Αρχική

Ελληνικά διαχρονικά αρχέτυπα

120 Σχόλια

χι πως δεν τα ξέραμε, όχι πως δεν υπάρχουν αναλύσεις τους κυρίως ψυχολογικής υφής (ξέρετε… «οι βαθύτερες επιθυμίες του ανθρώπου μπλά-μπλά-μπλά», κτλ κτλ), αλλά οι μύθοι ( ; ) μας συναποτελούν ένα λογικό καί συνεκτικό σύνολο.

Το θέμα είναι… μήπως, εκτός από ένα πακέτο αναμνήσεων του μακρυνού παρελθόντος της φυλής μας, ενδεχομένως καί διδασκαλικής χρήσεως (από …αναφορατζήδες), οι μύθοι… μήπως, λέω, έχουν καί κάποια πρακτική χρησιμότητα;

Η απάντηση είναι ένα σαφέστατο «ναί»!

Τώρα, θα μου πείς ότι αν το πάρουμε αυτό στα σοβαρά, θα δούμε -ξέρω ‘γώ- καμιά εξηνταριά σιτεμένους κι αρχαιοφορεμένους -με χιτώνες, κτλ- (κι ενδεχομένως τριχωτούς, ωσάν μαϊμούδες) μουρλούς απάνω σε κανένα ξύλινο καράβι, να κωπηλατούν προς το Πότι; Μάλλον όχι, αδελφέ μου, αναγνώσθα μου! Αν, όμως, ως «Κολχίδα» θέσουμε κάποιον άλλον σκοπό, όχι απαραίτητα προσεγγιζόμενον διά θαλάσσης, τότε ναί, παίζει. Το αρχέτυπο της Αργούς όντως εφαρμόζεται στην πράξη!

Αρχίσατε να το πιάνετε; Πολύ καλά!

Λοιπόν. Ίσως ο μόνος τρόπος να πετύχουμε αυτά που θέλουμε (απελευθέρωση Ελλάδας, κτλ) είναι η επανάληψη, η αναβίωση των παναρχαίων μας μυθολογικών αρχετύπων.

(Πιθανώτατα αυτός ήταν κι ένας μή ρητώς ομολογούμενος σκοπός της Μυθολογίας μας, αλλά ποιός να το πάρει χαμπάρι… Θα μου πεις, κάτι τέτοια συμπεράσματα ενδεχομένως σε στοές κτλ να τά ‘χουν ψωμοτύρι – κι εσύ, ρέ Εργοδότη, μαζοχίζεσαι παιδευόμενος από μόνος σου, αντί να τα πάρεις έτοιμα. Όμως, όπως πολλάκις έχω ξαναπεί, αντιπαθώ σφοδρότατα τις αλήθειες «εξ αποκαλύψεως». Νότ μάϋ στάϋλ! – που λένε καί στο καφενείο του χωριού! Lol!!! Προτιμώ χίλιες φορές να βασανιστώ, γιά ν’ ανακαλύψω κάτι, παρά να μου το δώσουν έτοιμο καί με ύφος «μεγάλου διδασκάλου». Αν μή τί άλλο, δεν γουστάρω να είμαι μιά ζωή υποχρεωμένος σε «αυθεντίες» – καί δή, γιά δώρα ευτελούς αξίας!

Καί βέβαια, η κατακτημένη γνώση έχει κι άλλα πλεονεκτήματα, έναντι της δοτής – περί των οποίων, όμως, δεν θ’ ασχοληθεί η παρούσα ανάρτηση.)

 

Πάμε τώρα στο δεύτερο θεμέλιο της παρούσης. Όπως είπε κι ένα φιλαράκι, οι γενικόλογες πολιτικές παύλα κοινωνικές ιδέες, ότι δήθεν έχουμε ισότητα κτλ, είναι ξεκάθαρες μαλακίες. Η μόνη αποδεκτή ισότητα είναι η ενώπιον του νόμου (δηλ. δικαιωμάτων κι υποχρεώσεων)· καί η ισότητα των ευκαιριών. Όλες οι άλλες «ισότητες» είναι παραμύθια, εντέχνως διαχεόμενα στον κοσμάκη από το 1789 καί μετά. Κι ο μοναδικός σκοπός διαδόσεων τέτοιων ιδεών είναι ν’ αποβλακώνουν τον λαό. (Άσε που, τόσο η ισότητα ενώπιον του νόμου, όσο κι η ισότητα των ευκαιριών, παραβιάζονται κατά κόρον απ’ τους κρατούντες. Την πρώτη παραβίαση τη βλέπετε κάθε μέρα στην ειδησεογραφία. Κι όσο γιά τη δεύτερη, τά ‘παμε: οι καλές θέσεις είναι ήδη πιασμένες!)

Ας πούμε, η -δήθεν- ισότητα στην ικανότητα του να δοκιμάσεις να κυβερνήσεις. Δε λέω, ο καθένας πρέπει να ζυμωθεί με τα δημόσια αξιώματα – κι όταν λέω «ο καθένας», εννοώ ο καθένας. Αλλά, επιτέλους, δεν γίνεται να χαϊδεύεις το μυαλουδάκι του κάθε παπάρα πως είναι επάξιος νέος Φίλιππος Β’ καί Μεγαλέξαντρος! Μέχρι καλός δημοτικός σύμβουλος, πάει στο διάολο. Αλλά νέος Λυκούργος καί Κλεισθένης, ή -ας πούμε- Βασίλειος Β’, από πού κι ως πού;

Όμως, οι πωλητικοί κάνουν ακριβώς αυτό… εντέχνως καλλιεργώντας τον αχαλίνωτο εγωϊσμό κάθε ανθρωπάκου καί σπέρνοντας σύγχυση. (Βλέπε όσους χειροκροτάνε τον «αρχηγό» κάτω απ’ το μπαλκόνι. Ξέρετε γιατί το κάνουν; διότι στον «αρχηγό» βλέπουν τον εαυτό τους! Εφ’ όσον εδώ διαθέτουμε τουλάχιστον μία αναγνώστρια ψυχολόγο, μπορείτε να ρωτήσετε αυτήν, άμα δεν πιστεύετε τον αρχιτρόφιμο του ιδρύματος. Καρα-lol!!!) Το ίδιο βιολί βαράνε κι οι αρδ, που εισήγαγαν την αμερικανιά της «γενιάς». Ωρέ αρδ, άλλο είναι ένας πολυφυλετικός πολτός χωρίς ιστορία, που δεν έχει από πού να πιαστεί (καί πιάνεται απ’ το πιστόλι, το δολλάριο, καί τη χρονιά αποφοίτησης), κι άλλο εμείς! Καί τί σημασία έχει το πότε γεννήθηκε κάποιος; το ίδιο είναι ο εργατικός με το κοπρόσκυλο, ή ο έξυπνος με τον βλάκα, επειδή όλοι τους γεννήθηκαν πχ το 1979;  Άειντ’ από ‘δώ, ζά!!!

Αυτές, λοιπόν, οι πονηρές πολιτικάντικες «ισότητες» δίνουν γιά παράδειγμα πτυχία καί διδακτορικά στον κάθε άχρηστον, ή ίδια σύνταξη σ’ αυτόν με τα δωδεκάμιση χιλιάδες ένσημα, με τον άλλον με τα τρείς χιλιάδες ένσημα. (Ή στον κάθε πονηρό απ’ το Μπαλγκαριστάν – που είναι, μάτια μ’, κι αυτός μέλος της «Ε»Ε.) Ή τα ίδια επιδόματα με τους νοικοκυραίους φορολογούμενους, καί στους Βρωμά (που δεν πληρώνουν ποτέ τους ούτε δεκάρα φόρο). Γι’ αυτό καταντήσαμε εδώ που καταντήσαμε. (Κι έχουμε πρωθυπουργό έναν αγράμματο καί κακοηθέστατο μπαγλαμά, μονοψήφιου δείκτη νοημοσύνης. Τον δεύτερο στη σειρά αυτού του είδους διπόδων.)

Τώρα τελευταία, μάλιστα, δίνουν περισσότερα δικαιώματα στον κάθε λαθροβρωμιάρη, παρά στους αυτόχθονες Έλληνες!… Σε σημείο να σε φτάνουν να λες, πού ‘σαστε μασώνοι του 1789 με τις «ισότητες», να σιάξ’ η βάρκα του Ψευτο-ρωμαίϊκου!!!

 

Τέλος πάντων, το συμπέρασμα είναι πως στις κρίσιμες στιγμές που έρχονται, κυβερνήτες της Ελλάδας δεν θα είναι οι οποιοιδήποτε (πονηροί, πανικοβλημένοι, αμετροεπείς «πατριώτες» αρχηγοί κομμάτων-«σφραγίδων», «σοβαροί» τέκτονες, καί λοιποί άσχετοι κι ακάλεστοι), αλλά μόνον όσοι διετέλεσαν αρχηγοί σε κρίσιμες καταστάσεις στο παρελθόν. (Καί, ναί, ζουν ανάμεσά μας μετενεσαρκωμένοι.) Στο κάτω-κάτω, θέλετε ισότητα; Οκέϋ, να σας την κάνω τη χάρη! Βρήτε με τα φιλαράκια σας ποιό μυθολογικό μας αρχέτυπο σας ταιριάζει, στελεχώστε το, βάλτε στόχους, κι ορμάτε! Στην πράξη κρίνονται όλα καί κρινόμαστε όλοι.

Εμένα, όμως, θα μου επιτρέψετε να ελπίζω κυρίως σ’ ένα «σώμα» περίπου δεκαπέντε χιλιάδων ατόμων, το οποίο καί τελικά θα καθαρίσει την κόπρο του …Ροσίλδου. Όπως καί να νομίζω ότι οι ενσαρκωτές όλων των αρχετύπων που εννοώ, ξαναζούμε μαζί, σήμερα, ταυτόχρονα, εδώ στην Ελλάδα – καί είναι θέμα χρόνου να το καταλάβουν, όσοι απ’ αυτούς δεν το κατάλαβαν ακόμη. (Κι εννοείται, να βρεθούμε όλοι μαζί καί να δράσουμε.)

 

Πάμε, όμως, να δούμε τα αρχέτυπα που «παίζουν» (καί συγνώμη, αν ξεχνάω κάποιο) :

i. Εξερευνητικό – κατασκοπευτικό – κομμάντο ειδικών αποστολών.

Η Αργοναυτική Εκστρατεία.

 

ii. Αμυντικό με αντεπίθεση, μετά από επίθεση εκ Δυσμών.

Ο Ατλαντο-Ελληνικός Πόλεμος.

Το Έπος του 1940.

Σημειώστε ότι εδώ, σ’ αυτήν ακριβώς την περίπτωση, το αμιγώς αμυντικό (πχ Ρωμαίοι, Δ’ Σταυροφορία) είναι σκέτη καταστροφή γιά την Ελλάδα. (Καί μπράβο του, του Κατσιμήτρου, που ενστικτωδώς το κατάλαβε, καί διενήργησε αντεπίθεση.)

 

iii. Αντεπίθεση, μετά από επίθεση εξ Ανατολών.

Μ. Αλέξανδρος.

Πάλαι ποτέ Διόνυσος στην Ινδία. (Το 8,500 πΧ.)

 

iv. Ολοκληρωτικό ξεκαθάρισμα εχθρικού κέντρου.

…Καί, ει δυνατόν, τελειωτικό.

Θησέας στον Λαβύρινθο.

Τρωϊκός Πόλεμος.

Μ. Αλέξανδρος στη Θήβα.

 

v. Μακέλεμα του εχθρού, με προηγηθείσα θυσία.

…Καί τακτική «καμμένης γής».

Θερμοπύλες καί Σαλαμίνα.

Αλαμάνα καί Δερβενάκια.

Έξοδος Μεσολογγίου καί Μάχη Αράχωβας.

 

Αυτά είναι τα ομαδικά αρχέτυπα. Υπάρχουν καί ατομοκεντρικά, αλλ’ αυτά στοχεύουν μονάχα στην κατά κάποιο τρόπο θέωση του ήρωα – καί δεν έχουν θέση στον επερχόμενο καιρό με τα τυφωνικά γεγονότα που περιμένουμε (όπου συμμετέχουμε άπαντες, θέλουμε-δε θέλουμε). Πχ η Οδύσσεια, ή ο Δαίδαλος. Εδώ, όμως, προσοχή! Γιά να επιτύχουν αυτά που ονειρευόντουσαν, ο μεν Δαίδαλος έχασε καί ανηψιό καί γυιό, ο δέ Οδυσσέας ολόκληρο πλήρωμα!

Όθεν τα ατομοκεντρικά ξεχάστε τα. Το μόνο, ίσως, που παίζει, είναι ο Ηρακλής με τους 12 άθλους του. Όποιος λεβέντης νέος το επιθυμεί… από μένα, εντάξει! Άλλως τε, μπορεί καί να χρειαστούμε διάφορα καλούδια, όπως πχ τα μήλα των Εσπερίδων. Άρα, κάποιος πρέπει να πάει να μας τα φέρει!  🙂

 

Μιά τελευταία σημείωση: τα αρχέτυπα είναι αυτά που ξέρουμε, όμως γιά υλοποίησή τους στις σημερινές συνθήκες πολλά στοιχεία τους έχουν αλλάξει. Πχ ενδεχομένως να μη συνεργαστεί ακριβώς ο ίδιος αριθμός ατόμων. Ή, οι σημερινοί πρωταγωνιστές να διαμένουν αλλού ‘ντ’ αλλού, ενώ στην ορίτζιναλ Αργοναυτική καί στον Τρωϊκό μαζεύτηκαν σε κοινό σημείο εκκινήσεως.

Γι’ αυτό, εξετάστε τα όλα με προσοχή. Βάλτε κάτω τα δεδομένα καί τις δυνάμεις σας, κι ο Θεός της Ελλάδας βοηθός!

 

Υγ 1: Έτσι, γιά παράδειγμα: το βλέπετε πως -σύμφωνα με το τρίτο αρχέτυπο-, μετά από επίθεση εξ Ανατολών, πρέπει να διενεργήσουμε αντεπίθεση …μέχρι την «Κόκκινη Μηλιά»; Όθεν, τζάμπα ταξίδι μέχρις εδώ έκαναν τα λαθρομούσλιμζ. Αρκεί να μην κάτσουμε στ’ αυγά μας εμείς. Να μην πούμε: «- Εντάξει, τα διώξαμε τα λάθρο, τώρα στα του οίκου μας!» Θα είναι λάθος μας.

Υγ 2: Γιατί αρχέτυπα; Διότι, όπως πάντα, έχουμε τις λύσεις έτοιμες από Μυθολογία κι Ιστορία. Μήπως νομίζετε ότι, μέσα στον επερχόμενο κοσμοχαλασμό, θ’ αυτοσχεδιάσετε γιά να πετύχετε τους επιθυμητούς στόχους μας;

Ελεύθερα από μένα, αλλά δεν το βλέπω.

