Αρχική

Ψώρρας

24 Σχόλια

σο κι αν (με) πονάει, σ’ ένα πράγμα συμφωνώ απόλυτα με ποδίτσες καί λοιπούς μυστικοργανωσίτες: ότι ο πολύς κοσμάκης εκεί έξω ανοηταίνει διαρκώς καί εντόνως.

Μά, ο Ελληνικός Λαός είναι ο πιό έξυπνος του πλανήτη, μά, δές πόσους επιστήμονες έχουμε έξω, μά έτσι, μά αλλοιώς, ωστόσο υφίσταται κάποιος -άγνωστος σε μένα- μηχανισμός, που σε μαζικό επίπεδο αποβλακώνει.

Τί εννοώ; Κάθε άνθρωπος μόνος του διαθέτει μιά άλφα νοημοσύνη – καί όντως στην Ελλάδα έχουμε πολλά άτομα με υψηλή νοημοσύνη. Έμ, έλα όμως που όταν ενωθούν όλοι μαζί, αυνανίζονται!

Ειλικρινά, δεν ξέρω πώς το καταφέρνουν αυτό. Γιά του λόγου το αληθές, μην ξεχάσετε ποτέ σας ότι αυτή τη χρονική περίοδο η Ελλάδα πάει κατά διαόλου με δυόμιση εκατομμύρια πτυχία. (Τα οποία -δυστυχώς- ψηφίζουν ηλιθιωδώς, καί …τεκνοποιούν… Τί είπατε; Αν προτείνω, εκτός απ’ το δικαίωμα της ψήφου, να τους κοπεί καί τίποτ’ άλλο; Έ, άμα χρειαστεί, γιατί όχι; )

Αλλά καί νά ‘ταν μόνον αυτά… Εκτός από πτυχιούχους, έχουμε κι υπερ-πληθώρα «επαναστατών»! Από το 1973 μέχρι σήμερα έχουμε χάσει τον αριθμό τους…

(Ορίστε κάμποσοι «επαναστάτες» επί το έργον. Κλίκ απάνω στην εικόνα γιά σύνδεσμο.)

 

…Αλλά μην έχετε παράπονο: προκόψαμε καί με δαύτους. Επανόρθωσαν όλα τα κακώς κείμενα, καί πλέον τρώμε με χρυσά κουτάλια.

(Τί γελάτε, ρέ; )

Με τόσους καί με τέτοιας κοψιάς πτυχιούχους, το λοιπόν, καί με τόσους καί με τέτοιας κοψιάς  «επαναστάτες», δεν είναι δυσεξήγητο το φαινόμενο οι σύγχρονοι νεο-Έλληνες να κοπαδοποιούνται σε κόμματα ανθελληνικής γραμμής (των οποίων δε ρωτάνε κάν από πού κρατάει η -χρηματοδοτική κι ιδεολογική- σκούφια τους), ή/καί να χειροκροτάνε διανοητικώς καθυστερημένους «αρχηγούς».

(Παρένθεση: οι νεο-Έλληνες ετοιμάζονται να χρίσωσιν πρωθυπουργόν -όπως έλεγε ο Ροΐδης- τον τρίτο στη σειρά τέτοιον τζιού μονοψήφιου δείκτη νοημοσύνης «αρχηγόν». Έλα, όμως, που η παγκόσμια αναμπουμπούλα θα επιβάλει «οικουμενική» ενθάδε – ώστε όλοι μαζί οι «αρχηγοί» να νανουρίσουν τον λαό να μην αντιδράσει, κι όλοι μαζί οι «αρχηγοί» να είναι συνένοχοι καί «δεμένοι» με υπογραφές ταυτοχρόνως. Όχι ένας μόνος του, ώστε οι άλλοι να πάνε να τη βγάλουν καθαρή, όταν θα περάσ’ η μπόρα. Έτσι επιτάσσουν τα ξένα αφεντικά. Πάντα στις αναμπουμπούλες η Ελλάδα δενόταν, ώστε να μη διεκδικεί τίποτε – κι όταν έληγε το πανηγύρι, η πίττα ήδη είχε φαγωθεί.)

(Δεύτερη παρένθεση: δεν αντέχω, θα το πώ – επειδή πολύ μας τα ζάλισαν οι διάφοροι με τους «νέους» καί τους «φοιτητές» καί τους «επαναστάτες»: ο μακαρίτης ο Λεωνίδας Χρηστάκης είχε πεί πως θα πιστέψει ότι οι φοιτητές είναι επαναστάτες, μόνον όταν δεί έστω κι έναν να χώνει το πτυχίο του στον κώλο του κυρίου πρυτάνεως.

Επικροτώ.)

 

Κι έτσι, σε τέτοιο διανοητικό λίπασμα, ήρθε καί φύτρωσε -καί θέριεψε- έτερο είδος «αρχηγού» (συγγενές, όμως, με τους κομματάρχες των ιθαγενών), ονόματι Ψώρρας.

Αυτός, λέει (έλεγε, μάλλον), έχει πολλά λεφτά καί θέλει να τα δώκει στο ψευτο-Ρωμαίϊκο γιά να ξεχρεώσουμε. Καί, προς τούτο, άρχισε να μαζεύει αιτήσεις των πολιτών με τα πλήρη στοιχεία τους.

Αλλά, έεεεεεεπππ!!! Γιάααα μιά στιγμή!!!

Ούτε ένας, επαναλαμβάνω, ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ δεν βρέθηκε να τον ρωτήσει γιατί δεν τα δίνει από μόνος του, καί χρειάζεται υπογραφές καί στοιχεία ταυτότητας …αλλονών! (Οι εθνικοί ευεργέτες, ας πούμε, δεν μάζευαν από τον κάθε τυχαίο περαστικό υπογραφές καί στοιχεία αιτούντος, πριν δώσουν στο κράτος ο,τιδήποτε.) Ποιός τον κράταγε -κι εξακολουθεί να τον κρατάει- να μην τα δώσει; Έ;

(Όπως καί λίγο παλιότερα, που κανένας δεν ρώτησε το καθυστερημένο ΓΑΠ πού βρίσκονται τα λεφτά… που «υπάρχουν». Μπορεί το καθυστερημένο να ξεκαθάριζε πως εννοεί πχ «στις Ελβετικές τράπεζες». Αλλά, όπως είπα, δεν τον ρώτησε κανείς. Κι εφ’ όσον δεν ρώτησαν, τώρα να σκάσουν καί να μή γκρινιάζουν. Επί της ουσίας, δεν τους ξεγέλασε το καθυστερημένο της Μινεζόττα, ώστε να διαμαρτύρονται. Αλήθεια είπε. Άσχετο αν την είπε μισή.

Να μη διαμαρτύρεται, λοιπόν, ο κάθε μαλάκας, ότι δήθεν το καθυστερημένο της Μινεζόττα τον ξεγέλασε, διότι στην πραγματική ζωή δεν υφίσταται «εννοείς» κι «εννοώ». Ξεκαθαρίζουμε, διότι οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους. Το τί ονειρώξεις έχουμε μέσα στα κεφάλια μας ο καθένας, δεν έχει καμμία σημασία.)

Εφ’ όσον, λοιπόν, δεν βρέθηκε ούτε ένας να κάνει αυτή την απλή ερώτηση, αντιλαμβάνεστε πόσο χάλια είναι η κατάσταση. Εφ’ όσον στα απλά κολυμπάμε στα σκατά, πού να φτάσουμε καί στα σύνθετα…

 

…Τα οποία σύνθετα εξηγούν ποιόν ακριβώς ρόλο παίζει αυτός.

Λοιπόν – στα ίσα:

Ο Ψώρρας είναι η απάντηση των ηπαπαραίων στις προσπάθειες της αγγλίτσας να ξανα-ξεμυτίσει ως γενική κουμανταδώρος του ψευτο-Ρωμαίϊκου. Γιά να θυμίσουν οι ηπαπαραίοι στους αγγλίτσους το ποιός πράγματι κάνει κουμάντο στην Ελλάδα.

Κι ενώ η αγγλίτσα με νύχια καί με δόντια ψάχνει να βρεί ανθρώπους της, να ξαναπιάσουν τα πόστα στην Ελλάδα (τά ‘παμε… φαμίλιες Μητσοτάκ καί Γκλύξμπουργκ -με τις οβριές νύφες-, κόμματα καί κομματίδια τύπου Λάος καί Χρυσό Ξημέρωμα, καί προσωπικότητες τύπου Σέρ Μπάζιλ καί «σοβαρών» αγγλοφίλων τεκτόνων), με αποτέλεσμα έως γελοίο, έρχονται οι ηπαπάρα καί κάνουν ρελάνς μ’ εξελιγμένες μεθόδους (της …Θείας) πλύσεως εγκεφάλου καί παραθρησκευτικής σέχτας.

Γι’ αρχή, λανσαρίστηκε το παραμύθι «Καθαρόαιμος Έλλην» ο λεγάμενος – το στραβόχυμα. Καί δώσ’ του από πίσω σαν τα πεινασμένα αδέσποτα οι …πιστοί, να προσκυνάνε! Όπως ακριβώς την πάτησαν οι Γερμαναράδες (αυθεντικά τούβλα αυτοί – εμείς κάνουμε έντονη προσπάθεια να τουβλοποιηθούμε, αλλά δεν τους φτάνουμε με τίποτε) με τον μυστακοφόρο εβραιάκο. «Καθαρόαιμος Άρειος» κι εκείνος, σου λέει! Εκεί έφτασε η αποβλάκωσή τους. Σκέφτομαι, όμως, καί χαμογελάω χαιρέκακα, να τον μπουζουριάσουν οι ηπαπαραίοι (όχι της Θείας – άλλοι, μή συμμετέχοντες στο κόλπο, πού χού Έφ Μπή Άη ή Ιμμιγκρέησιον Όφφις να πούμε), καί να του πάρουν δείγμα dna… καί να προκύψει εργαστηριακώς τίποτις χαριτωμένο. Όπως έγινε καί με το dna του μυστακοφόρου εβραιάκου. Έ, ρέ, γλέντια ύστερα!!!….  🙂  🙂

Μετά, ακολούθησε κατακλυσμός ψυχο-χειριστικών μεθόδων. Επαναλαμβανόμενα μοτίβα γιά τεράστια χρηματικά ποσά (πάντα σε σύνδεση με ηπαπάρα, ώστε να ξυπνήσουν στους νεο-Έλληνες αντανακλαστικά τύπου: «ο πλούσιος θείος απ’ την Αμέρικα, που θα μας σώσει») – κι αυτά ήταν μόνο τα ορεκτικά. Τα βαρειά (υπογραφές, φακέλλωμα, σατανιστικές συγκεντρώσεις με όρκους καί κατάρες, επιβολή απόλυτης ιεραρχίας σχεδόν με τον βούρδουλα – καί οι μπράβοι, ως απαραίτητα μαντρόσκυλα του κοπαδιού των προβάτων) ήρθαν αργότερα.

