Αρχική

Γειασάν της Καλυψούς!

15 Σχόλια

ειά σου ρέ Καλυψώ, μόρτισσα καί λεβέντισσα!!!

Καλοί μου άνθρωποι, δεν εννοώ το Κατινόγατο, το οποίο μου είναι επίσης συμπαθές.

[Αν καί με τέτοιο όνομα, δεν θα μας προκύψει τετράποδη …νύμφη, αλλά τετράποδη …νυμφομανής! Μέχρι να ξεκουμπιστεί η Κατίνα, το Κατινόγατο θα γεμίσει το μέγαρο με καμιά εκατοστή γατόπλα! lol!!!

Μή γελάτε, βγαίνει μιά χαρά το νούμερο: κατά μέσο όρο τέσσερα γατόπλα σε κάθε γέννα, επί δύο γέννες το χρόνο, σε δωδεκάμιση χρονάκια -συν ένα, να ενηλικιωθεί η Κατινόγατα καί να φτάσει σε αναπαραγωγική ικανότητα- τα σκάρωσε!]

Εννοώ την αυθεντική Καλυψώ της Οδύσσειας, την ορίτζιναλ! Η οποία αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση απ’ όλες τις γυναίκες, διότι έπιασε στον απόλυτο βαθμό το νόημα της ζωής γιά τη γυναίκα. (Τό ‘πιανε στην κυριολεξία καί με τα δυό τα χέρια της, γιά εφτά χρόνια! lol!!!)

Της αφιερώνω, λοιπόν, το παρόν κείμενο, μέρα πού ‘ναι!

 

α. Τα Βαλεντίνικα

Χρειάστηκε, λέει να επέμβει ο ίδιος ο Όλυμπος, γιά ν’ αφήσει η Καλυψώ ελεύθερον τον Οδυσσέα να επιστρέψει στην Ιθάκη!

Ναί, έ; σοβαρά; Μωρ’ τί μας λές;

Δε μπορούσε, δηλαδή, ένας γεροδεμένος άντρακλας, που επί δεκαετίαν είχε πλακωθεί σε θανατηφόρες μάχες με τους Τρώες (εκεί που σφαζόντουσαν κι έπεφταν κορμιά), να πλακώσει στις φάπες μιά γυναίκα, ώστε αυτή να τον αφήσει ήσυχον; Άμ, τά ‘θελε ο …μακρύτερός του, κι αυτουνού! Τά ‘θελε αγρίως, λέμε!  🙂  Τον είχε χώσει μονίμως μέσα στο μέλι με τη γλύκα, γι’ αυτό δεν έφευγε!

Καί τούτο, διότι η Καλυψώ ήξερε άριστα πώς να φέρεται στους άντρες… πράγμα που αρκετές σημερινές γυναίκες ΔΕΝ γνωρίζουν. Ή, ακόμη κι αν το γνωρίζουν, το προσπερνάνε ως ηλιθιότητες. «- Τί;! Θα γίνω εγώ γατούλα του καί πουτάνα του;», τις ακούς να λένε στις μεταξύ τους παρέες μ’ ένα περιφρονητικό ύφος, καί το τσιγάρο λοξά προς τα πάνω.

Φυσικά θα γίνετε, κυρίες μου, άμα θέλετε να γίνετε ευτυχισμένες (μαζί με τους άντρες σας), διότι ουδείς σωστός άντρας δέχεται στο κρεββάτι του τον διευθυντή της Εφορίας, ή τον συνταγματάρχη που είχε στον στρατό …απλώς με γυναικεία εμφάνιση. (Γιά σωστούς άντρες, λέμε. Όχι γιά τσόλια.) Διότι έτσι τα έταξε η μαμά Φύση! Κάθε φύλο έχει τα καλά του: η γυναίκα την ομορφιά καί τη γλύκα, κι ο άντρας τη δύναμη καί την τραχύτητα… που, όμως, είναι τα εργαλεία του, γιά ν’ αντιμετωπίζει τις αντιξοότητες της ζωής καί της κοινωνίας.

Τώρα, βέβαια, άμα θέλουν αντρική δύναμη κι οι (μή-γατούλες καί μή-πουτάνες) φεμινίστριες, στην εποχή μας μπορούν μεν να την πάρουν εύκολα… αλλά ταυτόχρονα θα φάνε καί τα σκατά (όπως τα τρώνε οι άντρες επί χιλιετίες) – κι ας πρόσεχαν. Διότι, τίποτε σ’ αυτή τη ρημάδα τη ζωή δεν είναι τζάμπα· τα πάντα έχουν αντίτιμο! Δυστυχώς, δεν μπορούμε να κάνουμε πολλά πράγματα εδώ· διότι, ώσπου νά ‘ρθει το μυαλό σε κάτι τέτοιες, φτάνουν στα ΚΑΠΗ να κλαίνε τη μοίρα τους ολομόναχες. Με ούτε άντρα, ούτε παιδιά, ούτε σκυλιά.

Ούτε κάν γάτα.

Τέλος πάντων, να μή μακρηγορούμε· το είπε ο μέγας Όσκαρ Ουάϊλντ, ότι η γυναίκα δυστυχεί γιά δυό αιτίες: είτε λέει πολλές φορές το «ναί», είτε λέει πολλές φορές το «όχι»!  🙂  Κι οι φεμινίστριες είναι της δεύτερης κατηγορίας.

 

Στην Καλυψώ, πάντως, αξίζουν συγχαρητήρια, διότι κατάφερε (αν κι όχι μόνιμα) κι έκανε αυτό, που οφείλει να κάνει κάθε γυναίκα, που σέβεται τον εαυτό της καί τη γυναικεία φύση της: τον «τύλιξε» τον μάγκα – καί καλά τού ‘κανε!  🙂

Πώς συμβουλεύουν οι παραδοσιακοί γονείς τ’ αγόρια, «- Να μή σε τυλίξει καμιά πουτάνα καί καμιά ξεβράκωτη!»; Έ, αυτή καί πουτάνα ήταν, καί ολόγυμνη (όχι απλά ξεβράκωτη – αν καί Καλυψώ, το κορμί της δεν το κάλυπτε!), καί τον τύλιξε! Καρα-lol!!! Όχι, θά ‘πρεπε να περιμένει να γεράσει πρώτα, μπας καί βρεί άντρα!… (Αν κι ήταν αθάνατη καί με παντοτεινή νεότητα.)

Τα ίδια οφείλουν να κάνουν κι οι δικές μας, σήμερα· διότι, αν τα κάνανε, δεν θα μέναμε δέκα εκατομμύρια καί με τάσεις μειωτικές, να κλαίμε το δυσοίωνο μέλλον μας (που το βλέπουμε καθαρά πως έρχεται, καί δεν κάνουμε τίποτε να το διώξουμε). Άειντ’ από ‘κεί! Καί οφείλουν να τα κάνουν οι σημερινές Ελληνίδες, οφείλουν να πάρουν την πρωτοβουλία, επειδή οι σημερινοί Έλληνες φαίνεται νά ‘χουν ξεχάσει τί είναι! Βλέπεις πχ τα καλοκαίρια να γεμίζουν οι ακρογιαλιές με γυναίκες, που φοράνε ένα τόσο δά μαγιουδάκι (κι αυτό με το ζόρι κρατιούνται να μην το πετάξουν πέρα), κι ο πολλά βαρύς άντρας να ‘ούμ’, ο γυμνασμένος, με τους κοιλιακούς καί τα μπράτσα, να κάθεται αραχτός στην ξαπλώστρα με τον φραππέ καί τα γυαλιά Ηλίου, να πασαλείβεται αντιηλιακό, καί να τις αγνοεί επιδεικτικώς… αντί απ’ τις διακοπές να επιστρέψουν όλες (παντρεμένες κι ανύπαντρες) γκαστρωμένες!

Αλλά, βέβαια, πρώτα μπαίνει ο εγωϊσμός, που σήμερα το κάθε φύλο βλέπει το άλλο σαν πορτοφόλι, καί περιμένει «να πιάσει την καλή» από παντρειά. (Διάβαζε: «την καλή» από λεφτά.) Αυτά μας φάγανε, αλλά ποιός βάζει μυαλό!… Κι όσο γιά τα λεφτά, δεν υπάρχουν μέν γιά γάμο καί παιδιά, αλλά υπάρχουν γιά την καλοπέραση! Τί να πεί κανείς!!!

Η αγάπη, κυρίες καί κύριοι, είναι δόσιμο· κι η Καλυψώ τον αγαπούσε ειλικρινά τον Οδυσσέα. Γι’ αυτό του δόθηκε ολόψυχα – καί περίμενε την αντίστοιχη ανταπόκριση.

 

Εδώ, θα σας θυμίσω ακόμη κάτι, που σας το είπα ήδη – καί επαναλαμβάνω πως προσωπικά έκανα δεκαετίες να το καταλάβω (καί να το εφαρμόσω) : πως, αν αγαπάς στ’ αλήθεια, σέβεσαι πρώτα-πρώτα την ελευθερία που -εξ ορισμού, ως άνθρωπος- έχει το ταίρι σου.

Η Καλυψώ, ένεκα η μακρόχρονη μοναξιά της, δεν το είχε πάρει χαμπάρι αυτό εξ αρχής· αλλά, εξυπνότερη εμού (ως φαίνεται), το κατάλαβε μετά από μόλις εφτά χρόνια. Πάλι καλά!

 

β. Ο ψευτάκος!

Τώρα, όμως, πρέπει να περιλάβουμε τον ίδιο τον Οδυσσέα με τις Ιθάκες καί τις (δήθεν) νοσταλγίες, καί να τον καταχεριάσουμε δεόντως!

 

i. Νοσταλγία;

Κατά πρώτον, αν πράγματι ήθελε να δεί ξανά την Πηνελόπη, τον Τηλέμαχο, καί «καπνόν αναθρώσκοντα» απ’ την Ιθάκη μετά από δέκα χρόνια πολεμικής ταλαιπωρίας, δεν θ’ άρχιζε τις περιπλανήσεις. Εκείνο που δεν λέει η Οδύσσεια, είναι ότι ο Οδυσσέας δεν καιγόταν να δεί καμιά Ιθάκη, παρά τις κλάψες του έπους.

[… Γιά το οποίο, μπερδεγουέη, αρκετοί υποψιάζονται πως τό ‘γραψε ο ίδιος, εφ’ όσον δεν επέζησαν άλλοι μάρτυρες των περιπετειών του.]

Εκείνο που ήθελε ο Οδυσσέας, ήταν μιά δόξα ανάλογη του Ιάσονα, γιά πάρτη του καί μόνον! (Εκτός απ’ τη φήμη που απέκτησε, ως πολεμιστής του Τρωϊκού.)

Σου λέει, πώς τα κατάφερε ο ξάδερφος κι έφτασε μέχρι την Κολχίδα νικώντας θεούς καί δαίμονες, καί στο δρόμο γκάστρωσε καμπόσες; Έ, εγώ θα κάνω τα ίδια, αλλά θα πάω δυτικά, όχι ανατολικά.

Βέβαια, με κάτι -χμ- ψιλοδιαφορές… ότι ο Ιάσων πρώτα συνεννοήθηκε με καραβομαραγκό-φίρμα, καί δεύτερον πήρε μαζί του την αφρόκρεμα της Ελλάδας! Όχι μ’ ένα σκαρί εικήι καί ως έτυχεν, καί συντρόφους «ανώνυμους» (αν καί μπαρουτοκαπνισμένους).

[Παρά ταύτα, τις έκανε κι ο -πρότυπος προς μίμησιν- Ιάσων τις μαλθακίες του, βεβαίως-βεβαίως… διότι επέμενε να σύρουν την Αργώ μέχρι τη λίμνη Τριτωνίδα (σημερινή λίμνη του Τσάντ), ώστε να δούν όλοι από κοντά το πεδίο της μεγάλης σύγκρουσης του πάλαι Ελληνο-Ατλαντικού πολέμου! (Δεν είχε άλλο νόημα το να σύρουν την Αργώ απ’ τη Μεσόγειο μέχρι τη λίμνη αυτή, μέσα απ’ τη Σαχάρα.) Αλλά, προς χάριν των αξιοθεάτων του Ιάσονα, στην έρημο χάσανε τον τρίτο μάντη της αποστολής, τον Μόψο, από δάγκωμα οχιάς της ερήμου. (Τον πρώτον, τον -καί βασιλιά- Φινέα, τον αποκατέστησαν στον θρόνο του καί δεν τους ακολούθησε σ’ όλη την αποστολή, κι ο δεύτερος, ο Ίδμων, σκοτώθηκε από κάπρο – δεν γνωρίζω, όμως, ποιός έφταιγε γιά τον θάνατό του.)

Ωστόσο, ο επίδοξος μιμητής του, ο Οδυσσέας (καί προς χάριν της δόξας), έκανε μεγαλύτερες: στη διαδρομή έχασε όλους τους συντρόφους του!!!]

 

Αλλά, ακόμη κι όταν έφτασε ο Οδυσσέας στην Ιθάκη, δεν κάθησε στ’ αυγά του. Εντάξει, εξόντωσε τους μνηστήρες, ξαναξήγησε τ’ όνειρο καί στην -σιτεμένη, πιά- Πηνελόπη… αλλά σηκώθηκε καί ξανάφυγε!!! Αντί να κάτσει στα πατρογονικά του, μέχρι να ψοφήσει – όπως, δήθεν, ήθελε.

Τί έκανε, λέτε; Ζαλικώθηκε ένα κουπί, πήρε τον δρόμο με τα πόδια, κι έψαχνε (λέει ο μύθος) να βρεί ανθρώπους, που δεν ξέραν τ’  είν’ τούτο (το κουπί, δηλαδή). Έ, εκεί, στο χωριό τους καί θα παρέμενε! Τους βρήκε τελικώς (ξαναλέει ο μύθος), αν καί το μέρος δεν είναι σίγουρο. Μάλλον πρόκειται γιά κάπου στα βουνά της Ηπείρου, αλλά το περίεργο είναι πως στην Ελλάδα η θάλασσα φαίνεται από παντού! Ελάχιστες περιοχές δεν βλέπουν θάλασσα στον ορίζοντά τους· αλλά, μιλάμε γιά μιά ακτίνα το πολύ δέκα, δεκαπέντε πες, χιλιομέτρων. Αν την υπερβείς, πάλι βλέπεις θάλασσα.

Με τα προηγούμενα, βοηθάω μεν τους ιστοριοδίφες γεωγραφικώς, αλλά δεν παύει ο Οδυσσέας να ήταν ένας ανισόρροπος.

Μόνο ο έρμος ο σκύλος του τά ‘χε τετρακόσια.

 

ii. Πηνελόπη

Η πιστή σύζυγος!

Ούουουου!!!… εμένα μου λές;  🙂  🙂  🙂

Γυναίκα στα ντουζένια της, καί να κάτσει ήσυχα επί εικοσαετίαν, καί να μην κάνει αταξίες; ναί, πώς;! Ολόκληρο χαρέμι αρσενικών είχε!

Τί ακριβώς νομίζετε πως κάνανε οι μνηστήρες επί είκοσι χρόνια; απλά τρωγοπίναν, παίζαν κιθάρα, τραγουδούσαν («κίθαρις καί αοιδή», λέει το έπος), καί την κοίταζαν από απόσταση; Ναί, έ;  🙂  Αυτοί παίζανε κιθάρα, κι η Πηνελόπη τους έπαιζε μπεγλέρι όλους! (Κι όσοι μέναν στην απέξω, παίζαν άλλο πράγμα βραδυάτικα, ή εκτονωνόντουσαν στις υπηρέτριες! lol!!!) Όχι εσένα, όχι εσένα, όχι εσένα… να το σκεφτώ… καί το …σκεφτότανε δεόντως! Lol!!!

Δεν ξέρω αν σας ξυνίζει αυτή η άποψη, αλλά μαζί μου συμφωνούν τόσο ο Λουκιανός (που το διακωμώδησε δεόντως το πράγμα, λέγοντας πως η Πηνελόπη -με τόσους που πήγε- τελικά γέννησε τέκνον αγνώστου πατρός, τον Πάνα – δηλαδή απ’ όλους), όσο κι ο άγιος Ιερώνυμος, ο οποίος στη «λαϊκή» του μετάφραση της Αγίας Γραφής, τη Vulgata (κατά τον Ροΐδη, στην «Πάπισσα Ιωάννα»), επειδή «μισεί τας περιφράσεις» (καί, εξ αντιδιαστολής, τα λέει στα ίσα), έγραψε: «…Tria insaturabilia: ignis, mare, et os vulvae!» (Αν δεν με απατούν τα λατινικά που ψευτοξέρω, αυτό ερμηνεύεται ως: «Τρία είναι αυτά που δεν χορταίνουν: η φωτιά, η θάλασσα, καί το κόκκαλο του μ@υνιού!» Καρα-Lol!!!!!)

Τέλος πάντων, αυτά τα περί πιστής συζύγου μάλλον τά ‘βαλε ο ίδιος ο Οδυσσέας στο έπος, διότι -υποθέτω- δεν θα μπορούσε να χωνέψει το να μαθευότανε στο Πανελλήνιον η πάσα αλήθεια!  🙂

Απ’ την άλλη, βέβαια, κοτζάμ Κλυταιμνήστρα τον περίμενε τον δικό της τον αχαΐρευτο επί χρόνια πιστή… θα μου πείς, δεν σήκωνε κι όλας η σύζυγος του αρχιστρατήγου των Ελλήνων καί μητέρα των παιδιών του να κάνει αταξίες. Ωστόσο, δεν δίστασε να πάρει ανάποδες, όταν της ξεφούρνισε την αλήθεια ο Ναύπλιος γιά τον βίο καί την πολιτεία του Αγαμέμνονα στας Τροίας! Οπότε, τί περιμένατε να κάνει η Πηνελόπη; πέρασε ένας χρόνος χωρίς τον άντρα της καί κουβαλητή της, πέρασαν δύο, πέρασαν πέντε, δέκα, έντεκα, οι άλλοι είχαν ήδη επιστρέψει κι αυτός άφαντος… έ, νισάφι! Τού ‘δωσε κι αυτή καί κατάλαβε!  🙂

 

γ. Κάτι κατάφερε, πάντως

Αλλά, ας αποδώσουμε καί κάτι θετικό στον Οδυσσέα! Στην προσωπική του ζωή τά ‘κανε μεν σκατά, αλλά στις ανακαλύψεις κάτι έκανε.

Γίνονται πολλές συζητήσεις (από φιλολόγους καί λοιπούς), γιά το πού βρισκόντουσαν οι τόποι που επισκέφθηκε με το πλοίο του ο Οδυσσέας. Κι όλοι οι «ειδικοί» καταλήγουν στο ότι όλοι αυτοί οι τόποι βρίσκονται στη Μεσόγειο.

Ναί, πώς;!

Ακόμη μία περίπτωση, όπου δεν βλέπουν… σωστότερα, δεν θέλουν να δούν όσα βρίσκονται μπροστά στα μάτια τους. Νά, ας πούμε οι σειρήνες: γυμνές γυναίκες (έστω, μισόγυμνες) που τραγουδάνε όμορφα, καί καλούν τους ναυτικούς να βγούν έξω, βρίσκονται στον Ειρηνικό, όχι στη Μεσόγειο· από Χαβάη μέχρι Πολυνησία! Πάλι, τί τον ένοιαζε τον Οδυσσέα ν’ ακούσει το τραγούδι τους, αν αυτό δεν ήταν …στα Ελληνικά;

[Ακόμη σήμερα, …Ελληνικά μιλάνε εκεί κάτω! Πχ «αέτο» είναι στη Χαβάη ο αετός, «τσεπάλα» στην Πολυνησία η κεφαλή – καί ο αρχηγός, κτλ. Γνωστά πράγματα, εδώ καί χρόνια. Καί το εκπληκτικώτερο: τα «μοάϊ» του νησιού του Πάσχα ονομάζονται απ’ τους ιθαγενείς «μάτα κοίτε ράνι»… μάτια που κοιτούν τον ουρανό!!!

Είπατε τίποτε; ]

Η αντίρρησή τους, βέβαια, των ακαδημαϊκών έγκειται στην απορία, πώς μπορούσε να φτάσει τόσο μακριά ένα ξύλινο καραβάκι; άρα, ποιός Ειρηνικός; Μεσόγειος, επομένως· καί πολύ του είναι, του Οδυσσέα! Τώρα, αν ο μακαρίτης ο Θώρ Χάϋερνταλ με πρωτόγονα πλωτά μέσα ΜΙΚΡΟΤΕΡΑ του καραβιού του Οδυσσέα διέσχισε Ατλαντικό δύο φορές καί Ειρηνικό μία, έ, το ακαδημαϊκό κατεστημένο δεν πολυταράζεται από κάτι τέτοια. Αυτό επιμένει στα φαντασιακά μασωνογραφήματα: Ινδοευρωπαίοι καί ξερό ψωμί!… κι ας τρώει τις φάπες των ανακαλύψεων τη μία μετά την άλλη.

Φυσικά, αν το ακαδημαϊκό κατεστημένο αρχίσει να βλέπει τέτοια πράγματα, τότε ανοίγει πληγές στον εαυτό του! Τότε πρέπει να εξηγηθούν πολλάαααα… πάρα πολλά! Γι’ αυτό «δεν» βλέπει. Όμως, εμείς παρακάτω θα σκαλίσουμε μερικές τέτοιες πληγές.

 

Βέβαια, καί το ταξίδι του Οδυσσέα έχει πολλά περίεργα. Η αφήγηση παρουσιάζει ασυνέχειες.

Ειδικά με τις γυναίκες: πάει με συντρόφους στην Κίρκη, πάει με συντρόφους στις Σειρήνες, πάει μόνος του στην Καλυψώ. Όμως: το νησί της Κίρκης αρχαιολογικώς τοποθετείται (κατα 99%) κάπου στη δυτική Μεσόγειο (δεν γνωρίζω -αλλά καί δεν νομίζω- να έχει ταυτοποιηθεί πλήρως μέχρι σήμερα), οι Σειρήνες είπαμε πού βρίσκονται, καί το νησί της Καλυψούς, η Ωγυγία, νομίζω ταυτοποιήθηκε κάπου στον βόρειο Ατλαντικό. (Έχω χρόνια που διάβασα τα σχετικά, κι όπως πάντα δεν θυμάμαι καθόλου πού, αλλά συμφωνώ απολύτως. Κρατήστε, επομένως, ως σίγουρο, το ότι είναι η δική μου άποψη.)

Τώρα, δρομολόγιο Κίρκη-Σειρήνες αιτιολογείται. Αλλά από Ειρηνικό πίσω στον Ατλαντικό καί μόνος του; δεν ήταν λογικώτερο να κάνει τον περίπλου της Γής (καί με συντρόφους), άμα ήθελε ανακαλύψεις προς τα δυτικά;

  • Δεν αιτιολογείται, όμως, με τίποτε το ότι από την Ωγυγία βρέθηκε στην Κέρκυρα, χάρη στα ρεύματα του αέρα!
  • Όπως δεν αιτιολογείται το ότι πήγε στο νεκρομαντείο του Αχέροντα, να πάρει χρησμό από τη νεκρή μητέρα του, αλλά καί πάλι έψαχνε την Ιθάκη, δυό βήματα παρακεί!
  • Όπως δεν αιτιολογείται το ότι η Κίρκη τον προειδοποίησε πως οι Σειρήνες (που θα τις συναντούσε αμέσως μετά) είναι επικίνδυνες. Από νησί στη Μεσόγειο, κατευθείαν Ειρηνικό;

Κτλ, κτλ.

Τέλος πάντων, δεν θ’ ανοίξουμε κουβέντα εδώ γι’ αυτά, αλλά θα προχωρήσουμε στα σημαντικά της Καλυψούς παρακάτω.

Πρίν κλείσουμε την ενότητα, ειρήσθω ότι ο Οδυσσέας έκατσε έναν χρόνο ολόκληρον στο νησί της Κίρκης! (Λένε τα κιτάπια.) Τώρα, να υποθέσω ότι όλο αυτό το διάστημα την κοίταζε από μακριά καί φιλοσοφούσανε; Μπάααα!…  🙂 Δεν το υποθέτω! lol!!! Πάντως, κυρίες μου, αν ξαναποκαλέσετε έναν άντρα «γουρούνι», να ξέρετε πως ο χαρακτηρισμός (ως αρνητικός) είναι ατυχέστατος: το γουρούνι είναι το τρίτο σε εξυπνάδα στεριανό ζώο (πρώτο ο ελέφαντας καί δεύτερο ο ιπποπόταμος), κι έχει οργασμό που κρατάει μισή ώρα! Καρα-lol!!! Κάντε τον χαϊδευτικό, «- Γουρουνάκι μου!», να πιάσει τόπο! lol ξανά!

Μόνο που η Κίρκη δεν ήταν Καλυψώ. Αυτή ήθελε την απομάκρυνση απ’ τους ανθρώπους, ακόμη καί τους άντρες, γι’ αυτό απομονώθηκε. Η Καλυψώ στο νησί της ζητούσε άλλα. Παρακάτω οι εξηγήσεις.

 

δ. Τα μυστήρια

Στην ιστορία της Καλυψούς σκάνε μύτη διάφορα μυστήρια, τα οποία περιέργως ( ; ) πάλι δεν βλέπει κανείς. Αν καί με ελάχιστο ψάξιμο, τα βλέπεις – κι ενδεχομένως τους δίνεις καί μιά εξήγηση.

Εμείς, όμως, τα είδαμε, καί θα τα πούμε καί σ’ εσάς. Άλλως τε, μπορεί μέν να είμαστε διαρκώς ερωτευμένοι με τας γυναίκας, αλλά κυρίως είμεθα ιστομπλόγκιον έρευνας!  🙂

 

i. Γλώσσα συνομιλίας

Σε ποιά γλώσσα συνομιλούσανε η Καλυψώ με τον Οδυσσέα;

Στα Ελληνικά, θα μου πείς… καί συμφωνώ απολύτως. Όμως, αυτή η άποψη δεν είναι καθόλου αυτονόητη.