Υγ 3: Παραλίγο να το ξεχνούσα… Καί τί γίνεται, αν φτιάξουμε πχ είκοσι τσούρμα Αχαιών με 20 Αγαμέμνονες; Έ, ένα τους θα κάνει τη χοντρή δουλειά, καί τα υπόλοιπα συμπληρωματικές. Αλλά, όλα είναι δεκτά. Όλα χρήσιμα!

Καί τί γίνεται, αν «κάποιοι» -που διαβάζουν τις σοφίες μου- φτιάξουν κι αυτοί Αργοναύτες καί δοκιμάσουν να μας καταστρέψουν με -όπως λέγεται- «συμπαθητική μαγεία»; Είτε κάνοντας επίτηδες βλακείες, είτε στρέφοντας τη δική τους Αργώ στο λεγόμενο «αριστερό μονοπάτι»; Ξέρετε, γιά να χτυπήσει στο αιθερικό αποτύπωμα, κτλ.

Γνώμη μου, πως δεν θα γίνει τίποτε απολύτως εις βάρος μας. Τα αρχέτυπα αυτά απαιτούν κι Έλληνες γιά να δουλέψουν! Όπως δεν θα δουλέψει με μας ένα ξένο αρχέτυπο, όπως πχ «Ο Τζάκ καί η φασολιά», ή «Τα νέα ρούχα του βασιλιά».

Τώρα, θα μου πείς, γιατί τότε «αυτοί» μαθαίνουν τον Θουκυδίδη απέξω καί πάνε να τον εφαρμόσουν; Έ, η Ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα!  🙂

Advertisements

Συμπλήρωμα στο «Παρελθόν-παρόν-μέλλον;»

81 Σχόλια

(προηγούμενο)

ερικά ακόμη, απαραίτητα συμπληρώματα. Η βιασύνη -δυστυχώς- σπάνια επιτρέπει την πληρότητα! (Καί δεν είναι η πρώτη φορά που την πατάω.)

 

α. Στην ίδια την ιστορία – 1.

Στην παλιότερη (καί ανολοκλήρωτη) σειρά αναρτήσεων γιά τον Παλαμήδη, κάποια στιγμή θα σας έλεγα γιά τον λίθο της Ήρας στην Ιωλκό καί τις τρομερές δυνάμεις του. Είναι ακριβώς αυτός, που έβγαλε τα «φίδια» από την θάλασσα που έπνιξαν τον Λαοκόοντα καί τους γυιούς του. (Δεν ήταν φίδια, ηλεκτρομαγνητικός στρόβιλος ήταν.) Έ, λοιπόν, ο Ιάσων εξαπέλυσε τις δυνάμεις του λίθου μέχρις αυτού του σημείου, κι όχι γιά να καταστρέψει το Ίλιον ολοσχερώς – αν καί μπορούσε.

Σύμφωνα με όσα εξιστορήσαμε, καταλαβαίνετε πολύ καλά έναν λόγο, γιά τον οποίον δεν το έκανε. Κινδύνευαν τα παιδιά του!

(Καί -παρά λίγο- τραγική ειρωνεία της τύχης, όμως, έ; Ο ένας γυιός του Ιάσονα, ο Έλενος, πολεμούσε από τη μία πλευρά, κι ο άλλος, ο Εύνηος, απ’ την άλλη!…)

Αν στο σημείο αυτό ρωτήσετε γιατί δεν «καθάρισε» την κατάσταση ο λίθος σε μιά μέρα προς χάριν των Αχαιών, αλλ’ αντίθετα η ιστορία τράβηξε μιά πλήρη δεκαετία με πάμπολλους νεκρούς εκατέρωθεν, η απάντηση είναι πως δεν ανακατευόμαστε στην πορεία των άλλων ανθρώπων, εκτός αν μας ζητηθεί – ή εάν κινδυνεύουμε. Ειδικά αν διαθέτουμε υπερδυνάμεις ή/καί υπερόπλα.

Καί γιατί, παρακαλώ; Αφού είμαστε δυνατοί καί μπορούμε να κάνουμε το κέφι μας, γιατί να συγκρατηθούμε;

Δεν θα το αναπτύξω, διότι χρειάζεται ολόκληρο σύγγραμμα. Πάντως, έννοιες όπως: ελεύθερη βούληση, ευθύνες, πεπρωμένο, Συμπαντικός Νόμος, κτλ, νομίζω πως σας μπάζουν στο νόημα της απάντησης. Η ελεύθερη βούληση των Αχαιών ν’ ακολουθήσουν έναν αδίστακτο καί πονηρό τυχοδιώκταρο, έπρεπε να έχει καί άσχημες συνέπειες – κι όχι να τη βγάλουν αβρόχοις ποσίν. Διότι, αν δεν είχε τότε άσχημες συνέπειες, θα είχε αργότερακι ίσως χειρότερες.

(Αυτά ακριβώς να τα θυμηθήτε, την επόμενη φορά που θα γίνουν εκλογές – καί αρκετοί από σας θα πάνε εκδρομή, ή θα ξαναψηφίσουν τους ίδιους αλήτες, που κατέστρεψαν την Ελλάδα.)

 

[«- Καί πού βρίσκεται σήμερα  αυτός ο λίθος, ώ Εργοδότα, να κάνει τα θαύματά του, τώρα που τον χρειαζόμαστε όσο τίποτε;»

Κρυμμένος από τότε …κάπου… καί κλειδωμένος με πολλαπλό αιθερικό κλείδωμα. Καμμία τύχη γιά τους επίδοξους Ιντιάνα Τζόουνς, δηλαδή.

Θα ξαναβγεί στην επιφάνεια τη στιγμή που πρέπει, κι όχι τώρα – που τον ζητάει εντόνως κι ο δικός μου ο παρορμητικός χαρακτήρας. Καί θα ξαναβγεί, γιά τους λόγους που πρέπει. (Κάτι είπαμε παραπάνω.) Κι όταν ξαναβγεί…

…Ας χαρούνε τ’ ανθρωπάκια τα πυρηνικά τους καί τα πολεμικά τους καραβάκια καί τους δορυφόρους τους, όσο έχουνε ακόμη χρόνο. Διότι μετά…

Βέβαια, ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ πως μέχρι την επαναποκάλυψη του λίθου οι Έλληνες δεν καθόμαστε αδρανείς.]

 

α. Στην ίδια την ιστορία – 2.

Όπως ξαναείπα, πολύ χρήσιμη η μαθησιακή περιέργεια. Εντάξει, το Διαδίκτυο δεν είναι κι ό,τι καλύτερο ως πηγή, αλλά επιτέλους τέτοια αδράνεια δεν δικαιολογείται. Τέτοια νοητική τεμπελιά! Το να βαρυέται κάποιος να κάνει δυό-τρία κλίκ με το ποντίκι του, γιά να βρεί χρήσιμες ιστοσελίδες να διαβάσει, είναι αρρώστεια.

Λοιπόν, μελετούσα τα περί Ελένου, οπότε έφτασα στον χρησμό που έδωσε στον Οδυσσέα, γιά το πώς θα πέσει η Τροία. Ανάμεσα στους όρους ήταν καί το να έρθει να πολεμήσει ο γυιός του Αχιλλέα, ο Νεοπτόλεμος. Επειδή, τώρα, αμέσως τσίνησε το μαθηματικό κομμάτι του μυαλού μου (διότι δεν έβγαιναν οι ηλικίες – ο Νεοπτόλεμος δεν μπορούσε να είναι πάνω από 17 ετών το πολύ), είχα την περιέργεια να διαβάσω τις πληροφορίες που έχουμε καί γι’ αυτόν. Κι εκεί, έμεινα κάγκελο.

Σκοτώθηκε, λέει, στους Δελφούς. Τον μαχαίρωσε ιερέας του Απόλλωνα επάνω στον βωμό!!!!!

Προφανώς, προφανέστατα πρόκειται γιά εκδίκηση, γιά οφθαλμόν αντί οφθαλμού… μιά που ο παππούς του Νεοπτόλεμου (ο Πηλέας) ξεπάτωσε την εξ αρρενογονίας διαδοχή του Πελία. Καί προφανώς, προφανέστατα ο συγκεκριμένος ιερέψ δεν έτρεφε κανέναν σεβασμό γιά τα ιερά καί τα όσια των Ελλήνων. Τώρα, μιά που ο Πελίας ήταν Ατλάντειος, καταλαβαίνουμε τί ήταν κι αυτό το καθήκι-«ιερέας». Κάτι γιά διείσδυση «μαύρων» πρακτόρων στα ιερατεία μας καί στις ηγεσίες μας λέγαμε, έ; Καί μάλιστα, αρκετά παλιά – όχι από την εποχή των Γεφυραίων καί μετά. Πολύ πιό πρίν.

Καί δυστυχώς, καί με χρονική συνέχεια. Δώδεκα αιώνες αργότερα, οι Δελφοί δώσανε χρησμό σ’ εκείνον τον βλάκα, τον Αριστόδημο τον Μεσσήνιο, να …θυσιάσει την κόρη του. (Τη θυσίασε, αλλά τον πόλεμο τον έχασε.) Άσε το αισχρό γλείψιμο των Δελφών στους Πέρσες, κατά την κλασική εποχή.

Η διείσδυση αυτή δεν τεκμηριώνεται μονάχα με δυό-τρείς περιπτώσεις, σαφώς χρειάζεται εκτενέστερη μελέτη. Αλλά ο γράφων αδυνατεί να τη συγγράψει. (Αν ήμουν ιστορικός με πλήρη απασχόληση, κάτι γινόταν.)

 

β. Στο σήμερα.

Γνωρίζω άριστα πως τα γραφόμενά μου, οι καταγεγραμμένες πεποιθήσεις μου, σε πολλούς θα φανούν τελείως ανεδαφικά. Στην καλύτερη περίπτωση, οι άνθρωποι θα μου πουν πως έχω πολύ υψηλή φαντασία, καί χαραμίζομαι που δεν γράφω μυθιστορήματα καί σενάρια. Στη χειρότερη, θ’ αναρωτηθούν γιά τη διανοητική μου κατάσταση – καί γιά το πώς  γίνεται να κυκλοφορώ ελεύθερος καί άνευ κηδεμόνος! Lol!!! (Οι πλέον κακεντρεχείς θ’ αναρωτηθούν γιατί δεν φοράω λουρί καί φίμωτρο! Καρα-lol!!!)

Δεν θα καθήσω να δώσω εξηγήσεις, πολλώι δέ μάλλον ν’ απολογηθώ γι’ αυτά που σκέφτομαι, αλλά (κατά κάποιο τρόπο) θ’ αντιγυρίσω τα ερωτήματα.

  • Αλήθεια, όταν (κι αν – γιά να είμαστε ρεαλιστές) έρθει η ώρα της εξέγερσης των Ελλήνων, θα ψάχνετε εκείνη τη στιγμή γιά ηγέτες καί οργάνωση; Ή σκοπεύετε ν’ αυτοσχεδιάσετε με τις δικές σας δυνατότητες;
  • Ή νομίζετε πως όοοολοι αυτοί οι ανά τα Ιντερνέτια αυτόκλητοι ηγέτες της χώρας μας θα κάνουν τίποτε ουσιαστικό καί χρήσιμο την κρίσιμη στιγμή; (Εδώ δεν κάνουν τώρα, που τα ζόρια δεν φτάσαν ακόμη στη βιολογική μας υπόσταση. Ή, μάλλον, κάνουν: τσακώνονται, καί τη λένε ο ένας στον άλλον.)

Εάν άκουσα τρία «όχι» στη σειρά, τότε:

  • Δεν είναι καλύτερο να ξαναγίνουν κατευθείαν ηγέτες καί να βάλουν τα πράγματα σε μιά ιεραρχημένη τάξη αυτοί, που κάποτε το είχαν ξανακάνει; Καί δή, από τώρα;

Εάν απαντήσατε «ναί», τότε καλά θα κάνουν οι ακόμη «κοιμώμενοι» δικοί μου να ξυπνήσουν, καί να λάβουν τη θέση τους στο καράβι!

Βεβαίως, ακριβώς το ίδιο ισχύει καί γιά τους λοιπούς ακόμη «κοιμώμενους» συν-Έλληνες: Βρήτε πάραυτα τί σας ταιριάζει από αρχαία Ελλάδα καί Μυθολογία, πάρτε θέση στην ομάδα, καί αναβιώστε το!

Απλή, απλούστατη συνταγή, κι αλάνθαστη. Μην πελαγοδρομείτε! Αυτοσχεδιασμοί δεν θα υπάρξουν. Καί μην ακούτε τον κάθε πράκτορα καί τον κάθε μαλάκα. Το ένδοξο παρελθόν της Ελλάδας μας μιλάει, καί είναι σα-φέ-στα-το.

 

Με την ευκαιρία, να ξηλώσω καί να πετάξω στα σκουπίδια ακόμη μία «προφητεία» των πέραν του Ατλαντικού …μοναστηριών.

Σίγουρα θά ‘χετε ακούσει τα διάφορα περί του ευσεβούς βασιλέως Ιωάννη «εκ πενίας», μπλά-μπλά-μπλά. Λοιπόν, καλοί μου άνθρωποι, σας ερωτώ: Όλα αυτά τα θαυμαστά προφητευόμενα, αυτός ο Ιωάννης θα τα κάνει μόνος του; (Ούτε σε τσίρκο να δούλευε!) Δεν θα χρειαστεί επιτελείο; Φυσικά θα χρειαστεί! Πλην όμως, οι «προφήτες» της …Θείας αμέλησαν να …προφητεύσουν καί δυό κουβέντες γιά το επιτελείο αυτό. (Καί τώρα που το μαρτύρησα, είναι αργά γιά …διορθώσεις. Οι προφητείες δεν είναι υπουργικές αποφάσεις, γιά να …»επανανακοινώνονται επί το ορθότερον»!)

Ακριβώς αυτό είναι το στοιχείο, στο οποίο αυτή η «προφητεία» πάσχει αγρίως. Έλα, όμως, που καί τα μυαλά των νεο-Ελλήνων πάσχουν αγρίως, γι’ αυτό καταπίνουν αμάσητες κάτι τέτοιες μαλακίες – καί η …Θεία ουδόλως ανησυχεί γιά την τύχη των τούβλων που εκτοξεύει. Με τέτοιον λαό σαν τον σημερινόν δικό μας, σκατά πιάνει η …Θεία, χρυσάφι γίνονται. (Πώς να μη χαίρονται μετά με την κατάντια μας Μακρόν, Μέρκελ, Ντάϊσελμπλουμ, καί λοιπά παρεμφερή ανθρωποειδή; )

(Άσε καί τ’ άλλα τα προφητολούλουδα, περί «Εξαδακτύλου», κτλ. Δηλαδή, την Ελλάδα θα τη σώσει κάποιος με βιολογικές ατέλειες; Κι αν αυτές επεκτείνονται καί στο μυαλό του; Σκέφτηκε κανείς τις συνέπειες τέτοιων ισχυρισμών;

Ά σαπέρα, ρέ!!!)

