Αρχική

Αποθ(ηκ)ε(υ)τήρια Ελληνικών Γνώσεων

26 Σχόλια

«…- Ρε Εργολάβε, μιλάμε για διαφόρων ειδών (τουλάχιστον τριών) αποθετήρια.

1. Ένα, πρός χρήση σε κάποια καταστροφή,

…άρα και ευκόλως προσβάσιμο· αλλά απολύτως ασφαλές,

ώστε να χρησιμοποιηθεί πρός επιβίωση και ανασύσταση.

2. Ένα δεύτερο, μέσης και γενικής χρήσεως,

…όπως είναι οι δικές μας σημερινές βιβλιοθήκες.

Και τα ΔΥΟ αυτά γνωστά τοις πάσι.

3. Και ένα τρίτο, φύλαξης ανωτέρων και ειδικών γνώσεων

…εν πολλοίς απόρρητο.»

(Παλαιός)

 

ρχίζω να μπαίνω στο πνεύμα, του κατά πόσον ήταν όντως αστείες οι «πλάκες», που κάνανε μεταξύ τους διάφοροι φιλόσοφοι, μαθηματικοί, καί λοιποί, θέτοντας ο ένας στον άλλον (καί δή ενώπιον των μαθητών τους, γιά μεγαλύτερο τζέρτζελο!) δύσκολα προβλήματα προς επίλυσιν!

Διότι εδώ, ο Παλαιός εμμέσως πλήν σαφώς μου έθεσε ένα τέτοιο:

Ποιά τα είδη των αποθετηρίων Ελληνικών Γνώσεων;

Οπότε, οφείλω να σηκώσω το γάντι καί ν’ απαντήσω!  🙂

 

Η όλη συζήτηση ξεκινάει από προηγηθέντα (κι απαντηθέντα) ερωτήματα, ήτοι: εάν οι (πανα)αρχαίοι ημών πρόγονοι ήξεραν τί εποχές σκοταδισμού καί βαρβαρισμού έρχονται, καί αν έκαναν τίποτε, γιά να γλυτώσει η Φυλή – παναπεί, αν μας άφησαν τίποτε «δωράκια», γιά να επιβιώσουμε.

Η απάντηση σ’ αμφότερα είναι θετική· επομένως, τα «δωράκια», κυρίως έχοντα μορφή γνώσεων, κάπου πρέπει να βρίσκονται. Πού, όμως; Καί πώς θα τ’ ανακτήσουμε; (Το πώς θα τα βάλουμε σε λειτουργία -αφού τα βρούμε-, είναι …έτερος πίλος.)

Τα αρχαία «δωράκια», βεβαίως, μπορεί να είναι καί τίποτε υπερεργαλεία καί υπερόπλα· όμως στο παρόν άρθρο θα εξετάσουμε μονάχα τις κληροδοτημένες γνώσεις των αρχαίων ημών…

…καί, βεβαίως, καί τα πιθανά μέσα, στα οποία αυτές αποθηκεύτηκαν. Μή νομίζετε ότι περιττολογούμε· διότι καί σήμερα υφίσταται το πρόβλημα της αποθηκεύσεως των γνώσεων. Νά, ας πούμε, το μέν cd είναι όντως πολύ περιεκτικό συγκριτικά με το βιβλίο, αλλά χρειάζεται ειδικό μηχάνημα γιά να διαβαστεί. (Καί ηλεκτρικό ρεύμα.) Άσε που είναι εξ ίσου ευπαθές με το χαρτί! Άρα, μπορεί να κάναμε τρομερά τεχνολογικά βήματα με τους υπολογιστές, αλλά στην αποθήκευση γνώσεων παραμένουμε ακόμη στα 900 μΧ (όταν κι εφευρέθηκε το χαρτί – ταυτόχρονα στην Κίνα καί την Ευρώπη).

 

Ειρήσθω ότι διαφωνώ μεν με την κατάταξη του Παλαιού, διότι οι γνώσεις (γιά τις οποίες μιλάμε) μπορεί ταυτοχρόνως ν’ ανήκουν σε δύο, ή καί στις τρείς κατηγορίες. Ωστόσο, γιά μεθοδολογικούς λόγους, ας μείνουμε σ’ αυτήν. Εκθέτω, λοιπόν, τη γνωμάρα μου επάνω σ’ αυτές ακριβώς τις γραμμές.

Φυσικά, επειδή πρόκειται γι’ ανοιχτό ερευνητικό θέμα, κάθε συνεισφορά είναι καλόδεχτη. Μακριά από ‘μάς η επιθυμία ν’ αποκτήσουμε το παπικό αξίωμα! Lol!!!

 

α1. Αποθετήρια πρώτου είδους

Τα αμέσου χρήσεως (καί αποτελέσματος) μετά από μεγάλη καταστροφή… μάλιστα. Λοιπόν, αυτά είναι δύο ειδών: τα σύμβολα καί οι μύθοι. Τα μεν σύμβολα (καί δή, όσο πιό απλά γίνεται) ξεκινάνε νοητικές διεργασίες «προς τα άνω», οι δέ μύθοι μεταφέρουν από γενιά σε γενιά γνώση με εύληπτο, ευχάριστο, κι ευκολομνημόνευτο τρόπο.

Το πρόβλημα με τις καταστροφές δεν είναι (τόσο) οι θάνατοι, διότι πάντα κάποιοι επιζούν· το πρόβλημα είναι πως (μετά την καταστροφή) δεν επιζούν πάντα οι κατάλληλοι άνθρωποιδηλαδή, οι μέχρι τότε φορείς των γνώσεων (επιστήμονες, ενδεχομένως καί ιερείς τύπου αρχαίας κλασικής Ελλάδας). Χαρακτηριστικό παράδειγμα, είναι αυτό που λέει η Γραμματέψ μας γιά τον Κατακλυσμό: εφ’ όσον η στάθμη του νερού έφτασε ψηλά κι έπνιξε τους πάντες (τους πεδινούς), επέζησαν μονάχα οι τσομπαναραίοι στα κορφοβούνια. Τί «επιστήμη» νά ‘χαν αυτοί στο κεφάλι τους, τώρα; (Θα μου πείς, καί η τυροκομία επιστήμη είναι – αλλά δεν εννοούμε αυτό! Lol!!!)

Όθεν, τα πάντα (της επιστήμης) αναγκαστικά ξαναξεκίνησαν απ’ το μηδέν.

Τούτου δοθέντος, καταλαβαίνουμε ότι η βασική γνώση γιά την επανέναρξη του τεχνολογικού πολιτισμού πρέπει:

(α) να (σκοπείται όπως) απευθύνεται ακόμη καί σε στουρναροκέφαλους, καί

(β) να δίδεται σε «χάπια» – παναπεί, όσο συνεπτυγμένη κι (ευχαρίστως) εύληπτη γίνεται.

Άρα, σύμβολα καί μύθοι!

 

Ο γράφων έχει από καιρό διαπιστώσει ότι αυτόν ακριβώς τον ρόλο έπαιξαν αμέσως μετά τον Κατακλυσμό (καί μέχρι την εποχή μας) δύο πανίσχυρα σύμβολα: η σβάστικα καί η πεντάλφα.

 

 

Μακριά από τις κραυγές του κάθε άσχετου καί ημιμαθούς παπάρα (θρησκόληπτου ή σατανιστή, ναζιστή ή αντιναζιστή, κτλ κτλ κτλ), η μεν πεντάλφα (λόγωι μαθηματικών ιδιοτήτων) είναι η αφετηρία να ξαναξεκινήσουν -μετά από καταστροφή- τα Μαθηματικά, η δέ σβάστικα (που δείχνει καθαρά ότι κάτι γυρίζει γύρω-γύρω) αποτελεί την αφετηρία επανεκκινήσεως της Φυσικής.

Οι μύθοι, πάλι, όπως είπαμε, είναι αρκετά εύκολο ν’ απομνημονευθούν καί να διαδοθούν στις επόμενες γενιές – ειδικά όσοι πέρασαν στους αστερισμούς, δηλαδή στο ουράνιο «βιβλίο», το οποίο δεν κινδυνεύει από καταστροφές.

 

 

Με την ευκαιρία, η σβάστικα που «δείχνει» προς τα αριστερά (προς τα δυτικά σ’ έναν χάρτη), απεικονίζει καί την πορεία των πλανητών του Ηλιακού μας Συστήματος  γύρω-γύρω στην εκλειπτική…

όπως θα την έβλεπε ο Θεός «από πάνω». Από ψηλά. Πολύ ψηλά. Όπως, δηλαδή, βλέπουμε μιά χώρα στον χάρτη. Όπως στην εικόνα παρακάτω.

 

Συνεπώς, συμβολίζει καί την φυσική πορεία του Σύμπαντος, καί συνεκδοχικώς συμβολίζει την Σοφία (του να πορεύεσαι σε αρμονία με το Σύμπαν)· λόγωι αυτών των νοημάτων, είναι το σύμβολο του δευτέρου βαθμού των αρχαίων Ελληνικών Μυστηρίων (δηλ. του επόπτη).

Άντε, να πω (με την ευκαιρία) καί τί συμβολίζει η δεξιόστροφη σβάστικα, η γνωστή από το Γ’ Ράϊχ: αυτή (μεταξύ των άλλων) συμβολίζει την πορεία αντίθετα με το Σύμπαν, άρα τη Δύναμη. Κι επειδή συμβολίζει τη Δύναμη, συνήθως απεικονίζεται «σούζα τ’ αλογάκι»! Όχι ακουμπισμένη στον βραχίονά της. (Αποτελεί το σύμβολο του τρίτου βαθμού των αρχαίων Ελληνικών Μυστηρίων, του ιερέα.)

 

 

(Καί ναί, ο Χίτλερ αναφερόταν σε «μαύρη δύναμη»!)

Κάποια φορά θα σας μιλήσω καί γι’ αυτά, θα σας δείξω πού αλλού τα συναντάμε καί με ποιά μορφή… καί θα πάθετε μιά ψιλο-πλακίτσα! Βλέπετε, η θρησκευτική πλευρά της (γνωστής) αρχαίας Ελλάδας δεν μαθαίνεται διαβάζοντας Επίκουρο.

 

Αυτά είναι τα αποθετήρια του α’ είδους, τα «βαλιτσάκια αμέσου αναχωρήσεως», τα …νεσσεσσαίρ των γνώσεων, όπως τα βλέπω: σύμβολα, μύθοι, ουρανός.

Φυσικά, ενυπάρχει μεγάλη πιθανότητα αλλοιώσεως σ’ όλα τους.

  • Τα σύμβολα ερμηνεύονται κατά το δοκούν (από τον κάθε άσχετο, ή ευφάνταστο), μέχρι που στη χειρότερη περίπτωση μαγαρίζονται.
  • Οι μύθοι υφίστανται τις αλλοιώσεις, που παράγει η φαντασία (ή η σκοπούμενη κακία) του κάθε αφηγητή.
  • Ο δε ουρανός αλλάζει εικόνα κάθε κάποιες χιλιάδες χρόνια, ή περισσότερο. (Διότι τα άστρα μετατοπίζονται.)

Άρα, τα μέν σύμβολα καί τους μύθους, γιά να είναι χρήσιμα όπως αρχικώς εσκοπείτο, πρέπει να τα περάσουμε ματσακόνι, δηλαδή να τα «ξεσκουριάσουμε» – εντοπίζοντας οπωσδήποτε τον αρχικό πυρήνα τους. Ο δέ ουρανός είναι χρήσιμος (ως μή αλλοιωνόμενο μυθολογικό αποτύπωμα) γιά μιά περίοδο περίπου τετρακόσιες χιλιάδες χρόνια. Όχι πρίν, όχι μετά. (Έξω απ’ αυτά τα όρια, οι εικόνες των αστερισμών αλλάζουν σε σημείο «πέραν αναγνωρίσεως».) Ευτυχώς, όμως, ώσπου ν’ αλλοιωθούν τα «βαλιτσάκια» μέχρι σημείου αχρησίας, ήδη έχουμε κατασκευάσει αρκετά μεγάλο καί ισχυρό τεχνολογικό πολιτιστικό οικοδόμημα… ώστε να έχουμε την πολυτέλεια να ψάχνουμε με την ησυχία μας τον αρχικό πυρήνα των διαφόρων μύθων καί τις αρχικές έννοιες πχ της πεντάλφας.

Δυστυχώς, δεν γνωρίζω τί «βαλιτσάκια» χρησιμοποιήθηκαν κατά τους προηγούμενους Κατακλυσμούς! Ίσως τα ίδια, ίσως διαφορετικά… όμως, μπορώ να πω (από μελέτες μου) ότι κάθε Κατακλυσμός συμβαίνει περίπου κάθε 19,000 χρόνια.

Όπως μπορώ να πω καί το ότι η σβάστικα καί η πεντάλφα είναι υπεραρκετές καί γιά τυχόν νέο χουνέρι τύπου Κατακλυσμού. (Άσε που έχουν γίνει κοινό κτήμα.)

 

α2. Πρώτο είδος, υποκατηγορία άμυνας

Υπάρχει ακόμη μία κατηγορία τέτοιων γνώσεων εκτάκτου ανάγκης – όπως πχ έχουμε τους τριψήφιους αριθμούς κλήσεων, γιά καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης – όταν κινδυνεύουν ανθρώπινες ζωές. (Την οποία κατηγορία μάλλον δεν την έχει υποψιαστεί κανείς, διότι είναι αρκετά εξειδικευμένη.) Εάν, λοιπόν, οι αμέσου χρήσεως γνώσεις, που κάνουν επανέναρξη του τεχνολογικού πολιτισμού είναι -ας  πούμε- το τάππερ με το φαγητό καί τα βιβλία γιά την παραλία, τότε ετούτες εδώ είναι το μαχαίρι γιά την άμυνα.

Είναι γνωστό στους ψάχνοντες, ότι αρκετά θηρία δεν αποτελούν προϊόντα φυσικής επιλογής (ή δαρβινικής εξελίξεως, αν θέλετε), αλλά τυγχάνουν προϊόντα προϊστορικών εργαστηρίων. Το ίδιο είναι καί αρκετά ανθρωποειδή θηρία. (Με εμφάνιση ανθρώπων, παναπεί – αλλά όχι άνθρωποι. Όπως εδώ.) Οπότε, τί κάνουμε, αν μας την πέσουν τα θηρία; Έ;

Πιστεύω ότι οι προϊστορικοί πλάστες τους ήταν αρκετά σώφρρονες, ώστε παρενέβαλαν μέσα στον βιολογικό μηχανισμό των τεράτων καί δικλείδες ασφαλείας. Αυτές, τώρα, λογικά πρέπει να είναι κάτι επιβαλλόμενο έξωθεν, αλλά όσο γίνεται απλούστερο καί άμεσο – διότι οι καταστάσεις πανικού διώχνουν την ικανότητα συντεταγμένης σκέψης, ή ψύχραιμου χειρισμού αποτρεπτικών μηχανημάτων (που -στο κάτω-κάτω- μπορεί καί να μην είναι διαθέσιμα την κρίσιμη στιγμή). Άρα, δεν πάμε σε πχ ηλεκτρομαγνητικά κύματα… Επομένως, πιστεύω (δίς) ότι πρόκειται γιά ήχους, οι οποίοι μπορεί πχ να παράγονται από ειδική σφυρίχτρα (σαν αυτές που  καλούν τα εκπαιδευμένα σκυλιά). Ακόμη καλύτερα, μπορεί να παράγονται μονάχα με την ανθρώπινη φωνή.

Συνεπώς, αν γνωρίζεις αυτούς τους ήχους καί τους εκφωνήσεις όταν κινδυνεύεις, θα δείς να ψοφάνε αυθωρεί κροκόδειλοι καί διάφορα άλλα τέτοια όντα.

 

Οπότε, πρέπει να τους ξέρουμε αυτούς τους ήχους (γιά να γλυτώσουμε, αν χρειαστεί). Με τη σειρά του, αυτό συνεπάγεται πως κάπου είναι γραμμένοι, ώστε να τους μαθαίνουμε.

Χωρίς να παίρνω όρκο, μονάχα από ένστικτο, «γνωρίζω» ότι ειδικά οι ήχοι που σκοτώνουν ανθρωποειδή είναι καταγεγραμμένοι …»κάπου» – με κάποια γραπτά σημάδια. Αυτό το «κάπου» βρίσκεται μέσα στη σημερινή Αθήνα, σε προσβάσιμο σημείο (αν καί κάπως δύσκολα). Δυστυχώς, όμως, νομίζω (πάλι από ένστικτο) ότι η αντιστοιχία γραπτών σημείων με ήχους έχει (με το διάβα των αιώνων) χαθεί – καί οίκοθεν νοείται πως καθόλου δεν γνωρίζω πώς να την ξαναβρώ.

Πάντως, θα προσθέσω ότι: αν τα γνωστά αρχαία ευρήματα (των μουσείων) έχουν μία φορά ενδιαφέρον, τα άγνωστα των αποθηκών τους έχουν εκατό. Όθεν, αν έχετε περιέργεια, σκαλίστε τίποτε «δυσκοίλιες» αρχαιολογικές δημοσιεύσεις, «προσβάσιμες εις μόνους τους διδάκτορας καί τους σκώληκας των βιβλιοθηκών» – που έγραφε κι ο Ροΐδης. Διότι…

…Ποιός να ενδιαφερθεί, τώρα, γι’ αρχαία ορνιθοσκαλίσματα σε τοίχους σπηλαίων, ας πούμε;

 

α3. Πρώτο είδος, λοιπά σύμβολα

Υφίστανται, βεβαίως, καί μερικά ακόμη ισχυρά σύμβολα, όπως πχ ο αετός, ή τα δύο περιπεπλεγμένα φίδια του κηρυκείου.

 

 

Αλλά δεν επιμένω… βασικά, δεν νομίζω πως αυτά μπαίνουν στο «βαλιτσάκι Κατακλυσμού»· βλέπετε, τα περιπεπλεγμένα φίδια συμβολίζουν μέν θεμελιωδώς το dna, αλλά το dna ΔΕΝ είναι ορατό, παρά μόνον αφού ο τεχνολογικός πολιτισμός έχει ήδη φτάσει πολύ ψηλά. Όθεν, τα δύο συμπλεγμένα φίδια (αν δεν ξέρεις γιά το dna) εξ αρχής οδηγούν τη σκέψη σε άσχετες ατραπούς, πχ θρησκειολογίας.

Τα περιπεπλεγμένα φίδια αντιστοιχούν καί στο «dna» του Ηλιακού μας Συστήματος,…

 

 

…αλλά τρέχα γύρευε πότε θα το καταλάβει κανείς αυτό. Αν ο πολιτισμός ξεκινήσει πάλι απ’ το μηδέν, πρώτα θα φανεί το ανθρώπινο dna στα μικροσκόπια – το οποίο δεν αμφισβητείται. Τώρα, όσο γιά το ουράνιο (μακροκοσμικό) «dna», δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα το πάρουν χαμπάρ’. Εδώ βρήκαν τον Πλούτωνα, καί μετά από μερικές δεκαετίες άλλαξαν γνώμη (πως είναι πλανήτης – καί σωστά πήρε τη θέση του στο σύνολο των πλανητών). Σε ποιούς να κάτσεις να εξηγήσεις, επομένως, το ότι οι άγνωστοι σήμερα Πάν καί Ήφαιστος (α) ναί, υπάρχουν (αν μή τί άλλο, διότι απεικονίζονται στο Ελληνικό αλφάβητο – άρα, κάποιοι δικοί μας πρόγονοι κάποτε τους ήξεραν), καί (β) θα επανανακαλυφθούν με τη σειρά που ορίζει το ανερχόμενο φίδι; Στα -υπερσίγουρα γιά τον εαυτό τους- «επιστημονικά» Ζά;

Καλύτερα να προσπαθήσεις να κάνεις ξεφτέρι στην Κβαντομηχανική έναν λαθροτζιχαντιστή απ’ τη Μόρια, παρά να διευρύνεις τη σκέψη κατεστημένου «επιστήμονα».

 

β. Αποθετήρια δευτέρου είδους

Τί άλλο, παρεκτός από βιβλία διαφόρων μορφών;

Εδώ έχουμε τέσσερα πακέτα αρχαίων βιβλίων, που μας ενδιαφέρουν:

  • Τα Ελληνικά κοινά τοις πάσι.
  • Τα ξένα κοινά τοις πάσι. (Πχ Κινέζικα.)
  • Τα Ελληνικά ιερατικά, των ναών.
  • Τα ξένα ιερατικά, των δικών τους ναών.

Απ’ αυτά, τα δύο πρώτα (πάντα μιλάμε γιά αρχαία βιβλία) έχουν διασωθεί κι είναι προσβάσιμα σε κάποιον βαθμό· ειδικά τα δικά μας, έχουν διασωθεί όλα – παρά την έμφαση που δίνουν οι «ρηχοί» ιστορικοί στις (εφτά!) πυρκαϊές της βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας. Μόνο που δεν είναι προσβάσιμα. Τα μή προσβάσιμα τά ‘χουν καταχωνιασμένα στη διαβόητη μυστική βιβλιοθήκη του Βατικανού, αλλά καί στην -σχεδόν άγνωστη στους «συνωμοσιολόγους»- μυστική βιβλιοθήκη του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως. Υπάρχουν κι άλλες μεγάλες αρχαιοελληνικές βιβλιοθήκες (μή προσβάσιμες από το «κοινόν» ούτε στον καιρό τους), των οποίων δυστυχώς αγνοείται η τύχη· όπως πχ η μεγάλη βιβλιοθήκη του «Γέρου του Βουνού».

 

[Παρένθεση – διότι δεν αντέχω. Θα μπαλλωθιάσω κανέναν τους.

Απόγονος (θρησκευτικός, καί ίσως καί βιολογικός) του Γέρου του Βουνού κι αρχηγός της (μωαμεθανικής) αίρεσης των Ασσασσίνων ήταν ο διάσημος πλεημπόϋ της δεκαετίας του 1950 Αγά Χάν· καί σήμερα, ο (συντηρητικός νοικοκύρης καί μή ξενογ@μών) γυιός του. Αλλά οι παπάρες οι αρδ παγκοσμίως ενδιαφερόντουσαν να μάθουν μονάχα γιά το πώς ο Αγά Χάν κατέβασε το βρακί της Ρίτας Χέηγουερθ (δε λέω, γκομενάρα στην εποχή της – καί ήρκεσε να εκτελέσει το πιό σύντομο στριπτήζ όλων των εποχών, βγάζοντας μονάχα ένα γάντι, γιά να προξενήσει απανωτές βιολογικές εκκρίσεις των τότε αρσενικών), καί ουδείς τον ρώτησε: «- Καί τί γίνεται εκείνη η βιβλιοθήκη του Χασσάν ί Σαμπάχ με τα Ελληνικά βιβλία, ρέ μυστήριε;»

Κατάντια…

Κατά τ’ άλλα, μας φταίει η μυστικοπάθεια του Βατικανού.]

 

Τα ιερατικά βιβλία, τώρα… πιθανώτατα να μην ήταν κάν βιβλία γραμμένα σε παπύρους καί περγαμηνές, αλλά σε άλλη μορφή καταγραφικών υλικών. Προσωπικώς, υποψιάζομαι κρυστάλλους. (Φυσικά, πρέπει να υπήρχε καί κάποιος τρόπος να τα διαβάζουν – όπως καί να τα γράφουν. Αλλοιώς, δεν θα ήταν χρήσιμα.) Εννοείται πως οι δικοί μας ιερείς (μαζί με τους αδελφούς Αιγύπτιους) έλαβαν τα μέτρα τους περί το «έτος μηδέν», κι έτσι δεν βρέθηκε ποτέ σ’ ανασκαφές ούτε μία «ιερά δέλτος» – σαν αυτές που (ανέφερε ότι) είδε ο Πλούταρχος, κατά τη (δοτή) θητεία του ως αρχιερέας των Δελφών.

