαστε απατεώνες, διότι δεν μας νοιάζει να πάρουμε, αλλά να δώσουμε.

Είμαστε, όμως, οι εκπρόσωποι του έθνους των Ελλήνων, διότι εμείς το σηκώνουμε στις πλάτες μας. (Τώρα που οι πολλοί το παρατάνε.)

Όποιος θέλει να κρατήσει κι αυτός ψηλά το ιστορικό αυτό βάρος, ευπρόσδεκτος.

 

Θα δράσουμε με / μέσα σε συμβατικά σχήματα, ή όχι;

(δ) Οι πολιτικοί καί τα κόμματα είναι υπόθεση πεθαμένη οριστικά.

Επιτέλους, κατανοήστε πως αυτά τα άτομα δεν ενεργούν γιά το καλό της Ελλάδας! Είτε επειδή είναι ύποπτης (μή Ελληνικής) καταγωγής, είτε επειδή (γιά τους χ, ψ λόγους) σιχαίνονται τη χώρα μας καί τον λαό μας (καί θέτουν τα σημεία αναφοράς τους σε ξένους, γινόμενοι ξενοκίνητοι οι ίδιοι), είτε επειδή ξεκίνησαν με καλές προθέσεις μέν, αλλά στην πορεία άλλαξαν καί ξέχασαν ό,τι καλό.

Αυτή την αλλαγή την παρουσιάζουν γιά δύο κυρίως λόγους:

  • Είτε επειδή εκβιάζονται.

Πχ στη λέσχη “Κρανίο καί οστά” δεν αυνανίζονται μονάχα (ο καθένας μπροστά σ’ όλους τους υπόλοιπους)… κάνουν κι άλλα πράγματα. Άσχετο αν δεν τα λένε παραέξω καί παραδέχονται μόνο τον αυνανισμό, τάχαμου ως εφηβική τρέλλα. (Αν απορείτε, κάνουν αυτά ακριβώς που έκανε καί το υπουργικό συμβούλιο του σουλτάνου στο “Εντερούν”.) Κι η κρυμμένη κάμερα γράφει – οπότε, αργότερα δεν τολμάει κανείς τους να ξεφύγει από την …ευθεία οδό του εκβιαζόμενου πολιτικού.

(Πατρίδα; Ποιά “πατρίδα”; Τ’ είν’ αυτό; Κάτσε να μη βγεί παραέξω το φίλμ με το “τραινάκι” στη λέσχη, καί δε μας χωράει ο τόπος μετά…)

(Καταλαβαίνετε λοιπόν ότι -στις δυτικές κωλοκοινωνίες- ο ιδανικός πολιτικός είναι ο εκβιαζόμενος από σκοτεινά κέντρα εξουσίας του παρασκηνίου.)

  • Είτε επειδή γουστάρουν παραδάκι καί καλοπέραση, μπροστά στα οποία ξεπουλάνε τα πάντα.

Πχ -καί σε μας, καί αλλαχού εις τας Ευρώπας- πόσοι καί πόσοι στα νιάτα τους αριστεροί ( ; ) επαναστάτες ( ; ) (αυτοί, ντέ, οι «οργισμένοι» με την κοινωνική αδικία, που σηκώνουν τη γροθιά ψηλά!) βούτηξαν μετά τα 25 τους στο χρήμα καί πήγαν στο άλλο άκρο του πολιτικού φάσματος!… Σ’ αυτό που κάποτε κατηγορούσαν, δηλαδή. Ξεχνώντας τη ρήση του Άρθουρ Καίσλερ, ότι -δυστυχώς- ο προλετάριος, αντί να γκρεμίσει τη σάπια κλίμακα των αξιών, κοιτάζει να την ανεβεί.

Κατανοήστε πως οι πολιτικοί καί τα κόμματα δεν πρόκειται ποτέ τους να συνεισφέρουν κάτι θετικό στην επιβίωση του έθνους μας. Άρα όσοι (εξακολουθούν να) τρέφουν ελπίδες γιά πολιτικούς / κόμματα, κακώς τις τρέφουν. Κι όσοι γλείφουν (γιά ίδιον συμφέρον) τα αναφερθέντα πτώματα, κακώς τα γλείφουν. Τζάμπα κόπος! Τα πτώματα σάπισαν καί θα διαλυθούν. Δεν προβλέπεται …ανάσταση γι’ αυτά!

 

Δυστυχώς, σύμφωνα με τα στατιστικά των 3-4 προσφάτων εκλογών, τα κόμματα τα βλέπει σαν καλούς καγαθούς θεούς ή/καί σαν κότα με τα χρυσά αυγά το 40% του πληθυσμού. Μ’ άλλα λόγια -καί είτε μας αρέσει, είτε μας ξυνίζει-, οι 4 στους 10 είναι αθεράπευτοι βλάκες, ή αθεράπευτα λαμόγια. Καί, όσον αφορά την εθνική υπόθεση, αποτελούν τελείως αχρείαστα βαρίδια. Έρμα! Σαβούρα!

(Νά πώς αιτιολογείται το 40% των εχθρικώς διακειμένων, που λέω. Το δέ 25% της ίδιας ανάρτησης -πραγματικό 45%- των αδιαφόρων γιά την εθνική υπόθεση, είναι αυτό που αδιαφορεί τελείως καί γιά τη συμμετοχή στα κοινά. Οι απέχοντες! Αυτοί που την ημέρα των εκλογών πάνε εκδρομή, αντί πρώτα να περάσουν από την κάλπη καί να χώσουν σιδερολοστό κάθετα στις ακτίνες των τροχών του κατεστημένου.

Όπως βλέπετε, τα νούμερα αυτά δεν τα έβγαλα απ’ το μυαλό μου.)

Φυσικά, την οριστική καί τελειωτική αποκήρυξη των κομμάτων δεν τη ζητάω απ’ αυτούς. Αλλά από τους τυχόν συνειδητούς πατριώτες, που ακόμη ( ! ) αμφιταλαντεύονται – λες καί δεν τους φτάσανε όσα τραβάμε, ώστε να πειστούν επιτέλους. (“- Βρέ, μήπως αυτός εκεί είναι καλός άνθρωπος καί πατριώτης πολιτικός, καί τον παρεξηγήσαμε; Να του δώσουμε μιά ευκαιρία!…” ΟΧΙ, καλέ μου άνθρωπε, ΔΕΝ είναι. Καί να ΜΗΝ του δώσεις καμμία. Τέλος.)

Σκοτώστε μία καί καλή τις όποιες ελπίδες εξακολουθείτε να εναποθέτετε στα κόμματα καί τα κομματόσκυλα. Πριν σας σκοτώσουν αυτές.

Δεν είναι σχήμα λόγου το ότι οι ψεύτικες ελπίδες σκοτώνουν. Αν σας φαίνεται υπερβολικό αυτό, θυμηθήτε τον λόγο, γιά τον οποίο είχαμε τόσες χιλιάδες αυτοκτονίες τα τελευταία χρόνια.

 

(Ακόμη ένα συμπέρασμα από τον βίο καί την πολιτεία των κομμάτων: Η ζωή καί η κοινωνία είναι άδικες, οι δε καλές θέσεις είναι πιασμένες από πρίν – καί δή, με αδιαφανείς διαδικασίες! Ακόμη απορείς, αναγνώστη μου, γιά το ότι εσύ δεν πρόκειται να γίνεις ποτέ σου αρχηγός κόμματος εισηγμένου στη Βουλή;

Να μην ξεκινήσω καί το θέμα με τα κόμματα-νταβατζήδες, που δεν πρόκειται ποτέ να κυβερνήσουν, αλλά υπάρχουν ως δεκανίκια των εξ ορισμού κυβερνητικών κομμάτων. Γιά να «καπελλώνουν» -ως τάχαμου ακλόνητα σημεία αναφοράς- κάθε είδους πολιτική έκφραση  του εκλογικού σώματος.)

 

(ε) Θα πορευτούμε σε διαφορετικό δρόμο από το κατεστημένο του 1789.

Εφ’ όσον καταλάβαμε κι ενστερνιστήκαμε την ανωτέρω αρχή (δ), τότε η παρούσα αρχή (ε) είναι άμεσο πόρισμα. Δεν χρειάζεται επεξήγηση. Μή χάνετε τον χρόνο σας ασχολούμενοι με δεξιές, κέντρα, αριστερές. Μη μπλέκεστε σε τέτοιες συζητήσεις καί μην προσπαθείτε να δικαιολογήσετε τις επιλογές σας. Δεν οφείλετε απολογία σε κανέναν. Αποτρέψτε άλλους ανθρώπους από το να σπαταλάνε χρόνο απ’ τη ζωή τους, ασχολούμενοι με τα πτώματα αυτά.

Το 1789 είναι πεθαμένο καί σάπιο. Καταλάβετέ το! Χωνέψτε το! Εδώ αλλάζουμε κινητό κάθε εξάμηνο, θα μείνουμε σε αποτυχημένα πολιτικά σχήματα ηλικίας δύο αιώνων καί πλέον; Σ’ αυτά, γιατί δεν ισχύει η διάθεση γι’ αλλαγή; Γιατί σ’ αυτά δεν λαμβάνει χώραν μιά κάποια πρόοδος; Γιατί δεν μιλάει κανείς δήθεν ειδικός γιά την ανάγκη αλλαγής του σάπιου καί σαφώς παρωχημένου κοινοβουλευτισμού; Σ’ αυτή την περίπτωση, ποιά γατούλα τρώει τη γλωσσίτσα; Έ;

Το ερώτημα δεν είναι πλέον “ποιό κόμμα”. Το ερώτημα-απόλυτο δίλημμα είναι: “έθνος ή όχι έθνος”.

 

Ωραία, τα συμβατικά σχήματα (κοινοβουλευτικά κτλ παρόμοια) είναι εξωτερικά εμπόδια. Από εσωτερικά εμπόδια, τί παίζει;

(στ1) Παραμερίζουμε τους εγωϊσμούς μας.

…Αφού θα δράσουμε όλοι μαζί. Αφού παίρνει μπρός το “εμείς”.

 

(στ2) Καταπνίγουμε τη δυσπιστία προς άλλους πραγματικούς Έλληνες.

Όλοι έχουμε ελαττώματα! Δεν υπάρχει άνθρωπος στερούμενος ελαττωμάτων. Ο “τέλειος” άνθρωπος απλά δεν υφίσταται.

Όμως, θα ενωθούμε γιά την επιβίωση του έθνους μας, όχι γιά να βάλουμε στο κρεββάτι του Προκρούστη τους συν-Έλληνες. Σίγουρα ο ένας πχ μιλάει πολύ, ο άλλος είναι υπερκινητικός, ο τρίτος αρκετά αργός στις σκέψεις, ο τέταρτος έχει μιά τάση γιά αφηρημάδα, ο πέμπτος λιγομίλητος, ο έκτος τρελλάρας, ο έβδομος δεν πολυακούει τί λέμε, αλλά κοιτάζει πολύ …τις Ελληνίδες της ομάδας, καί τα λοιπά καί τα λοιπά.

Έ, καί λοιπόν; Αφού είναι πραγματικοί Έλληνες πατριώτες, θα δράσουμε όλοι μαζί γιά να επιβιώσει το έθνος μας. Ούτε θα τους βάλουμε στα δικά μας απόλυτα καλούπια, ούτε (με την πρώτη διαφωνία) θ’ αρχίσουμε ν’ αποκαλούμε τον έναν “πράκτορα”, τον άλλον “βλάκα”, τον τρίτον “άχρηστον”, καί ούτω καθ’ εξής. Στο κάτω-κάτω, έχουμε μυαλό να κρίνουμε – καί δή, σε σύντομο χρονικό διάστημα γνωριμίας. Όποιος είναι να έρθει μαζί μας, θα έρθει. Όποιος είναι ν’ αποκλειστεί, θ’ αποκλειστεί.

Η εξ ορισμού δυσπιστία προς τον συν-Έλληνα είναι νοητικός ιός, φυτεμένος στο κεφάλι μας τα τελευταία δυό χιλιάδες χρόνια. Πρέπει να εξοντωθεί. (Αν θέλουμε να προχωρήσουμε ως έθνος.)

 

(στ3) Ξεχνάμε οριστικώς την εριστική διάθεση.

Ελάττωμα της φυλής μας οι συχνοί καυγάδες, ναί. Αλλά, υπό τις παρούσες συνθήκες, ή το τρώμε, ή μας τρώει αυτό. Μέσος δρόμος δεν χωρεί.

Όταν αρχίσει να μας γαργαλάει να την πούμε στον συν-Έλληνα, το πνίγουμε αλύπητα αυτό το φίδι καί μιλάμε ευγενικά.

 

(στ4) Κάτω ο ξερολισμός!

Έτερο χαριτόβρυτο ελάττωμα της φυλής μας… Κατανοήστε, όμως, πως ο καθένας μας ΔΕΝ τα ξέρει όλα! Είναι ανθρωπίνως αδύνατον να τα ξέρει όλα. Συνεπώς, όταν δεν γνωρίζετε κάτι, να μάθετε να λέτε: “- Δεν γνωρίζω.” Δεν θα σας πέσει η υπόληψη! (Καί πιστέψτε με: εάν κάποιος σας κρίνει σύμφωνα με το πόσο κινητή εγκυκλοπαίδεια είσαστε, είναι μεγάλος μαλάκας.) Ίσα-ίσα που θα έχετε την ευκαιρία να μάθετε, ακούγοντας καί ρωτώντας.

Στα πλαίσια αυτά, καλό είναι να δοκιμάσετε την αντοχή των καθιερωμένων αντιλήψεών σας. Ο δοκιμαστής τους είναι η ίδια η πραγματικότητα. Η ίδια η ζωή. Μάθετε (ή ξαναμάθετε) να σκέφτεστε – καί θα διαπιστώσετε πως κάποιες αλήθειες, εκλαμβανόμενες ως δεδομένες, είναι σκέτα ψεύδη.

Το ξέρω πως είναι πολύ δύσκολο το τσάκισμα του πνευματικού εγωϊσμού των συν-Ελλήνων. Είναι σα να ζητάω από παχύσαρκο μανιώδη καπνιστή να κόψει το χλαπάκιασμα καί το κάπνισμα τώρα αμέσως, γιά να πάμε αύριο τα ξημερώματα ορειβατική πορεία μαζί. Όμως, πρέπει χωρίς αναβολή να κάνουμε όλοι τη συγκεκριμένη υπέρβαση. Δεν γίνεται αλλοιώς.

 

(στ5) Οι επί μέρους διαφορές πεποιθήσεων των συν-Ελλήνων είναι μηδαμινής σημασίας στην τρέχουσα φάση.

Ορθόδοξοι ή αρχαιολάτρες; Αθλητικοί τύποι, ή καναπεδόβιοι; Ροκάδες ή σκυλάδες; Χαμουτζήδες ή καρντάσια; Άντρες, ή γυναίκες;

…Λέτε να έχουν κάποια σημασία όλ’ αυτά, στα πλαίσια του κοινού μας αγώνα; Καί δή, τώρα – που το πάν απόλλυται;

Το μόνο σημαντικό: το “ή” ν’ αντικατασταθεί με “καί”.

 

Αφού σκοτώσουμε τα μέσα μας τέρατα, πώς θα προχωρήσουμε;

(ζ1) Θα πορευτούμε με όσα ήδη έχουμε καί μπορούμε. Εκ των ενόντων.

Χωρίς γραφειάρες καί γραμματείες (καί ιδιαίτερες γραμματείς με …ιδιαίτερα προσόντα) καί πρωτόκολα. Χωρίς λεφτά. Χωρίς προβολή στα κατεστημένα ΜΜΕ. Δεν τα έχουμε ανάγκη αυτά όλα!