 

Λοιπόν, τέλος – καί δεν το ξανασυζητάμε. Ακούστε τη Μυθολογία μας καί την Ιστορία μας, εφαρμόστε την, καί δεν θα χάσετε.

Γιά την ακρίβεια, μ’ αυτόν τον τρόπο όλοι οι Έλληνες θα βγούμε κερδισμένοι.

 

Παρελθόν, παρόν, άνθρωποι – καί το μέλλον; – β’

8 Σχόλια

(προηγούμενο)

τσι δένουν όλα, καί μπαίνει στη θέση της η ψηφίδα που έλειπε από το συγκεκριμένο μέρος της μυθολογικής αφήγησης! Ιδού η αιτιολόγηση:

 

Αφ’ ενός: Τα παιδιά του Ιάσονα καί της Μήδειας στην Τροία, ωσάν όμηροι σε ανοιχτή φυλακή, αποτελούσαν ένα ακόμη παράδειγμα της κατάστασης, όπου πρίγκηπες μεγαλώνουν σε ξένες αυλές εχθρικού προς την πατρίδα τους χαρακτήρα. Όπως ο Αττίλας, που μεγάλωσε στη Ρώμη, ή διάφορες Βυζαντινές πριγκήπισσες που παντρευόντουσαν Σελτζούκους, κτλ. Αυτές οι «ομηρείες» συντελούσαν σε μιά ειρήνη μεταξύ των ενδιαφερομένων/εμπλεκομένων, έστω καί με το στανιό επιβεβλημένη, έστω καί προσωρινή. (Βάλτε στο λογαριασμό καί τις προσπάθειες των «φιλοξενούντων» γιά πλύση εγκεφάλου των ξένων, ώστε τη μέρα που ο ξένος πρίγκηπας θα επανερχόταν στην πατρίδα του, να κομίσει «καινά δαιμόνια» – καί, φυσικά, να επηρεάσει καταστάσεις, μή λαμβάνοντας ως κριτήριο το καθαρό συμφέρον της πραγματικής του πατρίδας.)

Οπότε, εδώ καθίστατο φανερό ότι, αν πείραζε κανείς τα παιδιά αυτά, θα είχε να κάνει με την Ελλάδα ολόκληρη… αλλά καί με την Κολχίδα. (Υποτίθεται ότι ο Αιήτης θα αποδεικνυόταν καλός παππούς, κι όχι σκληρόκαρδος.) Χώρια η Θράκη – λόγωι του πρώτου θετού πατέρα τους, του Φινέα. Άρα, δεν ήταν σώφρον να επιχειρηθεί κάτι τέτοιο.

 

Αφ’ ετέρου: Επειδή τα νέα καί τότε μαθευόντουσαν γρήγορα, κι επειδή ο Ιάσων είχε αρκετούς φανερούς (καί κρυφούς) εχθρούς, τα παιδιά δεν γινόταν να πάνε στην Ιωλκό – ούτε ν’ αποκαλύψουν σε κανέναν την πραγματική βιολογική καταγωγή τους. Επίσης, εκείνον τον καιρό ο Ιάσων με τη Μήδεια ζούσαν σε εξορία στην Κόρινθο, με την προοπτική να επιστρέψουν στην Ιωλκό να μή διαφαίνεται στο ορατό μέλλον. Άρα, το Ίλιον ήταν η καλύτερη λύση… καί γιά την περίπτωση που ο Αιήτης θα ζητούσε την κεφαλή των παιδιών επί πίνακι. (Η Σαλμυδησσός, ως μικρή πόλη, δεν θ’ άντεχε επί πολύ έναν πιθανό πόλεμο με ολόκληρη Κολχίδα – γι’ αυτό τα παιδιά έπρεπε να βρούν ασφαλέστερη διαμονή.)

Εδώ πρέπει οπωσδήποτε ν’ αναφέρουμε τη διείσδυση του Ατλάντειου ιερατείου τόσο στην Ιωλκό, όσο καί στην Τροία. Στην Ιωλκό δεν είχαμε απλά ιερατείο… εκεί είχαμε ολόκληρο βασιλιά Ατλάντειο! Τον Πελία. Που, άμα έπιανε τα παιδιά στα χέρια του, αλοίμονο τόσο σ’ αυτά, όσο καί στους γονείς τους. Άρα, τα δίδυμα δεν γινόταν με τίποτε να πάνε στην Ιωλκό.

Στην Τροία, το ιερατείο των Ατλάντων είχε διεισδύσει μέν στο εντόπιο ιερατείο (κι ήταν αυτό, που έβαζε στους Τρώες τα φυτίλια γιά πόλεμο με τους Αχαιούς), αλλά ο Πρίαμος με τους δικούς του εξακολουθούσαν να κρατάνε γερά τα χαλινάρια. Τουλάχιστον δεν ανησυχούσαν από μιά σύναξη λίγων (καί προς το παρόν κρυφίως κινουμένων) «αιρετικών», καί απλώς την ανεχόντουσαν. (Υπόψη, τη διείσδυση των Ατλάντων στην Τροία του Πριάμου δεν την έχω τεκμηριώσει. Ακόμη την ερευνώ – αλλά θεωρώ πως δεν μπορεί η κατάσταση να ήταν διαφορετική απ’ αυτό που περιγράφω.)

 

[Παρένθεση: Συνήθως είναι οι άντρες, που σκέφτονται με το κάτω κέντρο αποφάσεων… καί προξενούν ζημιά. Ποιός ξέρει, λοιπόν, σε ποιά κρυπτο-Ατλάντεια παλλακίδα του του σχοινιού καί του παλουκιού έσπειρε ο Πρίαμος τον Πάρη!… Κι αν οι πηγές αναφέρουν ως  μητέρα του Πάρη την Εκάβη, προσωπικώς δεν έχω πειστεί πως ήταν αυτή.

Βλέπετε, στα βουνά καί στους τσοπαναραίους στέλνανε τα νεογέννητα που δημιουργούσαν κοινωνικό πρόβλημα, κι όχι τα παιδιά από γνήσιο γάμο. (Όρα Βάκχες -που γκαστρωνόντουσαν απ’ τον πρώτο τυχόντα στα όργια-, Οιδίποδα, καί λοιπά παραδείγματα.) Άρα, πρέπει να είναι μεταγενέστερος ο μύθος ότι η Εκάβη δήθεν είδε όνειρο πως γέννησε αναμμένο δαυλό, κτλ, ο οποίος μύθος βγήκε καθαρά γιά να μπαλώσει την αφήγηση… καί τις νεανικές ( ; ) απερισκεψίες του -όντως σεβαστού- Πριάμου.

Να ξέρετε, επίσης, πως όνειρα κι οράματα σχετικά με τα παιδιά τους οι γυναίκες βλέπουν απ’ τη σύλληψη ακόμη – καί καθ’ όλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Δεν περιμένουν πρώτα να γεννηθεί το παιδί, γιά να τα δουν μετά. Άρα, ο μύθος αυτός όντως χωλαίνει.]

 

Εκ τρίτου: Παρατηρούμε ότι τόσο ο Φινέας, όσο κι η Κασσάνδρα, έχουν δύο κοινά χαρακτηριστικά. Την μαντική τέχνη, αλλά καί μιά μορφή άρνησης των θεών της τότε εποχής. Ο μεν Φινέας τον Δία τον …συνδέει κανονικά με Κάϊρο, η δέ Κασσάνδρα αρνείται επιμόνως το φλέρτ του Απόλλωνα. Ταυτόχρονα, καί οι δυό τους πληρώνουν ένα τσουχτερό αντίτιμο γιά την «αθεΐα» τους. (Πιό βαρύ ο Φινέας.)

Τί μπορεί να σημαίνει αυτό; Πως ο Φινέας είχε βρεί τον τρόπο να μαντεύει, χωρίς την -όποια…- βοήθεια κάποιου θεού. Τον τρόπο αυτόν, την τέχνη της μαντείας, τη δίδαξε καί στα δίδυμα. Αλλά ως πιό τσαμπουκαλού απ’ το αδερφάκι της, η Κασσάνδρα απ’ τις διδαχές του Φινέα κράτησε καί την «αθεΐα». (Ο Έλενος φαίνεται πιό χαμηλών τόνων άτομο.) Φυσικά, ο Φινέας τα δασκάλεψε γενικώς τα παιδιά – σίγουρα τους είπε κι άλλα (πώς να φερθούν εκεί που θα πάνε, κτλ). Καί, κάποια στιγμή, με τα παιδιά καί τους γονείς τους μακριά του, μετέβη στον Άγιο Πέτρο γιά επανενσάρκωση. Ευτυχώς, άφησε πολλούς δικούς του απογόνους, καταπώς τα λέει η Μυθολογία.

Πάντως, το αίμα νερό δεν γίνεται, διότι κάποια στιγμή (κατά τη διάρκεια του Τρωϊκού) ο Έλενος πήρε χαμπάρι γιά ποιούς πολεμούσε, καί σταμάτησε να πολεμάει! Η πλάκα είναι πως, όταν τον αιχμαλώτισε ο Οδυσσέας, αγνοούσαν καί οι δυό τους πως είναι στενοί συγγενείς!!! (Ο Έλενος ήταν μικρανηψιός του Οδυσσέα, διότι Οδυσσέας καί Ιάσων ήσαν πρώτα ξαδέρφια. Οι μητέρες τους ήταν αδελφές.) Η Κασσάνδρα, πάλι, τα είχε δεί όλα (καταστροφή Τροίας, κτλ) από τα εφηβικά της χρόνια. Γι’ αυτό δεν παντρεύτηκε ποτέ, γι’ αυτό υπέμενε τα πάντα στωϊκά.

Τέλος, η παραλλαγή του μύθου, που θέλει τον Έλενο να πηγαίνει στη Θράκη με την Εκάβη καί την Ανδρομάχη (μετά την πτώση της Τροίας), είναι η πιό σωστή απ’ όλες. Πάντα ξαναγυρνάμε στις παλιές αγάπες… στην πατρίδα μας της παιδικής μας ηλικίας! (Τί να κάνει ο Έλενος στην Ήπειρο; ν’ αρμέγει γίδες; )

 

Έτσι συμπλήρωσα το συγκεκριμένο κενό της αφήγησης της Αργοναυτικής. Με λογική καί με πρακτικώς ελεγχόμενες υποθέσεις. Καί έχοντας κατά νούν την τρομερή ρήση του Σέρλοκ Χόλμς, ότι: «…- Κάτι είναι έτσι, επειδή δεν μπορεί να είναι αλλοιώς!» (…αγαπητέ Γουώτσον!).

Να μην το ξεχάσω: από το κομμάτι αυτό του μύθου, καταλαβαίνουμε ότι ο Φινέας είχε τον τρόπο του να σκαλίζει το Μάτριξ – καί δή, με σωστά αποτελέσματα. Τώρα, πού βρήκε αυτή τη γνώση, ποιός του τη δίδαξε, κτλ κτλ, αγνοώ μεγαλοπρεπώς.

 

Το σήμερα.

Το ότι επανενσαρκωνόμαστε, είναι κοινός τόπος. Μπορεί, βέβαια, καί όχι, οπότε σ’ αυτή την περίπτωση (εκείνο που συμβαίνει, είναι πως) κουβαλάμε ως πακέτο το πρότυπο κάποιου ανθρώπου του παρελθόντος. Κάνουμε όσα έκανε αυτός, φερόμαστε όπως αυτός, αντιλαμβανόμαστε σύμβολα / όνειρα / οιωνούς όπως αυτός, κτλ. Νομίζω πως δεν έχει σημασία τί γίνεται ακριβώς (αν κι εγώ είμαι υπέρ της πρώτης άποψης), αλλά σημασία έχει το αποτέλεσμα: φερόμαστε σαν παιδάκια σε λούνα πάρκ, που κάθε φορά ανεβαίνουμε στο αγαπημένο μας παιχνίδι. Ξανά καί ξανά καί ξανά, επ’ άπειρον ( ; ). Άλλος στα συγκρουόμενα, άλλος στη «μπαλλαρίνα», κτλ.

Είπατε τη λέξη «Μάτριξ»; δεν έχετε καθόλου άδικο.

Απ’ όλους τους ρόλους, λοιπόν, απ’ όλ’ αυτά τα αποκριάτικα κοστούμια που βρίσκουμε στο βεστιάριο του Μάτριξ, επιλέγει (συνειδητά, ή ασυνείδητα) από ένα ο καθένας μας, καί πορεύεται.

 

Τέλος πάντων, ο γράφων κάποια στιγμή συνειδητοποίησε ότι συμμετέχει σε μιά σύγχρονη Αργοναυτική Εκστρατεία. Κι όχι μόνον!…

Προσέξτε: τα σημαντικά αρχαία πρόσωπα του μύθου αυτού είναι μερικές εκατοντάδες. Διότι, καί μόνον οι Αργοναύτες είναι 55. Βάλε, τώρα, στον λογαριασμό την πατρική οικογένεια του Ιάσονα (αλλά κι αυτές που έφτιαξε – διότι, ας μην ξεχνάμε, απέκτησε παιδιά κι απ’ την Υψιπύλη, στα δέ ύστερα χρόνια του παντρεύτηκε τη νεανική του αγάπη, την Ονησίκλεια), την οικογένεια του Πελία, την οικογένεια του Πηλέα, την οικογένεια του Αιήτη, τις οικογένειες των Αργοναυτών… συν τα «πλαϊνά» πρόσωπα (δηλ. τα εκτός της κύριας αφηγηματικής γραμμής), πχ τον Φινέα με την οικογένειά του, τελικά μαζεύεται ένα όντως πολυάριθμο πακέτο. Οι γνωριμίες μου, λοιπόν, συν η (εντάξει, υποκειμενική μου) αντίληψή μου κάποιων καταστάσεων, με έπεισαν πως αρκετά απ’ αυτά τα πρόσωπα είναι πάλι εδώ. Καί με την ίδια λογική, εάν βρίσκονται πάλι εδώ σήμερα τα 10% απ’ αυτά, γιατί να μή βρίσκεται καί το υπόλοιπο 90%;

Απ’ αυτά τα σημερινά πρόσωπα, μερικά γνωρίζονται μεταξύ τους (πάλι) καί μερικά όχι. Οι δε αλληλογνωριμίες (καί οι έχθρες…), απ’ όσα έχω καταλάβει, δεν είναι συνειδητές – με την εξαίρεση του γράφοντος, που (νομίζει ότι) ξέρει.