Πάλι εννοείται ότι όσοι ξένοι δεν τράβηξαν ζόρια με αλλαγές θρησκειών καί ξένες κατακτήσεις (όπως εμείς εδώ), τα όποια ιερατικά τους βιβλία συνεχίζουν να τα έχουν μή προσβάσιμα σε αλλοφύλους. Όσοι, πάλι έπεσαν σε καθεστώς δουλείας σε ξένους (Μάγιας, Αζτέκοι), είδαν τα βιβλία τους να καίγονται κάτω απ’ τα καζάνια των κατακτητών τους. Μερικοί, όμως (Ίνκας), είχαν καλούς μάντεις, οι οποίοι προέβλεψαν την επερχόμενη θύελλα – καί τα βιβλία τους τα έκρυψαν σε μέρη, όπου δεν πάει ούτε αετός!

 

Όπως έχει η κατάσταση, τα σήμερα «άγνωστα» βιβλία καί των τεσσάρων αυτών ειδών θα τα βρούμε, μονάχα αν είμαστε τυχεροί – ή …όργανα του πεπρωμένου (όπως πίστευαν μερικοί μουρλοί αρχομανείς κατά εποχές)! Φυσικά, γιά να τα διαβάσουμε, πρέπει να ξέρουμε καί τη γλώσσα. Καί, ακόμη καί γνωρίζοντας τη γλώσσα, πρέπει να ξέρουμε καί να τα διαβάζουμε. Βλέπετε, σε τέτοια ιερατικά βιβλία πάντα υπάρχουν καί οι εξορκισμοί, που προφέρονται πάντα με τη σωστή προφορά.

Δύσκολα αυτά, έως αδύνατα. Ναί. Δεν διαφωνώ καθόλου.

Εκτός αν…

…Εκτός αν (την κατάλληλη στιγμή) μας ανοιχτεί ο δρόμος με τίποτε «ενθυμήσεις».

 

γ. Αποθετήρια τρίτου είδους

Ετούτα εδώ είναι αφ’ ενός (στο φυσικό πεδίο) κρύσταλλοι καί (στο αιθερικό πεδίο) καταγραφές (γνωστές με διάφορα ονόματα, πχ «Ακασικά αρχεία»). Αλλά δεν είναι εύκολη ούτε η πρόσβαση σ’ αυτά, ούτε εύκολος ο χειρισμός τους. (Ξέρετε, υπάρχει καί περίπτωση να σ’ «απορροφήσει» ο κρύσταλλος.)

Ούτε απλή η λειτουργία τους· αυτή είναι σύνθετη, διότι οι κρύσταλλοι επενεργούν επάνω σε …κάτι άλλο, κι αυτό το κάτι άλλο με τη σειρά του ενεργοποιεί είτε τις αιθερικές καταγραφές (κι όχι μόνον – καί ανενεργές ικανότητες του -Έλληνα- ανθρώπου ενεργοποιεί), είτε διάφορα ανενεργά επίπεδα καί διαστάσεις του ανθρώπινου εγκεφάλου. Σημειώστε ότι αυτοί εδώ οι κρύσταλλοι δεν είναι οι ίδιοι με τους -πιθανούς- «βιβλιοθηκικούς» παύλα ιερατικούς των ιερών των αρχαίων ναών.

Οι  κρύσταλλοι, φυσικά, κάπου είναι κρυμμένοι – ενδεχομένως σε σπήλαια, ή διάφορες υπόγειες πανάρχαιες κρύπτες. Όμως, μή χαίρεστε! Ακόμη κι αν περάσετε από δίπλα τους, δεν θα τους βρήτε. Καί τούτο, διότι προστατεύονται από πολλαπλό αιθερικό κλείδωμα. Οπότε, πρέπει ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ: (α) να βρεθεί ο κατάλληλος Έλλην, που θα πιάσει τον κρύσταλλο στα χέρια του (ο δέ κρύσταλλος θα τον αναγνωρίσει, καί θα του το επιτρέψει), καί (β) να περιμένει ο «χειριστής» την κατάλληλη στιγμή γιά το αιθερικό ξεκλείδωμα. Διότι αλλοιώς, ματαιοπονεί.

Καταλαβαίνετε, βεβαίως, ότι ένας θρασύς τυχοδιώκτης τύπου Ιντιάνα Τζόουνς είναι τελείως ακατάλληλος γιά τέτοια δουλειά. Μόνον ο πρέπων Έλλην, καί κανείς άλλος! Ο γράφων γελούσε τρανταχτά, όταν ένας μέγιστος λαοπλάνος κάποτε έγραφε πως οι Ψίψιλον πήραν σβάρνα τον Όλυμπο, μπας καί βρούν την «Κεφαλήν της Μεδούσης»! («Μεδούσης» έγραφε, όχι «περδούσης»! Καρα-lol!!!!!) Του ευχήθηκα τότε να τη βρούν καί να τους μετατρέψει σε πέτρες, τέτοιοι πού ‘τανε!  🙂  (Αλλά η ζημιά που έκαναν στην Ελλάδα αυτός καί μερικοί παρεμφερείς, δεν είναι καθόλου γιά γέλια.)

 

Στο σημείο, που μιλάμε γιά αιθερικό κλείδωμα-ξεκλείδωμα, είναι σχεδόν φανερό πως πάλι παρεμβαίνει ο ουρανός. Βλέπετε, οι αστερισμοί δεν αντικατοπτρίζουν μονάχα μύθους· αν τους δούμε σαν χρηματοκιβώτιο με συνδυασμό, αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε καί ποιόν άλλον ρόλο παίζουν! (Όπως αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε καί ποιόν ακριβώς ρόλο έπαιζε ο Μηχανισμός των Αντικυθήρων – καί γιατί μπήκαν σε τέτοιον κόπο να τον φτιάξουν.) Φυσικά, θα προτιμήσω να ξεκινήσω την επόμενη ζωή μου, παρά να πώ δημοσίως ποιά κριτήρια κυνηγάμε, ώστε να τα περιμένουμε – καί ν’ ανοίξει η ουράνια πύλη, να κάνουμε τη δουλειά μας. Όπως δεν θα μιλήσω ούτε καί γιά το αν οι αρχαίοι ημών μας τα έδωσαν «γραπτώς» αυτά τα κριτήρια, ώστε να τα δεί όποιος (άξιος απόγονος) έχει μάτια.

Μπορώ, όμως, ν’ αποκαλύψω κάτι άλλο πολύ σημαντικό. Διότι: (α) αυτό «αυτοί» το ξέρουν ήδη (δες πχ εισαγωγή της ταινίας αυτής εδώ), (β) επειδή θέλω να συνειδητοποιήσουν όλοι οι Έλληνες γιά ποιά πατρίδα μιλάμε – τί παναπεί Ελλάδα, δηλαδή, καί (γ) επειδή θέλω να ξυπνήσουν άπαντες, διότι το να κυνηγάνε «αυτοί» να θέσουν υπό την κατοχή τους καταδικά μας πράγματα (καί δή, τέτοιων δυνατοτήτων), είναι εντελώς α-πα-ρά-δε-κτο. (Αν μπορούσαμε να τους σταματήσουμε εγκαίρως, πρίν γίνει καμιά ζημιά, θα ήταν ευχής έργον. Ειδικά αν πετύχετε «ερευνητές» δικούς τους στην ύπαιθρο, ξηγηθήτε δίκαννο. Μή διστάσετε καθόλου· γιά σκουπίδια πρόκειται.)

 

Το «κάτι», που ενεργοποιούν οι κρύσταλλοι, είναι τα κομμάτια του μακαρίτη του Φαέθωνα, πολλά από τα οποία έπεσαν καί στον σημερινό Ελλαδικό χώρο.

Πιστεύω ότι τώρα καταλαβαίνετε το γιατί επιμένω πως οι πρόγονοι στον Φαέθωνα «κομπιουτεροποίησαν» ολόκληρον τον πλανήτη τους – καί τις δύο σελήνες του. Επιμένω, διότι ακόμη καί τα ταλαιπωρημένα κομμάτια του συνεχίζουν να είναι αυτόνομα υπερκομπιούτερς… πράγμα που μας οδηγεί στο να ερμηνεύσουμε την ιστορική συμπεριφορά διαφόρων κατακτητών: αυτωνών, κάααατι είχαν ακουστά τα ιερατεία τους, οπότε έβαλαν τους πολεμιστές τους να καταλάβουν τις περιοχές, κάτω από τις οποίες είναι χωμένα τα κομμάτια του πάλαι πατρικού μας πλανήτη (δες πχ τις ορδές του Μωϋσή με τους Φιλισταίους) – που μετά την έκρηξη διέσχισαν το Διάστημα καί σφηνώθηκαν στη Γή. (Εδώ μέχρι κι οι …επιστήμονες έχουν παρατηρήσει την περίεργη συμπεριφορά της Σελήνης, άρα όσα ισχυρίζομαι γιά τον Φαέθωνα είναι αληθινά. Ως γνωστόν, η Σελήνη ετούτη εδώ δεν είναι φυσικός δορυφόρος της Γής. Είναι η μία του Φαέθωνα, μεταφερμένη εδώ κάτω. Η άλλη εξερράγη μαζί με τον πλανήτη.)

Αυτό, ίσως, εξηγεί -σ’ ένα πολύ βαθύ επίπεδο- καί το γιατί οι πάντες λύσσαξαν να κατακτήσουν την Ελλάδα: διότι εδώ έχουμε αρκετά από δαύτα… (Μή χαίρεστε, πάντως, κι ας μή χαίρεται κανείς από τις ξένες «υπερεσίες» – που τυχόν διαβάζουν το μπλόγκι. Δεν είναι καθόλου εύκολο ν’ ανασυρθούν αυτά. Άσε που μπορεί …ν’ αντιδράσουν!)

 

Επίλογος

Δεν θα πω πολλά ακόμη. Αυτή ήταν η γνώμη μου (καί γνώση μου) γιά τα κατά Παλαιόν είδη των (παν)αρχαίων Ελληνικών «βιβλιοθηκών» – καί κάθε καλή δική σας προσθήκη, περισσότερο από ευπρόσδεκτη.

Θέλω απλά να μοιραστήτε μαζί μου τη βεβαιότητά μου, ότι σύντομα έρχεται η στιγμή που «αυτούς» θα τους πάρει ο Ακατονόμαστος καί θα τους σηκώσει – η δέ Ελλαδάρα μας θα βρεί την ησυχία της, ώστε να επανεκκινήσει την πορεία της προς τα πάνω.

Βλέπετε, γνωρίζω.

 

Ποιός ξαναδιάβασε τη Γραμμική Β’; – 2

56 Σχόλια

(προηγούμενο)

 

αί φτάνουμε στο μεγάλο αστέρι της Γραμμικής Β’, που το γνωρίζουν άπαντες!

 

β3. Μιχαήλ (Γεώργιος Φραγκίσκος) Βέντρις – Ουδέν πρόβλημα άλυτον!

Το (λατινικό) επίθετο του Βέντρις (σημαίνει «κοιλιά» – παράβαλε πχ: «…Ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας Σου!», όπως το απαγγέλουν στα λατινικά οι καθολικοί: «…Ave Maria …μπλά-μπλά-μπλά… im ventris» ), μάλλον προέρχεται από παρατσούκλι προγόνου του κάπου στις αρχές του 16ου αιώνα, ο οποίος πρόγονος ήταν εκδότης καί βιβλιοπώλης – καί προφανώς καί θρησκευτικών βιβλίων.

Η ζωή του Μιχαήλ Βέντρις έχει την πασίγνωστη πλευρά της επαναναγνώσεως της Γραμμικής Β’, την σχετικά άγνωστη πλευρά του οικογενειακού καί επαγγελματικού του βίου, καί την καθόλου γνωστή της ιδιότητάς του ως μέλος των «υπερεσιώνε» της αγγλίτσας· μόνο που δεν ήταν ενεργό μέλος, αλλά «εν ύπνωι» – μέχρι νεωτέρας. Κι όταν πήγαν να τον «ξυπνήσουν» (αρκετά μετά το τέλος του Β’ ΠΠ), δοκίμασε να τους ξεφύγει (είχε καταλάβει πως δεν είναι καί τόσο …καλή παρέα, οι λεβέντες) – αλλά το πλήρωσε με τη ζωή του. (Διότι δεν προέβλεψε ότι στις μεταμεσονύκτιες ώρες θα υπήρχε ψιλοαπρόσεκτος φορτηγατζής, που θα ξεπάρκαρε κάθετα στον δρόμο του.)

Ο Βέντρις δεν δούλεψε στο Μπλέτσλυ Πάρκ, άρα όσοι λένε πως ήταν αποκρυπτογράφος, συνεπώς είχε τα μεθοδολογικά εργαλεία γιά ν’ «αποκρυπτογραφήσει» τη Γραμμική Β’, κάνουν λάθος. Αλλού είχε «στρατολογηθεί», κατά Ουαλλία μεριά – όταν βρέθηκε εκεί ανάμεσα σε προσωρινώς εκτοπισμένους κατοίκους του Λονδίνου, γιά ν’ αποφύγουν τους βομβαρδισμούς των Γερμανών. Τέλος πάντων, πολύ τραγική ιστορία αυτή με την τελευταία ιδιότητά του (καί με μεγάλες προεκτάσεις), όμως δεν θα τη σκαλίσουμε εδώ.

 

Πάμε, τώρα, πίσω στον χρόνο.

Κάποτε, πολύ κάποτε… μόνο που κρύβουμε λόγια καί δεν λέμε «πόσο κάποτε»! lol!!!… ο γράφων διετέλεσε κι αυτός έφηβος μαθητής Λυκείου. (Ναί, όσο κι αν σας φαίνεται παράξενο!  🙂  ) Σα να μην έφταναν αυτά, ο γράφων (ως Έλλην) έτυχε να έχει γονείς (όπως κι αμέτρητα άλλα συν-Ελληνάκια) την κλασική ηρωϊκή Ελληνίδα Μάνα καί τον κλασικό ηρωϊκό Έλληνα Πατέρα!… (Απόδειξη πως ο Πανάγαθος Θεός έχει χιούμορ! Lol!!!) Οι οποίοι δεν είχαν πειστεί ότι το «παιδί» διάβαζε όσο έπρεπε (στην -κατά τη γνωμάρα τους- σωστή δοσολογία ωρών, παναπεί), καί το έστειλαν με το στανιό σε φροντιστήριο διά τα περαιτέρω.

Τί να εξηγήσεις, τώρα, στους ηρωϊκούς Έλληνες Γονείς, ότι ο Ουσαΐν Μπόλτ (της Φυσικής, εν προκειμένωι) δεν έχει καμμία σχέση με τον χοντρό, που τρέχει εκατό μέτρα στον διάδρομο του γυμναστηρίου, μπας καί χάσει κανα κιλό!… Οι ηρωϊκοί Έλληνες Γονείς δεν χαμπάριαζαν ντίπ! Αγύργιαγα κεφάλια! Κι όχι μόνο δεν χαμπάριαζαν, αλλά -με τις αντίθετες απόψεις του γράφοντος- αγρίευαν κι από πάνω! Σου λέει, τόσα καί τόσα «παιδάκια» διαβάζουν οχτώ ώρες κάθε μέρα, έ! οχτώ ώρες θα διαβάζεις κι εσύ, θες-δέ θες!

Όμως η ζωή είναι σύντομη, καί δεν έχει χώρο γιά στεναχώριες. Έτσι, τό ‘ριξα στο φιλοσοφικό: αφού ήθελαν να κοιμάμαι μερικές ώρες ακόμη καί να μου πληρώνουν τον ύπνο, αυτοί πληρώνουν! Δε χαλάμε χατήρια! (Πεταμένα λεφτά, βέβαια, αλλά στους ηρωϊκούς Έλληνες Γονείς λες πάντα «ναί»!) Έτσι, αφού οι φροντιστές είδαν μιά-δυό-τρείς ότι το κατείχα το άθλημα καί δεν είχα ανάγκη από προπόνηση, δεν μ’ ενοχλούσαν – παρά μόνο γιά να λύνω καμιά άσκηση στον πίνακα (καί να κάνουν αυτοί τσιγάρο – επιτρεπόταν τότε). Κι έτσι, η ζωή περνούσε με ύπνο καί παρατήρηση των υπολοίπων θαμώνων του φροντιστηρίου – «πήπλ γουώτσινγκ», που λένε. Άλλη ιστορία αυτή (με τα κοινωνιολογικά πορίσματά της), άλλη φορά – να μην ξεφεύγουμε.

Κάποια στιγμή, λοιπόν, ο μαθηματικός, ο οποίος είχε απαγγείλει αμέτρητες φορές σ’ αμέτρητους μαθητές τις «υποδειγματικές» λύσεις των ασκήσεων (τις είχε μάθει απέξω – διότι οι καριερίστες φροντιστές απαγγέλουν τις λύσεις, δεν τις σκέφτονται), ως φαίνεται βαρέθηκε, έκανε στάση, κι είπε κάτι αξιοσημείωτο (γιά όσα μαθητούδια επέμεναν να σκέφτονται) :

«- Όταν φτιάχνετε συστήματα εξισώσεων, πρέπει να έχετε τον ίδιο αριθμό εξισώσεων με αγνώστους.

Με λιγώτερες εξισώσεις από αγνώστους, το σύστημα γίνεται αόριστο.

Ενώι με λιγώτερους αγνώστους από εξισώσεις, το σύστημα κατά πάσα πιθανότητα θα γίνει αδύνατον (να επιλυθεί).»

 

Τί σχέση έχουν με το θέμα μας αυτές οι προϊστορικές μνήμες, τώρα;

Έχουν, διότι ο Βέντρις -πελαγοδρομώντας στις πρώτες φάσεις της έρευνάς του- πρώτα το σύστημα το κατέστησε (σχεδόν) αδύνατον, καί μετά το κατέστησε αόριστον!!! Έως ότου (εργαζόμενος) είδε το Φώς (της Ελλάδος) το Αληθινόν, ίσιαξε το τιμόνι της έρευνας, κι επιτέλους τα κατάφερε! Συγκεκριμένα:

  • Πρώτα υπέθεσε ότι η (έως τότε) άγνωστη γραφή ήταν μάλλον Ετρουσκικά.

Δηλαδή, εξ αρχής απέκλειε τελείως τα γνωστά Ελληνικά!… παρά το ότι καμμία πινακίδα με Γραμμική Β’ δεν βρέθηκε στην Ετρουρία. Βέβαια, καί τα Ετρουσκικά είναι Ελληνικά (παλαιότερης μορφής), διότι είναι Πελασγικά. Αλλά, εφ’ όσον αποκλείεις αυτό που πράγματι είναι οι πινακίδες, τότε εξ αρχής κλείνεις τον δρόμο προς τη λύση!

  • Μετά, υπέθεσε ότι δεν (μπορούμε να) γνωρίζουμε ποιά γλώσσα είναι.

Άρα, αοριστία.

Δεν γνωρίζω τον τρόπο, με τον οποίο άρχισε να δουλεύει, ούτε τις αρχικές (συμπληρωματικές) υποθέσεις που έκανε· δυστυχώς, δεν μας άφησε σημειώσεις της πορείας του προς τη λύση. Ωστόσο, συμπεραίνω πως: (α) κατάλαβε ότι πρόκειται γιά συλλαβάριο, όχι αλφάβητο (εφ’ όσον οι χαρακτήρες είναι πολλοί γιά αλφάβητο – κάπου 88 είναι, ζωή νά ‘χουνε!), (β) επομένως δοκίμασε να φτάξει τον λεγόμενο «κάνναβο» (δηλ. διασταύρωση συμφώνων οριζόντια με φωνήεντα κάθετα), όπως αυτός φαίνεται στο σχεδιάγραμμα της προηγούμενης συνέχειας – κι από ένστικτο άρχισε να δοκιμάζει λέξεις καί συλλαβές από τα γνωστά κλασικά Ελληνικά. (Πώς; Ως εξής: έβλεπε στις πινακίδες ένα σκίτσο πχ αγγείου, καί δοκίμαζε να «φορέσει» στα διπλανά ιδεογράμματα τους φθόγγους της λέξης «αγγείο».)

Κι ετσι, στις αρχές του 1952 (καί μετά από πολλές «διορθώσεις πορείας») έφτασε στη λύση… υπερπηδώντας ταυτόχρονα τα εμπόδια των γλωσσολογικών κανόνων του συγκεκριμένου συστήματος γραφής. (Πχ: πότε μπαίνει τελικό -ς, πότε όχι· ή, τα διπλά σύμφωνα δεν γράφονται διπλά, πχ Ko-no-so / η Κνωσσός· ή το ότι -λόγωι της συγκεκριμένης προφοράς των συλλαβογραμμάτων- παρεισφρύουν φωνήεντα, που δεν υφίστανται στον προφορικό λόγο, πχ wa-na-ka-te-ro, το ανάκτορο – σπάει το -κτ- με φωνήεντα.)

 

Η μέθοδος του Βέντρις ονομάζεται «trial and error», δοκιμή καί λάθος. Είναι σχετικά χονδροειδής (αν καί πλήρως αποδεκτή από τις Θετικές Επιστήμες), αλλά πάντα βγάζει αποτέλεσμα – κι όσο γιά τις «λεπτές» ρυθμίσεις, αυτές έρχονται σε μεταγενέστερη φάση. Ακόμη ένα εργαλείο των Θετικών Επιστημών, που χρησιμοποίησε ο Βέντρις, είναι ο λεγόμενος «εγκιβωτισμός» – δηλάδή με απλά λόγια το: «κάπου εδώ πρέπει νά ‘ναι, κι όχι παραπέρα». Το στένεμα της περιοχής ψαξίματος, δηλαδή.

Ο Βέντρις «στένεψε» το ψάξιμο, παρατηρώντας ότι στις πινακίδες της Κρήτης υπήρχαν λέξεις, που δεν υπήρχαν στις αντίστοιχες της Πύλου· άρα, αυτές ήταν τοπωνύμια – καί δή, αποκλειστικά της Κρήτης. Καί όντως, η πρώτη-πρώτη λέξη της Γραμμικής Β’ που «έσπασε», ήταν η A-mi-ni-so. Η Αμνισσός, το λιμάνι της Κνωσσού!

Τα υπόλοιπα είναι Ιστορία.

Δεν γνωρίζω αν ο Βέντρις είχε φιλαράκια μαθηματικούς καί φυσικούς, ή χρησιμοποίησε αυτά τα εργαλεία από ένστικτο, ή διότι κάτι σκάμπαζε λόγωι των αρχιτεκτονικών του σπουδών. Πάντως, τέτοιο «στένεμα περιοχής ψαξίματος» είχαν χρησιμοποιήσει καί οι Γιάνγκ καί Σαμπογιόν, παρατηρώντας στην «πέτρα της Ροζέττας» ότι κάποιες λέξεις ήσαν μέσα σε περίγραμμα (το λεγόμενο «καρτούς»)· καί κατάλαβαν πως αυτές είναι κύρια ονόματα, καί κυκλώνονται εις ένδειξη σεβασμού. Πράγματι, αυτοί μ’ αυτόν τον τρόπο πρώτα διάβασαν το όνομα «Πτ(ο)λμ(έ)sh», ήτοι: «Πτολεμαίος».

Καί τα υπόλοιπα ήταν πάλι Ιστορία!  🙂

Όπως, όμως, διαπιστώνετε, καμμία σχέση το ψάξιμο του Βέντρις με την όποια δουλειά της Τζακόμπερ. Επομένως, αυτά τα συκοφαντικά που λέει η κυράτσα των Τζιού Γιόρκ Τάϊμς, να τα χώσει εκεί που ξέρει! Οι πληρωμένες «αγιολογίες» μετριοτήτων καί ασημάντων (καί δή, παρασιτώντας επάνω σε πτώματα σημαντικών) κάνουν μόνο γιά προσάναμμα.

 

Μιά τελευταία σημείωση γιά τη Γραμμική Β’.