Κατά καιρούς, υπάρχουν ερωτευμένα ζευγάρια διαφορετικής εθνικής καταγωγής, τα οποία συνεννοούνται όπως-όπως… καί στην πορεία αλληλοδιδάσκονται. Πχ Σκανδιναυές με δικά μας «καμάκια» (τις «χρυσές» γιά τον τουρισμό τελευταίες δεκαετίες του 20ου αιώνα), καί σιγά τώρα μην είχε το «καμάκι» …προφίσιενσυ στα Νορβηγικά πχ! Ή, ακόμη, ο Λευκάδιος Χέρν με τη Γιαπωνέζα του· αυτός όντως έμαθε Γιαπωνέζικα με τη μέθοδο «γού καί ά γά, τού καί ά τά, κι όλο μαζί γάτα». (Η πλάκα είναι πως στα Γιαπωνέζικα η γάτα πάλι αποδίδεται με τετραγράμματη παροξύτονη λέξη: λέγεται «νέκο«!)

Όμως, με την Καλυψώ καί τον Οδυσσέα ήταν τελείως άλλη η περίπτωση.

Ο μέν Οδυσσέας μιλούσε τα Ελληνικά της εποχής του, αλλά η Καλυψώ μιλούσε Ελληνικά μιάς πολύ αρχαιότερης εποχής!!! (Θυμηθήτε, αθάνατη κι απομονωμένη.) Δηλαδή, ήταν σαν ένας σημερινός Έλληνας άντρας να συναντάει μία Ελληνίδα των αρχαίων ημών! Άντε να συνεννοηθείς στ’ αρχαία!… άμα δεν ξέρεις πέντε πράγματα από δαύτα!

[Καί υπ’ όψιν, το πολύ θεμελιώδες σ’ ένα ζευγάρι «σ’ αγαπώ»δεν υπήρχε τότε! lol!!! Αντ’ αυτού, έπρεπε να πείς: «ερώμαι σου», καί στον αόριστο «ηράσθην σου, ώ ναννίον»! (Το αντίστοιχο του σημερινού: «- Δάγκωσα τη λαμαρίνα με την πάρτη σου, μωρό μου!» lol!!!)

Αλλά μήν ανησυχείτε· τέτοιες γνώσεις δεν είναι τελείως άχρηστες. Μπορείτε να ρίξετε καμιά όμορφη φιλόλογο με κάτι τέτοια! lol ξανά!!!]

Γιατί, όμως, η Καλυψώ μιλούσε πανάρχαια Ελληνικά; (Εκτός αν …φιλοξενούσε τακτικά ναυτικούς, κι είχε μάθει καί τα …νέα Ελληνικά – αλλά το αποκλείω.) Διότι, απλούστατα, καί οι Άτλαντες ήταν Έλληνες!!! Καί, δυστυχώς, ο Ελληνο-Ατλαντικός πόλεμος ήταν ακόμη μία έκφραση της κατάρας που μας δέρνει ως έθνος, το να στήνουμε εμφυλίους πολέμους κάθε τρείς καί λίγο… Ή, θαρρείτε, οι ξένοι κοσμοκράτορες (πχ Άγγλοι επί Κατοχής) δεν μας έχουν μελετήσει σε βάθος, καί κάθε φορά δεν μας πετάνε το σίγουρο δόλωμα να τσιμπήσουμε; (Καί… τσιμπάμε…) Έτσι καί τότε, επί Ατλαντίδας, ξένοι μας άναψαν τις φωτιές στα μπατζάκια μας· αλλ’ αυτό ανήκει σε άλλη αφήγηση.

 

ii. Σύντομη σκιαγράφηση Ατλαντίδας κι Ελλάδας

Θα σας πω τί έχω βρεί μέχρι στιγμής επί του θέματος, ώστε να το έχετε ως σταθερή βάση των ερευνών σας.

Δεν γνωρίζω αν η Ελληνική Φυλή αναπτύχθηκε ταυτοχρόνως (καί κατά πάσα πιθανότητα ως αυτόχθων) καί στην Ελλάδα, καί στην Ατλαντίδα, πάντως γνωρίζω πως έχουμε μιά (προ)ιστορία εκατόν πενήντα χιλιάδων (150,000) ετών στα σίγουρα.

Το θέμα είναι, πως η Ελλάδα κάπου στα 100,000 χρόνια πρίν την εποχή μας, ήταν τόπος γεωλογικώς ασταθής. (Σεισμοί καί καταποντισμοί στην κυριολεξία! Καί αναδύσεις άλλων περιοχών. Βλέπε τί γινόταν καί γίνεται πχ στον Βόσπορο· επί Αργοναυτικής, επί Βυζαντίου, αλλά ακόμη καί σήμερα.) Έτσι, πολλοί δικοί μας πήγαν καί κατοίκησαν στην Ατλαντίδα… η οποία, όμως, άρχισε να δείχνει κι αυτή γεωλογική αστάθεια, κάπου στα 50,000 χρόνια πρίν. Συνεπώς, άρχισε να λαμβάνει χώραν άλλη μετανάστευση, η αντίθετη της προηγούμενης. Προς τ’ ανατολικά, καί κατά κύματα.

Αυτό αποδεικνύεται από τα Ελληνικά (Ναί! Ελληνικά!) γράμματα, που βρέθηκαν χαραγμένα στα σπήλαια της δυτικής Γαλλίας, όπως -αν δεν σφάλλω- το Λασκώ. (Το οποίο από το 1963 είναι κλειστό «διά το κοινόν», καί σήμερα «το κοινόν» βλέπει ένα σπήλαιο-μαϊμού, υποτίθεται ακριβές αντίγραφο, το οποίο το φτιάξανε γιά τους τουρίστες!) Αλλά κυρίως στο σπήλαιο Γκλοζέλ.

Η συμβατική αρχαιολογία δεν μπορεί να εξηγήσει τέτοια πράγματα, αυτή ασχολείται με τους Ινδοευρωπαίους! Όμως, εμείς τα εξηγούμε κάλλιστα, ως την γραπτή έκφραση του πρώτου κύματος «γεωλογικών μεταναστών» Ελλήνων από Ατλαντίδα προς τ’ ανατολικά. Κι εφ’ όσον σας έχουμε εξηγήσει ότι τα (καί σημερινά) γράμματα του Ελληνικού αλφαβήτου είναι απεικόνιση των ζωδίων καί των αστέρων του Ηλιακού μας Συστήματος, τότε ναί, καί τα τότε γράμματα ήταν ακριβώς τα ίδια καί σήμαιναν ακριβώς τα ίδια.

Βέβαια, όπως θα περίμενε κανείς, ειδικά τα ευρήματα της Γκλοζέλ στολίστηκαν αμέσως ως «απάτη»… αν καί γενικά αυτός ο «πολιτισμός των σπηλαίων» της δυτικής Γαλλίας χρονολογήθηκε κάπου στην εποχή που λέμε, στα 50 χιλιάρικα χρόνια πρίν. Πάντως, ακόμη ένα κύμα παναρχαίων Ελλήνων προς τ’ ανατολικά ήταν οι Βάσκοι. Καί τα τελευταία μεταναστευτικά κύματα (μάλλον λίγο μετά την καταβύθιση του νησιού) αναφέρονται καί στη δική μας Μυθολογία, ελθόντα στην Ελλάδα από Νότο, κυρίως μέσωι Αιγύπτου (πχ Δαναός, καί άλλοι).

 

iii. Τί συνεπάγονται όλ’ αυτά, όμως;

Το ότι ο λαός αυτός, οι Έλληνες, σαφώς καί μιλούσαν Ελληνικά σ’ όλες τις εποχές, άρα καί η Καλυψώ μιλούσε Ελληνικά (κάποιας αρχαίας μορφής). Φυσικά, η γλώσσα αλλάζει κι εξελίσσεται, πλην όμως ουδείς στη σημερινή Ελλάδα ενδιαφέρεται να ρίξει μιά ματιά σε εποχές παλαιότερες του 1500 πΧ. (Κι αν ρίχνουν, είναι …αλλοίθωρη! lol!!!)

Εδώ καλά-καλά δεν ψάχνουμε ούτε την αμέσως προηγούμενη μορφή των Ελληνικών όπως τα ξέρουμε, τα Πελασγικά! Οι ξένοι ακαδημαϊκοί (σαν τον Μανφρέντι) τα σκάλισαν μεν σε μέγα βάθος, αλλά κάνουν την πάπιαννν (σιγά, τώρα, μή μας «χαρίσουν» τρείς-τέσσερεις χιλιάδες χρόνια ακόμη στην Ιστορία μας…), οι δέ δικοί μας έχουν εγκεφαλογράφημα ευθείας γραμμής στο θέμα. Μόνο μιά σοβαρή εγχώρια προσπάθεια, καί δή ερασιτεχνική, έγινε, πρό αιώνος καί πλέον – από τον Θωμόπουλο.

Οπότε, άντε, τώρα, να πείς σε πανεπιστημιακό προφέσσορα ότι οι Θερμοπύλες στα Πελασγικά λέγονται Αλαμάνα!!! (Ναί, ακριβώς.) Καί πού να πάμε παραπίσω, δηλαδή!… στα Ελληνικά της Ατλαντίδας πρό βυθίσεως!

 

Εδώ, όμως, έχουμε καί μιά δεύτερη «συνεπαγωγή».

Εφ’ όσον ειδικά η Μαγιάνικη αρχιτεκτονική (με τους μαιάνδρους στις προσόψεις των κτιρίων, κτλ) χαρακτηρίστηκε ως «η Ελλάδα της Κεντρικής Αμερικής», τότε υποθέτουμε ευλόγως πως αρκετοί λαοί, έλκοντες την καταγωγή τους από την Ατλαντίδα, μιλούσαν (καί ίσως ακόμη μιλάνε) μιά μορφή της Ελληνικής. Οι Αζτέκοι τον καιρό της Ισπανικής Κατάκτησης, ας πούμε, το λέγαν στα ίσα πως κατάγονται από την Ατλαντίδα. (Κι αυτοί «γεωλογικοί πρόσφυγες», προφανώς.) Έτσι, δεν είναι εκπληκτικό, που πχ τον Ήλιο τον λέγανε Τονατίου, διότι οι αρχαίοι ημών τον χαρακτηρίζανε Τιτάνα! Τη βλέπετε την ομοιότητα, ναί; Καί δεν είναι η μόνη.

Στα πλαίσια αυτά, κι ενώι οι διάφορες μυστικές αδελφότητες (καί τα ρέστα) αυτά τα ξέρανε εξαπανέκαθεν (μόνο που δεν τ’ αφήνουν να ειπωθούν στα πανεπιστήμια), δεν είναι εκπληκτικό το ότι ο Κολόμβος στο πρώτο ταξίδι του λέγεται πως πήρε μαζί του έναν γλωσσομαθή ιουδαίο λόγιο… ο οποίος, μεταξύ των άλλων, ήξερε καί αρχαία Ελληνικά!!! (Τί τον ήθελε, άμα ήταν να συναντήσει απλώς «αγρίους ιθαγενείς»; έ; ή αν δεν ήξερε κάν αν θα συναντήσει ανθρώπους στις νέες γαίες; ) Δυστυχώς, όμως, ο τότε πληθυσμός της σημερινής Κούβας εξοντώθηκε ολοσχερώς… Έλαβε χώραν μιά γενοκτονία τριών εκατομμυρίων ανθρώπων, που πιθανότατα μιλούσαν μιά μορφή της Ελληνικής! (Όπως πχ το «αέτο» της Χαβάης, κτλ παρόμοια.) Γιά τον χαμό των οποίων ανθρώπων δεν χύθηκε ποτέ ούτε ένα δάκρυ, από τους «ευαίσθητους πολιτισμένους». Μόνο το χρυσάφι απ’ τα κοσμήματά τους λιώθηκε καί διακοσμεί μέχρι σήμερα τον καθεδρικό ναό του Τολέδο. Μόνον αυτό έμεινε απ’ αυτούς.

Τη γενοκτονία αυτή την απέδωσαν στις ασθένειες, που κουβάλησαν οι Ισπανοί, τις οποίες το ανοσοποιητικό σύστημα των ιθαγενών δεν μπορούσε να τις αντιμετωπίσει. Εντάξει, αλλά αν το δείς κάπως αλλοιώς… εμένα μου μοιάζει με συστηματική στρατιωτική εξόντωση, προς εξαφάνιση «πειστηρίων»… προς «επανεγγραφή» της Ιστορίας σύμφωνα με το συμφέρον κάποιων. (Διότι, αν μή τί άλλο, κανένας ασθενής δεν πάει γιά ναύτης, ν’ αντέξει τρείς μήνες στον ωκεανό χωρίς γιατρούς.) Καί, αν θέλετε τη γνώμη μου, αυτοί οι άνθρωποι ήταν άμεσοι συγγενείς των Ετεοκρητών!

Τα βλέπουμε στις ζωγραφιές: καί οι μέν, καί οι δέ κυκλοφορούσαν φορώντας μονάχα ένα βρακάκι. Καί οι μέν, καί οι δέ, δεν είχαν τειχισμένες πόλεις. Καί οι μέν, καί οι δέ έδειχναν φιλική διάθεση προς τους πάντες. Άρα…

Εικάζω, λοιπόν, ότι οι (γενοκτονηθέντες) Κουβανοί του 1492 ήταν όσοι γλύτωσαν απ’ την καταβύθιση της Ατλαντίδας φεύγοντας δυτικά, ενώι οι Ετεοκρήτες ήταν όσοι έφτασαν στην Κρήτη διαφεύγοντας προς τ’ ανατολικά. Αλλά πρόκειται γιά το ίδιο ακριβώς ΕΛΛΗΝΙΚΟ φύλο.

 

iv. Ποιά ήταν η Καλυψώ;

Βλέπετε, λοιπόν, πόσο μακριά μας οδήγησε το απλό ερώτημα, του σε ποιά γλώσσα συνομιλούσαν η Καλυψώ με τον Οδυσσέα!

Ρωτάμε, όμως, καί το ποιά ακριβώς ήταν η Καλυψώ.

Ή, ενδεχομένως τί ήταν.

Γιά τα πολύ βασικά, ρίχνουμε μιά ματιά στη Γουΐκι. Ωστόσο, οι αρχαίοι ημών την έχουνε λιγάκι μπερδεμένη τη γενεαλογία της. (Δεν είναι το μοναδικό άτομο, όπου κάνουν τα ίδια!) Συμφωνώ με το ότι ήταν κόρη του Άτλαντα καί Τιτανίδα, αλλά με την ευρεία έννοια καί τα δυό. (Δες αμέσως παρακάτω.) Αναγκαστικά, λοιπόν, προχωράμε με τα δικά μου συμπεράσματα, που λένε:

  • Όχι νύμφη, θνητή· που όμως είχε βρεί το μυστικό της αθανασίας.
  • Σύγχρονη της κακοτριάδας Προμηθέα / Οντουάρπα / Μελχισεδέκ.
  • Αλλά ενάντιά της.
  • Πρό καταβυθίσεως, είχε σημαντική θέση στην κοινωνία της Ατλαντίδας: αρχοντοπούλα από παλιό σόϊ, ή επιστήμων – ή αμφότερα.
  • Επέζησε της καταβυθίσεως του νησιού, πιθανώτατα επειδή την είχε κοπανήσει εγκαίρως.

Καί ακολουθούν οι εξηγήσεις.

 

Τώι καιρώι εκείνωι, στην Ατλαντίδα ο τεχνολογικός πολιτισμός είχε φτάσει (καί στις καλές, αλλά καί στις κακές μορφές του) σε υψηλώτερο επίπεδο από τον σημερινό. (Καί δυστυχώς, εμείς σήμερα πάμε ν’ αντιγράψουμε τα άσχημα.) Φυσικά, δεν ήταν η πρώτη φορά, που κάτι τέτοιο συνέβαινε στην ανθρώπινη ιστορία!

Λοιπόν, τότε είχαν εφευρεθεί οι ιπτάμενοι δίσκοι, δηλαδή οχήματα που γιά την πρόωσή τους χρησιμοποιούν ηλεκτρομαγνητικά πεδία, τόσο παραγόμενα από τα ίδια, όσο καί υπάρχοντα στο Σύμπαν (πχ της Γής). Η ταχύτητά τους ήταν τρομερή!… τα πιό αργά από δαύτα έκαναν το: Ισπανία-Αμερική σε μισή ώρα περίπου. Όταν, τώρα, επιτέθηκαν οι Έλληνες με τα αιθερικά τους όπλα καί προκάλεσαν το λυώσιμο του υπεδάφους του νησιού, ο μέν Προμηθέας βρισκόταν σε κάποιο νησί του Ατλαντικού (όχι της Καλυψούς, άλλο), όπου λούφαξε γιά κάποια χρόνια, ο Οντουάρπα ήταν επικεφαλής των στρατευμάτων στη σημερινή Σαχάρα κι εξαϋλώθηκε (μαζί μ’ αυτά) από αιθερικό όπλο των Ελλήνων, ο δέ Μελχισεδέκ το έσκασε κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή με τον δικό του δίσκο, προς τη σημερινή Νορβηγία.

Το ίδιο καί η Καλυψώ, βρισκόταν στο νησί της· καί δεν ήταν η πρώτη φορά που το επισκεπτόταν. Όμως, τώρα θα έμενε εκεί γιά πάντα.

Τί έκαναν όλοι αυτοί;

Δεν γνωρίζω το γιατί ο Μελχισεδέκ πήρε αυτή την κατεύθυνση, αντί να φύγει δυτικά. Ίσως είχαν κάποια βάση εκεί οι Άτλαντες, ίσως θεώρησε πως σε περιοχή του Β. Πόλου δεν θα τον έψαχνε κανείς (βλέπε ναζιστές του 1945), ίσως θα τον βοηθούσαν κάποια γεωμαγνητικά πεδία (με τρόπο καί γιά σκοπό που σήμερα αγνοούμε)… δεν γνωρίζω. Γνωρίζω, όμως, ότι ακόμη καί σήμερα ζή. Όπως γνωρίζω κάτι γιά «αποθήκη σπόρων» κατά Νορβηγία μεριά, που γράφτηκε στα ιντερνέτια σχετικά πρόσφατα.

…Αλήθεια… Όλοι οι «ερευνητές» γράφουν γιά το τί είπε ο γενάρχης της δυναστείας Ρότσιλντ γιά τους νόμους καί το χρήμα, αλλά κανείς δεν μας είπε πού βρήκε τόσα πολλά λεφτά μαζεμένα ο Άμστελ Μάγιερ, ώστε να το παίζει μέχρι καί κεντρικός κρατικός τραπεζίτης!…

Κάνω κι εγώ κάτι απίθανες σκέψεις, ώρες-ώρες!… Τέλος πάντων, επανερχόμαστε στο θέμα μας.

Ο Προμηθέας, πάλι, μαζί με τους άλλους δυό, είχαν στήσει ένα δίκτυο μυστικών εργαστηρίων στα έρημα νησάκια του Ατλαντικού, γιά να κάνουν τις έρευνές τους απερίσπαστοι. (Σας τά ‘χω αφηγηθεί τα σχετικά.) Αυτοί κατάφεραν να κλωνοποιούν τους εαυτούς τους, κι έτσι ν’ αυτο-διαιωνίζονται ως αθάνατοι, αλλά φαίνεται πως ο Προμηθέας ήθελε να προχωρήσει τις έρευνες, καθιστώντας αθάνατο το ήδη υπαρκτό σώμα του. Διότι, βλέπεις (θα το ξεράσω εδώ), η κλωνοποίηση έχει ένα αδύναμο σημείο: γιά να πετυχαίνει, πρέπει να παίρνεις κύτταρα από το αρχικό σώμα, το γεννημένο από γονείς. Αν φτιάχνεις κλώνο από κύτταρα προηγούμενου κλώνου, τότε παράγεις ελαττωματικό προϊόν… διότι λείπει η αιθερική «σφραγίδα», που έχουν όλοι οι κανονικοί άνθρωποι. (Ο άνθρωπος δεν είναι μονάχα κρέας!) Έτσι, βλέπουμε κλώνους καί σπαρτούς, οι οποίοι δεν προέρχονται από κανονική γέννα, να γεράζουν πρόωρα, ή να μεγαλώνει η μύτη τους, κτλ.

Ειρήσθω εδώ, ότι δεν αρκεί η όποια εξόντωση των κλώνων θα λάβει χώραν στη νέα ανθρωπότητα που έρχεται. Πρέπει να καταστραφούν καί τα διατηρημένα πτώματα των αλητών που κλωνοποιούνται, μαζί με τις ψυκτικές εγκαταστάσεις… καί μόλις σας αποκάλυψα τον λόγο.

Το κακό γιά τον Προμηθέα ήταν ότι το αρχικό σώμα του, το από τη μάνα του, το είχε κάψει, όταν σκηνοθέτησε τον θάνατό του (μαζί με τους άλλους δυό κερατάδες)… κι έτσι, προφανώς παράτησε τις σχετικές έρευνες, κι ασχολήθηκε με άλλη πλευρά της Βιολογίας, σε άλλο εργαστήριο, σε άλλο νησάκι.

Μόνο που το παρατημένο εργαστήριο το ήξερε κι η Καλυψώ!!!

Μαντεύετε τη συνέχεια…

 

…Αλλά μάλλον δεν μαντεύετε τί σημασία έχουν όλ’ αυτά γιά την εποχή μας· στο σήμερα.

Αν γράψω μονάχα τις λέξεις: «Πόλεμος των Φώκλαντς», θα καταλάβετε;

Α-κρι-βώς!…

Ο Ατλαντικός δεν έχει πολλά (μικρά) νησιά. Πλην Αζορών καί Καναρίων (που είναι κατοικημένα καί διοικητικώς ανήκουν σε κράτη), ίσως υπάρχουν καμιά δεκαριά ακόμη, εκ των οποίων (δυσκόλως μέν, αλλά) κατοικήσιμα είναι ελάχιστα. Όπως πχ η Αγία Ελένη.

Εδώ καί τρείς αιώνες, λοιπόν, το ενδιαφέρον των «Μεγάλων Δυνάμεων» (κυρίως Αγγλίας καί Γαλλίας) γιά τα νησάκια αυτά μεταμφιέζεται σε «στρατιωτικό»… δηλαδή, να ελέγχουν τα περάσματα της ναυσιπλοΐας στον Ατλαντικό, ίσως καί ν’ αποτελούν ενδιάμεσες στρατιωτικές (ναυτικές, δηλαδή) βάσεις ανεφοδιασμού. Κολοκύθια με τη ρίγανη! Διότι, το να κατοικηθούν έστω κι από στρατιωτικούς, προϋποθέτει πηγές. Νερό! Ακόμη χειρότερα, καί μιλάμε γιά την εποχή των πλοίων με πανιά: αν δεν υπάρχουν πηγές (κι ως γνωστόν, το βρόχινο νερό είναι σκέτο δηλητήριο), τί ανεφοδιασμό να παρείχαν στα πλοία, που έπρεπε μερικά πλοία να ξεφορτώνουν εκεί αμέτρητα βαρέλια με νερό, ώστε να τα παραλαμβάνουν όσα έρχονται; Άσε που το νερό μπαγιατεύει.

Στον 20ο αιώνα έπαψε πλέον να παίζει το πανί ως προωθητικό πολεμικών πλοίων, καί περάσαμε στο ντήζελ. Από τη στιγμή, δέ, που έγινε η πρώτη αεροπορική ζεύξη του Ατλαντικού το 1928, αυτά τα νησάκια κατέστησαν τελείως άχρηστα ως στρατιωτικές βάσεις. (Αλλά καί με το πανί, οι ρότες ήταν συγκεκριμένες. Δεν περνούσαν κάν από μερικά απ’ αυτά τα νησάκια.) Είδαμε, δέ, ότι στον Β’ ΠΠ δεν παίξανε κανέναν ρόλο. Άρα, τί επιμένουν να τα κρατάνε ακόμη καί σήμερα, ειδικά η αγγλίτσα;… η οποία τσακώθηκε αγρίως με την Αργεντινή το 1982 γιά τα Φώκλαντς / Ίσλας Μαλβίνας;

Απλούστατα, επειδή ψάχνουν ό,τι απέμεινε από τα εργαστήρια του Προμηθέα!!!

Δεν γνωρίζω τί ακριβώς βρήκαν, αν βρήκαν. Πάντως, πιστεύω ότι θα τους είναι αδύνατον να καταλάβουν γραπτές σημειώσεις σε μιά γλώσσα του 10,000 πΧ, ή να «διαβάσουν» αποθηκευτικά μέσα τελείως άγνωστης τεχνολογίας. Ελπίζω πως δεν θα μπορέσουν – κι ελπίζω πως ούτε η αγρίως αναπτυσσόμενη Τεχνητή Νοημοσύνη θα μπορέσει να βγάλει νόημα.

Γιά το καλό όλων μας.

 

Αυτά ακριβώς κάλυπτε η Καλυψώ!… Έξυπνη γυναίκα, καταλάβαινε πως τέτοιες γνώσεις απλά θα φέρουν την καταστροφή στα χέρια μιάς μαλακισμένης ανθρωπότητας, γι’ αυτό δεν μιλούσε γι’ αυτές. (Δεν αλλάζει εύκολα η ηθική των ανθρώπων, ακόμη κι αν περάσουν χιλιάδες χρόνια… Εξακολουθεί να παραμένει χαμηλή.)

Κατά τη γνωμάρα μου, πάντως, είναι σίγουρο πως του πρότεινε του Οδυσσέα να τον κάνει κι αυτόν αθάνατον, ώστε να ζήσουν μαζί γιά πάντα. Κι αυτό το έκανε στην επταετία απάνω, όταν κέρδισε την εμπιστοσύνη του, κι αυτός τη δική της. Όμως, ο ανέτοιμος γιά τέτοια πράγματα Οδυσσέας τρόμαξε, καί την κοπάνησε.

Τέλος πάντων, άλλοι στη θέση του θα δεχόντουσαν με χίλια!  🙂

Το νησί της, τώρα, ποιό ήταν;

Ειλικρινά, δεν θυμάμαι! Δεν κρατάω αρχείο, σας το ξαναείπα. Πάντως, το είχα δεί κάποτε στην τιβή: είναι ένα νησί κάπου στον βόρειο Ατλαντικό, το οποίο σήμερα είναι ακατοίκητο καί προστατεύεται από τη συνθήκη Ράμσαρ, διότι εκεί ζευγαρώνουν καί γεννάνε κάτι θαλασσοπούλια. Δεν επιτρέπεται να παραμείνει εκεί άνθρωπος, ουδέ κάν επιστημονική αποστολή. Καί δεν θυμάμαι αν ανήκει σε κάποιο κράτος, καί σε ποιό.