Κι ακόμη πιό μετά ήρθε ο φόνος…

Ευτυχώς ( ; ) που είχαμε μόνον έναν, κι άρχισαν να ξυπνάνε μερικοί-μερικοί καί να κελαηδάνε στα ιστολόγια – διότι ποιός ξέρει αργότερα τί θα επακολουθούσε. Λάθος! – ξέρουμε πολύ καλά: εφ’ όσον ο ερίφης είναι …μείγμα φωτοτυπιών διαφόρων προσωπικοτήτων τύπου Αδόλφου καί Τζίμ Τζόουνς, η Ιστορία είναι σαφέστατη γιά το τί επακολούθησε σ’ όλες αυτές τις περιπτώσεις.

Με την ευκαιρία: πάλι ένας φόνος (έστω καί στημένος) μετέτρεψε το Χρυσό Ξημέρωμα σε Μαύρη Νύχτα, αλλά ελπίζω να μη χρειάζεται πάντα ανθρωποθυσία κάποιας Ιφιγένειας, ώστε να ξυπνάνε οι «πιστοί» από τη λοβοτομή τους. (Εκτός αν είναι αναπόφευκτο, όταν η κατάσταση φτάνει εκεί. Ξέρω καί ‘γώ;…)

 

Εν πάσει περιπτώσει, κι αν εξαιρέσουμε τον φόνο (καί το μαγάρισμα της αύρας αρχαιολογικών χώρων), ο Ψώρρας ήταν αρκετά χρήσιμος. Κι αν δεν υπήρχε, ίσως θα έπρεπε να τον εφεύρουμε.

Χρήσιμος;

Ναί.

Δεν έχετε ακούσει κατά καιρούς διαφόρους εξυπνάκηδες, που ρωτάνε ειρωνικά αν εφευρέθηκε το βλακόμετρο;

Έ, λοιπόν, ως φαίνεται εφευρέθηκε – κι ήταν αρκετά αποτελεσματικό.

Αυτά, ώ συν-Έλληνες, γιά να μην έχετε αυταπάτες (ως προς το ανάμεσα σε ποιούς κυκλοφορείτε), πριν δοκιμάσετε να πάρετε τημΜπόλιν καί την Αγιασοφιάν.

Λάβετε ΚΑΛΑ τα μέτρα σας. Έρχονται δύσκολοι καιροί.

 

Υγ: Προς …»οπαδούς» φιλική συμβουλή: μακριά από τους αρχαιολογικούς χώρους της Ελλάδας! Διότι το ξεμαγάρισμα θα έρθει, καί θα τσούξει πολύ άσχημα.

Δεν έχετε την παραμικρή ιδέα με τί ανακατεύεστε.

 

Εν τώι μηνί Ανθεστηριώνι

12 Σχόλια

arxigramma-Aνθεστηριών… Μήνας στο Αττικό ημερολόγιο (μεικτό σεληνοηλιακό), ο οποίος συνέπιπτε περίπου με μέσα Ιανουαρίου έως μέσα Φεβρουαρίου. Περίπου με την εποχή που διανύουμε.

Το «περίπου» τίθεται, επειδή οι μήνες αυτοί είχαν ως βάση τις φάσεις της Σελήνης. Οι οποίες δεν είναι καθόλου σταθερές ανά κάποιες συγκεκριμένες ημέρες του χρόνου (όπως πχ είναι οι ισημερίες) – καί γιά κάθε χρόνο. Παίζουν. Γι’ αυτό καί η αναγωγή των αρχαίων ημερομηνιών (ιστορικών γεγονότων) σε σημερινές έχει μία ανακρίβεια + ή – δύο ημέρες.

(Γιά να είμαι ακριβής, είχε μέχρι τη δεκαετία του 1980. Πλην όμως, αγνοώ το κατά πόσο οι αρχαιολόγοι χρησιμοποιούν σήμερα μοντέρνα προγράμματα Αστρονομίας γιά υπολογιστές. Μ’ αυτά, η ανακρίβεια τέλος. Ακόμη, όμως, δεν έχω διαβάσει αναφορές γιά τελειωτικό καθορισμό με υπολογιστή πχ της μέρας της ναυμαχίας της Σαλαμίνας – κι έτσι, πολύ φοβάμαι ότι οι συμπαθείς αυτοί επαγγελματίες συνεχίζουν να πηγαίνουν με τον αραμπά.)

Τέλος πάντων, κατά τον μήνα Ανθεστηριώνα διεξήγοντο τα Μικρά Ελευσίνια Μυστήρια.

 

Τα Ελευσίνια Μυστήρια είναι μιά περίεργη ιστορία… Πολλά λέγονται, αλλά τίποτε δεν γνωρίζουμε σήμερα γι’ αυτά – εκτός από τους εξωτερικούς τύπους. Δηλαδή, όλα τα πανηγυρτζήδικα εξωτερικά στοιχεία (πχ ποιά μέρα πήγαιναν οι μύστες στη θάλασσα, κτλ κτλ). Αλλά γιά το τί γινόταν μέσα στο τελεστήριον, δεν έχουμε ιδέα. (Γι’ αυτό, σ’ όσους βγάζουν «σοβαρά» βιβλία -κι όχι μυθιστορήματα- γιά να σας περιγράψουν το τί γινόταν μέσα, να τους πήτε να τα χώσουν εκεί που ξέρουν. Είναι απατεώνες εξ ορισμού.)

Θα μου πεις… εντάξει, στην εποχή των Μαραθωνομάχων όντως υπήρχε αυστηρότατη απαγόρευση (επί ποινήι θανάτου) να μιλάει κανείς δημοσίως γιά τα δρώμενα. Αλλά μετά; στην Ελληνιστική εποχή; στη δεύτερη Ελευσίνα της Αιγύπτου; (Άγνωστο σε πολλούς, αλλά μέτοικοι Αθηναίοι στην Αλεξάνδρεια ζήτησαν από τον Πτολεμαίο άδεια, ώστε να ιδρύσουν εκεί μιά δεύτερη «Ελευσίνα», γιά να γιορτάζουν τα μυστήριά τους. Όπερ καί εγένετο.)

Εκεί, επειδή κατά τους χρόνους εκείνους είχε επικρατήσει πεύμα κοσμοπολιτισμού, είχαν χαλαρώσει οι θρησκευτικές απαγορεύσεις καί όντως παρακολουθούσανε τα δρώμενα καί μή πιστοί. Νομίζω πως είναι ο (χριστιανός επίσκοπος) Ευσέβιος Καισαρείας, που έγραψε -στο περίπου- το αμίμητο: «- Χαρά στη θρησκεία! Η ύψιστη πράξη του ιεροφάντη είναι να δείχνει ένα στάχυ στον μυούμενο!» (Τώρα, βέβαια, το να εξηγήσουμε στον κάθε Ευσέβιο ότι το στάχυ συμβολίζει τον -κυριολεκτικό ή μεταφορικό- θάνατο του ανθρώπου καί την αναγέννησή του, είναι ψιλά γράμματα. Πιο ψιλά κι από συμφωνητικό δανείου σε τράπεζα. Άφ’ στα, παλληκάρι μου, δεν τό ‘χεις το σπόρ.)

Εν πάσει περιπτώσει, τα ελάχιστα που ξέρουμε γιά τις εσωτερικές τελετές των Ελευσινίων, τα ξέρουμε από πρωτοχριστιανούς συγγραφείς τύπου Ευσεβίου – κι από τη δεύτερη Ελευσίνα (της Αλεξάνδρειας). Των οποίων κι αυτών τα γραπτά «χάθηκαν» σε μεγάλο μέρο τους, άρα πάλι είμαστε στο σκοτάδι.

 

Μέχρι στιγμής βλέπουμε τα Ελευσίνια Μυστήρια σαν μιά θρησκευτικού χαρακτήρα γιορτή, σωστά; Σωστά. Πλην όμως, υπάρχει καί μία δεύτερη αφήγηση.

Κάποτε η Αθήνα, λέει, πρό Κατακλυσμού Δευκαλίωνος, βρισκόταν εκεί που σήμερα βρίσκεται η λίμνη Κωπαΐδα. (…Βρισκόταν. Η λίμνη. Διότι ήδη έχει αποξηρανθεί. Ο ενεστώς διαρκείας, το «βρίσκεται», ισχύει μόνον γιά το αθάνατο Δημόσιο του ψευτο-Ρωμαίϊκου, το οποίο -κάποιες δεκαετίες μετά την αποξήρανση- επιμένει να μην καταργεί τον «Οργανισμό αποξηράνσεως λίμνης Κωπαΐδος».) Εν πάσει περιπτώσει, όταν γέμισε νερά η περιοχή μετά τον Κατακλυσμό, κι αυτά δεν φεύγανε (ρίξτε μιά βόλτα μέχρι τη σημερινή Θήβα, καί θα καταλάβετε – γεωφυσική «λεκάνη» περίκλειστη από βουνά), το μέρος κατέστη μή κατοικήσιμο. Κι έτσι, οι απόγονοι των τότε Αθηναίων κατέβηκαν κι έφτιαξαν τη σημερινή Αθήνα.

Όχι όλοι, όμως. Μερικοί πήγαν δυτικώτερα, καί οίκησαν την Ελευσίνα.