Οι φιλόλογοι επί τόσα χρόνια δε λέν να καταλάβουν ότι δεν πρόκειται γιά «επίσημο», καθολικής αποδοχής σύστημα γραφής (πχ γιά τα Έπη, ή φιλοσοφικά κείμενα), αλλά γιά ένα ακόμη αντικείμενο των λογιστών, τη στενογραφία! Βλέπετε, κάποια πράγματα δεν αλλάζουν στον χρόνο… Ούτε οι συνήθειες των λογιστών!  🙂

Όθεν, αφού ο ανακτορικός λογιστής υπαγόρευε γρήγορα, οι γραφιάδες αποθηκάριοι έπρεπε να βρούν τρόπο ν’ ανταποκρίνονται άλλο τόσο γρήγορα. Άρα, στενογραφία. Πχ η λέξη «χρυσός» απαιτεί έξι γράμματα· ενώι με τα ιδεογράμματα, μόλις τρία (ku-ru-so)!

Τέλος, να προσθέσω ότι η μελέτη της Γραμμικής Β’ σήμερα αποτελεί ξεχωριστόν τομέα έρευνας στα φιλολογικά τμήματα· καί παρά το ότι έχει διαβαστεί πλήρως, έχει ακόμη κάμποσα πράγματα, που πρέπει ν’ ανακαλυφθούν. Πχ κάπου βρέθηκε η λέξη do-do-jo, καί κανείς δεν γνωρίζει τί σημαίνει. «Δόδοιοι» – δηλ. ενδεχομένως μιά ιδιότυπη ευκτική του «δίδω», που χρησιμοποιούσαν τότε, αλλά αργότερα καταργήθηκε; Άγνωστον.

Αυτά.

 

β4. Κωνσταντίνος Κτιστόπουλος – Η κομψότητα του «πουρίστα» μαθηματικού!

Πουρίστας (εκ του: pure, καθαρός) ονομάζεται ένας μαθηματικός, ο οποίος μελετάει καί διερευνά τα Μαθηματικά γιά χάρη των ίδιων των Μαθηματικών. (Όπως λέμε: «η Τέχνη γιά την Τέχνη»! Ακριβώς το ίδιο!) Αντιθέτως, τα Μαθηματικά τα χρήσιμα στην καθημερινή ζωή, ονομάζονται «Εφαρμοσμένα» (Applied).

Ο τελευταίος, λοιπόν, «μονομάχος» προς την επανανάγνωση της Γρ. Β’, ο οποίος παρήγαγε σημαντικό αποτέλεσμα, ήταν Έλληνας, ο Κωνσταντίνος Κτιστόπουλος. Σήμερα ξεχασμένος, αλλά στον καιρό του κατείχε κατά καιρούς σημαντικές θέσεις στον κρατικό μηχανισμό.

Ο Κτιστόπουλος ήταν -από σπουδές- δικηγόρος, πλην όμως ήταν κι αυτοδίδακτος μαθηματικός. Καί μάλιστα, όχι σε επίπεδο απλά ερασιτέχνη γνώστη των Μαθηματικών (πραγματικού ερασιτέχνη, εκ του «εράομαι -δηλ. υπεραγαπώ- την Τέχνη»), αλλά σε επίπεδο ν’ αλληλογραφεί με «φίρμες» μαθηματικούς της εποχής του, προς επίλυση θεωρημάτων!!! (Αν δεν κάνω λάθος, υπάρχουν καί δικές του δημοσιεύσεις σε μαθηματικά περιοδικά.)

Με τον Βέντρις αλληλογραφούσαν συχνά (ανταλλάσσοντας, φυσικά, απόψεις γιά την επανανάγνωση της Γρ. Β’), κι ήταν φιλαράκια. Σ’ αυτό εδώ το βιβλίο (στην Ελληνική έκδοση, όπου παραπέμπω – στο εξώφυλλο ο Βέντρις) υπάρχει φωτογραφημένη επιστολή του Βέντρις προς τον Κτιστόπουλο, όπου φαίνεται καθαρά ο «στένσιλ» γραφικός χαρακτήρας του πρώτου, καί στο περιθώριο υπάρχουν σημειώσεις με τα «τακτοποιημένα» γράμματα του Κτιστόπουλου (που δείχνουν «τακτοποιημένο» μυαλό).

 

Ο Κτιστόπουλος, λοιπόν, ξεκίνησε πρώτα (με trial and error κι αυτός) υποθέτοντας ότι η γλώσσα των πινακίδων είναι Ελληνική. (Απόλυτα σωστό.) Η δεύτερη υπόθεση που έκανε, ήταν πως επρόκειτο γιά Ελληνικά με τους ίδιους στατιστικούς «νόμους» με τα κλασικά Ελληνικά. Δηλαδή, η συχνότητα εμφανίσεως φωνηέντων καί συμφώνων είναι η ίδια με πχ τα κείμενα της εποχής του «Χρυσού Αιώνα» της Αθήνας.

Σωστό… καί λάθος.

Όμως, το μεγάλο πλήθος των πινακίδων του επέτρεψε να ξεκινήσει κατ’ ευθείαν με την αγαπημένη του στατιστική ανάλυση…

…καί την εποχή που ο Βέντρις ανακοίνωσε από το ραδιόφωνο του BBC ότι διάβασε τη Γραμμική Β’ (1η Ιουνίου 1952), ο Κτιστόπουλος είχε προλάβει να διαβάσει επιτυχώς το 25% των συλλαβογραμμάτων!

 

Γιατί, όμως, η 24ων καρατίων καθαρή μαθηματική ανάλυση του Κτιστόπουλου δεν έδωσε γρήγορο αποτέλεσμα; (Έστω, πιό γρήγορο από του Βέντρις.) Γι’ αρκετούς λόγους, όλους οφειλόμενους στην γραμματική της Γραμμικής Β’. Ήδη αναφέραμε μερικούς, όπως το σπάσιμο πολλαπλών συμφώνων με παρεμβολή φωνηέντων, ή η διαφορετική ορθογραφία· όμως, υπάρχουν κι άλλοι. Ένας τους, αρκετά σημαντικός, είναι η συγχώνευση φθόγγων. Δηλαδή, καί ως παράδειγμα, δεν υπάρχει θ στα συλλαβογράμματα της Γραμμικής Β’ (δες «κάνναβο» στην ενότητα γιά τον Ήβανς), αν καί υπήρχε καί τότε στον προφορικό λόγο (πχ Θόας, Θέτις, θεός)· αυτό συγχωνεύεται με το τ. Όπως καί το λ συγχωνεύεται γραπτώς με το ρ, πχ «me-ri», το μέλι. Τρέχα γύρευε, δηλαδή, γιά τον μελετητή της «άγνωστης» Γρ. Β’, αν δεν υποψιαστεί καθόλου το γραμματικό αυτό φαινόμενο. Βάλε καί την -σε μερικές περιπτώσεις- ανορθογραφία (ναί!) των γραφιάδων!…

Έτσι, όλ’ αυτά αλλοιώνουν την φθογγολογική στατιστική των κλασικών κειμένων, που τη γνωρίζουμε.

Εν πάσει περιπτώσει, είτε «τερμάτισε» πρώτος στην κούρσα γιά την επανανάγνωση της Γρ. Β’, είτε όχι, ο Κτιστόπουλος απέδειξε ακόμη μία φορά ότι η Ελλαδάρα μας πάντα βγάζει άξιους ανθρώπους!

(Καλά… μή φωνάζετε! Το ξέρω πως κι ο Βέντρις είναι επίτιμος Έλλην!  🙂  )

 

Επίμετρον 1 – Τζών Τσάντγουϊκ

Οι επαναναγνώσεις ξεχασμένων γραφών πάντα έχουν τις εξής απαραίτητες φάσεις:

  • Την κυρίως προσπάθεια.
  • Την φωνητική απόδοση των γραπτών φθόγγων.
  • Την επαλήθευση.

Αυτές, βέβαια, δεν είναι κατ’ ανάγκην πάντα διακριτές μεταξύ τους, καί δεν έρχονται πάντα με τη σειρά που τις ανέγραψα, οπότε το έργο του μελετητή-ερευνητή περιπλέκεται.

Πχ στα Αιγυπτιακά ιερογλυφικά, η επαλήθευση θα ήταν: εφ’ όσον κατάλαβαν τί λέξεις σχηματίζουν τα ιερογλυφικά, να διαβάσουν επιτυχώς τις γραφές σε νέα ευρήματα. Η δέ φωνητική απόδοση ήταν το μεγάλο παλούκι, διότι οι αρχαίοι Αιγύπτιοι δεν γράφαν με φωνήεντα. (Τα θεωρούσαν κάτι σαν πνοή θεού, καί γράφοντάς τα «ασεβούσαν» – γι’ αυτό δεν τα έγραφαν.) Ώσπου οι Αιγυπτιολόγοι είχαν τη φαεινή ιδέα να ρωτήσουν τους αυθεντικούς απογόνους των αρχαίων Αιγυπτίων, τους Κόπτες – κι έτσι βρήκαν την άκρη με τα φωνήεντα που έλειπαν, διότι τα διέσωσε η προφορική παράδοση της γλώσσας των Κοπτών.

Στον Δίσκο της Φαιστού, τώρα, δεν μπορούμε να έχουμε φωνηεντική αντιστοιχία (διότι δεν μπορούμε να τη βρούμε πουθενά) – αλλά δεν μας νοιάζει. Δεν μας ενδιαφέρει πώς λέγανε τότε πχ το πουλί, διότι η εικόνα του πουλιού πάντα απεικονίζει ένα πουλί. Μας ενδιαφέρει μόνο να βγάλουμε το εννοιολογικό νόημα. Καί -αφού το βγάλουμε- να καταλάβουμε τί γράφει ένας άλλος δίσκος παρόμοιος, που τυχόν θα βρεθεί στο μέλλον.

Στη Γραμμική Β’, πάλι, το πρόβλημα δεν ήταν η φωνητική απόδοση· ήταν η επαλήθευση!

«- Μά, ρέ Εργοδότη, Ελληνικά δεν ήταν; τί δεν καταλαβαίνανε;»

Εσύ, άμα σου δώσω κείμενο πχ του Πλάτωνα, θα καταλάβεις αμέσως τί λέει;  🙂

 

Ακόμη κι όταν επανανέγνωσε πλήρως τη Γραμμική Β’, ο Βέντρις είχε αρκετό μυαλό, ώστε (να μην παρασυρθεί από τον θρίαμβο, αλλά) να ζητήσει επαλήθευση των ευρεθέντων. Συγκεκριμένα, στην περίφημη ομιλία του στο ραδιόφωνο του BBC, ζήτησε από οποιονδήποτε φιλόλογο της καριέρας μπορούσε να βοηθήσει, να του πεί αν κάποιες λέξεις (διαβασμένες μέν, αλλά λιγάκι παράξενες) ήταν όντως Ελληνικές. Αν δεν ήταν, τότε ή θα ήταν ξενικές υιοθετημένες (πχ όπως λέμε σήμερα «φαστφουντάδικο»), ή ακόμη χειρότερα…

…θα έπρεπε να συνεχίσει την έρευνα, κάνοντας «λεπτές ρυθμίσεις» (αυτό που στις Θετικές Επιστήμες ονομάζεται refinement), ενδεχομένως χρονοβόρες κι επίπονες.

Ήταν, όμως, τυχερός. Ανάμεσα στους ακροατές του, ήταν κι ο Τζών Τσάντγουϊκ, καριερίστας φιλόλογος στο Κέημπριτζ. (Οξφόρδη θα περιμέναμε, αλλά αυτός …ξέφυγε! Lol!!! Το ίδιο είναι, όμως… τον ίδιο ρόλο παίζουν τα συγκεκριμένα ιδρύματα.) Πρώτα τηλεφώνημα, μετά αλληλογραφία… καί η συνεργασία των δύο ανδρών έβγαλε το πρώτο βιβλίο «Μυκηνολογίας», το «Documents in Mycenaean Greek«.

 

Στον Τσάντγουϊκ οφείλεται το μπέρδεμα που έχουν πολλοί, που απλώς κάτι έχουν ακουστά γιά το θέμα. Αυτός ήταν, που δούλεψε στην αποκρυπτογράφηση εχθρικών σημάτων στο περίφημο Μπλέτσλυ Πάρκ, κι όχι ο Βέντρις. Μάλιστα, ο Τσάντγουϊκ, εκτός από μεθόδους αποκρυπτογραφήσεως, είχε μάθει Ιαπωνικά, γιά να μεταφράζει τα σήματα των Ιαπώνων προς τους Γερμανούς.

(Εν παρόδωι: τα Ιαπωνικά έχουν μιά πολύ ενδιαφέρουσα σχέση με τη Γραμμική Β’. Πεντέξη ιδεογράμματα καί των δύο είναι ακριβώς τα ίδια!!! Πχ, πρόχειρα θυμάμαι τη συλλαβή -ka-. Τί μπορεί να σημαίνει αυτή η ομοιότητα; Ας το αφήσουμε, ξεφεύγουμε πάρα πολύ.)

Καί είναι αλήθεια πως ο Τσάντγουϊκ δοκίμασε (πρό Βέντρις) να εφαρμόσει τα αποκρυπτογραφικά μεθοδολογικά εργαλεία στην επανανάγνωση της Γρ., Β’, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Εν πάσει περιπτώσει, ο πολύς κόσμος έχει την ιδέα ότι ο Τσάντγουϊκ ξαναδιάβασε τη Γρ. Β’ μαζί με τον Βέντρις. Όμως, όχι. Ο Τσάντγουϊκ βοήθησε μονάχα στη φάση της επαληθεύσεως – με σημαντική καί ουσιαστική βοήθεια, είναι η αλήθεια. Επιβεβαίωσε ο συγκεκριμένος φιλόλογος πως πράγματι, όλα τα αναγραφόμενα στις πινακίδες, είναι καθαρά Ελληνικά (παλαιών τε καί νεωτέρων εποχών).

Πώς, όμως; Καί γιατί αυτός;

  • Πρώτον, διότι γνώριζε ποιές είναι οι πράγματι αρχαίες καί οι πολύ αρχαίες λέξεις της Ελληνικής.
  • Καί δεύτερον, διότι μία απ’ τις επιστημονικές του έρευνες ήταν η διαστρωμάτωση των φάσεων της Ελληνικής γλώσσας – μ’ άλλα λόγια, ποιές λέξεις είναι παλιές, καί ποιές παλιότερες· καί εδεχομένως πόσο παλιότερες!

Αν καί αυτή η επιστημονική ενασχόληση του Τσάντγουϊκ δεν πολυγράφεται στα διάφορα βιογραφικά τύπου Γουΐκι, είμαι σίγουρος κατά 99% πως έτσι ήταν τα πράγματα. (Όπως είμαι σίγουρος πως δεν την έβγαλα απ’ τη φαντασία μου· κάπου την πήρε το μάτι μου. Όμως, όπως έχω ξαναπεί αρκετές φορές, μου είναι αδύνατον να τηρώ συστηματικό αρχείο του τί διάβασα καί τί είδα καί πότε. Όσο βοηθάει η μνήμη μου, καλώς.)

Τώρα, θα με ρωτήσεις, τί ζόρι τραβάγανε οι Άγγλοι των Οξφορδο-Κέημπριτζ να κατατάξουν την εξέλιξη της Ελληνικής! Έ… σκέψου λίγο! Μέσωι αυτής, θα κατέτασσαν χρονικώς (έστω, θα είχαν ένα ακόμη ισχυρό βοήθημα προς τούτο) πχ τα γραφόμενα του Ομήρου – καί με την κατάταξη αυτή θα καταλάβαιναν πολλά άλλα ακόμη. (Με συνέπειες στη δική μας την καμπούρα, εξυπακούεται. Παναπεί, τα ανά εποχές καί διαχρονικώς αδύνατα σημεία του Έλληνα θα τα κάνανε βίδες. Πενηνταράκια!)

Όπου, βεβαίως, μετά αναλαμβάνει να φωτίσει τα προϊστορικά σκοτάδια το ισχυρώτατο εργαλείο, που αποκαλείται «Λαογραφία»!

Δυστυχώς, ακόμη καί τόσα χρόνια μετά, οι εγχώριοι προφεσσόροι της Φιλολογίας δεν έχουν ντίπ χαμπάρ’ από τέτοια. Εδώ εξακολουθεί να διδάσκεται, μάτιαμ’, η …Ινδοευρωπαϊκή καταγωγή των Ελλήνων καί της Ελληνικής γλώσσας!

 

Επίμετρον 2 – Η εξέλιξη της Ελληνικής

Επειδή το σπόρ της επαναγνώσεως ξεχασμένων αλφαβήτων είναι, ως φαίνεται, αρκετά διαδεδομένο, ας πούμε καί δυό λόγια γιά την εξέλιξη της Ελληνικής γλώσσας. Έχει (έμμεση) σχέση με το παρόν θέμα μας, κυρίως λόγωι της έρευνας γιά τη Γραμμική Α’.

Το  παρακάτω διάγραμμα, το οποίο προκύπτει από τις προσωπικές μου έρευνες, εξηγεί πολλά γιά την εξέλιξη της γλώσσας μας στην Ελλάδα καί την Ιταλία. (Δεν επεκτείνομαι έξω απ’ αυτόν τον γεωγραφικό χώρο, διότι πρέπει ν’ αναπτύξω νέο εκτεταμένο θέμα.) Κι επειδή ήδη διαπιστώσατε πως τα έχω σκαλίσει πολύ τα γλωσσολογικά, πιστέψτε με ότι ισχύει! (Κλίκ επάνω του γιά κανονικό μέγεθος.)

 

 

Μή σας κάνει εντύπωση ότι οι Πελασγοί έγραφαν με το κλασικό, γνωστό μας Ελληνικό αλφάβητο! Έτσι είναι. Ιδού μία επιγραφή τους από τη Λήμνο, όπως δημοσιεύτηκε στο βιβλίο του Θωμόπουλου:

 

(Τώρα, βέβαια, τα Ελληνικά της επιγραφής θα τα διαβάσετε μάλλον εύκολα. Αλλά, άμα βγάλετε νόημα, να μου το πήτε κι εμένα!  🙂  )

 

Αν σκαλίσουμε το διάγραμμα, καταλαβαίνουμε κάποια πράγματα, εκ πρώτης όψεως «αόρατα» – όπως, ας πούμε, τις διαδικασίες γιά την υιοθέτηση του «Λατινικού» αλφαβήτου. Ως φαίνεται, αυτό διαδόθηκε όχι τυχαία, αλλά υπό την καθοδήγηση (καί δή, διά της βίας) κάποιων (Κρονίων) …«κέντρων αποφάσεων» (Την ανάπτυξη του θέματος την αφήνω γιά κάποια μελλοντική ευκαιρία.)

Κι άλλα πράγματα καταλαβαίνουμε, το απλούστερο των οποίων είναι πως δεν είμαστε ούτε νέο έθνος, ούτε τυχαίο.

 

Επίμετρον 3 – Το Τρίο Μαλκάντο

Ο κόσμος είναι πράγματι μικρός.

Κι εκεί που διαπιστώνεις ότι ο Τάδε γνωρίζεται με τον Δείνα (κι όχι μόνο γνωρίζονται, αλλά είναι καί καρντάσια), απορείς από πού …ξεραίνονται. Αλλά, κακώς απορείς. Κάκιστα! Ειδικά αν είσαι καί «συνωμοσιολόγος», τις υπόγειες διαδρομές καί συναναστροφές πρέπει να τις υποψιάζεσαι εξ ορισμού – όχι να περιμένεις να τις διαπιστώσεις.

Όμως, στους έξυπνους ανθρώπους (ως ο γράφων! lol!!!) υφίστανται διορθωτικοί μηχανισμοί. Παναπεί, κάνεις μέν σφάλματα (διότι μόνον οι πεθαμένοι δεν κάνουν λάθη), αλλά οφείλεις να βάλεις πάραυτα μπρός τις διαδικασίες ελέγχου καί επανορθώσεως.

Λοιπόν, όπως οι πιλότοι της Πολεμικής Αεροπορίας πρώτα εγκλωβίζουν τον στόχο, καί μετά γαργαλάνε το κόκκινο κουμπί του τζόϋστικ (να φύγουν τα πυραυλάκια καί να πάει ο εχθρός γιά μετενσάρκωση), ούτω πως καί ο γράφων έχει εγκλωβίσει στο στόχαστρό του εδώ καί καιρό μία τριάδα ανδρών …ψιλοενδόξων. Ο πρώτος, σκέτος Σμινθεύς! Κλασικός Φοίνικας ποντικομούρης, με κουτοπόνηρο -δήθεν αθώο- ύφος. Ο δεύτερος, σκέτος Χάζαρος με δήθεν ελληνοποιημένο ονοματεπώνυμο. (Η χροιά της φωνής του, όμως, τον προδίδει – που νομίζει ότι κρύβεται, τρομάρα του.) Κι ο τρίτος, ημέτερος μέν, αλλά κατά 99% κολλητός με το Φράγκικο ιερατείο δέ. (Γιά να είμαι δίκαιος με το άτομο, αυτό θέλει λίγο ψάξιμο ακόμη, αλλά θα το κάνω με το πάσο μου – διότι ήδη το εκλαμβάνω ως βεβαιότητα. Είναι τέτοια η περίπτωση, που πλέον αυτός πρέπει ν’ αποδείξει πως δεν είναι ελέφαντας, όχι ν’ αποδείξω εγώ πως έχω δίκιο.)

Οι τρείς ούτοι λεβέντες σκαλίζουν τα θέματα, τα οποία σκαλίζει κι η αφεντιά μου. «- Δικαίωμά τους, όπως καί δικαίωμα του καθενός!», θα μου πήτε.

Άμ, δέ!!!

Από τη στιγμή που έχω εκτοξεύσει την εντολή: «- Σακόκου η Ελληνική Γνώση!», το μέχρι σήμερα ελεύθερο πλιατσικολόγημα Ελληνικών θησαυρών από τον πάσα ένα, καί δή αλλόφυλον (προς εκμετάλλευσιν, ού μήν καί ζημίαν των Ελλήνων), τιμωρείται! Μέχρι στιγμής, όμως, οι μάγκες τη γλυτώνουν, διότι διαπίστωσα πως δεν μπορούν να παραβιάσουν τις πόρτες του κάστρου. Τόσο απλά! Όθεν, σπάω πλάκα με τα καμώματά τους· παρακολουθώντας τους, όμως, ενδελεχώς. Να μην ξενοιάζουν, ότι αποκοιμήθηκα καί τους ξέχασα! Έτσι καί κάνουν πως -κακήι τήι τύχηι- σπάνε τις πύλες, θα εξαπολύσω πυραυλάκι!

 

Προς τί, όμως, όλ’ αυτά; Προς το ότι, ανάμεσα στα ενδιαφέροντα του ενός τους βρίσκεται καί η Γραμμική Α’.

Λοιπόν, του λέω από εδώ ότι ψάχνει σε λάθος κατεύθυνση – κι ας τα παρατήσει εγκαίρως, διότι ματαιοπονεί. Αφ’ ενός, δεν ισχύει το ότι υπάρχει «γενεαλογία» των γραφικών συστημάτων της Ανατολικής Μεσογείου. (Δηλαδή, ότι δήθεν τα Αιγυπτιακά ιερογλυφικά γέννησαν τον Δίσκο της Φαιστού, κι αυτός τη Γραμμική Α’, κι αυτή τη Γραμμική Β’, κτλ κτλ.) Αφ’ ετέρου, ειδικά γιά τη Γραμμική Α’, δεν έχουμε πουθενά ούτε δίγλωσση επιγραφή (Γρ. Α’ – κλασικά Ελληνικά), ώστε να μας δώσει το «κλειδί», ούτε μπορούμε να βρούμε πουθενά την φωνητική αντιστοιχία. Δηλαδη, τζάμπα κόπος η προσπάθεια γιά επανανάγνωσή της (με τα σημερινά διαθέσιμα δεδομένα). Κι όπως έδειξα στο διάγραμμα, η Γρ. Α’ ανάγεται σε εποχή με τελείως διαφορετική μορφή της Ελληνικής (πυκνή καί ακατάληκτη).

Η Γραμμική Α’ ήταν ήδη προϊστορική, όταν γραφόταν στις επιγραφές που βρέθηκαν σε Κρήτη καί Σαντορίνη! Άρα, πιθανώτατα την χρησιμοποιούσανε κατά τα χρόνια του Μίνωα όχι γιά χρηστικότητα, αλλά ως αναμνηστικό του παρελθόντος. Όπως πχ εμείς έχουμε τις επιγραφές της κλασικής Ελλάδας.