Αλλά όντας οι πραγματικοί εαυτοί μας. Παραμένοντας αυτό που ήδη είμαστε. Κάνοντας ο καθένας αυτό που ήδη ξέρουμε καλά. Κι επειδή είμαστε ομάδα, σαφώς με αλληλοβοήθεια.

 

(ζ2) Σχηματίζουμε πρώτες τις θεμελιώδεις (πρωτοβάθμιες) ομάδες μας.

Πάντα ολιγομελείς. Επαναλαμβάνω, οι “ιδανικοί” αριθμοί μελών γι’ αυτές είναι: 5, 12, 20, 30. Αν κι ο τελευταίος είναι δύσκολα διαχειρίσιμος, οπότε καλύτερα οι τρείς πρώτοι. (Γιά ν’ απαντήσω σε τυχόν απορίες: 12 είναι οι πλευρές του 12έδρου, 20 είναι οι γωνίες του καί 30 οι ακμές του. Καί 5 οι πλευρές κάθε έδρας του. Το δε αιθερικό ίχνος του 12έδρου “καλεί” τον ίδιο τον αιθέρα – με ό,τι μπορεί να συνεπάγεται αυτό.)

Θεμελιώδης ομάδα που μεγαλώνει καί ξεπερνάει τα αριθμητικά όρια, αναγκαστικά σπάει. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα ενωθούν καί δεν θα δράσουν μαζί όλες αυτές οι ομάδες, όταν χρειαστεί. Αλλά η προετοιμασία καλύτερα να γίνεται σε ομάδες με μικρούς αριθμούς μελών. Έτσι θ’ αναδειχθούν καί οι ηγέτες του πρωτοβαθμίου επιπέδου.

Όσοι δεν φροντίσατε γιά δημιουργία ομάδας, σπεύσατε. Δίχως αναβολή. Τώρα!

 

(ζ3) Προχωράμε με το «βιολογικό» μοντέλο.

Οι θεμελιώδεις ομάδες ενώνονται σε δευτεροβάθμιες, αυτές σε τριτοβάθμιες… μέχρις ότου χτυπήσουμε τα όρια του έθνους. Όπου “έθνος” είναι το σύνολο των συνειδητοποιημένων Ελλήνων πατριωτών.

Όπως ακριβώς συνενώνονται τα βιολογικά κύτταρα προς δημιουργία ζώντος οργανισμού. Όπως διπλασιάζεται το dna. Καί όπως ακριβώς μία μικρή ποσότητα βιολογικής ζύμης μετατρέπει όλο το περιβάλλον της.

 

Καί ποιός θα είναι αρχηγός;

(η) Ο καθένας μπορεί να δοκιμάσει γιά ηγέτης. Αλλά κι ο ίδιος θα δοκιμαστεί.

Η ηγεσία αναδεικνύεται καί σμιλεύεται στο πύρ της δράσης. Δεν γίνεται αλλοιώς!

Ωστόσο, ο υποψήφιος ηγέτης ξεκινάει από πολύ ευνοϊκή θέση, αν γνωρίζει Ιστορία (καί Μυθολογία). Τότε, θ’ αποφύγει τον (κατά κανόνα ολέθριο σε συνθήκες μάχης) αυτοσχεδιασμό καί θα προπορεύεται χρονικώς του εχθρού. Που σημαίνει ότι θα έχει πρωτοβουλία -οργανωμένων- κινήσεων.

Το φίλτρο της πρακτικής δοκιμασίας αφορά κάθε ηγέτη. Είτε πρωτοβάθμιο, είτε ανωτέρου επιπέδου.

 

Καί πότε όλ’ αυτά τα ωραία;

(θ) Δρούμε το συντομώτερο. Δεν καθυστερούμε.

Δεν υπάρχει πλέον χρόνος γιά χάσιμο. Ό,τι σκεφτούμε, το κάνουμε πράξη (καί μόνοι, καί μετά πολλών) αμέσως, χωρίς καθυστέρηση.

(Καί το ανακοινώνουμε διαδικτυακώς στους συν-Έλληνες – αν είναι ανακοινώσιμο μ’ αυτόν τον τρόπο. Αλλοιώς, προφορικά κι από κοντά.)

 

Κι αν δεν μας ακολουθήσει κανείς;

(ι) Όποιος δεν ακολουθήσει, είναι τελειωμένος.

Βέβαια, ο εχθρικός / ο αναβλητικός / ο ακατάδεχτος εγωϊστής παρτάκιας είναι τελειωμένοι κι από τώρα (άσχετο αν το συνειδητοποιούν, ή όχι), καί μπορεί μέν να κάθονται απαθείς στο κατάστρωμα του βυθιζόμενου Τιτανικού πίνοντας ακριβό παλιό ουΐσκυ, αλλά η μόνη μάχη που σίγουρα χάθηκε, είναι αυτή που δεν δόθηκε ποτέ.

Κι εμείς θα δώσουμε τη μάχη μας!

 

Αυτά έχουμε κατά νούν καί πράττουμε σ’ αυτή τη φάση. Νομίζω πως τα ανέφερα όλα, πως δεν ξέχασα κάτι σημαντικό. Καί πιστεύω πως τα σημεία-κλειδιά του “οδηγού” μας είναι λίγα, απλά, κατανοητά, ευκολομνημόνευτα.

 

Υγ 1: Επειδή αρκετοί συν-Έλληνες συνεχίζουν να σκέπτονται με συμβατικό τρόπο στην πολιτική τους έκφραση, έχει ήδη πέσει στο τραπέζι η ιδέα να φτιάξουμε κόμμα καί να διεκδικήσουμε εκλογική νίκη στο άμεσο μέλλον. (Καί -μετά απ’ αυτήν- τα υπόλοιπα της αισυμνητείας έπονται.)

Προσωπικώς δεν το υποστηρίζω καθόλου (ανέπτυξα παραπάνω το γιατί), αλλά -εφ’ όσον κάποιοι πατριώτες δείχνουν ενδιαφέρον- του αφήνω ένα μικρό παράθυρο γιά δοκιμή. Εάν κάποιοι συν-Έλληνες θεωρούν εαυτούς ικανούς ν’ αντιπαλαίψουν την εκλογική Λερναία Ύδρα, από μένα παίρνουν το καλώς έχειν. Καί την ευχή μου. Καί τη μία καί μοναδική ψήφο μου. Το αφήνω, όμως, σε όσους συν-Έλληνες θέλουν οπωσδήποτε να δοκιμάσουν αυτόν τον τρόπο… καί δεν κρατιούνται!

Εντάξει, καλό είναι στον αγώνα μας να χρησιμοποιήσουμε όλα τα διαθέσιμα μέσα καί όπλα (μή αποκλείοντας εξ αρχής κάποιο), όμως εξ ίσου καλό είναι να μην κάνουμε διασπορά δυνάμεων σε ανέλπιδες προσπάθειες. Εάν μπορούμε να βρούμε τη σωστή αναλογία, τότε προχωράμε. (Καί εάν είμαστε λιγάκι τυχεροί, να βγάλουμε λαγό από εκεί που δεν το περιμένουμε. Αλλά ποιός βασίζεται στην τύχη, προκειμένου γιά την εθνική μας επιβίωση; )

 

Υγ 2: Καλές οι εκθέσεις ιδεών, αλλά τί εκτιμώ προσωπικώς ότι θα επιτύχουμε; Έστω ότι μιλάμε γιά τώρα άμεσα. Γιά πολύ βραχυπρόθεσμα.

Διόλου δεν αποφεύγω το ερώτημα.

Λοιπόν, με πάσα ειλικρίνεια: εκτιμώ ότι αυτές όλες οι προτάσεις θα συγκινήσουν ελάχιστους από το ευρύ πλήθος. Του οποίου το συντριπτικό ποσοστό θα συνεχίσει τον χαβά του στον δημόσιο βίο: ξανά γλείψιμο καί ξανά ψήφος στα κατεστημένα κόμματα. Στα δέ σχόλια καί στα φόρα του Διαδικτύου, ο εμετός του «συντριπτικού ποσοστού» θα συνεχιστεί. Ειρωνείες, βρισίδια, τρολλάρισμα, επίδειξη ξερολίστικης βλακείας, παμπάλαια πρακτορίστικα κολπάκια ψυχολογικού πολέμου, όπως πχ υποκατάσταση θέσης με άρνηση (“- Αυτά δεν ισχύουν!” – καί τί ισχύει, ρέ ζωντόβολο; γιατί το κρύβεις καί δεν μας το λες; ), τα ίδια καί τα ίδια καί τα ίδια ξερατά καί κόπρανα, ξανά καί ξανά. Δεν θ’ αλλάξει κάτι σ’ αυτούς όλους. Δεν γίνονται άνθρωποι οι μαϊμούδες, παρ’ ό,τι έχουμε σχεδόν τα ίδια γονίδια.

Αλλά το παρόν κειμενάκιον θέλω να πιστεύω πως θ’ αποτελέσει συγκολλητικό ιστό γιά όσους συν-Έλληνες τυγχάνουν ήδη πεπεισμένοι πως πρέπει ν’ αναλάβουμε δράση εναντίον των εθνοκτόνων δράσεων των εχθρών μας.

Υπολογίζω / ελπίζω / εύχομαι να σχηματισθεί ένας πρώτος πυρήνας κάπου διακοσίων ατόμων (το μέγιστο, λέμε – ως ρεαλιστικός στόχος) σ’ όλη την Ελλάδα, καί σε χρονικό ορίζοντα μέχρι το τέλος του παρόντος έτους.

Γιά μετά, βλέποντας καί κάνοντας. (Εννοώ επιλογή από ήδη έτοιμα σχέδια δράσης. Όχι αυτοσχεδιασμό.)

 

Υγ 3: Πάμε ακόμη μία φορά, να τα εμπεδώσουμε  – μόνο τους τίτλους:

  • (α) Πάνω απ’ όλα, το έθνος.
  • (β) Προς το παρόν δεν υποσχόμαστε τίποτε, παρά μόνον την επιβίωση του έθνους μας.
  • (γ) Είμαστε το έθνος των Ελλήνων. Εμείς.
  • (δ) Οι πολιτικοί καί τα κόμματα είναι υπόθεση πεθαμένη οριστικά.
  • (ε) Θα πορευτούμε σε διαφορετικό δρόμο από το κατεστημένο του 1789.
  • (στ1) Παραμερίζουμε τους εγωϊσμούς μας.
  • (στ2) Καταπνίγουμε τη δυσπιστία προς άλλους πραγματικούς Έλληνες.
  • (στ3) Ξεχνάμε οριστικώς την εριστική διάθεση.
  • (στ4) Κάτω ο ξερολισμός!
  • (στ5) Οι επί μέρους διαφορές πεποιθήσεων των συν-Ελλήνων είναι μηδαμινής σημασίας στην τρέχουσα φάση.
  • (ζ1) Θα πορευτούμε με όσα ήδη έχουμε καί μπορούμε. Εκ των ενόντων.
  • (ζ2) Σχηματίζουμε πρώτες τις θεμελιώδεις (πρωτοβάθμιες) ομάδες μας.
  • (ζ3) Προχωράμε με το «βιολογικό» μοντέλο.
  • (η) Ο καθένας μπορεί να δοκιμάσει γιά ηγέτης. Αλλά κι ο ίδιος θα δοκιμαστεί.
  • (θ) Δρούμε το συντομώτερο. Δεν καθυστερούμε.
  • (ι) Όποιος δεν ακολουθήσει, είναι τελειωμένος.

Τα μαθαίνουμε απέξω!

 

Advertisements

Ελεύθερη καί ανεξάρτητη Καταλωνία – ένας ανέλπιστος σύμμαχος

37 Σχόλια

την παρούσα ιστορική φάση, η Ελλάδα έχει δύο κύριους εχθρούς: Την πολιτική «παγκοσμιοποίηση» καί την «πανθρησκεία».

Καί οι δυό αυτές καταστάσεις είναι υποσύνολα της ολικής «παγκοσμιοποιήσεως» των καιρών μας  (δηλαδή των καμωμάτων της -παμπάλαιης…- «Νέας  Τάξης Πραγμάτων»), που συνοψίζεται σ’ ένα καί μοναδικό κράτος γιά όλον τον πλανήτη («παγκόσμιο κράτος»). Το οποίο φυσικά θα διαθέτει:

  • Μία παγκόσμια κυβέρνηση, με
  • ένα παγκόσμιο οικονομικό σύστημα (με ένα παγκόσμιο νόμισμα),
  • μία παγκόσμια γλώσσα,
  • μία παγκόσμια θρησκεία («πανθρησκεία»).
  • Καί (πολύ μειωμένο αριθμητικώς) άκρως υπάκουο πληθυσμό υπηκόων. (Όποιος δεν υπακούει, εάν μεν είναι νέος, θα γίνεται ανταλλακτικά – καρδιές, συκώτια, κτλ. Εάν είναι κάπως σιτεμένος, θα γίνεται τροφή γιά τα ψάρια των ωκεανών.)

Οι  προσπάθειες δημιουργίας (από τα διάφορα σκοτεινά εξουσιαστικά κέντρα) αυτού του εκτρώματος είναι πλέον παραπάνω από φανερές. (Μέχρι καί το καθυστερημένο της Μάργκαρετ είπε ότι «χρειαζόμαστε» μιά παγκόσμια κυβέρνηση!) Ήδη η παγκόσμια γλώσσα έχει βρεθεί. (Τα Αγγλικά – καί μή νομίζετε τίποτε Σαίξπηρ καί τέτοια. Μιλάμε γιά «τουριστικά» Αγγλικά γιά καθημερινή συνεννόηση σε απλούστατο επίπεδο: να μπορείς να παραγγείλεις να φάς, καί να μπορείς να ρωτήσεις πού βρίσκεται ο καμπινές – να πάς να χέσεις, με το συμπάθειο.) Η παγκόσμια θρησκεία ακόμη δουλεύεται στο …σιδεράδικο. Το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα / νόμισμα αργεί ακόμη περισσότερο, διότι συναντάει εμπόδια (πχ Ρωσσία), που μόνον στρατιωτικώς αντιμετωπίζονται. (Καί άν.)

Η παγκόσμια κυβέρνηση, τώρα, υπάρχει κι αυτή – αν καί (ακόμη) σκιωδώς καί ατύπως, αν καί ακόμη στον Δυτικό κόσμο… διότι «αυτοί» δεν έκριναν ότι έφτασε η ώρα να βγούν στο προσκήνιο – άσε που ανατολικά δεν τους παίρνει ακόμη: πρόκειται γιά τις διάφορες τεκτονικές στοές καί λέσχες τύπου Μπίλντερμπεργκ.

 

Προς την επίτευξη αυτών των «παγκοσμίων» στόχων, οι μέθοδοι που χρησιμοποιούνται είναι πολλές καί ποικίλλες. Αλλοίωση των τοπικών πληθυσμών (με τους λαθρομετανάστες-«αδέρφια» των ηλιθίων φασισταράδων που τους υποδέχονται με ανοιχτές αγκάλες), αποσχίσεις εδαφών (αλλά καί το αντίθετο: συνενώσεις κρατών σε μεγαλύτερους υπερκρατικούς σχηματισμούς), εργαστηριακώς παρασκευαζόμενες λοιμώδεις επιδημίες, τεχνητές θεομηνίες, συνέδρια προς δημιουργία άκρατης προπαγάνδας, διαφθορά, οικονομικοί πόλεμοι, πραγματικοί πόλεμοι, διασπορά τρόμου κι εγκληματικής συμπεριφοράς, υποβάθμιση της δημόσιας εκπαίδευσης,  παραχάραξη κι εξαφάνιση της Ιστορίας, κι άλλα πολλά.