Γιατί έγιναν από δύο χωριών χωριάτες οι πάλαι ποτέ συμπολίτες, όμως; διότι, στο πολύ περίπου, επειδή οι της Ελευσίνας ήθελαν να θυμούνται, ενώ οι της (νέας) Αθήνας να ξεχάσουν. (Επειδή πονούσε. Κι επειδή δεν ήθελαν ν’ αφήσουν ανοιχτόν τον δρόμο, να τον ξαναπορευτεί στο μέλλον κάποιος πονηρός – ή κάποιος απερίσκεπτος μαλάκας. Διότι η νέα αυτή πορεία θα είχε ακριβώς την ίδια κατάληξη: την απόλυτη καταστροφή.) Εδώ κάπου μπαίνουν καί τα ιερατεία στη μέση (καί το Φενιστίλ γιά τη φαγούρα της ανωφυλαξίας στον «Παλαιό»! Λόλ!!!), καί τελικά η όλη φάση διαμορφώνεται σε αυστηρό τελετουργικό, που στέγαζε έναν συμβιβασμό «μέσης οδού» (να θυμούνται μέν, υπό περιοριστικούς όρους δέ – άν καί όταν καί εφ’ όσον)…

…αλλά οι φήμες επιμένουν ότι μέσα στον ναό καί το τελεστήριο δεν γινόταν πράγματα που είχαν σχέση με θεούς καί θρησκείες.

Η φαντασία μας είναι ελεύθερη να δημιουργήσει ό,τι γουστάρει, εδώ. Όμως, ο γράφων είναι της γνώμης ότι εκεί μεταδιδόντουσαν γνώσεις καί γιά την πορεία του ανθρώπου (φυσική καί μεταφυσική), καί γιά την πορεία (επίσης φυσική καί μεταφυσική) του πλανήτη μας καί της ανθρωπότητας.

Όπως ο γράφων είναι απόλυτα πεπεισμένος ότι αυτές οι γνώσεις είναι ΑΠΟΛΥΤΩΣ χρήσιμες καί γιά σήμερα, καί γιά το άμεσο (ίσως καί απώτερο) μέλλον. Καί ότι θ’ αρχίσουν να επανέρχονται στο συνειδητό μέρος των ενθυμουμένων.

Δηλαδή, αυτών που πρέπει.

 

…Τις περισσότερες φορές, είναι ωραίο που βλέπουμε όνειρα.

Αν, λοιπόν, στα όνειρα που βλέπετε (αυτές τις μέρες – καί ίσως μέχρι καναδυό μήνες μετά), παίζει αυτό το όνομα,…

%ce%b8%ce%b5%ce%ac_%ce%b4%ce%ae%ce%bc%ce%b7%cf%84%cf%81%ce%b1

…(προ)ετοιμαστήτε!

Η κλήση «άνωθεν» δεν θα μπορούσε να είναι σαφέστερη.

 

Σχολιασμός επικαιρότητας 2017-01-31

62 Σχόλια

arxigramma-piροηγούνται άλλα, όμως δεν μπορούσα να μη σχολιάσω.

 

(α) Οι αετοί των χαλβανικής εθνικότητας φαντάρων με τα δάχτυλα των χεριών. (σύνδεσμος)

Τίποτε το σημαντικό. Απλούστατα, χόρτασε η ψείρα καί βγήκε στον γιακά.

Με τις πλάτες διαχρονικώς της αγγλίτσας (βλέπε ψευδεπίγραφος «Εμβέρ Χότζα» = πράκτωρ των άγγλων Μαυραγάνης εκ Κορίνθου) καί νύν των ηπαπάρα καί προσφάτως της τουρκίτσας, κάτι χαλβανά (που κάποιοι βλάκες έβαλαν στον στρατό της Ελλάδας) έχουν το θράσος καί επιδεικνύουν φόρα-παρτίδα «αλυτρωτικές» χαλβανικές τάσεις εις βάρος της Ελλάδας (καί άλλων εθνών της Βαλκανικής) μέσα στα δικά μας στρατόπεδα.

Ακόμη περισσότερο, κάτι χαλβανομεμέτια στελέχια του Ίσις μας απειλούν εμμέσως πλην σαφώς (αλλά καί αμέσως άμα λάχει) ότι θα μας εξοντώσουν με την πρώτη ευκαιρία.

Βέβαια, πίθηκο με όπλο (καί δή, Καλάσνικωφ) έχουμε ξαναδεί. Αυθεντικό.

 

Οπότε, τί να την κάνουμε τη χαλβανική απομίμηση;

%cf%87%ce%b1%ce%bb%ce%b2%ce%b1%ce%bd%ce%bf%ce%bc%ce%b5%ce%bc%ce%ad%cf%84%ce%b9

(Έλληνες, αυτή η συγκεκριμένη φάτσα σκοπεύει να σας τρομάξει. Σοβαρά μιλάω!  🙂  )

Βέβαια, όταν η γκλάβα των χαλβανών χωρέσει δύο πράγματα:

  • πρώτον, ότι οι ηπαπαραίοι (που τώρα τους κάνουν πλάτες) δεν πιάνονται φίλοι (ρωτήστε τον Σαντάμ Χουσεΐν καί τον Μιλόσεβιτς περί τούτου)
  • καί δεύτερον, ότι ο εχθρός πυροβολάει κι αυτός με σφαίρες, κι όχι με χαρτοπόλεμο,

ίσως καί να είναι αργά γι’ αυτούς. Αλλά, ποιός χέστηκε.

(Δεν μπορώ να πω ότι η συνεισφορά των χαλβανών στον παγκόσμιο πολιτισμό μ’ αφήνει άφωνο.)

Δυό λόγια ακόμη:

Με αφορμή αυτή την ιστορία, μερικοί τό ‘χουν πάρει κατάκαρδα, ότι στον Ελληνικό Στρατό αυτή τη στιγμή υπηρετούν δώδεκα χιλιάδες χαλβανά. (Ξέρετε, υπάρχει κίνδυνος να διαπράξουν σαμποτάζ, κτλ.) Αλλά, σκεφθήτε το κι αλλοιώς: καί να μην υπήρχαν, η ηγεσία του στρατού μας ποδιτσοκρατείται. Καί, καράβι με καλό μεν πλήρωμα, αλλά ανίκανο καπετάνιο, πάει στα βράχια.

Από την όλη ιστορία, βέβαια, καταλαβαίνουμε ότι στις κρίσιμες εποχές που έρχονται, πιθανότητες επιβίωσης δίνει μόνο η δική μας ένοπλη ομαδοποίηση με άτομα που τους έχουμε απόλυτη εμπιστοσύνη. Πενταμελείς ομάδες, καί το παλεύουμε. (Μή ρωτάτε τώρα γιατί 5 άτομα.)

Τέλος, προσωπικώς δεν μου κάνει καμμία εντύπωση η έλλειψη καταδίκης του υποβολιμαίου εθνικισμού των χαλβανών από τις διάφορες «αντιφασιστικές» καί «ανοιχτών συνόρων» ομάδες σκατάδων. Κατ’ αυτούς, μόνο εμείς οι Έλληνες δεν επιτρέπεται να είμαστε εθνικιστές, ενώ γιά όλους τους άλλους όχι μόνον επιτρέπεται, αλλά …επιβάλλεται!…

Ρέ, ούστ λέμε!

Υγ: Επειδή το κόλπο με τα δύο χέρια που σχηματίζουν φτερούγες αετού το βλέπω σαν ένα είδος γιόγκας, προτείνω στα χαλβανά -γιά εξάσκηση- να το κάνουν καί με τα ποδάργια. Αλλά να τα πλύνουν πρώτα, πριν βγάλουν τα παπούτσια.

 

(β) Καταδίκη μοναχών της μονής Εσφιγμένου σε ειρκτές. (σύνδεσμος)

Εγώ δεν καταλαβαίνω ένα πράγμα: ποιός έκανε τη μήνυση, καί γιατί;

Κατ’ αρχήν, κανένας Βοθρολυμαίος δεν είναι κάτοχος ακινήτων στο Άγιο Όρος, γιά να λέει ποιός θα μείνει καί ποιός θα φύγει απ’ αυτά. Ούτε οι Εσφιγμενίτες είναι ενοικιαστές του. Μετά, ακόμη καί οι πατριάρχες ελέγχονται, αν κάνουν φάουλ. Κι ο Βοθρολυμαίος είναι καραμπινάτος αιρετικός με πιστοποιητικό ISO. Άρα, αν καποιανού πρέπει να τραβήξουν τ’ αυτιά, είναι αυτός – κι όχι οι μοναχοί της Εσφιγμένου.

Καί φτάσαμε στο σημείο να βρίσκονται εισαγγελείς κι αστυνομικοί ν’ αναλαμβάνουν εκτέλεση εντολών ξένου υπηκόου, ο οποίος δεν έχει κανένα δικαίωμα να ζητάει ο,τιδήποτε… καί δικαστές να κοπανάνε σε καλόγερους δεκαετίες φυλάκισης σα φυστίκια… απλά επειδή οι τελευταίοι έμειναν πιστοί στους επακριβείς κανόνες του δόγματος!

Σιγά, ρέ «Αρχές» του ψευτο-ρωμαίϊκου! Ήρεμα! Σιγά, που σας έπιασε τώρα η αγάπη γιά το δίκιο!

Όσο γιά τους λοιπούς μοναχούς του Όρους… άμα άρχισαν να τσεπώνουν «ευρωπαϊκά» χρήματα, το τελικό βήμα θα είναι να προσκυνήσουν τον παγκόσμιο αρχιερέα του Κρόνου, τον πάπα. Εμάς να μας συμπαθάνε, όμως, διότι δεν θα πάρουμε.

 

(γ) Η «επανασύσταση του κεντροαριστερού χώρου» (λέγε με «Πασόκ»), καί λοιπές παρεμφερείς πορδές (σύνδεσμος)

Κάποιος να πεί σ’ αυτά τα ουσιαστικώς αγράμματα κι ανιστόρητα άτομα, ότι ο Ηράκλειτος ούτε «σκοτεινός φιλόσοφος » ήταν, ούτε ιδιόρρυθμος (δηλαδή μισότρελλος), ούτε μίλαγε απλά για να μιλάει (όπως κάνουν αυτοί – ειδικά ο Τουργκούτσογλου).

Συνεπώς, οφείλουν να καταλάβουν (…αν μπορούν) ότι δεν μπαίνεις δύο φορές στο ίδιο ποτάμι. Άλλες οι συνθήκες του 1981, κι άλλες του 2017.