«- Κι άμα βρείς εσύ τον σωστό δρόμο έρευνας στο θέμα της Γραμμικής Α’, ρέ Εργοδότη, θα του τον πείς;»

Σιγά μην του τον πώ! Γιά τρελλούς ψάχνετε;

 

ΤΕΛΟΣ

 

Ποιός ξαναδιάβασε τη Γραμμική Β’; – 1

15 Σχόλια

πάρχουν κάτι πράγματα… που μου γυρίζουν τ’ άντερα!

Το ξέρω πως δεν είμαι ποιητής της προκοπής (έστω καί ως στιχουργός σκυλάδικων ασμάτων – lol!!!), αλλά ώφειλα να …εκφραστώ! Βλέπετε, η διανοητική κατάσταση …των άλλων πάσχει σοβαρά.  🙂

Αφορμή γιά το παρόν άρθρο μου έδωσε μιά νεκρολογία (επί δεκαετίες …καθυστερημένη – κοινώς: ό,τι θυμόμαστε, χαιρόμαστε), κι ένα -προ ετών εκδοθέν- βιβλίο· κείμενα αμφότερα γραμμένα από το ίδιο τρισάσχετο καί προκατειλημμένο (καί προφανώς χαρτζηλικωμένο επί τούτου) άτομο: μιά κάποια διεθνώς άγνωστη κυράτσα, που γράφει στους Τζιού Γιόρκ Τάϊμζ. Όπου, ανάμεσα σε μυξοκλάψες κι ανοησίες, όχι μόνο διαστρέφει την ιστορική αλήθεια, όχι μόνο συκοφαντεί, αλλά πάει να επιβάλει την ασχετίλα της ως πραγματικότητα!!!

Θα μου πείς… «- Ρέ Εργοδότη, σάμπως αυτά είναι τα πρώτα, ή τα τελευταία τυπουργήματα του είδους;» Όχι, δεν αντέδρασα γι’ αυτό· αλλά επειδή δεν αντέχω να βλέπω να προβάλονται σαχλαμάρες σ’ ένα θέμα, που: (α) το γνωρίζω άριστα, καί (β) ενδιαφέρει άμεσα την πατρίδα μου – ειδικά στις δύσκολες στιγμές που περνάει, όπου -παγκοσμίως- ο κάθε βροντηγμένος έρχεται καί ξερνάει τη βρωμιά του απάνω μας, γιά να αισθανθεί καλά ο ίδιος.

Λοιπόν, ποιός ξαναδιάβασε τη Γραμμική Β’; Πάντως, δεν ήταν η (Τζα)Κόμπερ σου, κυρά μου!

Διαβάστε… καί σας περιμένει καί μιά μικρή έκπληξη!

 

α. Εισαγωγή

Οι πρώτες πήλινες πινακίδες με την τότε μυστηριώδη Γραμμική Β’ βρέθηκαν (αρχές του 20ου αιώνα) στις ανασκαφές της -ακόμη τότε Τουρκοκρατούμενης- Κρήτης, που τις διενήργησε ο γνωστός Άρθουρ Ήβανς, διαδεχόμενος τον Έλληνα Μίνωα Καλοκαιρινό. Στον Ήβανς, μάλιστα, οφείλεται η ονομασία «Γραμμική Β'», διότι ήθελε να ξεχωρίσει τα συγκεκριμένα ευρήματα από άλλα ομοειδή. (Ναί, βρέθηκαν κι άλλα συστήματα γραφής: η Γραμμική Α’, η ιερατική, καί λίγο αργότερα ο Δίσκος της Φαιστού.)

Κι ενώι οι ανακαλύψεις αυτές πυροδότησαν παγκοσμίως το επιστημονικό ενδιαφέρον, κι ενώι πολλοί βάλθηκαν να βρούν τί γράφουν οι πινακίδες της Γρ. Β’, το 1936 ο Ήβανς βρισκόταν στο Λονδίνο, ως έφορος του Βρεττανικού Μουσείου. Σε μιά εκδήλωση αρχαιολογικού ενδιαφέροντος (γιά τα πενηντάχρονα της εν Ελλάδι Βρεττανικής Αρχαιολογικής Σχολής), τον επισκέφθηκε ο 14χρονος τότε Μιχαήλ Βέντρις, σε εκπαιδευτική επίσκεψη με το σχολείο του.

Μετά την ξενάγηση, ο έφηβος Βέντρις ρώτησε όλο ενδιαφέρον τον Ήβανς (που πιό πρίν είχε δείξει στους μαθητές μερικές πινακίδες) : «- Καί λέτε ότι αυτά δεν έχουν ακόμη διαβαστεί, σέρ;» Αν θυμάμαι καλά, ο Ήβανς απάντησε «- Όχι!», καί χαμογέλασε. (Ωστόσο, αν -θυμάμαι καλά, καί- ισχύει το «όχι», ο Ήβανς έλεγε ψέμματα εν γνώσει του. Παρακάτω η εξήγηση.)

Ελάχιστα πρίν το ξέσπασμα του Β’ ΠΠ στην Ευρώπη, το 1939, βρέθηκε κι άλλο πακέτο πήλινων πινακίδων με Γραμμική Β’ – στη Μεσσηνία αυτή τη φορά, στην Πύλο. Στις ανασκαφές γιά το ανάκτορο του Νέστορα. Καί λίγο πρίν μπεί κι η Ελλάδα στην τετραετή περιπέτεια του πολέμου καί της Κατοχής, το καράβι με τις φωτογραφίες των πινακίδων έφυγε προς Αμερική μέσα από την εμπόλεμη Μεσόγειο. Ωστόσο, καί το νέο υλικό ήταν πλέον διαθέσιμο στους ενδιαφερόμενους ερευνητές.

 

Οι πινακίδες με τη Γραμμική Β’ ήταν πήλινες, όπου επάνω στην υγρή λάσπη έγραφαν οι γραφείς με μυτερά ξυλάκια, καί μετά η λάσπη στερεοποιούταν (με ψήσιμο) καί διατηρούσε τα γραφέντα. Το δέ μέγιστο μέρος του υλικού είναι τα λογιστικά «βιβλία αποθήκης» της τότε εποχής.

Σημειωτέα, όμως, εδώ η υπερμεγέθης βλακεία που διάβασα κάπου (δεν καρφώνω αν ήταν πανεπιστημιακό βιβλίο, ή όχι! lol!!!), ότι: «…Ευτυχώς, δηλαδή, που το ανάκτορο του Νέστορα καταστράφηκε από πυρκαϊά καί ψήθηκαν οι πινακίδες καί διασώθηκαν, διότι αλλοιώς οι γραφείς ξαναβάζανε τον πηλό σε νερό καί τον ανακυκλώνανε -ξανακάνοντάς τον λάσπη, ώστε να έχουν έτοιμο υλικό γιά νέα καταγραφή-, με αποτέλεσμα να χάνονται τα προηγουμένως γραφέντα!» Δυστυχώς, αυτές τις χοντρομαλακίες (ά μά πιά!… δεν κρατήθηκα!) τις γράφουν καί τις πιστεύουν άνθρωποι θεωρούμενοι σοβαροί (προφεσσόροι, καί λοιποί). Γι’ αυτό μας πήρε ως χώρα καί μας σήκωσε – διότι κάτι τέτοιοι «σοβαροί» ψηφίζουν (καί τεκνοποιούν).

Ναί, είχανε έλλειψη από λάσπες στην Πύλο, κι ανακυκλώνανε τις ήδη υπάρχουσες! Τί να σας πω;!… (Μήπως ανακυκλώνανε καί τίποτ’ άλλο, ώ σοφοί; Διότι, επί Νέστορος δεν υπήρχε ΔΕΗ – κι όποιος τη νύχτα περπατεί…) Απλώς, η πυρκαϊά στο ανάκτορο διπλόψησε τις πινακίδες – καί τις έκανε λιγάκι πιό ανθεκτικές στη φθορά. Αλλά ποιός να το καταλάβει!

(Όμως, συγχωρέστε με! Μπορεί καί να σφάλλω – οπότε, κακώς τους βρίζω. Στο κάτω-κάτω, μπορεί οι Αχαιοί να ήσαντε λίαν ιδιόρρυθμα ανθρωπάκια, οπότε πράγματι ανακυκλώνανε καί τις λάσπες. Κι έτσι, κατερχόμενοι οι Δωριείς στον Μωριά, είδανε τα παλαβά αυτά, δεν αντέξανε τόση ιδιορρυθμία, καί τους πάτησαν τους Αχαιούς από κάτω, ν’ απαλλαγή η ανθρωπότης από δαύτους! Lol!!!)

 

Πρίν κλείσουμε την εισαγωγή, ειρήσθω ότι οι «αρχήθεν επαναναγνώσεις» (ή, έστω, οι απόπειρες προς τούτο) χαμένων καί ξεχασμένων γραφών δημιουργούν ένα πολυδιάστατο πλέγμα, το οποίο δεν μπορείς να το αναλύσεις (έστω, δεν μπορείς εύκολα) σε ξεχωριστά «εξαρτήματα». Βλέπετε, οι αρχαίοι λαοί είχαν κι αυτοί τα ταξίδια τους καί τις (ειρηνικές, ή πολεμικές) επαφές τους, επομένως αλληλεπιρροή. Άσε που καί μέσα στο ίδιο έθνος η γλώσσα καί η γραφή εξελίσσονται.

Εάν, πάντως, σας ενδιαφέρει -όπως καί τον γράφοντα- το θέμα, αρχίστε το ψάξιμο από τη Γουΐκι (με λήμματα όπως: Γραμμική Β’, Γραμμική Α’, Χιττικά, σφηνοειδής γραφή, κτλ). Θα βρήτε πολλά χρήσιμα να διαβάσετε, αλλά προσπαθήστε να κρατήσετε μιά σειρά – διότι ανά πάσα στιγμή (της έρευνας) πρέπει να λαμβάνετε υπ’ όψη σας όλο το πλέγμα των πληροφοριών.

 

Τη Γραμμική Β’, μιά που εξ αρχής βγήκε στην επιφάνεια πολύ σχετικό υλικό (πολύ μεγάλο «δείγμα», ως λέγεται), ώστε να επιτρέπει τη συστηματική επιστημονική μελέτη της, πολλοί προσπάθησαν να τη διαβάσουν· άλλοι επιτυχώς (τελικά), άλλοι ανεπιτυχώς. (Αντιθέτως, καί ως παράδειγμα, τα δείγματα της Κρητικής «ιερατικής» γραφής είναι λίγα.)

Παρακάτω θα παρουσιάσουμε τους τέσσερεις κύριους «μονομάχους» της κούρσας προς την αρχήθεν επανανάγνωση της Γραμμικής Β’. (Υπάρχουν κι άλλοι, δευτερότεροι, αλλά μόνον οι εδώ αναφερόμενοι παίξανε τον κυριώτερο ρόλο.)

 

β1. Αρθούρος Ήβανς – η πρακτικότητα των «υπερεσιώνε»

Προσπαθώ να μην επαναλαμβάνομαι, ώστε να μή γίνομαι κουραστικός· πάντως, στην Αγγλία η άρχουσα τάξη εναλλάσσει ρόλους μ’ ευκολία, ωσάν ν’ αποτελείται από ηθοποιούς! Κάποιο μέλος της άνετα μεταλλάσσεται από ευγενή σε κατάσκοπο, σε ιερωμένο, σε στρατιωτικό, σε επιστήμονα. Καί πάντα στο παρασκήνιο έχει την τεκτονική ιδιότητα!

(Εννοείται πως καί σ’ άλλα -κατά το μάλλον ή ήττον σοβαρά- κράτη με κυριαρχικές βλέψεις καί κυριαρχική ιστορική πορεία συμβαίνουν τα ίδια – βλέπε πχ Γαλλία, με το …αγαπημένο μου Φράγκικο ιερατείο καί τον καρδινάλιο Ρισελιέ!)

Ο  Ήβανς (άγνωστο στους πολλούς) στα νιάτα του ήταν (ή τό ‘παιζε) δημοσιογράφος, που -μέσα στη Σερβία- έγραφε πύρινα άρθρα υπέρ της απελευθερώσεως της Σερβίας από τους Οθωμανούς! Αλλά οι τελευταίοι δεν χαμπάριαζαν, κι έτσι τον συνέλαβαν μερικοί πολλά βαρείς μυστακοφόροι ζαπτιέδες καί τον έκλεισαν στη στενή. Χρειάστηκε η επέμβαση του ίδιου του πρέσβεως της αγγλίτσας, ώστε να ξαναβγεί ο Ήβανς έξω.

 

(Ο Ήβανς γέρων – καί εκτός στενής!  🙂  )

 

Αυτό, βέβαια, σημαίνει ότι ο Ήβανς ήταν (ή έγινε κάποια στιγμή) μέλος των «υπερεσιώνε» της πατρίδας του σε διατεταγμένη αποστολή (ροκανίσματος της τουρκίτσας)· διότι, μή μου πήτε ότι τους Σέρβους τους έβλεπε στ’ όνειρό του, κι έδρασε από μόνος του ένεκα ρομαντισμού!

(«- Γιατί όχι, ρέ Εργοδότη; …Δηλαδή, θες να πείς ότι κι ο Βύρων…»

Ναί, ωρέ σείς! Κι ο Βύρων!)

Επίσης… Από τον καιρό των Ναϊτών, οι οποίοι διάβασαν τα πανάρχαια Πελασγικά χειρόγραφα των Βενιαμιτών (καί τα κατάλαβαν, επειδή η Πελασγική είναι η άμεση πρόγονος τόσο της κλασικής Ελληνικής, όσο καί της Λατινικής – που την τελευταία οι ιππότες την παρλάρανε ανέτως, λόγωι του ότι τον καιρό τους ήταν η επίσημη γλώσσα της Καθολικής Εκκλησίας), κι από την εποχή που η Οξφόρδη έγινε κέντρο της γλωσσολογίας, είναι απολύτως λογικό να συνάγουμε ότι κάθε, μα κάθε αρχαιολογική ανακάλυψη (καί δή κειμένου) περνάει ΑΜΕΣΩΣ από Οξφόρδη· καί τίθεται στη διάθεση κατασκόπων καί λοιπών Άγγλων της άρχουσας τάξης.

(Ας πούμε, τις στερεότυπες εκδόσεις αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων, πούουου τις βρήκαν στας Οξφόρδας; Έεεε;;; Τη λέξη «πλιάτσικο» θα τη σκεφτεί / θα την εκστομίσει κανένας ημέτερος φιλόλογος, ή θα την καταπιούν άπαντες, γιά να μην προσβάλουμε τους αγγλίτσους; Εμείς, δηλαδή, γιατί δεν βγάλαμε στερεότυπες εκδόσεις αρχαίων …Άγγλων συγγραφέων; Στο πηγάδι κατουρήσαμε; )

Τί τις θέλουν, λοιπόν, αυτές τις ανακαλύψεις;

Μά… ρέ παίδες… γιά να δούν τί μπορούν να κλέψουν από το απώτατο παρελθόν, που σήμερα ο πολιτισμός μας δεν το έφτ(ι)ασε ακόμη!

Διότι γνωρίζουν άριστα ότι, όσο πίσω πάμε στον χρόνο, τόσο ανώτερες ανακαλύψεις βρίσκουμε – από παμπάλαιους καί ξεχασμένους πολιτισμούς. Φυσικά καί δεν θέλουν να διαβάσουν πανάρχαια ξεχασμένα κείμενα, απλά γιά να δουν τις κλίσεις των τότε ρημάτων! Μην είμαστε αφελείς!

(Παρενθετικώς, μπορεί να ψάχνουν καί γιά «λέξεις δύναμης» -εξορκισμούς κτλ παρόμοια-, όπως λέει καί μιά ψυχή. Ας αφήσουμε, όμως, αυτό το θέμα, διότι άκρη δεν βρίσκουμε – κι ούτε πρόκειται να βρούμε. Ούτ’ εμείς, ούτε οι «υπερεσίες» της αγγλίτσας.)

Τούτων ειπωθέντων, είναι απόλυτα σίγουρο ότι τα ευρήματα της Κρήτης των αρχών του 20ου αιώνα κοινοποιήθηκαν αμέσως …δεόντως.

 

Δεν θυμάμαι αυτή τη στιγμή, αν ο Ήβανς είπε όσα αναφέρονται παρακάτω στη συνάντηση με τον νεαρό Βέντρις, ή σε άλλη περίσταση. Πάντως, δείχνοντας κάποτε μιά πινακίδα, κι ερωτηθείς τί σημαίνουν τα ιδεογράμματα της Γραμμικής Β’, απάντησε (χωρίς να διστάσει) πως πρόκειται γιά λογιστικό κατάστιχο, καί κάτω-κάτω γράφει «τόσο», ή «πόσο». Αυτό που λέμε σήμερα «άθροισμα», παναπεί.

Διάνα!

Αν καί δεν μπόρεσα να εντοπίσω στο Διαδίκτυο την ακριβή πινακίδα που κράταγε ο γερο-Ήβανς (παρά το ότι υφίσταται συστηματικό αποθετήριο), φαίνεται ότι οι ακροατές του δεν τον ρώτησαν: «- Πόθεν τα ξέρ’ς εσύ αυτά, μπάρμπα;» Ωστόσο, θα το απαντήσουμε εμείς το ερώτημα.

 

Κάποιες δεκαετίες πρίν την ανακάλυψη των πρώτων πινακίδων με Γραμμική Β’, ζούσε στην αγγλίτσα ένας ταλαντούχος πιτσιρικάς, ονόματι Τζώρτζ Σμίθ. Αυτός ήταν φτωχός, καί δούλευε ως τεχνίτης γιά να βγάλει τα προς το ζήν. Ωστόσο, στον ελεύθερο χρόνο του διάβαζε μανιωδώς από μόνος του βιβλία κυρίως με αρχαιολογικό περιεχόμενο, με αποτέλεσμα να εξελιχθεί σε καριερίστα πανεπιστημιακό Ασσυριολόγο, με πολύ αξιόλογο ανασκαφικό καί συγγραφικό έργο! (Καί πολύ κρίμα που πέθανε νέος.)

Τιμής ένεκεν, ιδού καί η φωτογραφία του, διότι με συγκινούν κάτι τέτοιοι τύποι! (Είναι το είδος των ανθρώπων, που ωθούν την Ανθρωπότητα ν’ ανεβεί σε παραπάνω σκαλιά στον πολιτισμό.)

 

Τζώρτζ Σμίθ

 

Ανάμεσα, λοιπόν, στις επιστημονικές επιτυχίες του Γιώργη του Σμίθ, ήταν η αρχήθεν επανανάγνωση (από κείμενο με δύο γραφικά συστήματα, ένα των οποίων τα κλασικά Ελληνικά) του Κυπριακού συλλαβαρίου, άλλως καλουμένου «Γραμμική Γ'» !!!

Το Κυπριακό συλλαβάριο («Αρκαδοκυπριακά», ή -μεταγενεστέρως- «Γραμμική Γ'») χρησιμοποιήθηκε γιά να γραφούν τόσο Ελληνικά, όσο καί μία ακόμη γλώσσα, μή εισέτι αναγνωρισμένη καί αναγνωσμένη. (Πελασγικά, πιθανώτατα – την ονομάζουν «Παλαιοκυπριακή», αν δεν κάνω λάθος.) Ωστόσο, είναι φανερό πως κι αυτή η ανακάλυψη του Σμίθ τέθηκε αμέσως υπ’ όψιν του άρχοντος εσμού της αγγλίτσας…

…κι επάνω στη συγκεκριμένη ανακάλυψη βασίστηκε ο Ήβανς, κι είπε όσα είπε γιά το «τόσο» καί το «πόσο»!

Βλέπετε, τα δύο συλλαβάρια (Γραμμικές Β’ καί Γ’) έχουν μερικά απολύτως ίδια ιδεογράμματα· κι άλλα μερικά σε βάζουν στον πειρασμό να πείς ότι πρόκειται γιά τα ίδια, με κάπως διαφορετικό γράψιμο. Ιδού! (Κλίκ επάνω του γιά πλήρες μέγεθος.)

 

Κυκλωμένα με πράσινο είναι τα ίδια,
με κόκκινο τα παρόμοια.
Αριστερά η Γραμμική Β’, δεξιά η Γ’.

 

Δεν έχω καθήσει να υπολογίσω την μαθηματική συνάρτηση «πλήθος γνωστών ιδεογραμμάτων στα x με ποσοστό ευκολίας (στην επανανάγνωση της Γρ. Β’) στα y», αλλά είναι φανερό ότι με τη βοήθεια του έτοιμου συλλαβαρίου της Γρ. Γ’, συν μερικές δοκιμές, τη βρίσκεις εύκολα την άκρη. Άλλως τε, βλέπετε ότι οι συλλαβές -po- καί -to- είναι ήδη γνωστές! Πράγμα που σημαίνει ότι, αφού στη λέξη στο τέλος της πινακίδας γραφόταν η μία, δεν μπορούσε ταυτόχρονα στην ίδια λέξη να γράφεται (ως αρχική συλλαβή) κι η άλλη· άρα, την άλλη την ανέφερε ο Ήβανς γιά ξεκάρφωμα (καί θόλωμα με το μελάνι της σουπιάς) – δηλ. γιά να δείξει ότι δήθεν γίνεται επίπονη προσπάθεια ν’ αναγνώσουν τα γραφόμενα. Επίσης, σημαίνει ότι τη συλλαβή -so- την μάντεψε εύκολα… άρα καί τα υπόλοιπα τα ξετίναξαν μάλλον εύκολα.

 

Οι «υπερεσίες»  της αγγλίτσας, λοιπόν, είναι αυτές, που -καί με τη βοήθεια του Ήβανς- πρώτες απ’ όλους ανέγνωσαν τη Γραμμική Β’! Σαρπράϊζ!!! Δε μπορείς να πείς!… Ηθικόν δίδαγμα: ποτέ μήν υποτιμάτε τη νοημοσύνη των κατασκόπων των σοβαρών χωρών!  🙂

Τώρα, βέβαια, θα ρωτήσει κάποιος: Αφού το ξεκίνησαν καί -μέχρις έναν βαθμό- το τελείωσαν, γιατί δεν το προχώρησαν, ώστε να καρπωθούν καί την επιστημονική δόξα;

Γιά πολλούς λόγους – όπως τους καταλαβαίνω (κι αν διαβάζω σωστά τη νοοτροπία των «υπερεσιώνε») :

  • Διότι έχασαν το ενδιαφέρον τους από πολύ νωρίς, μιά που διαπίστωσαν πως στις πινακίδες δεν κρύβονται τίποτε υπερμυστικά. (Πρόκειται καθαρά γιά λογιστικούς καταλόγους αποθήκης.)
  • Διότι τους πρόλαβε ο Α’ ΠΠ, κι είχαν άλλα σοβαρώτερα ν’ ασχοληθούν.
  • Καί πιθανώς διότι άφησαν το θέμα «φλού», ως δόλωμα – γιά να δούν ποιός άλλος εκεί έξω θα μπορούσε να διαβάσει τις πινακίδες, καί με ποιόν τρόπο. Διότι τέτοια (ευφυή) άτομα πάντα βρίσκονται στο στόχαστρο των «υπερεσιώνε»!

(«- Γιατί, ρέ Εργοδότη;»

Τί «γιατί», ωρέ; Διότι το μυαλό είναι όπλοκι αν ο ευφυής πολίτης προδώσει, τότε θα τρέχουμε άπαντες! Νά, γιατί! Δεν γνωρίζετε ότι ο εφευρέτης του αλγορίθμου PGP κόντεψε να μπεί διά βίου στην ψειρού με την κατηγορία της προδοσίας, επειδή τον στρίμωξαν οι «υπερεσίες» των ηπαπάρα; )

Κάποια ελάχιστη πιθανότητα ενυπάρχει καί στο να κράτησαν την ανακάλυψη γιά πάρτη τους, διότι μπορεί στο μέλλον να βρισκόντουσαν τίποτε «καυτά» κείμενα σε Γραμμική Β’, ουδεμία σχέση έχοντα με ανακτορικές αποθήκες καί δοχεία Μυκηναϊκών λαδιών!