Ωστόσο, η Ελλάδα, ως πανάρχαιος πολιτισμός, δεν μασάει σε όλα τα προαναφερθέντα.

Δεν μας ενοχλεί η προσπάθεια καθιερώσεως της Αγγλικής, διότι πρόκειται γιά γλώσσα πολύ κατώτερη από τη δική μας. (Οι Άγγλοι δεν ανέδειξαν κανέναν Όμηρο, απ’ όσο θυμάμαι.)

Δεν μας ενοχλεί η προσπάθεια μεταβολής του παγκόσμιου πληθυσμού σε ζώα, διότι -παρά τα χάλια μας- η αίσθηση της ελευθερίας είναι σύμφυτη ιδιότητα του Έλληνα. Κι αυτό δεν αλλάζει, που να χτυπιούνται «αυτοί». Η ζωοποίηση αφορά άλλους. (Εμείς δεν πρόκειται ποτέ να γίνουμε μουσλίμια -«υποταγμένοι», δηλαδή- καί να προσευχόμαστε τουρλώνοντας τον κώλο μας στη μούρη του από πίσω μας. Το πολύ-πολύ να το κάνουμε αυτό, αν ο κώλος μας αποφασίσει να μάθει Αστρονομία!  🙂  Αθάνατε Αριστοφάνη!…)

Δεν μας ενοχλεί το σχεδιαζόμενο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα, διότι ξέρουμε ότι η Οικονομολογία είναι η ψευδεπιστήμη της σοβαροφανούς μαλακίας. Σήμερα έτσι, αύριο αλλοιώς. Παράδειγμα: κάποτε έλεγαν οι οικονομολόγοι ότι οι ηπαπάρα είναι ισχυρή χώρα, διότι το δολλάριο είναι ισχυρό νόμισμα κι αγοράζει τα πάντα. Τώρα που έχουμε μέχρι κι εμείς οι Ψωροκωσταίοι το εξ ίσου ισχυρό ευρώ, λένε: «- Ά πά πάαα!!! Πρέπει να υποτιμηθεί το ευρώ, γιά να είναι ανταγωνιστική η οικονομία!» (Στην εποχή των βιομηχανικών ρομπότ, αυτοί ακόμη σκέφτονται τον οικονομικό αντίκτυπο των μισθών των εργατών… Εκατό χρόνια πίσω, λέμε. Καί θέλουν να τους παίρνουμε στα σοβαρά.)

Μας ενοχλούν, όμως (…λιγάκι) οι προσπάθειες «αυτών» να μας πατήσει από κάτω η άκρως ανθελληνική «Ε»Ε (στην οποία «ανήκουμε», κατά τον ανιστόρητο φρύδια απ’ το Κιούπκιοϊ), αν καί ξέρουμε να επιβιώνουμε σε καθεστώς ανελευθερίας εδώ καί δυό χιλιάρικα χρόνια. Αν καί το ξέρουμε ότι ξαναξεκινήσαμε μετά το 1829 ως προτεκτοράτο. (Στο συγκεκριμένο θέμα, δεν μας ξεγελούν οι τυχόντες «δάσκαλοι-αναφορατζήδες».) Αυτό μας ενοχλεί (ελαφρώς, είπαμε), διότι δεν έχουμε τον τόσο μεγάλο πληθυσμό, που θ’ απορροφήσει άνετα τις επιθέσεις αλλοφύλων / αλλοθρήσκων / αλλογλώσσων καί δεν θα τον νοιάξει. (Γι’ αυτό ο Ρετζεπίκας εφαρμόζει τώρα κατά γράμμα το «δόγμα Οζάλ»: αν μας στείλει συνολικώς καμιά δεκαπενταριά εκατομμύρια ανθρώπινα «περισσεύματα», τελειώσαμε. Καί ήδη έχει στείλει το ένα τρίτο του αριθμού αυτού. Ο ίδιος ο Οζάλ, γιά τον ίδιο λόγο, είχε πεί: «- Θέλετε, Έλληνες, την Κωνσταντινούπολη; Πάρτε την! Έχει δεκαπέντε εκατομμύρια κόσμο, που θα καταπιούν τα δέκα εκατομμύρια τα δικά σας!»)

Όπως μας ενοχλούν (λιγάκι…) καί οι προσπάθειες καθιερώσεως της «πανθρησκείας«. Πρώτον, διότι δεν μας εκφράζει. (Στα ίσα: η «πανθρησκεία» είναι η λατρεία του Κρόνου. Μή σας ξεγελάνε με διάφορα δήθεν.)

[Θές, κύριε, να λατρεύεις τον Κρόνο; θες να είσαι ιουδαίος, που προσέχεις παντού την τρίχα να είναι σύμφωνη με την Τορά (μη τυχόν καί θυμώσει ο Κρόνος καί σε τιμωρήσει) ; θες να είσαι μουσλίμ (υποταγμένος), μη σε τιμωρήσει κι εσένα ο Κρόνος; Με γειά σου, με χαρά σου! Δεν είμαστε κηδεμόνες σου. Εμείς οι Έλληνες τί δουλειά έχουμε με τέτοιες υποταγές, μπορείς να μας πείς; Γιατί θες ντέ καί καλά να μας τις φορέσεις καπέλλο; ]

Καί δεύτερον, δεν μας ενοχλεί τόσο αυτό, όσο η προδοσία των μεγαλοπαπάδων μας. Ειδικά των εδώ, των Ελλαδιτών.

Δεν ξέρω αν γλείφουν τους «πανθρησκευτές» από συμφέρον, ή από δειλία μπροστά στους (εντός, ή εκτός εισαγωγικών) ισχυρούς της εποχής. Αλλά δε με νοιάζει κιόλας. Το θέμα είναι πως δεν έχουν κάν καταλάβει τί ακριβώς είναι η Ορθοδοξία. Δεν έχουν καταλάβει ότι, αν αφαιρεθεί η δισχιλιετής αλλόφυλη σκουριά από το δόγμα, θα μείνει κάτι που μας συνδέει ευθέως με το απώτατο παρελθόν μας. Επομένως, δεν έχουν καταλάβει ότι αυτό το «κάτι» ΔΕΝ παζαρεύεται. Ευτυχώς, μέχρι στιγμής ουδείς μας υποχρεώνει να υιοθετήσουμε τις κακοδοξίες τους, γι’ αυτό καί δεν μας νοιάζει ιδιαίτερα. Πάντως, είναι βέβαιο πως -αν τα πράγματα συνεχίσουν έτσι- η ανθελληνική «πανθρησκειακή» προπαγάνδα θα ενταθεί σε αφόρητο βαθμό… μαζί με πολιτικές / αστυνομικές πιέσεις, εννοείται. (Έτσι επιβάλλονται τέτοιες …αλήθειες. Τί νομίσατε; Είναι διαχρονική …αξία το: «- Πίστευσον, ή σε φονεύω!», που γράφει ο Ροΐδης στην «Πάπισσα Ιωάννα».)

 

Παγκόσμιο κράτος καί πανθρησκεία είναι τα μεγαλύτερα αγκάθια γιά τη σημερινή Ελλάδα, λοιπόν. Ρητέα δυό πράγματα, όμως, όσον αφορά τις πρακτικές λεπτομέρειες.

i. Πανθρησκεία

Η επιβαλλόμενη διάδοση της πανθρησκείας δρά σε δύο επίπεδα: το ιδεολογικό καί το διοικητικό. Γιά μεν το ιδεολογικό, όποιος ξέρει πέντε πράγματα από θρησκείες, ξέρει ότι δεν μπορεί ν’ ανακατευτεί το νερό με το λάδι. Ακόμη κι η βάση του «ελάχιστου κοινού παρονομαστή» των θρησκειών, με τις δήθεν παγκόσμιες αγάπες καί ειρήνες, είναι τρίχες κατσαρές! Ακόμη κι αν καταφέρεις να φτιάξεις ομοιογενές δογματικό μείγμα με τόσο ετερόκλητα υλικά, οι λοιπές διαφορές των εθνών θα το ξαναδιαλύσουν πάραυτα στα εξ ών συνετέθη. Το ότι πχ τα (ημιεπισήμως) δύο δισεκατομμύρια Κινέζων πρέπει να βρουν καθημερινώς ένα πιάτο φαγητό ο καθένας, κι άμα δεν το βρουν θα το πάρουν από άλλους, δε  λέει να περάσει απ’ το μυαλό των «ειρηνιστών πανθρησκευτών». (Αν κι έχει ήδη περάσει από τα μυαλά των διαφόρων Κίσσιγκερ, Μπρεζίνσκυ, καί λοιπών του είδους. Εξ ού καί μιά αιτία γιά το όραμα απομειώσεως του παγκοσμίου πληθυσμού.) Οπότε, σ’ αυτή την περίπτωση, τί να σου κάνει κι ο Ταοϊσμός!… Όθεν, η προσπάθεια να μαγειρευτεί ένα παγκόσμιο θρησκευτικό δόγμα, είναι γελοιότητα εξ ορισμού.

Στο διοικητικό επίπεδο, όμως, τα πράγματα σοβαρεύουν…  διότι η συγκεκριμένη διοίκηση δε σηκώνει αστεία. Όπισθεν ολοταχώς στον Μεσαίωνα, όπου οι αντιρρησίες  καιγόντουσαν ζωντανοί! Καί ποιόν Μεσαίωνα; Στην εποχή των σπηλαίων, να λέμε.

Εδώ έχουμε ευδιάκριτη την προσπάθεια πρώτα-πρώτα να συνενωθούν όλα τα δόγματα που ανήκουν σε μία θρησκεία. Στα χριστιανικά, καί δή τα μεγάλα, το -εδώ κι αιώνες ευρισκόμενο σε καθεστώς δουλείας- πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως δίνει γήν καί ύδωρ στο Βατικανό, με αντάλλαγμα κάποιες ανάσες ελευθερίας ( ; ). Αλλά καί τον περιορισμό του πατριάρχη σε ρόλο υπαρχηγού (δηλ. ιεραρχικώς δεύτερου) μετά τον πάπα. Καί αρκετές …ανάσες χρημάτων κι εξουσίας! Μετατρεπόμενο καί το ίδιο σε Βατικανό της Ανατολής (με όλη την αυστηρή πειθαρχία καί μυστικοπάθεια του αυθεντικού Βατικανού), μιά που η Κωνσταντινούπολη τυγχάνει «Νέα Ρώμη». Που σημαίνει: όποιος (Έλλην) παπάς φέρει αντιρρήσεις στις μαλακίες του Βοθρολυμαίου, θα καρατομείται πάραυτα.

Αυτό ακριβώς θα μας ενοχλήσει πάρα πολύ, ως λαό – ακόμη κι αν δεν θρησκευόμαστε συστηματικώς.

Από κοντά στο γλείψιμο του Βατικανού καί το πατριαρχείο Μόσχας… (Αν καί υποψιάζομαι πως εξυπηρετεί αφανώς τα πολιτικά παιχνίδια του Βλαδίμηρου. Δε γίνεται να σε υπολογίζουν οι πάντες ως υπερδύναμη, καί να σε κάνει κουμάντο ο πάπας!) Τα δε μικρότερα χριστιανικά δόγματα, οι πολυκερματισμένοι προτεστάντες, θα πάρουν τις θέσεις τους ακόμη παρακάτω στην ιεραρχία. Οι αγγλικανοί μπορεί να τσινήσουν λίγο, αλλά αυτοί ουσιαστικά είναι καθολικοί – που απλώς επέτρεψαν πρώτοι το διαζύγιο καί τους πολλούς γάμους! Lol!!!  Άρα, κι αυτοί θα κάτσουν τελικώς στην «υπαλληλική» καρέκλα του πάπα, αργά ή γρήγορα.

Αφού, λοιπόν, ενωθούν τα χριστιανικά δόγματα, τότε θα κολλήσουν καί οι ιουδαίοι. (Ως «προπάτορες».)

Αμέσως μετά, βέβαια, έρχεται η τρίτη μονοθεϊστική θρησκεία, το ισλάμ. Όπου οι σαφώς πιό ολιγάριθμοι σιΐτες θα υποχρεωθούν διά των όπλων να γίνουν κι αυτοί σουνίτες. (Καί να κόψουν τα πουλάκια τους.) Κι αφού ομογενοποιηθεί το …γάλα-κακάο του μωαμεθανισμού, θα κολλήσει ως το τρίτο βαγόνι στην αμαξοστοιχία της πανθρησκείας.

Καί έπεται συνέχεια…  η οποία, όμως, μας ενδιαφέρει ελάχιστα.

Λεπτομέρεια: στην υποτιθέμενη τελική επικράτηση της πανθρησκείας, ο μέγιστος αρχιερέας του Κρόνου (θα) είναι ο πάπας, κι όχι κάποιος αρχιρραββίνος. Το γιατί δεν είναι του παρόντος, όμως.

ii. Παγκόσμιο κράτος

Εδώ, πάλι, ο στόχος είναι ένας (η υποταγή όλων των λαών σε μιά παγκόσμια κυβέρνηση), αλλά είναι ευδιάκριτες δύο μεθοδεύσεις προς τούτο – καί μέχρι τον τελικό σχηματισμό του «παγκόσμιου κράτους»:

  • Είτε η διάλυση των κρατών (με βαθμιαίες αποσχίσεις κι αυτονομήσεις περιοχών, με -υπαρκτά  ή τεχνητά- «μειονοτικά προβλήματα», κτλ).
  • Είτε η συνένωση των κρατών σε υπερκρατικούς σχηματισμούς (με ταυτόχρονη κατάργηση συνόρων), όπου αυτά «ομογενοποιούνται». (Βλέπε πχ Ελλάδα μέσα  στην «Ε»Ε.)

Ανάλογα την περίπτωση, εφαρμόζεται καί μία από τις δύο μεθοδολογίες. Πχ στην (ισχυρή) Γαλλία, ούτε κουβέντα γι’ αυτονόμηση της Κορσικής, ας πούμε. Αντιθέτως, η Γαλλία θεωρείται ακατέβατα «αναπόσπαστο» κομμάτι της «Ε»Ε. Ενώ στην «προβληματική» Ισπανία (χώρα του «προβληματικού» Μεσογειακού Νότου, γάρ), τα βλέπετε: έμ κι απόσχιση Καταλανών / Βάσκων, έμ καί το «δεν θα τους αναγνωρίσουμε» των Βρυξελλών. (Ενώ με την Ισπανία δεν θα πάθουν Αλτσχάϊμερ: θα εξακολουθήσουν να την αναγνωρίζουν! Lol!!!)

Στην Ελλάδα, βέβαια, εφαρμόζεται η πρωτοτυπία να ισχύουν …καί οι δυό μεθοδεύσεις ταυτόχρονα!!! Καί να είμαστε δουλικά της «Ε»Ε, καί να επαπειλούμαστε με αποσχίσεις Θράκης καί Κρήτης.

 

Στη σύγχρονη δίνη των γεγονότων, λοιπόν, η πιθανή απόσχιση της Καταλωνίας μας προσφέρει ένα πολύ ισχυρό πάτημα, γιά να προωθήσουμε τα εθνικά μας συμφέροντα. Άρα, πρέπει να την υποστηρίξουμε «με χίλια»!

Γνωρίζω άριστα όλα όσα έχουν συζητηθεί γιά το θέμα. (Τα αρνητικά.) Ότι, δηλαδή, οι οπαδοί του σχεδίου Κουντενχόβε-Καλλέργη πρώτα γέμισαν την Καταλωνία με λαθρομούσλιμς, ώστε να επηρεάσουν το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος. Καί ότι η απόσχιση τελικά θα βλάψει τους Καταλανούς. Καί ότι αποτελεί κακό παράδειγμα γιά τη Θράκη.