Επίσης, οφείλουν να καταλάβουν (…αν μπορούν) ότι τα ξένα κέντρα αποφάσεων (που κάνουν κουμάντο στην Ελλάδα) έχουν τελειώσει προ πολλού την εποχή των «μονολιθικών» κομμάτων. Τώρα η μόδα είναι κόμματα-πατσαβούρες μιάς χρήσεως, που σφάζουν τον Ελληνικό Λαό κι εξαφανίζονται… γιά νά ‘ρθουν τα επόμενα που θα κάνουν το ίδιο.

Ειδικά εκείνο το ζαβό, ο Γάπας, που -τώρα που δεν έχει ασυλία- πήγε κατηγορούμενος σε δικαστήριο καί τά ‘κανε απάνω του… καί σπεύδει να ξαναγίνει βουλευτής, γιά να γλυτώσει τα χειρότερα!… Γιωργάκη, σε δικαστήριο μπορεί να μην ξαναπάς, αλλά μιά μέρα θα …λιαστείς γιά τα καλά στο Σύνταγμα, μερικά μέτρα πιό ψηλά απ’ το έδαφος. Άκου με, καί μην παιδεύεσαι (καί μην ξοδεύεσαι) με εκλογικές αναμετρήσεις γιά την ασυλία. (Κι εσύ, κι οι άλλοι, δηλαδή.)

Τζάμπα κόπος.

 

(δ) Το κλείσιμο του ΔΟΛ. (σύνδεσμος)

Αυτό που δεν έγινε γιά εθνικούς λόγους το 1945 (ο τυφεκισμός των δωσιλόγων, δηλαδή), έγινε γιά οικονομικούς λόγους στις αρχές του 2017. Εξηνταένα χρόνια μετά. (Ή, μήπως, 61.8; )

Χαλάλι, έστω κι έτσι.

Ανεβοκατέβαζαν κυβερνήσεις, βούταγαν κρατικά χρήματα (δικά σου καί δικά μου, δηλαδή) δανεικά κι αγύριστα, έγραφαν ψευτιές (πχ δήθεν επίσκεψη Ερντογάν στην Αθήνα), κι έκαναν …μαθήματα περί δημοκρατίας στο κατ’ αυτούς αμόρφωτο (καί προφανώς …φασίζον) κοινόν.

Δεν έγινε καί τίποτε σπουδαίο που κλείσανε, διότι -γιά να μάθουμε ειδήσεις- έτσι κι αλλοιώς ζούμε την εποχή του Διαδικτύου. Αλλά, γιά όλα τα υπόλοιπα που διέπραξαν, μία καί μοναδική «ευχή»:

Στα σκατά, κι ακόμη παρακάτω. Μη σώσουν καί ξαναλειτουργήσουν ποτέ.

Υγ: Κι όσο γιά τους εργαζόμενους που έχασαν τη δουλειά τους, απλώς ακόμη μερικοί που προστίθενται σε όσους ανέργους ήδη έχουμε. Πάνω από ενάμισυ μύριο ανέργους έχει η Ελλάδα σήμερα, αλλά δεν βλέπω να ενδιαφέρεται κανείς. Εκατό άνεργοι πάνω, εκατό κάτω, δεν αλλάζει τίποτε.

 

Δελτία ατομικής επιστρατεύσεως

143 Σχόλια

arxigramma-sigmaτις 19 Ιανουαρίου είχαμε τη μνήμη του Αγίου Μάρκου Ευγενικού, επισκόπου Εφέσου.

Θα μου πείς, ‘ντάξ’ ρέ Εργοδότη, μπορεί να θρησκεύεσαι, αλλά τί ανακατεύεσαι; Εφ’ όσον κατ’ εξοχήν αρμόδια γιά κάτι τέτοια θέματα είναι τα θρησκευτικά ιστολόγια! Πλην όμως, μη βιάζεστε.

 

…Κάποια στιγμή στη ζωή της υπερχιλιόχρονης Ανατολικής Ρωμαϊκής / «Βυζαντινής» Αυτοκρατορίας, κι ενώ οι Τουρκαλάδες (χάρη στη σκατοψυχιά του Φελλού) είχαν γεμίσει την Μικρά Ασία απ’ αιώνων καί άρχιζαν να πατάνε τα βρωμοπόδαρά τους καί στην Ευρώπη, οι διάφοροι κοκκορόμυαλοι αυτοκράτορες της ύστερης φάσης του Βυζαντίου πήραν χαμπάρι ότι οι Τούρκοι θα τρώγανε κι αυτούς γιά δείπνο. Όθεν, αντιδράσανε.

Πώς;

Ζητήσανε βοήθεια απ’ τους άλλους προαιώνιους εχθρούς μας, τους Δυτικούς. (Όχι πολύ έξυπνο, θα έλεγα.)

Αυτοί, καί πρώτος ο πάπας μεταξύ τους, όντως υποσχέθηκαν βοήθεια, αλλά υπό τον απαράβατο όρο η Ορθοδοξία να γίνει ένα με τον Καθολικισμό, υποχωρώντας χοντρά σε δογματικό επίπεδο. Τελικώς, ολόκληρη η -κωλογλείφουσα- αντιπροσωπεία των Βυζαντινών υπέγραψε την «ένωση των Εκκλησιών» στις συνόδους Φλωρεντίας καί Φερράρας, μπας καί πάρει τα αεριτζήδικα ψίχουλα στρατιωτικής βοήθειας που υπεσχέθησαν -με την ίδια ευκολία που κλάνανε- οι Δυτικοί.

Ολόκληρη η αντιπροσωπεία; Όχι. Ο Άγιος Μάρκος Ευγενικός ΔΕΝ υπέγραψε. (Παρά τα χοντρά καψώνια των Δυτικών.) Κι όχι μόνον αυτό, αλλά σηκώθηκε καί την κοπάνησε απ’ την Ιταλία.

%ce%ac%ce%b3%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%bc%ce%ac%cf%81%ce%ba%ce%bf%cf%82-%ce%b5%cf%85%ce%b3%ce%b5%ce%bd%ce%b9%ce%ba%cf%8c%cf%82

Ως αποτέλεσμα της μη-υπογραφής του αγίου, ο τότε πάπας είπε κάτι σαν: «- Δυστυχώς, τον ήπιαμε!» (Δεν το είπε έτσι, κοτζάμ πάψ άνθρωπος, το είπε πιό ευγενικά. Το νόημα, όμως, είναι το ίδιο.) Ως άλλα αποτελέσματα, ο λαός της Κωνσταντινουπόλεως τον άγιο τον υποδέχθηκε με ζητωκραυγές, ενώ τον αυτοκράτορα με την υπόλοιπη συνοδεία του, με ροχάλες – καί το περιεχόμενο των δοχείων νυκτός στα κεφάλια τους, απ’ τα μπαλκόνια.

Λεπτομέρεια: (λεπτομέρεια; ) Μαζί με τον άγιο ήσαν στη Φλωρεντία καί τη Φερράρα καί ο μητροπολίτης Νικαίας Βησσαρίων, καθώς καί -ως σύμβουλος- ο δάσκαλος αμφοτέρων, ο Γεώργιος Γεμιστός Πλήθων, γνωστός καί δεδηλωμένος «αρχαιόθρησκος». (Αυτά να τα βλέπουν κάποιοι ημιμαθείς σημερινοί «δωδεκαθεϊστές».) Κι ενώ ο Βησσαρίων τελικά προσχώρησε στον Καθολικισμό κι έγινε καρδινάλιος, ο άγιος Μάρκος τραγούδησε: «- Τί να τις κάνω τις τιμές τους; τα λόγια τα θεατρικά; Ά;». Καί τελικά τους τά ‘χωσε μεγαλοπρεπώς κι έφυγε.

Υποψιάζομαι, όμως, ότι ο άγιος Μάρκος δεν έφερε αντιρρήσεις στους Δυτικούς μονάχα γιά δογματικούς ή γεωπολιτικούς λόγους, αλλά καί γιά το ότι η Ορθοδοξία αποτελεί αδιάσπαστη συνέχεια της πανάρχαιης θρησκευτικής έκφρασης των Ελλήνων. Πώς θα μπορούσε, λοιπόν, να σκύψει καί να προσκυνήσει τον κάθε παπάρα «ισχυρό της ημέρας», επειδή έτυχε κάποιοι ανίκανοι άρχοντες να θαλασσώσουν τις υποθέσεις του κράτους;

«- Γιατί το λες αυτό, ρέ Εργοδότη;»

 

…Νά ‘τανε, λέει, ο άγιος μετενσάρκωση καποιανού ιεροφάντη των αρχαίων Ελληνικών Μυστηρίων… καί να ξαναενσαρκώθηκε σήμερα, πάλι ως ιερωμένος…

…Καί να φοράει, λέει, λευκό ένδυμα με γαλάζιο πανωφόρεμα, τα χρώματα των ιεροφαντών δηλαδή…

…Καί να ιερουργεί ντυμένος έτσι μέχρι καί τις μέρες που απαγορεύονται τα φωτεινά χρώματα…

«- Καλά, ρέ Εργοδότη, σού ‘στριψε εντελώς! Είπαμε, η φαντασία είναι καλή, αλλά η δική σου είναι αρρώστεια!»

Ξέρω καί ‘γώ, ρέ δικέ μου!…

 

Δε μου λέτε, κύριε… Μήπως γνωριζόμαστε από πουθενά; Μήπως σας είδα κάπου στην Ελλάδα;

 

Τελικά, φαίνεται πως μάλλον τζάμπα ανησυχώ. Είμαστε αρκετοί, κι είμαστε ΗΔΗ στις επάλξεις! Καί ήδη πιάσαμε τις θέσεις μας, αναλάβαμε τα όπλα απ’ τους οπλοβαστούς, καί περιμένουμε.

Το κάλεσμα το ακούσαμε εδώ καί πολλά χρόνια, μόνο που ήταν ατομικό γιά τον καθέναν. Επρόκειτο γιά «δελτία ατομικής επιστρατεύσεως»! Στα κρυφά. Να μην πάρει χαμπάρι κανείς. Ούτε φίλος, ούτε -πολλώι μάλλον- εχθρός.

Νά, όμως, που συναντιόμαστε στο μέτωπο! («- Τί ευχάριστη έκπληξη, ρέ κολλητέ! Κι εσύ εδώ;») Πάλι, όπως τότε… Όπως πολλές φορές στα διάφορα «τότε».