 

β2. Άλις Κόμπερ – ψάξιμο στα τυφλά με βάρκα την ελπίδα

Πάμε τώρα στην αγαπημένη της θειάκας των Τζιού Γιόρκ Τάϊμζ, την Άλις Κόμπερ. (Φωτό ψάξτε στα ψαχτήρια, πιθανώτατα οι υπάρχουσες έχουν κοπυράϊτ.)

Το Κόμπερ δεν ήταν το πραγματικό της επίθετο, ήταν συγκεκομμένο το «Τζακόμπερ»! Συμπατριώτισσα κι ομόφυλη του «κυρίου» Σόρος, κόρη Ουγγρο-τζιού μεταναστών στην Αμέρικα. Φιλόλογος των «κλασικών» γλωσσών (Ελληνικής καί Λατινικής). Ωστόσο, ως χαρακτήρας: υπεροπτική, αντικοινωνική, κι ανάποδη. Είναι χαρακτηριστικό ότι δεν την πλησίαζε ούτε αρσενικός σκύλος, άσχετο τί λέει η πρόσφατη βιβλιογραφική «αγιογραφία» της. (Κάτι γιά «εθελοντικές αγαθοεργίες» ψιθυρίζουν, αλλά η ουσία είναι: κοινωνικότητα μηδέν.)

Τώρα, βέβαια, το πού την κονόμησε την υπεροψία… Συνήθως γράφουνε ότι είχε την υπεροψία «της ειδικής», γι’ αυτό καί φέρθηκε απαξιωτικά απέναντι στον «ανειδίκευτο» (δηλ. μή φιλόλογο) Βέντρις. Μπορεί να ήταν κι από χαρακτήρα· αλλά προσωπικώς υποψιάζομαι πως μάλλον της γάνωσαν τα μυαλά από μικρής οι γονείς της καί το οικογενειακό της περιβάλλον – ξέρετε, δά, ποιά «φυλή» αποκαλεί τον εαυτό της «περιούσια» καί τους λοιπούς «ζώα»!

Άριστος τρόπος να καταστρέψεις ένα παιδί, αυτός!… Οπότε, στην ενήλικη ζωή της, οι πιθανοί γκόμενοι είδαν κι αποείδαν ότι δεν αλλάζει μυαλά η Αλίκη, γι’ αυτό καί την παρατούσαν άπαντες. (Το αξιοπαρατήρητο είναι ότι δεν έκανε χωριό ούτε με περιτετμημένους! Χμμμ… τελικώς, μάλλον 80-90% χαρακτήρας, καί το υπόλοιπο τζιούϊς ιδεολογία.)

Η Τζακόμπερ είναι η μόνη (μαζί με τον επίσης υπερόπτη Χρόζνυ – με τη διαφορά ότι ο Χρόζνυ είχε ήδη καταφέρει κάτι σημαντικό, ενώι η Τζακόμπερ τίποτε), που δεν καταδέχτηκε κάν ν’ απαντήσει στην πρόσκληση του Βέντρις προς όλους τους ερευνώντες επιστήμονες, να επικοινωνήσουν μαζί του καί μεταξύ τους γιά το πού βρίσκεται η έρευνα, καί να συντάξουν μιά αναφορά προς περαιτέρω επιστημονική χρήση. (Τη λεγόμενη «mid-century report».)

 

Τί έκανε αυτή, τώρα, στο θέμα; Τί μπόρεσε να καταφέρει;

Η μανιώδης καπνίστρια Κόμπερ (άναβε τσιγάρο …με την καύτρα του προηγούμενου – γι’ αυτό καί πέθανε σε όχι προχωρημένη ηλικία) μετέτρεπε τα αμέτρητα τσιγαρόκουτά της σε καρτελλοθήκες! Όπου προσπάθησε να κατατάξει (άγνωστο με ποιά κριτήρια) κομμάτια χαρτιού με τα κείμενα της Γραμμικής Β’. Ως αποτέλεσμα των προσπαθειών της, ανακάλυψε τις λεγόμενες «τριπλέττες Κόμπερ»· δηλαδή, ομόρριζες λέξεις (πάντα σε Γραμμική Β’, εννοείται) με διαφορετική κατάληξη.

Αυτό εσήμαινε ότι η γλώσσα των πινακίδων είχε κλίσεις ή/καί πτώσεις, άρα ήταν στα σίγουρα μία απ’ τις γνωστές της αρχαιότητας – δηλαδή, είτε Ελληνικά, είτε Λατινικά. Κι εφ’ όσον όλες οι πινακίδες βρέθηκαν επί Ελληνικού εδάφους… τί κάνει νιάου-νιάου στα κεραμίδια!  🙂

Ωστόσο, η Κόμπερ ΔΕΝ κατάφερε να διαβάσει ούτε ένα συλλαβόγραμμα!

Δεν ξέρουμε τί θα κατάφερνε, αν ζούσε κι άλλο. Πάντως, η Ιστορία δεν γράφεται με το «άν». Πρέπει, όμως, να πούμε, ότι οι μπηχτές της όψιμης νεκρολογίας της είναι αηδιαστικές συκοφαντίες εναντίον του Βέντρις, καί τίποτ’ άλλο.

  • Κατ’ αρχήν, ο Βέντρις ακολούθησε καθαρά τη δική του μέθοδο. Αν πήρε τις ανακαλύψεις της Κόμπερ καί τις οικιειοποιήθηκε (όπως ισχυρίζεται η θειάκα των Τζιού Γιόρκ Τάϊμζ), αυτό δεν συνάγεται από πουθενά. Καί κατά δεύτερον…
  • Πώς γίνεται η Κόμπερ, η οποία είδε τον Βέντρις σαν κάτι ακόμα λιγώτερο κι από ενοχλητικό κουνούπι, να του έδωσε φόρα-παρτίδα τα εργαλεία της; Απλά, ΔΕΝ γίνεται. Όθεν κι η βρωμερή συκοφαντία εναντίον του.

Γιά να κλείσουμε την ενότητα, καί να βάλουμε τη θειάκα οριστικά στη θέση της: είναι φανερό πως η δήθεν «ειδική» Κόμπερ δεν είχε κάν ακουστά:

  • ούτε γιά την ανακάλυψη του Σμίθ (τη Γραμμική Γ’),
  • ούτε γιά το πώς δούλεψαν ο Γιάνγκ με τον Σαμπογιόν καί βρήκαν την άκρη με τα ιερογλυφικά. (Έχει κι αυτό σχέση – αλλά παρακάτω.)

Δύο ισχυρώτατα φιλολογικά εργαλεία των επαναναγνώσεων χαμένων γλωσσών, τ’ αγνοούσε πανηγυρικώς η -καί καλά- … «ειδική»!

Άρα, ας αφήσει η θειάκα τα μυξοκλάμματα. Δεν πείθει κανέναν.

 

(επόμενο)

 

Ψυχές καί σώματα

70 Σχόλια

τα νύν του Παλαιού, έχω να προσθέσω ότι πράγματι, το να κάνεις ένα άλμα χιλιετιών ή καί δεκάδων χιλιετιών (μπορεί καί παραπάνω) πίσω στον χρόνο, δεν είναι δύσκολο. Επιβεβαιώθηκε κι από δικές μου έρευνες – παλιότερες, αλλά καί των ημερών που διανύουμε.

Άρα, γιά να μιλάει ο Παλαιός γιά τόσο πίσω, όσο γιά τις απαρχές της Φυλής μας, σημαίνει ότι βασίζεται σε (κάποια δικά του) σταθερά σημεία. Γνώμη μου, να τον ακούτε σ’ όσα λέει στο θέμα.

 

Λοιπόν… Σας έχω ένα θεματάκι, που θα σας βασανίσει το μυαλό σας. Αλλά, αν δεν βρούμε απάντηση, θα βασανιστούμε κι άλλο εμείς οι ίδιοι στην πραγματική μας ζωή!

Ερώτηση πρώτη:

Αν το «υπέρτατο μυστικό» των τεκτόνων (νομίζω ο 33ος βαθμός τους είναι ο «φύλακας του υπέρτατου βασιλικού μυστικού»; – κάτι τέτοιο) είναι πως η ψυχή ξαναζητάει σώμα ίδιας φυλής γιά να ενσαρκωθεί ξανά, αυτό είναι (Συμπαντικός) νόμος, ή υπάρχουν κι εξαιρέσεις;

Ερώτηση δεύτερη:

Υπάρχει δυνατότητα μιά ψυχή εχθρικού αλλόφυλου να ενσαρκωθεί σε σώμα Έλληνα, ώστε να κάνει ζημιά στο έθνος μας;

Ερώτηση τρίτη:

Συνέβη αυτό στο παρελθόν; (Καί πότε; )

Ερώτηση τέταρτη:

Υπήρχε δυνατότητα αποτροπής; (Κι αν ναί, ποιά; καί γιατί δεν εφαρμόστηκε; )

Ερώτηση πέμπτη:

Γίνεται αυτό (δηλ. η ενσάρκωση εχθρικών αλλοφύλων σε σώματα Ελλήνων) σήμερα; Υπάρχει σήμερα δυνατότητα αποτροπής;

 

…Εφ’ όσον με ξέρετε τόσον καιρό, καταλαβαίνετε άριστα ότι πολλά απ’ αυτά τα ερωτήματα τα έχω ήδη απαντήσει. Απλώς, τα δίνω δημοσίως γιά δική σας ωφέλεια.
Όθεν, βάλτε μπρός τη σκέψη σας καί τους στόχους σας προς την κατεύθυνση της ανασυστάσεως μιάς ανόθευτης μορφής της Φυλής μας.

Είναι εφικτότατο!

 

Άνω καί κάτω θρώσκειν! :-)

133 Σχόλια

ο σκέφτηκα… το ξανασκέφτηκα… Έ, λοιπόν, στα σημερινά βάσανα της Ελλάδας, είναι λίαν πιθανό να προστρέξει βοήθεια …εξ ουρανού! Καί δεν κάνω καθόλου πλάκα!

“- Από πότε έγινες θεούσος, ρέ Εργοδότη;”

Άμ, δεν έγινα!

Απορείτε, έ;

Εξηγούμαι.

 

α. Άλλο τα υλικά, άλλο το τελικό φαγητό!

Σίγουρα έχετε ακούσει αμέτρητες φορές τη φράση: “Όπως επάνω, έτσι καί κάτω!”. Άλλο τόσο σίγουρα γνωρίζετε ότι οι αρχαίοι πολιτισμοί (ανάμεσά τους κι ο δικός μας), βασισμένοι στην αρχή αυτή, αναπαριστούσαν αστερισμούς στο έδαφος – πχ χτίζοντας ναούς καί μνημεία, στήνοντας μενίρ καί οδοδείκτες, κτλ.

Αυτό το γεγονός το έχουν πιστοποιήσει αρκετοί σύγχρονοι ερευνητές, με χαρακτηριστικώτερο παράδειγμα τις πυραμίδες της Γκίζας, που -λέγεται πως- αναπαριστούν τη ζώνη του Ωρίωνα. Ωστόσο, στην έρευνα αυτή υπάρχουν κάποια σημεία, που πρέπει οπωσδήποτε να διασαφηνιστούν καί να ξεκαθαριστούν:

  • Οι διαστάσεις της αναπαραστάσεως ενός αστερισμού στο έδαφος δεν είναι -πάντοτε- απαραίτητα ακριβώς όμοιες με τις αντίστοιχες ουράνιες. (Δηλαδή, δεν τηρείται πάντα ο μαθηματικός λόγος ομοιότητας των δύο σχημάτων.)

Αρκετές φορές είναι αλλαγμένες είτε οι γωνίες, είτε οι αποστάσεις των “άστρων” (δηλ. των μνημείων), σε σύγκριση με τις πραγματικές.

  • Οι αναπαραστάσεις των αστερισμών δεν είναι μονοσήμαντες.

Δηλαδή, μπορεί ένα ορόσημο να παίρνει μέρος σε δύο ή περισσότερες αναπαραστάσεις, επάλληλες (δηλ. αλληλοκαλυπτόμενες). Δυστυχώς, αυτό το γεγονός οι ερευνητές επιμένουν πεισματικά να το αγνοούν, υποστηρίζοντας ο καθένας τη δική του “ανακάλυψη” σχήματος αστερισμού σε αναπαράσταση… καί βγάζοντας λάθος τους υπόλοιπους!

  • Τα αλληλοκαλυπτόμενα σχήματα μπορεί ν’ αντιστοιχούν σε αστερισμούς, που δεν έχουν καμμία σχέση μεταξύ τους – σχέση διαδοχική (ζωδιακός), γειτονική, σχετιζομένων μύθων, ή όποια άλλη.
  • Η αναπαράσταση του αστερισμού μπορεί να είναι είτε ευθεία, είτε κατοπτρική, είτε άλλως συμμετρική.

Δηλαδή, μπορεί να έχουμε αναπαράσταση σα να έπεσε επακριβώς ο αστερισμός επάνω στο έδαφος, ή “καθρεφτισμένη”, ή τούμπα (τα πάνω κάτω, το κεφάλι στα ποδάρια).

Ως παράδειγμα, ο Αετός (Acquila) σε ορθή αναπαράσταση (όπως φαίνεται στον ουρανό).

 

Ο Αετός κατοπτρικώς.

 

Ο Αετός αναστρόφως.

 

  • Η αναπαράσταση του αστερισμού μπορεί να μή βρεθεί ποτέ της ακριβώς κάτω από τον ουράνιο αστερισμό.

Διότι στα γεωγραφικά πλάτη πχ της Ελλάδας μεσουρανούν (δηλ. βρίσκονται ακριβώς πάνω από τα κεφάλια μας γιά μερικά λεπτά της ώρας) πολύ συγκεκριμένοι αστερισμοί, κι όχι όλοι οι σχεδόν 90 (ζωή νά ‘χουνε!). Πχ ο περίφημος Σταυρός του Νότου δεν μεσουρανεί ποτέ στην Ελλάδα. (Δεν φαίνεται κάν! Γιά ποιό μεσουράνημά του να μιλάμε; )

(Όπως βλέπετε, ο συγκεκριμένος αστερισμός αντιστοιχεί στα απαυτά του Κενταύρου!!!
Ίσως γι’ αυτό να έγινε περίφημος!
…Κι από δίπλα η αλογόμυιγα, που προφανώς ήρθε ελκόμενη απ’ τα τσίσια!
Ποιός Μάρκο ντέΣάντ με τα ασεβή του;!… Οι αστρονόμοι να δήτε! Καρα-lol!!!)

 

  • Μπορεί να έχουμε πολλαπλές αναπαραστάσεις ενός αστερισμού, πχ καμιά δεκαριά Ταύρους ανά την Ελλάδα.

Άρα, τί πρέπει να κάνουμε; Θα τις λάβουμε υπ’ όψη μας όλες;

  • Μπορεί να έχουμε αναπαραστάσεις σε κλίμακα ηπείρου ολόκληρης, πχ Ευρώπης.

Θα τις λάβουμε υπ’ όψη μας, ή μήπως πρέπει να περιοριστούμε μονάχα στην Ελλάδα;

 

Τέλος πάντων, εσείς αγνοήστε ΟΛΑ τα παραπάνω, που ενδεχομένως σας προβληματίζουν: την μή τέλεια αντιστοιχία, την επαλληλία, τη συμμετρία, τον προσανατολισμό, καί τα ρέστα. Υπάρχουν λόγοι που οι απεικονίσεις έγιναν έτσι (λίγο παράξενες, παναπεί), αλλά οι λόγοι αυτοί δεν είναι του παρόντος. (Η σχετική έρευνα είναι τεράστια, καί μην την ψάχνετε σε βιβλιογραφία – διότι, είτε δεν υφίσταται, είτε είναι υπερ-μυστική. Ό,τι βρεί ο καθένας μόνος του.) Μπορείτε ν’ αγνοήσετε τα “προβληματικά” δεδομένα, χωρίς ζημιά αυτού που ζητάμε να ψάξουμε.

Το ζουμί βρίσκεται στο εξής:

Όπως περνάνε οι πλανήτες του Ηλιακού μας Συστήματος μπροστά από αστερισμούς καί τους “ενεργοποιούν” (βλέπε πχ Αστρολογία – Ουρανός στον Ζυγό, κτλ κτλ κτλ)…

…Λογικά “ενεργοποιούν” ΚΑΙ τις αναπαραστάσεις αστερισμών στο έδαφος!!!

Καλό;

Καλό!!!

Αλλά μή βιαστήτε να χαρήτε!

Μή βιαστήτε καθόλου.

 

β. Προβληματισμός

Εδώ (αφού δηλ. δεχθούμε ως πραγματική καί την ενεργοποίηση των αναπαραστάσεων αστερισμών), προκύπτουν άλλα χοντρά προβλήματα, όπως:

  • Αφού οι πλανήτες του Ηλιακού μας Συστήματος περνάνε αποκλειστικά από την εκλειπτική (σύν / πλήν μιά απόκλιση κάποιων μοιρών πάνω ή κάτω), τί γίνεται με τους αστερισμούς που βρίσκονται (αρκετά) παραπάνω ή παρακάτω; “Ενεργοποιούνται” κι αυτοί;

Πχ ο Δράκων – αν έχουμε αναπαράσταση του Δράκοντος στο έδαφος της Ελλάδας (που έχουμε). Αυτός βρίσκεται ψηλά, αρκετά πάνω από την εκλειπτική· καί αποκλείεται να περάσει ποτέ πλανήτης του Ηλιακού μας Συστήματος από μπροστά του.

Άρα, αν περάσει πλανήτης από κάτω του, δηλαδή από τον Καρκίνο καί τον Λέοντα, “ενεργοποιείται” κι ο Δράκων; Καθώς καί όλοι οι πάνω καί κάτω αστερισμοί, οι ευρισκόμενοι στον ίδιο ουράνιο μεσημβρινό;

 

  • Αν υποθέσουμε πως έχουμε αναπαράσταση αστερισμού που μεσουρανεί στην Ελλάδα, η Γή μας (όπως γυρίζει γύρω από τον άξονά της) κάποια στιγμή θα φέρει την αναπαράσταση κάτω από τον αντίστοιχο ουράνιο αστερισμό. Τότε, μπορούμε διαισθητικά να υποθέσουμε πως η αναπαράσταση “ενεργοποιείται” κι αυτή, με διέλευση πλανήτη από τον αντίστοιχο ουράνιο αστερισμό.

Εντάξει… το καταλαβαίνουμε αυτό. Όμως, τί γίνεται σε δώδεκα ώρες, που η Γή θα φέρει την αναπαράσταση “πλάτη” στον ουράνιο αστερισμό; Εξακολουθεί η “ενεργοποίηση”; (Διότι οι πλανήτες κάνουν μήνες καί χρόνια να φύγουν μπροστά από έναν -ζωδιακό- αστερισμό, καί να προχωρήσουν στον επόμενο.)

Ή θα έχουμε “ενεργοποίηση” μονάχα κάθε που η αναπαράσταση έρχεται “πρόσωπο” με τον ουράνιο αντίστοιχο αστερισμό (καί γιά τα λίγα λεπτά της ώρας, που κρατάει αυτό) ;

 

  • Ακόμα χειρότερα, αν έχουμε -σε Ελληνικό έδαφος, εννοείται- αναπαράσταση αστερισμού, που δεν είναι κάν ορατός από την Ελλάδα. (Δεν γνωρίζω παράδειγμα τέτοιο, αλλά κάνουμε μιά υπόθεση.) “Ενεργοποιείται”, άρα γε, η αναπαράσταση, όταν περνάει ένας πλανήτης μπροστά από τον αντίστοιχο ουράνιο αστερισμό – άσχετα αν αυτός φαίνεται ή δεν φαίνεται από την Ελλάδα;

 

  • Ποιά Αστρολογία θα εφαρμόσουμε στις “ενεργοποιήσεις”; Καί πώς θα την εφαρμόσουμε;

Βλέπετε, καί μόνο στο γίγνεσθαι του Δυτικού πολιτισμού, υπάρχουν τρείς από δαύτες! Η κλασική (των ζωδιακών αστερισμών), η Αστρολογία των απλανών (πχ Κρόνος μπροστά από Αντάρη, κτλ), καί η Αστρολογία των αστεροειδών. (…Που την χρησιμοποιούν “αυτοί”, περιττό να προσθέσω.)

Ποιά απ’ τις τρείς; Ή, μήπως, καί τις τρείς;

Καί με ποιόν τρόπο;

Εντάξει, η κλασική Αστρολογία μας δείχνει απάνω-κάτω το ποιόν ενός ανθρώπου. Αλλά είναι σίγουρο πως ισχύουν οι ίδιοι κανόνες καί γιά τις αναπαραστάσεις (ζωδιακών καί μή) αστερισμών με μνημεία;

 

γ. Πρακτέον

Όλα τα παραπάνω οδηγούν μονάχα σ’ έναν δρόμο – καί δή, τον κλασικό, την πεπατημένη. Να κάνουμε ό,τι γίνεται πάντα στην έρευνα αγνώστων θεμάτων:

  • Να βγάλουμε συμπεράσματα, παρατηρώντας καί μελετώντας πρώτα το “συμπεριφορικό μοντέλο” των γεγονότων που προκύπτουν κατά τις “ενεργοποιήσεις” των αναπαραστάσεων αστερισμών. (Ή λίγο μετά απ’ αυτές, διότι πολλές φορές τα ουράνια γεγονότα επενεργούν ως “πυροκροτητές” – δεν παράγουν αποτελέσματα αμέσως, αλλά λίγο αργότερα.)
  • Κι αφού το κάνουμε αυτό καί φτάσουμε σε ασφαλή συμπεράσματα, τότε βεβαίως-βεβαίως μπορούμε να κάνουμε καί (ασφαλείς) προβλέψεις.

Τώρα, θα μου πείς, πώς να σκαλίσουμε το συμπεριφορικό μοντέλο;… Αυτό κι αν είναι πρόβλημα!!! (Διότι το μέν πνεύμα πρόθυμον, κτλ κτλ – lol!)

Ο μόνος τρόπος, είναι να έχουμε πολλούς εθελοντές, που θα ψάχνουν τις ειδήσεις των -ας πούμε- τελευταίων δέκα, είκοσι ετών, καί (ο καθένας στον τομέα του) θα κάνουν “αποδελτίωση”, δηλαδή θα ψάχνουν συγκεκριμένα γεγονότα. (Ξέρω ‘γώ, θανατηφόρα ατυχήματα με αεροπλάνα, ή πτωχεύσεις εμπορικών αλυσίδων, ή σπάσιμο παγκοσμίων ρεκόρ στον αθλητισμό.) Ακόμη καλύτερα, είναι να έχουμε λίγους εθελοντές, αλλά γατόνια στον προγραμματισμό υπολογιστών, καί να προγραμματίσουν μερικά κομπιούτερς να ψάχνουν ιστοτόπους με «αποδελτιωτικά» κριτήρια – καί να βγάζουν / αποθηκεύουν την χρήσιμη πληροφορία αυτομάτως. Κάπως, όπως κάνουν τα Διαδικτυακά ψαχτήρια – Γκούγκλ, κι έτσι.

[Παρένθεση: Φυσικά, καθόλου δε λέει απλά να βάλουμε εμείς το Γκούγκλ να ψάξει (όπως γίνεται συνήθως), διότι μετά πρέπει καί να διαβάσουμε όλες τις ιστοσελίδες που θα μας βγάλει η αναζήτηση – άρα, πάλι θ’ αργήσουμε τόσο, όσο κι αν διαβάζαμε παλιές εφημερίδες στην Εθνική Βιβλιοθήκη. Καί σ’ αυτή τη φάση ο χρόνος μας πιέζει ΑΓΡΙΩΣ!!!]

Σε δεύτερη φάση, το κομπιούτερ θα βρεί την αντιστοιχία της χρονικής στιγμής του γεγονότος με την εικόνα του ουρανού.