(Ναί, διότι εδώ κυβερνούν προδότες. Αλλοιώς δεν θα είχε κανένα αποτέλεσμα. Οι οποίοι προδότες παραβιάζουν μονομερώς υπέρ της Τουρκίας τη συνθήκη ανταλλαγής πληθυσμών του 1923. Εάν υπάρχουν Τούρκοι στη Θράκη, τότε δήμευση περιουσίας καί απέλαση! Δεν επιτρέπεται να μείνουν άλλο. Ας πούνε οι Έλληνες της Πόλης πως είναι Έλληνες, καί σου λέω εγώ τί θα γίνει μετά. Έ, ακριβώς τα ίδια πρέπει να κάνουμε κι εμείς. Όχι ν’ αναγνωρίζουμε «Τουρκική Ένωση» στο πρωτοδικείο!

Αλλά, αν έχεις γιά πρωθυπουργό έναν αγράμματο καί ανιστόρητο κοπανατζή -ως μαθητή- ανθέλληνα, με αναλόγου φυράματος υπουργούς καί βουλευτές, τί να περιμένεις!)

Όμως, η πιθανή απόσχιση της Καταλωνίας είναι η μόνη μέχρι στιγμής, που χτυπάει την «παγκοσμιοποίηση» σε δύο τομείς ταυτόχρονα: καί στον σχηματισμό «παγκόσμιου κράτους», καί στην «πανθρησκεία»!!!

Βέβαια, ακόμη δεν έχει τεθεί ζήτημα Καθαρών. Διότι οι Καταλανοί αυτονομιστές δεν είναι χαζοί, ν’ ανοίξουν δύο πολεμικά μέτωπα ταυτόχρονα. Καί διότι η Γαλλία (του αχυρανθρώπου Μακρόν) θα τραβήξει αγρίως τ’ αυτιά του δικού της Νότου, της Προβάνς, έτσι καί σκάσει μύτη ξανά ο Καθαρισμός μετά από έξι αιώνες. (Καθαρισμός, αλλά καί με αυτονομιστική διάθεση στο βάθος του ορίζοντα – εννοείται.)

Τούτων ειπωθέντων, όμως, εμείς οι Έλληνες οφείλουμε να βροντοφωνάξουμε: Βίβα Καταλούνια!!!

 

Θα κλείσω με μουσική του πιό γνωστού ίσως Καταλανού μουσικού: του Πασκάλ Κομλάντ. (Στη νότια Γαλλία γεννήθηκε, αλλά είπαμε…) Καί με αισιοδοξία γιά τα εθνικά μας θέματα!

 

Υγ: Παράλειψή μου, που δεν έγραψα βιβλιογραφία στο προηγούμενο αρθράκι περί Καταλωνίας.

Γιά τους Καθαρούς (αλλά καί τα άδυτα του Βατικανού), μιά καλή ιδέα παίρνει κανείς από το τρίτο μυθιστόρημα του Λεωνίδα Χατζηνικολάου, το «Ελιξήριο της αθανασίας«. (Βιβλιοπαρουσίαση δική μας, εδώ.)

Κι ένα καλό βιβλίο γιά τους Καθαρούς, που φωτίζει τα πώς καί τα γιατί αυτών των ανθρώπων: ο «Κίτρινος Σταυρός«. Όχι φήμες καί συνομωσίες (καί μπουρδολογίες) γιά να γεμίζουν οι σελίδες, σε στύλ: οι Καθαροί είχαν θησαυρό, που τον ψάχνανε οι ναζί, κτλ κτλ. Καθαρή ακαδημαϊκού χαρακτήρα έρευνα γιά σοβαρό διάβασμα.

 

Καταλούνια!

30 Σχόλια

, λοιπόν, δεν θα γλυτώσουμ’ εύκολα από το ότι στην Ελλάδα είσαι ό,τι δηλώσεις! Δεν μας έφτανε, δηλαδή, η κρίση, έχουμε καί τον καθέναν με την παλαβωμάρα του.

 

Τα τελευταία χρόνια, η …υπεύθυνη δήλωση της μοδός στο Ελλάντα είναι «πολιτικός αναλυτής», ή «διεθνής αναλυτής». Καί τις τελευταίες μέρες οι «διεθνείς αναλυτές» δεν προλαβαίνουν να γράφουν γιά την (σχεδόν βέβαιη) απόσχιση της Καταλωνίας από την Ισπανία.

Όλα τα είδαν, τα χρυσά μου! (Καί γιά όλα μας ενημέρωσαν.) Καί τη συνεισφορά της Καταλωνίας στο ΑΕΠ της Ισπανίας, καί τις διεθνιστικές αριστερίστικες χαζομάρες της δημαρχέσσας της Βαρκελώνης, καί τους λαθρομούσλιμζ (που γέμισαν τον τόπο καί προξενούν θάνατο στις Ράμπλες), καί τη (μή; ) νομιμότητα του δημοψηφίσματος, καί τη στάση «ήξης-αφίξης» της Βρυξελλιώτικης Ευρω-συμμορίας, καί το αγύργιαγο κεφάλι του ολιγοφρενούς Ραχόϊ. Όλα, σας λέω!

Εκείνο που δεν είδαν (διότι: ή δεν σκαμπάζουν από τέτοια, ή τους υπερβαίνει), είναι αυτό:

Δεν είδαν την επισημασμένη γεωγραφική περιοχή.

 

Τ’ είν’ αυτή τώρα, έ;

Είναι (στο πολύ περίπου) η περιοχή, όπου ευδοκίμησε η αίρεση των Καθαρών. (Καί πιθανώτατα ευδοκιμεί ακόμη. Συγκαλυμμένη, εννοείται. Δυστυχώς, η Γουΐκι έχει μιά συντομώτατη αναφορά στο μεγάλο αυτό ιστορικό κεφάλαιο, οπότε γιά σοβαρή μελέτη πρέπει να ψάξετε βιβλιογραφία.)

Βέβαια, οι Καθαροί ουσιαστικά έζησαν στη νότια Γαλλία, οπότε η Καταλωνία δεν έχει άμεση σχέση. Έχει, όμως, έμμεση, διότι οι Καθαροί σε καιρό διωγμών (απ’ τους καθολικούς στρατιώτες του κόμητα της Τουλούζης – ενεργούντος κατά κανόνα με εντολή πάπα) περνούσαν τα Πυρηναία καί εγκαθίσταντο στην Καταλωνία, όπου δεν τους ενοχλούσε κανείς. Καί, σε καιρό ειρήνης, οι (Καθαροί) τσοπάνηδες των Πυρηναίων διάλεγαν τη Βαρκελώνη ως χειμαδιό γιά τα κοπάδια τους.

Τί θέλω να πώ μ’ όλ’ αυτά;

Θέλω να πω ότι, ενώ όλοι κοιτάζουν κυρίως την οικονομική / εθνοτική / στρατιωτική πλευρά των σημερινών διεθνών συνοριακών ανακατατάξεων, ουδείς κοιτάζει τη θρησκευτική. (Κι ενδεχομένως κάποιες διαφορές -μεταξύ πληθυσμιακών ομάδων- του απωτέρου παρελθόντος, που κρύβονται κάτω απ’ αυτήν. Πχ καθολικισμού κι αιρετικών, στην περίπτωση που εξετάζουμε.) Ή, μάλλον, να το πώ καλύτερα: τη θρησκευτική διαφορά τη βλέπουν οι «αναλυταράδες» μονάχα όποτε τους συμφέρει κι όποτε …εμπνευστούν – πχ με τα μουσλίμια έναντι του Δυτικού Κόσμου. (Κι εκεί, πάλι, ουδείς βλέπει τις θρησκευτικές …ομοιότητες. Πχ ότι στο Κοράνι δεν υπάρχει πουθενά η λέξη «περιτομή».)

Θέλω να πω επίσης ότι, στον επερχόμενο κόσμο του 21ου αιώνα πιθανώτατα θα ξυπνήσουν θρησκευτικά καί ιδεολογικά φαντάσματα του παρελθόντος, που ως τώρα όλοι τα θεωρούσαν πεθαμένα καί θαμμένα.

 

Καί λοιπόν; μας ενδιαφέρουν όλ’ αυτά; Ενδιαφέρουν την Ελλάδα;

Φαίνεται πως πράγματι ενδιαφέρουν την Ελλάδα. Αν κι όχι αμέσως, αλλά εμμέσως.

Τώρα, που συζητάμε γιά το μέλλον της χώρας μας, πρέπει να λάβουμε υπ’ όψη μας όλες τις παραμέτρους. Χρειάζεται προσεκτικός σχεδιασμός.

 

Υγ: Η ανάρτηση αυτή αφιερώνεται στη Γιολάντ-Μπέττυ. Δυό ζωές μαζί… Σε βεβαιώνω, αγαπημένη, ότι ο θάνατος δεν κάνει γιά γομολάστιχα.

 

Συμφωνία σε εσύ μείζονα

78 Σχόλια

τη σειρά των επερχομένων ανοιχτών διακηρύξεων προς τους Έλληνες, έτυχε να ξεκινήσω πρώτος με την παρούσα.

(Ξεκινήστε από εδώ, γιά μιά πρώτη ιδέα περί του θέματος.)

 

Ιστορικώς, η Ελλάδα μεγαλούργησε όποτε -καί εφ’ όσον- υπήρχε ισχυρό κέντρο αποφάσεων, στο οποίο υπακούανε άπαντες οι Έλληνες. (Αν θέλετε διαφορετική έκφραση, όποτε υπήρχε ηγετικό «ιερατείο».) Βλέπε Αγαμέμνονα, βλέπε Φίλιππο Β’.

Όμως, γιά κάποιους λόγους τα «ιερατεία» αυτά έπαψαν να υπάρχουν, με χρονικώς τελευταίο το «περίπου ιερατείο» που οργάνωσε καί διεξήγαγε τον Μακεδονικό Αγώνα (1904-1908). (Έστω, το χρονικώς τελευταίο διακριτό.) Από τότε, η Ελλάδα έγραψε μέν την εποποιΐα του 1940 (από …»κεκτημένη ταχύτητα»), αλλά από το 1944 μέχρι σήμερα παραδέρνει σα ναυαγισμένο πλοίο στα βράχια. Κατάσταση που ούτε μας τιμά ως λαό, ούτε μας ταιριάζει, ούτε μας αξίζει.

Λοιπόν, ήρθε η ώρα να ξαναποκτήσει η Ελλάδα τη φυσική της ηγεσία καί να ξαναμεγαλουργήσει. Αφού πρώτα σωθεί από τα τέρατα που την πνίγουν.

Καί ποιός θ’ αποτελέσει τη φυσική ηγεσία της Ελλάδας καί του Ελληνισμού;

Όλοι μας κι όλες μας, όσοι-ες έχουμε Ελληνική ψυχή!!!

 

Όσο παράδοξη κι αν φαντάζει η απάντηση, ωστόσο είναι απολύτως εφικτή. Ας το δούμε.

Τί έχουμε στις μέρες μας; έναν λαό απολύτως παραδομένο στη μοίρα του, ο οποίος περιμένει σωτήρες να τον σώσουν. Αλλά, γιά κακή του τύχη, οι σωτήρες τό ‘ριξαν στην απεργία! Όχι μόνον οι σωτήρες επιμένουν να μην εμφανίζονται, αντιθέτως τον λαό τον έχουν περιλάβει εργολαβικώς εχθροί καί προδότες. Καί νά ‘ταν μόνον αυτά… Όποτε ο λαός στρέφει το βλέμμα αλλού (πάντα προς αναζήτηση …σωτήρων), τον περιμένουν θρασείς απατεώνες… που του υπόσχονται (ανύπαρκτα) λεφτά, ή του συστήνουν να κάνει υπομονή, μέχρι να έρθουν γιά «σώσιμο» διάφορες (ομοίως ανύπαρκτες) υπεροργανώσεις με (εξ ίσου ανύπαρκτα) υπερόπλα.

(Ελλείψει αυτών, βέβαια, συμβιβαζόμαστε καί με το Ξανφόν Γκιένος! Λες κι οι άλλοι λαοί δεν έχουν τα δικά τους προβλήματα να λύσουν, αλλά ζούν μονάχα γιά να επωμιστούν τα προβλήματα του ανεύθυνου νεοέλληνα.)

Δυστυχώς, αυτή τη δουλειά (του να βρείς γομάρι, να του φορτώσεις τις πολιτικές ευθύνες σου) την ξεκίνησε ο Μεγαλέξανδρος, καί την πληρώνουμε ακόμη. Καί μυαλό δεν βάζουμε. Εδώ καί κοντά δυόμιση χιλιάδες χρόνια, η διοίκηση της Ελλάδας είναι κάτι που ασκείται από κάποιους «αόρατους», κάπου πολύ μακριά… σε απόσταση τουλάχιστον ένα μήνα με το άλογο. Πιό μακριά απ’ τα Σούσα, κάπου στη Βακτριανή καί στην Ινδία. Κάποιους δήθεν «αόρατους», αλλά σίγουρα ανέγγιχτους. Κάποιους με …ασυλία!

Ακριβώς αυτά τα κουσούρια μας άφησε εκείνη η εποχή. Συν η ευμάρεια από το χρήμα, που …αυτομάτως έρρεε άφθονο στις τσέπες των Ελλήνων τους τρείς τελευταίους προχριστιανικούς αιώνες. (Κι αν η Ελλάδα έπεσε στους Ρωμαίους, έμειναν ακόμη ελεύθερες γιά μεγάλο διάστημα οι Ελληνιστικές Αίγυπτος καί Συρία.) Πάνω από δυό χιλιάδες χρόνια κουβαλάμε αυτές τις στρεβλές αντιλήψεις. Πάνω από δυό χιλιάδες χρόνια δεν κοιτάζουμε εμείς τα του οίκου μας, γι’ αυτό θεωρούμε φυσιολογικό ν’ ασκεί διοίκηση στα της Ελλάδος …το Λονδίνο, η Ουάσινγκτων, κι όποιος άλλος παρεμφερής.

Όμως, καιρός να επαναφέρουμε την Εκκλησία του Δήμου καί την Απέλλα! Καιρός ν’ αναλάβουμε ξανά ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΙΔΙΟΙ τις τύχες μας!!!

Τί, δηλαδή; θέλετε να διαιωνιστεί η παρούσα άρρωστη κατάσταση; Τα χάλια μας δεν τα βλέπετε; Κολλήσατε στο δίλημμα: «- Ή να προσκυνήσουμε σωτήρα, ή να χαθούμε όλοι!»;

Να με συγχωρήτε, ευχαριστώ, αλλά εγώ δεν θα πάρω.

 

Οπότε, εμείς…

Εμείς καί μόνο εμείς αναλαμβάνουμε στο εξής την προσπάθεια καθοδηγήσεως της Ελλάδας μας, απαγορευομένων αυστηρώς του λοιπού των …αντιπροσώπων. Όμως, με εντελώς νέο σχήμα συνεννοήσεως καί ομαδοποιήσεως.