 

Καί ΠΑΛΙ θα νικήσουμε! Όπως τόσες καί τόσες φορές στο παρελθόν!!!

 

Λίστες καί …λιστείες

46 Σχόλια

arxigramma-Kρατάει χρόνια αυτή η κολώνια… Ο λόγος γιά κάτι «λίστες Λαγκάρντ», καί διάφορες παρεμφερείς – μιά ιστορία, που απασχόλησε τα ΜΜΕ εδώ καί πολύ καιρό.

Το θέμα είναι… καλά, ρέ σύ Εργοδότη, τώρα το πήρες χαμπάρι, με τόσα χρόνια καθυστέρηση, σαν τον Ράν Τάν Πλάν;

Όχι, καλοί μου άνθρωποι, την επικαιρότητα την παρακολουθώ καθημερινά. Καί τέλος πάντων, έναν τριψήφιο δείκτη νοημοσύνης τον διαθέτω… πότε-πότε. Αλλά δώστε βάση: θα σας πω τη γνωμάρα μου.

 

Συνοπτικώς, με τη «λίστα Λαγκάρντ» συνέβησαν τα εξής: το κράτος (το δικό μας, ντέ!), κυρίως γιά λόγους πολιτικού εντυπωσιασμού, ζήτησε από τους Ελβετούς να του πούν ποιοί Έλληνες υπήκοοι έχουν καταθέσεις στην Ελβετία. Οι Ελβετοί γενικώς έκαναν την πάπια, αλλά τελικά βρέθηκε ένας υπάλληλος μιάς κάποιας τράπεζας της χώρας εκείνης να παραδώσει στο ημέτερον ψευτο-Ρωμαίϊκο έναν κατάλογο (εντός κι εκτός εισαγωγικών) Ελλήνων καταθετών στην τράπεζά του.

Από εκεί και μετά, αρχίζει ένα τσίρκο… διότι το μνημάκι του τύπου αυτού (ονόματι Φαλτσιανί) το πήραν μερικοί άρχοντες ενθάδε, οι οποίοι άρχισαν τις αφαιρέσεις ονομάτων (δικών τους καί συγγενών τους) από το συγκεκριμένο ηλεκτρονικό αρχείο. Μετά, την ιστορία την πήραν χαμπάρι (μάλλον από «καρφωτή») μερικοί δημοσιογράφοι, κι άρχισε ένα πανηγύρι… όπου οι μεν πολιτικοί κατηγορούσαν τους δέ. Καί κάποιοι δικαστικοί λειτουργοί προσπαθούσαν να βγάλουν άκρη, υπό την διαρκή προσπάθεια των κυβερνώντων (καί μή) πολιτικάντηδων γιά συγκάλυψη.

Τέλος πάντων, άκρη δε βγήκε ακόμη, αλλά εμείς εδώ θα σας πούμε τί ισχύει καί τί δεν ισχύει. (Διότι, αν περιμένετε από ΑΡΔ…)

 

Κατ’ αρχήν, στη χώρα μας η διακίνηση κεφαλαίων είναι πλήρως ελεύθερη, εδώ καί πολλά χρόνια. Δηλαδή, τα λεφτά σου μπορείς να πας να τα καταθέσεις όπου γουστάρεις, χωρίς να ρωτήσεις κανέναν. Ακόμη καί σε τράπεζα της Βόρνεο με τους ανθρωποφάγους – που λέει ο λόγος. (Εκεί είναι ελαφρώς επικίνδυνα, διότι μπορεί -κυριολεκτικώς- να τα φάνε τα χαρτονομίσματα, άμα πεινάσουν καί δεν έχουν ιεραπόστολο στο καζάνι. Απλώς γιά παράδειγμα το είπα.) Άρα, κανείς δεν διέπραξε αδίκημα καταθέτοντας τα χρήματά του σε τράπεζες της ποδοσφαιρικώς πως Κεντροευρωπαϊκής Αλβανίας Ελβετίας. Ούτε οφείλει εξηγήσεις σε κανέναν.

Τότε, προς τί όλη αυτή η φασαρία με τις αποκρύψεις καί τους δημοσιογράφους κτλ κτλ κτλ;

«Επισήμως», γιά φοροδιαφυγή.

Δηλαδή;

Δηλαδή, όποιος έχει καταθέσεις στην Ελλάδα (καί σε αρκετά άλλα κράτη), πληρώνει κάποιον φόρο. Τον οποίο αποδίδει η τράπεζα λογιστικώς στο κράτος, αφαιρώντας τον από το επιτόκιο που θα έδινε στον καταθέτη. Στην Ελβετία μάλλον δεν πληρώνουνε (απ’ όσα κατάλαβα), άρα συμφέρουν οι καταθέσεις στις εκεί τράπεζες. Μόνο που έτσι (από καταθέσεις στην Ελβετία, δηλ.) δεν εισπράττει φόρους το ψευτο-Ρωμαίϊκο.

Καί καλά! Μουρλάθηκε το κράτος, να κρεμάει μούτρα …εναντίον των δικών του νόμων; Απ’ τη μιά αφήνει τα κεφάλαια ελεύθερα, κι απ’ την άλλη ζητάει φόρους από εκεί, που δεν μπορεί να τους εισπράξει;

‘Ντάξ’, το ημέτερον κρατίδιον ποτέ δεν διακρινόταν γι’ απόλυτη εφαρμογή της Αριστοτελικής λογικής. Αλλά, όπως είπαμε, η όλη ιστορία έγινε γιά πολιτικό «κάρφωμα»: ότι δήθεν τάχαμ «εσείς είσαστε πλουτοκράτες εχθροί του λαού, ενώ εμείς είμαστε παιδιά του λαού», καί λοιπά μυξερά καί κλαψιάρικα. Δηλαδή, γιά μιά κάποια τελείως αόριστη αίσθηση ντροπής, που δήθεν θα έπρεπε να χαρακτηρίζει τους πολιτικούς. (Καί γιά την εντελώς απίθανη περίπτωση, όπου ίιιιιιισως διαπιστωθεί ξέπλυμα μαύρου χρήματος μέσωι των καταθετών.)

Έεεεεελλλαααα!!!!! Σοβαρά, ρέ; Άντε! Υπάρχουν πολιτικοί με ντροπή καί φιλότιμο; Δεν το πιστεύω!

Ενώ κάθε μέρα γίνονται ΤΑ σκάνδαλα καί δεν ιδρώνει τ’ αυτί κανενός, ενώ οι πολιτικοί πάνε τα παιδιά τους σε πανάκριβα ιδιωτικά σχολεία καί γιά θεραπεία σε πανάκριβες ιδιωτικές κλινικές (σε αντίθεση με την πλέμπα, που την έχουν τελείως χεσμένη), σιγά μη στάξει η ουρά του ποντικού επειδή έχουν καταθέσεις στην Ελβετία! Είπαμε, η φασαρία γίνεται γιά τις εντυπώσεις. Καί, πιθανώτατα, ως αποπροσανατολισμός από άλλα, σοβαρώς εθνοβλαπτικά θέματα, που -μέσα στις κραυγές της χάβρας των ΜΜΕ- περνάνε απαρατήρητα.

 

Καί πάμε τώρα στην ερώτηση του ενός εκατομμυρίου γιούροζ.

Εφ’ όσον τα ψηφιακά αρχεία αντιγράφονται άπειρες φορές χωρίς απώλειες, γιατί δεν πήρε ένας ένα αντίγραφο του καταλόγου αυτών των καταθετών, να το βάλει στα ιντερνέτια καί να τους κάνει ρόμπα; (Αν υποτεθεί ότι ντρέπονται τόσο πολύ με την αποκάλυψη των σκατών τους.) Τί «αποκρύψεις» καί «προσπάθειες της Δικαιοσύνης γιά διαλεύκανση» καί σαχλαμάρες μας τσαμπουνάνε; Επιτέλους, στον 21ο αιώνα μΧ ζούμε! Χειρισμό υπολογιστών καί αντιγραφή αρχείων γνωρίζει μέχρι κι ο παππούς με το παγωτό. (Αυτός που λέει: «- Να φύγετε, κύριε! Να πάτε αλλού!» Είναι σίγουρο ότι ο γέρος, άμα μυρίστηκε πως μπορεί να δεί τσόντες στο Διαδίκτυο, θα μάθει άριστα χειρισμό ΗΥ. Καρα-λόλ!!!)

Λοιπόν, αγαπητέ αναγνώσθα μου, ουδείς μπόρεσε ν’ αντιγράψει το ψηφιακό αρχείο, διότι αυτό εδόθη στας «Αρχάς» (καί έμεινε «κλειδωμένο» στα χέρια τους) σε ένα καί μοναδικό αντίτυπο. Ως γνωστόν, αι «Αρχαί» του ψευτο-Ρωμαίϊκου είναι υπόδουλες στους πολιτικάντηδες, άρα το αρχείο αποκλειόταν από ανεξέλεγκτη αντιγραφή. (Εφ’ όσον μέσα στο αρχείο αναγράφονται σαφέστατα ονόματα πολιτικάντηδων καί συγγενών τους.)

Απ’ την άλλη, αυτός ο Φαλτσιανί διέπραξε παρανομία, διότι το αρχείο αυτό το υπέκλεψε από την τράπεζα όπου εργαζόταν, χωρίς να έχει δικαίωμα. Άρα, το αρχείο αυτό, ως προϊόν υποκλοπής, δεν μπορεί να σταθεί σε κανένα δικαστήριο ως ενοχοποιητικό στοιχείο. Μ’ άλλα λόγια, οι πολιτικάντηδες καί τα ΜΜΕ (καί οι αποχαυνωμένοι ψηφοφόροι – μέχρι κι η μυτόγκα η Λαγκάρντ) μιλάνε απλά γιά να μιλάνε. Ο Φαλτσιανί είναι σίγουρο πως: (α) «λαδώθηκε» αρκετά καλά (απ’ το λάδι έγινε …σπεντζοφάϊ, ναούμ’) γιά να παραδώσει το αρχείο (μόνο που δεν ξέρω με τίνος τα λεφτά), (β) το παρέδωσε σε ένα καί μοναδικό αντίτυπο, λέγοντας στας «Αρχάς» κάτι σαν: «- Αυτό είναι, καί κόψτε το λαιμό σας!», καί (γ) κρατάει αντίγραφα γιά δική του χρήση (καί γιά να γλυτώσει τα δικαστικά παλούκια που σίγουρα θ’ αντιμετώπιζε, καί γιά μελλοντικούς εκβιασμούς). Επομένως, απ’ αυτόν στο μέλλον κανείς δεν πρέπει να περιμένει περισσότερη βοήθεια.