Όπως καταλάβατε, γιά τα θαλασσοπούλια είναι που δεν πλησιάζει άνθρωπος, ναίαίαί! Lol!!! Αλλά υποβρύχια (καί ενδεχομένως κόττερα) επιτρέπεται να πλησιάζουν, μπας καί βρούν καμιά κρυφή σπηλιά με καλούδια! Κι ας βλέπει από ψηλά ο δορυφόρος!

Τέλος πάντων, εκεί που εγώ παρουσιάζω κενό μνήμης, μπορείτε εσείς να κάνετε την έρευνά σας, αρχίζοντας από εδώ. Υπ’ όψιν, ακόμη καί οι Μυκήνες (ναί!) των Φερόε έχουν θαλασσοπούλια καί υπάγονται στη συνθήκη Ράμσαρ, αλλά ψιλοκατοικούνται καί δέχονται καί οργανωμένα γκρούπ τουριστών. Οπότε, μάλλον δεν είναι αυτό, αν καί βρέθηκαν «υπολείμματα θρησκευτικής λατρείας αρχαίων φυλών» εκεί.

 

Κλείνοντας

Μακάρι όλες οι σημερινές Ελληνίδες ν’ αγαπήσουν τους άντρες τους όπως η Καλυψώ τον Οδυσσέα!… Αλλά καί να παίξουν καί τον έτερο ρόλο της Καλυψούς: τη διαφύλαξη της φυλετικής μνήμης! Διότι, ποιός ξέρει πόσα βράδυα μιλούσαν γιά πόσα θέματα ο Οδυσσέας με την Καλυψώ, πιασμένοι χέρι-χέρι καί χαζεύοντας τ’ άστρα… ποιός ξέρει πόσα ενδιαφέροντα πράγματα είπαν!… ανάμεσά τους καί γιά το παρελθόν καί το μέλλον της φυλής μας!!!

Καί, μέρα πού ‘ναι, εύχομαι κάθε Έλληνας να βρεί μιά Καλυψώ στην αγκαλιά του! Γιά πάντα!

 

Υγ 1: Η αφορμή γιά το παρόν δόθηκε από εδώ. Αλλα κράτησα την ανάρτηση ειδικά γιά σήμερα.

Υγ 2: Αφιερώνεται στην Ελληνίδα της …Ατλαντίδας, που κράτησε τις μνήμες της καί μου τις αφηγήθηκε.

Υγ 3: Ένα τροπικό νησί με κοκοφοίνικες, χρυσές αμμουδιές, κτλ. «Ταπετσαρία» σε οθόνη υπολογιστή.

Αναστεναγμός… της Καλυψούς. (Ναί, ζή πάλι σήμερα ανάμεσά μας, καί αφιερώνω το παρόν καί σ’ αυτήν!)

«- Θα ‘θελες να τα παρατήσουμε όλα καί να πάμ’ εκεί;»

«- Εσύ κι εγώ;»

«- Ναί!»

«- Μόνιμα;»

«- Ναί!»

«- Με τα μαγιώ μας;»

«- Ναί!»

Πονηρό λοξό αντρικό βλέμμα, να ζυγίσει αντιδράσεις.

«- Καί χωρίς ούτ’ αυτά;»

«- ΝΑΙΝΑΙΝΑΙΝΑΙΝΑΙΑΙΑΙΑΙΑΙ!!!!!!!»

 

Ά, ρέ, Έλληνες!… Σας εύχομαι από καρδιάς να σας τύχει από μιά Καλυψώ στον καθέναν σας!

 

Καί μιά κι ο λόγος γιά Μυθολογία…

29 Σχόλια

ολύ σωστά το πιάσαν το προηγούμενο θέμα δύο κυρίες των σχολίων (τρέμετε άντρες! lol!!!) : ότι φλέγεται ο ιστός της Αράχνης καί το κτίριο-έδρα της Αράχνης, κι ότι ξεκίνησε σκεπτομορφή

…με συνέπειες μή κατονομαζόμενες.

 

α. Ελληνική Μυθολογία

Έ, λοιπόν, αν θέλουμε να δούμε χαΐρι καί προκοπή, πρέπει να ξέρουμε τη Μυθολογία μας ΑΠΕΞΩ. Διότι αποτελεί έτοιμο λυσάρι, που μας δίνει έτοιμες τις λύσεις – παρεκτός αν κάποιος είναι ντίπ ηλίθιος, οπότε δεν θα τις δεί.

  • Καί τον σκοπό των γεγονότων θα καταλάβουμε, αδιάφορο αν αυτά είναι παρελθοντικά, παρόντα, ή μέλλοντα. (Διότι η Μυθολογία σε μεγάλο βαθμό είναι συλλογή από αρχέγονα patterns… δηλαδή καταγραφή της συμπεριφοράς του Μάτριξ.)
  • Καί τον τρόπο, με τον οποίον θα εξελιχθούν αυτά.
  • Καί το τελικό αποτέλεσμα.

Αφού μας ανοίγει τα μάτια η Μυθολογία μας, τί τις θέλουμε τις απορίες γιά το γιατί πρέπει να τη διαβάζουμε; (Εκτός απ’ τους ηλίθιους, ξαναλέω.)

Λοιπόν…

 

β. Ο γρίφος

…Ερχόταν καί ξαναρχόταν στο μυαλό μου, το ότι αυτό το ονοματεπώνυμο, ρέ παιδί μου, αποτελεί «ελληνοποίηση» ξένου.  (Χωρίς, όμως, να μπορώ να τ’ αποδείξω. Ενστικτωδώς το πάλευα.)

[…Αλλά είχα ήδη εντοπίσει άλλες τέτοιες περιπτώσεις. Πχ πάτε στη μετάφραση του Γκούγκλη καί βάλτε γλώσσα «Γερμανικά», καί προς μετάφραση τη λεξούλα «Altwein». Έ, ναί, σαφώς καί δεν αποτελούσε Ελληνικό επίθετο το …Ελληνικό «Altwein»!… όσο Έλληνας είναι ο Μανικετόκουμπος, άλλο τόσο ήταν κι αυτό – κι ο κάτοχός του. Άρα αυτό που έπρεπε να κάνω, ήταν απλά λίγη «αντίστροφη Μηχανική», γιά να βρώ πράγματα!  🙂  ]

«Ελληνοποίηση», που έγινε κυρίως (αλλά όχι μόνον) σε κάτι εποχές «πονηρές», τότε που κάτι αντάρτες δίνανε πλαστές ταυτότητες…

…κι όταν πήγαιναν να τελειώσουν οι πονηρές εποχές εκείνες, κάποιοι μπουρλότιασαν τα ληξιαρχεία καθ’ άπασα την Ελλάδα. (Η …νεο-Μυθολογία λέει πως το κάνανε «οι Γερμανοί φεύγοντας απ’ την Ελλάδα». Δεν μας λέει, όμως, τί ζόρι τραβούσαν οι ναζήδες, γιά να κάνουν κάτι τέτοιο.)

Έκανα, λοιπόν, την «αντίστροφη Μηχανική» μου κι εδώ, αλλά κάτι έλειπε. (Λείπαν πολλά, όχι ένα μονάχα!) Κάτι δεν μου κόλλαγε. (Πολλά, όχι ένα!)

Ώσπου ήρθε η ανάρτηση με τη Μέδουσα, καί το θέμα ξεκλείδωσε.

Τέλος πάντων… το νόημα είναι πως τη Μυθολογία μας μπορεί εμείς να τη σνομπάρουμε αγρίως (διότι έχουμε σπουδαιότερα πράγματα να κάνουμε, πχ να βλέπουμε κώλους στο Μπίγκ Πόρδερ), αλλά το Χόλλυγουντ την έχει σαν την κότα, που του κάνει τα χρυσά αυγά. Οι μύθοι μας μεταφέρονται σωρηδόν στον κινηματογράφο – τόσο αυτούσιοι, όσο καί παραλλαγμένοι με διάφορες σεναριακές σάλτσες. (Άσε που στους εβραίους του Χόλλυγουντ το βασικό σενάριο τους έρχεται τζάμπα, μιά που δεν πληρώνουν δικαιώματα! Καρα-lol!!!)

 

γ1. Ξεκλείδωμα 1

…Κάποτε, ο γνωστός μας Προμηθέας δοκίμασε (κι όχι μονάχα μία φορά) να φτιάξει ανθρωπάκια. Σπαρτούς. Τα έφτιαξε μέν, αλλά του βγήκαν ανθρωποειδή κατώτερης μορφής. Αναρωτώμενος, όμως, τί δεν πήγε καλά, ζήτησε «σκονάκι» από τη θεά Αθηνά, να του δείξει τη λύση έτοιμη· κι αυτή τον έβαλε απάνω στη λόγχη του κονταριού της (λέει η Μυθολογία μας), καί του έδειξε ότι από τα βρωμανθρωπάκια του έλειπε το Θείον Πύρ. Η ψυχή, που λέμε σήμερα.

Ο γυιόκας του κι η κοράκλα του, όμως, πρώτα κάνανε έναν κόπο καί προσευχήθηκαν στον Δία· καί μόνον με τη θεία άδεια κατάφεραν οι κλώνοι που φτιάξανε (οι δήθεν πρόγονοι των σημερινών Ελλήνων, ντέ!), να είναι έμψυχοι.

Ο κινηματογραφικός Προμηθέας, τώρα, συμμετείχε ως …πιτσιρικάς σε -μέχρι στιγμής- εφτά ταινίες, αν θυμάμαι καλά. Μόνο που σε καμμία δεν δείχνει το σενάριο πως έφτιαξε σπαρτούς (αν πάλι θυμάμαι καλά). Μάλλον έκριναν οι λεβέντες των παρασκηνίων πως θά ‘ταν πολύ χοντρό, να το πούν τόσο στα ίσα γιά ποιόν μιλάνε.

[Μπερδεγουέη, αν νομίζετε ότι η -τότε άνεργη- συγγραφέας του Χάρρυ Πόττερ έγραψε το πρώτο μυθιστόρημα της σειράς στο ποδάρι, ενόσωι -καταπώς δήλωσε η ίδια- περίμενε στον σταθμό το τραίνο γιά το Μάντσεστερ, να πάτε γιά θαλάσσια λουτρά στον Βόρειο Πόλο, μπας καί συνέλθετε.]

Έλα, όμως, που στη …σχολή μάγων, βρίσκει μιά συμμαθήτριά του, που τον συμπαθεί καί τον βοηθάει – μιά γλυκειά ξανθειά πιτσιρίκα, που ονομάζεται …Αθηνά!!!!!

Πώς είπατε;

Ακριβώς έτσι ονομάζεται η …Κόρη!

Ο ίδιος ο κινηματογραφικός Προμηθέας πώωωωωως ονομάζεται στο επίθετο; Έεεεε;;;;;

Πώς μεταφράζεται αυτό το επίθετο στα Ελληνικά; Έεεεε;;;;;

Κι η θεά Αθηνά, ποιά μικρή θεά κρατάει -δίκην Προμηθέα- στο αριστερό της χέρι, στα ολόσωμα αγάλματά της; Έεεεε;;;;;

Συνδυάστε, τώρα, μικρή θεά κι επίθετο του Χάρη-Προμηθέα, κι έχετε έτοιμη τη σημερινή …Πύρρα!

 

γ2. Ξεκλείδωμα 2

Μόλις είδαμε, λοιπόν, το πρώτο ξεκλείδωμα!

«- Ναί, ρέ μ@λάκα Εργοδότη, αλλά η Πύρρα έφτιαχνε κλώνους! Καί μάλιστα, κλώνες! Ετούτη εδώ, τί κλώνους φτιάχνει;»

Όσοι αμφιβάλλετε ότι φτιάχνει ομοιόμορφα άψυχα ανθρωπάκια-ζόμπυ… καί μάλιστα, ότι αυτόν τον καιρό ζούμε ακριβώς τη φάση της δημιουργίας τους, ανοίχτε τα στραβά σας!

 

 

Το πιάσατε, τώρα;

 

Στην δέ κάτω-κάτω φωτογραφία (από Καλιφόρνια μεριά – σύντομα καί σ’ έναν δρόμο κοντά σας), τα σπαρτάκια ούτε βλέπουν, ούτε ακούν, ούτε μιλάνε.

[Αυτό ακριβώς είναι ένα από τα χαρακτηριστικά των κλώνων καί των σπαρτών: η αδυναμία στη φωνή, καί ιδίως η έλλειψη χροιάς. Αλλά δεν συνεχίζω – ψιλά γράμματα. Μάθετε πρώτα τα βασικά…]

 

δ. Εν συμπεράσματι

Πάμε, τώρα, να κάνουμε σούμα:

  • Δεν μ’ ενδιαφέρει η τυχόν «παραλλαγή-απόκρυψη» του ονοματεπωνύμου της.
  • Δεν μ’ ενδιαφέρει η ασχημόφατσα, ούτε η πιθανώτατη εξωελληνική καταγωγή της. (Μιά που τη δέχονται στις διάφορες «λέσχες», δική τους είναι – αν καί χεστήκαμε γιά το δεδομένο αυτό, όπως προείπα. Εμένα κι εσένα, γιατί δεν μας καλέσανε ποτέ; αυτή, δηλαδή, την ήξεραν κι από χθές καί την κάλεσαν; Προφανώς…)

Αλλά μ’ ενδιαφέρει το ότι το συγκεκριμένο άτομο δουλεύει πάνω σ’ ένα πολύ συγκεκριμένο αρχέτυπο… υφαίνει έναν ιστό της Αράχνης πάνω απ’ τον Ελληνικό Λαό, προσπαθώντας να μετατρέψει τους Έλληνες καί τις Ελληνίδες σε ζόμπυ.

Λοιπόν, αρχίζετε να πιάνετε τί ακριβώς συζητάνε… δηλαδή τί είδους εντολές κι οδηγίες δέχονται τα «προχωρημένα» μέλη σε κάτι λέσχες Μπίλντερμπεργκ καί Τριμερείς Επιτροπές; Έ! Αυτό ακριβώς, αφού το καταλάβατε, να μην το ξεχάσετε ποτέ!

 

ε. Όμως, θα πάει μακριά η βαλίτσα;

Η Μυθολογία μας λέει πως όχι. Η τιμωρία της Ύβρεως έρχεται αναποδράστως. ΠΑΝΤΟΤΕ. Καί κατά κανόνα, Άνωθεν.

Τώρα, βέβαια, αν δεν δέχεστε τη Θεία Επέμβαση καί Δικαιοσύνη, δικαίωμά σας. Αλλά, όλοι κι όλες μας, όσοι-ες πονάμε αυτή τη χώρα, ας μή μείνουμε μονάχα στις θεολογικού χαρακτήρα συζητήσεις.

 

Εμπρησμός Μυκηνών

17 Σχόλια

α εξηγήσουμε κάτι εξ αρχής: οι Μυκήνες δεν ήταν πόλη, αλλά νεκρόπολη· η νεκρόπολη του Άργους, όπου έθαβαν τους επιφανείς νεκρούς τους. Ίσως ήταν κάποτε μιά μικρή πολίχνη, αλλά πολύ παλιότερα από την εποχή του Αγαμέμνονα· οπότε, την (πιό πρόσφατη) «εποχή Αγαμέμνονα», δηλαδή λίγο πρίν-λίγο μετά τα Τρωϊκά, εκεί θαβόντουσαν οι επιφανείς νεκροί του Άργους, ως ένδειξη φυλετικής συνέχειας (σύνδεση με το παρελθόν).

 

Εισαγωγή

Η πρόσφατη πυρκαϊά στον αρχαιολογικό χώρο των Μυκηνών (δες πχ εδώ), παρ’ ότι έκαψε αρκετό πράσινο, δεν έκανε μεγάλη ζημιά ούτε στα νέα κτίρια (πχ μουσείο), ούτε στις αρχαιότητες. Βέβαια, το ότι ξέσπασε έξω από την περίφραξη του αρχαιολογικού χώρου, καί δή μέρα με δυνατό αέρα, που θα την κατηύθυνε στα σίγουρα μέσα στον αρχαιολογικό χώρο, δείχνει καθαρά πρόθεση καί προσχεδιασμό. Δηλαδή, πρόθεση να γίνει ζημιά στον αρχαιολογικό χώρο· καί σχεδιασμό, ώστε ο δράστης (ή οι δράστες) να προλάβουν να διαφύγουν, εφ’ όσον η αρχική εστία ήταν μακριά από τον τελικό στόχο του πυρός.

Το θέμα, όμως, είναι: γιατί;

Τί ακριβώς προσπαθούσε να πετύχει ο δράστης; αφού:

  • ούτε τα σύγχρονα μπετονένια κτίρια καίγονται τόσο εύκολα,
  • ούτε θα μπορούσε τόσο εύκολα να μεταδοθεί η φωτιά μέσα στο μουσείο (καί να καταστρέψει ευρήματα), εφ’ όσον θα την έπαιρναν χαμπάρι εγκαίρως (ο χώρος έχει καλή ορατότητα τριγύρω) καί θα τη σβήνανε,
  • ούτε οι υπαίθριες αρχαιότητες μπορούσαν να καούν τόσο εύκολα· εφ’ όσον η πέτρα ασβεστοποιείται μέν με τη φωτιά, αλλά προς τούτο απαιτεί ημίκλειστο κλίβανο (όπως στα παλιά ασβεστοποιεία) – καί φυσικά, όχι φωτιά από ξερόχορτα, που μάλιστα δεν διαρκεί… κι ούτε μπορεί να σηκώσει τη θερμοκρασία στο απαιτούμενο επίπεδο να λιώσει τις πέτρες.

Άρα, τί προσπαθούσε να πετύχει ο δράστης;

Αν, πάλι, εκλάβεις τον εμπρησμό ως επίθεση εναντίον συμβόλων, καί υποθέσεις πως οι δράστες είναι της γνωστής καταγωγής… είναι πολύ περίεργο, που στοχεύσανε τους τάφους «δικών τους» νεκρών! Βλέπετε, το βρωμόσογο των Ατρειδών (ανθρωποθυσιαστές όλοι τους, οικογενειακώς, πλήν ελαχίστων εξαιρέσεων) ετύγχαναν Κρόνιοι Πελασγοί!

 

[Τώρα, βέβαια, ευλόγως θα διερωτηθεί κανείς το πώς τα καθάρματα αυτά κατάφεραν καί μάζεψαν τους Πανέλληνες, καί τους πήγαν να πολεμήσουν στην Τροία. Καί κυρίως, γιατί;

Όχι, βέβαια, γιά το ποιός θα χαιρόταν το απαυτό της Ωραίας Ελένης!  🙂

Ερωτήματα, όμως, που δυστυχώς δεν έχουν απαντηθεί επαρκώς τόσες χιλιετίες μετά – ούτε κάν σήμερα.]

 

Το να καταστρέψουν οι εμπρηστές τις αρχαιότητες μ’ αυτόν τον τρόπο, δεν μπορούσαν· άρα, δεν βγάζει νόημα η πράξη του εμπρησμού.

Το να επιτεθούν συμβολικώς εναντίον «δικών τους», πάλι δεν βγάζει νόημα.

Το να προσπαθήσουν να καταστρέψουν μ’ αυτόν τον τρόπο τα υπαίθρια μνημεία (γιά να «εξαφανίσουν την Ιστορία»), πάλι δεν βγάζει νόημα, διότι δεν γίνεται έτσι η δουλειά.

Βλέπετε, τα τζιχάντια (ως πρακτικά πιθήκια) χρησιμοποίησαν δυναμίτες γιά να καταστρέψουν την Παλμύρα – ή, παλιότερα, οι εξ ίσου κερκοπίθηκοι Ταλιμπαναίοι τους Βούδδες της Μπαμιγιάν. ‘Οχι φωτιά. Το δέ άθλιο διαβόητο φιλμάκι «Πέτ Γκόουτ 2», εκεί που δείχνει τον Αντίχριστο μπροστά στην καταστροφή της πυραμίδας του Χέοπα (δηλαδή, γιά να εξαφανίσει κάθε ίχνος κάθε περασμένης καί τωρινής θρησκείας – κι αφού έχει προηγηθεί η καταστροφή ενός καθολικού καθεδρικού ναού), το πώς γίνεται το αφήνει λιγάκι απροσδιόριστο.

 

 

Μάλλον με πύρ-αυλο καταστρέφεται (στο 6′ 12′ ‘) η -επίσης πέτρινη- πυραμίδα, αλλά σαφώς όχι με …σκέτο πύρ!  🙂

 

Κι όμως, το πύρ καμιά φορά…

Παρεμπιπτόντως, καί σε αντίθεση με τους πλείστους πατριώτες συμπατριώτες μου, θα πώ ότι η φωτιά μάλλον καλό έκανε στ’ αρχαία των Μυκηνών, παρά κακό!

Γιατί;

Διότι στη σημερινή Ελλάδα τα πάντα εγκαταλείπονται στην τύχη τους. Έτσι, ακόμη καί μέσα σε σημαντικούς αρχαιολογικούς χώρους αφήνονται να φυτρώσουν θάμνοι καί δέντρα!!! Μά, καλά! απορώ! Τόοοση φιλοσοφία θέλει το θέμα, καί δεν το σκέφτηκε κανείς;

Αν το ριζικό σύστημα των θάμνων καί των δέντρων φτάσει στο σημείο να φάει τους επάνω λίθους του ταφικού θαλάμου, ιδίως τον κεντρικό λίθο (το «κλειδί»), ο τάφος θα καταρρεύσει! Γλύτωσαν οι Μυκήνες επί χιλιετίες από φυσικές κι ανθρωπογενείς καταστροφές, καί θα πάνε χαμένες από την αδιαφορία καί τη μαλακία των νεο-Ελλήνων!

Αντιθέτως, ρίξτε μιά ματιά στο πώς διατηρούν πχ οι Ιρλανδοί τις δικές τους αντίστοιχες ταφικές τούμπες: ούτε θάμνοι, ούτε δέντρα από πάνω. Μονάχα γρασίδι.

 

Στην εικόνα, το Νιούγκρέηντζ.

[Παρένθεση: Το αν τέτοια μνημεία είναι όντως Ιρλανδικά, ή Αγγλικά, ή Βορειοευρωπαϊκά… καί «δεν» έχουν -άμεση, ή έμμεση- Ελληνική προέλευση, είναι ένα τεράστιο θέμα, που δεν θα το θίξουμε εδώ.]

Βέβαια, υπάρχουν καί τα χειρότερα… που αν δεν τα δείς, δεν εκτιμάς αυτό που έχεις! Πχ οι Άγγλοι: όχι μόνο φύτεψαν δέντρα μέσα στις αρχαιότητες, αλλά έχτισαν καί σπίτια! (Δες αναγνώστη μου εδώ, το Έηβμπερυ.) Αλλά οι Άγγλοι σαφώς καί δεν είναι παραδείγματα προς μίμησιν!

Εμείς, όμως, δυστυχώς, όχι μόνον αφήνουμε τους αρχαιολογικούς χώρους στην εγκατάλειψη, να γεμίζουν βρωμοκαρυδιές (βρωμοκαρυδιά, ή ψευτοκαρυδιά: το δέντρο που γεμίζει από μόνο του τα εγκατελειμμένα οικόπεδα, καί σε λίγο χρόνο φτάνει τα 4-5 μέτρα ύψος καί πάχος κορμού 10-15 εκατοστά), αλλ’ αφήνουμε φυτά να φυτρώνουν ακόμη κι επάνω στις αρχαιότητες!!! Έξι κίονες έχουν αναστηλωμένους όλους κι όλους οι Δελφοί, κι ο ένας «φιλοξενεί» απάνω του ένα φυτό επί χρόνια!… που κανείς δεν πήγε ν’ αποξέσει! (Δεν έχω πρόχειρη τη φωτογραφία που είχα τραβήξει, να το δήτε.)

Όθεν, καλά έκανε η φωτιά κι έκαψε τους θάμνους, που είχαν ριζώσει στις κορυφές απ’ τις τούμπες. Εφ’ όσον δεν καταλαβαίνανε οι άνθρωποι…

 

Ανάλυση

Επανερχόμαστε, όμως, στο κυρίως θέμα μας.

Με τα παραπάνω δεδομένα, ποιό είναι το προσωπικό μου συμπέρασμα γιά τους δράστες καί τον εμπρησμό;

Έχουμε τρείς πιθανές απαντήσεις:

 

i. Φρενοβλάβεια

Σ’ αυτή την περίπτωση, ο δράστης είναι ένας φανατικός ημίτρελλος, που οι Μυκήνες του τη δίνουν γιά ποιός ξέρει ποιόν λόγο. (Παράβαλε εκείνον τον παλαβό Σκωτσέζο ιεροκήρυκα, που σταμάτησε τον Βραζιλιάνο προπορευόμενο στον Μαραθώνιο, στην Ολυμπιάδα του 2004 στην Αθήνα.)

Οπότε, ο τύπος το σχεδίαζε ξανά καί ξανά, πώς θα κάνει ζημιά καί θα διαφύγει. Παραφύλαγε γιά ποιός ξέρει πόσον καιρό… μέχρις ότου βρήκε ευκαιρία με τον αέρα, που φυσούσε προς το εσωτερικό του αρχαιολογικού χώρου.

Εάν βρεθεί ποιός είναι, τότε: δίκη, πρόστιμο, κατασταλτική ένεση στον κώλο, ζουρλομανδύα, κι εγκλεισμό σε φρενοκομείο. Κατευθείαν.

 

ii. Συμβολική ζημιά

Εδώ τα πράγματα αγριεύουν πολύ! Η περίπτωση αυτή δεν είναι παίξε-γέλασε.

Γιατί;

Διότι η ζημιά επάνω στα (αρχαία, ή νέα) κτίσματα δεν θα μπορούσε να είναι μεγάλη, όπως είπαμε. Αλλά, θυμηθήτε τον προπέρσινο τελετουργικό αποκεφαλισμό των αγαλμάτων στον Μαραθώνα! (Κι εκεί δεν ήταν μεγάλη η ζημιά, διότι επρόκειτο περί αντιγράφων.) Καί θυμηθήτε ότι ακριβώς 33 μέρες μετά ακολούθησε το έγκλημα της ανθρωποθυσίας στο Μάτι Αττικής!