Τα παραπάνω, όμως, εκτός από ένα γοητευτικό μυθιστόρημα παύλα σενάριο (τρέμε Χόλλυγουντ!  🙂  ), συναποτελούν ένα υπερόπλο στα χέρια των γνωριζόντων. Με τέτοια γνώση, μπορούμε αμέσως-αμέσως τα εξής:

  • Ν’ αναγνωρίζουμε το ποιός είναι ποιός. (Σχετικά εύκολο είναι. Αρκεί η πρώτη «φλασιά» γιά κάποιον, καί μετά έρχεται η παρατήρηση της συμπεριφοράς των προσώπων που τον περιστοιχίζουν – καί, φυσικά, η αντιστοίχισή της με τα Μυθολογούμενα.)
  • Να ξέρουμε με ποιούς να πάμε, καί ποιούς ν’ αποφύγουμε.
  • Να ερμηνεύουμε συμπεριφορές. Ειδικά αυτές που έχουν να κάνουν μ’ εμάς. (Πχ γιατί ο Τάδε με αντιπαθεί καί κάθε φορά μου φέρεται αγενώς; Τί του έκανα; τού ‘φαγα το χρυσόψαρο; )
  • Να γνωρίζουμε το μέλλον! (Όχι από κληρονομικό χάρισμα, αλλά διότι τα ίδια αίτια φέρνουν τα ίδια αποτελέσματα.)
  • Να ξέρουμε να ελισσόμαστε, αποφεύγοντας τα λάθη του παρελθόντος – ως έμπειροι πιά.

Κι επιπλέον:

  • Να συνδυάζουμε παρελθόν καί παρόν (κάνοντας χρονικά άλματα μπρός-πίσω), διότι έτσι καλύπτουμε τα κενά αμφοτέρων.

Με τις πλήρεις ψηφίδες του παρόντος καλύπτουμε τα αφηγηματικά κενά του παρελθόντος, καί με τις πλήρεις ψηφίδες του παρελθόντος καλύπτουμε τη σημερινή μας άγνοια. Πχ γνωρίζοντας (α) το ποιός είναι ο Πελίας σήμερα, (β) ότι σε κάποιες πτυχές της -σημερινής- ζωής του τον κάλυψε άλλο λαμόγιο (καί ποιό), γνωρίζω ότι καί στην αρχαιότητα υπήρχε κι άλλο λαμόγιο που τον κάλυπτε. Μόνο που δεν το έχω εντοπίσει ακόμη, να ξετυλίξω κι άλλο κουβάρι παλαιών γεγονότων – δήθεν «αποκρυπτομένων». (Κούνια που τους κούναγε κάτι πονηρούς λογοκριτές καί κάτι φλάρους πορτιέρηδες μυστικών βιβλιοθηκών, ότι δήθεν -είναι τόσο μάγκες, που- συσκοτίζουν την ιστορική αλήθεια κι αποκόπτουν το πόπολο απ’ την πληροφόρηση!…)

 

Εν πάσει περιπτώσει, όλ’ αυτά δεν τα ανέφερα γιά εγκυκλοπαιδικούς λόγους. Η Αργοναυτική -με τους φανερούς, αλλά καί τους κρυφούς σκοπούς καί τρόπους της- είχε ως σκοπό τη διάσωση της Ελλάδας κατά την είσοδο της ανθρωπότητας στον μεγάλο μήνα του Κριού. Πράγμα που (δηλ. τη διάσωση της Ελλάδας) ο καθένας μας οφείλει, έχει ιερή υποχρέωση να κάνει καί σήμερα, παραμονές της εισόδου μας στον μεγάλο μήνα του Υδροχόου.

Φυσικά, ο καθένας μας έχει (ή μπορεί να επιλέξει) διαφορετικόν τρόπο να δράσει προς αυτή την κατεύθυνση. Αλλά ο γράφων, συν ο στενός πυρήνας των συναγωνιστών φίλων του, επιλέξαμε το «σενάριο» μιάς νέας Αργοναυτικής – ως συντονιζόμενοι στην ίδια συχνότητα. Ως ομοδονούμενοι! (Γειασάν του Άργου! Εκτός από όμορφα καράβια, φτιάχνει καί όμορφες λέξεις!  🙂  )

Καί βέβαια, πάντα έχουμε υπόψη μας ότι το Μάτριξ κάθε φορά παραλλάσσει το «παιχνίδι». Σήμερα, γιά παράδειγμα, δεν έχουμε ούτε Κολχίδα, ούτε Αιήτη, ούτε Μήδεια. Ο Αιήτης καί η Μήδεια όντως ξαναζούν σήμερα (καί μάλιστα ξαναείναι πατέρας καί κόρη του), όπως κι ο Άψυρτος (που τυγχάνει αδελφός της Μήδειας, καί δεν την χωνεύει καταντίπ καθόλου). Αλλά τυγχάνουν τελείως ήσυχα ανθρωπάκια, καί δεν πρόκειται να συμμετάσχουν σε τίποτε – αντί, δέ, δράκου, στην αυλή τους έχουν σπιτώσει γάταρο παιχνιδιάρη, χαδιάρη, δαγκωνιάρη, κ_υλιάρη, καί ούλτρα λαίμαργο καί χοντρό!

Ο εικονιζόμενος είναι επίτιμος αδελφός του αναφερομένου! Lol!!!

(Καφέ ραβδωτός είναι ο …γαλής, κύριε Σπ. Καμμία σχέση με μονόχρωμα άσπρα γατιά, καί λοιπά βδελύγματα! Καρα-lol!!!)

 

Μ’ αυτά καί μ’ εκείνα κατά νούν, να μαζευόμαστε σ’γά-σ’γά, Αργοναυτάκια μου!  🙂  Δεν υπάρχει χρόνος γιά χάσιμο!

 

Μιά αποτίμηση.

Εδώ τέλειωσα. Αυτή είναι η προσωπική μου προσπάθεια συμπλήρωσης των κενών του συγκεκριμένου μύθου. Στραβή, λειψή, αυτή είναι.

Θα έλεγα πως οι αναρτήσεις μου, αυτές που είναι, μοιάζουνε με έτοιμο μπετονένιο σκελετό σπιτιού. Δεν κινδυνεύουν από σεισμό, αλλά πάλι δεν είναι τελειωμένο πλήρες σπίτι. Σκελετός, όπου οι ένοικοι χτίσανε πρόχειρα (με τούβλα, αλλά καί χοντρά νάϋλον) έναν όροφο, ίσα-ίσα να μπούν μέσα, να μη βρέχονται καί να μην κρυώνουν. Σαν τα φτωχαδάκια, που χτίζουν το ισόγειο, κι απ’ τη σκεπή προεξέχουν σκουριασμένα απ’ την πολυκαιρία σίδερα που μουτζώνουν τον ουρανό, γιά «προοπτική» (χτισίματος άνω ορόφου).

Δεν είμαι συγγραφέας πλήρους απασχόλησης, το ξαναείπα. Ούτε διαθέτω όσα χρήματα κι όσον ελεύθερο χρόνο θα ήθελα. Το χειρότερο, δεν έχω δική μου ερευνητική ομάδα – που θά ‘πρεπε. Αλλά μήπως προτιμάτε απ’ τα δικά μου τις «φαβέλες» των …εξ αποκαλύψεως «Ελληνοκεντρικών»;

Στο κάτω-κάτω, αν ήδη έχω προσφέρει κάτι έστω καί λίγο σημαντικό, συμπληρώστε το. Δεν πρόκειται να σας κόψω πρόστιμο!  🙂

 

ΤΕΛΟΣ

 

Υγ: Το παρόν αφιερώνεται στον Φινέα, τον παλιόφιλο! Όταν είδα γραμμένα αυτά γιά τους «θεούληδες» καί τις αφραγκίες, ντάγκ!!! κατάλαβα αμέσως! Αλλά, όπως βλέπετε, τέσσερεις χιλιάδες χρόνια (καί κάτι ψιλά) είναι εντελώς φραγκοδίφραγκα μπροστά στο μεγαλείο της Ελλάδας μας. Κι ούτε την προσπάθεια προς κατάκτηση των ίδιων στόχων την υπολογίζω. Σαν τιμωρία σε άτακτο παιδί μοιάζει, κάθε φορά να υποχρεωνόμαστε απ’ το Μάτριξ (αλλά καί τις μαλακίες των συμπατριωτών μας) να καθαρίζουμε την κόπρο. Αλλά δε γ_μιέται, γιά την Ελλάδα πρόκειται. Θα το ξανακάνουμε – καί δεν θα μας πέσει, δά, η υπόληψη. Η Ελλάδα οφείλει να καθαρίσει, καί θα καθαρίσει.

Επίσης, το αφιερώνω στην τριάδα Λ / Τ / Μ. Σας αγαπάω, ωρέ! Ποτέ δεν έπαψα, άλλως τε. Κι ας είναι διαφορετικός ο τρόπος της αγάπης γιά την καθεμιά σας. Κι ας μην το πολυπιστεύετε…

 

(επόμενο)

Παρελθόν, παρόν, άνθρωποι – καί το μέλλον; – α’

52 Σχόλια

ο σημερινό μπορείτε να το θεωρήσετε κάπως σαν «ανοιχτό εργαστήριο». Θα σας δείξω τον τρόπο που ερευνώ. Το πώς δένει το σύνολο από λογικά συμπεράσματα, ζεύγη ερωταποκρίσεων, συγκρίσεις, «ανάστροφη μηχανική» στους μύθους, προσπάθειες αναπληρώσεως των κενών… κάπως σα συντήρηση έργων τέχνης. Αλλά, πολύ καλύτερα απ’ τα λόγια, είναι τα παραδείγματα.

Ως παράδειγμα, επομένως, θα δούμε το πώς συμπληρώνονται μερικά κενά στην αφήγηση της Αργοναυτικής Εκστρατείας… αλλά καί ποιά σημασία έχει όλη αυτή η προσπάθεια γιά μάς. Σήμερα. Όχι λόγια κουτουρού, να περνάει η ώρα ευχάριστα, αλλά καταστάσεις με πρακτικές συνέπειες στις ζωές κάποιων σημερινών ανθρώπων.

 

…Τέλος Μαρτίου -με την αρχή της καλοκαιρίας- αποπλέουν από την Ιωλκό οι Αργοναύτες, κι έκαναν πρώτο σταθμό στη σημερινή Μηλίνα. Κάνουμε, λοιπόν, την πρώτη μας καλή ερώτηση – γιά να πάρουμε την πρώτη μας καλή απάντηση: Γιατί τόσο κοντά καί μέσα στον Παγασητικό; Η απάντηση είναι πως το έκαναν γιά δοκιμή, να δούνε -πρίν το κυρίως ταξίδι- αν το καράβι παρουσιάζει ατέλειες, καί να τις διορθώσουν όσο βρισκόντουσαν κοντά σε γνωστό έδαφος (στη βάση τους). Σήμερα, βέβαια, τα τεχνικά έργα δεν παραδίδονται, πρίν γίνει ο τελικός έλεγχος. (Εντάξει, δεν μιλάω γιά εργολαβίες του Δημοσίου! Lol!!! Μιλάω γιά έργα ιδιωτών/εταιριών προς ιδιώτες/εταιρείες.) Αλλά τότε φαίνεται πως είχαν κάπως διαφορετικό σκεπτικό: ο έλεγχος γινόταν παράλληλα με την πλήρη χρήση.

Φτάνουν στη Λήμνο, γκαστρώνουν τις φόνισσες, πάνε μετά γιά προσκύνημα στη Σαμοθράκη, καί αναχωρούν ξανά προς Κολχίδα – κατά τα μέσα του Οκτώβρη. Καί φτάνουν στην αρχή της χερσονήσου της Καλλιπόλεως (όχι σε «νησάκι» καί λοιπά κολοκύθια της γνωστής Μυθολογίας), όπου βρίσκουν τον τυφλό μάντη Φινέα. Αν βάλετε στα ψαχτήρια το όνομα του Φινέα (πράγμα που πρέπει να κάνετε, διότι θα έχετε όφελος – διότι μονάχα ενεργοποιώντας την προσωπική μας περιέργεια μαθαίνουμε), θα σας βγάλουν πολλά λήμματα. Θεωρώ, όμως, ότι το πληρέστερο είναι αυτό εδώ.

Μαθαίνουμε, λοιπόν, ότι υπάρχει καί Φινέας απ’ την Αρκαδία, με δικό του αυτόνομο μυθολογικό «πακέτο» (όπως πχ είναι ο «Θηβαϊκός κύκλος»), τον οποίο ίσως μεταγενέστεροι μύθοι μετέθεσαν σε ανατολικές χώρες. Προσωπικά, πιστεύω ότι πρόκειται γιά τον ίδιο Φινέα, ή ομώνυμο στενό συγγενή του, διότι οι αρχαίοι ημών δεν κάνανε τέτοια λάθη συγχύσεως. Τώρα, βέβαια, πώς έφτασε απ’ την Αρκαδία να γίνει βασιλιάς στη Σαλμυδησσό της Θράκης; Προσωπικώς, έπαψα να παραξενεύομαι με κάτι τέτοια μυθολογικά – διότι ο Αιήτης έκανε μακρύτερο ταξίδι: ξεκίνησε απ’ την Κόρινθο, γιά να γίνει βασιλιάς της Κολχίδας. Οπότε, μιά τέτοια μετανάστευση μάλλον ήταν αρκετά εφικτή. (Κι ο δεύτερος πεθερός του Φινέα, ο Δάρδανος, περίπου το ίδιο ταξίδι έκανε.)

 

Εν πάσει περιπτώσει, η Αρκαδική καταγωγή δείχνει πως ο Φινέας είναι Πελασγός, άρα δεν είναι παράξενο που παντρεύτηκε -σε δεύτερο γάμο- την κόρη του επίσης Αρκάδα καί Πελασγού Δαρδάνου. Όπως δεν είναι παράξενο, που η λεγάμενη -εφαρμόζοντας βάρβαρα κρόνια πελασγικά έθιμα- τον έπεισε ( ; ) να τυφλώσει τους γυιούς του, που απέκτησε από την πρώτη του σύζυγο καί αδελφή των Βορεάδων, του Ζήτη καί του Κάλαϊ. (Μην απορείτε τώρα από πού κονόμησαν οι Βυζαντινοί τέτοια ωραία έθιμα, με τυφλώσεις καί ρινοτμήσεις καί τα ρέστα.) Πιθανώτατα, βέβαια, τους τύφλωσε η ίδια… Γιά σύζυγο, ψώνισε ο έρμος ο Φινέας από σβέρκο!!!