…Πές, λοιπόν, ότι τα ξεπεράσαμε όλα τα πρακτικά / τεχνικά προβλήματα, καί βγάζουμε ασφαλή συμπεράσματα γιά προβλέψεις.

Τί προβλέψεις;

  • Μά,… πολύ απλά, πότε καί πού (θυμηθήτε το ρητό: «Ο μάγος είναι δυνατός στον τόπο του!») θα είμαστε δυνατοί γιά να δώσουμε χτυπήματα στον εχθρό…
  • …καί πότε καί πού θα είμαστε αδύναμοι, γιά να φυλαχτούμε εγκαίρως.

 

Κι αν, ρέ Εργοδότη, κάνουμε τζάμπα κόπο;… Μήπως η όλη βασική ιδέα είναι εσφαλμένη; Μήπως πρόκειται απλά γιά μαγικοθρησκευτικές τελετουργίες μεγαλοπρεπείς μέν …καί λιγάκι ακριβούτσικες (που κάποτε ταΐζανε κι εργολάβους, εκτός απ’ τους παπάδες – lol!!!), που όμως σήμερα απλά δεν έχουν κανένα νόημα; Εδώ, εσύ ο ίδιος μας είπες πως μερικές αναπαραστάσεις είναι ντίπ παρτσακλές!

Ακούστε.

 

δ. Τα τρομερά τα μυστικά που ξέρουν…

Το ότι η αναπαράσταση αστερισμού δεν είναι καθόλου, μά καθόλου μιά απλή ιδιοτροπία των αρχαίων ιερατείων, αλλά φέρει αποτελέσματα, μπορώ να σας το βεβαιώσω προσωπικώς. Πολύ πάνω, καί πολύ πέρα από “ερευνητές” καί “μυητικές” σέχτες (που δήθεν τάχαμ “γνωρίζουν μυστικά”) καί τα ρέστα.

Εδώ, αναγκαστικά θα πω δημοσίως κάτι που δεν ήθελα… Αλλά γνωρίζω μιά αναπαράσταση του Ηριδανούκαί ξέρετε πολύ καλά τί έγινε εκεί, κάποτε. (Γιά τους τεμπέληδες: εκεί έπεσαν τα κομμάτια-μέλη του νεκρού Φαέθωνα.) Εντάξει, παραδέχομια πως πρόκειται γιά ειδική περίπτωση, διότι τη συγκεκριμένη αναπαράσταση την έφτιαξε η Φύση, όχι οι άνθρωποι. Οι τελευταίοι, απλώς έβαλαν άσφαλτο από πάνω.

Ίσως το παράδειγμά μου να μην είναι ενδεδειγμένο, αλλά…

….Έ, λοιπόν, καί στις δύο “όχθες” του γήϊνου αυτού “Ηριδανού” υπάρχουν εικονισματάκια σκοτωμένων από τροχαία, καί δή νέων, όπως ακριβώς στην πανάρχαιη ανοιξιάτικη πομπή έξι αγοριών κι έξι κοριτσιών προς τιμήν του Ωραίου Νέου! Καί μάλιστα, ευρισκόμενα ακριβώς στις θέσεις των άστρων του αστερισμού!!!

Μάλιστα, πολύ φοβάμαι ότι επίκεινται άλλοι δύο θάνατοιτέσσερεις, αν η πομπή περιλάμβανε 7+7 παιδιά – όπως με τον Θησέα στην Κρήτη), διότι κάποια “άστρα” δεν έχουν ακόμη εικονισματάκι. Κι εύχομαι μ’ όλη μου τη δύναμη να ΜΗ συμβεί αυτό.

Η αναπαράσταση αστερισμού ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙ.

(Άλλως τε, κάτι σας είχα πεί παλιότερα γιά την Αμφίπολη καί τον Ωρίωνα. Μάλλον ανώδυνο εκείνο.)

 

Βάλτε, τώρα, στον λογαριασμό το ότι κάθε αστερισμός έχει το δικό του (πανάρχαιο Ελληνικό) “συμπεριφορικό μοντέλο”,…

…ή να το αποκαλέσω καλύτερα “μαγικό κλειδί”…

…καί ίσως καταλάβετε τί ΠΑΝΙΣΧΥΡΟ εργαλείο έχουμε στα χέρια μας!… που περιμένει να το ενεργοποιήσουμε!!!

 

ε. Ο Ηνίοχος κρατάει γερά τα χαλινάρια!

Κάτι, γιά το τέλος.

Εφ’ όσον μιλάω δημοσίως γιά τέτοια πράγματα, μήπως κάνω κακό στην Ελλάδα; Διότι δίνω έτοιμες λύσεις σ’ “αυτούς” – που καί το κατάλληλο προσωπικό έχουν, καί τα υπερ-κομπιούτερς, καί τον διαθέσιμο χρόνο. Άσε που μπορεί να εξαπολύσουν τις ορδές των νέων Γότθων τους (παναπεί, τους μπαχαλάκηδες τάχαμου «αντιεξουσιαστές»), γιά να καταστρέψουν τις αναπαραστάσεις των αστερισμών. (Θυμηθήτε πχ το -σαφώς μαγικοτελετουργικό- σπάσιμο των Ερμών.)

Καλή ερώτηση!… Καί ξεκαθαρίζω: Ό,τι λέω, κι ό,τι θα πώ, προορίζεται μονάχα γιά Έλληνες πατριώτες. Οι κάθε είδους λοιποί αποκλείονται – καί από δική μου φροντίδα, καί …ούτως, ή άλλως.

Όσον αφορά «αυτούς», τώρα, καί τη γνώση που αποκτούν με γραπτά σαν τα δικά μου:

Πρώτον, “αυτοί” μπορεί ήδη να τα έχουν σκαλίσει αυτά (θυμηθήτε τις φωτογραφίες των αγγλίτσων στην Αμφίπολη…). Βλέπετε, δεν είναι ντίπ ηλίθιοι. Αντιθέτως, τουλάχιστον οι ηγεσίες τους, τα ιερατεία τους, αποτελούνται από πολύ έξυπνα άτομα. (Άρα, ως εχθροί είναι υπολογίσιμοι. Δεν πρέπει ποτέ να τους υποτιμήσουμε.)

Μέχρι κάποιον βαθμό, εννοείται – διότι τα Ελληνικά Μυστήρια ΔΕΝ προορίζονται γιά τα δοντάκια αλλοδαπών καί αλλοφύλων.

Καί δεύτερον, δεν είπα (κι ούτε πρόκειται) το ποιούς αστερισμούς έχω εντοπίσει σε αναπαραστάσεις εδάφους στην Ελλάδα – καί πού. (‘Ντάξ, έχω πεί κάποια πράγματα, αλλά λείπουν πάρα πολλά υλικά ακόμη, γιά να δέσει το γλυκό.) Ή, ακόμα χειρότερα, τί μπορούν να κάνουν αυτοί οι αστερισμοί μέσωι των αναπαραστάσεών τους.

“- Μα, ρέ Εργοδότη, αρκεί ‘αυτοί’ να βάλουν μπρός τα γεωγραφικά συστήματα των κομπιούτερς τους καί των δορυφόρων τους, να βάλουν κριτήρια ψαξίματος, καί να ξετρυπώσουν στο πί καί φί όσα πάς να κρύψεις εσύ!”

Κι όμως! Πάντα κάτι θα τους λείπει! Χέ-χέ-χέ!!!  🙂  Η ταχύτερη φόρμουλα 1, αλλά χωρίς βενζίνη, θα φάει προσπέρασμα ακόμη κι από τρίκυκλο ποδηλατάκι νηπίου!

Αυτό το λέω, επειδή τα ορόσημα στις αναπαραστάσεις των αστερισμών μπορεί να είναι καί πράγματα, που ούτε κάν θα τους περάσουν απ’ το μυαλό. Κι εννοείται: αν ξέρω εγώ τις απαντήσεις, σιγά μην τους τις πώ!

Είναι η μοίρα τους, τί να τους κάνω;! Αιωνίως θα φτάνουν στην πηγή, αλλά νερό δεν θα πίνουν! Τά ‘πε η Μυθολογία μας (γιά τον Τάνταλο πχ), αλλά ποιός “μάγκας” Δυτικός (Ατλάντειος) ακούει…

Έ, άμα δεν ακούνε καί δεν συμμορφώνονται (να μην κάνουν τζάμπα κόπο), ας τρώνε διαρκώς τα σκ@τά των Ελλήνων! Ποιός τους φταίει;

 

Υγ 1: Το πραγματικά θλιβερό στην όλη ιστορία, η πληγή που δέ λέει να κλείσει, είναι οι νέοι μας με τα πτυχία. Ρίχνω στη θάλασσα του Διαδικτύου τέτοια ΘΕΜΑΤΑΡΑ, αλλά κατά πάσα πιθανότητα (σχεδόν πάω στοίχημα προς τούτο) ΔΕΝ θα βρεθούν πέντε-δέκα νέοι,…

  • καί πατριώτες,
  • καί προγραμματιστές / χακεράδες ολκής,
  • καί εργατικοί,
  • καί αφιλοχρήματοι,

να τους αναθέσω έργο…

Είναι ο χαρακτήρας μου· πρώτα αυτός, καί μετά η φιλοσοφία μου, που με ωθούν στο να μήν απογοητεύομαι καί να μην τα παρατάω – παρά τις αντιξοότητες που συναντώ. Τώρα, όμως. Στην ηλικία μου. Διότι, είκοσι χρόνια πρίν, θα κατέβαζα άγρια καντήλια. Θα ευχόμουνα να τους κάτσουν στο λαιμό οι καφέδες, των πτυχιούχων τεμπελαράδων καφενοβίων καί συμφεροντολόγων νέων… πράγμα που έτσι κι αλλοιώς θα γίνει σύντομα. (Αν κι από άλλες αιτίες, όχι τις δικές μου κατάρες.)

Πανάκριβο διακοσμητικό τοίχου, τελικά, τα πτυχία! Δίνεις δέκα χιλιάρικα ευρώ γιά κάτι, που μπορείς να το τυπώσεις με τον εκτυπωτή σου! Κι οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές είναι -στο Ελλάντα- ακριβούτσικο διακοσμητικό τραπεζιού· αλλά ευτυχώς δεν κοστίζουν τόσο πολύ, όσο ένα πτυχίο.

(Θα μου πείς, τώρα, ότι -κατά Παλαιόν- οι περισσότεροι έχουν ως διακοσμητικό το ίδιο το κεφάλι τους! Στα πτυχία θα κολλήσουμε; )

Αλλά, βρεθούν-δέ βρεθούν, δεν χαλιέμαι· η ζωή είναι πράγματι σύντομη. Ο δέ ελεύθερος χρόνος του καθενός μας, ακόμη συντομώτερος. Πότε να γίνεις κάποιος, πότε να φτάσεις σε κάποιο επίπεδο γνώσεων καί ικανοτήτων, καί πότε ν’ αρχίσεις να (μετα)δίδεις καρπούς, που θα τους βρούν έτοιμους οι νεώτεροι; Με μένα αυτό (κουτσο)συνέβη, επειδή από πολύ μικρό παιδάκι είχα μιά αγάπη γιά τα βιβλία, υπέρ πάν άλλο. Αλλά, φυσικά, ας μήν περιμένει κανείς να πλακωθώ -καί δή, πάλι μόνος μου- ΚΑΙ στη Java, γιά να προγραμματίσω όσα προτείνω εδώ!

Όμως, εφ’ όσον φοβάμαι πως αυτή μου η προσπάθεια (γιά δημιουργία μιάς διάδοχης κατάστασης στις νεώτερες γενιές Ελλήνων) θα πάει στον βρόντο, το ενδιαφέρον μου μετατοπίζεται σιγά-σιγά στο πώς θα επιβιώσω (μαζί με τα αγαπημένα μου πρόσωπα) έως (πολύ) μετά τα επερχόμενα γεγονότα.

Στο κάτω-κάτω, θα σωθεί όποιος αξίζει να σωθεί – όποιος το παλαίψει, δηλαδή. Οι υπόλοιποι, λός πούλος – καί τη συνείδησή μου την έχω ήσυχη.

 

Υγ 2: Όπως συμβαίνει πάντα… Η ιδέα του κειμένου είναι μέν εντυπωσιακή, αλλά ταυτόχρονα είναι τόσο, μα τόσο απλή. Μπροστά στα μάτια μας ήταν! Όλων, όσων ασχολούμαστε με το Παράξενο. Κι όμως, ποιός την πήρε χαμπάρι τόσον καιρό από τους διαφόρους “ερευνητάδες” παγκοσμίως – εμού συμπεριλαμβανομένου;

Έστω, ποιός την διατύπωσε φανερά; Διότι κάτι έχει αξία καί μπορεί να σου πιστωθεί, μόνον αν το διατυπώσεις φανερά.

Μάλλον χρειάζεται να δουλεύουμε το μυαλό μας λίγο παραπάνω, απ’ όσο έχουμε συνηθίσει. Ή μου φαίνεται; 🙂

 

Διαχρονικώς προδοτικό ιερατείο – προσάρτημα

10 Σχόλια

(προηγούμενο σχετικό)

 

πό τα σχόλια στο θέμα, αντελήφθην ότι δεν έγινα πλήρως κατανοητός· οπότε, πρέπει να εξηγήσω / συνοψίσω. Αυτή τη φορά δεν θα το πάω μακριά, ούτε θα εισάγω καινούργια στοιχεία· απλώς θα παραθέσω τα ήδη ευρεθέντα συμπεράσματα. (Γράφω το σημερινό άρθρο, γιά να μην απαντήσω σε μεμονωμένα σχόλια – όπου φοβάμαι πως θα χρειαστεί να γράψω την ίδια απάντηση αρκετές φορές.)

Σας έχω ξεκάθαρες, στακάτες προτάσεις, μ’ άλλο τόσο ξεκάθαρα νοήματα.

 

α.  Έθνος, θρησκεία, ιερατείο – ιστορική εξέλιξη

Η ομαδοποίηση των ανθρώπων (ήδη από εποχές πανάρχαιες) έδωσε ένα αρκετά ομοιογενές σύνολο με τα ίδια ενδιαφέροντα, τους ίδιους κινδύνους (από τους οποίους έπρεπε να προστατευτούν), τις -περίπου- ίδιες λύσεις στα ίδια προβλήματα.

  • Αυτό το σύνολο, από -αρχικώς- οικογένεια καί συγγενολόϊ, τελικώς μεγάλωσε κι εξελίχθηκε σε πατριά (φάρα), υποέθνος, έθνος – καί σε μερικές περιπτώσεις ομοεθνία.
  • Οι λόγοι που επέβαλαν τη δημιουργία έθνους, δεν εξέλιπαν. Στην εποχή μας, βέβαια, άλλαξαν λιγάκι, καί σήμερα επιβάλλουν τη διατήρησή του. (Οποιαδήποτε αντίθετη άποψη, συνιστά ηλιθιότητα ολκής από κάθε πλευρά – ιστορική, κοινωνιολογική, κτλ.)
  • Όπως σχεδόν κάθε άνθρωπος βλέπει όνειρα, έτσι καί σχεδόν κάθε άνθρωπος αισθάνεται την ανάγκη ενός υπέρτατου θεού. Πολλοί άνθρωποι μαζί, ενδεχομένως να αισθάνονται την ίδια ακριβώς ανάγκη γιά την ύπαρξη του ίδιου ακριβώς υπέρτατου θεού.
  • Εφ’ όσον ένα έθνος έχει κοινή έκφραση σχεδόν σ’ όλους τους τομείς του δημοσίου βίου (γλώσσα, έθιμα, μυθολογία, χορούς, τραγούδια, κτλ), τότε το «ενδεχομένως» της προηγούμενης πρότασης ιστορικώς καθίσταται βεβαιότητα. Άρα, ένα έθνος εκφράζεται -εκτός όλων των υπολοίπων κοινών χαρακτηριστικών του- καί από μία κοινή θρησκεία, με κάθε έθνος τη δική του.
  • Η θρησκεία σε πανάρχαιες εποχές δεν είχε τη σημασία, που έχει σήμερα. Δεν ήταν ένα σύνολο από Κυρ-ελέησον καί νηστείες, αλλά -θα λέγαμε- περισσότερο έμοιαζε μ’ ένα σύνολο απαντήσεων σε θεμελιώδη υπαρξιακά ερωτήματα… απαντήσεων, με τον τρόπο που τις έδινε το συγκεκριμένο έθνος.

 

Καί ποιός ο ρόλος του ιερατείου;

  • Το ιερατείο ξεκίνησε ως ομάδα, που είχε σκοπό την αυστηρή τήρηση των παραδόσεων καί την καταγραφή της ιστορίας του έθνους. Δηλαδή, μιλάμε καθαρά γιά φυλετικό «ιερατείο».
  • Φυσικά, μέλος του ιερατείου δεν γινόταν ο καθένας, αλλά διακεκριμένα άτομα. Όπως περίπου είναι ο «εσώτατος κύκλος» στις μυστικές οργανώσεις. Λίγα άτομα, γατόνια από εξυπνάδα, καί αυστηρών αρχών (όσον αφορά την τήρηση των καθηκόντων τους).

 

β. Ο κατήφορος

Ας μείνουμε στο δικό μας έθνος… Τις ειδυλλιακές πανάρχαιες εκείνες εποχές, τα πράγματα παρέμεναν έτσι, μ’ αυτό το συγκεκριμένο σχήμα· το έθνος μας πορευόταν έτσι γι’ αμέτρητες χιλιετίες.

  • Όμως, με την πάροδο του χρόνου, έφτασε κάποια στιγμή, που το φυλετικό μας ιερατείο ανέλαβε καί τον τομέα της θρησκείας.
  • Αυτό συνέβη κατά πάσα πιθανότητα λόγωι κινδύνου… κι αυτός ο κίνδυνος δεν ήταν άλλος, παρά η προδοσία. Δηλαδή, η μεγιστοποίηση των επαφών με ξένα έθνη, ενδεχομένως εχθρικά προς το δικό μας. Καί δή, σε σημείο τα βασικά χαρακτηριστικά του έθνους μας να τεθούν προς διαπραγμάτευση με τους ξένους – αφού είχαν πρό πολλού περάσει το στάδιο «με ρωτάς, σου απαντώ».
  • Είτε συνειδητή, είτε λόγωι βλακείας (καλωσύνης σε βαθμό ηλιθιότητας), η προδοσία ήταν προδοσία. Έτσι, το ιερατείο -γιά να σώσει όσα μπορούσαν να διασωθούν- άρχισε να επιβάλει κανόνες στο έθνος, ακόμη καί αχρείαστους, ή ενδεχομένως απεχθείς σε αρκετούς. (Πχ «- Κάνε νηστεία, καί μή ρωτάς γιατί!»)
  • Ο ιδεολογικός πόλεμος των ξένων («- Αυτό εδώ, Έλληνες, δεν το σκεφτήκατε σωστά!»), μαζί με την απαράδεκτη χαλάρωση των κανόνων του ιερατείου, που συνετέλεσε στο να μπαίνουν σ’ αυτό εχθροί / αλλόφυλοι / σπαρτοί, αφού προηγήθηκε η προδοσία («- Ελάτε κι εσείς, ξένοι, στην παρέα μας, δεν μας πειράζει!»), ξεκίνησαν μιά αλυσίδα-χιονοστιβάδα, όπου: ο ιδεολογικός πόλεμος ενισχυόταν με την είσοδο των ξένων, η οποία ενίσχυε τον ιδεολογικό πόλεμο, ο οποίος… επ’ άπειρον.

 

Γιά την Ιστορία καί μόνον, αναφέρουμε πως:

Στην αρχαία εποχή (προχριστιανικοί αιώνες), όπου έχουμε καταγεγραμμένη Ιστορία (πχ Περσικοί Πόλεμοι), η είσοδος ξένων (ή, έστω, συγκεκριμένα καί μόνον Ατλάντων καί Κρονίων Πελασγών, όμως με απόλυτη μνήμη της φυλετικής τους καταγωγής) στο ιερατείο μας ήδη είχε φτάσει σε απαράδεκτο βαθμό. Ενδεχομένως ένα 40% του συνόλου των ιερέων να ήταν τέτοιοι. Στη δέ κοινωνία, υπήρχε ακόμη μεγαλύτερη διείσδυση ξένων. Γιατί, πχ, δημιουργήθηκαν χρέη στους Αθηναίους… καί εκλήθη ο Σόλων να βρεί συμβιβαστική λύση; Διότι τα χρέη πάντα δημιουργούνται από δανεισμό με επιτόκιο, καί δή τοκογλυφικό· κι αυτή την ωραία μπίζνα της τοκογλυφίας την έκαναν οι Γεφυραίοι. Όχι οι ντόπιοι τσιφλικάδες της Αττικής· έστω, όχι σε τέτοιο βαθμό. (Γιά να το πάρουμε καθαρά οικονομικίστικα: Ο κτηματίας έχει έσοδα από τις γαίες του· ο εκ πεποιθήσεως εχθρός -ή αληταράς- έπηλυς τί έχει, εφ’ όσον δεν έχει κτήματα; μόνον απατεώνικες δουλειές του υποκόσμου… καί κοιτάζει να φάει τα κτήματα των γηγενών.)

Ωστόσο, απέναντι στον ιδεολογικό πόλεμο κρατιόταν (σχετικά…) καλή άμυνα του έθνους μας· στο κάτω-κάτω, αν το 40% του ιερατείου ήταν διεφθαρμένο, το υπόλοιπο 60% δεν ήταν. Απόδειξη; η ανύπαρκτη διείσδυση των Ρωμαίων στο ιερατείο μας… παρά το ότι ήσαν κατακτητές καί κύριοι της Ελλάδας επί πέντε αιώνες.

Στους μεταχριστιανικούς αιώνες, τώρα, είχαμε καί διείσδυση αλλοδαπών, καί ιδεολογικό πόλεμο. Τη μέν διείσδυση τη διευκόλυνε τα μάλα η μαλακία (καί η διαφθορά) Ρωμαίων καί Βυζαντινών, ιδεολογικών προγόνων -τρόπον τινά- του σχεδίου Κουντενχόβε-Καλλέργη, που μετέβαλαν τη λεκάνη της Μεσογείου σ’ εθνολογικό κουρκούτι – γιά να έχουν το «διαίρει καί βασίλευε». Όπου Ρωμαίος πολίτης γινόταν ο πάσα ένας, καί συγκλητικός (στα χρόνια της παρακμής) όποιο λαμόγιο είχε τα λεφτά ν’ αγοράσει το αξίωμα. (Κάτι τύποι, που επέμεναν παραδοσιακώς στις αυστηρές αξίες του Ρωμαϊκού Έθνους, κάτι Κάτωνες καί τέτοιοι, εθεωρήθησαν γερο-γκρινιάρηδες από τους «προοδευτικούς» της εποχής.) Στο δέ Βυζάντιο, άρχισε η σαχλαμάρα ότι ο χριστιανισμός είναι αξία υπεράνω του έθνους. (Εξ ού καί κάτι αστήριχτες πορδές, κάτι δήθεν μπηχτές –εναντίον των πατριωτών Ελλήνων– των Βοθρολυμαίου καί Δυσώνυμου, «κατά του ρατσισμού».)

 

Ξέρουμε, όμως, πολύ καλά πού κατέληξαν (μ’ αυτά τα μυαλά) καί η Ρώμη, καί το Βυζάντιο (Νέα Ρώμη)· έτσι, αν συνεχίσουμε κι εμείς στα ίδια βήματα… ειδικά τώρα, που η προδοσία του εγχώριου ιερατείου έφτασε σε ύψη δυσθεώρητα (με τις «Πανθρησκείες», τα διπλοφιλήματα με τον πάπα, καί τα ρέστα), τότε θα καταλήξουμε κι εμείς στον ίδιο απόπατο.

Νομοτελειακώς.

 

γ. Τί κάνουμε;

Άρα, πρέπει ν’ αντιδράσουμε, καί δή όσο έχουμε ακόμη χρόνο.

Πώς;

Ξεκινάμε από τον ιδεολογικό πόλεμο.