Γιατί;

Διότι:

Εάν ξεκινήσουμε μιά προσπάθεια με κλασική πυραμιδική δομή, πρώτον αυτή θα καταρρεύσει γρήγορα, καί δεύτερον …θα καταρρεύσει γρήγορα. Η πρώτη αιτία είναι το άκρατο αρχηγηλίκι, που κρύβει μέσα του ο κάθε Έλληνας. Η δεύτερη είναι οι αποσχίσεις (πάλι ως απόρροια αθεμελίωτου εγωϊσμού / αμετροέπειας / ανοησίας). Όταν βλέπετε τέτοια σχήματα να στέκονται (πχ παραδοσιακά κόμματα), καί δή γιά πολύ χρόνο, τότε βρίσκονται άλλες «συγκολλητικές» ουσίες από πίσω – οι οποίες έχουν τρόπους να επιβάλουν τον απόλυτο σεβασμό των «από κάτω» στους «από πάνω». Δεν μας αφορούν αυτά τα σχήματα, όμως. Το 1789 το πετάμε στα σκουπίδιακαί πολύ το κρατήσαμε.

Την τύχη της Ελλάδας ΔΕΝ θα την καθορίζει στο εξής το πού έβαλαν τους κώλους τους οι αντιπρόσωποι της Ασσαμπλέε Νασιονάλ του 1789. Ούτε αυτοί, που από τα παρασκήνια επέβαλαν …σεβασμό στην ιεραρχία των διαφόρων κομματικών πυραμίδων. (Ως …σεβάσμια άτομα οι ίδιοι.)

 

Τί θα κάνουμε, λοιπόν;

Μερικά πράγματα.

  • Το πρώτο, οργανωνόμαστε σε ολιγάριθμες παρέες. Όπου αυτοελεγχόμαστε.

Είναι φανερό το ότι, εκτός απ’ το να μην είμαστε μόνοι μας, έχουμε το πλεονέκτημα του αμέσου ελέγχου καί αποδόσεως τυχόν ευθυνών. Στην παρέα ΔΕΝ μπαίνουν λαμόγια, αδιάφοροι, καιροσκόποι, εγωϊστές που ονειρεύονται αρχηγηλίκια, προδότες καί λοιπά σαπρόφυτα. Δεν μπαίνουν εξ αρχής. Δεν μπορούν να μπούν, εξ αρχής. Αυτοί όλοι οι βρωμιάρηδες ευδοκιμούν μόνο στα θολά νερά ενός ετερόκλητου πλήθους. Όχι όταν πέφτει ο προβολέας απάνω τους.

Έτσι, δεν θα υπάρξουν παράπονα καί στεναχώριες γιά προδότες κι αποχωρήσαντες. Επίσης, όποιος δεν θέλει να συμμετάσχει, ώρα του καλή. Να μας παρατήσει εξ αρχής ήσυχους καί να πάει στη Γερμανία. Ή στα ξενυχτάδικα της Μυκόνου. Ή όπου στο διάολο θέλει. Δεν υποσχόμαστε ούτε αρχηγικές θέσεις, ούτε λεφτά (καί δεν επιθυμούμε να προσελκύσουμε τσακάλια της πιάτσας). Αμφότερα δεν υφίστανται.

  • Το δεύτερο, διαχειριζόμαστε εμείς τα του οίκου μας.

Όταν πχ μας περισσεύει ένα μικρό χρηματικό ποσόν, είναι μέγιστη ανοησία να το δίνουμε σε κομματικούς εράνους, σα να δίνουμε χρυσόν, σμύρνα, λίβανον …στον κομματικό «σωτήρα». Χίλιες φορές καλύτερα ν’ αγοράσουμε κάτι, που θα μας είναι χρήσιμο.

Καί είπαμε! Όποιος δεν θέλει να συμμετάσχει στην προσπάθεια, ώρα του καλή. Ούτε παρακαλάμε κανέναν, ούτε θα του κάνουμε κήρυγμα. Όμως, όποιος θέλει, θα συμμετάσχει ενεργώς. (Αλλοιώς, ας μην παραπονιέται ότι οι κακοί πολιτικοί του κάνουν ετούτο, ή εκείνο.) Ζητάμε την Ελληνική ψυχή σας καί τον χρόνο σας! Καί ο καθένας θα κάνει αυτό, στο οποίο είναι καλός.

Εάν αυτά σας φαίνονται από τώρα βαρειά κι ασήκωτα, σας θυμίζω πως η αντίθετη εικόνα είναι οι απρόσωπες γραφειάρες των πολιτικών του κατεστημένου – με τους κομματάρχες, κτλ. Όπου, αν περιμένεις να προωθηθεί το δίκαιο αίτημά σου, καλύτερα να το γυρίσεις στην Τουρκοκρατία. Ο πασάς της περιοχής θα σ’ εξυπηρετούσε πιό γρήγορα. (Μπορεί καί να σου έκοβε το κεφάλι – επειδή τον ενόχλησες. Αλλά, είτε με τον άλφα τρόπο, είτε με τον βήτα, στο προκύψαν ζήτημα θα έθετε ένα σαφές τέλος χωρίς καθυστέρηση.)

  • Το τρίτο, συνεννοούμαστε με άλλες ομάδες συν-Ελλήνων.

Σκεφθήτε την εικόνα βιολογικών κυττάρων που συνενώνονται, προς σχηματισμό ζώντος οργανισμού.

Οπότε, δεν τίθεται κάν θέμα εγωϊστικής διεκδικήσεως της αρχηγίας. Βέβαια, πάντα υφίσταται το θέμα του συντονισμού της δράσης καί των αποφάσεων, αλλά αυτό υπάρχουν τρόποι να λύνεται κάθε φορά. (Γι’ αυτό καί δεν υπεισέρχομαι εδώ σε αχρείαστες λεπτομέρειες – καί δή, δεν συντάσσω εγχειρίδιο οδηγιών μιάς άκαμπτης δομής.)

Αυτά μας είναι αρκετά γιά το ξεκίνημα.

 

Είν’ αλήθεια πως (παρά τα προειρηθέντα) πολλοί συν-Έλληνες, απ’ αυτούς που θα δουν με θετική ματιά τα σημερινά, επιμένουν να σκέφτονται συμβατικά. Με όρους πυραμιδικής δομής, χρηματοδοτουμένων κομμάτων, «- Να βγούμε με εκλογές ως πλειοψηφία!», κτλ κτλ κτλ. Γι’ αυτούς, έχω να πω το εξής: είναι ελεύθεροι να το προχωρήσουν, άμα νομίζουν ότι θα πετύχουν κάτι. Ωστόσο, εγώ δεν θα συμμετάσχω, διότι δεν πιστεύω σε κάτι τέτοιο. Μόνο μιά ψήφο έχω να δώσω, καί τίποτ’ άλλο.

Δεν εμποδίζω κανέναν, δεν θα δοκιμάσω ν’ αλλάξω τα μυαλά κανενός, αλλά ξεκαθαρίζω απόλυτα τη θέση μου.

 

Συμπερασματικώς:

Ήδη ξεκίνησε η πρώτη Ελληνική παρέα, οπότε καιρός να ξεκινήσετε καί τη δική σας.

Θέλω να πιστεύω πως το μέλλον της χώρας μας καί του λαού μας προμηνύεται λαμπρότατο.

Όμως, συν …ιστολόγοις, καί χείρα κίνει.

 

Διδάγματα από τα «Ορλωφικά» – ανάλυση

56 Σχόλια

ελικά, αυτή η Γεωπολιτική είναι όντως ψευδεπιστήμη, η οποία δεν αξίζει να διδάσκεται σε πανεπιστήμια. Αρκεί να βάλεις λίγο το μυαλό σου να σκεφτεί, καί λύνονται όλα τα «μυστήριά» της.

Είναι ακριβώς το ίδιο, σα να αγοράζεις ένα ζευγάρι παπούτσια. Ρωτάς μιά σειρά ερωτήσεων:

  • «- Είναι στο νούμερό μου;»
  • «- Είναι άνετα;»
  • «- Μου ταιριάζουν;»
  • «- Είναι λογική η τιμή αγοράς;»

Καί στο τέλος αποφασίζεις – ή τ’ αγοράζεις, ή ψάχνεις γι’ άλλο.

Η γεωπολιτική ανάλυση δεν διαφέρει καθόλου από τη νοητική διαδικασία της επιλογής γιά τελική αγορά παπουτσιών.

Σήμερα, λοιπόν, θ’ αναλύσουμε (ως «case study», που λένε) τα διδάγματα από τα «Ορλωφικά» – καί όχι μόνον.

 

Τα χοντρά τα γνωρίζουμε από την Ιστορία: ότι οι Ρώσσοι (λίγα χρόνια πριν) το 1770 μας υποσχέθηκαν στρατιωτική βοήθεια να ελευθερωθούμε από τους Τουρκαλάδες, όντως έστειλαν στολίσκο πολεμικών πλοίων στο Αιγαίο (υπό την ηγεσία των αδελφών Ορλώφ), ο στολίσκος των «ομοδόξων αδελφών» όντως ξεσήκωσε σε ένοπλο αγώνα τον κόσμο, αλλά στο τέλος -κι εν ψυχρώι- μας παράτησαν σύξυλους… Καί παρ’ ολίγο Ελλάδα κι Έλληνες ΔΕΝ θα υπήρχαν σήμερα. Οι εξαγριωμένοι Τούρκοι θα έσφαζαν τους προγόνους μας άπαντες – κι εμείς σήμερα ζούμε από σύμπτωση.

Κι αρχίζει η γνωστή κλάψα του έθνους ημών… Τί(ς) πταίει;

  • Που οι Ρώσσοι «μας πρόδωσαν».
  • Που οι αδελφοί Ορλώφ ήταν «τσιαφούτ». (Εβραίοι, δηλαδή – αν κι αυτό μόνον η Αικατερίνη η Μεγάλη θα το πιστοποιούσε στα σίγουρα, η οποία δεχόταν τους πάντες στο κρεββάτι της. Περιτετμημένους κι απερίτμητους ομοίως.)
  • Που είχαν άσχημα πράγματα στο μυαλό τους γιά πάρτη μας. (Όντως, προ της καθόδου του Ρωσσικού στολίσκου στο Αιγαίο, ολόκληρο πακέτο από πράκτορες αλώνιζε τις Ελληνικές κοινότητες στην κυρίως Ελλάδα κι αλλού -πχ Βενετία- επί σειρά ετών, γιά ξεσηκωτική προπαγάνδα. Μεταξύ των οποίων κι ένα ελληνόφωνο τσόλι, ονόματι Παπάζωλης ή Παπάζογλου.)
  • Που έτσι, που αλλοιώς.

(Πάτε γιά μιά πρώτη ενημέρωση στη Γουΐκι – καί συγκρατήστε τα νεύρα σας, διότι δεν φταίει σε τίποτε ο υπολογιστής σας. Συγκρατηθήτε ειδικά εκεί, που μιλάει γιά …διακίνηση προφητειών, ότι δήθεν τάχαμ το «ΞανΦόν Γκιένος» -copyright ο μοναδικός Πολσεμάννος– θα μας βοηθούσε …ανιδιοτελώς να ξαναπάρουμε «τημ Μπόλιν»! Σας θυμίζει τίποτε αυτό; Καί μήπως οι σημερινοί διακινητές «προφητειών», κάν άγιοι άνθρωποι ώσιν, θέλουν ένα πολύ γερό σκατόξυλο, να το θυμούνται …καί στον Παράδεισο; Έ; )

Αλλά τα πράγματα είναι πολύ απλούστερα, άμα έχεις μυαλό να σκεφτείς. Κανείς δεν μας πρόδωσε. Η δε καταγωγή των Ορλώφ δεν ενδιαφέρει ούτε τυχόν άσπρα γατιά με το ένα μάτι πράσινο καί τ’ άλλο γαλάζιο.

 

Πάμε ν’ αναλύσουμε την κατάσταση …αναλυτικώς.

Είσαι Ρώσσος… Ή, μάλλον, καλύτερα άσε το «Ρώσσος», διότι έχει ήδη αρκετό (καί άκαμπτο) φορτίο σημαίνοντος καί σημαινομένου, καί θα θολώσει την κρίση μας. Ας πάρουμε ένα τελείως ουδέτερο.

Είσαι Πετσενέγος. Είσαι Εσκιμώος. Είσαι φυλετικώς ο,τιδήποτε x, αρκεί να έρχεσαι από Βορρά. Στο διάβα των αιώνων η -πάλαι ποτέ πρωτόγονη- φυλή σου έχει αυξηθεί πληθυσμιακώς, έχει δυναμώσει, έχει αποκτήσει ισχυρά πολεμικά όπλα…

…καί κάποια μέρα σου ανοίγει η όρεξη καί θες να κατεβείς στο Αιγαίο.

Τί κάνεις προς τούτο;

Η πρώτη κίνηση είναι να κοιτάξεις τον χάρτη.

Τί βλέπεις;

Αυτή την εικόνα:

Ωραία, καί λοιπόν; Ένα σύνολο από θάλασσες, βουνά, λαγκάδια. Τί μας νοιάζει;

Ας ξαναδούμε, όμως, την εικόνα κάπως διαφορετικά – με τη βοήθεια της Ιστορίας:

Τί βλέπουμε τώρα;…

 

Βλέπουμε δύο περιοχές, δύο χώρες με διαφορετικό χρώμα. Αλλά η διαφορά δεν περιορίζεται στο χρώμα, αλοίμονο! Επεκτείνεται στην Ιστορία, στην κοινωνιολογία, στα εθνικά οράματα των δύο («γαλάζιου» – «ερυθρού») λαών.

Να κάνουμε, λοιπόν τις συστάσεις!

Από δεξιά (ανατολικά), έχουμε έναν λαό πολυάριθμο μέν, αλλά πολυφυλετικό καί πολυθρησκευτικό. Παναπεί ένα σύνολο εύθραυστο (αν καί μεγάλο), «γυάλινο», το οποίο με το πρώτο χτύπημα θα διαλυθεί. Γιατί, όμως, διατηρείται μέχρι σήμερα «άθραυστο»; Επειδή το κρατάει η διάθεση γιά επέκταση (εις βάρος των γαλάζιων γειτόνων του, αλλά κι άλλων λαών) καί το πλιάτσικο. Κι όσο «περπατάει» αυτό το σχήμα (με τις κατακτήσεις καί το πλιάτσικο), όλα καλά. Ο «ερυθρός» λαός θεριεύει…  καί συνεχίζει.

Επίσης, οι «ερυθροί» δεν είναι κύριοι του τόπου που μένουν. Τον κατέκτησαν πρόσφατα, καί παρ’ όλο που ισχυρίζονται πως είναι δικός τους, ξέρουν πως τα κλοπιμαία δεν τους ανήκουν. (Κάθε κλέφτης το ξέρει αυτό.)

Αντιθέτως, από αριστερά (δυτικά) έχουμε ένα συμπαγές έθνος, ολιγάριθμο μέν, αλλά με ρίζες πολύ πίσω στον χρόνο, καί στη δική του γή. Το έθνος αυτό τώρα περνάει ιστορική φάση αποδυναμώσεως, αλλά γνωρίζει άριστα πως του ανήκουν όσα έχασε προσωρινά. Καί, πολύ λογικά, θέλει να τα επανακτήσει μιά μέρα.

 

Με τα δεδομένα αυτά, λοιπόν, τί κάνεις γιά να βγείς στο Αιγαίο; Είναι φανερό πως καί οι δύο αυτοί λαοί θα σ’ εμποδίσουν, άρα πρέπει να τους χτυπήσεις. Αλλά… καί τους δυό μαζί; Όχι, είναι στρατιωτικός παραλογισμός. Έναν-έναν! Πρώτα τον έναν, καί μετά τον άλλον. Οπότε, ποιόν χτυπάς πρώτον; Τους ολιγάριθμους ιδιοκτήτες του χώρου, ή τους πολυάριθμους πλιατσικολόγους;

Αν βοηθήσεις τους ιδιοκτήτες, αυτοί δεν θα σταθούν εκεί, αλλά θα ορμήσουν ανατολικά να ξαναπάρουν τα δικά τους. Καί, εν τέλει, θα σ’ εμποδίσουν με όλες τους τις δυνάμεις να βγείς στο Αιγαίο. Αν βοηθήσεις τους πλιατσικολόγους, αυτοί (ως πολυάριθμοι) θα καταπιούν τους ιδιοκτήτες… αλλά μετά μπορείς να τους επιτεθείς (όπως θα είναι κουρασμένοι από τον πόλεμο), καί να τους διαλύσεις!!!