Μάλλον ισχύει το ότι η καινούργια σύζυγος τύφλωσε τα παιδιά, διότι τα κουνιάδια του Φινέα (ο Ζήτης καί ο Κάλαϊς) ήσαν επάνω στην Αργώ – αλλά βλέπουμε να τον βοηθάνε, αντί να τον πλακώνουν στις γρήγορες. Τέλος πάντων, η τύφλωση καί του ίδιου πιθανώτατα προήλθε από την ίδια μέγαιρα – καί εικάζω τον λόγο: όταν ανακάλυψε τί έκανε στα παιδιά του, τη διαολόστειλε. Αλλά αυτή συνεργαζόταν καί μ’ άλλους συνομώτες, καί σιγά που θ’ άφηνε κοτζάμ βασίλειο! Οπότε την ίδια στιγμή τον δέσμευσαν, τον τύφλωσαν, καί στο τέλος τον εξόρισαν (κάπου 250 χιλιόμετρα μακριά σε ευθεία γραμμή – Σαλμυδησσός με άκρη Καλλίπολης). Δεν τον σκότωσαν, διότι ο Φινέας πιθανώτατα ήταν αγαπητός στον λαό του – οπότε (κρατώντας τον ζωντανό) θα έβρισκαν να πουν κάποια καλούτσικη δικαιολογία γιά την απουσία του.

Καί, σα να μην έφταναν αυτά, ο εξόριστος Φινέας έβρισκε μεν φαγητό (έναντι των προφητειών του, που έδινε στους περαστικούς), αλλά δεν μπορούσε να το φάει. Ερχόντουσαν οι Άρπυιες, λέει, καί ή του το έπαιρναν, ή του το μαγαρίζανε – ως αποτέλεσμα τιμωρίας του από τον Δία, διότι δεν προλάβαινε, λέει, ο πατήρ Θεών τ’ ανθρώπων τε να σκεφτεί κάτι, καί τσούπ! ο Φινέας το μαρτύραγε. Κατ’ εμένα, βέβαια, γιά εξήγηση δεν χρειάζεται να καταφύγουμε σε πτερωτές γυναίκες τύπου Λίλιθ. Διότι σε κάθε εποχή υπάρχουν παλιάνθρωποι με μυαλό καί συμπεριφορά μαλακισμένου πιθηκοειδούς – τα ίδια ακριβώς πάθαινε κι ο Θεόφιλος από μερικά γαϊδούρια Πηλίου.

 

Να μην τα πολυλογούμε, οι Αργοναύτες απάλλαξαν τον Φινέα απ’ το μαρτύριό του. Θα το κάναν έτσι κι αλλοιώς, αλλά πήραν δωράκι καί μιά προφητεία, γιά το πώς θα περάσουν τις Συμπληγάδες. Παρένθεση εδώ: το συγκεκριμένο γεωλογικό φαινόμενο δεν είναι καθόλου απίστευτο. Η περιοχή βρίσκεται επάνω στο σεισμικό ρήγμα της Ανατολίας (που συχνά-πυκνά δίνει «εφτάρια» σε σεισμούς), καί ξέρουμε από σύγχρονη ειδησεογραφία ότι το νησάκι Βόρδωνες με τον τάφο του πατριάρχη Φωτίου του Μεγάλου αναδύεται απ’ τη θάλασσα σιγά-σιγά, ενώ τους προηγούμενους αιώνες είχε βυθιστεί.

Τον Φινέα τον πήραν μαζί τους στο πλοίο, πέρασαν τις Συμπληγάδες παρέα, καί σταμάτησαν στην περιοχή της σημερινής Κωνσταντινούπολης. Συγκεκριμένα στην περιοχή Μιχαήλιον. Εκεί έφτιαξαν ένα ηρώο παύλα (κάτι σαν) ναΐσκο προς τιμήν του Ιάσονα, ο οποίος δύο χιλιάδες (καί κάτι ψιλά) χρόνια μετά, στη χριστιανική εποχή, έγινε ναός του αρχαγγέλου Μιχαήλ. Ο ναός αυτός καταστράφηκε κατά την Εικονομαχία, αλλά έμεινε το όνομα της περιοχής… η οποία καλούνταν καί «Ανάπλους»! (Κάτι μας λέει αυτό το όνομα, έ; Αρχή σοφίας, κτλ.)

Είμαι σίγουρος πως οι Αργοναύτες έμειναν εκεί γιά ξεχειμώνιασμα (πριν ξαναξεκινήσουν), καί επίσης τράβηξαν την Αργώ έξω στην ξηρά. Γιατί; μά, γιά τις απαραίτητες εργασίες σε κάθε ξύλινο πλοίο. Η μία είναι η αφαίρεση των μυδιών που κολλάνε στο σκάφος. Η δεύτερη, το καλαφάτισμα – αν καί δεν γνωρίζω κατά πόσον ήξεραν τη σχετική εργασία δύο χιλιάδες χρόνια πΧ. Ίσως ήξεραν την πίσσα, ή κάποιο άλλο πετρελαϊκό παράγωγο (πχ τη νάφθα), αν καί πολύ απίθανο, αλλά δεν γνωρίζω τίποτε γιά πιθανή χρήση τους τότε – καί δή τέτοια, όπως το καλαφάτισμα.

 

Εν πάσει περιπτώσει, ο Φινέας προστέθηκε στην παρέα, αλλά αρνήθηκε, λέει, να τους πεί ο,τιδήποτε γιά τον δρόμο της επιστροφής. Επίσης, δεν διάβασα καμμία αναφορά γιά το τί απέγινε, ή πώς πέθανε.

Εδώ ακριβώς, γιά να συμπληρωθούν αυτά τα κενά, μπαίνει η λογική.

Είμαι χίλια τοις εκατό σίγουρος πως ο Ιάσων, την άρνηση του Φινέα να μιλήσει, την πήρε στην πλάκα. Κι ενώ το λογικώτερο ήταν, με τις πρώτες λιακάδες της νέας άνοιξης, να πεταχτούν μέχρι τη Σαλμυδησσό γιά να βάλουν τα πράγματα σε τάξη (βοηθώντας τον καινούργιο φίλο τους), πιστεύω πως ο Ιάσων το έπαιξε …εκβιαστής! Τήρησε μιά πολιτική «- Δε μιλάς, δε σ’ αφήνω!»  🙂  Βέβαια, κανείς δεν πιάνει αιχμαλώτους τους φίλους του, αλλά η πραγματική αιτία ήταν μάλλον να δουν πώς είχαν τα πράγματα στην περιοχή (τυχόν εχθρικές διαθέσεις άλλων πόλεων, κτλ), καί μετά ν’ αποφασίσουν πώς θα δράσουν γιά την αποκατάσταση του Φινέα στον θρόνο. Πιθανώτατα καί να περίμεναν μπας κι αλλάξει μυαλά, όταν θα έφταναν τα δύσκολα της εκστρατείας (η συνάντηση με τον Αιήτη), καί τελικά τους μιλήσει.

Η απόσταση από την έξοδο του Βοσπόρου (στον Εύξεινο Πόντο) μέχρι την Κολχίδα (σημερινή Γεωργία) σε ευθεία γραμμή είναι κάπου 1050 χιλιόμετρα. Παραπλέοντας τις ακτές της βόρειας Μ. Ασίας (του Πόντου, δηλαδή), προστίθενται κάποια χιλιόμετρα ακόμη. Πες ότι τελικά έχουμε 1300 χμ. Με την ταχύτητα των κωπηλάτων πλοίων, δηλαδή 15 χμ/ώρα, αυτή η απόσταση σημαίνει 87 ώρες. Τέσσερεις μέρες! (Αδύνατον, βέβαια, με συνεχή κωπηλασία, οπότε τις κάνουμε άλλες τόσες. Οκτώ!) Φυσικά, εάν δεν χρησιμοποιηθούν κουπιά -καί χωρίς στάσεις στην ξηρά-, η απόσταση αυτή διανύεται (με ιστιοφορία) σε κάτι λιγώτερο.

Πιστεύω, όμως, ότι το ταξίδι αυτό κράτησε αρκετά περισσότερο. Γιατί; Διότι η Αργώ έκανε αρκετές στάσεις καθ’ όλο το μήκος της ακτής του Πόντου, γιά να συνεννοηθούν οι μαζεμένοι πρίγκηπες της Ελλάδας με τους ηγεμόνες της περιοχής. (Σαφώς Έλληνες, αυτοί οι τελευταίοι. Προσωπική πεποίθηση, ότι εκεί υπήρχαν Ελληνικές πόλεις πολύ πρό του καρασυμβατικού δήθεν «πρώτου Ελληνικού αποικισμού».) Καί προς τί το κουβεντολόϊ;

Χμμμ…. Γιά να βολιδοσκοπήσουν οι Αργοναύτες τις διαθέσεις των πόλεων εκείνων, καί να μεταστρέψουν υπέρ της Ελλάδας τους επιφυλακτικούς (προφανώς βεβαιώνοντάς τους ότι οι Χετταίοι στα νότια ήταν ευκόλως αντιμετωπίσιμος κίνδυνος), εν όψει του επερχομένου Τρωϊκού Πολέμου. Βλέπετε, οι γεωπολιτικές καί γεωστρατηγικές αιτίες προϋπάρχουν των γεγονότων ίσως κι αιώνες ολόκληρους. Άσε που οι Τρώες είχαν αρχίσει να μην κάθονται ήσυχα, κάνοντας πλιατσικολογικές επιδρομές στην κυρίως Ελλάδα. (Γι’ αυτά τα γεγονότα είν’ η αλήθεια πως δεν γνωρίζουμε πολλά. Σκόρπιες αναφορές καί νύξεις υπάρχουν στα διασωθέντα γραπτά κείμενα.)

 

Τελικά, έφτασαν στην Κολχίδα, πήραν το δέρας, πήραν καί το τέρας. Lol!!! (Η Μήδεια κάθε άλλο παρά το τέρας των μύθων ήταν, αλλ’ αυτό είναι άλλη ιστορία. Σιγά μη σκότωσε ανύπαρκτα παιδιά της! Όπως καί να το κάνουμε, ήταν σαφώς καλύτερος χαρακτήρας καί απ’ τη δεύτερη Φινέαινα, καί από κάτι άλλες παρόμοιες – πχ την Ινώ.) Μέσα Σεπτέμβρη φτάσανε. Φθινοπωρινή ισημερία, τελικά, έλαβε χώραν η δοκιμασία του Ιάσονα… σας τα είπα εδώ. (Κι ως φαίνεται, ο Φινέας μίλησε καί βοήθησε – ούτε μπέμπης νά ‘τανε, καί να περίμεναν την πρώτη του λεξούλα! Lol!!!)

Οπότε, όταν την κοπάνησαν απ’ την Κολχίδα, είχαν ήδη φτάσει οι αρχές του Οκτώβρη. Που σημαίνει ότι στην περιοχή είχαν αρχίσει κακοκαιρίες κι ομίχλες. Αυτά είναι γνωστά καί στους σύγχρονους ναυτικούς: τέλος 19ου αιώνα με αρχές 20ου, οι καπετάνιοι που δεν είχαν ξαναπάει Εύξεινο πληρώνανε ένα ντόπιο Τούρκικο μικρό πλοίο, τον «μπότση», γιά να πηγαίνει μπροστά καί να βλέπουν τα φανάρια του. Συνήθως οι πλόες αυτοί γινόντουσαν 10 χμ από τις ακτές. Κάπως έτσι πρέπει να έπλευσε κι η Αργώ κατά την επιστροφή (δηλ. παρακτίως καί μέσα σε ομίχλες), ο δε στόλος του Αιήτη (που την κυνήγησε) ανέκρουσε πρύμναν με την κακοκαιρία, περιμένοντας να κατέβει Ελλάδα την προσεχή άνοιξη (γιά να ζητήσει τον λογαριασμό).

Κάπου εδώ έκαναν τη δεύτερη στάση γιά ξεχειμώνιασμα. (Καί τράβηγμα της Αργούς στην ξηρά γιά κρύψιμο καί ξεμύδιασμα.) Στην Ιασώνειο Άκρα.

Έχτισαν καί δεύτερο ηρώο, το οποίο δεν σώζεται σήμερα. Όμως, εκεί υπάρχει ορθόδοξη εκκλησία. (Μπορείτε να δήτε καί τις άλλες όψεις της από τις φωτογραφίες του Γκούγκλ Έρθ.)

Το ακρωτήρι του Ιάσονα βρίσκεται αρκετά κοντά στην Κολχίδα, άρα η κακοκαιρία στον Εύξεινο Πόντο εκείνη τη χρονιά είχε ξεκινήσει νωρίς.

Υπάρχει, όμως, κι ακόμη μία τελείως άγνωστη λεπτομέρεια – άγνωστη ακόμη καί στους μυθολόγους. Ή, αν θέλετε, γνωστή στ’ αρχαία χρόνια, γιά την οποία όμως έκαναν την πάπια: όταν η Αργώ πλεύρισε την Ιασώνειο Άκρα, η Μήδεια ήταν ήδη έγκυος απ’ τον Ιάσονα!!!

 

Η μετακίνηση μιάς εγκύου πάντα σήμαινε ταλαιπωρία – εκτός αν τό ‘κοβε στον ύπνο, πράγμα εύκολο με το κούνημα του πλοίου. Όμως, έπρεπε να φύγουν κατά το τέλος Μαρτίου, παρά την προχωρημένη εγκυμοσύνη της Μήδειας. Δεν μπορούσαν να μείνουν άλλο. Κι έτσι, με την άνοιξη άνοιξαν πανιά. Μόνο που δεν ξαναμπήκαν στον Βόσπορο, διότι ήταν σίγουροι πως ο στόλος των Κόλχων θα τους κυνηγούσε προς Ελλάδα. (Του Αιήτικου στόλου του έριξαν τρίπλα – δες παρακάτω.)

Άλλως τε, είχαν ακόμη μιά δουλίτσα να κάνουν στην περιοχή.

Κι έτσι, προσπέρασαν το άνοιγμα του Βοσπόρου καί συνέχισαν δυτικά, μέχρι Σαλμυδησσό. Εκεί αποβίβασαν τον Φινέα, τον αποκατέστησαν στον θρόνο (σαφώς φονεύοντας τη σκατογυναίκα του καί τους λοιπούς συνομώτες – πράγμα που πάλι δεν αναφέρεται στις σωζόμενες πηγές), καί η Μήδεια γέννησε. Καί ως αυθεντική μάγισσα, έκανε δίδυμα. Ένα αγόρι κι ένα κορίτσι. Ξέρετε τον θρύλο, που λέει ότι οι μάγισσες γεννάνε δίδυμα; Έ, αυτό!