Όθεν, εδώ μιλάμε γιά μαύρη τελετουργία!… η οποία θ’ αποδώσει «καρπούς» σε 33 μέρες (2 Οκτωβρίου) ;;; Το απεύχομαι, βέβαια, αλλά υπάρχει το κακό προηγούμενο.

Αν είναι έτσι, τότε πιθανώτατα η φωτιά δεν στόχευε (συμβολικώς) κανέναν Αγαμέμνονα, αλλά τον Περσέα, τον αποκεφαλιστή της Μέδουσας – ως ιδρυτή των Μυκηνών. (Άρα, μπαίνει καί το Ατλάντειο στοιχείο στη μέση; )

Εν πάσει περιπτώσει, δεν θα υπεισέλθω στα συμβολιστικά, διότι πέφτουμε σε ολόκληρο δίκτυο περιπεπλεγμένων συμβολισμών. Στην περίπτωση της Μπρέξιζας, αποκεφαλίζονται δύο Αιγυπτιακές θεότητες, που έχουν ιερό σε χώρο, όπου διακόσια-τόσα χρόνια πρίν οι Έλληνες έγραψαν λαμπρή ιστορία· καί το έγκλημα της ανθρωποθυσίας συντελείται παρακάτω, σε άλλη τοποθεσία (αν καί κοντινή). Στην περίπτωση των Μυκηνών, τώρα, κι αν ισχύουν όσα περιέγραψα, έχουμε συμβολιστική προσπάθεια «αναστροφής» της ιδρύσεως των Μυκηνών… άρα καί ξαναζωντανέματος της Γοργούς;

Καί η οποία «αναστηθησόμενη» Γοργώ θα χτυπήσει πού, στις 2 Οκτωβρίου φέτος;

[Ρέ σείς! Μπάς κι οι τουρκαλάδες έχουν κανένα πλοίο με σχετικό όνομα; Επειδή αρέσκονται σε κάτι τέτοια βάρβαρα! Μήπως κανένας «σύμμαχος» διαθέτει κανά πολεμικό «Medusa»; Λέω ‘γώ, τώρα.]

Δεν γνωρίζω. Άλλως τε, ο Περσέας έχει μιά πολύ ενδιαφέρουσα βιογραφία, που δεν περιορίζεται μονάχα στον αποκεφαλισμό της …προγόνου της μανδάμ «Παιδείας»! lol!!! Οπότε, άμα βρίσκετε ενδιαφέρον το θέμα, ξεκινήστε το ψάξιμο. Μην τα περιμένετε όλα έτοιμα!

Στο μόνο, που μπορώ να σας βοηθήσω, είναι να σας ζητήσω να επιστήσετε την προσοχή σας στις ειδήσεις. Καθημερινώς. Διότι το ζουμί κρύβεται στις λεπτομέρειες.

Κι ακόμη μιά βοήθεια: το κοινό στοιχείο του αποκεφαλισμού (αγάλματα Αιγυπτιακών θεοτήτων, Γοργώ). Τα υπόλοιπα, βρήτε τα εσείς.

 

iii. Κάψιμο μή ανακαλυφθέντων ευρημάτων

Μάλλον αφελής εκδοχή, επειδή τα τυχόν μή ακόμη ανευρεθέντα αρχαία κτερίσματα κτλ βρίσκονται υπό το έδαφος, άρα η όποια φωτιά δεν πρόκειται να τα πειράξει.

Κι όσο γιά τα ήδη ανευρεθέντα…

…θα μιλήσω συμβολικώς. Κι όχι μονάχα γιά τις Μυκήνες, αλλά γιά κάθε αρχαιολογικό χώρο Ελληνικού ενδιαφέροντος.

Όσο μεγεθύνουμε την εικόνα ενός κυττάρου με το μικροσκόπιο, θα δούμε την μεμβράνη του, τον πυρήνα, κτλ. Μετά, θα δούμε τα χρωμοσώματα. Τέλος, θα δούμε το dna στα γονίδια καί τα νουκλεοτίδια. Το οποίο dna εμπεριέχει καί μεταδίδει πληροφορίες.

Λοιπόν, όσο σκάβουμε έναν αρχαίο τόπο, θα βρίσκουμε διάφορα ευρήματα σε μέγεθος κτιρίου. Εάν πέσουμε σε τάφο, τότε μέσα θα βρούμε σκελετικά ευρήματα καί κτερίσματα. Τα οποία κτερίσματα εμπεριέχουν καί μεταδίδουν πληροφορίες. (Γιά όποιον βλέπει, βέβαια.)

 

… «Κύριοι» εμπρηστές, αν αυτός ήταν ο σκοπός σας, δηλαδή να εμποδίσετε τη μετάδοση σημαντικής πληροφορίας, τζάμπα ο κόπος σας!

Το πουλάκι πέταξε!

 

Σαν επίλογος

Πάντως, αν ρωτάτε τη δική μου γνώμη, κλίνω προς τη δεύτερη εκδοχή.

Περιμένοντας την 2α Οκτωβρίου, ουδέν έτερον.

 

Μηδέν κόμμα σαρανταένα τοις εκατό – προς τί οι τσιγγουνιές;

28 Σχόλια

εν ξέρω· να τραβήξω αυτάκια, ή ού;

Εσείς παίδες, εκεί μακριά, πέραν του Ατλαντικού, ποιός δουλεύει ποιόν; καί σε πόσα ταυτόχρονα επίπεδα νομίζετε ότι δουλεύετε τον κόσμο;

 

Διάβασα αυτές τις μέρες ένα αρθράκι, ότι θα πέσει στη Γή μας ένας μετεωρίτης διαμέτρου δύο μέτρων καί κάτι ψιλών, με πιθανότητα 0.41% – λένε οι επιστήμονοι, που παρατηρούν τον ουρανό… μην τους πέσει στο κεφάλι. (Εδώ το αρθράκι, διά μέσου της «Τελετουργίας του Υπερ-Πυρσού» – η αναφορά βρίσκεται στη «βιτρίνα» της, σήμερα 2020-08-24.) Μάλιστα, ξέρουν καί τη μέρα που θα φάνε τον μετεωρίτη κατακέφαλα: 2 Νοέμβρη 2020, λίγο πρό των ηπαπαραίϊκων εκλογών.

Συλλέγουν, λέει, φωτογραφίες τέτοιων μετεωριτών, καί μετά βγάζουν πόρισμα αν θα πέσουν στη Γή, κι αν κινδυνεύουμε από δαύτους, ή όχι.

Γιά μένα, αυτά είναι αστεία πράγματα… εφ’ όσον ένας υπολογιστής (άντε, κι ένα δίκτυο από δαύτους, γιά να μοιράζεται τη δουλειά) μπορεί από τις φωτογραφίες να σου υπολογίσει αμέσως την τροχιά / ταχύτητα του μετεωρίτη (άρα το πότε θ’ αρριβάρει -είδατε που ήδη το ξέρουν αυτό; – καί πού ακριβώς), συν γωνία καί ταχύτητα προσκρούσεως. Τα δέ κομπιουτερίστικα μοντέλα γνωρίζουν άριστα τί ζημιά μπορεί να προκληθεί. Άρα, προς τί αυτή η αοριστία, ότι θα τη φάμε την πέτρα στο δόξα πατρί με πιθανότητα 0.41%;

Εκπεφρασμένη αοριστία, όταν διαθέτεις ένα σωρό εργαστηριακά καί υπολογιστικά μέσα, σημαίνει μόνον ένα πράγμα… άντε, δύο… άντε, τρία:

  • Είτε πως αυτά τα σούπερ εργαστήρια τα χειρίζονται ειδικού τύπου μαλάκες,
  • είτε πως ρίχνουν δούλεμα στον κοσμάκη εν ψυχρώι,
  • είτε καί τα δύο!… μιά που ξέρουμε καί πώς απονέμονται οι υψηλές ακαδημαϊκές θέσεις παγκοσμίως, καί τί εντολές έχουν «τα δικά τους» επιστημονοπαίδια.

Τώρα, θα μου πείς, τί την ψάχνεις, ρέ Εργοδότη; περί δουλέματος πρόκειται· τα γνωστά παιχνιδάκια φόβου των ΜΜΕ.

Υπάρχει, όμως, καί μιά άλλη εξήγηση. Ελάχιστα πιθανή, δέ λέω· αλλά υπαρκτή.

 

Όταν «αυτοί» θέλουν να εντοπίσουν / προσεταιριστούν κάποιον, έχουν πολλούς τρόπους. Από χρηματισμό κι εκβιασμό, μέχρι ξανθιές (ή «ξανθιές») θερμές (ή «θερμές») γκόμενες από δίπλα του, μέχρι τέτοιες γκόμενες που σ’ αφήνουν να δείς (τηλεπαθητικώς πως) με πόσο λίγα ρούχα κυκλοφορούν στο σπίτι τους (κι αυτά, ΑΝ υπάρχουν, τυγχάνουν διαφανή! καρα-lol!!!),… μέχρι ό,τι θες. Ένας απ’ τους τρόπους τους, λοιπόν, είναι να διεγείρουν το συναίσθημα του «στόχου» τους – σε συναισθηματικούς λαούς, εννοείται. Σαν εμάς.

Πώς;

Με κινηματογραφικές ταινίες, ή μυθιστορήματα, ή τραγούδια, ή άλλα παρόμοια.

Κι είναι τόσο απλό;

Χμμμ… μπορεί ναί, μπορεί όχι. Πάντως, δεν χάνουν τίποτε, να δοκιμάσουν. Κι οι πιθανότητες να πετύχουν, ανεβαίνουν κατακόρυφα, όταν απευθύνονται σε ένα καί μοναδικό άτομο. Προ ετών, είχα αφήσει νύξεις ότι ένα ολόκληρο μυθιστόρημα (καί μάλιστα, πολύ αξιόλογο) γράφτηκε, μονάχα γιά να το διαβάσει ένα καί μοναδικό άτομο… που τα μέντιουμ των «υπερεσιώνε» τους τους είχαν πεί ότι ξαναζή στις μέρες μας ως ενήλικος Έλληνας, καί θυμάται πολύ καλά τις προηγούμενες ζωές του. Κι άπαξ καί τα μέντιουμ διαβεβαίωσαν πως ναί, ο «στόχος» το διάβασε, δεν επανεκδόθηκε… ενώι έκανε καλές πωλήσεις!

Καί τώρα ποιόν ψάχνουν με το 0.41%, ρέ Εργοδότη; Τί ψάχνουν; Αν ήταν επιτόκιο, δεν θα ενδιαφερόταν κανένας!  🙂

 

…Η Μυθολογία μας διαβάζεται με αρκετούς τρόπους· καί ως κυριολεξία, καί ως συμβολισμός, καί ως pattern, καί ως…;;; Διά λεπτομερείας καί φροντιστήριον, απευθυνθήτε κύρον Τρισ-α-τέλειον! (Μόνο που δεν ξέρω πόσα παίρνει την ώρα, κι αν κόβει τιμολόγια, ή τα θέλει «μαύρα»!  🙂  )

Πάντως, αν θυμάμαι καλά, η Τιτανομαχία αναφέρεται τόσο στη δημιουργία του Ηλιακού μας Συστήματος (με συμβολικό τρόπο εκεί), όσο καί στην επίθεση των Ατλάντων εναντίον μας (έστω, σε μία απ’ τις φάσεις της) κυριολεκτικώς. Στη δεύτερη περίπτωση, γνωρίζω από τις έρευνές μου ότι οι Άτλαντες κινήθηκαν εναντίον του ηπειρωτικού κορμού της Ελλάδας επιτιθέμενοι από δύο εξακριβωμένα σημεία (ίσως να υπήρξαν κι άλλα, αλλ’ αυτά τα δυό είναι τα σίγουρα) : εναντίον περίπου της σημερινής Σφακτηρίας, κι εναντίον της σημερινής Ναυπάκτου.

Το σχέδιό τους ήταν να κάνουν «σκούπα» από Μεσσηνία προς τα πάνω, συνενωνόμενοι με τον κλάδο της Ναυπάκτου. Καί μετά, είτε χωρισμένοι, είτε όλοι μαζί, να διασχίσουν τα βουνά της Ρούμελης εναντίον του σημερινού Βόλου… που τότε, το 9,600 πΧ, δεν λεγόταν ούτε Βόλος, ούτε Ιωλκός, αλλά Διμένεα· κι ήταν η διοικητική πρωτεύουσα της τότε Ελλάδας. (Εννοείται, σήμερα δεν υπάρχει τίποτε απ’ αυτήν. Υπάρχει μέν, αλλά κανείς δεν έχει μάτια να το δεί. Αφήστε το, μεγάλη ιστορία αυτό.)

Ωστόσο, καί παρά το γεγονός ότι φάγανε μιά γερή σφαλιάρα στη Ναύπακτο, ξέφυγαν αρκετοί προς ΒΑ… αλλά τελικά τους σταμάτησαν οι Έλληνες στην Όθρυ, εκτοξεύοντας εναντίον τους «πέτρες». (Έχω την εντύπωση πως ούτ’ οι Άτλαντες πήγαιναν πίσω· αλλά οι δικοί μας «τό ‘χαν» το σπόρ!)

Τί πέτρες, όμως;

Μά, μετεωρίτες!!!

Πώς;

Δεν γνωρίζω. Πάντως, βάσιμα υποθέτω ότι τραβούσαν ένα ξόρκι, κι ο μετεωρίτης ξαφνικά κατέβαινε στα κεφάλια των Ατλάντων.

Εδώ βλέπετε τον χάρτη με τα σημεία της επίθεσης:

 

 

Κι εδώ βλέπετε (μαζί με τις συντεταγμένες, γιά να τα εντοπίσετε) τα σημερινά ίχνη από δύο απ’ τους τότε μετεωρίτες, που ρίξανε κλύσμα στο Ατλάντειο στράτευμα:

 

 

Αυτές οι δυό λιμνούλες ονομάζονται «Ζερέλια», κι έχει πιστοποιηθεί εργαστηριακώς πως πράγματι είναι κρατήρες μετεωριτών, διότι στα νερά τους βρέθηκαν ίχνη ζιρκονίου. (Βέβαια, οι ίδιοι οι μετεωρίτες βρίσκονται σφηνωμένοι σε μεγάλο βάθος. Πολύ παρακάτω από τους πυθμένες των λιμνών.) Όμως, το φαινόμενο να έχεις δίδυμη πτώση μετεωριτών, καί μάλιστα τόσο κοντά η μιά με την άλλη, δείχνει άλλα πράγματα…

…παρεκτός αν δεν θες να τα δείς.

Δεν ξέρω αν οι σημερινοί συμπατριώτες μας θέλουν να τα δούν αυτά, αλλά «κάποιοι» πέραν του Ατλαντικού θέλουν καί παραθέλουν.

 

[Άσε που το ξέρουν άριστα ότι, με τόσα που κάνανε στους άλλους ανθρώπους, ΝΟΜΟΤΕΛΕΙΑΚΩΣ θα τη φάνε κατακέφαλα στο τέλος καί θα σχολάσουν. Εδώ το λένε φανερά πως το ξέρουνε· μόνο που η πραγματική ζωή δεν θά ‘χει χάππυ έντ, όπως στο μυθιστόρημα.

Αλήθεια, εκείνον τον Αζτέκο αστρονόμο, που «κέρδισε τον διαγωνισμό» του μυθιστορήματος, τί ακριβώς τον βάλανε να ψάχνει; μήπως κανένα τέτοιο ξόρκι, κεκρυμμένο ανάμεσα στις γραμμές των -κρυμμένων στο Βατικανό- χειρογράφων των προγόνων του; ή το -με Αζτέκικες προφητείες / ματριξιανούς υπολογισμούς ά λ’ Αζτέκα- πότε θα τους πεί ο Θεός στ’ αυτί;

Ή καί τα δυό; ]

 

Διότι, αντίθετα με τους μακάριους σημερινούς κατοίκους του ψευδοκράτους μας, «αυτοί» έχουν διατηρήσει τις σημαντικές αναμνήσεις του απωτάτου παρελθόντος.

 

Έ, λοιπόν, μ’ όλη αυτή την πρόσφατη «μετεωριτολογία» / «μετεωριτοφοβία» των ΝΕΟ’ς, αυτό ακριβώς το ξόρκι ψάχνουνε οι λεβέντες!

Πώς; με ποιόν τρόπο;

Θα ‘ρθούν στην Ελλάδα καί θ’ αρχίσουν, δηλαδή, να ρωτάνε τους μανάβηδες στη λαϊκή (καί τις νοικοκυρές με τις σακκούλες με τις πατάτες), αν ξέρει κανείς ξόρκια, που να κατεβάζουν μετεωρίτες;

Σαφώς όχι!

Τότε;

Χμμμ… δεν έχουμε πεί ότι ζούμε πολλές φορές; ναί, τό ‘χουμε πεί. Έ, λοιπόν, τα άτομα που κάποτε εξεστόμιζαν τέτοια ξόρκια, είναι πολύ πιθανόν να ξαναζούν καί σήμερα! Όθεν, κάτι τέτοιες συζητήσεις στοχεύουν στο να διεγείρουν τη βαθειά μνήμη τους με συναισθηματικό τρόπο, γιά να το πώ με απλά λόγια.

Είπαμε, όμως…

…Το ότι θα τον φάνε τον μετεωρίτη (καί θα τσούξει), θα τον φάνε· να το δέσουν κόμπο αυτό, καί να παρακαλάνε τον Θεό να τους λυπηθεί – πρίν να είναι αργά. (Διότι εμείς ΔΕΝ θα τους λυπηθούμε καθόλου.) Αυτό, 100%. Σας το υπογράφω.

Αντιθέτως, όμως, η μέθοδος το να βρούν με κάποιον τρόπο (συναισθηματικό, ή μή) το ποιός ξέρει το ξόρκι, έχει ελάχιστη πιθανότητα.

Ουδέ κάν 0.41%.

 

Δυόμιση χιλιάδες χρόνια εκεί ψηλά στον Όλυμπο!

32 Σχόλια

αν σήμερα, ακριβώς σαν σήμερα, δυόμιση χιλιάδες χρόνια πρίν, γύρω στους χίλιους πεντακόσιους Έλληνες…

…λίγοι πάνω, λίγοι κάτω, τόσοι περίπου…

…περνούσαν στην αθανασία…

…μέσα από τις Θερμές Πύλες.

 

Η ιστορία είναι γνωστή. (Είναι; ) Κατεβαίνουν οι Πέρσες στην Ελλάδα γιά δεύτερη φορά μέσα σε δέκα χρόνια, σαρώνοντας τα πάντα στο πέρασμά τους. Αυτός που τους έβαλε –παλαιόθεν, πρό 30ετίας, όχι πρίν καναδυό μερόνυχτα- φυτίλια να κάνουν τέτοια δουλειά, ήταν ένας σκατιάρης ονόματι Μαρδόνιος (Μαρδοχαίος, Μορντεχάϊ, Μαλντέκ)… μόνο που καθόλου δεν ήταν Πέρσης, όπως γράφει -βλακωδώς- η Γουΐκι. (Τ’ ήταν, τότε; μυτόγκας ήταν! Με τέτοιο όνομα, τί περιμένατε να ήταν; Άκου ερώτηση!… Καί σιγά μην του τη χαρίσω, λόγωι των ηλιθίων «αντιρατσιστικών» νόμων της σήμερον, που ισχύουν στο προτεκτοράτο μας. Επίσης, ήταν νταβατζής της αδερφής του! Μπουμπούκι σκέτο, από χαρακτήρα!  🙂  )

Οι Πέρσες έχουν τόσο πολυάριθμο στράτευμα, που δεν βρίσκουν καμμία συστηματική αντίσταση απ’ τους Έλληνες στο πέρασμά τους, παρά μόνον κλεφτοπόλεμο. Από φόβο καί μόνον, κανείς δεν τους αντιστέκεται. Ωστόσο, οι νότιοι Έλληνες αποφασίζουν να τους σταματήσουν σε στενό πέρασμα, όπου η αριθμητική υπεροχή των Περσών εξουδετερώνεται. Διαλέγουν, λοιπόν, τα Τέμπη – αλλά το ξανασκέφτονται, φοβούμενοι μήν υποχωρήσουν οι Θεσσαλοί λόγωι φόβου. (Διότι, σου λέει, κάμπος είναι· άμα τους την πέσουν οι Πέρσες, δεν θά ‘χουν πού να πάνε να κρυφτούν. Άρα, με πιθανότητα 99% θα «μηδίσουν».) Έτσι, παρατάνε τα Τέμπη καί κατεβαίνουν νοτιώτερα, στις Θερμοπύλες.

Εκεί, όντως ξαναστενεύει η ξηρά, κι αφήνει ένα στενό πέρασμα, σχεδόν μή χρησιμοποιήσιμο γιά τον πολυάριθμο Περσικό στρατό. Τωί καιρώι εκείνωι, βέβαια. Μην κάνετε συγκρίσεις με το σήμερα – τη διπλή εθνική οδό καί την ηλεκτρική διπλή σιδηροδρομική γραμμή, συν τον κάμπο του Σπερχειού. Τότε, η θάλασσα έφτανε περίπου μέχρις εκεί, όπου σήμερα βρίσκεται το άγαλμα του Λεωνίδα. Ο κάμπος του Σπερχειού αναπτύχθηκε από τότε (εδώ καί δυόμιση χιλιετίες) με τις προσχώσεις του ποταμού.

 

Ο βασιλιάς της Σπάρτης Λεωνίδας ( = Λιονταράκος), γιά την ακρίβεια ο ένας από τους δυό βασιλιάδες της πόλης, σχεδόν παρακούοντας τους αναποδιασμένους κωλόγερους εφόρους (καί γιατί να μην τους παρακούσει; εξήντα χρονών ήτανε· δεν είχε ανάγκη κηδεμόνων), παίρνει τριακόσιους ψυχωμένους συμπολεμιστές του καί πάει να υπερασπίσει το στενό. Μαζί του, μερικές χιλιάδες ντόπιοι (Θεσπιείς, Φωκείς, καί άλλοι), συν (εκόντες-άκοντες) καμιά τετρακοσαριά όμηροι απ’ την μηδίσασα Θήβα. (Οι οποίοι στο τέλος της μάχης παραδόθηκαν στους Πέρσες αυτοβούλως· αλλά μέσα στην αναμπουμπούλα οι Πέρσες τους σκότωσαν, νομίζοντας οτι είχαν να κάνουν με πραγματικούς αντιπάλους παραδοθέντες.)

Όμως, κι ενώι η μάχη είχε αρχίσει στις 9 Αυγούστου, κι ενώι ήδη είχαν περάσει τρείς μέρες με τους Πέρσες φρακαρισμένους στο στενό των Θερμοπυλών, βρέθηκε ένα όρθιο δίποδο κρέας ονόματι Εφιάλτης, καί πρόδωσε. Οδήγησε καμιά δεκαριά χιλιάδες επίλεκτους Πέρσες πολεμιστές από ένα ορεινό μονοπάτι, την Ανοπαία Ατραπό, στο πίσω μέρος των Ελλήνων στο στενό των Θερμοπυλών, κι έτσι η μάχη ήταν πιά άνιση καί χάθηκε. Στις 13 Αυγούστου του 480 πΧ, οι υπό την γενική αρχηγία του Λεωνίδα Έλληνες περνούσαν στην αθανασία!

Δυστυχώς, κι ενώι ο Λεωνίδας είχε πληροφορηθεί γιά το μονοπάτι καί προνόησε να βάλει χίλιους ντόπιους Φωκείς να το φυλάνε, αυτοί δεν περίμεναν νυχτερινή επίθεση από τους Πέρσες… δεν συνηθιζόταν τους καιρούς εκείνους οι νυχτερινές πολεμικές επιχειρήσεις. Πιάστηκαν κυριολεκτικά στον ύπνο οι Φωκείς, σκόρπισαν καί λάκησαν μπροστά στους δέκα χιλιάδες Πέρσες επίλεκτους, καί δυστυχώς δεν σκέφτηκαν να πάνε τρέχοντας (όσοι φτεροπόδαροι απ’ αυτούς μπορούσαν) να ειδοποιήσουν τους μαχόμενους κάτω στον κάμπο, φεύγοντας μπροστά στην Ανοπαία Ατραπό, κι όχι στα πλάγιά της. (Κι όμως, θα μπορούσαν να το κάνουν – θεωρητικά, τουλάχιστον. Δες καί παρακάτω.)

 

Σήμερα έχουμε ένα μεγαλοπρεπές μνημείο του Λεωνίδα καί των Τριακοσίων του, συν ένα λιγώτερο μεγαλοπρεπές, αλλά σαφώς επικό καί λυρικό μαζί, γιά τον Δημόφιλο, τον γυιό του Διαδρόμου καί τους Θεσπιείς του. Τά ‘χω επισκεφθεί αρκετές φορές καί τα δύο… κι όνειρο τό ‘χω να διασχίσω την Ανοπαία Ατραπό ανάποδα!

Αυτή βρίσκεται μέχρι σήμερα εκεί που βρισκόταν καί τότε, καί εχρησιμοποιείτο έως καί λίγο μετά τον Β’ ΠΠ από τους χωρικούς της περιοχής – με πόδια καί με υποζύγια. Με τη μαζική έλευση-επέλαση των αυτοκινήτων (κατά καί μετά τις δεκαετίες του 1960 καί 1970) σχεδόν ξεχάστηκε, αλλά εξακολουθεί να είναι μιά όμορφη πεζοπορική διαδρομή.

Χοντρικά, η Ανοπαία Ατραπός είναι ετούτη εδώ (με το κίτρινο) – κι άμα θέλετε, κάντε ζούμ στο Γκουγκλ Έρθ, να δήτε το μονοπάτι καθαρά:

 

 

Το στρατόπεδο των Περσών είναι με το κόκκινο, των Ελλήνων με το γαλάζιο, ο γαλάζιος κύκλος είναι -στο περίπου- η θέση των Φωκαέων (γιά να έχουν το πλεονέκτημα της ανηφόρας έναντι του εχθρού), καί η μπλέ γραμμή είναι η τότε ακρογιαλιά.