Άρα, βοηθάς τους πλιατσικολόγους.

Ακριβώς αυτό είναι το σκεπτικό, με το οποίο οι Ρώσσοι:

  • Δεν βοήθησαν τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο το 1453. (Αν κι είχαν Βυζαντινή πριγκήπισσα στα παλάτια τους.)
  • Μας κρέμασαν αγρίως το 1770.
  • Δίνουν σήμερα πυραύλους S-400 στους Τουρκαλάδες.

Όθεν, όσοι ονειρεύονται συμμαχίες καί κοινές θείες λειτουργίες με το ΞανΦόν Γκιένος, ν’ αλλάξουν πλευρό τώρα που κοιμούνται, να μην πιαστούν.

 

Όλα τα παραπάνω δεν τα είπα, επειδή έχω τίποτε με τους Ρώσσους. Μιά άσκηση λογικής ήταν, που δείχνει ότι στις διακρατικές / διεθνικές σχέσεις το συναίσθημα πρέπει να το πετάμε στα σκουπίδια. Μόνο συμφέροντα (κοινά, ή μη) υπάρχουν μεταξύ εθνών! Καί μάλιστα, με την ταχύτητα που τρέχουν στις μέρες μας τα γεγονότα, τα συμφέροντα μεταβάλλονται πλέον με ρυθμό 24ώρου. (Βλέπε πχ Συρία: όλοι εναντίον όλων τη μιά μέρα, αγκαλιές καί γκαρντασιές την επόμενη. Καί φτού κι απ’ την αρχή.)

Αν θέλετε την προσωπική μου γνώμη… Ο Πούτιν; Ούουου!!! Ο καλύτερος του χωριού! Καί οι Ρώσσοι δεν μου φέρνουν την απέχθεια, που μου προκαλούν η αγγλίτσα ομού με τις ηπαπάρα. Να κάνουμε μαζί με τα Ρωσσάκια γλέντια, ναί! Να γίνουμε αμοιβαίως ντίρλα από κρασιά καί βότκες, ναί! Να χορέψουν τα Ρωσσάκια τσάμικο κι εμείς γκαπάκ, ναί!

Αλλά, όσον αφορά τα συμφέροντα του Ελληνικού Έθνους, ΟΧΙ.

Ως εδώ, καί μή παρέκει! (Είτε πρόκειται γιά Ρώσσους, είτε γιά οποιονδήποτε άλλον.)

 

Έλληνες, έστω καί τώρα, στο «καί πέντε», μάθετε ΚΑΛΑ δυό πράγματα:

Να χρησιμοποιείτε τη λογική σας.

Καί ότι μόνοι μας θα καθαρίσουμε τη βρωμιά. Σύμμαχοι πουθενά.

 

Τί θα πράξουμε γιά τα δηλητήρια των αεροψεκασμών;

54 Σχόλια

θές, 25 Σεπτεμβρίου 2017, πάλι ξεσκίστηκαν να ψεκάζουν δηλητήρια από αέρος σε όλη την έκταση της Ελληνικής επικράτειας.

Γνωστή δουλειά, ήδη έχουμε εξοικειωθεί (με τον από αέρος αργό βιολογικό θάνατό μας…), άρα προς τί ένα ακόμη σχετικό άρθρο;

Δεν θα κομίσω γλαύκα ες Αθήνας, αλλά θα συζητήσουμε γιά το μετά.

 

Πρώτα, δυό-τρία λογάκια γιά τα κωλοαεροπλάνα αυτά, που ψεκάζουν απάνω μας δηλητήρια.

Αυτή τη δουλειά δεν την κάνουν ιδιώτες. Κανείς ιδιώτης δεν μπορεί να σηκώσει ταυτόχρονα τόσα πολλά αεροπλάνα πάνω απ’ την Ελλάδα, επί τόσες μέρες κάθε έτος. Ο σχετικός προϋπολογισμός υπερβαίνει ακόμη καί τις δυνατότητες ιδιωτικών αεροπορικών εταιρειών (με στόλους ολόκληρους αεροσκαφών). Τα μόνα που μπορούν να κάνουν κάτι τέτοιο (καί με λεφτά από πίσω, οργάνωση, κτλ) είναι τα μεγάλα κράτη, ή μεγάλοι υπερκρατικοί οργανισμοί.

Πάντως γιά τα ψεκαστικά δολοφονικά αεροσκάφη, το θέμα έχει ξεκαθαρίσει πρό πολλού. Πρίν μερικά χρόνια, οι όπισθεν των ψεκασμών κρυπτόμενοι ( ; ) πήγαν να κάνουν αυτές τις μαγκιές καί στην Κίνα. Έστειλαν ένα ψεκαστικό, δοκιμαστικά. Αλλά οι Κινέζοι το κατέρριψαν, καί συνέλαβαν τους πιλότους – που πρόλαβαν καί πήδησαν έξω με τα αλεξίπτωτα. Λοιπόν, οι λεβέντες ήταν Ουκρανοί, καί ομολόγησαν ότι ενεργούσαν υπό τις διαταγές (καί γιά λογαριασμό) του ΝΑΤΟ. (Το παραδέχτηκαν αμέσως – διότι, άμα τους βάσταγε, ας τό ‘παιζαν σκληρά αντράκια στους μάστορες των βασανιστηρίων! Lol!!!)

Από ‘κεί καί μετά, ένα ευγενικό Κινέζικο χέσιμο στον κύριο ( ; ) πρέσβυ της Επ-embassy ήταν αρκετό, γιά να μην ξαναπατήσουν τέτοια αεροσκάφη στους Κινέζικους ουρανούς.

Αυτά δεν τα έβγαλα απ’ το μυαλό μου, διότι η είδηση αναγράφηκε καί σε Ελληνόφωνα ειδησεογραφικά σάϊτς. (Μόνο που δεν έψαξα να την ξαναβρώ γιά το άρθρο.)

 

Μερικά τεχνικά στοιχεία.

Τα συγκεκριμένα αεροσκάφη πετάνε σε ύψος 20 km, δηλαδή στα όρια της στρατόσφαιρας. (Γιά σύγκριση, τα επιβατηγά -Boeing, Airbus- πετάνε στα 10 km, καί πολύ σπάνια ανεβαίνουν γιά λίγο μέχρι καί τα 15 km, ενώι τα πολεμικά -σε καιρό ειρήνης- πετάνε στα 6 km.) Συνήθως είναι Boeing μετετραμμένα γιά ψεκασμούς, αλλά κανένα τους δεν φέρει διακριτικό αριθμό στην άτρακτο ή στο πηδάλιο. Ούτε σημαία κράτους, ούτε άλλο διακριτικό. Επίσης, καί αντίθετα με τα επιβατηγά ή/καί φορτηγά, δεν μεταδίδουν αναγνωριστικό κωδικό. (Εάν δούμε οποιονδήποτε ιστότοπο, που παρακολουθεί τις πτήσεις -ο γνωστότερος εδώ-, θα διαπιστώσουμε πως παρακολουθεί το κάθε αεροπλάνο, επειδή ανά πάσα στιγμή αυτό εκπέμπει τον κωδικό του – δηλ. τον αριθμό αερονηολογίου. Λέει το ποιό είναι, δηλαδή.)

Περιττό, βέβαια, να πω ότι τέτοια συγκάλυψη εφαρμόζουν μονάχα οι κακοποιοί – κι εδώ μιλάμε γιά καθαρούς δολοφόνους. (Εννοείται, αν συλληφθούν τέτοιοι παλιάνθρωποι, η στρατιωτική στολή που φοράνε δεν μετράει. Ένα απλό κωλόπανο είναι, γιά να μεταχειριστώ τη φρασεολογία μερικών-μερικών. Θα τύχουν της μεταχειρίσεως των κατασκόπων καί σαμποτέρ. Σύλληψη από οποιονδήποτε πολίτη, ανάκριση παντί τρόπωι, ακόμη καί με βασανιστήρια, καί θανάτωση.)

Κι εφ’ όσον είναι ΝΑΤΟ-ϊκά, τότε η βάση τους βρίσκεται είτε -το πιθανώτερο- στο Αβιάνο της Ιταλίας (που είναι βάση πυρηνικού πολέμου), είτε στο Ραμστάϊν της Γερμανίας.

Εφ’ όσον, τώρα, πρόκειται γιά καθαρά πειρατικά αεροσκάφη κακοποιών, γιατί δεν τα καταρρίπτουμε; Αφού, με τους πυραύλους που ήδη διαθέτουμε, τα 20 km ύψους τα φτάνουμε.

Ά, αγαπητοί μου, διότι το ΝΑΤΟ μας τραβάει προκαταβολικά τ’ αυτιά, μην τυχόν κι επιχειρήσουμε τίποτε …κακό. (Καί μάλιστα, το ΝΑΤΟ-ϊκο απαγορευτικό πέφτει -με στοίχημα!- κατ’ ευθείαν στα υψηλά κλιμάκια της Ελλάδας. Διότι -απ’ όσα ξέρω- αρκετοί πιλότοι της ΠΑ, ερωτηθέντες, δηλώνουν πλήρη άγνοια επί του θέματος.) Δηλαδή, να μην ενοχλήσουμε τους δολοφόνους μας, να μην προβάλουμε αντίσταση την ώρα που μας μαχαιρώνουν…

 

Κι ερχόμαστε στο ψητό.

Εφ’ όσον το ημέτερο ντοβλέτι κάθεται σούζα στους αλήτες του ΝΑΤΟ, εμείς τί μπορούμε να κάνουμε, γιά να σταματήσουμε τη δολοφονία μας; (Καί -μεταξύ μας- ποιό «ΝΑΤΟ», δηλαδή; Το ΝΑΤΟ είναι απλά ο «αυτοφωράκιας», ο «μπροστινός». Ο μεγάλος, ο πραγματικός ένοχος είναι οι ηπαπάρα. Διότι κάτι Δανοί, Ολλανδοί, καί λοιποί ΝΑΤΟ-ϊκοί ασήμαντοι άκαπνοι, δεν μας κάνουν τέτοια πράγματα.)

Αφού όπλα δεν μας αφήνουν να χρησιμοποιήσουμε, διπλωματική ισχύ δεν έχουμε (καί λεφτά δεν υπάρχουν, αληταρά ΓΑΠ), γενικώς συμβατική άμυνα δεν μπορούμε ν’ αντιτάξουμε, πώς μπορούμε ν’ αντιμετωπίσουμε τον εξελισσόμενο κι απροκάλυπτο βιολογικό μας αφανισμό;

Χμμμ… ας σκεφτούμε. Το ΝΑΤΟ, είπαμε; Μάλιστα. Δηλαδή, ο Οργανισμός Βορειο-Ατλαντικού Συμφώνου; Έ, ναί!

Κι εδώ ακριβώς βρίσκεται μιά πιθανή απάντηση.

Βλέπετε, κυκλοφορεί μία ιστοριούλα, πως κάποτε καταρρίπταμε τα αεροσκάφη των Ατλάντων με «ψυχική ενέργεια». Καί γι’ αυτό, λέει, εξακολουθούμε να πληρώνουμε κάρμα ως έθνος – διότι αυτό που κάναμε, λέει, απαγορευόταν «άνωθεν».

Ώπα! Εδώ είμαστε!!!

Βέβαια, περιττό να πω ότι ο συγκεκριμένος μύθος κατά 99% μπήκε σε κυκλοφορία από στοές, διότι συνοδεύεται από την έμμεση πλην σαφέστατη απειλή να μην (ξανα)κάνουμε τίποτε. Όμως, καλά – εμείς να πληρώσουμε κάρμα, ως κιμπάρηδες που είμαστε. (Εδώ πληρώνουμε -απ’ το υστέρημά μας- χρήματα στη Γερμανία, αντί να μας πληρώνει αυτή. Το κάρμα προς όλους μας μάρανε; ) Οι αλήτες καί δολοφόνοι ηπαπαραίοι καί λοιποί παρεμφερείς, όμως, γιατί μέχρι στιγμής τη σκαπουλάρουν από τα κάρματα; Έ; Αυτό δεν μας το εξηγούν οι παραμυθάδες.

Αλλά επειδή, τώρα, αυτή η ιδέα της «ψυχικής ενέργειας» είναι λίαν ενδιαφέρουσα (καί χέζοντας πατόκορφα τις ανοησίες περί μονομερούς κάρματος), προτείνω το εξής:

Κάθε φορά που βλέπουμε ψεκαστικό των ΝΑΤΟ-ϊκών δολοφόνων, να το καταριέμαστε όλοι μαζί.

Μιά καλή κατάρα είναι η: «- Να πάρει φωτιά το αεροπλάνο σας καί να καήτε ζωντανοί!» Αλλά, ως προείπα, πρέπει να τη λέμε όλοι μαζί. Κι όχι από μέσα μας, αλλά φωναχτά. (Ώσπου νά ‘ρθει το αίσιον καί ευτυχές τέλος! lol!!!)

Βέβαια, άμα πέσει το ρημάδι πρίν προλάβει να σκορπίσει όλα τα δηλητήριά του, εκεί που θα πέσει θα γίνει Κρανίου Τόπος. Αλλά μήπως τώρα (με τα δηλητήρια διαμοιρασμένα …δημοκρατικώς ανά την Ελλάδα) είμαστε καλύτερα; Σιγά!

Επίσης, η κατάρα μπορεί καί να μην πιάσει. (Προς μεγίστην χαράν των ορθολογιστών.) Σωστά, αλλά τί είχαμε, τί χάσαμε;

Καί γιατί να μη δοκιμάσουμε, δηλαδή;

Τί μας συγκρατεί, να μην καταραστούμε τους απρόκλητους δολοφόνους μας; Το …κάρμα;

 

Υγ: Ούτε η ιδέα της ομαδικής κατάρας είναι δική μου. Τα του Μάρκο ντεΣάντ τωί Μάρκωι ντεΣάντ!  🙂  Εδώ.

Υγ 2: Οι αεροψεκασμοί με δηλητήρια, δηλαδή ο αργός, βασανιστικός βιολογικός θάνατος των σημερινών Ελλήνων, είναι καθαρή Ατλάντεια εκδίκηση. Μή σας μένει καμμία αμφιβολία.

Υγ 3: Έ, ρέ, καί ξεκλειδώσει το πανάρχαιο ξόρκι, που κατεβάζει μετεωρίτη!… (Κι όχι ακριβώς «ξόρκι»… είπαμε, δεν είναι σκέτες πέτρες, αλλά νοημοσύνες.) Εκεί να δήτε, ηπαπαραίοι, τί παναπεί «τρόμος απ’ τον ουρανό» κι «Ελληνική εκδίκηση»!!!