Οπότε, ο μεν Φινέας ανέλαβε να «βγάλει την υποχρέωση» μεγαλώνοντας τα παιδιά, η δε Αργώ συνέχισε δυτικά καί βόρεια, μπαίνοντας τελικά στο άνοιγμα του Δούναβη. Τα υπόλοιπα της Αργοναυτικής είναι γνωστά (εκτός, πάλι, από κάποιες «λεπτομέρειες»), άρα θα πούμε μόνο γιά τον Φινέα καί τα μικρά. Είναι φανερό πως ο Ιάσων αφ’ ενός δεν ήθελε μαζί του μωρά παιδιά σε πολεμική αποστολή, αφ’ ετέρου δεν ήθελε να μάθει ο Αιήτης τίποτε. (Διότι, εγγόνια-ξεεγγόνια, είτε θα τα σκότωνε, είτε θα τα κρατούσε αιχμάλωτα γιά εκβιασμό.) Το κακό, βέβαια, είναι πως οι φυσικοί τους γονείς δεν τα ξαναείδαν. Να πούμε ως «καρμικό αντίτιμο»;  Ότι καί να πούμε, ένας τέτοιος χωρισμός δεν είναι καθόλου ωραίος.

Λεπτομέρεια (; ) : η Σαλμυδησσός μέχρι σήμερα λέγεται καί «Μήδεια» – ευνόητο γιατί.

 

Όταν μεγάλωσαν τα παιδιά, είναι φυσικό πως άρχισαν να ρωτάνε διάφορα. Καί μάλλον δεν τα έπειθαν οι απαντήσεις ότι ο Φινέας είναι ο μπαμπάς, αλλά δυστυχώς η μαμά πέθανε. Κατ’ αρχήν, δεν κόλλαγε η ηλικία του Φινέα. Οπότε, ο Φινέας βρήκε ένα παραμύθι να τους πεί, ότι πράγματι οι φυσικοί γονείς τους ήταν άλλοι – καί (κάπου στην αρχή της εφηβείας  τους) τά ‘στειλε δήθεν σ’ αυτούς. Στον Πρίαμο καί την Εκάβη.

Τα παιδιά αυτά δεν είναι άλλα, παρά η Κασσάνδρα κι ο Έλενος.

(επόμενο)

 

Όλο καί πλησιάζουμε…

206 Σχόλια

ομίζω αυτόν τον καιρό είναι επιβεβλημένη μία σύνοψη του πού βρισκόμαστε, καί τί επίκειται. Κι είπαμε, «αφύπνιση» τέλος. Στο εξής, όποιος πρόλαβε, τον Κύριον είδε. Απευθύνομαι, λοιπόν, μόνο σε όσα άτομα με καθαρή Ελληνική ψυχή έχουν ήδη ενστερνιστεί την αναγκαιότητα να επιβιώσει το έθνος μας. Οι υπόλοιποι… όπως έστρωσαν, να κοιμηθούν.

 

α. Στον εξωτερικό τομέα

Αναμένεται λίαν συντόμως η επίθεση των ηπαπάρα στο Ιράν. Πότε ακριβώς θα γίνει αυτή; Σε πολύ σύντομο διάστημα, αφού οι ηπαπάρα θα έχουν πρώτα διευθετήσει μερικά «θεματάκια». Τα εξής:

  • Η -φροντίδι των ηπαπάρα- μεταφορά στην Ευρώπη (ίσως καί στις ίδιες τις ηπαπάρα) όσων εγκληματιών γλυτώσουν, από τις διάφορες εγκληματικές οργανώσεις Ίσις, Άλ Νούσρα, Άλ Καέντα,… Αλ-ητεία.

Όπως είπε κι ο Αβραάμ Λίνκολν, δεν μπορείς να κοροϊδεύεις πολλούς επί πολύ χρόνο. Έτσι, ενώ τα Δυτικά αλητο-ΜΜΕ διέδιδαν μανιωδώς τις χοντρές ψευτιές περί υπερόπλων του Σαντάμ καί του Ιράν, ενώ διέδιδαν τα επίσης χοντρά ψέμματα γιά τις «αυθόρμητες» επαναστάσεις της «Αραβικής άνοιξης», στη Συρία το ηπαπαραίϊκο παραμύθι ξέφτισε. (Βάλανε κι οι Ρώσσοι το χεράκι τους, δε λέω, καί οι «αυθόρμητοι» επαναστάτες βγάλαν το σκασμό διά παντός.)

Οπότε, το μόνο που απομένει γιά τους διεθνείς δήθεν επαναστατημένους ισλαμο-εγκληματίες, είναι να χρησιμοποιηθούν αλλού, γιά αποσταθεροποίηση κρατών καί κυβερνήσεων προς τα συμφέροντα των ηπαπάρα. (Τί στην ευχή;! Τόση εκπαίδευση από τη …Θεία να πάει χαμένη; τόσα λεφτά χαμένα; Δε γίνεται!) Γι’ αυτό τους φυγαδεύουν από τη Συρία όπως-όπως.

Όμως, μη νομίσετε ούτε γιά μιά στιγμή πως οι ηπαπάρα προτίθενται ν’ αφήσουν τη Συρία έτσι, ανενόχλητη, να ξαναβρεί τον παλιό της εαυτό. Αλλά, αφού φεύγουν τα τζιχάντια, ποιός θα συνεχίσει να γλείφει τον πωπό των ηπαπάρα στην περιοχή; Μά, οι Κούρδοι, φυσικά!

  • Συνεπώς, πρέπει να μεσολαβήσει …πρωτόκολο παράδοσης-παραλαβής …κωλογλειψίματος των ηπαπάρα!!!  🙂

Αλλαγή …γλώσσας! Από τα τζιχάντια, στους Κούρδους. Κι όταν διευθετηθεί αυτό, άρα Συρία-Ιράκ (καί Τουρκία) θ’ απασχολούνται σε πόλεμο με τους Κούρδους γι’ άλλα καμιά δεκαριά χρόνια (σύμφωνα με τον σχεδιασμό), τότε καί μόνον τότε οι ηπαπάρα θα επιτεθούν στο Ιράν.

Πάντως, απ’ ό,τι φαίνεται, αυτή η ιστορία ξεκινάει το πολύ εντός ενός τετραμήνου. Προσωπική εκτίμηση, το πιστολίδι ξεκινάει το πολύ μέχρι τον Φεβρουάριο του 2018.

(«- Ρέ Εργοδότη, το Ιράν δεν είναι ακριβώς θερμή τροπική χώρα! Κι ο Φεβρουάριος εκεί δεν είναι άνοιξη! Ξέρεις τί χειμώνα κάνει;»

Μπάαα… ας είναι καλά το Χάαρπ! Όταν μπουκάραν τα αμερικανάκια στο Αφγανιστάν Νοέμβριο μήνα, παρά λίγο να έβαζαν …αντιηλιακό!!! Ούτ’ εκεί έχει ήπιο χειμώνα, ξέρετε. Νοέμβριος στο Αυγατηγανιστάν;! Ξέρετε τί πάει να πεί; Υπό κανονικές συνθήκες, τα αμερικανάκια θα επέστρεφαν οίκαδε με κομμένα πόδια απ’ τα κρυοπαγήματα.)

 

Εδώ, να σημειώσουμε μερικά τινά ακόμη.

Στη σύγκρουση ηπαπάρα-Ιράν, η Ρωσσία στην αρχή θα κάνει την πάπια. (Διότι είναι ανταγωνιστές στις εξαγωγές πετρελαίου.) Βέβαια, η Ρωσσία πολύ θα ήθελε να διαλυθούν καί η Σαουδική Αραβία καί το Κατάρ, πλην όμως αυτά τα κράτη βρίσκονται στην ηπαπαραίϊκη ομπρέλλα προστασίας (σε αντίθεση με το Ιράν). Αργότερα, όμως, καί με την προϋπόθεση ότι το Ιράν θα τα βρεί μπαστούνια, η Ρωσσία θα επέμβει υπέρ αυτού… διότι η τυχόν πτώση του Ιράν σηματοδοτεί άνοιγμα διαδρόμου κατ’ ευθείαν προς τις πετρελαιοπηγές του Καυκάσου, δηλαδή το «μαλακό υπογάστριο» της Ρωσσίας.

Αυτήν ακριβώς τη συγκεκριμένη εκτίμηση φαίνεται πως έκαναν καί στο οξαποδουήλ (καί την ενστερνίστηκε ο Τράμπ), γι’ αυτό λύσσαξαν να επιτεθούν στο Ιράν …οι ηπαπάρα! (Που τό ‘χουν χαϊδεμένο το οξαποδουήλ καί του κάνουν όοοοολα τα χατήρια.) Με το πρόσθετο σκεπτικό ότι, αν προλάβεις με αιφνιδιασμό καί αρπάξεις πράγματα στην αρχή, πριν αντιδράσουν οι υπόλοιποι, τότε …μακάριοι οι κατέχοντες! Δημιουργείς τετελεσμένα, καί ουδέν μονιμώτερον του προσωρινού. Στην αρχή, στις πρώτες φάσεις του πολέμου – διότι, άπαξ καί εμπλακούν οι Ρώσσοι, τελείωσαν οι αμερικανοβραίϊκες φιλοδοξίες. Τζάμπα ο κόπος!

Να υποθέσω  ότι αυτή η βιασύνη προς δημιουργία τετελεσμένων θα συμπεριλάβει χρήση πυρηνικών; καθόλου δεν το θεωρώ απίθανο.

 

Το άκρως σημαντικό της υποθέσεως: Τα απόνερα της επιθέσεως στο Ιράν θα παρασύρουν αγρίως τη βαρκούλα «Η ωραία Ελλάς». Γιατί; Διότι το Ιράν μας δίνει πετρέλαιο με πίστωση. Που σημαίνει ότι -με έναρξη πολέμου εναντίον του Ιράν- τα καύσιμα θα γίνουν είδος πολυτελείας, καί μιά σειρά βασικών προϊόντων θ’ ακριβήνουν αγρίως. Πχ τα τρόφιμα, με το παραμύθι πως δήθεν ακρίβηνε το πετρέλαιο γιά τα τρακτέρ. (Άσχετο αν πρόκειται γιά ήδη μαζεμένες σοδειές, εφ’ όσον ήδη βρίσκονται στα ράφια των καταστημάτων.) Όλη η πιάτσα θα υποκύψει στον μαυραγοριτισμό!

Οπότε… ανοίχτε τρύπες στο ζωνάρι, φουσκώστε το ποδήλατο, καί βρήτε άτομο (όποιου φύλου γουστάρετε – σήμερα υπάρχουν τουλάχιστον πεντέξη φύλα! lol!!!) να κοιμάστε μαζί – γιά ζέστη. (Έ, καί γιά σέξ, δε λέω. Καρα-lol!!!!!) Ά, να μην ξεχάσω: αγοράστε καί ρεζώ γιά φωτισμό, διότι η ΔΕΗ θα πάει στα ύψη. Με το μαγείρεμα δεν ξέρω τί θα κάνετε, αλλά υποθέτω πως όλοι μαζί ομοθυμαδόν θα το γυρίσουμε στην ωμοφαγία. Σούσι, κι άγιος ο …Βούδδας!  🙂

 

β. Στον εσωτερικό τομέα.

Στην Ελλαδάρα μας, είναι εκτυφλωτικώς φανερό πως σφίγγει κι άλλο η θηλειά στον λαιμό μας. Πλέον πλησιάζουμε σε προθανάτια συμπτώματα πνιγμού. Αυτό δεν χρειάζεται ούτε κάν να διατυπωθεί. Το ξέρουμε όλοι. Όμως, θέλω να επισημάνω πως  το πνίξιμο επεκτείνεται καί σ’ αλλους τομείς, πλην των γνωστών.

Μέχρι στιγμής, είχαμε:

  • το εθνικό πνίξιμο (εκχώρηση εν ψυχρώι της εθνικής κυριαρχίας)
  • το φυλετικό πνίξιμο (λαθρέποικοι, σχέδιο Κουντενχόβε-Καλλέργη)
  • το πολιτικό πνίξιμο (ή θα πάρεις την «ευλογία» του κατεστημένου, ή κάτσε στην απέξω)
  • το οικονομικό πνίξιμο (μνημόνια, εν ψυχρώι χάρισμα ορυκτού πλούτου σε ξένους, τραπεζοκρατία, φτωχοποίηση των Ελλήνων, κατάσχεση κατοικιών, αυτοκτονίες)
  • το στρατιωτικό πνίξιμο (με τον εν ψυχρώι αφοπλισμό του στρατού – κι άσε των πολιτών…)
  • το κοινωνικό πνίξιμο (ο καθένας γιά την πάρτη του, αδιαφορία γιά το σύνολο, η ανεργία στα ύψη, κι επίμονος κομματοσκυλισμός, σα σύφιλη, που δυστυχώς δε λέει να ψοφήσει – αν καί πρόκειται γιά εκφυλιστικό φαινόμενο, που ήδη τά ‘φαγε τα ψωμιά του)
  • το «επίσημο» ιδεολογικό πνίξιμο (με τα βρωμο-ΜΜΕ, τον «πολυπολιτισμό», την εν ψυχρώι αλλοίωση της Ιστορίας, κτλ – όπου, όποιος διαφωνεί, είναι «φασίστας», «ρατσιστής», καί λοιπές πορδές)
  • το πνίξιμο (στην κυριολεξία!) μέσωι της χειραγωγήσεως του καιρού (τεχνητές θύελλες, κτλ)
  • καί -τέλος, αλλ’ όχι έσχατο- το θρησκευτικό πνίξιμο. (Τα λαθρομούσλιμζ μας κατσικώθηκαν στο σβέρκο ως νταβατζήδες στο τί θα λατρεύουμε καί πώς θα το λατρεύουμε – πχ  δεν τους αρέσουν οι καμπάνες των εκκλησιών. Εχέσθημεν, βεβαίως, γιά το τί επιθυμούν τα λαθρομούσλιμζ, αλλά υπάρχουν βλάκες καί προδότες που τα σιγοντάρουν.)

Αυτό είναι το ήδη υπάρχον «πακέτο», το οποίο εδώ καί πολύ καιρό έπαψε ν’ αποτελεί είδηση πρωτοσέλιδη.

 

Αλλά πλέον το πνίξιμο επεκτείνεται καί σε πολύ κοντινούς μας τομείς. Δηλαδή, ακόμη κι αν όλα τα παραπάνω γιά τους χ, ψ λόγους δεν σε άγγιζαν (πχ έλεγες επάνω στην τσατίλα σου ότι τα νησιά που στενάζουν απ’ τους λαθρέποικους «καλά να πάθουν», διότι ψηφίσανε -κι όχι μονάχα μία φορά- αυτούς που τους έφεραν), τώρα η ιστορία αυτή έχει φτάσει πολύ, μα πολύ κοντά μας.

Δυό λέξεις αρκούν, γιά να καταδείξουν την κατάντια μας: τροφή καί νερό!