Αυτός είναι πολύ εύκολο να διεξαχθεί, διότι πετάμε ασυζητητί στα σκουπίδια ό,τι βλάπτει το έθνος μας. Κι όποια ιδέα κυκλοφορεί στην πιάτσα, αλλά δεν ξέρουμε αν μας κάνει καλό ή κακό -πχ άϋλο χρήμα, κτλ-, την εξετάζουμε. (Μυαλό, έχουμε – υποτίθεται.)

Η εθνοπρεπής άμυνα στον ιδεολογικό πόλεμο σημαίνει πως τις αντίθετες απόψεις (πχ θεολόγων, που επιμένουν στο «παιδαγωγιλίκι» της «ΠΔ») τις διαγράφουμε με το μαχαίρι. Ό,τι δεν λύεται, κόβεται! Το ίδιο καί τους φορείς αυτών των ιδεών, όσο ψηλά κι αν στέκονται. Τί, δηλαδή; θα μας υποχρεώσει κάποιος μητροπολίτης να πάμε σ’ εκκλησία, όπου ξεκίνησε η θεία λειτουργία σε στύλ «Πανθρησκείας»; Μπορεί να μας το επιβάλει; Αν όχι, μας διευκολύνει. Αν ναί (με ΜΑΤ-όσκυλα κτλ), αμυνόμαστε. Φεύγουμε, τον πλακώνουμε στις μπουνιές, τον κοροϊδεύουμε, τον φτύνουμε, του λέμε «όχι!» κατάμουτρα, τον πυροβολάμε στο κεφάλι στην τελική. Υπάρχουν τρόποι!

Επίσης, απομονώνουμε κοινωνικώς τους φορείς αντεθνικών ιδεών. Ούτε καλημέρα σε δαύτους!!! Αυτό να το θυμηθήτε, ειδικά όταν θα ξαναπάτε να ψηφίσετε. Όταν την προεκλογική περίοδο συναντάς -ως απλό πολίτη- έξω στην αγορά τον πωλητικό πρώην βουλευτάκο που υπέγραψε μνημόνιο, αν τον καλημερίσεις, δεν είσαι πατριώτης· ένας μαλάκας καί μισός είσαι. Τώρα, αν φοβάσαι πως θα σου κάνει μούτρα καί δεν θα σου διορίσει το παιδί, κτλ κτλ, έ, άει παράτα μας! Άντε πηδήξου κι εσύ, κι αυτό, κι αυτός! Έτσι κι αλλοιώς, ήδη το μνημόνιο σας πηδάει όλους ομού, λεβεντοψηφοφόρε μου.

Άντε, γιατί παραγεμίσαμε από «πατριώτες» πωλητικούς (καί πωλητικοφέρνοντες) τώρα τελευταία!… Λες καί δεν ξέρουμε τί ρόλο έπαιξε καί παίζει ο καθένας τους!

 

Πόσοι θα είμαστε, που θά ‘χουμε άτεγκτο πατριωτικό «πείσμα»; Όσοι θα είμαστε! Δεν τραβάμε ζόρι. Εμένα μου κάνει ακόμη καί μιά εκατοντάδα άτομα γι’ αρχή. Όμως, δεν κάνουμε ούτε βήμα πίσω! Αυτοί είμαστε, καί σ’ όποιον αρέσουμε!

Στο κάτω-κάτω, η πράξη θα κρίνει ποιός είναι άξιος να επιβιώσει από τα επερχόμενα γεγονότα. Επομένως, εμείς τον δρόμο μας – κι όποιος δεν μας γουστάρει, τον δικό του. Δεν παζαρεύουμε τα ιδανικά του έθνους μας, γιά ν’ αποκτήσουμε οπαδούς! Ούκ εν τώι πολλώι το εύ! Αν είναι να ξανακάνουμε τα ίδια λάθη, που οδήγησαν (προ χιλιετιών) στον σημερινό κατήφορο,… άσ’ το, καλύτερα!

 

Ποιό θα είναι το ιδεολογικό μας οπλοστάσιο;

Χμμμ… Όχι να το παινευτώ, αλλά εδώ ήδη έχετε διαβάσει / πάρει πάρα πολλές ιδέες! (Χαρακτηριστικό του ιστολογίου είναι ότι αποφεύγει το κόπυ-πέηστ, όπως ο διάολος το λιβάνι. Μόνο πρωτοτυπία διαθέτομεν, κύριοι!) Κουτσό, στραβό, πάντως έχετε στη διάθεσή σας ένα καλό πακέτο, που προσπαθεί να δώσει απαντήσεις στο τί έγινε στο απώτατο παρελθόν (όπου καί οι ρίζες μας), καί πώς έγινε. Εάν βρήτε αλλού κάτι καλύτερο, ειλικρινά θέλω να μου το πήτε κι εμένα. Δεν υπάρχουν προσωπικά αισθήματα ζήλειας, κτλ, διότι πάνω απ’ όλα βρίσκεται η Ελλάδα! Στο κάτω-κάτω, δεν έχω καλύψει όλους τους απαραίτητους τομείς.

Τί συνεπάγεται πρακτικώς η συνεισφορά του παρόντος ιστολογίου; ιδού: Αν κάποιος αρχίσει να σας μιλάει πχ γιά τον Προμηθέα, ως -τάχαμου- ελευθερωτή του ανθρώπου, ζητήστε του να σας δείξει τα άλλα δύο βιβλία της Προμηθεϊκής τριλογίας του Αισχύλου. Δε μπορεί!… γιά νά ‘ναι τόσο σίγουρος γιά τις απόψεις του, θα τά ‘χει διαβάσει! Αν δέν (που δέν), τότε πάει ντουγρού γιά καριέρα κλόουν. Τά ‘παμε! Δεν υφίσταται άλλη εναλλακτική. Ή είσαι σοβαρός καί μιλάς με τεκμήρια καί  λογικά συμπεράσματα, ή δεν είσαι. (Η μπηχτή είναι γιά κάτι «αρχαιόθρησκους», καί κάτι ποδίτσες – που δίνουν κατευθυντήριες ιδεολογικές γραμμές στους προηγούμενους.)

 

Καλά τα ιδεολογικά… Αλλά πρακτικώς, όταν έρθει η κατάσταση ν’ απαιτηθούν όπλα; Τί κάνουμε τότε;

Ξεκινήστε εσείς με τα βασικά, αυτά που ξελαρυγγιάστηκα να φωνάζω να κάνετε… Μαζέψτε τρόφιμα κι εφόδια μακράς διαρκείας, ανταλλάξτε αριθμούς τηλεφώνου με τους άλλους ενοίκους της πολυκατοικίας σας (τους ομοϊδεάτες σας, όχι το κάθε αντεθνικό σούργελο)… κι όταν φτάσουμε στα όπλα, θα δούμε.

Δεν «θα δούμε» απολύτως τίποτε, δηλαδή, καί «δεν θα το δούμε» τότε, την τελευταία στιγμή· αλλά, αν περιμένετε να εκτεθούν λεπτομέρειες εδώ, είστε αφελέστατοι.

 

δ. Πόσο μακριά / βαθειά θα το πάμε;

Όσο χρειαστεί. Μόνο, προσοχή! Η πάντοτε καί πανταχού λύση των προβλημάτων με τραχύτητα κι ευθύτητα, μπορεί να κάνει καί ζημιά. Μερικές φορές χρειάζονται λεπτές καί προσεκτικές κινήσεις.

Εξηγώ:

Μερικές φορές, η κατάσταση μοιάζει σα να περπατάς μέσα σε ναρκοπέδιο, χωρίς να τό ‘χεις πάρει χαμπάρι – καί να ζής μονάχα από θαύμα. Τη στιγμή που θα το συνειδητοποιήσεις, είναι μέγιστο λάθος ν’ αρχίσεις να τρέχεις προς τα πίσω.

Τί κάνεις; Κοκκαλώνεις επί τόπου. Κι αρχίζεις να πισωπατάς, ακριβώς επάνω στα ίχνη που άφησες περπατώντας προς τα εμπρός.

Τα είπα αυτά, ειδικά γιά το θέμα της θρησκείας. Εάν εφαρμόσουμε (δικτατορικώς πως) κατ’ ευθείαν την οριστική αποκοπή -από το σημερινό Ελληνικό γίγνεσθαι- ιερών (χριστιανικών) ακολουθιών, παπάδων, κτλ κτλ κτλ αδιακρίτως, τότε θα έρθουμε σε αντίθεση με μέγιστο ποσοστό πραγματικών πατριωτών. Καί τώρα, που καίγεται ο κώλος μας γιά επιβίωση του έθνους μας, είναι μέγιστο λάθος ν’ αποξενωνόμαστε από Έλληνες πατριώτες, μόνο καί μόνο επειδή εμάς δεν μας γουστάρει να υπάρχει θρησκεία.

Δεν αυτοαναιρούμαι, διότι ο ιδεολογικός πόλεμος διεξάγεται με λίγους· τους εκατό αρχικούς, που ανέφερα. Ο πραγματικός πόλεμος με όπλα, όμως, διεξάγεται με όσο το δυνατόν περισσότερους. (Μπορείς πχ να βάλεις όλους τους Κινέζους μαζί, να καθαρίσουν γιά πάρτη σου; Έ, αυτό!  🙂  )

Θέλετε τη γνώμη μου στα ίσα; Εμένα μου κάνει ο οποιοσδήποτε…

  • Είτε άθεος.
  • Είτε άθρησκος.
  • Είτε ορθόδοξος.
  • Είτε παλαιοημερολογίτης.
  • Είτε «αρχαιόθρησκος».
  • Είτε απ’ αυτούς (κατά Καλιφόρνια μεριά), που νομίζουν ότι ο Θεός έχει τη φάτσα του Έλβις Πρίσλεϋ.

Αρκεί να πιάσει όπλο, να υπερασπιστεί την πατρίδα μας καί τους Έλληνες.

Γιά τα υπόλοιπα, δηλαδή γιά το τί -θρησκευτικώς- πιστεύ’ η κούτρα του καθενός, εχέσθην. (Με το συμπάθειο.) Άμα θέλουμε τέτοιες κουβέντες, έχουμε όλον τον καιρό να φιλοσοφήσουμε (με τον πανάρχαιο τρόπο της Φυλής μας: τσακωνόμενοι! lol!!!), όταν οι εχθροί μας θα έχουν γίνει πρό πολλού στάχτη στους τέσσερεις ανέμους. Τώρα, προέχουν άλλα.

Η επαναφορά του ιερατείου μας στη μορφή, που είχε πολύ πρό της καταβυθίσεως της Ατλαντίδας, απαιτεί προσεκτικά χειρουργικά βήματα. Ζητώ συγνώμη από τους καλοπροαίρετους συν-Έλληνες, που επιμένουν «εδώ καί τώρα», αλλά εγώ δεν συμμετέχω σε καταστάσεις γιούργιας στον συγκεκριμένο τομέα. Χρειάζεται ν’ αλλάξει καί το συνειδησιακό επίπεδο του λαού – κι αυτό δεν αλλάζει με διατάγματα. Ούτε απ’ τη μιά μέρα στην άλλη. Κατανοήστε το αυτό.

Τώρα, όσοι δεν γουστάρετε παπάδες, μην πατάτε σ’ εκκλησίες. Αλλά αφήστε να πατάνε όσοι γουστάρουν. Μην ανησυχείτε, δεν πρόκειται να μπεί στη φυλακή κανένας αθώος, εξ αιτίας κεριών καί λιβανιών (είτε ανυπαρξίας αυτών)!

 

ε. Καί το Μάτριξ

Υπάρχει κι ένα άλλο θέμα…

Όπως είπαμε αρκετές φορές, το Μάτριξ έχει μαθηματικό υπόβαθρο – καί δή, σύνθετο· προχωρημένο! (Εντάξει, όχι μόνον αυτό, αλλά εδώ μένουμε στα Μαθηματικά.) Συνεπώς, γιά να το αντιμετωπίσουμε, παίζουν ανώτερα Μαθηματικά, τα οποία απαγορεύουν τη γιούργια. Τα οποία επιτρέπουν μόνο τη σταδιακή αναίρεση βήμα-βήμα. Εάν, τώρα, η επαναφορά του ιερατείου μας στον πανάρχαιο ρόλο του φύλακα των παραδόσεων της φυλής μας έχει να κάνει (καί) με το Μάτριξ, τότε έχουμε ακόμη έναν λόγο ν’ ακολουθήσουμε αυτήν ακριβώς την πορεία. Σχεδόν υποχρεωνόμαστε προς τούτο.

Κάντε το εξής απλό πείραμα:

  • Πάρτε ένα βιβλίο, καί βάλτε το στο τραπέζι.
  • Στρίψτε το 90 μοίρες κατά τον άξονα των χ, δηλ. αυτόν που περνάει κατά πλάτος του σώματός σας – καί «με την φορά των δεικτών του ωρολογίου». (Κι ανάποδα, το ίδιο κάνει – αρκεί να κρατήσετε την ίδια φορά καί παρακάτω.)
  • Ξαναστρίψτε το κατά 90 μοίρες «ωρολογιακώς», αυτή τη φορά κατά τον άξονα των z (τον κατακόρυφο).
  • Συγκρατήστε την εικόνα.
  • Ξαναφέρτε το βιβλίο στην αρχική του θέση.
  • Στρίψτε το, τώρα, πρώτα κατά τον άξονα των z, καί μετά κατά τον άξονα των x.
  • Είναι ίδια η τελική θέση / στάση του βιβλίου; Σαφώς όχι!

Ισοδυνάμως, δεν γίνεται να επαναφέρουμε το βιβλίο στην αρχική του θέση, χωρίς ν’ ακολουθήσουμε επακριβώς την αντιστροφή των κινήσεων που κάναμε.

Αυτό το παράδειγμα είναι το πρώτο που μαθαίνει κανείς, όταν ξεκινάει να μελετάει τη Θεωρία των Ομάδων. Να μή σας πρήξω με ανώτερα Μαθηματικά (είναι υλικό -αισίως, καί άν- γιά τέταρτο έτος Μαθηματικών καί Φυσικής), αλλά καταλαβαίνετε τί θέλω να πω.

 

Αν δεν πειστήκατε, υπάρχει κι άλλο υλικό. Μεταφυσικό.

Λοιπόν, το «αυγό» της τροχιάς της Γής στρίβει κι αυτό «κατά την φοράν των δεικτών του ωρολογίου», καί πάει ανάποδα στον ζωδιακό. Εποχή του Ταύρου, Εποχή του Κριού… του Υδροχόου (αναμένεται)… κτλ. Όμως, τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά! Τα ζώδια (κατ)έχουν μιά πολύ συγκεκριμένη σημασία, τόσο στα σύνορά τους (0-30 μοίρες), όσο καί στη μέση τους (15 μοίρες). Δυστυχώς, αυτά μήν περιμένετε να τα βρήτε κάπου (ούτε σε «αδελφότητες», ούτε πουθενά)· δεν υφίσταται βιβλιογραφία, παρά μόνον έρευνα – κι εν προκειμένωι, προσωπική κι επίπονη!

Δεν επεκτείνομαι, αλλά -κάνοντας σούμα- σας πληροφορώ πως σε πρακτικό επίπεδο υπάρχουν άξονες συμμετρίας γεγονότων, κατοπτρισμού γεγονότων, κτλ. Πχ η Αργώ μπορεί να επαν-αποπλεύσει πρό ενός νέου Τρωϊκού Πολέμου… ή ο νέος Τρωϊκός Πόλεμος να διεξαχθεί (καί να τελειώσει) πρό του νέου απόπλου της Αργούς. Εξαρτάται – καί μή μου κάνετε ερωτήσεις, όπως πχ αν καί τα επί μέρους γεγονότα ενός μεγάλου γεγονότος θα κυλήσουν «προς τα πίσω» – πχ ν’ αναστηθεί ο Αχιλλέας, μετά ν’ αναστηθεί ο Έκτορας, στο τέλος οι Αχαιοί να γυρίσουν πίσω στις Κεχριές (με ζωντανό τον Πρωτεσίλαο), κτλ. Αυτά όλα αποτελούν έρευνα «εν τώι γεννάσθαι», καί οριστικά συμπεράσματα δεν έχω.

Αλλά σας δείχνω πως η κατάσταση δεν είναι παίξε-γέλασε· ή, ισοδυνάμως, «αποφασίζομεν καί διατάσσομεν, θρησκείας δίφραγκα τέρμα!»

 

στ. Επίλογος

Τηλεγραφικώς:

Όπου απαιτείται χατζάρα, χατζάρα! (Πχ εξουδετέρωση κι απομάκρυνση Δυσώνυμου / προδοτών κάθε είδους / αλλοφύλων κάθε είδους). Όπου απαιτείται προσοχή, προσοχή! (Πχ επαναφορά του πανάρχαιου ρόλου του ιερατείου μας.)

Δεν τ’ ανακατεύουμε αυτά!

 

ΤΕΛΟΣ

 

Διαχρονικώς προδοτικό ιερατείο… Γιατί; – ε’

54 Σχόλια

(προηγούμενο)

 

  -κατά τη γνωμάρα μου- λόγος, γιά τον οποίο οι όποιοι …Ελληνόφρονες Έλληνες του χριστιανικού ιερατείου έκαναν την πάπια στο θέμα «ΠΔ» επί τόσους αιώνες, είναι ένας καί μοναδικός· τα «θεμέλιά» του, δέ, αναφέρονται στην ίδια την «ΠΔ»!

Έγραψα πως η «ΠΔ» είναι γιά τα σκουπίδια – καί τη γνώμη μου δεν την αλλάζω. Πλήν όμως, μερικές σελίδες της τη γλυτώνουν την ανακύκλωση. Αυτές είναι οι καθαρά ιστορικές… διότι είναι πολύτιμες αναφορές γιά κάποιες καταστάσεις Ελληνικού ενδιαφέροντος.

 

Ιστορία μετά την Έξοδο, εν συντόμωι

Όταν ο Μωϋσής έβγαλε τους «εβραίους» απ’ την Αίγυπτο,…

(Λάθος! Έβγαλε το σύνολο των λαών, που έγιναν μετέπειτα γνωστοί -λόγωι θρησκείας- ως ιουδαίοι, το ορθό. Οι Εβραίοι είναι φυλετικός προσδιορισμός – από Χαλδαία μεριά. Γι’ αυτό γράφεται με κεφαλαίο Ε. Το «ιουδαίος» αναφέρεται σε θρησκεία. Ο όποιος ιουδαίος αποκαλούταν «εβραίος» μόνον ειρωνικά, δηλαδή Χαλδαίος πονηρός βρωμιάρης με μυτόγκα, αλλά με την πολλή χρήση επικράτησε ο ειρωνικός φυλετικός χαρακτηρισμός ως συνώνυμος του θρησκευτικού.)

…γιά να τους οδηγήσει στη Γή της Επαγγελίας, την Παλαιστίνη…

(Επίσης λάθος! Η Γή της Επαγγελίας ήταν η ίδια η Αίγυπτος! Μεγάλη ιστορία αυτή, δεν θα την αναπτύξουμε εδώ. Μόνο που ο φαραώ Χορεμχέμπ, ως πρώην στρατιωτικός καί ανήρ με όρχεις, δεν άφηνε τα σύνορα της Αιγύπτου ανοιχτά -μπάτε σκύλοι αλέστε, στύλ γελαδογλειμμένου να πούμε-, γιά να ξαναμπούν στην Αίγυπτο οι σφετεριστές υπό τον Μωϋσή καί να καταλάβουν την εξουσία. Είδε κι απόειδε ο Μωϋσής σαράντα χρόνια ότι δεν χαμπαρίζουν οι Αιγύπτιοι από «κατατρεγμένους πρόσφυγες», καί μετά είπε στους δικούς του να τραβήξουν ανατολικά πλέον.)

…ένωσε όλον αυτόν τον συρφετό των «κατατρεγμένων» με τον βούρδουλα της θρησκομαγείας. Τελικά, οι «εβραίοι» (δηλ. οι ιουδαίοι), καί προφανώς γιά να τα βρίσκουν μεταξύ τους, καθιέρωσαν το σύστημα των δώδεκα φυλών (του Ισραήλ). Καί όντως, η καταγωγή τους ήταν πολυφυλετική. Ανάμεσα, λοιπόν, στις δώδεκα φυλές, ήταν καί δύο καθαρά Ελληνικές: του Βενιαμίν καί του Ιούδα. Όπως καταλαβαίνετε (ειδικά από το όνομα «Ιούδας»), επρόκειτο γιά φυλές Κρονίων Πελασγών.

Τί απέγιναν αυτές, τώρα;

 

Η φυλή του Βενιαμίν σήμερα δεν υπάρχει. Γιατί; Διότι οι Βενιαμίτες, ως μάγκες Έλληνες, μιά μέρα ήθελαν να δουν τί είναι η περίφημη «Κιβωτός της Διαθήκης». (Καί προφανώς να της βάλουν χέρι.) Οι επιφορτισμένοι με τη λειτουργία της ( ; ) (μή-Έλληνες) ιουδαίοι ιερείς αρνήθηκαν, καί -λόγο στο λόγο- ήρθαν στα χέρια. Τελικά, οι ιερείς έβαλαν τους λοιπούς να ορμήσουν με τα όπλα στους Βενιαμίτες, καί ακολούθησε ένοπλη σύγκρουση… κατά την οποία οι λοιποί «εβραίοι» σκότωσαν τις γυναίκες καί τα παιδιά των Βενιαμιτών. (Τους ίδιους, μάλλον δεν μπόρεσαν να τους κάνουν ζάφτι.)

Στη συνέχεια, οι Βενιαμίτες ετοίμασαν βαλίτσες. Βλέποντας ότι ετοιμαζόταν να φύγουν, οι λοιποί «εβραίοι» έκαναν συμβούλιο. «- Να τους ζητήσουμε μιά συγνώμη, ρέ παιδιά!», είπε ο ένας. «- Να τους δώσουμε εμείς δικές μας γυναίκες!», είπε άλλος. (Γεγονός – έτσι γράφει η «ΠΔ».) Ωστόσο, οι Βενιαμίτες έφυγαν οριστικά. Καί πού πήγαν;

Ξαναγύρισαν στην Ελλάδα. Σε μιά απ’ τις κύριες ιδιαίτερες πατρίδες των Πελασγών, την Αρκαδία. (Υπολογίζω ότι ξαναγύρισαν κάπου το 1,200 πΧ. Κάπου το 1,300 πΧ έγινε η Έξοδος.)

Τη συνέχεια μας την εξιστορεί το περίφημο (ή διαβοήτως αιρετικό) βιβλίο «Γενεαλογία του Αγίου Αίματος» (Ελληνικός τίτλος – δυό λόγια γιά το αγγλόφωνο πρωτότυπο, εδώ). Οι Βενιαμίτες στην Αρκαδία προφανώς ξανάρχισαν τις ανθρωποθυσίες (ίχνη των οποίων βρίσκουν καί σήμερα οι αρχαιολόγοι στο Λύκαιον όρος – μαγάρισμα του βωμού του Δία έκαναν οι Βενιαμίτες), μόνο που αυτό δεν το λέει το βιβλίο. Καί, προφανώς, έφαγαν δεύτερο σούτ απ’ τους ομοφύλους συμπατριώτες τους… φεύγοντας αυτή τη φορά προς τον Βορρά.

Τους ξαναβρίσκουμε αναμεμειγμένους με διάφορα Φράγκικα φύλα, όπως οι Σάλιοι Φράγκοι καί οι Σίκαμβροι. Τα φύλα αυτά εγκαταστάθηκαν στη Γαλλία, αποτελούν (φυλετικό) μέρος του σημερινού λαού των -λευκών- Γάλλων, καί στον πρώϊμο Μεσαίωνα οι θρησκευτικές τους αντιλήψεις θεωρήθηκαν …»εβραϊκές». Όντως τους αποκαλούσαν «εβραίους» τότε, αν καί σαφώς δεν ήταν. Μονάχα οι θρησκευτικές τους αντιλήψεις εβραιοφέρνανε αγρίως, ως Κρόνιες. Λογικό!