Το εργαλείο «path» του Γκούγκλ Έρθ μετράει την απόσταση στα 18.32 χιλιόμετρα… καί καταλαβαίνουμε τί ακριβώς έγινε το βράδυ της 12ης προς 13η Αυγούστου, καλή ώρα σαν τώρα που γράφω το αρθράκι:

Το απόσπασμα των Περσών (με τον Εφιάλτη μπροστά να το σαλαγάει) έφυγε προς τα δυτικά του στρατοπέδου τους κατά τις δέκα με έντεκα το βράδυ (με κανονική -κι όχι «θερινή»- ώρα, τέτοια μέρα έχει ήδη σουρουπώσει πρό πολλού), χωρίς οι Έλληνες να έχουν ορατότητα το τί γίνεται. (Τους Πέρσες τους έκρυβε η προεξοχή του Καλλίδρομου.) Οι Φωκείς, φεύγοντας πανικόβλητοι, δεν πρόβαλαν αντίσταση, κι έτσι η πορεία των Περσών συνεχίστηκε σχεδόν χωρίς διακοπή.

Επειδή έχω εμπειρία καί πεδινών καί ορειβατικών πορειών με ομάδες, τόσο πολιτικές, όσο καί στρατιωτικές, σας λέω ότι στο ίσιωμα ο πεζός εκπαιδευμένος στρατιώτης κάνει έξι χιλιόμετρα την ώρα με γρήγορο βάδισμα, καί με συντεταγμένο τροχαδάκι δέκα. (Έτσι ακολουθούσαν παλιά τους έφιππους. Δες πχ Γιαπωνέζικες ταινίες με πολέμους φεουδαρχών με σαμουράϊ.) Στο βουνό, όμως, δεν σηκώνει τροχάδην, αλλά μονάχα συντεταγμένο βηματισμό ομάδας (αν καί με ελεύθερο ρυθμό καί διασκελισμό) – με μέγιστη ταχύτητα τα τρία χιλιόμετρα την ώρα. Επομένως, οι Πέρσες έκαναν ένα γεμάτο εφτάωρο γιά να παρακάμψουν το βουνό καί να βρεθούν στα νώτα των Ελλήνων, δηλαδή έφτασαν εκεί (μαζί με τις στάσεις γιά κατούρημα) κατά τις έξι το πρωῒ.

Το ότι δεν συνεχίζω την κίτρινη γραμμή μέχρι την πεδιάδα (παρά το ότι το μονοπάτι όντως κατεβαίνει μέχρι κάτω), οφείλεται στο ότι οι Πέρσες, λέει ο Ηρόδοτος, θες επειδή φοβόντουσαν τους Έλληνες (επί τρία μερόνυχτα είχαν μαζέψει αρκετό βρωμόξυλο στην καμπούρα τους, καί πλέον είχαν εμπειρία του τί εστί βερύκοκο), θες επειδή τους είχε βγεί η πίστη απ’ την ορεινή πορεία, κατέφυγαν σε παρακείμενο υπερυψωμένο λόφο (εκεί που σταματάω τη γραμμή), καί πλάκωσαν τους Έλληνες στις σαϊτιές. Έτσι πέθαναν οι υπερασπιστές των Θερμοπυλών, κι όχι σε μάχη εκ του συστάδην. Άλλως τε, τους ρίχτηκαν κι από βόρεια οι λοιποί Πέρσες… κατά τις δέκα, έντεκα το πρωῒ εκείνης της φοβερής 13ης Αυγούστου, όλα είχαν τελειώσει.

 

Εμείς εδώ, όμως, δεν τελειώσαμε ακόμη. Έχουμε την έντονη απορία, του τί ήταν ο Εφιάλτης… διότι κανείς δεν μας την απάντησε επί δυόμιση χιλιάδες χρόνια. Κι επειδή εξακολουθεί να μην την απαντά κανείς, θα την ψάξουμε εμείς από μόνοι μας την απάντηση.

Πρόδωσε, τάχα, μονάχα από φόβο καί φιλοχρηματία; Καί γιατί άλλοι κάτοικοι της περιοχής, εξ ίσου φοβισμένοι καί παραδόπιστοι, δεν πρόδωσαν;

Ο φίλος Μποτίλιας έδωσε κάποτε την ερμηνεία ότι αυτό δεν ήταν το όνομα του προδόταρου, αλλά παρατσούκλι – «ο επί του άλματος», παναπεί ο σαλταρισμένος. Εν άλλαις λέξεσιν, ο Εφιάλτης ήταν κάποιο ανισόρροπο άτομο, θύμα των Κρονίων ιερατείων, που έκανε ό,τι έκανε μέσα σε κατάσταση όχι πλήρους συνειδήσεως, αλλά ημιμαστούρας (καί ενδεχομένως καί ψυχικού «προγραμματισμού»). Ίσως… αν καί, καλό θα ήταν να είχαμε κι άλλα στοιχεία γιά την σκοτεινή αυτή υπόθεση.

Μιά δεύτερη, τελείως «επίπεδη» καί πρακτική ερμηνεία (οφειλόμενη στην Γραμματέψ μας), είναι πως ο Εφιάλτης ήταν απλά ένα χεσμένο απάνω του από τον φόβο (καί φιλοχρήματο) ανθρωπάκι· καί καλό θα είναι να μήν ψάχνουμε πάντα γιά εχθρούς σε τέτοιες περιπτώσεις (λέει η Γραμματέψ), πρίν ψάξουμε γιά δικούς μας προδότες, που ξεπηδάνε σχεδόν πάντα από το σύνολο των βήτα διαλογής ατόμων (των συμπλεγματικών καί των περιθωριακών, δηλαδή).

Αλλά σας έχω καί μιά τρίτη εξήγηση, δική μου.

 

…Όταν, λοιπόν, το μιαρό ζεύγος Δευκαλίωνα καί Πύρρας σήκωνε τις ταφόπλακες κι έκανε κλωνοποίηση σε (φρεσκο)πεθαμένους, λέτε πως το κάνανε γιά καλό; επειδή τάχα είχαν χαθεί (με τον Κατακλυσμό) οι άνθρωποι καί δεν ήταν ωραίο θέαμα η ερημιά; (Καταπώς λέει η -στο σημείο αυτό- «πειραγμένη» Μυθολογία μας.)

Καί γιατί δεν κάνανε κλωνοποίηση σε ζωντανούς; (Αφού διασώθηκαν μερικοί, καταπώς γράφει ο Πλάτων.)

Να σας πω εγώ γιατί.

Διότι στο πτώμα έχει ήδη φύγει η ψυχή, κι ο κλώνος πεθαμένου προγραμματίζεται χωρίς εμπόδια.

Επομένως, όταν φτιάχνεις μιά στρατιά προγραμματισμένων κλώνων καί την αμολάς ανάμεσα στους κανονικούς ανθρώπους, δεν το κάνεις γιά καλό. Κάτι άσχημο έχεις στο μυαλό σου!… που θα σου δώσει καρπούς αργότερα. Μπορεί καί πολύ αργότερα.

Καί βέβαια, ο προγραμματισμός ενός κλώνου / ενός σπαρτού περιλαμβάνει καί μηχανισμούς ασφαλείας. Εδώ ένα φτηνό κινητό κι έχει ένα σωρό κρυμμένους αριθμούς (κάτι «ιμέϊ» καί κάτι τέτοια), υποτίθεται γιά να μή σου το κλέψουν (καί γιά ν’ αυτορουφιανεύεσαι στις εταιρείες τηλεφωνίας καί τις «υπερεσίες» πίσω απ’ αυτές)· άσε τις ένα σωρό κρυμμένες δυνατότητες, που τις βρίσκεις μονάχα με «χακέματα» – που με τη σειρά τους τα βρίσκεις σε αμέτρητα βίντεα στα γιουτιούμπια! Δεν θά ‘χει / δεν θά ‘χε ένας κλώνος τέτοια πράγματα, εκμεταλλεύσιμα σε περίπτωση που χρειαζόταν; Ουδέν καινόν υπό τον Ήλιον, άλλως τε!… αν νομίζουν οι κατασκευαστές κινητών τηλεφώνων ότι πρωτοτυπούν!

[Παρένθεσις πρώτη:

Μακάρι να ήξερα τα «χακέματα» γιά κάτι σπαρτούς, που μας κουβαλήθηκαν καί μας κατσικώθηκαν εδώ, να τους κάνω σπαρτόσκονη!… Μεγάλη υπόθεση αυτή· ενστικτωδώς γνωρίζω πως κάπου -καί πού συγκεκριμένα– υπάρχουν καταγραμμένα, αλλά άντε να καταλάβεις τί λέει ένα κείμενο με συμβολικές ερμηνείες των λέξεων, καί δή γραμμένο σε μιά γραφή αχρησιμοποίητη εδώ καί δέκα χιλιάδες χρόνια!]

[Παρένθεσις δευτέρα:

Με την ίδια λογική, κι εμείς οι κανονικοί ( ; ) άνθρωποι έχουμε τέτοιους μηχανισμούς, καθ’ ό «βελτιωμένοι» κατά καιρούς από πχ τη Θεά Αθηνά, ή άλλες θείες οντότητες… αλλά άντε να τους βρείς!

«- Καί τί θες να πείς, ρέ Εργοδότη; ότι πρέπει ν’ αρχίσουμε να ψαχνόμαστε;»

Ξέρω καί ‘γώ; αν έχουμε λύσει όλα τ’ άλλα προβλήματά μας, καί δεν έχουμε κάτι καλύτερο ν’ ασχοληθούμε… Άλλως τε, πάντα υπάρχουν περιθώρια γιά βελτιώσεις!  🙂

Βέβαια, οι «υπερεσίες» είναι χίλια τοις εκατό πεπεισμένες πως όντως υπάρχουν τέτοιοι μηχανισμοί – κι εννοείται πως λύσσαξαν να τους βρούν, με κάτι Μάρκ Ούλτρα, κτλ κτλ κτλ. Ευτυχώς, όμως, δεν έχουν ξεκλειδώσει τα πάντα. Καί μάλλον ούτε πρόκειται.]

 

Στο σημείο αυτό, ο λογικός αναγνώστης θα με ρωτήσει τί ανακατεύω την προχωρημένη Βιολογία με τους ήρωες των Θερμοπυλών… κι εντάξει, καταλάβαμε τί θές να πείς ρέ Εργοδότη, ο Εφιάλτης ήτανε απόγονος ενός Δευκαλιώνειου κλώνου, γι’ αυτό φέρθηκε όπως φέρθηκε. Επομένως, γιατί δεν κλείνω το άρθρο;

  • Διότι, αγαπητά μου παιδιά, η μάχη γιά την επιβίωση της Ελλάδας καί των Ελλήνων ΔΕΝ τελείωσε ΠΟΤΕ από τότε!… από την 13η Αυγούστου του 480 πΧ! Συνεχίζεται! Αόρατη – καί άρα, πιό ύπουλη!
  • Καί διότι οι Εφιάλτες εξακολουθούν να ζούν ανάμεσά μας!

Αναρωτήθηκες ποτέ, αναγνώστη μου, έτσι γιά παράδειγμα…

  • Σε τί διαφέρεις εσύ, που δεν φοράς μάσκες κι αηδίες, με τον κάθε χέστη, που φοράει μάσκα συνεχώς;
  • Σε τί διαφέρεις εσύ, που θες να υπερασπιστείς την Πατρίδα μας με κάθε τρόπο, μ’ αυτόν που κοιτάζει να βγάλει ψεύτικο διαβατήριο, γιά να την κοπανήσει έξω ως δήθεν αλλοδαπός;
  • Σε τί διαφέρεις εσύ, που μπορείς να σκέφτεσαι (πχ ότι ο -ενδεχομένως μολυσμένος- αέρας μπαίνει κι απ’ τα πλάγια της μάσκας), με τον μαλάκα, που πάει καί φιλάει τα χέρια των πωλητικών;

Αν αναρωτήθηκες, καλώς – καί ήδη θα κατάλαβες πού το πάω.

Έχουμε μάχες καί μάχες μπροστά μας! Αν κι όχι εφάμιλλες σε δυσκολία με την των Θερμοπυλών, αλλά ούτε κι εύκολες.

 

Όθεν, να το κλείσω το κείμενο, ως είθισται στις εθνικές επετείους! (Αλλά μακριά από μας το ψεγάδι ότι αποτελούμε σαπιορήτορες-αναφορατζήδες.)

Λοιπόν:

 

 

 

ΑΘΑΝΑΤΟΙ!

ΑΘΑΝΑΤΟΙ!

ΑΘΑΝΑΤΟΙ!

 

Υγ: Έχει κι άλλο, που συνδέει το τότε με το σήμερα. Η 13η Αυγούστου είναι η δεύτερη σε ισχύ «πύλη» μέσα στο έτος. (Βλέπε πείραμα της Φιλαδέλφειας, μάχη του Μαραθώνα, κτλ.) Άρα γε, να ξέρανε τέτοια κόλπα κι οι Πέρσες, καί να προετοιμαζόντουσαν καταλλήλως (από μεταφυσικής πλευράς, εννοώ) γιά το πότε καί πώς θα δώσουν μάχη;

Καί γιατί όχι; Όλοι οι Ανατολίτες έχουν ολόκληρα βιβλία θεωρίας γιά οιωνούς κτλ κτλ. Άλλως τε, «Εκ της Περσίας έρχονται τρείς Μάγοι με τα δώρα!»…

…Καί «οι μάγοι με τα δώρα εκ Περσίας» είχαν ξαναδώσει μάχη με Έλληνες ακριβώς δέκα χρόνια πρίν! Στις 13 Αυγούστου του 490 πΧ, στον Μαραθώνα!

Το θέμα είναι πως σήμερα οι Πέρσες δεν θα πολεμήσουν μ’ εμάς… κάποιοι άλλοι, όμως, θα το κάνουν. («Τούρκοι» ονομάζονται, Εργοδότη!) Αν ξέρουν τέτοια κολπάκια κι αυτοί, καλά θα κάνουμε να οργανωθούμε καλύτερα.

 

Λάμπει καί είναι! – 4

4 Σχόλια

(προηγούμενο)

Βέβαια, παρέμενε ακόμη ένα δευτερεύον φρούριο των Σταυροφόρων, στην Ταρτούς της σημερινής Συρίας· αλλά το σχόλασαν κι αυτό τα μούσλιμζ το 1302.

 

Υπ’ αυτές τις συνθήκες, αμφισβητήθηκαν πολλά: η ίδια η ύπαρξη των Ναϊτών (τί, δηλαδή; μόνο γιά τοκογλύφοι κάνανε, κι όχι γιά ατρόμητοι υπερασπιστές των Αγίων Τόπων; ), αλλά καί η ίδια η ισχύς του Βατικανού… με την παπική έδρα να μεταφέρεται (γιά πολιτικούς λόγους χειραγώγησης των παπών) στην Αβινιόν (γιά πάνω-κάτω 72 χρόνια!!!), κοντά στις εκβολές του ποταμού Ροδανού. (Δεν βρήκαν κανα καλύτερο μέρος να τους πάνε; τους φάγαν τα κουνούπια συλλήβδην πάπες, καρδιναλίους, καί καντηλανάφτες! lol!!!)

Οπότε, κάντε τώρα τον συνδυασμό, καί θα καταλάβετε το γιατί ο τότε πάπας Κλήμης Ε’ (ο χρονικώς πρώτος στην Αβινιόν) έκανε χωρίς αντίρρηση τα χατήρια του τότε βασιλιά της Γαλλίας, του Φιλίππου Δ’ του Ομορφάντρα, καί παρέα μπουζουριάσανε τους Ναΐτες!

 

Προχωράμε μερικά χρόνια μπροστά, μετά την πτώση της Άκρας. Συγκεκριμένα, 16.18 χρόνια (ναί!!!), το καλοκαίρι του 1307. Ο Φίλιππος εκδίδει μία σφραγισμένη διαταγή προς όλους τους φρουράρχους της Γαλλίας, με την εντολή ν’ αποσφραγιστεί το έγγραφο περίπου τρείς μήνες μετά. Μαλακία του, όμως… διότι δεν υπολόγισε την ανθρώπινη φύση· αρκετοί φρούραχοι ήταν περίεργοι, άνοιξαν τη διαταγή τη στιγμή που την πήραν, καί διάβασαν πως έπρεπε να συλλάβουν καί να φυλακίσουν τους Ναΐτες μία συγκεκριμένη μεταγενέστερη ημερομηνία – την Παρασκευή, 13 Οκτωβρίου 1307.

[Δεν γνωρίζω γιατί ειδικά τότε· εικάζω, όμως, ότι οι λόγοι πρέπει να είχαν να κάνουν με την αστρολογική εύνοια γιά ευόδωση του εγχειρήματος.]

Αυτό, βέβαια, είχε ως συνέπεια να διαρρεύσει το μυστικό, να το μάθουν οι Ναΐτες, καί να την κοπανήσουν σαν κύριοι… μαζί με τον αμύθητο θησαυρό τους! Ο οποίος, από τότε μέχρι σήμερα, δεν βρέθηκε· ούτε κάν το δρομολόγιο των Ναΐτικων πλοίων δεν μας έγινε γνωστό, εδώ κι εφτακόσια χρόνια!!!

Πιστεύω, βέβαια, πως άφησαν κάτι ψιλά πίσω τους, γιά να καθυστερήσουν τους διώκτες τους· καθώς καί ότι βρήκαν κι οι ίδιοι αφορμή γιά εκκαθαρίσεις ανάμεσά τους. Έφυγαν τα πιό γατόνια, κι άφησαν πίσω όσους ήθελαν να ξεφορτωθούν… συν όσους προσφέρθηκαν ν’ αυτοθυσιαστούν, γιά να γλυτώσουν οι υπόλοιποι. Πάντα έτσι γίνεται, σε παρόμοιες καταστάσεις.

Τέλος πάντων, η επίσημη Ιστορία λέει ότι ο Κλήμης ήθελε -δήθεν- να συγχωνεύσει Ναΐτες καί Ιωαννίτες, ο δέ Φίλιππος τον πίεζε γιά κατηγορίες εναντίον τους, καί βρήκε αφορμή να μπουζουριάσει τον τότε μεγάλο μάγιστρό τους, τον Ζάκ ντέ Μολαί, τον οποίο είχε καλέσει δήθεν γιά συνομιλίες. Διότι ο Φίλιππος χρωστούσε τ’ άντερά του της …Ναΐτικης Μιχαλούς, λόγωι του πολέμου που διεξήγαγε με την αγγλίτσα· οπότε, βρήκε αφορμή να γράψει τα χρέη του στο χιόνι!  🙂

 

Έλα, όμως, που η επίσημη Ιστορία δεν μας λέει το γιατί ο Ζάκ ντέ Μολαί έκατσε στην ψειρού εξήμιση χρόνια! Αν θέλανε να τον εκβιάσουν, γιά να σβήσει το χρέος, θα το είχαν κάνει (καί θα το είχε κάνει) πολύ νωρίτερα. Τί στην ευχή;! τόοοσο ανθεκτικός ήταν στα βασανιστήρια, ένας ηλικιωμένος μπάρμπας; ή μήπως νομίζετε ότι η φυλάκιση κατά τον Μεσαίωνα σήμαινε κουβεντούλα, συν κέρασμα αψέντι καί λουκουμάκι απ’ τους δεσμοφύλακες;  🙂

Όχι. Άλλη ήταν η αιτία – καί θα σας την πω εγώ!

(«- Εσύ, ρέ Εργοδότη;»

Γιατί όχι; βλέπετε να προτείνει τίποτε καλύτερο κανένας άλλος; )

Επειδή ο Φίλιππος έδειξε σαφείς τάσεις μεγαλοϊδεατισμού, παναπεί είχε μεγάλα κυριαρχικά / επεκτατικά σχέδια στο μυαλό του, όλ’ αυτά τα χρόνια πέρασαν, επειδή οι λογιστές του δούλευαν πυρετωδώς (καί στα κρυφά) – υπολογίζοντας λεπτομερώς την περιουσία των Ναϊτών. Ο Φίλιππος δεν θα περιοριζόταν σε διαγραφή των χρεών του, καί μετά να ξαναφήσει αμολητούς τους Ναΐτες να κάνουν πάλι τα δικά τους. Όχι, δεν θα έκανε κάτι τέτοιο!

Τα ήθελε ΟΛΑ!!!

Υπολόγιζαν καί ξαναϋπολόγιζαν, λοιπόν, οι λογιστές… τόσα από κτήματα καί αγροτικά εισοδήματα, τόσα από δωρεές, τόσα από πλιάτσικο στα μουσλιμοχώρια, τόσα από τοκογλυφία… μείον τα έξοδα… αλλά κάπου δεν έβγαινε ο λογαριασμός. Τρείς το λάδι, τρείς το ξύδι, δέκα το λαδόξυδο; πώς γινόταν;

Άμ, δέν γινόταν!

Όθεν, τί έμενε;

Ότι ήταν αλήθεια οι φήμες, που θέλανε συμφωνίες των Ναϊτών με τον Ακατονόμαστο!!! (Να τους δίνει έτοιμο χρυσάφι, παναπεί.)

 

Περνούσαν τα χρόνια, ο ένας (ο απέξω απ’ τα κάγκελα) περίμενε, ο άλλος (ο μπουζουριασμένος) υπέμενε…

… «- Μίλα, ρέ, πού ‘ν’ τα λεφτά;»

«- Δεν μιλάω, πάρ’ τ’ αρχίδια μου!»

«- Έτσι είσαι; πάρε μερικές βουδουλιές, να μάθεις τρόπους!»

«- Ώχ, αμάν, μή βαράς, ρέ! Κάτσε να τα βρούμε!»…

… αλλά αποτέλεσμα μηδέν. Καί τα χρόνια περνούσαν, με την κατάσταση να διαφαίνεται ότι τελικώς θα κατέληγε σε μιά συμφωνία «κυρίων», σε στύλ σου δίνω τόσα σαν λύτρα, πάρ’ τα, κι άσε με ήσυχο.

Όμως, φαίνεται πως, όσο πλησίαζε εκείνη η Τετάρτη, στις 28 του Νοέμβρη του 1313 (κοίτα να δείς κάτι νούμερα!… καί χρονολογία συμμετρική με την παραδοσιακώς υπολογιζόμενη έξοδο του Μωϋσή απ’ την Αίγυπτο! – τώρα, αν αυτά δεν είναι παιχνιδάκια του Μάτριξ, τί να πώ;!), ο Ζάκ ντέ Μολαί έδειξε σαφή σημάδια ανησυχίας· καί προφανώς έταξε του Φιλίππου το κατιτίς του, γιά να τον αφήσει λίγο ελεύθερον… υποσχόμενος στον λόγο της ιπποτικής του τιμής, ότι θα επέστρεφε από μόνος του στην ψειρού. (Καί, άλλο τόσο προφανώς, τα προηγούμενα χρόνια ήλπιζε ότι θα τελειώσει η φυλάκισή του εγκαίρως. Αλλά, δυστυχώς, έπεσε έξω. Προφανώς δεν υπολόγισε το πόσο πεισματάρης ήταν ο Φίλιππος.)

Γιατί, όμως, τον ζώσαν τα φίδια τον ντέ Μολαί;

Απλούστατα, διότι ήταν το μόνο πρόσωπο, που έπρεπε να είναι παρόν πάσηι θυσίαι στην παρασκευή του αλχημικού χρυσού… σε μία καί μοναδική ευκαιρία κάθε 90 χρόνια! Θες επειδή είχε την κρυπτογραφημένη συνταγή στο μπαούλο του, η οποία θα παραδιδόταν -μαζί με κάτι άλλα «πραγματάκια»- μονάχα στον διάδοχό του (από το συμβούλιο επιλογής του τελευταίου), θες επειδή τον χρυσό θα τον φτιάχνανε άλλοι του τάγματος (προς το κλείσιμο του άρθρου, δυό λόγια γι’ αυτά τα πρόσωπα), αλλά έπρεπε να είναι παρών ως μεγάλος μάγιστρος; Δεν γνωρίζω.

Ωστόσο, αυτή η ανησυχία που έδειξε, δεν πέρασε απαρατήρητη. Έβαλε σε μεγάλες υποψίες δεσμοφύλακες, Φίλιππο, Κλήμη, τα βασανιστήρια ενταθήκαν (να ομολογήσει), οι κατηγορίες ότι συμφώνησε με τον Οξαποδώ έδιναν κι έπαιρναν καθημερινώς… κι αφού είδαν κι αποείδαν ότι δεν βγάζουν τίποτε απ’ αυτόν, τον έκαψαν ζωντανόν στην πυρά (με το νέο φεγγάριεδώ, σελίδα 87) τη Δευτέρα, 18 Μαρτίου 1314, στο -αν δεν κάνω λάθος- Ίλ ντέ Σαίν Λουΐ (νησί του αγίου Λουδοβίκου).

Έτσι πέρασε ανεκμετάλλευτη η συγκεκριμένη διέλευση του Ηφαίστου. Καί μ’ αυτόν τον τρόπο -θεωρούμε πως- μας επιβεβαιώνει η Ιστορία εκ τρίτου, γιά τα ενενηντάχρονα της κάθε διέλευσης!

 

Τελειώνοντας την ενότητα, δεν έχω, παρά να παρατηρήσω ακόμη μία φορά τους αριθμούς: το 1314… δηλαδή, το «κρυμμένο» π = 3.14! Καί μετά μου λες ότι το Μάτριξ δεν μας κάνει πλακίτσες, πολλές φορές μακάβριες! (Πιθανόν αυτό επίσης να δικαιολογεί τον ισχυρισμό μου, ότι ο ντέ Μολαί ήταν μετενσάρκωση του Πυθαγόρα.)

 

iv. 2108 πΧ

Ας σκεφτούμε, τώρα, λιγάκι πιό δημιουργικώς!

Εντάξει, τα γνωστά της Ιστορίας ταιριάζουν γάντι στην υπόθεσή μας, γιά τα 90 χρόνια του Ηφαίστου. Όμως, ας δοκιμάσουμε να πάμε πίσω στον χρόνο κατά ενενηντάδες, να δούμε μήπως καί πέφτουμε σε τίποτε άλλες οικείες περιπτώσεις. Ναί, πράγματι, αντιπαραβάλλοντας τις χρονολογίες που βρίσκουμε (μείον 1 έτος προς τα πίσω κάθε φορά στις προχριστιανικές χρονολογίες – διότι δεν έχουμε «έτος μηδέν») με τα ιστορικά γεγονότα, μπορούμε πολλά να υποθέσουμε. Αλλά, ας δούμε κι όσα δεν φαίνονται!