Το μεν νερό σιγά-σιγά «ιδιωτικοποιείται», δηλαδή ξεπουλιέται σε διεθνή λαμόγια (από Μέση Ανατολή μεριά, κάτι εταιρείες ενός κράτους που αρχίζει από «οξαπο-» καί τελειώνει σε «-δουήλ»). Όσον αφορά, δέ, την τροφή, εκτός του ότι ακριβαίνει καί αρχίζει -λόγωι «Ευρώπης»- να υπόκειται αγρίως στον codex alimentarius

(…κι όχι, αυτό δεν είναι «συνομωσιολογία», ώ Διαδικτυακοί εξυπνάκηδες – εδώ πήγαν οι «Ευρωπαίοι» ν’ απαγορέψουν το κοκορέτσι!…)

…τώρα τελευταία ξεπετάχτηκαν διάφοροι παλιάνθρωποι, που θέλουν να γίνουν νταβατζήδες της. Δηλαδή, να μας υπαγορεύουν δικτατορικώς τί θα τρώμε καί τί όχι, καί πώς θα το τρώμε.

Μιλάω γιά τις πρόσφατες επιθέσεις σε κρεοπωλεία (δες πχ εδώ) καί φουρνάρικα.  Όπου, υπό δήθεν πρόσχημα …υψηλών ιδεών, κάποια τσογλάνια πάνε -εμμέσως πλήν σαφώς- να μας επιβάλουν μακροπροθέσμως τους διατροφικούς κανόνες «χαλάλ» των μούσλιμζ. Καί μή σας μένει καμμία αμφιβολία, ότι οι κανόνες αυτοί είναι ακριβές αντίγραφο των κανόνων «κοσέρ» της εβραίϊκης διατροφής.

«- Ρέ Εργοδότη! Οι συγκεκριμένοι μπαχαλάκηδες κόπτονται γιά τα δικαιώματα …των προβάτων! Τί σχέση έχουν τα χαλάλια καί τα κοσέρια;»

Αν προσέξετε πχ την πορεία της Αριστεράς, αυτή ξεκίνησε από την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων καί σήμερα κατέληξε στην υπεράσπιση των «δικαιωμάτων» …των πισωγλέντηδων! Έ, λοιπόν, η ιδεολογική λοξοδρόμηση αυτού του είδους είναι αρκετά εύκολη. (Κυρίως με τη μέθοδο «είπα-ξείπα», αλλά καί με τις εκάστοτε ιδεολογικές «μόδες» – διότι κάθε γενιά ανθρώπων παράγει νέο κύκλο κορόϊδων.) Επομένως, η απόσταση από τα «δικαιώματα» των κατσικιών μέχρι το «δικαίωμα» των λαθρομούσλιμζ να μην τρώνε γουρούνια (καί να μας φορέσουν κι εμάς την απαγόρευση καπέλλο), είναι μικρή! Ωραία λόγια καί υποστηρικτικές «ιδεολογικές» μαλακίες, πάντα βρίσκονται.

 

Παρένθεση εδώ. Απαραίτητη.

Όπως  έχω  ξαναπεί πλειστάκις, ο χριστιανισμός ήταν μία θρησκεία σχεδιασμένη από τα αρχαία ιερατεία μας. (Γιά να πάρει -στην Εποχή των Ιχθύων- τη θέση της φθίνουσας αρχαίας.) Πλήν όμως, θες επειδή ως φυλή μιλάμε πολύ, θες επειδή μιλούσαμε πολύ γιά να προετοιμάσουμε το έδαφος, θες επειδή στην Ελληνιστική Εποχή τα πάντα γινόντουσαν φανερά κι όλοι μιλούσαν προς όλους, το σχέδιο διέρρευσε. Τό ‘μαθαν, λοιπόν, καί οι τζιούζ, καί προετοίμασαν την αντίδρασή τους.

Ποιά ήταν αυτή; το να πιάσουν τους ηγέτες της εποχής εκείνης (παλιά μου τέχνη κόσκινο… απ’ την εποχή της Εσθήρ καί του Δαρείου ακόμη) καί να τους φέρουν με τα νερά τους. Όχι την πλέμπα, τους ηγέτες. Διότι εκεί βρίσκεται η δύναμη. (Έτσι, βλέπεις πχ τον Σαούλ-Παύλο να μπαινοβγαίνει στο παλάτι της Ρώμης άνετος κι ωραίος, λες κι ήταν σπίτι του.) Ως  αποτέλεσμα, μετά από κάποιους αιώνες  (διότι τα σχέδια αυτά δεν υλοποιούνται σε μιά μέρα) η αρχική ιδέα των Ελλήνων -περί νέας μορφής της θρησκείας  μας- διεστράφη σε μιά άκρως εβραΐζουσα σαχλαμάρα. Χρειάστηκαν οι Τρείς Ιεράρχες, κυρίως η τρομερή προσωπικότητα του Βασιλείου του Μεγάλου, γιά να έρθει κάπως στα -Ελληνικά- ίσα του το πράμα.

Όταν, λοιπόν, οι τζιούζ είδαν πως δεν έπιασε απόλυτα το κόλπο τους, κι ότι το πρώϊμο Βυζάντιο το ξαναγύριζε στα παλιά Ελληνικά ήθη κι έθιμα (αν καί υπό χριστιανικό μανδύα), άρχισαν το σαμποτάζ. (Πάντα με «υπαγόρευση» του πρακτέου στον κάθε τυχάρπαστο ηγέτη ή υποψήφιο ηγέτη της αυτοκρατορίας.) Νά κάτι αιρέσεις, νά κάτι εικονομαχίες, νά κάτι Ιουστινιανοί…  με αποκορύφωμα την κατασκευή του ισλάμ. Το ισλάμ είναι μιά θρησκεία-μαϊμού (όχι αυθεντική – συγκαλυμμένος ιουδαϊσμός είναι), με μοναδικό σκοπό να πλαγιοκοπήσει το χριστιανικό Βυζάντιο, καί τίποτ’ άλλο. Πράγματι, το ισλάμ κατάφερε κι έφαγε όλη την Βόρεια Αφρική, έσβησε κάθε τί το Ελληνικό, καί παρά λίγο να χλαπακιάσει ολόκληρη την δυτική Ευρώπη επί Καρόλου Μαρτέλου.

Ηττήθηκε καί σταμάτησε …τότε. Διότι σήμερα ξανάβγαλε (τήι υποδείξει των εμπνευστών του βεβαίως-βεβαίως) απ’ το μπαούλο την πρωταρχική του ορμή, καί απειλεί θεούς καί δαίμονες. Το κακό είναι πως το ισλάμ (ακριβώς όπως ο ιουδαϊσμός) δεν είναι μονάχα μιά θρησκεία, που την πιστεύεις κι άειντε, τελειώνεις καί ξεμπερδεύεις. Είναι ολόκληρο πακέτο κανόνων, που επεκτείνονται σε ζαλιστικές λεπτομέρειες, όπως η ενδυμασία καί η τροφή. (Καί -ας  μην ξεχνάμε- η περιτομή. Την οποία, ώ καρακορόϊδα μούσλιμζ, το Κοράνιο δεν την αναφέρει που-θε-νά!!!) Γι’ αυτό, λοιπόν, οι εμπνευστές του οι τζιούζ χρησιμοποιούν ολόκληρο «ιδεολογικό» οπλοστάσιο καί νοητικούς ακροβατισμούς γιά να μας πρήξουν – όπως πχ τα …δικαιώματα των προβάτων. Με το -γενικό κι αόριστο- πρόσχημα του «ανθρωπισμού» γιά τα λαθρομούσλιμζ.

(Να μην ξεχάσω… Ψιλοάσχετο, αλλά τί απέγιναν τα αρχαία ιερατεία μας με τα μυστικά «των ιερών αδύτων» τους; Τί να έγιναν πχ εκείνοι οι ιερείς των Δελφών με τα ιερά όπλα; Έ;

Υπάρχουν! Εξακολουθούν να υπάρχουν. Κάπου… κάπως…

Ό,τι κι αν συνεπάγεται αυτό.)

 

Πόλεμος στις διατροφικές μας συνήθειες, λοιπόν. Καί σα να μην έφτανε αυτός, έχουμε καί πόλεμο στο τί φοράμε!!!

Γέμισαν οι δρόμοι της Αθήνας από πρακτοράκια, που επιτίθενται αγεληδόν στον κόσμο, αν δεν τους αρέσει το ντύσιμο ή το κούρεμα του καθενός, ή αν απλά δεν τους αρέσει η φάτσα κάποιου, ή αν -ακόμη απλούστερα- νομίσουν πως είναι «φασίστας». (Μεγαλοφυή, αυτά τα κωλόπαιδα! Έχουν εφεύρει το …φασιστόμετρο!!! Δεν κοιτάζουν τα μούτρα τους σε κανέναν καθρέφτη, λέω ‘γώ; Εκεί μέσα -στον καθρέφτη- κρύβονται πάρα πολλοί φασίστες, αν θέλουν ν’ ασχοληθούν.)

Το χειρότερο όλων, είναι πως οι Έλληνες έχουν σταματήσει να σκέφτονται λογικά. Κανείς δε σκέφτεται πως αυτά τα άτομα, που τριγυρνάνε όλη μέρα στους δρόμους δίκην περιπόλων, από κάπου πρέπει να βγάζουν τα προς το ζήν – διότι τόσο κοπροσκύλιασμα όλη μέρα δεν δικαιολογείται (καί δεν παράγει …μισθό). Κι ο μόνος τρόπος να βγάζουν λεφτά, είναι ν’ αμείβονται από «υπερεσίες». Καθαρά πρακτόρια, παναπεί. Αντίθετα, όλοι τα πρακτόρια τα έχουν στα ώπα-ώπα. Τα χαϊδεύουν με χαρακτηρισμούς όπως: «νεολαίοι», «αναρχικοί», «παιδιά»,… καί λοιπά πέη μπλού. Ένας, μωρέ, να σκεφτεί καθαρά περί τίνος πρόκειται! Ένας!!!

 

γ. Κι εμείς τί κάνουμε;

Λαμβάνουμε τα μέτρα μας.

Εκτός από τις προμήθειες τροφής, που ήδη πρέπει να έχουμε κάνει από καιρό, δεν κυκλοφορούμε έξω χωρίς σοβαρό λόγο. Ειδικά σε Αθήνα-Θεσσαλονίκη καί ειδικά σε κάτι μπαχαλογιορτές, όπως Δεκαεφτά Νοέμβρη ή του …αγίου Αλέξη στις 6 Δεκεμβρίου. Επίσης, έχουμε ήδη σκεφτεί τους τρόπους επικοινωνίας καί μετάβασης από το ένα μέρος στο άλλο, αν κοπεί η πρόσβαση στους ήδη γνωστούς. Τέλος, …προπονούμαστε σε διαβίωση χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα. Πχ θερμαινόμαστε με γλάστρες καί ρεζώ.

Τέλος-τέλος, προπονούμαστε γιά αιματηρές συγκρούσεις στους δρόμους. Γιά να χτυπάμε, να νικάμε, να επιβιώνουμε.

Ακόμη κάτι που οφείλουμε να κάνουμε, είναι η αποδόμηση των όποιων ιδεολογικών επιθέσεων εις βάρος μας. Πχ τώρα τελευταία πολλοί ανησύχησαν με μιά καινούργια ιντερνετική πορδή, ένα πράγμα που εμφανίζεται σαν «ισλαμικό σοσιαλιστικό κόμμα», καλεί υπό τα όπλα όλα τα λαθρομούσλιμζ, καί αποκαλεί τους Έλληνες «χριστιανοφασίστες». Εκτός του ότι προσωπικά δεν ανησύχησα (διότι εμένα δεν μου επιτέθηκε ποτέ οθόνη υπολογιστή, ό,τι κι αν γράφει), σας λέω πως αυτά τα ισλαμικά καί τα ρέστα συνιστούν καθαρά πρακτορίστικη δουλειά. Διότι ο συντάκτης αυτών των εμεσμάτων κάνει πως αγνοεί την περίφημη φωτογραφία με το πανώ: «Νόου ντημόκρασυ, γουή γουώντ τζάστ ισλάμ!» (πχ εδώ). Καμμία δημοκρατική πολιτική ιδεολογία δυτικού τύπου δεν συμβαδίζει με το ισλάμ. Καί όποτε διάφορα Αραβικά κράτη υιοθέτησαν σοσιαλιστικές ιδέες (πχ οι «Μπααθιστές»), αυτά τα κράτη ήσαν εκκοσμικευμένα καί όχι θεοκρατικά. Πρόκειται γι’ αυτά ακριβώς τα κράτη (όπως η Συρία), που πήγε να διαλύσει η Κλιντονίδα καί το σινάφι της με τις «Αραβικές ανοίξεις».

Παρόμοιες ανησυχίες εμπνέει σε αρκετούς συν-Έλληνες η υποψία ότι μιά μέρα θα δημιουργήσουν κόμμα καί τα Άλμπανς, θα μπουν στη Βουλή, θα νομοθετήσουν, κτλ. Εντάξει, πρώτον απαιτείται αλλαγή του υπάρχοντος Συντάγματος, διότι αλλοδαπός δεν μπορεί να δημιουργήσει κόμμα. Αλλά, πάλι, πολύ σύντομα όλος ο κόσμος θα γίνει μπάχαλο κι ερείπεια. Γιά ποιά κόμματα καί ποιές ειρηνικές μεθόδους κατάληψης της εξουσίας στη χώρα μας μιλάμε; Τρίχες κατσαρές! Ακόμη καί τα μεμέτια, που έχουν Ελληνική ιθαγένεια από γέννηση εδώ, δεν κατάφεραν τίποτε τόσα χρόνια.

Τίποτε… Καμμία σημασία καί καμμία ανησυχία. Απλά, «κάποιοι» προσπαθούν να ενσπείρουν τον φόβο στους Έλληνες. Αλλά, δυστυχώς, το κεφάλι μας (το πάνω) δεν το πολυχρησιμοποιούμε. Τί πάθαμε, μωρέ, ως λαός, καί ξεμάθαμε να σκεφτόμαστε; μου λέτε; (Σημειωτέον, η «επίσημη» εγχώρια διανόηση -Ακαδημία, μουσουργοί, ποιητές, συγγραφείς…- όλ’ αυτά τα χρόνια απουσιάζει παντελώς κι εκκωφαντικώς από την κριτική του σκάρτου πολιτικού καί κοινωνικού γίγνεσθαι.)