 

Η φυλή του Ιούδα, τώρα, ξεχώρισε νωρίς-νωρίς τα τσανάκια της με τους υπόλοιπους «εβραίους», διότι κάπου το 900 πΧ βλέπουμε -στην περιοχή της Παλαιστίνης- να υπάρχουν δύο «εβραίϊκα» κράτη, το του Ισραήλ καί το του Ιούδα. Οι αυθεντικοί Ιουδαίοι (το όνομα εδώ ως φυλετικός προσδιορισμός), αν καί το κράτος τους καταλύθηκε, έφτασαν μέχρι τα χρόνια του Χριστού· υποψιάζομαι, μάλιστα, ότι ο εκ των αρχικών αποστόλων Ιούδας (αυτός που πρόδωσε τον Χριστό) δεν ονομαζόταν έτσι, αλλά ότι το «Ιούδας» είναι παρατσούκλι.

Δεν γνωρίζω τί απέγιναν τα τελευταία δυό χιλιάδες χρόνια οι φυλετικώς Ιουδαίοι, δηλαδή από τους χριστιανικούς αιώνες μέχρι σήμερα, πάντως στην ιουδαϊκή θρησκεία εξακολουθούν να ενυπάρχουν έντονα τα Πελασγικά στοιχεία. Πχ υπάρχει ο ιερατικός δυϊσμός: οι «επίσημοι» παπάδες, καί οι «ανεπίσημοι», οι σαμάνοι. Ενώ οι πρώτοι αποκαλούνται Λευΐ (καί θεωρούνται ξεχωριστής φυλής – νομίζω αυτοί ακριβώς τσακώθηκαν με τους Βενιαμίτες), οι δεύτεροι έχουν το ίδιο το πανάρχαιο Ελληνικό όνομα, που περιγράφει την ιδιότητά τους: ονομάζονται Κοέν, δηλαδή κόοντες! Δηλαδή, λαϊκοί παπάδες, σαμάνοι. Παράβαλε το όνομα (ιδιότητα – όχι κύριο όνομα, όπως νομίζουμε) Λαοκόων. Ήτοι, λαϊκός παπάς!

Γιά την Ιστορία, σε μας σήμερα οι κόοντες είναι οι καλόγεροι. Μά, ναί!… Φτιάχνουν βότανα, έχουν ειδική μαγειρική, φτιάχνουν φυτικές μπογιές, ζωγραφίζουν, ψέλνουν, περπατούν ξυπόλητοι (γιά να πιάσουν τις δονήσεις της Γαίας)… όπως ακριβώς (μά ακριβώς!!!!) χιλιάδες χρόνια πρίν οι ανιπτόποδες χαμαιεύναι Σελλοί!

Κλείοντας, θέλω ν’ αναφέρω την πληροφορία που άκουσα, ότι υπάρχει ηχογράφηση της μακαρίτισσας Όφρα Χάζα από πανηγύρι, με καθαρά Πελασγικές μελωδίες. Νομίζω, όμως, ότι η ηχογράφηση αυτή είναι παράνομη («μπούτλεγκ»), γι’ αυτό καί δεν τη βρήκα πουθενά στα Ιντερνέτια, όσο κι αν έψαξα. (Αν κανείς αναγνώστης την πετύχει… άκρως επιθυμητόν!)

 

Χέρι βοήθειας

Επανερχόμενοι στο γιατί οι δικοί μας ιερείς κάναν το κορόϊδο στην -με το στανιό- ενσωμάτωση της «ΠΔ» στην Ορθοδοξία, ως απάντηση βλέπω μονάχα την εξής:

Η Εκκλησία μας έτεινε χέρι βοηθείας στους Κρονίους Πελασγούς, γιά να τους ξανατραβήξει (απ’ τον γκρεμό της Κρόνιας λατρείας) πίσω στον φυλετικό κορμό των Ελλήνων!

Αυτή είναι η μόνη σοβαρή πιθανότητα, ως απάντηση.

Η Εκκλησία, με αρκετή διπλωματία, είπε στους (φυλετικώς πάντα Έλληνες, αλλά δυστυχώς γενίτσαρους…) Κρονίους Πελασγούς περίπου το εξής: «- Εντάξει, να δεχθούμε πως έχουμε κοινά σημεία στις θρησκείες μας. Ναί, κι η δική σας είναι αποδεκτή -έστω, εν μέρει- κι από μας! Επομένως, ελάτε να πατήσουμε σ’ αυτά τα κοινά σημεία, μήπως καί βρούμε τις διαφορές μας – κι εξαλείψουμε τις αιτίες του φευγιού σας από τον φυλετικό μας κορμό.«

Γι’ αυτό ακριβώς οι όντως Έλληνες, οι καθαροί, αυθεντικοί Έλληνες ανεχόμαστε επί δυό χιλιάδες χρόνια να τρώμε στη μάπα Αβράμηδες καί Ισαάκηδες, καθώς καί το ανθελληνικό παραλήρημα τόσο της «ΠΔ», όσο καί του κάθε Ρωμανού Μελωδού. Γι’ αυτό ακριβώς!… Επί δυό χιλιάδες χρόνια, καθ’ όλη την Εποχή των Ιχθύων (με κουμανταδόρο τον Κρόνο), αυτό το χέρι βοήθειας της Μάνας Ελλάδας συνεχίζει να είναι απλωμένο.

Τώρα, αν οι Κρόνιοι Πελασγοί συνεχίσουν να το αγνοούν… άλλη ιστορία. Θα ξεκόψουμε οριστικά τους δεσμούς μαςκι ήρθε επιτέλους η ώρα γιά το μεγάλο «ναί», ή το μεγάλο «όχι»! Ούτε αναβολή σηκώνει, ούτε αδιαφορία.

 

Πανθρησκεία – εισαγωγή

Έγραψα πως δεν θ’ αναφέρω άλλες -κακές- συνέπειες της «ΠΔ», παρεκτός του ότι η «θεοπνευστία» της είναι τρομερός μαγνήτης γιά τους αδύναμους χαρακτήρες. (Ιερείς καί μή.) Έ, λοιπόν, θ’ αναφέρω καί …δεύτερη! (Όπως στις δύο πίτσες, η μία δώρο!  🙂  ) Κι αυτή είναι η διαβόητη «Πανθρησκεία» των ημερών μας.

Τί σαχλαμάρα είν’ αυτή τώρα, έ;

Αφού κάθε συγκεκριμένη θρησκεία είναι έκφραση της συλλογικής ψυχής κάθε συγκεκριμένου λαού, πώς γίνεται να τις βάλεις όλες στο μπλέντερ, καί να τις κάνεις μία; Δεν γίνεται! Όπως δεν γίνεται όλα τα έθνη να γίνουν ένα. Παραλογισμός σκέτος! Απλά, οι Κρόνιοι άρχοντες της εποχής μας νομίζουν ότι θα φτιάξουν μία ομογενοποιημένη ανθρωπότητα στα μέτρα τους… Μ’ έναν θεό, μία θρησκεία, ένα νόμισμα, ένα ενιαίο κράτος, μία ενιαία παγκόσμια κυβέρνηση…

…κι έναν ενιαίο τύπο υπηκόων: τσιπαρισμένων δούλων.

Φυσικά, αυτά είναι καθαρές ανοησίες, κι απορώ προς τί το παλεύουν. Απορώ, ακόμη, τί σκατά μαθαίνουν στις στοές τους καί τις μυστικές λέσχες τους, εφ’ όσον η επερχόμενη Εποχή του Υδροχόου δεν τα ευνοεί αυτά. Ο Υδροχόος μεταφυσικώς είναι το ζώδιο των πολλών, όχι του ενός. Αν έκαναν την ίδια προσπάθεια κατά τον «μεγάλο μήνα» του ενός, δηλαδή του Λέοντα, δηλαδή όπως ξεκίνησε να το επιχειρεί η Ατλάντειος κακοτριάδα, θα το καταλάβαινα.

Εδώ θα πεταχτούν διάφοροι «μυημένοι», καί θα μου φέρουν αντίρρηση· δηλαδή, ότι εφ’ όσον δημιουργηθούν τετελεσμένα, μετά το Σύμπαν δεν παρεμβαίνει.

Θα φέρω αντίρρηση στην αντίρρηση! Γιά να δήτε ότι δεν πρέπει να παπαγαλίζουμε διδασκαλίες «εξ αποκαλύψεως», αλλά να πιστεύουμε τα μάτια μας καί να δουλεύουμε το μυαλό μας.

Λοιπόν, μιά που μιλάμε γιά Ατλαντίδα, είναι περιττό να ξαναγράψω πως οι Άτλαντες έδωσαν τρομερή ώθηση στις επιστήμες καί την τεχνολογία. Καί μάλιστα, χωρίς ηθική. Ναί, αλλά το πλήρωσαν πανάκριβα!!!… διότι η χωρίς όρια ανάπτυξη επιστήμης καί τεχνολογίας είναι ακριβώς χαρακτηριστικό της Εποχής του Υδροχόου – καί στην Εποχή του Λέοντα (Ατλαντίδα) ήταν τελείως άκαιρη. Πιό άκαιρη δεν θα μπορούσε να γίνει!

Αυτά, γιά τους γιαλαντζή «μυημένους». Να είναι σεμνότεροι στις επιδιώξεις τους, την επόμενη φορά!

Στην ερχόμενη Εποχή του Υδροχόου κινδυνεύουμε από την αλόγιστη ανάπτυξη της επιστήμης, αλλά όχι από ενιαία (δικτατορική) παγκόσμια κυβέρνηση κι ενιαία παγκόσμια θρησκεία. (Στον Υδροχόο, ο καθένας θα είναι ελεύθερος να πιστεύει ό,τι γουστάρει.) Να τα ξεχάσουν αυτά που ονειρεύονται, οι «μυημένοι»!… διότι θα τα πληρώσουν (θα τα πληρώσουμε όλοι μαζί…) πανάκριβα, ακριβώς όπως οι Άτλαντες.

(Καί γι’ αυτούς, χέστηκα. Γιά τους Έλληνες με νοιάζει.)

 

Πανθρησκεία – το ψητό

Σαφώς καταλάβατε ότι η μαγειρευόμενη «Πανθρησκεία» των ημερών μας δεν είναι τίποτε άλλο, παρά η προσπάθεια να ενταχθούν υπό την ομπρέλλα της «ΠΔ» καί της ιουδαϊκής θρησκείας όλες οι υπόλοιπες θρησκείες. Δηλαδή να υποδουλωθούν αυτές στην Κρόνια ιουδαϊκή λατρεία – γιά να μιλάμε σωστά.

Τα μεν μουσλίμια οι ιουδαίοι τά ‘χουν σίγουρα (καί θα τα χρησιμοποιήσουν ως μαχαιροβγάλτες, όταν χρειαστεί). Τους χριστιανούς κάθε δόγματος τους έχουν πάλι στο τσεπάκι τους, διότι οι τρείς Κρόνιοι, ο Φοινικο-Πελασγός Αρχοντώνης κι ο Πελασγός Λιάπης, μαζί με τον Πελασγό Μπεργκόλιο, φρόντισαν να βάλουν τα δύο μεγάλα χριστιανικά ρεύματα (ορθοδοξία-καθολικισμό) στο αυλάκι των ιουδαίων. (Τη Μυτιλήνη γιατί σκατά την επισκέφτηκαν παρέα, δεν μπορώ ακόμη να καταλάβω· αλλ’ αυτό είναι δευτερεύον. Δεν βιαζόμαστε να το βρούμε. Μπορεί κι οι τρείς να έψαχναν …τη Λέσβο! Καρα-lol!!!)

Οπότε, απομένουν να μπουν στο μπλέντερ ο βουδδισμός, ο σιντοϊσμός, ο ταοϊσμός, ο ινδουϊσμός, οι Σίκχ, συν μερικά μικρότερα θρησκευτικά κομμάτια. Καί με πόλεμο, αν χρειαστεί: τα -δασκαλεμένα / πληρωμένα / θηριωδώς εξοπλισμένα– μούσλιμζ εναντίον όλων! (Πχ το Πακιστάν θα χαρεί τα μάλα να ριχτεί στην Ινδία.)

Τέτοιο ενδεχόμενο δεν βλέπω να ευοδώνεται, αλλά οπωσδήποτε θα το επιχειρήσουν. (Έχουν τυφλωθεί από φανατισμό.) Το κακό είναι πως εμείς, οι -ολιγάριθμοι- Έλληνες, δεν γουστάρουμε Κρόνια λατρεία, καί τό ‘χουμε αποδείξει ανά τις χιλιετίες. Συνεπώς, θα φάμε το μέγιστο ζόρι στα επερχόμενα γεγονότα, εξ αιτίας της μαλακισμένης ιδεοληψίας των νύν παγκοσμίων αρχόντων.

Άρα…

 

Τί πρέπει να κάνουμε τώρα;

Είδαμε πως στην αρχαία εποχή υπήρχε έντονη εισχώρηση αλλοφύλων στα ιερατεία μας. Στη σημερινή, υπάρχει έντονη ιδεολογική διείσδυση.

Αν καί…

…Πάλι ο στρατηγός Αϋφαντής αναφέρει (σε βιβλίο του καί σε βίντεο) ότι υπήρξε στο πρόφατο παρελθόν μία προσπάθεια κάποιων κυκλωμάτων να φέρουν αληθινούς ιουδαίους (καί φυλετικώς) στην Κωνσταντινούπολη, δήθεν ως «παιδιά μιάς ξεχασμένης χριστιανικής κοινότητας»· κι αυτοί να μπουν στο ιερατείο, επιδιώκοντες μιά μέρα ένας τους να γίνει πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως!!!

Βλέπετε ότι οι Κρόνιοι δεν αφήνουν τίποτε στην τύχη· δεν τους αρκεί ο ιδεολογικώς (δηλ. θρησκευτικώς) Κρόνιος πατριάρχης· εν όψει «Πανθρησκείας» τον θέλουν καί φυλετικώς.

Τέλος πάντων, αυτοί τη δουλειά τους κάνουν. Εμείς τί κάνουμε; Τί μπορούμε να κάνουμε;

 

Δεν είναι εφικτό αυτή τη στιγμή να επιβάλουμε στους άλλους τις εθνικές απόψεις μας με τα όπλα. Πάλι, το να ξεχωρίσουμε τους Έλληνες από τους ανά την επικράτεια καί τους θεσμούς σπαρμένους (δήθεν Έλληνες) αλλόφυλους, καί να διώξουμε τους τελευταίους, είναι μεν εφικτό, αλλά δύσκολο. Παρά την -όπως άκουσα- ύπαρξη …κάπου…. πλήρων ληξιαρχικών καταγραφών γιά τις αληθινές Ελληνικές οικογένειες (οπότε, το πονηρό κάψιμο των ληξιαρχείων στο τέλος της Κατοχής δεν ωφέλησε), δεν είναι εύκολος ούτε ο διαχωρισμός, ούτε κάν το υποχρεωτικό τέστ dna. Αυτά καί μακροχρόνιες διαδικασίες είναι, καί πρέπει να τα επιβάλουμε με το στανιό. Άρα, πάμε πάλι στο ερώτημα του κατά πόσο μπορούμε να επιβάλουμε τη θέλησή μας, που τώρα η δύναμή μας είναι σχεδόν ανύπαρκτη.

Οπότε, τί μας μένει;

Ο ιδεολογικός πόλεμος!

Όπου, όχι μόνο μπορούμε να χτυπήσουμε στα ίσα, μά μπορούμε καί να κερδίσουμε άνετα!

Ξεκινάμε, λοιπόν, από την καταγγελία καί το οριστικό ξήλωμα ως ανθελληνικών στοιχείων:

  • της «ΠΔ», καθώς καί κάθε ιουδαϊκού (ή, έστω, απλώς ανθεληνικού) στοιχείου μέσα στη θρησκεία μας (πχ επιστολές Σαούλ, ή Σαύλου, ή Παύλου, ή -όπως τον λέει ένα φιλαράκι- Φαύλου, ή -όπως τον λέει άλλο φιλαράκι- …Καύλου!),
  • των Κρονίων ιεραρχών,
  • της «Πανθρησκείας».

Δεν αρκεί πχ το ότι ο λαός αισθάνεται τον Λιάπη καί τον Αρχοντώνη ως προδότες. Πρέπει καί να τους ξηλώσουμε απ’ τη θέση τους! Κι αν δε λένε αυτοί να φύγουν, επειδή είναι «θεσμοί» (ή επειδή τους προστατεύουν τα ΜΑΤ-όσκυλα), τότε …φεύγουμε εμείς! Τόσο απλό! Αν δεν …φεύγει το βουνό απ’ τον …Μωάμεθ, τότε φεύγει ο Μωάμεθ απ’ το βουνό! Lol!!!

Την «ΠΔ» την κρατάμε μονάχα ως ιστορικό βιβλίο, κι αυτό υπό αίρεσιν· δηλαδή, να ψάξουν την αξιοπιστία των ιστορικών της αναφορών οι μόνοι ενδεδειγμένοι, οι ιστορικοί.

Την δέ «Πανθρησκεία» τη γράφουμε κατ’ ευθείαν εκεί που δεν πιάνει το μελάνι.

Τα μέτρα θα επεκταθούν καί στους απλούς ιερείς, όπου ο μή-Έλλην κι ο ανθέλλην (συν όσοι επιμένουν στο «παιδαγωγιλίκι εις Χριστόν») θα φύγουν κλωτσηδόν. Όπως καταλαβαίνετε, σ’ αυτά τα θέματα θα επιχειρήσουμε αναστροφή καί πορεία προς το απώτατο Ελληνικό παρελθόν· δεν υπάρχει άλλος δρόμος! Έτσι, η θρησκεία μας θα πάψει να είναι ένα σύνολο υποχρεωτικών κανόνων επιβαλλομένων με τον κρόνειο βούρδουλα, καί θα ξαναγίνει αυτό που ήταν (πολύ) κάποτε: η κιβωτός της συλλογικής μνήμης καί πορείας του έθνους μας. Επιτέλους, να μην ασχολούμαστε όλη μας τη ζωή μονάχα με την άμυνά μας (μπάς καί αποφύγουμε να τιμωρηθούμε γιά τις αμαρτίες μας), αλλά να περάσουμε καί στην επίθεση!

Εντάξει, ρέ παιδί μου, είμαστε ατελείς κι αμαρτωλοί!… Το παραδεχόμαστε. Αλλά, τα καλά καί ωραία καί σημαντικά πότε θα προλάβουμε τα κάνουμε, αν είναι να χτυπάμε μετάνοιες καί κομποσχοίνια στον Κρόνο καθημερινώς;

 

Αυτά είχα να πω, κι ελπίζω να βοήθησαν.

 

ΤΕΛΟΣ

 

Υγ 1: Δεν ξέρω αν βοηθάει την περαιτέρω έρευνά σας, δεν ξέρω κάν αν θα κάνετε κάποια έρευνα στο θέμα του παρόντος. Πάντως, φαίνεται πως το να συμμετέχουν οι ιερείς σε συνωμοσίες είναι διαχρονικό καί …διακρατικό φαινόμενο. Παράδειγμα, ο βουδδισμός.

Ο Βούδδας, ως αντίδραση στις υπερβολές του ινδουϊσμού, ήθελε να φτιάξει μία «θρησκεία» χωρίς ναούς, παπάδες, κεριά καί λιβάνια· κι όμως, ο βουδδισμός κατέληξε πάλι σε μία απ’ τα ίδια!!! Απ’ την άλλη, οι βουδδιστές ιερείς που εισήγαγαν τον βουδδισμό στην Ιαπωνία, οι ειρωνικώς αποκαλούμενοι «ψηλά καπέλλα», κατηγορήθηκαν από πολλούς τοπικούς άρχοντες ως συνωμότες· φαίνεται πως οι αντίπαλοί των προηγουμένων τοπάρχες χρησιμοποίησαν την τότε νέα (καί ξένη) θρησκεία γιά εξουσιαστικούς λόγους.

Τέλος, οι βουδδιστές ιερείς εισήγαγαν στην Ιαπωνία αρκετά Κινεζικά ιδεογράμματα (τα καλούμενα Κάντζι), γιά να εισάγουν αναλλοίωτα τα νοήματα του βουδδισμού. Αν αυτό δεν είναι …ξένη επέμβαση στην Ιαπωνία, τότε τί είναι; (Πληροφοριακώς, η παραδοσιακή εγχώρια θρησκεία της Ιαπωνίας είναι ο σιντοϊσμός.)

 

Υγ 2: Είχαμε μιλήσει γιά πιθανούς σπαρτούς ιερείς στην (παν)αρχαία Ελλάδα… ενδεχομένως καί τη σημερινή. Υπάρχει κι ένα άλλο επίσης σοβαρό ενδεχόμενο «εισαγωγής» ξένων στοιχείων στο ιερατείο, στο οποίο δεν ήθελα να επεκταθώ. Είναι ο μεταφυσικός «προγραμματισμός» των ανθρώπων, άρα καί των ιερέων (καί των ιερειών στην αρχαία Ελλάδα). Όχι ο χημικός παύλα ψυχολογικός «προγραμματισμός» -των «υπερεσιώνε»- γιά την κλασική πλύση εγκεφάλου, αλλά ο καθαρά μεταφυσικός. Στο θέμα αυτό, μπορώ -συντόμως- να πω τα εξής:

Έχουν πέσει στην αντίληψή μου κάποιες περιπτώσεις, όπου άτομα γεννήθηκαν με τελετουργία, καλώντας οι «τελετουργοί» συγκεκριμένες ψυχές του παρελθόντος. Παναπεί, αν κάποια άτομα κάνανε ζημιά (στην Ελλάδα, που μας ενδιαφέρει) στο παρελθόν, τότε καλούνται να γεννηθούν πάλι, ώστε να ξανακάνουν ζημιά καί σήμερα· καί δή, την ίδια, μιά που έχουν …προϋπηρεσία. Γιά παράδειγμα, διάσπαση των Ελλήνων.

Τώρα, βέβαια, αυτό ενέχει μία δυσκολία: κι αν η ψυχή που ζητάνε οι πονηροί ανθέλληνες έχει ήδη ενσαρκωθεί; πώς θα ξαναγεννηθεί με σώμα «εδώ καί τώρα», που τη χρειάζονται;

Οι πιθανές απαντήσεις είναι:

  • Είτε οι «τελετουργοί» έχουν τρόπο να ξέρουν, αν μιά ψυχή είναι ακόμα στον ουρανό. Οπότε, την καλούν.
  • Είτε ξέρουν ότι έχει ενσαρκωθεί, οπότε προκαλούν τον θάνατο του σώματος που τη φέρει. (Καί περιμένουν κάμποσο.)
  • Είτε ψάχνουν αν το άτομο που τους ενδιαφέρει είναι φυλετικώς καί ιδεολογικώς (δηλ. από οικογένεια «με αρχάς») άψογο, παναπεί 100% δικό τους· οπότε, επάνω του θα «προγραμματίσουν» μιά συγκεκριμένη προσωπικότητα (που θα τους κάνει τη δουλειά τους), την οποία πρώτα διαβάζουν στα αιθερικά αρχεία, καί μετά απλά τη «φοράνε» αιθερικώς στο άτομο που επέλεξαν.

Αυτο το τελευταίο ίσως σας φέρει στο νού τις λέξεις «κλιφώθ» (τα άδεια κελύφη του καμπαλλιστικού δέντρου) καί «(δαιμονο)καταληψία», οπότε πιστεύω πως συνεννοούμαστε εύκολα γιά το τί ακριβώς λέω παραπάνω. Εν πάει περιπτώσει, δεν επεκτείνομαι, διότι: (α) το θέμα είναι επικίνδυνο (αφού μιλάμε μέχρι καί γιά πιθανούς φόνους…), (β) η έρευνά μου δεν έχει τελειώσει, καί θέλω να σιγουρευτώ, (γ) κρατάω άσσους στο μανίκι μου, καί -αυτό έλειπε!- δεν θα φανερώσω όλα τα όπλα μου.

Καί πάλι πολλά είπα!… Ψάξτε τη συνέχεια κι εσείς!

 

(επόμενο σχετικό)

Older Entries