Αλλά προς το παρόν τη γλυτώνετε, επειδή το Θείο Σχέδιο απαιτεί συγκεκριμένο τρόπο τιμωρίας σας, κι όχι παρεμβάσεις δικές μας. Όμως, αγοράστε βαζελίνη σε μεγάλες ποσότητες. Θα τη χρειαστήτε λίαν προσεχώς!  🙂

 

Ποιές είναι οι Ελ(λ)εεινίδες

80 Σχόλια

γινα αποδέκτης πολλών διαμαρτυριών από τις γυναίκες του αναγνωστικού κοινού. Οι οποίες διαμαρτυρίες συνοψίζονται στο ερώτημα: «- Εμάς αποκαλεί Ελ(λ)εεινίδες ο Εργοδότης; Γιατί μας βρίζει;» (Καί στο νοούμενο ερώτημα, αν είμαι μισογύνης. Όχι, κυρίες μου, δεν έχω τέτοια κολλήματα καί προβλήματα!  🙂  )

Αν καί θα ήμουν μέγας βλάξ, αν τσουβάλιαζα όλες τις Ελληνίδες μαζί σε φυλακή κοινωνικής καταδίκης, αν κι είναι φανερό ποιές γυναίκες εννοώ με τον χαρακτηρισμό αυτόν (το 40% του συνόλου, που λέγαμεαυτές  με την ανθελληνική διάθεση καί ενδεχομένως δράση), ωστόσο ουδέν κακόν αμιγές καλού. Από τις αντιδράσεις των αναγνωστριών μου βγήκε κάτι θετικό: μιά προσεκτικώτερη ματιά στο κείμενό μου, μου έδειξε πως -όντως- δεν αρκεί η παράθεση μιάς φωτογραφίας, γιά να γίνω κατανοητός.

Πάμε, λοιπόν. Ποιές είναι οι Ελ(λ)εεινίδες;  Καί κυρίως: γιατί; Μ’ άλλα λόγια, ποιές διαδικασίες μετατρέπουν την Ελληνίδα σ’ Ελ(λ)εεινίδα;

Να πω, όμως, το εξής: αφού η όλη πρόσφατη διαδρομή των αναρτήσεων του παρόντος ιστολογίου στρέφεται γύρω από τη διάσωση της Ελλάδας, άρα δεν επιθυμούμε (καί αντικειμενικά δεν μπορούμε) να υπεισέλθουμε σε λεπτομερή ιστορική περιγραφή όλου του κοινωνικού μετασχηματισμού, που άρχισε να τερατοποιεί τις Ελληνίδες. Θα πούμε, όμως, κάμποσα καί γι’ αυτόν, διότι δεν γίνεται να ξεκινάμε από ιστορικό κενό.

(Επίσης, θ’ αποφύγουμε όπως ο διάολος το λιβάνι τις κλισέ -καί τελείως άνευ νοήματος- «αλληλοκατηγορίες» των δύο φύλων. Καλές γιά χιουμοριστικές εξυπνάδες στα διάφορα τουΐττερ, αλλά όχι γιά σκέψεις πάνω στο μέλλον της χώρας.)

 

Κατά τη γνωμούλα μου, η αιώνια γυναίκα περιγράφεται από δυό λέξεις:

Συμφιλεῖν ἔφυν.

(Καί χωρίς το «συμ-«, ακόμη καλύτερα.)

Κι ό,τι ξεφεύγει απ’ αυτό, αποτελεί διαστροφή της γυναικείας φύσεως.

(Τώρα, θα μου πείς, άντρας τά ‘βαλε αυτά στο στόμα γυναίκας. Καί τά ‘βγαλε απ’ την κεφάλα του, διότι δεν ήταν μάρτυρας του περιστατικού! ‘Ντάξ’… Όμως μην ξεχνάτε ότι ο ίδιος είπε καί το: «- Ο δ’ έχων μέμηνεν!» Δηλ. όποιος  έχει έρωτα, τρελλαίνεται. Άρα το ανθρωπάκι ήξερε τί έλεγε, διότι δεν είπε: «η έχουσα»! Lol!!

Τέρμα η πλάκα, διότι το άρθρο θα βγεί σαν την «Πάπισσα Ιωάννα» του Ροΐδη!)

 

Επειδή, τώρα, η γυναίκα είναι άνθρωπος (αν κι ο Ροΐδης αναφέρει πως χρειάστηκε ολόκληρη Οικουμενική Σύνοδος, ώστε να το επιβεβαιώσει αυτό! lol!!!), κι επειδή η φύση του ανθρώπου είναι πτωτική, η γυναίκα δεν ξεφεύγει από ελαττώματα. Ποιά είναι, λοιπόν, τα χειρότερα γυναικεία ελαττώματα των τελευταίων αιώνων; Καί ειδικά των Ελληνίδων; (Ώστε να κάνουμε καί την απαραίτητη μικρή ιστορική αναδρομή μας.)

Πάντα κατά τη γνώμη μου, τα εξής:

 

(α) Φιλαργυρία.

(Αν καί το παραδέχομαι! Αυτό είναι αμάρτημα …unisex, δεν είναι αποκλειστικότητα των γυναικών.)

Η φιλαργυρία είναι παλιά πληγή. Δεν μας ενδιαφέρει, βέβαια, ως ατομικό ελάττωμα, αλλά ως κοινωνικό (ούτως ειπείν). Στα καθ’ ημάς, συνετέλεσε στη δημιουργία των «τζακιών», δηλαδή των κονομημένων οικογενειών – ακόμη καί κατά τη διάρκεια ξένων κατοχών (Φραγκοκρατίας, Τουρκοκρατίας). Ένθα οι γάμοι γινόντουσαν καθαρά σε βάση αμοιβαίου συμφέροντος. (Αίσθημα; Αγάπη; Τ’ είν’ αυτά; ) Τώρα, τί παιδιά έβγαιναν (ως χαρακτήρες) από τέτοιους γάμους, άσ’ το καλύτερα.

Η φιλαργυρία δεν έπαιξε κάποιον ιδιαίτερο ρόλο στη σημερινή κατάντια των Ελ(λ)εεινίδων. Συνεπώς, την προσπερνάμε ως αυτοφυές αγριόχορτο, άνευ σημασίας.

 

(β) Τυφλή παρακολούθηση της μόδας – νοητική  αδράνεια.

Ουδείς σώφρων λέει ότι η Ελληνίδα πρέπει να είναι απαράλλαχτη ανά τους αιώνες. Πχ τις γιορτές να φοράει συγγούνια, καί τις καθημερινές να υιοθετήσει (εις το διηνεκές) τη «στολή εργασίας» της αγρότισσας μανιάς: να είναι τυλιγμένη σε τσεμπέρια καί τσουράπια, ή/καί να παραμένει άπλυτη – καί λοιπά αρνητικά καί απωθητικά. Αλλά σήμερα φτάσαμε στο τελείως άλλο άκρο, όπου η Ελληνίδα ακολουθεί τη μόδα χωρίς κριτήριο. Χωρίς «φίλτρο» του όποιου μυαλού διαθέτει μέσα στο κεφάλι της. Καί βλέπεις τραγικά πράγματα! Πχ γυναίκες στα πενηνταφεύγα να ντύνονται σα δεκαπεντάχρονα κοριτσάκια. Καί ποιός να τολμήσει να τους πεί ευθέως ότι μαλακίζονται… Όποιος αρσενικός πλησιάσει, αναγκαστικά θα ψελλίσει (χαμογελαστός) διάφορα περί καλού γούστου του ντυσίματος – απλά γιά να μή λουστεί γκρίνια. Η χαζομάρα επιβραβεύεται αναγκαστικά με ψέμμα… καί διαιωνίζεται.

Κάπως έτσι προκύπτει -άνευ ελέγχου- καί το σούργελο της φωτογραφίας του προηγούμενου άρθρου. Υπόψη, δεν καταφέρομαι κατά των κιλών της συγκεκριμένης, αλλά εναντίον της …αισθητικής της αντίληψης, πως η αρκουδοποίηση (με μεταλλικά εξαρτήματα στο πρόσωπο, κτλ) είναι κάτι το όμορφο.

Προσωπικά, δεν ενοχλούμαι τόσο από το τί θα φορέσει μιά γυναίκα, αν καί ταλαιπωρείται η αισθητική μου. (Στο κάτω-κάτω, κάθε άτομο έχει δικαίωμα στην αυτογελοιοποίηση.) Ενοχλούμαι, όμως, από τη μή-λειτουργία του μυαλού της συγκεκριμένης γυναίκας. Διότι η νοητική αδράνειά της θα έχει κι άλλες συνέπειες, σε πιό σοβαρά θέματα. (Σκέψου πχ ότι αυτή η γυναίκα ψηφίζει.)

Να προσθέσουμε ακόμη ότι σ’ αυτό το χάλι βάλαν το χεράκι τους καί οι έμποροι γυναικείων ενδυμάτων (καί υποδημάτων). Παλιά, ο έμπορος συμβούλευε τη γυναίκα ποιό ρούχο την κολακεύει. (Καί κατά κανόνα έπεφτε μέσα στην εκτίμησή του.) Σήμερα, ο έμπορος απλά θέλει να ξεστοκάρει, διότι πχ τα φθινοπωρινά του 2017 δεν θα φορεθούν καί ως φθινοπωρινά του 2018. Κι αν δεν φύγουν από τα ράφια του, θα έχει οικονομική ζημιά.

Γιά την τυφλή παρακολούθηση, τώρα, της κοινωνικής μόδας, δες παρακάτω.

 

(γ) Διαρκής επιδίωξη γιά διαρκή καλοπέραση – άκρατος ευδαιμονισμός.

Πάλι, κανείς σώφρων δε λέει ότι πρέπει να σκάβουμε είκοσι ώρες κάθε μέρα. (Γιά να είμαστε αρεστοί πχ στην εξουσία, ή στον Γιαχβέχα – «…Εν τώι ιδρώτι του προσώπου σου…».) Αλλά εδώ ξαναπερνάμε στο άλλο άκρο, όπου η Ελ(λ)εεινίδα νομίζει πως όοοοολη η ζωή είναι ξενύχτια, ποτά, χοροί, γλέντια, καθημερινή εναλλαγή ανδρών (γιά να μή βαρυέται), κι άλλα τέτοια παρεμφερή. (Κι από δουλειά, γιόκ. Δουλειά; Πά-πά-πά!!!… Τί λέτε; )

(Άσε την τεκνοποιΐα!!! Είμαστε τώρα να χαλάσει η κορμάρα, καί ν’ ασχολούμαστε με το μωρό, αντί να ξενυχτάμε; Σωστά! Δεν είμαστε. Απεναντίας, είμαστε να χορεύουμε τσιφτετέλια μπροστά στις κάμερες, μέχρι καί σε ηλικία 80+ ετών – καί να μην αναλογιζόμαστε τί θέαμα προσφέρουμε.)

Βέβαια, αν σκεφτόταν, θα έβλεπε πως όλ’ αυτά θέλουν χρήμα. Πολύ χρήμα.

Χμμμ… εδώ που τα λέμε, αυτό ειδικά, …το σκέφτεται. (Βλέπε ελάττωμα υπ’ αριθμόν 1.) Οπότε, το επόμενο που κάνει, είναι να ψάχνει πλούσιον άντρα, να του τα φάει – με το σκεπτικό ότι αυτή είναι έξυπνη, ενώ όλες οι άλλες γυναίκες κορόϊδα.

Τώρα, το ότι οι πλούσιοι είναι λίγοι ανά τον κόσμο (κι όσο πάνε, λιγοστεύουν – διότι λειτουργεί ο άγραφος καπιταλιστικός νόμος της υπερσυγκεντρώσεως), καί το ότι οι πλούσιοι έχουν αυτοί τον πρώτο (καί τον τελευταίο) λόγο στις επιλογές τους, γιά την «ξύπνια» Ελ(λ)εεινίδα είναι λεπτομέρειες άνευ σημασίας.

Πριν προχωρήσουμε, πρέπει οπωσδήποτε να προσθέσουμε ότι στη διαμόρφωση τέτοιων καταστάσεων έβαλαν αγρίως τη χερούκλα τους ο εγχώριος κινηματογράφος κι η εγχώρια τηλεόραση. Τα μυαλά μεγάλου ποσοστού Ελληνίδων τα κουρκούτιασε η (δήθεν αθώα) κινηματογραφική θεματολογία με το καλό κορίτσι, που βρίσκει τον -οπωσδήποτε!- πλούσιο που την παντρεύεται, αφού πρώτα εκτιμήσει τον χαρακτήρα της. (Πλούσιο ακατέβατα, κι όχι πχ αδιόριστο θεολόγο.) Καί το αλατοπίπερο στο κουρκούτι το πρόσθεσε η -επίσης κινηματογραφική- καλοπέραση των «καλών οικογενειών» στο Κολωνάκι. (Λεπτομέρεια: ο -καί μέλος, σε νεώτατη ηλικία, της «κυβερνήσεως Τσιρονίκου» στη Βιέννη- Δαλιανίδης, φαίνεται πως κάτι ήξερε γιά τη ζωή της συνομήλικής του Μελίνας επί Κατοχής. Επί της ουσίας, εκεί αναφερόταν τα «Κολωνάκια» των ταινιών του. Ακόμη κι επί Κατοχής, δηλαδή, μερικά άτομα καλοπερνούσαν. Η πλέμπα ήταν αυτή, που πέθαινε από πείνα καί τουφεκιζόταν στα αντίποινα των Γερμανών.)

Η δε εγχώρια τηλεόραση, κάθε μέρα (μά, κάθε μέρα!) στα «πρωϊνάδικα» ασχολείται με τη μόδα, το γυμναστήριο, καί τα τσιφτετέλια. Όχι με τα γεροντάκια, που ψάχνουν φαγητό στους κάδους σκουπιδιών. Αναρωτιέμαι, όμως… «διασκέδαση» σημαίνει «σκόρπισμα». Σκόρπισμα των βασάνων της δουλειάς. Οι χαζογκόμενες των «πρωϊνάδικων», πότε δουλεύουν, γιά να διασκορπίζουν τα βάσανα/διασκεδάζουν κάθε μέρα;

(Κι ένα υστερόγραφο: κι οι άντρες έβαλαν το χεράκι τους, διότι κατά τη «Μεταπολίτευση» έπεσαν με τα μούτρα στη λαμογιά. Τί να πεί καί τί να πράξει μετά η χαζογκόμενα; Διαθέτει σχεδόν ακλόνητη δικαιολογία των πράξεών της.)

 

(δ) Άκριτη παρακολούθηση της «κοινωνικής μόδας».

Παναπεί: άκριτος μιμητισμός των κοινωνικών τάσεων του εξωτερικού.

Εδώ είμαστε!… Όλα τα προηγούμενα θα μπορούσαμε να τα προσπεράσουμε ως απλή χαζομάρα, αλλά ετούτο εδώ είναι που κάνει τεράστια ζημιά. Σχεδόν αποκλειστικά όλη τη ζημιά στις Ελληνίδες.

Λοιπόν, όταν το μυαλό δεν σκέφτεται, προκύπτουν διάφορα ηλίθια – κι ενοχλητικά. Η μίμηση των ξένων κοινωνιών δεν είναι πάντα γιά καλό. Θα έλεγα, συνήθως δεν είναι γιά καλό. Ωραίο είναι πχ να έχεις ηλεκτρονικούς υπολογιστές στο είδος καί στην τιμή που τους έχουν σε άλλα («προηγμένα») κράτη, αλλά καθόλου ωραίο δεν είναι να μιμείσαι τις κοινωνικές ασχημίες των κρατών αυτών… επειδή αυτά είναι -τρομάρα τους!- «προηγμένα». Βλέπε πχ το πώς διασκεδάζουν ( ; ) οι «τουρίστες» (των …»προηγμένων») τα καλοκαίρια στην Ελλάδα: μεθύσι μέχρις αναισθησίας καί ξερατό στα πεζοδρόμια.