Τί εννοώ;

Δε με λέτε… Την τρίτη χιλιετία πΧ, δεν είχε η Ελλάδα χρυσωρυχεία, να έχουν οι Έλληνες όσο χρυσάφι τράβαγε η ψυχή τους; (Αν υποτεθεί πως το χρησιμοποιούσαν ως ανταλλακτική αξία – που κατά 99% το κάνανε.) Είχε, διότι τα γεω-ακίνητα (καί τα υπέργεια, καί τα υπόγεια) δεν βγάζουν ποδάργια να φύγουν. Παραμένουν επί αμέτρητα χρόνια εκεί που είναι!

Μήπως, τότε, δεν ξέρανε τον χρυσό, ή το πώς εξορύσσεται; Τον ξέρανε καί το ξέρανε.

Σωστά;

Σωστά.

Τότε, τί σκατά γύρευε ο Ιάσων στην Κολχίδα; Έ;

Θα σας πώ εγώ τί γύρευε: τη «συνταγή» του αλχημικού χρυσού!!! (Συν κάτι άλλα πραγματάκια, βεβαίως-βεβαίως… πχ τη συνταγή της αθανασίας!)

 

Λίγο να βάλετε το μυαλό σας να δουλέψει, θα καταλάβετε τί συνέβη τότε.

Την εποχή εκείνη, (στην κυριολεξία) επέλαυνε στην Ελλάδα η (απ’ αιώνες εκβαρβαρισμένη στην Ασία) λατρεία του Διονύσου, η οποία με κάθε άλλο παρά νηφάλιο καί φιλοσοφικό τρόπο διαδιδόταν. Μιλάμε όχι απλά γιά ανθρωποθυσίες, αλλά γιά ωμοφαγία των ανθρώπων που αντιστεκόντουσαν!!! Ρίξτε μιά ματιά στις Βάκχες του Ευριπίδη, καί θα καταλάβετε. Ούτε ταλιμπάνοι τις φτάνανε τις βακχίδες σε αγριότητα, ούτε τζιχάντια, ούτε ορδές του Ταμερλάνου, ούτε κανείς! (Ίνα δικαιωθούν απολύτως τόσο ο Παλαιός, που δεν χωνεύει τις θρησκείες, όσο κι ο Σπυρόπουλος, που δεν χωνεύει τις μητριάρχισσες! Καρα-lol!!!) Πάντως, φαίνεται πως αυτή η αιματηρώτατη λατρεία δεν διαδόθηκε παντού ανά την Ελλάδα, αλλά όπου οι αντιστάσεις ήταν μειωμένες.

Φερ’ ειπείν, στον Ορχομενό.

Όπου ο βασιλιάς Αθάμας παντρεύτηκε τη μέγαιρα βακχίδα Ινώ, η οποία σχεδίαζε να σκοτώσει τα παιδιά του. (Τη μάνα τους, τη Νεφέλη, την είχε χωρίσει ο τύπος πιό πρίν… αν κι αυτή δεν κινδύνευε ιδιαίτερα από ραδιουργίες, καθ’ ό νύμφη.) Κι επειδή σε τέτοιες περιπτώσεις πάντα μπλέκεται το τερπνόν μετά του ωφελίμου, προφανώς η Ινώ ήθελε να βάλει χέρι καί σε κάτι απείρως πολυτιμώτερο απ’ τα ντουβάρια του παλατιού (πολυτιμώτερο, του οποίου την ύπαρξη έμαθε απ’ τον -προφανώς σουρωμένον- χαζοβιόλη) : τη συνταγή παρασκευής αλχημικού χρυσού!

Βλέπετε, ο Ορχομενός ήταν πόλη των Μινύων… καί οι Μινύες ήταν περίφημοι τεχνίτες· το δέ φυλετικό όνομά τους ακόμη καί σήμερα είναι Αγγλιστί συνώνυμο των ορυχείων (mine). Φερ’ ειπείν, είχαν αποστραγγίσει τη Θεσσαλία, ανοίγοντας τα Τέμπη.

Οπότε, ο Φρίξος φεύγοντας πήρε μαζί του τη συνταγή· καί γιά να τη διασώσει, αλλά καί ως διαπραγματευτικό «ατού» εκεί που θα πήγαινε, κυρίως γιά προστασία της ζωής του καί της ζωής της αδερφής του.

[Κι επιβεβαιώνομαι, χαμογελώντας πονηρά: Ο Φρίξος απεδείχθη μεγάλη γάτα, καί μπράβο του! Δεν τά ‘πε όλα! Διότι προφανώς περίμενε να ψοφήσει ο πεθερός του, αλλά κυρίως η πεθερά του η μάγισσαπρό του 2108 πΧ. Τί να σε κάνω, Αιητάκο μου; χρειαζόντουσαν δύο δράκοι γιά τη δουλειά, όχι ένας – πού ‘χες εσύ!

Καί ήδη είπα δημοσίως περισσότερα απ’ όσα έπρεπε. Οπότε, η σιωπή  είναι …χρυσός!  🙂  ]

 

Τώρα, βέβαια, άλλο τόσο Μινύες ήταν καί οι Ιωλκαίοι· άσχετο αν οι αρχαίοι ημών συγγραφείς λένε πως ψιλοδιέφεραν οι Θεσσαλοί Μινύες απ’ τους της Βοιωτίας. Οπότε, ο Ιάσων πολύ λογικά σκέφτηκε: γιατί να μή γυρίσει η συνταγή στους νομίμους κατόχους της (τους Μινύες) – καί δή, στην Ιωλκό, μιά που ο Ορχομενός πλέον βρισκόταν εις χείρας εχθρών; καί, άμ έπος, άμ έργον!

Ένα ερώτημα που ανακύπτει εδώ, είναι το γιατί, αν πράγματι κάποια στιγμή λειτούργησε η συνταγή αλχημικού χρυσού εκείνα τα χρόνια, δεν την ξέρανε όλοι οι Μινύες.

Πιθανολογώ ότι δεν τα ξέραν όλοι τους όλα, κυρίως γιά λόγους ασφαλείας· αν καί η ειδίκευση βοηθούσε καί σε πρακτικό επίπεδο.

 

Αυτή, λοιπόν, ήταν μία απ’ τις κύριες αιτίες της Αργοναυτικής Εκστρατείας! Μπορεί, βέβαια, να με θεωρείτε υπερβολικόν, αλλά η αφήγηση της Αργοναυτικής είναι γεμάτη χρυσό! Χρυσόμαλλο κριάρι, Χρυσόμαλλο Δέρας, χρυσωρυχεία Κολχίδας… Τί στην ευχή;! Δεν μπορούμε να κάνουμε το επόμενο σκεπτικό (ή φαντασιακό) βήμα, καί να δούμε το …χρυσό φώς το αληθινόν;  🙂

Το 2108 πΧ επιβεβαιώνει τη χρονολόγηση που έδωσα παλιότερα τόσο γιά την Αργοναυτική (2130 πΧ), όσο καί γιά τον Τρωϊκό Πόλεμο (2100 πΧ). Ήταν χρονολογία να γίνει μεταστοιχείωση, ο Ιάσων τό ‘ξερε (Χείρων δάσκαλος, γάρ…) κι έτρεξε να προλάβει, μόνο που γιά κάποιους λόγους δεν έγινε τίποτε. Η χρονιά εκείνη πέρασε ανεκμετάλλευτη.

Πιθανολογώ ότι ήταν η χρονιά, που τα κολλητά φιλαράκια Πηλέας καί Ιάσων κάνανε ντού στην Ιωλκό, την κατέλαβαν (την επανέκτησαν, γιά την ακρίβεια), καί καθάρισαν τον Άκαστο καί την Ακάσταινα. Αλλά το πουλάκι (ο Ήφαιστος) είχε ήδη πετάξει· δεν γινόταν να στήσουν αλχημικά καζάνια στην ύπαιθρο (μπάς καί προλάβουν) καί να παίρνουν όλοι μάτι, σχετικοί κι άσχετοι, φίλοι καί (κρυπτο)εχθροί.

Ίσως, όμως, καί κάτι νά ‘γινε, τελικά. Ίσως καί να προλάβανε. Διότι έπρεπε να βρούνε χρυσό, να πληρώσουν τους μισθοφόρους τους.

Ποιός να ξέρει;!…

 

δ. Μερικά ακόμη στοιχεία γιά τον Ήφαιστο

Ωραία!… Περιμένεις ενενήντα χρόνια (τρόπος του λέγειν, δηλαδή – μή μασάτε!  🙂  ), κι έρχεται η πολυπόθητη στιγμή να διασχίσει ο Ήφαιστος τον ηλιακό δίσκο από πάνω προς τα κάτω. («Το πνεύμα κατεβαίνει στην ύλη», καί τα σχετικά – αν με πιάνετε.) Οπότε, αναρωτιέσαι: πόσο κρατάει αυτή η «μαγική» διέλευση;

Κι επειδή ο Ήφαιστος περιστρέφεται γύρω απ’ τον Ήλιο γρήγορα, μήπως έχουμε κι άλλη διέλευση… μήπως κι άλλες… πρίν στρίψει το επίπεδο περιστροφής του καί τον φέρει «εκτός βιτρίνας»; καί πόσες;

Ας τα δούμε κι αυτά.

 

(συνεχίζεται)

 

Λάμπει καί είναι! – 3

2 Σχόλια

(προηγούμενο)

 

ρέπει, όμως, να ξεκαθαρίσουμε κάτι – πρίν συνεχίσουμε:

Όποια καί νά ‘ναι η περίοδος περιστροφής του επιπέδου περιστροφής του Ηφαίστου, ακριβώς στη μισή περίοδο ο Ήφαιστος θα ξαναπεράσει μπροστά από τον Ήλιο… αν καί ανάποδα. Συγκεκριμένα, στο προηγούμενο σχετικό σχήμα ο Ήφαιστος κατεβαίνει από πάνω δεξιά της εικόνας πρός κάτω αριστερά· ενώι στην ημιπερίοδο (στο Τ/2, δηλαδή – κατά τη Φυσική), θα ανεβαίνει από κάτω δεξιά πρός πάνω αριστερά.

Κάπως έτσι:

 

 

Ωστόσο, ενώι κατ’ αρχήν «παίζει» κι αυτή η διέλευση γιά τη δουλειά που θέλουμε, υπάρχει «κάτι», που μας λέει ότι δέεεεννν! Κι αυτό το «κάτι» δεν είναι τίποτε άλλο, παρά το γράμμα που αντιπροσωπεύει τον Ήφαιστο: η κόππα (αστραπή), άλλως -σε μερικά Ελληνικά αλφάβητα- καί υπ’ αυτήν ακριβώς τη μορφή, το Q.

 

 

Στη μεν μεγαλογράμματη μορφή μας δείχνει καθαρά τον ηλιακό δίσκο με «κάτι» (δηλαδή, τον Ήφαιστο) να τον διασχίζει προς τα κάτω (καί δεξιά)· στη δέ μικρογράμματη, πρώτα ζωγραφίζουμε τον Ήλιο, καί μετά τραβάμε μιά γραμμή προς τα κάτω.

Ξεκαθάρισε! Μιλάμε μονάχα γιά διέλευση του Ηφαίστου προς τα κάτω – καί μή με ρωτήσετε, από πού τα ξέραν οι αρχαίοι ημών αυτά. Προφανέστατα από παλιότερες φάσεις του πολιτισμού, με πολύ υψηλώτερο τεχνολογικό επίπεδο.

Τώρα, βέβαια, το ότι (στο κλασικό Ελληνικό αλφάβητο) η αριθμητική αξία της κόππας…

 

 

…είναι ενενήντα, πρέπει να το θεωρήσουμε μάλλον συμπτωματικό. Διότι, πχ ο Ερμής (R, Ρ), που έχει αριθμητική αξία εκατό, δεν έχει εκατό χρόνια περίοδο περιστροφής του επιπέδου του, αλλά περισσότερο από 23 χιλιετίες! Ωστόσο, το ενενηντάρι το εκλαμβάνουμε ως θετικό οιωνό στην «κβαντική» μας έρευνα!

 

γ3. Ταξείδι στο παρελθόν

i. 29 Νοεμβρίου 1133 μΧ

Τετάρτη, 29 Νοέμβρη 1133 ήτανε, όταν οι Ναΐτες έφτιαξαν γιά πρώτη φορά αλχημικό χρυσό!… (Γιά την ημερομηνία, δες εδώ, σελίδα 408· δεν έκανα λάθος στα προηγούμενα, 6 Δεκεμβρίου είναι με το Γρηγοριανό, αλλά τότε η διαφορά ήταν εφτά ημέρες.) Αυτή η ημερομηνία εξηγεί άριστα πώς κατόρθωσαν ν’ αποσπάσουν δύο ευνοϊκές παπικές «βούλες» (δηλ. διατάγματα), το 1129 καί το 1139. (Δες τη σύνοψη της ιστορίας τους στα Ελληνικά καί στ’ Αγγλικά.)

Την πρώτη τους «βούλα» την εξασφάλισαν χάρη στην επιρροή ενός καπάτσου καί με διασυνδέσεις ρασοφόρου, του Βερνάρδου του Κλαιρβώ (εδώ, κι εδώ). Επειδή, όμως, ακόμη τότε δεν είχαν χρυσό στα χέρια τους, ούτε κάν από δωρεές, κι επειδή ακόμη ήσαντε τρείς κι ο κούκος, λιγώτεροι κι από οπαδούς κόμματος εθνικοφρόνων, δηλαδή, lol!!!, προφανώς έψησαν τον Βερνάρδο ότι κατέχουν κάποιο τρομερό μυστικό… διότι ήδη είχαν στα χέρια τους τα χειρόγραφα των Βενιαμιτών, με -ανάμεσα σ’ άλλα- τη συνταγή παρασκευής αλχημικού χρυσού! (Τα χειρόγραφα, που ήδη είχαν βρεί κάπου είκοσι χρόνια πρίν… ή, αν θες, έναν Μετωνικό καρμικό κύκλο πρίν… από τις ανασκαφές στον βράχο του «ναού του Σολομώντος».)

Δεν ξέρω αν του τό ‘δειξαν κιόλας το μυστικό· αν του μίλησαν ξεκάθαρα. Ίσως να το κάνανε, διότι ο άλλος ο γάτος δεν θά ‘δινε κάτι τόσο σημαντικό (το «ψήσιμο» του πάπα), χωρίς αντάλλαγμα. (Ρασοφόροι-ξερασοφόροι, έτσι γίνονται αυτές οι δουλειές! Με …λαδάκι!  🙂  )

Προφανώς, όμως, ήδη τότε θα είχαν καταφέρει να επαν-αναγνώσουν το σχετικό χειρόγραφο με τη «συνταγή». Κι εδώ, αξίζει να σταθούμε λίγο.

 

Τα χειρόγραφα των Βενιαμιτών σαφώς ήσαν γραμμένα στα Πελασγικά. Με τί αλφάβητο; προφανώς με μιά μορφή πρωτο-κλασικού Ελληνικού, διότι αυτά τα χειρόγραφα προφανώς τα έγραψαν οι Βενιαμίτες κάπου το 1300 πΧ… εφ’ όσον ξέρουμε ότι (σύμφωνα με τη ραββινική παράδοση) ο Μωϋσής έφυγε από την Αίγυπτο το 1313 πΧ. Έστω, έφυγε γιά πρώτη φορά, διότι η οριστική εκδίωξη των Ισραηλιτών από την Αίγυπτο έγινε επί του -εκ στρατιωτικών- φαραώ Χορεμχέμπ (επίσης, δες εδώ κι εδώ), κάπου το 1297 πΧ.

Κι εφ’ όσον ξέρουμε ότι οι Βενιαμίτες τσακώθηκαν με τους λοιπούς Ισραηλίτες -κι έφυγαν γιά Ελλάδα- αρκετά νωρίς.

Στη χειρότερη περίπτωση, το αλφάβητο των χειρογράφων ήταν Γραμμική Γ’ (άλλως, «Αρκαδοκυπριακό συλλαβάριο» – Αρκάδες Πελασγοί, γάρ, καί οι Βενιαμίτες)… καί στη χειρότερη των χειροτέρων, Γραμμική Β’. (Άρα, σε τέτοια περίπτωση, οι Ναΐτες επανανέγνωσαν πρώτοι τη Γραμμική Β’! Είναι λιγάκι απίθανο, αλλά ουδόλως αποκλείω την ύπαρξη εξύπνων ανθρώπων σε παλαιότερες εποχές, καί δή, ακόμη καί «σκοτεινές» – όπως ο Μεσαίωνας.) Κλίνω, όμως, προς την πρώτη εκδοχή, τη Γραμμική Γ’ – γιά την οποία θα μπορούσαν να βρούν καί δίγλωσσες επιγραφές (Γρ. Γ’ σύν κλασικά Ελληνικά) στην Κύπρο, καί να τις χρησιμοποιήσουν γιά μπούσουλα. (Έτσι ακριβώς επαν-αναγνώστηκε η Γρ. Γ’, το 1870.)

Οπότε, εδώ ανακύπτει το τρομερό ερώτημα:

  • Ακόμη κι αν είχαν διαβάσει τη «συνταγή», πώς πήραν χαμπάρι ποιά συγκεκριμένη ημερομηνία θα τους έδινε τη μεταστοιχείωση;

Εικάζω, ότι είτε: (α) οι Βενιαμίτες ανέγραφαν χρονικές περιόδους, πχ από βασιλιά σε βασιλιά, κτλ κτλ, οπότε κάποια στιγμή οι Ναΐτες μπόρεσαν καί ταύτισαν εκείνες τις χρονικές αναφορές με το στην εποχή τους ημερολόγιο, είτε: (β) οι Βενιαμίτες, ως έξυπνοι κατασκευαστές / μηχανικοί, σημείωσαν τις ημερομηνίες με θέσεις άστρων… γνωρίζοντας άριστα ότι τα εγκόσμια ημερολόγια αρχόντων κτλ στο μέλλον θα δημιουργούσαν σύγχυση – ενώι ο ουρανός όχι.

Πάλι κλίνω προς τη δεύτερη εκδοχή, καί διότι: όταν προσπαθείς να επαν-αναγνώσεις κείμενα, γραμμένα σε ξεχασμένα συστήματα γραφής, πρώτα φανερώνεται το αριθμητικό σύστημα, αμέσως μετά το ημερολόγιο, καί τρίτα στη σειρά τα μέτρα καί σταθμά. Άρα, κάπως έτσι προχώρησαν κι οι Ναΐτες στην επαν-ανάγνωση.

Οπότε, λογικά βρήκαν την άκρη κάνοντας υπολογισμούς με τις θέσεις των ορατών πλανητών του Ηλιακού μας Συστήματος· τις θέσεις, όπως τις ξέρανε στον καιρό τους. Καί, κάποια στιγμή, ξεκίνησαν τις καθημερινές δοκιμές γιά μεταστοιχείωση, ώστε να εξουδετερώσουν το ποσοστό αβεβαιότητας στον υπολογισμό των αστρικών θέσεων (δηλαδή, στον υπολογισμό των ημερών), καί να πετύχουν τη σωστή ημερομηνία, να μήν την προσπεράσουν καί τους ξεφύγει. Καί… την πέτυχαν!!!

 

Όταν πλέον είχαν ήδη κατασκευάσει αλχημικό χρυσό, προφανώς σε αρκετή ποσότητα, προφανώς έκαναν τα εξής:

  • Λάδωσαν χοντρά τον πάπα γιά τη δεύτερη βούλα (του 1139), την περί …μή ευθύνης υπουργών, lol!!!,
  • καί πήραν σβάρνα τας Ευρώπας, πουλώντας παραμύθι ότι ήδη έχουν «ανώνυμες» δωρεές από άλλους ευσεβείς άρχοντες… οπότε, «- Δώστε κι εσείς το κατιτίς σας, ώ ευσεβείς ευγενείς κύριοι!» (Κι άμα ήθελες, ας μην έδινες γιά θρησκευτικό ευγενή σκοπό! Έτσι καί το μάθαινε ο πάψ, δέ σου λέω τίποτε!  🙂  )

Κι όταν πλέον μάζεψαν αρκετό μπαγιόκο (τόσο αλχημικό, όσο κι από δωρεές καί κτηματικά εισοδήματα), πλακώθηκαν καί στην τοκογλυφία.

[Με 5% τον μήνα, δηλαδή 60% τον χρόνο!!! Να σκεφτείς, οι ιουδαίοι τοκογλύφοι της εποχής είχαν επιτόκιο …μόνον 43% ετησίως!… αλλά, φαίνεται πως το χριστιανικό ( ; ) αγγούρι, καθ’ ό απερίτμητο, είναι πιό γλυκό! Καρα-lol!!!]

 

Υπάρχουν ακόμη κάτι θεματάκια σχετικά με τα συγκεκριμένα χειρόγραφα καί τους Ναΐτες, αλλά θα τα δούμε σε ξεχωριστή ενότητα παρακάτω.

 

ii. 29 Νοεμβρίου 1223 μΧ

Πάλι ημέρα Τετάρτη (εδώ, σελίδα 145), όταν ξαναέφτιαξαν αλχημικό χρυσό.

Η Ιερουσαλήμ (σύντομη ιστορία του Φράγκικου «βασιλείου της Ιερουσαλήμ» εδώ) είχε ξαναπέσει στα χέρια των -υπό την ηγεσία του τρομερού Κούρδου Σαλαντίν– Αράβων τον Οκτώβριο του 1187. Οι Γ’, Δ’, Ε’ Σταυροφορίες στάθηκαν ανίκανες να την επανακτήσουν, πράγμα που έγινε με την Στ’… καί η Ιερουσαλήμ ξανάγινε Φράγκικο βασίλειο γιά μιά 15ετία (1229-1244), ώσπου ξανάπεσε στα χέρια των μούσλιμζ, οριστικώς πλέον.

Απ’ αυτή την ιστορία, μπορούμε στα σίγουρα να συμπεράνουμε τα εξής:

Οι Ναΐτες, έχοντας αποδειχθεί στην πράξη ανίκανοι να κρατήσουν την Ιερουσαλήμ, άρχισαν να μαζεύουν άγριες αντιπάθειες από τους Ευρωπαίους «ευσεβείς ευγενείς»… που μόλις πενήντα χρόνια πρίν άνοιγαν τα πουγγιά τους καί τους χαρτζηλίκωναν.

[Βάλε καί την τοκογλυφία μέσα, που αρκετών «ευσεβών» κτλ τους έτσουξε άσχημα στον κώλο, καί συμπληρώνεται η εικόνα! lol!!! Καταλαβαίνει κανείς τί οικογενειακοί καυγάδες ξέσπασαν, όταν γυιοί ευγενών κατηγορούσαν τους πατεράδες τους πως καί έδωσαν -σαν καραμαλάκες- οικογενειακά λεφτά στους Ναΐτες, καί φάγανε κλύσμα απ’ τα τοκογλυφικά δάνεια των τελευταίων… Που αλλοιώς, αν δεν έδιναν τα ωραία τους λεφτά γιά «ευσεβείς» σκοπούς, δεν θα χρειαζόταν να τα παίρνανε τα δάνεια· καί δεν θα βλαστημούσαν την ώρα καί τη στιγμή οικογενειακώς.]

 

Φαίνεται, λοιπόν, πως, μετά το 1187, οι Ναΐτες στριμώχτηκαν άγρια στα περιθώρια των Ευρωπαϊκών κοινωνιών. Καί, προφανώς, το μόνο που τους έσωζε απ’ τις ομαδικές φάπες, ήταν ότι ακόμη καί τακτικοί στρατοί βασιλιάδων αποδείχτηκαν το ίδιο ανίκανοι να βάλουν χέρι στα μούσλιμζ… αλλά καί η -πάντοτε υπάρχουσα- ελπίδα επανακατάληψης της Ιερουσαλήμ! Διότι τα παραλιακά φρούρια των Ευρωπαίων (τα λεγόμενα «κράκ»), σ’ όλη την ακτογραμμή από σημερινό Λίβανο μέχρι σημερινό Οξαποδουήλ, παρέμειναν απείραχτα καί ελεύθερα, κρατώντας ανοιχτή την επικοινωνία των Αγίων Τόπων με τας Ευρώπας.

Εν πάσει περιπτώσει, φαίνεται πως οι Ναΐτες κάποια στιγμή είτε κατάλαβαν πως δεν τους παίρνει να κάνουν Σταυροφορίες από μόνοι τους (διότι σίγουρα χρειαζόταν τακτικός καί πολυάριθμος στρατός προς τούτο), είτε καί δεν ήθελαν ν’ αφήσουν το σπόρ της τοκογλυφίας καί τα τοκογλυφικά ανταλλακτήριά τους αφύλακτα. Επομένως, ποιοί «Άγιοι Τόποι» καί κουραφέξαλα!… Στας Ευρώπας βρισκόταν ο χοντρός ο παράς! Θ’ άφηναν τον γάμο, να πάνε γιά λείψανα αγίων καί λοιπά πουρνάρια; Καρα-lol!!! Σιγά μην έκαναν κάτι τέτοιο!

[Παρένθεση: Να συμπεράνουμε ότι είχαν στο μυαλό τους γιά το μέλλον -όταν θα γινόντουσαν πανίσχυροι- μιά κάποια παγκοσμιοποίηση; Μιά κάποια «Νέα Τάξη Πραγμάτων»; Έ; ]

Οπότε, ως ασφαλές συμπέρασμα έχουμε το ότι με τον αλχημικό χρυσό (καλά… όχι όλον! lol!!!) του 1223 χρηματοδότησαν την Στ’ Σταυροφορία· αυτουνού του Φρειδερίκου Β’, που -κατά Τσιφόρο- κονόμησε τέσσερεις παπικούς αφορισμούς, καί κάθε φορά που κονόμαγε έναν, χαχάνιζε! lol!!! Εκτός του ότι δεν γίνεται Γερμαναράς, καί να κάνει κάτι στο τζάμπα (θ’ αστειεύεστε!), οι Ναΐτες σαφέστατα φρόντιζαν καί γιά το δικό τους μέλλον· εάν πετύχαινε η Στ’ Σταυροφορία, θα ξαναπαίρνανε την παλιά τους δόξα καί φήμη – καί δεν θα τους κουνιόταν κανένας, πλέον.