Έτσι έχει η κατάσταση, γι’ αυτό εδώ όλοι παίζουν το κρυφτό (ή τον παπά των παπατζήδων, όπως το βλέπει κανείς) – «πού πήγε το στικάκι» καί «ποιός τό ‘χει το στικάκι». Όσον αφορά την καθαρή ουσία της υπόθεσης, είναι σκέτο χάσιμο χρόνου. Ουδείς μπορεί να κατηγορηθεί γιά τίποτε (παρά μόνον γιά υποκρισία), ουδείς θα πάει στο δικαστήριο ως κατηγορούμενος, καί ουδείς θα τιμωρηθεί. Το δε κράτος δεν πρόκειται να εισπράξει τίποτε. Πρόκειται, δηλαδή, όχι γιά κάποια σοβαρή ιστορία, αλλά γιά πορδές.

 

Καί τώρα, η ερώτηση του ενός τρισεκατομμυρίου γιούροζ – ν’ αποσβέσουμε το χρέος, καί να μείνουν καί τίποτις ψιλά γιά διακοπές στη Μύκονο, φερ’ ειπείν:

Γιατί ασχολούμαι εγώ -καί δή, με καθυστέρηση- με τέτοια δύσοσμα οργανικά αέρια; Ά;

…Χμ… χμ….

Η χρησιμότης της πολλαπλότητας των αρχείων είναι προφανής. Σήμερα, δέ, καί πανεύκολη. Τα φωτοτυπικά δουλεύουν με τρομερές ταχύτητες, τα κινητά φωτογραφίζουν έγγραφα στο πίτς-φυτίλι (καί τα τυπώνουν κιόλας σε εκτυπωτή), άσε που ο καθένας διαθέτει στο σπίτι του σκάννερ καί υπολογιστή με δυνατότητα εγγραφής μέχρι καί δίσκων «μπλέ ακτίνας».

Καί τί να την κάνουμε τη δυνατότητα αντιγραφής αρχείων, ρέ Εργοδότη;

Χμ… Σκέφτομαι διάφορα. Νά, ας πούμε, όταν το 1944 ξεκουμπίστηκαν οι Γερμανοί, έβαλαν φωτιά μέχρι καί στα ληξιαρχεία. (Οι Γερμανοί, ή τίποτις άλλοι;…) Γι’ αυτό σήμερα δεν ξέρουμε ποιός είναι ποιός. Αν, ας πούμε, πιάσεις έναν μπαχαλάκια καί τον ξεβρακώσεις (γιά να δείς την περιτομή του καί να του τραβήξεις μιά περιποιημένη «σέλφυ» διά πάσαν χρήσιν αργότερα), θα σου την πέσουν όλοι ότι δήθεν καταπατάς τα «ανθρώπινα δικαιώματα», καί λοιπά δύσοσμα οργανικά αέρια. Ενώ αν υπήρχαν οι καταγραφές του ποιός άλλαξε επίθετο επί Κατοχής καί γιατί το κρατάει μέχρι σήμερα, ή ποιός βαφτίστηκε καί πού καί πότε, καί ποιανού οι πρόγονοι ετάφησαν καί πού, δεν θα είχαμε σήμερα φαινόμενα, όπως πχ το να μας πουλάει πατριωτισμό καί φιλολαϊκισμό το διεθνές βιολογικό σκουπίδι ΓΑΠ. Αντιληπτόν;

Παρομοίως, στις μέρες μας έχουμε κάτι αλήτες διπλωματικούς υπαλλήλους, που -με το αζημίωτο, φυσικά-  μας «ελληνοποίησαν» όλη τη μαφία των Παρακασπίων χωρών. (Καί μας την κουβάλησαν εδώ.)

Ξαναπαρομοίως, έχουμε καί κάτι αλήτες δημάρχους, που κάνουν αβέρτα (καί πάλι με το αζημίωτο) «ελληνοποιήσεις» του κάθε ποινικού καταδίκου, που τον ξαμόλησαν από τις φυλακές ξέρω ‘γώ του Πακιστάν και μας ήρθ’ εδώ μουσαφίρης ακάλεστος. Κι αυτό δεν είναι ανώδυνο παιχνίδι – του σκεπτικού: «- Έλα, μωρέ, πήρε ο γύφτος Ελληνικό διαβατήριο, καί τί έγινε;!». Είναι ευθεία επίθεση εναντίον του Ελληνικού Λαού, το να μπάζεις στο σπίτι του τον εχθρό από την πόρτα της κουζίνας.

Καί νά ‘ταν μόνο τα ληξιαρχεία… Έχουμε φερ’ ειπείν καί αδικαιολόγητα υψηλές τραπεζικές καταθέσεις, ακόμη καί σε τοπικό επίπεδο. Ή προσόντα διορισμού στο Δημόσιο εμφανώς ψεύτικα. Πχ να σου πουλάει μούρη ο κάθε μαλάκας με το «μάστερ» από το πανεπιστήμιο της Βλαχομπογδανίας, καί με την κομματοσκυλική ταυτότητα να τον δείς μέχρι καί διευθυντή σε δημόσια υπηρεσία. (Ένθα καί τα λαδώματα κάτω απ’ το τραπέζι πίπτουν βροχηδόν.) Ενώ είναι ικανός μόνο γιά να καθαρίζει βόθρους.

 

Επομένως, ρέ Εργοδότη;

Επομένως…

Αν οι λέξεις: «Πατρίδα», «πόλεμος», «υπεράσπιση βωμών καί εστιών» σας λένε τίποτε…

…οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές καί τα κινητά δεν είναι μόνο γιά ν’ αποχαυνωνόμαστε. Προς χάριν της Πατρίδας καί μόνον, γινόμαστε …λιστές καί διαπράττουμε …λιστείες …λιστών.

Έρχεται ολοκληρωτικός πόλεμος, κι άλλο τόσο ολοκληρωτικό ξεκαθάρισμα.

Κανονίστε.

 

Υγ: Ωραία η -προ ολίγου καιρού- δοκιμή με τη λίστα των μασώνων στα περιπτερειακά μανταλάκια, ώστε να διαπιστωθεί πόσο γρήγορα αντιδρούν τα «ξίφη»! Διότι περί δοκιμής επρόκειτο. Αν ο πληροφοριοδότης ήθελε να κάνει σωστή δουλειά, ώφειλε να βγάλει τη λίστα στα ιντερνέτια.

 

Φλόξ κατ’ όναρ

51 Σχόλια

arxigramma-mιά σκοτεινή νύχτα, που καθιστούσε τα ψυγεία περιττά, μιά παρέα πέντε ατόμων περπατούσε βιαστικά, διασχίζοντας την πασίγνωστη πλατεία. Ντυμένα βαρειά, το βήμα γρήγορο. Οι υπόλοιποι διαβάτες λιγοστοί.

Αλλ’ ας πάμε λίγο πίσω. Πολύ πίσω.

 

1. Μελέαγρος

Περίεργη ιστορία, τούτος εδώ. Όταν ήτανε νεογέννητος μπέμπης, λέει, η μάνα του άκουσε τις τρείς Μοίρες να λένε πως, όταν αποκαεί το κούτσουρο που καιγόταν στο τζάκι, το βρέφος θα πεθάνει. Αμέσως η μάνα του πετάχτηκε καί τράβηξε το κούτσουρο έξω απ’ τη φωτιά, καί τό ‘κρυψε.

Αρκετά χρόνια αργότερα, όμως, η μητέρα του θύμωσε πολύ άσχημα μαζί του. Καί, πάνω στον θυμό της, έβγαλε το κούτσουρο απ’ το μπαούλο καί το πέταξε στο τζάκι, όπου αυτό αποκάηκε τελείως.

Αυτός που «σε τραβάει με το τραγούδι του», πέθανε αυτοστιγμής.

(Περί Μελεάγρου τα σχετικά -μαζί με άλλα, ανεδαφικά, πχ ότι φόνευσε τον Αιήτη-, εδώ.)

 

2. Λοιποί φλογολάτρες

Την (πανάρχαιη) εξίσωση αυτή (καί χωρίς τα πρωτόγονα μητριαρχικά στοιχεία του συγκεκριμένου μύθου), καί δή αντεστραμμένη, ότι δηλαδή φλόγα = ζωή, την έχουν υιοθετήσει πολλοί.  Καί οι αρχαίοι Έλληνες, καί οι αρχαίοι Ρωμαίοι, καί οι χριστιανοί (ορθόδοξοι-καθολικοί) αντίστοιχοι απόγονοί τους. Όπως καί την αντίστροφη εξίσωση, πως σκότος = θάνατος. Έτσι, έχουμε το εφέστιον πύρ, το «ανέσπερον φώς», τα καντήλια των νεκροταφείων.

Έχουμε κι άλλον μύθο, τον του Προμηθέα. Ήδη είπαμε τί ήταν η «φωτιά» που έφερε στους ανθρώπους: το άσβεστο πύρ της άσβεστης αθάνατης ζωής.

Με τη φλόγα (των κεριών), το πράγμα τό ‘χουν προχωρήσει πολύ ειδικά οι τέκτονες. Αυτοί οι ιδιόρρυθμοι δεν σβήνουν τα κεριά φυσώντας, διότι, λέει, ο Θεός ο Μάτς στον άνθρωπο «ενεφύσησεν πνοήν ζωής» – άρα, το «φού» να σβήσει το κερί συμβολίζει τον θάνατο. Κι είναι καί ασέβεια. (Άμα δουν άνθρωπο να κάνει «φού» το κερί, φρικάρουν. Φαντάζομαι τί παθαίνουν όταν εκκλησιάζονται, που εκείνες οι απίθανες γριές των εκκλησιαστικών επιτροπών πιάνουν τα κεριά ομαδικά στα μανουάλια γιά να κάνουν χώρο γιά τα καινούργια, καί κάνουν «φού» καί τα σβήνουν όλα μαζί! Καρα-λόλ!!!) Αντ’ αυτού, οι τέκτονες χρησιμοποιούν ένα μεταλλικό μαντζαφλάρι καί αποκλείουν τη φλόγα του κεριού απ’ το οξυγόνο.