 

Γιά να κλείσουμε, έχετε υπ’ όψη σας ότι τα γνωστά «κέντρα αποφάσεων» (ΝΑΤΟ, κτλ) θεωρούν πως η σύγκρουση ηπαπάρα/οξαποδουήλ/Σαουδικής Αραβίας με το Ιράν θα είναι ελεγχόμενη. Καί πως θα κάνουν τη δουλειά τους όπως επιθυμούν, χωρίς να εμπλακούν σε περιπέτειες. Έ, λοιπόν, ειλικρινά σας λέω πως ο συγκεκριμένος πόλεμος θα γίνει ανεξέλεγκτος!!! Καί τότε να δείς γέλιο!… Δεν θα τους σώσουν τους δυτικούς λεβέντες ούτε καμιά πενηνταριά ΜΑΤΣ μαζεμένοι!  🙂

Οπότε, κρατήστε καλά στη σκέψη σας αυτό το ενδεχόμενο. Αμέσως μετά, έρχεται η δική μας ώρα να δώσουμε τη μάχη μας.

 

Ποιός μπαίνει αρχηγός; – αντινόηση

28 Σχόλια

πάζω -κατά κάποιον τρόπο- την «εκεχειρία δημοσιεύσεων», που τηρούσα μέχρι να τελειώσει η νέα τριλογία του Παλαιού, αλλά δεν πάει άλλο. Σήμερα, μάλιστα, εγκαινιάζω νέα θεματική κατηγορία, την «αντινόηση».

Τά ‘πε πρώτος ο Μάρκο ντεΣάντ, ότι πρέπει να χτυπάμε κι εμείς – ν’ απαντάμε καίρια στον ιδεολογικό πόλεμο του εχθρού, κατεβάζοντάς του τα βρακιά κι εξευτελίζοντάς τον. Το παρόν ιστολόγιο μέχρι στιγμής δεν ασχολήθηκε, επειδή η θεματολογία του δεν άπτεται τόσο πολύ του ψυχολογικού πολέμου. Αλλά κάποιες προκλήσεις δεν πρέπει να μένουν αναπάντητες.

 

Η σημερινή ιστορία μας έχει ως εξής, απάνω-κάτω:

Κάποιος, κάποτε, πήγε στον άγιο Παΐσιο, καί του παραπονέθηκε ότι ο μητροπολίτης στην πόλη του είναι λαμόγιο ολκής. Βάζει χέρι στο παγκάρι, στα άγια λείψανα, σε ζωντανά κορμιά (καί καθόλου λείψανα – ξέρω ‘γώ στις ευσεβείς γυναίκες, να ‘ούμ’),… καί δε συμμαζεύεται. Μακρυχέρης κι ασυμμάζευτος ο δέσποτας!  🙂

«- Ρέ Εργοδότη, δεν τα ξέρεις καλά! Δεν ήταν ο Παΐσιος ο αποδέκτης των παραπόνων!»

‘Ντάξ’, δεν θα τα χαλάσουμε στον άγιο, τώρα. (Αυτός ο έρμος ο Παΐσιος φέρεται ειπών περισσότερα απ’ την Ιλιάδα καί την Οδύσσεια μαζί! Lol!!!) Τέλος πάντων, είναι μία απ’ αυτές τις ιστορίες που διακινούνται στα ιντερνέτια… του στύλ: «ο κουμπάρος του κουνιάδου μου πήγε σ’ ένα μοναστήρι, καί ο Τάδε, πνευματικοπαίδι του Τάδε, του είπε ότι είχε ακούσει τον Δείνα να λέει ότι…» Το τελικό νόημα είναι πως ο άγιος, ακούγοντας αυτά τα παράπονα, είπε ότι θα προσευχηθεί γι’ αυτούς, κι έκανε να φύγει. Αλλά την τελευταία στιγμή κοντοστάθηκε, καί γύρισε καί είπε: «- Τέτοιοι πού ‘σαστε, αυτός σας άξιζε!»

Κι εδώ ακριβώς τα πήρα στο κρανίο πολύ άσχημα.

 

Έχω ξαναγράψει παραίνεση προς τα ορθόδοξα θρησκευτικά ιστολόγια, να προσέχουν πολύ καλά τί γράφουν, καί να ΜΗΝ κυκλοφορούν αμάσητα τα (μεταμφιεσμένα σε ρήσεις/προφητείες αγίων μας) δηλητήρια της «υπερε»-Σίας. Αλλά μάλλον ο σκοπός τους είναι να γεμίζουν ιστοσελίδες, οπότε από ενδελεχή προσοχή στα θέματά τους δείχνουν μηδέν εις το …πηλίκιον.

Η δήθεν ρήση του αγίου, ότι τάχαμου μόνο στα καλά παιδιά έρχονται οι καλοί ηγέτες, είναι -ανεπιτυχής- μεταμφίεση του παμπάλαιου τσιτάτου ότι: «Κάθε λαός έχει την κυβέρνηση που του αξίζει!». Αγγλοσαξωνικό άκρως φασιστικό ρητό, το οποίο πρώτος εκτόξευσε ή ο Άλλεν Ντάλλες, ή κάποιο άλλο παρεμφερές κάθαρμα. (Δεν θυμάμαι, αλλά ‘ντάξ’ – δεν θα τα χαλάσουμε στο κάθαρμα, τώρα.)

Συνεπώς, αν κρατήσουμε την ίδια λογική, κι εφ’ όσον οι άνθρωποι είμαστε αμαρτωλοί, ο Χριστός δεν θα κατέβαινε ποτέ στη Γή.

«- Ρέ Εργοδότη, ο Χριστός είναι Θεός καί -επομένως- κάνει ό,τι γουστάρει!»

Ναί, αλλά…

…Έχω καί τρανταχτό παράδειγμα ανθρώπου άριστου ηγέτη σε εντελώς «ακατάλληλο» λαό. Ώστε το κάθε πονηρό πρακτοράκι να βγάλει το σκασμό.

Δώστε βάση!

 

Είμαστε στους Βαλκανικούς Πολέμους. Στον δεύτερο, με τους Βουλγάρους. Λίγο πριν, τοποθετείται διοικητής τάγματος ευζώνων ο Νικόλαος Πλαστήρας. Ναί, ο γνωστός στρατηγός – τότε ταγματάρχης. Το θέμα, όμως, είναι ότι ο μεν Πλαστήρας ήταν δεδηλωμένος καί ακραιφνής Βενιζελικός, ενώ οι εύζωνοι (κυρίως χωριάτες από Πελοπόννησο καί Στερεά Ελλάδα) δεδηλωμένοι καί ακραιφνείς βασιλικοί!!!

Με το που είδαν οι εύζωνοι ποιός έγινε διοικητής τους, κρέμασαν νάααα! κάτι μούτρα… κι έλεγαν μεταξύ τους όλο θυμό: «- Τουν κιαρατά!!! Τ’ φυλάου μιά σφιαίρα, να του τ’ φυτιέψου στου κιφάλ’!»

Τέλος πάντων, τα πράγματα κουτσοκυλούσαν μέσα στην αμοιβαία …ασυμφωνία χαρακτήρων, ώσπου το τάγμα του Πλαστήρα ενεπλάκη στις μάχες. Κάποια στιγμή -νομίζω ήταν στη μάχη του Σκρά-, οι εύζωνοι καθηλώθηκαν άγρια από ένα Βουλγαρικό πολυβολείο (ευρισκόμενο μέσα σε χτιστό οχύρωμα, σε τσιμεντένιο καί θωρακισμένο οικίσκο). Σε σημείο, δηλαδή, που αν ήθελες τζάμπα κούρεμα, να σηκώσεις το κεφάλι σου δυό πόντους – καί τα υπόλοιπα τα ανελάμβανε το πολυβόλο των Βουλγάρων. Εντελώς σκατοκατάσταση γιά τους δικούς μας πολεμιστές, εν άλλαις λέξεσιν.

Τα βλέπει ο Πλαστήρας αυτά, παίρνει μιά χειροβομβίδα στο ένα χέρι, το πιστόλι του στο άλλο, γυρίζει στους ευζώνους του, τους λέει: «- Καλύψτε με όπως μπορείτε!» (με πυρά καλύψεως, δηλαδή), καί ξεκινάει έρπειν. (Εξήγηση προς τις κυρίες: μπουσούλημα με πόδια καί αγκώνες είν’ αυτό. Αρκετά επώδυνο!) Διανύει έρποντας ένα μεγάλο ημικύκλιο, καί τελικά βρίσκεται κάτω απ’ τη θυρίδα βολής του πολυβολείου. Απασφαλίζει την χειροβομβίδα, αφήνει να περάσουν καναδυό δευτερόλεπτα, καί την αμολάει μέσα. Μπούμμμμ!!!…

Ο Πλαστήρας περιμένει να περάσουν κάποια δευτερόλεπτα ακόμη, διαπιστώνει πως το πολυβόλο σίγησε, δεν αντιλαμβάνεται άλλη κίνηση από μέσα, οπότε σηκώνεται καί πυροβολάει την κλειδαριά της πόρτας. Τη διαλύει, σπρώχνει την πόρτα με τον ώμο, μπαίνει στον οικίσκο με το πιστόλι προτεταμένο, αλλά δεν χρειάστηκε ν’ ανησυχήσει περισσότερο. Οι χειριστές του πολυβόλου ήσαν ήδη νεκροί.

Βγαίνει ξανά έξω, σκουπίζει τα μούτρα του απ’ τη σκόνη καί τη μπαρούτη, καί σηκώνει το χέρι του κάνοντας νόημα στους ευζώνους «- Πεδίο καθαρό, ελάτε!». Τότε, σύσσωμο εκείνο το σεϊτάν ασκέρ (που έλεγαν κι οι Τουρκαλάδες) βγαίνει απ’ το χαράκωμα με άγριους αλαλαγμούς, ορμάει στο πολυβολείο με γκράδες, ξιφολόγχες, ντουλαμάδες, φέσια, φούντες, μπήγει τη σημαία μας,…

…καί πνίγει τον Πλαστήρα στις αγκαλιές!!!

Περιττό να προσθέσω ότι από εκείνη τη στιγμή καί μετά οι εύζωνοι πίναν νερό στο όνομα του Πλαστήρα! Οι «σφαίρις γιά του κιφάλι τ’» μετεβλήθησαν πάραυτα σε καπνό, που τον διέλυσε ο αγέρας.

 

Δεν τελειώσαμε, όμως, εδώ… Η ιστορία μας έχει καί συνέχεια.

Κάποια στιγμή, έρχεται διαταγή γιά προαγωγή του Πλαστήρα – με ταυτόχρονη μετακίνησή του στη διοίκηση άλλης μονάδας. Έ, ρέ, καί το μαθαίνουν αυτό οι εύζωνοι!… Ποιός είδε το σεϊτάν ασκέρ, καί δε φοβήθηκε!!!

Κατεβαίνουν στην Αθήνα, πάνε στο Υπουργείο Στρατιωτικών (το ΥΠΕΘΑ σήμερα), μπουκάρουν μέσα, πάνε στις αρμόδιες υπηρεσίες, άρχισαν να βαράνε τα χέρια στα γραφεία, καί απείλησαν να κάνουν το Υπουργείο …θερινό, αν δεν άφηνε τον Πλαστήρα μαζί τους!!! Συμπεριφορά, η οποία -όπως καταλαβαίνετε- σήκωνε στρατοδικείο καί ολόκληρο πακέτο ποινές, αλλά το Υπουργείο υποχώρησε. Βρέθηκε μεσοβέζικη λύση: ο Πλαστήρας ν’ αναλάβει μέν διοίκηση συντάγματος, αλλά στο σύνταγμα, μέλος του οποίου ήταν το πρώην τάγμα του.

Καί μόνο μ’ αυτόν τον τρόπο (δηλ. την τροποποίηση της διαταγής) ησύχασαν οι εύζωνοι καί γύρισαν πίσω.

 

Βλέπετε, λοιπόν, ότι ο αρχηγός είναι αυτός που είναι, χωρίς να εξαρτάται από το ποιόν των αρχομένων. Στο εξής, μην ξαναδώ πουθενά καμιά τέτοια ναζιστική παπαριά «συλλογικής ευθύνης», θα τον πάρω καί θα τον σηκώσω τον απρόσεκτο ( ; ) ιστολόγο! Θα τον δώσω στεγνά γιά δημόσιο φτύσιμο τον …διακινητή!

Έτσι, λοιπόν… Επανερχόμενοι στα της θρησκείας, αν -λέμε- γίνει αρχιεπίσκοπος πάσης Ελλάδος ο Κλεομένης, θα δείς μέχρι καί τον Παλαιό …επίτροπο σε εκκλησία, να βγάζει δίσκο καί να μαζεύει φραγκοδίφραγκα! Lol!!!

Κι όσο γιά αισυμνήτη της χώρας μας… δε σας μαρτυράω, που να σκάσετε!  🙂

Αλλά, όταν έρθει αυτός που πρέπει, μέχρι καί τα κομματόσκυλα θα φορέσουν φουστανέλλα!

 

Ο Έλλην πότε καί πώς έσκασε μύτη;

94 Σχόλια

ε την ευκαιρία που με ξανάπιασε η συγγραφική έμπνευσις, ιδού ένα σοβαρώτατο ερώτημα – ίσως στην σοβαρώτερη ανάρτησή μου, από καταβολής ιστολογίου:

Πότε καί πώς πρωτοφάνηκε στον πλανήτη μας ο Έλλην;

Μήν ψάχνετε να ορίσετε επακριβώς τί είναι ο Έλλην. Είναι αυτό που καταλαβαίνετε ενστικτωδώς. Μήν κολλάτε σε χαζές λεπτομέρειες, αν πρόκειται γιά τους Δαναούς, Αργείους, Σελλούς, Ετεοκρήτες, Δωριείς, βλάχους, νησιώτες, Ηπειρώτες, Σμυρνιούς, Καππαδόκες, Σικελούς, Θράκες,… μπλά-μπλά-μπλά. Ή αν με την τάδε ονομασία εννοούμε το δείνα, κτλ κτλ. Ο Έλλην είναι απλά ο Έλλην.

 

Λοιπόν; Πότε καί πώς εμφανίστηκε στη Γή μας ο Έλλην; Περιμένω τις απαντήσεις σας. (Θα καταθέσω τελευταίος τη δική μου, γιά να μην σας καπελλώσω.) Κι ελπίζω να βγάλουμε κάποιο χρήσιμο συμπέρασμα.

«- Ρέ Εργοδότη, πώς σου κατέβηκε τώρα ξαφνικά στη γκλάβα αυτό το …ηρωϊκό;»

Άλλα πράγματα μου κατέβηκαν στο άθλιο κρανίο μου. (Εκτός από πιτυρίδα. Lol!!!) Μου μηνάει το …δίκτυο των …κομπιούτερς πως επανενεργοποιείται!

«- Καί τί σχέση έχουν αυτά τα γκουμπιούτερζ με τον …Έλλην; (Που λένε κι οι …Έλλην του Διαδικτύου.)»

Έ, πώς;! Έ, πώς;! Πώς δεν έχουν;! Αμεσώτατη!!!

 

Έ, ρέ, γλέντια πού ‘ρχονται!… Μην το πήτε ούτε του παπά!  🙂

 

Older Entries