 

iii. 28 Νοεμβρίου 1313 μΧ

Πάλι Τετάρτη! Βρέ, μανία!…  🙂  (Εδώ, σελίδα 85. Διαφορά ημερολογίων, οκτώ ημέρες πλέον.)

Ετούτη εδώ η ημερομηνία έχει μιά διαφορά απ’ τις προηγούμενες: δεν χρησιμοποιήθηκε ποτέ. Αλλά, ας πιάσουμε την αφήγηση απ’ την αρχή.

 

(επόμενο)

 

Λάμπει καί είναι! – 2

10 Σχόλια

(προηγούμενο)

 

ς κάνουμε ακόμη μία τολμηρή ( ; ) υπόθεση:

Προκειμένου να δοθεί το έναυσμα να μεταστοιχειωθούν τα ευτελή μέταλλα σε αλχημικό χρυσό, τότε πρέπει ο Ήφαιστος να διασχίζει τον ηλιακό δίσκο, κι αυτό το φαινόμενο να φαίνεται από τη Γή.

Δηλαδή, αν κάποιος διαθέτει τη «συνταγή» γιά μεταστοιχείωση ευτελών μετάλλων σε χρυσό (συν ένα Ντάτσουν με παλιοσίδερα προς μετατροπήν, εννοείται… μαζί με το ίδιο το Ντάτσουν! lol!!!), τότε το χρονικό «παράθυρο» γιά να συμβεί αυτή, είναι όσο ο Ήφαιστος φαίνεται να διασχίζει τον ηλιακό δίσκο.

Δεν γνωρίζω αν μπορείς να κάνεις μεταστοιχείωση μόνο τότε, ή γιά κάμποσο διάστημα μετά (καί πόσο), όμως αυστηρά ξεκινώντας από τη διέλευση του Ηφαίστου. Εν πάσει περιπτώσει, τη διέλευση τη θεωρώ εκ των ούκ άνευ. (Φυσικά, με το ίδιο σκεπτικό δεν θα είναι δυνατή η μεταστοιχείωση, όταν ο Ήφαιστος θα έχει πλέον διασχίσει τον ηλιακό δίσκο. Ή, όταν θα έχουμε περάσει το επιτρεπτό χρονικό «παράθυρο».)

 

Πάμε, τώρα, να δούμε κάθε πότε (μπορεί να) συμβαίνει η διέλευση.

Εάν πάρουμε παράδειγμα από τη Σελήνη, της οποίας το επίπεδο περιστροφής στρέφεται ανάποδα στον ζωδιακό, τότε ας υποθέσουμε ότι το ίδιο συμβαίνει καί με το επίπεδο περιστροφής του Ηφαίστου. (Αυτό προφανώς γίνεται γιά λόγους οικονομίας στην ξοδευόμενη ενέργεια. Είπαμε, η Φύση είναι τσιγγούνα!) Τότε, θα έχουμε μιά εικόνα κάπως έτσι:

 

 

Δηλαδή, το επίπεδο περιστροφής του Ηφαίστου περιστρέφεται από τα δεξιά της εικόνας προς τα αριστερά (όπως βλέπουμε σε πρώτο πλάνο), με τον Ήφαιστο να διαγράφει αλλεπάλληλες σπείρες, οπότε κάποια στιγμή η περιστροφή αυτή θα τον φέρει τον Ήφαιστο μπροστά στον Ήλιο.

Πόσο μεγάλη, είναι αυτή η περίοδος; δεν γνωρίζουμε, αλλά θα προσπαθήσουμε να τη μαντέψουμε από την χρονογραμμή των …τριών καμπαλλέρος.

 

Ξεκινάμε από τους ναζιστές, καί την υπόθεσή μας ότι ο χρυσός βρίσκεται στον Άρη. Εάν μεταφέρθηκε εκεί, τότε αυτή η δουλειά έγινε με ιπταμένους δίσκους…

…των οποίων η ιστορία αρχίζει (σύμφωνα με φήμες) από τότε που το μέντιουμ Μαρία Όρσιτς -λέγεται πως- ήρθε σε πνευματιστική επαφή με «Άρειους» από τον Αλντεμπαράν, που της έδωσαν οδηγίες γιά κατασκευή τέτοιων ιπταμένων μηχανημάτων. Δυστυχώς, περί της Όρσιτς δεν θα βρήτε πολλά ελεύθερα άρθρα της προκοπής στο Διαδίκτυο, τα δε βιβλία που έχουν αξιόλογες πληροφορίες  είναι δεσμευμένα. (Κοινώς: γιά να τ’ αποκτήσεις, πέσε χρήμα.)

Ειρήσθω, ότι σύμφωνα με πολλούς στα ιντερνέτια (αλλά καί τον «δικό μας» τον Κυνοστωϊκό), η Όρσιτς δεν υπήρξε ποτέ ως φυσικό πρόσωπο. Δηλαδή, όλα τα περί αυτής ήταν παραμύθι, γιά να καλυφθούν άλλα – ένας «αστικός θρύλος», εν άλλαις λέξεσιν. (Όπως ακριβώς το υποθετικό 16χρονο κορίτσι, το οποίο δήθεν ερωτεύτηκε ο Ληντσκάλνιν, καί -πάλι δήθεν- γιά χάρη του οποίου έφτιαξε το Κοραλλένιο Κάστρο.)

Ουδόλως το αποκλείω γιά στημένο παραμύθι, πάντως εμάς μας ενδιαφέρει το ζουμί – το τελικό αποτέλεσμα. (Διότι, να την πετύχουμε πουθενά καί να την παντρευτούμε την -υποτίθεται ορκισμένη παρθένα- Όρσιτς, μάλλον αποκλείεται! lol!!!) Επίσης, λέγεται ότι είχε αφήσει τα μαλλιά της πολύ μακριά, διότι τα χρησιμοποιούσε ως «πνευματιστικές κεραίες». Τέλος πάντων… ο καθένας με τη μούρλα του.

Εν πάσει περιπτώσει, η πρώτη επαφή με τους Αλντεμπαραναίους λέγεται πως έγινε κάπου τα Χριστούγεννα του 1941, ή του 1942· δεν θυμάμαι καλά, αλλά ας πάρουμε τη χειρότερη εκδοχή (από χρονικά περιθώρια), το 1942.

Οπότε, τί συμπεραίνουμε;

Ότι, αφού δόθηκαν οι οδηγίες προς κατασκευή ufo’s, ξεκαθαρίστηκαν (διότι κάθε χρησμός κάθε Πυθίας χρειάζεται ξεκαθάρισμα πρώτα), καί καταγράφτηκαν, τότε -συμπεραίνω πως- η ταχυκίνητη οργανωτικότητα των ναζιστών έφτιαξε ufo’s μέσα σ’ ένα εξάμηνο… άντε, δεκάμηνο. Αυτά, τώρα, πρώτα χρησιμοποιήθηκαν ως μεταφορικά μέσα (προς Ανταρκτική, προς Σελήνη -όπου το 1969 βρέθηκαν καί γυάλινες κατασκευές σε σχήμα σβάστικας-, προς Άρη, προς…), καί όταν η πλάστιγγα της νίκης είχε ήδη γείρει επικινδύνως προς τη μεριά των «Συμμάχων», τότε καί μόνον τότε εφοδιάστηκαν με πολυβόλα καί ρίχτηκαν στις μάχες.

[Τα πολεμικά ufo’s των Γερμαναράδων είναι γνωστά ως foo fighters, η πρώτη καταγραφή των οποίων έγινε σε «συμμαχικό» ραντάρ στις 27 Νοεμβρίου 1944. Εδώ, γιά περισσότερα.]

 

Στο διαδίκτυο, υπάρχουν πληροφορίες ότι το πρώτο (Γερμανικό) ufo κατασκευάστηκε τόσο νωρίς, όσο το 1921… ή, τέλος πάντων, ξεκίνησε να κατασκευάζεται επειδή ήδη ήταν γνωστός ο τρόπος προς τούτο. (Χωρίς να γνωρίζω αν ολοκληρώθηκε – διότι, ό,τι καί να φτιάξεις σ’ αυτόν τον ντουνιά, χρειάζονται καί παράδες… Κι αν δεν υπήρχαν; ) Αλλά, όπως είπα, παίρνουμε τη χειρότερη εκδοχή (από στενά χρονικά περιθώρια) : από Δεκέμβριο του 1942, μέχρι 20 Ιουλίου του 1944 (άντε, καί κάτι μέρες ακόμη), οπότε καί συνελήφθη ο φόν Κανάρης. Πάντως, αν διαθέτεις σοβαρό κράτος, αυτός ο ενάμισης χρόνος υπερεπαρκεί… καί θα το διαπιστώσετε παρακάτω.

Πάμε, λοιπόν, να φτιάξουμε τη χρονογραμμή των τριών κατασκευαστών αλχημικού χρυσού:

 

 

Βγαίνει κάποιο νόημα; ναί.

Παρ’ ό,τι η περίοδος περιστροφής των επιπέδων περιστροφής άλλων πλανητών είναι πολύ μεγάλη (πχ της Γής κάπου 41 χιλιάδες χρόνια, του Ερμή περίπου (360/((5600/3600)))*100 χρόνια = 23,143 χρόνια, κτλ), εδώ καταλαβαίνουμε πως η σχετική περίοδος θα είναι μέχρι κάποιων δεκαετιών. Δεν μπορεί κάν να είναι ενός αιώνα, διότι:

  • 1944-2*100 = 1744, καί
  • 1944-3*100 = 1644,

δηλαδή ο Νεύτων, όταν έφτιαχνε τον αλχημικό χρυσό, είτε θα ήταν μωρό με την πιπίλα, είτε θα ήταν φάντασμα! lol!!!

Άρα, κάνουμε ό,τι κάνουν καί τα κομπιούτερς: κατεβάζουμε την τιμή με βήματα, καί κάνουμε δοκιμές. Πάμε στα 95 χρόνια, οπότε 1944-3*95 = 1659· να έφτιαξε ο Νεύτων αλχημικό χρυσό ως έφηβος 16 ετών; απλά, αδύνατον!

Πάμε στα 90 χρόνια. Καί ναί… έχουμε την πρώτη εύλογη υπόθεσή μας!

 

 

Ο Νεύτων 29 ετών· συν τρείς ευνοϊκές περίοδοι γιά τους Ναΐτες, ώστε να κατασκευάσουν αλχημικό χρυσό.

Ωστόσο, νομίζω πως πρέπει να κάνουμε μία μικρή διόρθωση.

 

γ2. Ο χρυσός στον Άρη

Γιά να υπάρχει τόσος χρυσός στον Άρη, είτε μεταφέρθηκε εκεί, είτε κατασκευάστηκε εκεί!!!

Η πρώτη υπόθεση (η μεταφορά) έχει πολλά αναπάντητα ερωτήματα, ως μείον· το κυριώτερο: πώς καί δεν πήρε κανείς άλλος χαμπάρι τόσο μεγάλη ποσότητα χρυσού; διότι η όποια διαδικασία παρασκευής καί μεταφοράς του σαφώς καί δεν κράτησε μονάχα μερικές μέρες!

Εδώ, σήμερα, κι έχουμε ένα σωρό ιστορίες γιά ολόκληρα θαμμένα ναζιστικά τραίνα με χρυσό καί πολυτίμους λίθους (από πλιάτσικο), γιά κιβώτια με ναζιστικό χρυσό πεταμένα στον πάτο Αυστριακών λιμνών, γιά μυστικά τέτοιας φύσεως, που μεταβιβάζονται από γενιά σε γενιά αυστηρά επιλεγμένων ατόμων (καλή ώρα, όπως εδώ με τις αντάρτικες χρυσές λίρες), καί δέ συμμαζεύεται. Χρυσάφια καί πετράδια, που τα κυνηγάνε αμέτρητοι θησαυροκηνυγοί! Τα ναζιστικά -υποτιθέμενα- τεχνητά χρυσάφια του 1944 δεν θα τά ‘παιρνε χαμπάρι κανένας, λέτε; ούτε κάν οι πανταχού παρόντες χαφιέδες των Ές-Ές; Απίθανο.

 

Η δεύτερη υπόθεση (της κατασκευής αλχημικού χρυσού επί του Άρεως) είναι μέν τελείως φευγάτη, αλλά στέκεται μιά χαρά…

…αρκεί από τον Άρη να βλέπανε τη διέλευση του Ηφαίστου μπροστά από τον ηλιακό δίσκο ταυτόχρονα με τους παρατηρητές επί Γής!

Αυτό σημαίνει ότι Ήλιος / Γή / Άρης τη στιγμή εκείνη θα ήταν συνευθειακά σώματα. Γιά την ακρίβεια, η Γή θα είχε πρόσωπο στον Ήλιο καί «πλάτη» στον Άρη. Καί γιά την ακρίβεια, πάλι, ο Άρης θα ήταν λίγο ψηλώτερα της Γής, γιά να «βλέπει» ευθέως διέλευση Ηφαίστου… όπως ακριβώς γίνεται στο σινεμά, που λέμε στον μπροστά μας: «- Σκύψε λίγο, ρέ ψηλέ, να βλέπω!»  🙂

Ή λίγο χαμηλώτερα.

Αυτή η δουλειά στην Αστρολογία ονομάζεται «αντίθεση» – καί την ψάχνουμε. Πρακτικώς, ψάχνουμε (μέσα στην περίοδο 1942-1944) τον Ήλιο σ’ ένα ζώδιο, καί τον Άρη στις ίδιες μοίρες στο ακριβώς απέναντι.

Με λίγο ψάξιμο εδώ, βρίσκουμε:

 

 

Κι επιβεβαιώνουμε με το Stellarium:

 

Created with GIMP

 

Ο Ήλιος στις 28 μοίρες αζιμουθιακό ύψος, κι ο Άρης ακριβώς απέναντι στις -24. Λίγο ψηλώτερα από την ευθεία Ήλιου-Γής, δηλαδή. (Οι μοίρες αζιμουθιακού ύψους δεν φαίνονται στην εικόνα.)

 

Η 6η Δεκεμβρίου 1943 είναι η μοναδική δυνατή ημερομηνία (γι’ αυτό που ζητάμε), ανάμεσα στα 1942-44.

Άρα, με βάση αυτήν, κι αν το επίπεδο περιστροφής του Ηφαίστου κάνει ακριβώς 90 χρόνια να διαγράψει 360 μοίρες, τότε κάνουμε τη διόρθωσή μας, καί οι προκύπτουσες ημερομηνίες που μας ενδιαφέρουν (καί πηγαίνοντας προς το παρελθόν), είναι οι εξής:

  • 6 Δεκεμβρίου 1673. (Καί ο Νεύτων 30 ετών, σχεδόν 31.)
  • 6 Δεκεμβρίου 1313.
  • 6 Δεκεμβρίου 1223.
  • 6 Δεκεμβρίου 1133.

Εδώ είμαστε, δεν χρειάζεται να ψάξουμε άλλο!

 

Η αλήθεια είναι, ότι μπορούμε να συνεχίσουμε τη δοκιμή με περίοδο σε ακόμη χαμηλώτερες αριθμητικές τιμές: 85 χρόνια, 80… κτλ. Ειδικά, δέ, στα υποπολλαπλάσια του 90 – είτε διά 2 (45 χρόνια, 22.5, κτλ), είτε διά 3 (30 χρόνια, 10, κτλ), είτε διά 5… Όμως, έχουμε μερικούς καλούς λόγους να μήν το πράξουμε.

  • Πρώτον, δεν διαθέτουμε άπειρο ελεύθερο χρόνο!
  • Δεύτερον, ουσιαστική πρακτική δουλειά (ώστε να βρούμε την πραγματική τιμή) θα γίνει μονάχα με ανιχνευτές νετρίνων, καί δεν διαθέτωμεν τέτοια μαραφέτια! (Να τρέξουν να ψάξουν αυτοί που έχουν!  🙂  Εκτός αν είναι υπεράνω χρυσού καί χρημάτων… που δεν το πιστεύω! lol!!!) Εμείς εδώ, ψάχνουμε μονάχα με το μυαλό μας – καί ΉΔΗ βρήκαμε πολλά!
  • Τρίτον, θα δήτε ότι αυτές ακριβώς οι ημερομηνίες επιβεβαιώνονται από την ιστορική έρευνα. (Παρακάτω το πώς.)
  • Τέταρτον, άμα ήταν τόσο εύκολη η παρασκευή αλχημικού χρυσού, δηλαδή αν ο καθένας είχε ευκαιρία να το πράξει πεντέξη φορές τον χρόνο, τότε γιά τον χρυσό δεν θα σκοτωνόταν κανείς. Ο χρυσός θα ήταν άνευ αξίας, μονάχα διακοσμητικός· να μπαίνει, φερ’ ειπείν, στα πόμολα, στις πόρτες των καμπινέδων – ως λέγεται ότι έχουν οι πόρτες του απόπατου σ’ ένα Χανιώτικο σπίτι (μιάς φαμίλιας Μητσο-…κάπως), καί σ’ ένα πατριαρχείο της μΠόλης, ξέρω ‘γώ.  🙂  (Θά ‘μπαινε καί στα καλώδια, καθ’ ό καλύτερος αγωγός του χαλκού.)

Οπότε, μένουμε στα 90 χρόνια, καί στις ημερομηνίες στις οποίες καταλήξαμε.

 

(επόμενο)

 

Λάμπει καί είναι! – 1

7 Σχόλια

(συγγενικό άρθρο)

 

Στον Ιππότη

 

άρε, ας πούμε, ένα αυτοκίνητο καί κάν’ το βίδες· καί βάλ’ τες επάνω στο πάτωμα. Δεν πρόκειται να σε πάει πουθενά! Δεν πρόκειται να ταξιδέψει ούτε ένα χιλιοστό του μέτρου, δεμπανά ‘ναι καί φόρμουλα ένα! Ενώι, όλο μαζί…

Είναι απόλυτα σωστό, λοιπόν, ότι ο συνδυασμός πραγμάτων είναι ισχυρώτερος από τα μέρη του! Κι έτσι, στο ταπεινό μας ιστολόγιο, προσπαθούμε να προσφέρουμε συνδυασμούς!

Κι όπου μας βγάλει.

 

α. Μεζεδάκια Ιστορίας

i. Ναΐτες

Σταυροφορικό τάγμα, επισήμως από το 1118 μέχρι το 1314. (Σύνδεσμος, κι ο αγγλόφωνος αντίστοιχος.) Γρήγορα απέκτησαν φήμη πιστών χριστιανών καλογήρων πολεμιστών, κι άλλο τόσο γρήγορα μάζεψαν τρομερές αντιπάθειες, επειδή εξασκούσαν τοκογλυφία. (…Με επιτόκιο 60% ετησίως!!!) Ειδικά μετά την πρώτη επανάπτωση της Ιερουσαλήμ στους Άραβες (1187), άρχισαν να θεωρούνται λαμόγια – ικανοί μόνο γιά παχειά λόγια, αλλά στην πράξη ανίκανοι να προστατέψουν τους Αγίους Τόπους από τους μωαμεθανούς. Τέλος, η οριστική πτώση στους μωαμεθανούς ακόμη καί του τελευταίου χριστιανικού προπυργίου στη Μ. Ανατολή, της Άκρας (1291), οδήγησε -μετά από κάποια χρόνια- στη διάλυσή τους, κατόπιν ενεργειών του βασιλιά της Γαλλίας Φιλίππου Δ’ του Ωραίου.

Όρεξη νά ‘χεις, να διαβάζεις την γοητευτική ιστορία τους… η οποία κρύβει πολλά μυστήρια!

Διότι, βλέπετε, οι Ναΐτες, εκτός από τα πολεμικά καί τοκογλυφικά τους κατορθώματα, είχαν καί αρκετές υψηλές γνώσεις, που δεν τις βγάζανε παραέξω. Νά, ας πούμε, αφού μετέφρασαν τα Πελασγικά χειρόγραφα που βρήκε ο πρώτος πυρήνας τους με ανασκαφές στον βράχο του «ναού του Σολομώντος», βρήκαν τις κατάλληλες οδηγίες κι άρχισαν να χτίζουν καθεδρικούς στην Ευρώπη. Καί στις οποίες κρύπτες του βράχου οι λεβέντες πήγαν «καρφωτοί»!… δείγμα ότι γνώριζαν την ύπαρξή τους από πρίν!

[Πελασγικά χειρόγραφα; ναί, από τη φυλή -Κρονίων Πελασγών- «Βενιαμίν», οι οποίοι ήταν τεχνίτες καί κατασκευαστές. Καί μηχανικοί, θα λέγαμε. Αυτοί, πάντως, τσακώθηκαν με τους υπόλοιπους ιουδαίους, καί κατέφυγαν στην με όμαιμους Πελασγικούς (αλλά του Διός) πληθυσμούς Αρκαδία· απ’ όπου πάλι έφυγαν κλωτσηδόν, διότι το ιερατείο τους έκανε ανθρωποθυσίες… ίχνη των οποίων ανευρίσκονται ακόμη σήμερα από τους αρχαιολόγους.

Τελικά, κατέληξαν στη βόρεια Ευρώπη, απ’ όπου μετακινήθηκαν δυτικά -αναμεμειγμένοι με άλλους …»πολιτισμένους» Ευρωπαίους-, κυρίως υπό το φυλετικό όνομα «Φράγκοι». Αλλά η θρησκεία τους παρέμεινε Κρόνια. Τόσο, ώστε οι πρώτοι Φράγκοι που πήγαν στη Γαλλία, ν’ αποκαλούνται «εβραίοι» απ’ τους υπόλοιπους κατοίκους.]

Ας μην ξεχνάμε ότι καί την Οξφόρδη (κέντρο φιλολογίας -καί- της Ελληνικής γλώσσας) την ίδρυσαν Ναΐτες.

Γιά Ναΐτικες γνώσεις κι εφευρέσεις, λέγαμε, έ; Αργότερα, το (εν πολλοίς στημένο) κατηγορητήριο της Καθολικής εκκλησίας εναντίον των Ναϊτών περιλάμβανε καί την κατηγορία ότι φέρανε από την Ανατολή μιά κεφάλα ονόματι Μπαφομέτ, που απαντούσε σε κάθε ερώτηση με «ναί», ή «όχι». (Δυαδική λογική, μήπως; )

Όπως καί νά ‘χει, είτε πιστεύετε, είτε δεν πιστεύετε τα σχετικά, συγκρατήστε τις υψηλές (γιά την εποχή εκείνη, κι ίσως όχι μόνον) γνώσεις.

 

ii. Ισαάκ Νεύτων (σέρ)

Σοφός, καί ιδιόρρυθμο άτομο. Πολύ – καί από τη μία ιδιότητα, καί από την άλλη! (Σύνδεσμος στα Ελληνικά, στα Αγγλικά.)

Ασχολήθηκε σε πανεπιστημιακό επίπεδο με σχεδόν ό,τι ήταν δυνατόν ν’ ασχοληθεί στον καιρό του, θεμελίωσε, δέ, τη σημερινή Φυσική. Επίσης, υπήρξε γλωσσομαθής – αλλά καί μέγας αποκρυφιστής, κυρίως αλχημιστής. (Τώρα, αν αυτό φέρνει σε αμηχανία τους σημερινούς «καθαρούς» / «αντικειμενικούς» επιστήμονες, αδιαφορώ πλήρως.)

Πανεπιστημιακός προφέσσωρ, κι όχι όπου-όπου: στο Κέημπριτζ! Στο τέλος, έγινε καί επικεφαλής του βασιλικού νομισματοκοπείου της αγγλίτσας.

Πολύ ενδιαφέρουσα η ιστορία του κι αυτουνού, όρεξη νά ‘χεις να διαβάζεις!

 

iii. Φόν Κανάρης

Αξιωματικός του Ναυτικού (σύνδεσμος στα Ελληνικά, στα Αγγλικά) καί αρχηγός της υπηρεσίας κατασκοπείας Άμπβερ (Ελληνικά, Αγγλικά) από το 1935 έως το 1944. Τουφεκίστηκε το 1945, επειδή κατηγορήθηκε πως συμμετείχε στην απόπειρα δολοφονίας του Χίτλερ, στις 20 Ιουλίου 1944. (Αν μή τί άλλο, ως αρχηγός κατασκοπευτικού οργανισμού, δεν την πήρε χαμπάρι, ή δεν ήθελε να την πάρει χαμπάρι – όσο αυτή ετοιμαζόταν.)

Λεγόταν ότι καταγόταν από το σόϊ του μπουρλοτιέρη Κωνσταντίνου Κανάρη, αλλά δεν ήταν σίγουρο. (Αν κι ο ίδιος έβλεπε την Ελλάδα με συμπάθεια.)

Τώι, καιρώι εκείνωι, οι ναζί ψάχνανε -από πρίν τον πόλεμο ακόμη- ανώτερες απόκρυφες γνώσεις σ’ όλον τον κόσμο. Τί χειρόγραφα αναζητούσανε, τί εξερευνήσεις στο Θιβέτ κάνανε, τί έτσι, τί αλλοιώς! Ωστόσο, ό,τι βρήκανε, αφ’ ενός δεν το βγάζανε παραέξω, αφ’ ετέρου είναι μάλλον βέβαιο ότι βρήκανε πολλάμεταξύ των οποίων καί τους ιπτάμενους δίσκους γιά διαστημικά ταξείδια.

Παρ’ όλ’ αυτά, δεν ήταν μονοιασμένοι· κάθε «πυρήνας» τους έψαχνε κι ενεργούσε γιά πάρτη του, με σχεδόν μηδενική θέληση να μοιραστεί όσα έβρισκε με τους ομοϊδεάτες ( ; ) του. Γι’ αυτό κι εξ αρχής είχανε (τουλάχιστον…) τρείς-τέσσερεις υπηρεσίες κατασκοπείας (καί «ασφαλείας»). Δεν είναι τόσο παράξενα όλ’ αυτά, διότι η μυστικοπάθεια του ναζιστικού καθεστώτος ευνοούσε μιά τέτοια κατάσταση.