%ce%ba%ce%b7%cf%81%ce%bf%cf%83%ce%b2%ce%ad%cf%83%cf%84%ce%b7%cf%82

Τώρα, βέβαια, τί να σε φυσήξει ο Θεός ο Μάτς καί να σου αφαιρέσει τη ζωή, τί να σου κλείσει η αναπνευστική οδός καί να σκάσεις από έλλειψη οξυγόνου. Καί στις δύο περιπτώσεις, η σίγουρη κατάληξη είναι να ψοφήσεις. Δεν έχει διαφορά. Τί να πείς, όμως… έκαστος άνθρωπος με την μονομανίαν του.

Πάντως, εξακολουθώ να έχω την απορία πώς γιορτάζει γενέθλια ένας μασώνος! Λόλ!!! (Πώς σβήνει τα κεράκια της τούρτας, παναπεί. Με το μαρκούτσι αυτό; )

 

3. Ο Τζώρτζης ο Βάσινγκτων

Αυτόν (τον καί καραμασώνο), τώρα, τον κάνανε άγαλμα. Μέσα στο Καπιτώλιο, λέει, κάπου εκεί πέρα. Καί κρατάει, λέει, μιά δάδα ψηλά με το δεξί χέρι. (Το δεξί χέρι ψηλά μαζί με δαυλό, σαν το άγαλμα της Ελευθερίας ναούμ’, μασωνιστί ονομάζεται «η χείρ της δόξης». Αυτά τα γράφω, γιά να μαθαίνετε, βέβηλοι. Έ, βέβηλοι. Λόλ!!!)

Λοιπόν… από το 1800-τόσο, που κατασκευάστηκε το άγαλμα, ο Βάσινγκτων κρατούσε αναμμένη δάδα. Αλλά από το 1932, λέει, τη σβήσανε (πολύ περίεργο, έ; ), κι έκτοτε παραμένει σβηστή. (Οι πληροφορίες προέρχονται -αν θυμάμαι καλά- από το βιβλίο «Το χαμένο σύμβολο», του κυρ-Δανιήλ Καφέ.)

Μπορεί ο λόγος να ήταν ότι το πετρέλαιο (γιά τη φλόγα της «χειρός της δόξης») ντουμάνιαζε τον χώρο καί -μεταξύ των άλλων- κινδύνευαν οι τοιχογραφίες. Αλλά – υπό το …φώς των ανωτέρω εκτεθέντων περί φλογός- εγώ σκέφτομαι άλλα. (Λές;… Έ;… Μπορεί… Γιατί όχι; )

Τέλος πάντων, αυτό που δεν λέει ο κυρ-Καφές, είναι πως το άναμμα καί το σβήσιμο της φλόγας του αγάλματος του Τζώρτζη έγιναν σαφώς με μασωνοτελετουργίες.

«- Γιατί, ρέ Εργοδότη; ήσουνα μπροστά;»

Σαφώς όχι. Αλλά, πάει κανείς κανένα στοιχηματάκι ότι δεν έγινε έτσι; 🙂

(Δηλαδή, τί νομίζετε; απλά πήγε η καθαρίστρια στα υπόγεια κι έκλεισε το πετρέλαιο; )

 

4. Μηχανισμοί… μηχανισμοί…

Το όν το λεγόμενον «άνθρωψ» (κοπυράϊτ του όρου ο μέγας Πολσεμάνος) κατασκεύαζε εργαλεία εξαπανέκαθεν. Τα συνθετώτερα από δαύτα, τώρα, οι μηχανισμοί, πάντα είχαν ένα σύστημα χειρισμού/ελέγχου.

Αυτό με τη σειρά του μπορεί να βρίσκεται επάνω/μέσα στον μηχανισμό, όπως το ταμπλώ στο αυτοκίνητο, ή κι έξω απ’ αυτόν, πχ το παλούκι πυροδοτήσεως εκρηκτικών. (Αυτό το τελευταίο, οι οδηγίες λένε πως το τοποθετούμε μακριά απ’ τους δυναμίτες – εκτός απ’ τα μη γνωρίζοντα ανάγνωση τζιχάντια, που το βάζουν επάνω.).

%ce%bc%ce%bf%cf%87%ce%bb%cf%8c%cf%82-%ce%b5%ce%ba%cf%81%ce%ae%ce%be%ce%b5%cf%89%ce%bd

Τέλος πάντων, στους μηχανισμούς της εποχής μας είμαστε συνηθισμένοι. Αλλά, τί γίνεται όταν έχουμε αρχαίους αιθερικούς μηχανισμούς; Ά;

Εδώ, κατά κανόνα (καί γιά λόγους αποφυγής του κάθε άσχετου) το σύστημα ελέγχου βρίσκεται μακριά από τον κυρίως μηχανισμό. Πχ λέγεται πως το Ερεχθείο αποτελούσε το (αιθερικό) σύστημα ελέγχου του Παρθενώνα. Ποιός να ξέρει, βέβαια, σήμερα το τί καί το πώς… αλλά, λογικό ακούγεται.

Λοιπόν… Στη Ρώμη υπάρχει ο ναός (βασιλική) του Αγίου Πέτρου. Το γνωστό Βατικανό. (Με το ιερό ντουγρού δυτικά!) Από κάτω, στις κρύπτες, υπάρχει ο υποτιθέμενος τάφος του Αποστόλου Πέτρου, ή του Μεγαλέξανδρου (κατά τον Παναή Υδροχόο). Ή του Τρεχαγύρευε. Βλέπεις, αναγνώστη μου, ο ξεναγός μας είχε ενημερώσει ότι ο πραγματικός τάφος του Αποστόλου Πέτρου βρέθηκε …εκατό μέτρα παραπέρα από τον σημερινό στα υπόγεια του ναού. (Έτσι είπαν οι αρχαιολόγοι.) Ο οποίος σημερινός δεν ξέρουμε κάν αν έχει κάποιον νεκρό μέσα – καί ποιόν. Δεν ξέρουμε, φυσικά, ούτε το αν μετέφεραν σ’ αυτόν όσα οστά βρήκαν στον …παραπέρα τάφο, ούτε το αν όντως τα οστά ανήκαν στον Απόστολο Πέτρο.

Ξέρουμε, όμως, ότι αυτός ο συγκεκριμένος τάφος είναι τίγκα στα καντήλια.

%cf%84%ce%ac%cf%86%ce%bf%cf%82-%ce%b1%cf%80%ce%bf%cf%83%cf%84%cf%8c%ce%bb%ce%bf%cf%85-%cf%80%ce%ad%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%85

Τώρα, θα με ρωτήσεις αγαπητέ αναγνώσθα μου, τί σχέση έχει. Λατρευτικός χώρος των καθολικών είναι, καντήλια θά ‘χει. Καί φλάρους. Πού το παράξενο; Τί ήθελα νά ‘χει, δηλαδή; γύφτους με καρπούζια;

Ξέρω ‘γώ, ρέ δικέ μου… Αλλά μην παιδεύεσαι. Ήδη θα γνωρίζεις πως η γκλάβα μου σκέφτεται πολύ περίεργα.

 

5. Όνειρο

…Προχωρούσαν αποφασιστικά. Ο…, η…, ο…, ο… ο… . Κάποιες δεκάδες μέτρα παραπίσω, σα σκιά, η λίαν παρατηρητική… σε ρόλο τσιλιαδόρου. Καί στο αυτοσχέδιο «κέντρο συντονισμού» η…, που είχε αναλάβει να προωθεί τα μηνύματα – από καί σε καί με κινητά «μιάς χρήσεως» αγορασμένα από λαθραίους (ουδέν κακόν, κτλ).

Όλη η εφτάδα, πατημένα τα δεύτερα -άντα. Αλλά καί τα δεύτερα -ήντα καναδυό. Φορείς μνήμης, παναπεί. Μνήμης μιάς άλλης Ελλάδας, κι όχι του σημερινού σκουπιδότοπου των «πολιτισμένων».

Κάθε που διασταυρωνόντουσαν με βιαστικούς διαβάτες, τους μιλούσανε.

«- Κυρήσσουμε την επανάσταση! Έρχεστε μαζί μας;»

Όλοι χαμογελούσαν καί συνέχιζαν την πορεία τους. Εκτός από έναν νεαρό, γύρω στα τριάντα, που κοντοστάθηκε καί τους κοίταζε.

«- Πώς σε λένε, φίλε;»

«- Ιωάννη.»

«- Ιω…»

«- Εγώ είμαι ο προφητευόμενος!«, συμπλήρωσε.

Αυτός που του μίλησε, χαμογέλασε με εύθυμη διάθεση.

«- Φιλαράκο, οι Απόκριες έρχονται πιό μετά!»

Εξακολουθούσε να χαμογελάει φιλικά, όμως. Του έτεινε το χέρι.

«- Έρχεσαι μαζί μας;»

Ερχόταν.

Η ιερή οκτάδα συμπληρώθηκε.

Ανέβηκαν τα σκαλιά.

 

Υγ 1: Το όνειρο είναι πέρα γιά πέρα αληθινό.

Υγ 2: Μάλλον δεν πρωτοτυπώ. Όμως, όλοι κι όλα φαίνεται πως δουλεύουν γιά το Σχέδιο.

Υγ 3: Έχω χρόνια να διαβάσω το σχετικό λήμμα στον «Ήλιο». Αν θυμάμαι καλά, εκεί μιλάει γιά ανακάτεμα -συντηρημένων- πτωμάτων όντως αγνώστων πεσόντων στρατιωτών από το 1897 μέχρι το 1922, εκ των οποίων το ένα τάφηκε στο μνημείο. Αντιθέτως, η γουΐκι μιλάει γιά κενοτάφιο.

Δεν ξέρω τί ισχύει, αλλά να μη σας μένει αμφιβολία ότι κι έδω έλαβαν χώραν ποδιτσοτελετές. (Έμ το 1928 πήραν το διάταγμα ιδρύσεως, έμ την ίδια χρονιά βάλαν μπρός το μνημείο – κατ’ απομίμηση των Γαλλικών αντιστοίχων.)