Τα ΠΟΛΥ άσχημα της μιμήσεως δεν είναι τα μεθύσια. Αλλά:

  • Η υιοθέτηση κοινωνικών προτύπων (πχ «πολυπολιτισμός» – «μετανάστες αδέρφια μας»), που ενδεχομένως λειτουργούν -γιά φτηνή εργασία καί άλλες, δόλιες στοχεύσεις– σε άλλα κράτη (κυρίως ηπαπάρα), αλλά σε μας είναι σαν τη σκατόμυγα στο φαγητό μας.
  • Η σύγχυση των (ρόλων των) φύλων, με την έννοια της υιοθεσίας από τη γυναίκα ανδρικών ελαττωμάτων (καί όχι προτερημάτων, δυστυχώς) – επειδή …έτσι κάνουν καί στο εξωτερικό!

 

(ε) Άκρατος εγωϊσμός.

Η κρυμμένη δύναμη πίσω από τις εκτροπές που μόλις περιγράψαμε, δηλαδή πίσω απ’ τη σύγχυση των φύλων (καί ίσως όχι μονάχα πίσω απ’ αυτήν), είναι το χειρότερο (…ανδρικό!!!) ελάττωμα της σημερινής Ελ(λ)εεινίδας: ο υπέρμετρος εγωϊσμός.

Η αλήθεια είναι πως ο εγωϊσμός είναι μεγάλη ιστορία… Μέχρις ένα σημείο, είναι κινητήριος δύναμις. Συνδυαζόμενος μ’ αυτό που ονομάζουμε «αξιοπρέπεια», σε σπρώχνει να κάνεις διάφορα πράγματα, συνήθως ωραία. Αλλά από εκεί καί μετά, ο εγωϊσμός είναι καταστρεπτικός. Το υπερ-εγωϊστικό άτομο εκ των πραγμάτων οδηγείται εκτός κοινωνίας, απλούστατα διότι δεν το ανέχονται τα υπόλοιπα.

Έτσι, λοιπόν, βλέπουμε γυναίκες να επιδεικνύουν (με το παραμικρό!) αγένεια καί τσαμπουκά, γιά να μην …υστερήσουν! Δυστυχώς, δεν τους περνάει από το μυαλό ότι αυτά τα νεαντερτάλεια ελαττώματα του άντρα πρέπει να υποστηρίζονται καί από μυϊκή δύναμη! Lol!!! (Κι άμα τις εγωΐστριες τις πλακώσει στις κατεδαφιστικές μπουνιές κανένας αγριεμένος ανήρ, τί γίνεται; θα συνεχίσουν τις επιδείξεις τσαμπουκά;…)

 

Ως αντιπαράδειγμα, από προσωπικό βίωμα:

Οδηγούσα, καί στα 20 μέτρα μπροστά μου ο δρόμος πλάταινε, ανοίγοντας προς τρείς κατευθύνσεις (αριστερά, ίσα, δεξιά). Ανάβω φλάς, καί πάω να πιάσω την αριστερή λωρίδα. Σε άλλα 20 μέτρα πιο μπροστά, κόκκινο.

Στα 150 μέτρα πίσω ερχόταν τέρμα γκαζωμένο με «φτιαγμένο» (θορυβώδες) παπί ένα περίπου εικοσάχρονο μαλακισμένο, θηλυκού γένους (κι ούτε κράνος, ούτε τίποτε). Το οποίο μάλιστα είχε μπεί στο αντίθετο ρεύμα! (Προφανώς γιά να προσπεράσει τη σταματημένη ουρά αυτοκινήτων.) Βλέπω τί πάει να γίνει, όμως αφού ήμουν νόμιμος, συνεχίζω τον ελιγμό μου (με ταχύτητα 10 χμ ανά ώρα), θεωρώντας πως -αν δεί τα σκούρα- ο παρανομών τελικά αυτο-μαζεύεται. Όπως έχει συμβεί σε αμέτρητες περιπτώσεις, κατά τη διάρκεια των δεκαετιών που οδηγώ αυτοκίνητο.

Άμ, δέ! Κακώς θεωρούσα τέτοια πράγματα! Το μαλακισμένο πέρασε ξυστά από δίπλα μου (προφανώς είχε την απαίτηση να παραμερίσω εγώ, να περάσει αυτό), ουρλιάζοντας ένα μεγαλοπρεπέστατο: «- Μαλάκαααα!!!!!»

Ευτυχώς, πρόλαβε να παραβιάσει καί το κόκκινο, καί να εξαφανιστεί. Διότι πρώτον, κατέβασα το τζάμι καί -προς μεγίστην θυμηδίαν των υπολοίπων σταματημένων οδηγών- ανταπέδωσα μ’ ένα άλλο τόσο φωναχτό: «- Μαλάκας είναι ο πατέρας που σ’ έσπειρε!», καί δεύτερον θα έβγαινα έξω καί θα το καταχέριαζα ΠΟΛΥ άσχημα, καί δή με το μπουλονόκλειδο. Σ’ αυτή την περίπτωση, γιά μένα δεν χωράνε ούτε ευγένειες προς τη γυναίκα, ούτε σεβασμοί, ούτε τίποτε. Τσαμπουκάν έδωκας, τσαμπουκάν θα λάβηις – καί δή, αγριώτερον! Τέλος!

(Η μαγική λεξούλα «- Συγνώμη!» θα τα διόρθωνε όλα με μαγικό τρόπο, αλλά δεν…)

Άσε το ότι δεν πάει να είμαι εγώ απόλυτα νόμιμος (με υπακοή στον ΚΟΚ, πληρωμένα τέλη κυκλοφορίας, κτλ κτλ) καί να υποχωρώ, γιά να κάνω τα χατήρια του κάθε παρανομούντος μαλακισμένου – ακόμη καί θηλυκού.

 

Ο άκρατος γυναικείος εγωϊσμός οδηγεί σε αντικοινωνικές καταστάσεις: σε μή δημιουργία οικογένειας, σε δημιουργία «μονογονεϊκής» οικογένειας, καί σε αντεθνική συμπεριφορά.

Στις μέρες μας, αρχίζουν να πληθαίνουν τα παιδιά, που στην ταυτότητά τους έχουν το όνομα πατρός κενό. Εντάξει, αφού η τεκνοποίηση γίνεται μιά χαρά από δότη σπέρματος, κι αφού η λεγάμενη «δε θέλει να βάλει άντρα πάνω στο κεφάλι της», κι αφού μπορεί, ας κόψει το λαιμό της να τα βγάλει πέρα καί να μεγαλώσει το παιδί. Δεν μας πέφτει λόγος. Πλην όμως (κι ας αφήσουμε κατά μέρος τα ψυχολογικά συμπλέγματα παιδιού, που μεγαλώνει χωρίς πατέρα)…

…Τί γίνεται, αν αργότερα βρεθούν δύο παιδιά του ίδιου δότη σπέρματος καί ερωτευτούν μεταξύ τους; Έ;

Κακό, κάκιστο πράγμα η ανευθυνότητα! Καί δή, η κοινωνική.

Η αντεθνική συμπεριφορά, πάλι, προκύπτει από το ότι τα εγωϊστικά άτομα έχουν θολωμένο μυαλό. Καί δεν καταλαβαίνουν πως, αν μεν ζής στα όρη στ’ άγρια βουνά, όντως μπορείς να κάνεις ό,τι θες. Αλλά, μέσα σε κοινωνία, υπάρχουν γραπτοί καί άγραφοι νόμοι, τους οποίους οφείλεις να υπακούς.

Οι Ελ(λ)εεινίδες, όμως, υπακούοντας στον άκρατο εγωϊσμό τους, λένε ότι δεν τις ενδιαφέρουν οι άγραφοι νόμοι, καί από πουθενά δεν προκύπτει πως οφείλουν να δώσουν στην (Ελληνική) κοινωνία τουλάχιστον 2 παιδιά. Δεν έχουν κάποια υποχρέωση. Αντιθέτως, υποστηρίζουν τα εξής:

  • Εάν έχουν ήδη παιδιά, λένε ότι δεν τις νοιάζει η τύχη της χώρας μας, μιά που τα παιδιά τους θα πάνε στο εξωτερικό να ζήσουν μιά καλύτερη ζωή.
  • Εάν δεν έχουν, λένε πως ή δεν θα κάνουν καθόλου, ή θα κάνουν με αλλοδαπό (πχ κονομημένο Άραβα), καί πάλι δεν τις νοιάζει καθόλου.

Όσο γιά μας, που ενδιαφερόμαστε γιά την Ελλάδα, οι Ελ(λ)εεινίδες  μας προτρέπουν να πάρουμε το έθνος «μας» παραμάσχαλα καί να πάμε να γ.μηθούμε. Κάπως έτσι σχηματίζεται αυτό το 40% των (ανδρών καί) Ελ(λ)εεινίδων γυναικών, που δείχνει απροκάλυπτη εχθρική συμπεριφορά στην έννοια του έθνους – καί στην τύχη της Ελλάδας.

Βέβαια, εδώ που φτάσαμε, πολλά νεάντερταλ αμφισβητούν ακόμη καί την αναγκαιότητα των γραπτών νόμων (ωραία! τότε να κυκλοφορούμε ο καθένας μ’ ένα γεμάτο όπλο, ώστε να τελειώνουμε μία καί καλή με όσους δεν χωνεύουμε!), πολλώι δε μάλλον των αγράφων. Στους τελευταίους, όμως, συγκαταλέγεται ένας πολύ βασικός  νόμος, sine qua non συνεκτικός της κοινωνικής «κόλλας»: ο νόμος της αμοιβαιότητας.

  • Χαμογελάς στους ανθρώπους; θα σου χαμογελάσουν κι αυτοί.
  • Αγριεύεις κι επιτίθεσαι στους ανθρώπους; θα σου αγριέψουν καί θα σου επιτεθούν κι αυτοί.

Τόσο απλά. Κι όχι, δεν πρόκειται γιά «ψιλά γράμματα» – αν έχουμε έστω καί λίγο μυαλό στο κεφάλι μας.

 

Ίσως σε πολλούς φανεί περίεργο, αλλά η προσωπική μου στάση απέναντι σε τέτοιες (αντεθνικές) αντιλήψεις των Ελ(λ)εεινίδων είναι εντελώς νηφάλια. Δε θες να τεκνοποιήσεις, κυρά μου; με γειά σου, με χαρά σου! Θες να τα κάνεις τα μαϊμούλια σου με γύφτο; παρομοίως! Δεν έχεις υποχρέωση να κάνεις Ελληνόπουλα; συμφωνώ! Ούτε θα τσακωθούμε, ούτε θα στεναχωρηθώ.

Όμως, θα θυμίσω στους πάντες καί τις πάσες τον μόλις προαναφερθέντα νόμο της αμοιβαιότητας. Όπως η κάθε Ελ(λ)εεινίδα έχει το δικαίωμα της επιλογής να φτύνει το έθνος (γιά χάρη του εαυτούλη της), έτσι έχω κι εγώ το δικαίωμα της επιλογής να την αποκεφαλίσω, αν κάνει το λάθος καί μπλεχτεί στα πόδια μου.

Τόσο απλά!

Καί χωρίς «μά» καί «μού».

 

(στ) Λοιπές κατηγορίες Ελ(λ)εεινίδων.

Είναι φανερό πως, μέχρι στιγμής, περιέγραψα την τυχούσα Ελληνίδα, που μεταβάλλεται σε αντικοινωνικό κι αντεθνικό τέρας λόγωι πλύσεως εγκεφάλου. (Καί αδυναμίας νοητικής άμυνας.)

Όμως, υπάρχουν άλλες δύο πολυπληθείς κατηγορίες Ελ(λ)εεινίδων, που είναι σάπιες εκ κατασκευής. Δεν χρειάστηκε, δηλαδή, να προσπαθήσει κανένας (πχ με προπαγάνδα, κτλ) να τις κάνει τέτοιες. Αυτές  είναι τα θηλυκά λαμόγια καί κομματόσκυλα. Μην ξεχνάτε πως τα Μνημόνια τα συνυπέγραψαν καί βουλευτίνες!

Επίσης… Εκτός απ’ τον -ήδη υπάρχοντα- αρριβισμό των ανδρών, ο γυναικείος άκρατος εγωϊσμός μας εφοδίασε καί με κάμποσες αρριβίστριες… Να μην ξέρουμε από πού να πρωτοφυλαχτούμε.

Μ’ αυτές δεν θ’ ασχοληθούμε. Δεν νομίζω πως χρειάζεται ανάλυση η περίπτωσή τους. Όμως, γιά να δήτε ένα (αντι)παράδειγμα κομματόσκυλου προς αποφυγήν, πάρτε ετούτο εδώ το «γκαβό»… που ακόμη δεν βγήκε απ’ τ’ αυγό του, αλλά κόβει στην ψύχρα τις συντάξεις των γερόντων.

Κι ως (αντι)παράδειγμα …καταιγιστικού συνδυασμού γυναικείων αντεθνικών ελαττωμάτων (απ’ αυτά που περιέγραψα), καμαρώστε καί δεύτερο «γκαβό». (Δείγμα ότι η ηθική σαπίλα θερίζει ειδικά στις νεώτερες ηλικίες Ελληνίδων.) Το οποίο είπα να προσπεράσω (σιγά μην ψηφίσω ένα κοριτσάκι, που ο σύζυγος παύλα λεφτάς «μπαμπάς» του αγόρασε …κόμμα, νά ‘χει να παίζει!), αλλά ετούτη η είδηση με τράβηξε απ’ το μανίκι, δημιουργώντας πολύ πονηρές νευροσυνάψεις μέσα στη γκλάβα μου. Όχι τίποτ’ άλλο, αλλά κάποιοι επιμένουν να μετατρέψουμε σε κόμμα την Ελληνική Προσπάθεια που μόλις ξεκινήσαμε, καί να βρούμε …χρηματοδότηση! (Ναί, πώς;! Θα συναγωνιστούμε -με τους εράνους- στα ίσα τα λεφτά από λαθρεμπόριο κοκαΐνης καί λοιπές συναφείς δραστηριότητες! Συνέλθετε, συμπατριώτες!)

 

(ζ) Επίλογος.

Θα είναι σύντομος. Λοιπόν,

  • Επειδή κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα της ελεύθερης επιλογής.
  • Κι επειδή κάθε άνθρωπος γίνεται ό,τι γίνεται, μέσα από αμέτρητες σκέψεις / εμπειρίες / βιώματα.
  • Κι επειδή δεν είμαι κηδεμόνας κανενός.
  • Κι επειδή δεν έχω τον άπειρο χρόνο μπροστά μου.

Δεν θα κάνω απολύτως τίποτε, γιά ν’ αλλάξω τα μυαλά των Ελ(λ)εεινίδων. Άλλως τε, υπάρχει ένα φοβερό ρητό των σοφιστών, το: «Ού με πείσης, κάν μέ πείσης!» (Βέβαια, αν κάποιος έχει ιεραποστολικές τάσεις, ας δοκιμάσει να τους αλλάξει μυαλά. Εγώ αδυνατώ. Όπως καί οι περιπτώσεις μετανοίας τους δεν μ’ ενδιαφέρουν. Στην εξομολόγηση αυτά, στους παπάδες – όχι εδώ.) Ας κοιτάξουν τη δουλειά τους αυτές οι κυρίες ( ; ). Αλλά κι εμείς θα κοιτάξουμε τη δική μας, χωρίς να χασομεράμε – καί χωρίς να υπολογίζουμε σε αντεθνικά «καμμένα χαρτιά».

Όμως, είπαμε: Μην κάνουν το λάθος να μπλεχτούν στα πόδια μας.

Ελπίζω τώρα να ήμουν αρκετά σαφής, ως προς το ποιά γυναίκα είναι Ελ(λ)εεινίδα, καί ποιά Ελληνίδα.

Ασπάζομαι θερμά τις πραγματικές Ελληνίδες!

 

Older Entries