Υγ 4: Στα Ιντερνέτια, ήδη πήρε το μάτι μου κάποιον να υπογράφει ως «ο προφητευόμενος». Τρέχουν οι εξελίξεις, ή χοντρή πλάκα; Μη με ρωτάτε… Όσα ξέρετε, ξέρω.

Ευχές γιά τις γιορτές

123 Σχόλια

arxigramma-Tώρα θα μου πεις… καί πέρισυ, που τις ξαναδώσαμε, τί καταλάβαμε;

Έ, εντάξει, θα τραγουδήσουμε το γηπεδικό: «- Δεν είμαστε καλά, δεν έχουμε μυαλό!…» (Κτλ κτλ.) Καί …θα τις επαναλάβουμε! Λόλ!!!

Λοιπόν, ευχές γιά όλους κι όλες σας. Υγεία, ευτυχία, μακροζωΐα. (Την αθανασία, με ρέγουλο. Σαν το κρασί. Σ’γά-σ’γά.) Στα αζευγάρωτα άτομα εύχομαι να βρήτε το ταίρι σας, καί στα ήδη ζευγαρωμένα εύχομαι πολλά παιδιά. Καί δε μας χαλάει, καί πολλά λεφτά γιά όλους.

 

Αυτές οι μέρες γιά μένα, στις καλές εποχές κατά κανόνα ήταν μέρες περισυλλογής. Τί έκανα, τί δεν έκανα, τί προοπτικές έχω με μείον έναν χρόνο «πίστωση», κτλ.

Βέβαια, όταν σήμερα βλέπεις γεροντάκια να ψάχνουν φαγητό στα σκουπίδια καί ασθενείς να πεθαίνουν στα δημόσια νοσοκομεία (επειδή δεν υπάρχουν φάρμακα), οι φιλοσοφικές ενατενίσεις είναι καλές γιά …να μη σου πω. Γιά γραμμένες σε χαρτί καί ντουγρού γιά τον καμπινέ. (Τώρα, με τα πολλά εορταστικά τσιμπούσια, τέτοια έγγραφα χρειάζονται αφθόνως.) Πλην όμως, πρώτα βγαίνει η ψυχή του ανθρώπου, κι ύστερα το χούϊ.

Έ, λοιπόν, ξέρετε ποιό είναι το προπατορικό μας αμάρτημα, ημών των Ελλήνων; Ξέρετε τί λένε οι σκέψεις μου των ημερών;

Είναι το ότι προσπαθήσαμε κάμποσες φορές να πετύχουμε τη μαζική αθανασία γιά όλη τη φυλή μας… κι άλλες τόσες φάγαμε τα μούτρα μας, πληρώνοντας με απερίγραπτες καταστροφές καί …»υποβιβασμό» κατηγορίας.

Οι πιό πρόσφατες φορές είναι:

  • Μία αυτή που είπαμε, με τον Ηρακλή καί τον Ασκληπιό, συν ξέρω ‘γώ ο υποψήφιος αθάνατος Αχιλλέας εκεί λίγο αργότερα.

Βλέπετε, λοιπόν, πως όντως κάτι μαγειρευτόταν περί αθανασίας τώι καιρώι εκείνωι, αλλά η κατάληξη ήταν τραγική. Οι μεν δύο πρώτοι πέθαναν χωρίς να γίνουν αθάνατοι (χώρια τα κλωνάκια που έφτιαξε ο Ασκληπιός), ο δε Πηλεϊάδεω σκοτώθηκε στον Τρωϊκό Πόλεμο.

  • Καί μία αυτή που δεν είπαμε, οι αθάνατοι (των τοιχογραφιών) της Στρογγύλης / Καλλίστης / Θήρας / Σαντορίνης… με τη γνωστή κατάληξη.

Μπούμ το ηφαίστειο, καί τέλος οι αθάνατοι μύστες με τα εν μέρει ξυρισμένα κεφάλια. (Αν αναρωτιέστε γιατί το κάνανε αυτό, η απάντηση είναι πως χαλούσανε τη φυσική τους ομορφιά, γιά να θυμούνται ότι πλέον δεν είναι κοινοί θνητοί – καί να δρούν αναλόγως, υπό το βάρος των νέων ηθικών ευθυνών τους. Τέρμα, δηλαδή, τα γλέντια καί η τεκνοποιΐα. Αν, πάλι αναρωτιέστε πού το ξανάδατε αυτό, τί σας θυμίζει… Αυτήν ακριβώς την τελετή επαναλαμβάνουμε στο σημερινό ορθόδοξο βάπτισμα, κόβοντας ένα μέρος των μαλλιών του βαπτιζομένου: δηλώνουμε ότι -έστω, συμβολικώς- παίρνει την αθανασία.)

Έκτοτε, από το 1625 πΧ δηλαδή, δεν ξανάγινε (γνωστή σε μένα) απόπειρα γιά μαζική αθανασία της φυλής των Ελλήνων.

 

Τώρα, βέβαια, θα μου πείς: καί τί σημασία έχει; Μύθοι… εξιστορήσεις γεγονότων που έγιναν (αν έγιναν) κάποτε… Τί μας νοιάζουν αυτά;

Κι όμως! Όπως έχω γράψει πολλάκις εδώ μέσα, παρελθόν καί μέλλον είναι αλληλένδετα. Άρα, η σκέψη έχει ένα έτοιμο «λυσάρι» πιθανών μελλοντικών προβλημάτων.

Γιά παράδειγμα, εάν ξαναγίνει μαζική απόπειρα αθανασίας (με τίποτε «μαγικά χάπια») κατά το 2040 μΧ, όπως δείχνει η πρόοδος της -τρομάρας της!- επιστήμης, δεν θα υπάρξουν μονάχα μαζικά κρούσματα σχιζοφρένειας καί μαζικές αυτοκτονίες των τότε «αθανάτων». Το άμεσο συμπέρασμα από τις προχριστιανικές αντίστοιχες απόπειρες είναι πως θα ξαναπληρώσει βαρέως όλη η χώρα μας.

Κι απ’ την άλλη πλευρά, βρέ!… λες τα συνολικά γεγονότα των εποχών εκείνων να είχαν σχέση αιτίου-αιτιατού; Πιστέψτε με, δεν αποκλείεται καθόλου.

Η δική μου φαντασία λέει πως η Ελένη τη Σπάρτης, που δεν ήταν η Ελένη (στην Αίγυπτο) αλλά βρέτας (στη Σπάρτη), πού πήγε στη Ρώμη αλλά ξανάρθε στην Μπόλιν καί στην Αγιασοφιάν, συν ο αθάνατος Αχιλλέας, συν δεν ξέρω τί άλλο… συναποτελούσαν ένα ενιαίο πακέτο υπερ-μυστικών. Τελικά, άνοιξε η όρεξη των Τρώων να τα κλέψουν – με τα γνωστά αποτελέσματα: η Τροία στις φλόγες, οι Τρώες σφαγμένοι κι εξόριστοι, κι οι Έλληνες αρχηγοί σκοτωμένοι, πλάνητες, απόκληροι. Αντί γιά ένδοξοι κατακτητές. Καί τα βασίλεια σκορποχώρι.

Η δική μου φαντασία επιμένει πως οι Ύκσως, τριακόσια χρόνια μετά τους Τρώες, γούσταραν με τη σειρά τους να κλέψουν το μυστικό της αθανασίας των μυστών της Στρογγύλης. Επειδή, όμως, δεν μπορούσαν να χτυπήσουν κατ’ ευθείαν Ελλάδα (και ειδικά νησί), χτύπησαν τον αδύνατο κρίκο του «προστατευτικού πλέγματος»: την Αίγυπτο. Ενάμισυ αιώνα κατσικώθηκαν εκεί, κατέλαβαν τα ιερά, έβαλαν χέρι -αν καί όσο μπόρεσαν- στις «ιερές δέλτους», μπας καί μάθουν τίποτε απαγορευμένο, ώστε τελικώς να καθοδηγήσουν το δίπολο των αιθερικών μηχανών (μεγάλης πυραμίδας καί ηφαιστείου), μιά που ήδη απέκτησαν στην κατοχή τους τον ένα πόλο… Αλλά, αφ’ ενός η σκόπιμη ανατίναξη του ηφαιστείου από τους ιερείς της Αρτέμιδος, αφ’ ετέρου η αντίσταση των Αιγυπτίων, τους έδωσαν ανά χείρας το μακρύτερον.

Σενάρια δικά μου ευφάνταστα; μπορεί. Όμως, ούτε ο Όμηρος μιλάει γιά τέτοια πράγματα, ούτε καμμία άλλη πηγή γιά τη Σαντορίνη.

Καί γιατί τα λέω;

Γιά να σκεφθήτε. Γιά να εξασκήσετε τη δύναμη της σκέψης σας. Θα σας χρειαστεί αυτή η ικανότητα, καί μην αδρανείτε.

 

Το ξέρετε καί το ξέρω πως έρχονται δύσκολες μέρες. Όπως εμείς ετοιμάζουμε το γιορτινό τραπέζι, έτσι ετοιμάζουν τα μαχαιροπήρουνα κι ένα σωρό εχθροί μας. Μόνο που το γιορτινό τους γεύμα (αυτοί όλοι υποθέτουν πως) θα είμαστε εμείς. Ηπαπαραίοι, Τουρκαλάδες, Γερμαναράδες, καί οι πάντα καί πανταχού παρόντες κάθε μορφής περιτετμημένοι (Κίσσιγκερ, Σόρος, «αντι»φα-σκατάδες, καί λοιποί καί λοιποί), συν οι περιτετμημένοι β’ κατηγορίας (τζιχάντια καί λοιπά βδελυρά μουσλίμια), προθερμαίνουν τις μασσέλες τους.

Γι’ αυτό, λοιπόν, εύχομαι ακόμη: να δεθούμε τάχιστα μεταξύ μας οι Έλληνες κι οι Ελληνίδες με άρρηκτα δεσμά φιλότητας καί προσηλώσεως στις πατρογονικές αξίες, ώστε να επιβιώσουμε σ’ αυτή τη φάση καί να μεγαλουργήσουμε ξανά στα χρόνια που έρχονται.

Σας ασπάζομαι.

 

Υγ: Καλώς εχόντων των πραγμάτων, θα χαθώ γιά κανένα μήνα. Αλλά θα επανακάμψω με νέα άρθρα κι ιδέες νέες.

 

Older Entries