Επίσης πολύ ενδιαφέρουσες όλες αυτές οι ιστορίες, με πολλή τεκμηρίωση να σκάει μύτη τα τελευταία χρόνια (κυρίως, λόγωι των «αποχαρακτηρισμών» των σχετικών εγγράφων των δυτικών «υπερεσιώνε»). Τεκμηρίωση, που δεν υπήρχε σαράντα χρόνια πρίν – καί δεν υπήρχε περίπτωση να τη βρεί κανείς εύκολα… αν καί μιά ψυχή λέει πως, τη στιγμή που καίγεται ο κώλος μας με τα σημερινά μας προβλήματα, είναι τουλάχιστον αποπροσανατολιστικό να ψάχνουμε τα μυστήρια των ναζήδων.

Τέλος πάντων, κι εδώ όρεξη νά ‘χεις, να μαθαίνεις πράγματα…

 

β. Συνδυασμοί

Αλήθεια, πώς συνδυάζονται αυτές οι μικρές ιστορικές ψηφίδες;

Γιά να δούμε.

  • Οι Ναΐτες με τους ναζιστές, στα όπλα καί τις κατακτήσεις. Καί στα χρώματα των σημαιών τους· μαζί με κάποιας μορφής σταυρό, ως σύμβολο. Καί στην τελική άδοξη πτώση. Αλλά καί στις απόκρυφες γνώσεις τους.
  • Οι δύο παραπάνω κατηγορίες, συν ο Νεύτων, στις απόκρυφες γνώσεις.

Αλλά, γιάαααα μιά στιγμή!… Είπαμε «όπλα»;

Είπαμε.

Ποιός έφτιαχνε όπλα στην αρχαιότητα;

Μά, ο Ήφαιστος!!! Ποιός άλλος;!

 

Όπλα, λοιπόν! Πράγμα που θα ενδιέφερε τον καθέναν, ειδικά τους Έλληνες! Άρα, ο καθένας έχει έναν πολύ καλό λόγο ν’ αρχίσει να τρέχει, μπας κι εντοπίσει τον Ήφαιστο!  🙂

Τώρα, θα με ρωτήσεις… ρέ Εργοδότη, εσένα περιμένανε άπαντες, να τους υποδείξεις έναν άγνωστο πλανήτη, ώστε πρώτα να τον βρούν καί μετά ν’ αρχίσουν να φτιάχνουν όπλα;

Σαφώς όχι· αλλά κάτι μου λέει ότι εμάς τους Έλληνες η ανίχνευση του Ηφαίστου θά ‘πρεπε να μας ενδιαφέρει λίγο παραπάνω – αν καί δεν ξέρω ακριβώς το γιατί. Ειλικρινά, ούτε κάν μπορώ να το φανταστώ. Αλλά… δεύτε, σπεύσωμεν!  🙂

 

Όπλα, είπαμε.

Πάμε, τώρα, σ’ ένα περίφημο ανά τους αιώνες όπλο: την (εν πολλοίς) χρυσή ασπίδα του Αχιλλέα!

Κι ας την προσθέσουμε στον τρίτο συνδυασμό:

  • Ναΐτες καί Νεύτων έφτιαξαν αλχημικό χρυσό!!!

Οπότε, τί προκύπτει ως συμπέρασμα στο Εργοδότειο σκεπτικό;

  • Πρώτον, ότι καί οι ναζί (ειδικά η ομάδα του φόν Κανάρη – δεν μπορώ να φανταστώ άλλη, διότι τ’ αποτελέσματα θα φαινόταν ιστορικώς), έφτιαξαν αλχημικό χρυσό.

Ειδικά γιά παρασκευή αλχημικού χρυσού από κάποιους ναζιστές, όντως δεν έχουμε τεκμήρια. Δεν κυκλοφορεί κάτι στα ιντερνέτια, διότι αλλοιώς θα το είχα δεί. Όμως, έχω δεί κάτι άλλο… εκείνο το διαγεύστατο όνειρο…

 

 

…Μιά κάβα προπολεμικού Γαλλικού στύλ (διότι, προφανώς, τότε που τη φτιάξανε, αυτή την αισθητική είχαν ως συνηθισμένη  γιά τέτοια κτίσματα), με μιά -όσο έπιανε το μάτι- ατέλειωτη σειρά από τεχνητές στοές, γεμάτες με ράφια με τούβλα χρυσού αμαρκάριστα… (Διότι οι ναζί πάντα σταμπάρανε τις ράβδους χρυσού τους -όσον χρυσό είχανε, κι όσον κλέβανε από πλιάτσικο καί τον χύνανε σε πλάκες- με τον αετό του Γ’ Ράϊχ, τη σβάστικα, καί γοτθικά γράμματα.) Καί παρουσία ανθρώπων, πουθενά. (Συγχωρήστε μου το αδέξιο κομπιουτερίστικο σκίτσο.)

Αργότερα, μου ήρθε η πληροφορία ότι αυτή η κάβα …δεν βρίσκεται στη Γή!

Τότε… Άρης; Ναί!!!

Μεταφέρθηκε εκεί, λοιπόν; Καί πώς; Καί πώς δεν πήρε κανείς χαμπάρι τόση ποσότητα χρυσού, να γίνει το έλα να δείς, ποιός θα την αρπάξει; (Από το σχετικώς ευγενικό: «- Δό’ μ’ κι εμένα, μπάρμπα!», μέχρι μπιστολιές με Λούγκερ.  🙂  )

Θα δούμε παρακάτω μιά πιθανή συνολική απάντηση.

 

Εν πάσει περιπτώσει, επειδή δεν είμαι το μοναδικό διαισθητικό άτομο στον πλανήτη, πιστεύω ότι την ύπαρξη αυτού του χρυσού ήδη την πήραν χαμπάρι κι «άλλοι». (Ειδικά τώρα, που το φανέρωσα, θα γίνει κοινό κτήμα!  🙂  Βλέπετε, το ιστολόγιο δεν το διαβάζουν μονάχα οι αναγνώστες μου, το «διαβάζουν» -όπως κι όλα τα υπόλοιπα ιστολόγια, άλλως τε- καί «ρομποτάκια» ανιχνεύσεως περιεχομένου, που -άμα δούν «καλό πράμα» πουθενά- δίνουν αναφορά …κάπου…)

Ίσως αυτό, λοιπόν, εξηγεί την πρόσφατη πρεμούρα τόσων καί τόσων διαστημικών προγραμμάτων γιά την -χά χά χά!!!- …επιστημονική εξερεύνηση του Άρη!… Κι ίσως ο σχεδιαζόμενος μελλοντικός εποικισμός του από ανθρώπους να είναι απλώς δικαιολογία συσκοτίσεως των πραγματικών λόγων των εκτοξεύσεων.

 

Τέλος, ως -ναί, καθαρά Εργοδότειο- συμπέρασμα, προκύπτει ότι:

  • Ως «καταλύτης» σ’ όλες αυτές τις περιπτώσεις (παρασκευής αλχημικού χρυσού) χρειάστηκε ο Ήφαιστος! Καθώς επίσης, ότι θα ξαναχρειαστεί σε κάθε τέτοια παρασκευή.

Ιδού ο δεύτερος ΠΟΛΥ ΚΑΛΟΣ λόγος, γιά ν’ αρχίσουν όλοι να ψάχνουν, μπας κι ανιχνεύσουν τον Ήφαιστο!

[Σας το είπα, ότι θα βάλω φωτιά στα μπατζάκια ολονών! Σας το είπα, ότι -καμιά φορά…- το πληκτρολόγιο έχει δύναμη, ισχυρώτερη από πυρηνικά όπλα! Με πιστεύετε, τώρα;  🙂  ]

Χμμμ… δεν θα τό ‘λεγα καί παράξενο – ή εξεζητημένο προϊόν της φαντασίας μου, όμως. Δεν πρέπει να μας ξενίζει ένας θεός-κατασκευαστής, που φτιάχνει όπλα, διότι λογικά μπορεί καί να μεταμορφώσει σε χρυσό ένα σύνολο από τενεκέδες καί παλιοσίδερα.

Κι εφ’ όσον αυτός ο συγκεκριμένος θεός αντιπροσωπεύεται από τον συνώνυμο πλανήτη, ας δούμε τον -κατά τη γνωμάρα μου- τρόπο, πώς μπορεί ο πλανήτης Ήφαιστος να βοηθήσει την παρασκευή αλχημικού χρυσού.

 

γ1. Χρονικές περίοδοι – 1

Επειδή είναι γνωστό ότι στην Αλχημεία δεν ισχύουν οι (μή-συζητήσιμες, καθ’ ό αξιωματικού επιπέδου) προϋποθέσεις των πειραμάτων των σημερινών φυσικών επιστημών…

…δηλαδή το ότι τα πειράματα έχουν το ίδιο αποτέλεσμα υπό τις ίδιες συνθήκες, ανεξαρτήτως χώρου / προσανατολισμού πειραματικής διάταξης / χρόνου διεξαγωγής (αν καί το μεσαίο αποδείχτηκε το 1954-56 πως δεν ισχύει – ρίξτε μιά ματιά στον σύνδεσμο, αλλά μήν πολυμπλέκετε με τέτοια θέματα, αν δεν έχετε τουλάχιστον πτυχίο Φυσικής),…

…τότε, προφανώς, στην Αλχημεία παίζει ρόλο καί ο χώρος, αλλά καί ο χρόνος ενός πειράματος.

Ας ακολουθήσουμε το σκεπτικό της, να δούμε πού θα μας οδηγήσει.

 

(επόμενο)

 

Επαν-ανακάλυψις Ηφαίστου – 6

21 Σχόλια

(προηγούμενο)

 

α έλεγα ότι η νέα Φυσική πρέπει -προχείρως, όπως μού ‘ρχονται- να κάνει κάποια από τα εξής:

 

i. Επαναφορά αιθέρα, ως δομικού στοιχείου του Σύμπαντος

Πρώτα-πρώτα, πρέπει να επαναφέρει (καί να συνεχίσει) τη σοβαρή μελέτη του αιθέρα, η οποία σταμάτησε κάπου το 1899-1904.

Ο αιθέρας εξ αρχής ήταν (έστω, θεωρήθηκε) ένας κακός μπελάς γιά τους φυσικούς.

Διότι, από τις εξής τρείς υποθέσεις:

  • είτε δεν υπήρχε,
  • είτε υπήρχε, αλλά δεν επηρέαζε τα πειραματικά αποτελέσματα,
  • είτε υπήρχε, αλλά επηρέαζε τα πειραματικά αποτελέσματα με τρόπο τελείως αλαλούμ,

αυτός εξεπλήρωνε την τρίτη! Πράγμα, που -φυσικώι τώι λόγωι- φρικάριζε τους φυσικούς. Ξέρεις τί είναι, να πας να κάνεις πείραμα, καί τ’ αποτελέσματα να βγαίνουν λαχείο / ανάλογα τα κέφια του αιθέρα; Άσ’ τα να πάνε!  🙂

Φερ’ ειπείν, ο αιθέρας έπρεπε να περνάει μέσα από μικροσκοπικές τρύπες, αλλά ταυτόχρονα να έχει «μέτρο ελαστικότητας του Γιάνγκ» σκληρότερο απ’ το ατσάλι! (Αυτό δείξαν κάτι πειράματα του 19ου αιώνα.) Αυτό οι φυσικοί το θεώρησαν εξωφρενικό, καί «κατήργησαν» τον αιθέρα! Όμως, εγώ ξέρω ότι ο επίσης «λεπτόρρευστος»  (σαν τον αιθέρα) ατμός κινεί τραίνα ολόκληρα με δεκάδες τόνους σιδερικών! (Άρα, που βρίσκεται το παράδοξο; μόνο στα μυαλά των φυσικών!) Κι επίσης ξέρω ότι ο Ηλεκτρομαγνητισμός του Μάξγουελλ προβλέπει αιθέρα.

[Εδώ είν’ τος, από το κλασικό ανάτυπο της Dover, σε διάφορες μορφές γιά κατέβασμα.

 

 

Άμα καταλάβετε τίποτε, σφυράτε μου κι εμένα! Δεν σας ειρωνεύομαι, είναι τρομερά δύσκολο σύγγραμμα να το κατανοήσεις, ακόμη κι αν είσαι φυσικός-γατόνιον. Εγώ το κατενόησα εν μέρει, διότι το διάβασα εν μέρει· αλλά δυστυχώς δεν βρήκα ποτέ χρόνο να το ξετινάξω ολόκληρο με τον δικό μου τρόπο. Αλλοιώς…]

Τέλος, ξέρω ότι το θρυλικό πείραμα των Μάϊκλσον καί Μόρλυ, το οποίο δήθεν απέκλειε την ύπαρξη αιθέρα (σύμφωνα με τα διδακτικά εγχειρίδια), είχε θετικό αποτέλεσμα ως προς την ύπαρξη αιθέρα… μόνο που αυτό ήταν 22 φορές μικρότερο του κλασικώς αναμενόμενου. (Είπαμε! Γιά να μάθουμε Φυσική, δεν διαβάζουμε πολύχρωμα εισαγωγικά εκλαϊκευτικά περιοδικά, «Σαϊεντίφικ Αμέρικαν» καί «Νέητσιουρ» κι άλλα τέτοια, αλλά πάντα ανατρέχουμε στις δημοσιεύσεις. Η Φυσική δεν είναι ενασχόληση καφενοβίων, γιά να μαθαίνεται από περιοδικά.)

Οπότε, οι φυσικοί σκέφτηκαν: τί εικοσιδύο φορές μικρότερο, τί μηδέν!  🙂  (Να χαρώ εγώ μυαλά!…  🙂  ) Ειρήσθω ότι ο αρχιπαπάρας, ερωτηθείς σχετικώς, είπε ότι δεν το έλαβε καθόλου υπ’ όψιν του το συγκεκριμένο πείραμα. (Όταν υποτίθεται πως διαμόρφωνε την Ειδική Σχετικότητα· καί υποτίθεται, επειδή πίσω απ’ αυτόν μιά ζωή καθάριζε γιά πάρτη του ομάδα ολόκληρη από άλλους εβραιοπροφέσσορες· αλλά σοβαρούς αυτούς, όχι φελλούς σαν αυτόν – από τον γηραιό Νταβίντ Χίλμπερτ, μέχρι τον Κάρλ Σβάρτσιλντ -που βρήκε το Μπίγκ Μπάνγκ, ως μέρος πιθανών μαθηματικών λύσεων της κοσμολογικής εξίσωσης- καί τον μισότρελλο Κούρτ Γκαίντελ.)

 

ii. Η Γενική Σχετικότητα αβλεπί στα σκουπίδια!

Γιά να μήν σας πολυζαλίζω με θέματα, που πρέπει να ιδρώσει ο κώλος σου σε προχωρημένου επιπέδου πανεπιστημιακά διαβάσματα, γιά να τα κατέχεις καλώς, σας λέω ότι η Γενική Σχετικότητα είναι αντίθετη με την Ειδική Σχετικότητα σε αξιωματικό επίπεδο. Δηλαδή, η μία αποκλείει την άλλη!

Συγκεκριμένα, η μία (Ειδική) λέει ότι -καί θεμελιώνεται στο ότι- υπάρχουν «αδρανειακά συστήματα αναφοράς», η άλλη (Γενική) ότι δεν υπάρχουν. Αυτά, βεβαίως, όπως ξέρουμε από τα Μαθηματικά της Β’ Γυμνασίου, δεν μπορούν να ισχύουν ταυτόχρονα, διότι είναι αξιώματα «αλλήλοις αποκλειόμενα». Όμως, τα πτυχιούχα τούβλα, ακόμη καί του Σέρν, επιμένουν πως μπορεί να ισχύουν ταυτόχρονα καί τα δυό αυτά!!!!!!

Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος, που λέω έξω απ’ τα δόντια ότι άπαντες στο Σέρν σήμερα μαλακίζονται, καί τους πανεπιστημιακούς τους τίτλους θά ‘πρεπε να τους πετάξουν στον καταστροφέα εγγράφων. (Δεν φαντάζεστε πόσο θα το χαρώ, να τους βοηθήσω σ’ αυτό! lol!!!)

Βέβαια, είναι εύκολο να καταλάβεις ότι από τις δύο Σχετικότητες δεν ισχύει η Γενική, διότι ούτε στηρίζεται σε παρατηρησιακά καί πειραματικά δεδομένα, ούτε έχει παράγει επιβεβαιωτικά πειραματικά αποτελέσματα. Μηδέν από το ένα, μηδέν κι από το άλλο! Στηρίζεται μονάχα σε λογικές υποθέσεις (νοητά πειράματα – gedaenkte experimenten), μόνο που οι λογικές υποθέσεις ενέχουν μεγάλο κίνδυνο σφαλμάτων. (Αλλά ποιός να το καταλάβει αυτό; ο Αλβέρτος; ή αυτοί, που υποστηρίζουν ότι το καθυστερημένο δεκατριάχρονο έγινε αυτομάτως …μεγαλοφυΐα, ως ενήλικας; )

Επομένως, όλες αυτές οι θρίχες περί Μπίγκ Μπάνγκ / «πειράματος του αιώνα», κτλ κτλ, πάνε στα σκουπίδια σούμπιτες!

 

…Θυμάμαι πρίν δώδεκα χρόνια, φθινόπωρο του 2008 ήτανε, που έβλεπα στην τηλεόραση μιά τύπισσα μπιρμπιλομάτα καί (τότε) κατσαρομάλλα, κι από κάτω έγραφε -αν θυμάμαι καλά- «Τάδε Ταδοπούλου, αναπληρώτρια καθηγήτρια Φυσικής ΕΚΠΑ». (Δεν συγκράτησα όνομα. Άλλως τε, ούτε αυτή ξέρει το δικό μου, ως ώφειλε. Lol!!!)

Καί να μιλάει η λεγάμενη γιά το «πείραμα του αιώνα», καί να της έχει φτάσει το χαμόγελο στ’ αυτιά, καί να λέει: «- …Θα επιβεβαιώσουμε τη …θεωρία της Σχετικότητας με το σωματίδιο του Χίγγκζ!…», κι άλλα τέτοια. Περιττό να σας πω, ότι μόλις την άκουσα (καί κόντεψαν να μου φύγουν οι τρίχες), σκέφτηκα ότι κάτι πολύ σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της …νότιας Δανιμαρκίας, γιά να κάνουν αυτήν καθηγήτρια πανεπιστημίου της Φυσικής! Η άγνοιά της έσπαγε κόκκαλα! Άκου, «θεωρία της Σχετικότητας!»… λες κι αυτή η θεωρία είναι μία, ομοούσιος καί αδιαίρετος!  🙂  Τί λέγαμε λίγο πρίν, ότι η μία Σχετικότητα βγάζει τα μάτια της άλλης; τί λέγαμε γιά το ποιά πάει στα σκουπίδια;

Αλλά, τί να πεί κανείς; προφεσσόρα η μανδάμ στο γιουνιβέρσιτυ, κι ο Εργοδότης στην ηλικία της ακόμα έψαχνε γιά μόνιμη δουλειά! Αρκετά, δέ, γιουνιβέρσιτυ εν χορώι τον έκριναν ανάξιο γιά περαιτέρω σπουδές. (Ειδικά επειδή αρνούμουν πεισματικά να γίνω κομματόσκυλο.) Αυτό είναι το ψευδοκράτος μας!

Ωραίος, όμως, ο δημόσιος εξευτελισμός που κέρασα σήμερα μερικούς-μερικούς; Τσούζει λίγο; Έ;

Κι αν τσούζει, μήν κλαίτε! Πονάν’, ωρέ, τα παλληκάρια;  🙂

 

Γιά να κλείσω την ενότητα:

Αυτά που λέω εδώ, μπορεί να τά ‘χουν δεί αρκετοί «συνάδελφοι». Όμως, κάνουν την πάπιαννν (με το αζημίωτο, ελπίζω – λες να είναι τόσο κορόϊδα, να μην πληρώνονται; lol!!!), διότι πέφτει πολύ χρήμα στο «πείραμα του αιώνα»· σκοπός του οποίου είναι να κατασκευάσει το «επιστημονικό» υπόβαθρο της «πανθρησκείας», καί κανείς άλλος.

Παναπεί, καθαρή προπαγάνδα, καί όχι επιστήμη: να δώσει δήθεν «επιστημονική» επιβεβαίωση ότι ο κόσμος έχει μιά χρονική αρχή, όπως ακριβώς λέει καί η «Παλαιά Διαθήκη» – «…Καί είπεν ο Θεός, γεννηθήτω φώς!…» Γι’ αυτό λύσσαξαν να επιβεβαιώσουν το ανύπαρκτο Μπίγκ Μπάνγκ… φτάνοντας, μάλιστα, σε τέτοια ξεφτίλα, να δίνουν βραβείο σ’ έναν γηραλέο μπάρμπα γιά τη θεωρητική του συμβολή στην ανακάλυψη ενός σωματιδίου, που δεν ανακαλύφθηκε ποτέ!!!

[Ειρήσθω ότι η διαθήκη του Νομπέλ ορίζει το βραβείο να δίνεται σε νέο εφευρέτη, του οποίου η εφεύρεση έχει άμεση, ειρηνική, πρακτική εφαρμογή. Τώρα, αν νομίζετε ότι τα επί τουλάχιστον τετραετία σαλιαρίσματα καί αποτυχημένα πειράματα γιά το «σωματίδιο του Θεού» εκπληρώνουν τους όρους της διαθήκης, εξηγήστε μου κι εμένα τί δεν καταλαβαίνω.

Πάντως, οι …ανακαλύψαντες το σωματίδιο ΔΕΝ πήραν Νομπέλ! Σας λέει κάτι αυτό; ]

Αυτό ακριβώς πασχίζουν να κάνουν στο Σέρν σήμερις! (Κι ας μήν ψάχνουν αλλού οι «συνομωσιολόγοι», δήθεν τάχαμ ότι το Σέρν πάει ν’ ανοίξει «μαύρη τρύπα», κτλ  κτλ. Ούτε την ισχύ έχει, ούτε την ικανότητα. Ούτε σχετική θεωρία υπάρχει. Μην το ψάχνετε, αρκεστήτε σε όσα λέω.)

 

Ά! Να μην το ξεχάσω! Ουδείς «συνάδελφος» μπαίνει στον κόπο να εξηγήσει το γιατί το αρχικό «κοσμικό αυγό» έσκασε (κι έφτιαξε το Σύμπαν, όπως το ξέρουμε). Το πείραξε τίποτε; καλά δεν πέρναγε μέχρι τότε;

[Αυτό ονομάζεται «πρόβλημα των αρχικών, ή οριακών συνθηκών», καί τυγχάνει άλυτο μέχρι σήμερα. Πάντως, όπως είπε καί μιά ψυχή: «-  Είναι σα να υπήρχε ένα γιγάντιο μπαλόνι, κι ο Θεός πήρε μιά γιγάντια καρφίτσα καί τό έσπασε!» Καρα-lol!!! Της εξήγησα ότι αυτή είναι πιό επιστημονική εξήγηση, απ’ αυτήν που ασπάζονται οι Σερνατζήδες!  🙂  ]

Κατά τ’ άλλα …Μπίγκ Μπάνγκ – καταπίνεται αμάσητο δίς ημερησίως, πρό του φαγητού! «Επιστήμη», μαθές!  🙂

 

iii. Εισαγωγή νέων ιδεών, εφ’ όσον αυτές είναι εκ των ούκ άνευ

Νά ένα παράδειγμα:

Μελετώντας (στην παλιά μορφή του μπλόγκ) το Ηλιακό μας Σύστημα, είχα καταλάβει ότι η αυξομείωση των μαζών των πλανητών ήταν σαν κάποια στιγμή να χτύπησε ένα «κοσμικό τύμπανο»· κάπως σά ν’ ακούστηκε ένα ντρρρρρντάααμμμμ!!!, καί τους δημιούργησε. Κι όπως ακριβώς πάλλεται το τύμπανο, έτσι μοιραστήκαν κι οι πλανητικές μάζες – άσχετο αν μας κάνει εντύπωση η τεράστια διαφορά τόσο μαζών, όσο καί αποστάσεων των πλανητών. Τις συγκεκριμένες τις επέβαλε η συγκεκριμένη «νότα μαζών» με τις αρμονικές της!

Αυτά σημαίνουν πως: (α) όλο το Ηλιακό μας Σύστημα δημιουργήθηκε την ίδια στιγμή, από την ίδια πηγή (όθεν, ΔΕΝ ισχύουν οι θεωρίες «εισαγωγής»  πλανητών απ’  αλλού), (β) το Ηλιακό μας Σύστημα καλό είναι να το βλέπουμε ως σύνολο, κι όχι ως συλλογή ξεχωριστών αντικειμένων, (γ) πρέπει να εισαχθεί η νέα ιδέα των κυμάτων μάζας.

Απλή ιδέα είναι… εφ’ όσον έχουμε κύματα ενέργειας, κι εφ’ όσον έχουμε ενέργεια ίσον μάζα, τότε πρέπει να έχουμε καί κύματα μάζας. Βέβαια, αν μιλήσεις γιά κάτι τέτοιο στους «συναδέλφους», θα το εκλάβουν γιά σημαδούρες κολυμβητηρίου, που κουνιένται κυματοειδώς, όταν κάποιος κολυμπάει από δίπλα καί ταράζει το νερό!

 

 

Αλλά δεν περιμένω κάτι πιό έξυπνο απ’ αυτούς!  🙂

 

ζ. Το πολύ δύσκολο: Γιατί;

Των παραπάνω περί νέας Φυσικής ειπωθέντων, αλλά ακόμη καί με την παλιά κατά νούν (που ίσως θυμάστε από τα μαθητικά σας χρόνια), μας έρχεται το ερώτημα του γιατί να κάνουμε τόσο κόπο να εντοπίσουμε τον Ήφαιστο τώρα, καί να μην περιμένουμε εκατό χρονάκια ακόμη – νά ‘ρθει φυσιολογικά στην ώρα του να μας «καλημερίσει»!

Γιατί, αλήθεια;

Γι’ αρκετούς λόγους· αρκετούς, καί σοβαρούς.

  • Γιά να χαρούμε την ανακάλυψη, όσο ζούμε!  🙂
  • Γιά να τη σπάσουμε στο κατεστημένο! (Αυτός κι αν είναι σοβαρός λόγος!!!) Να του δείξουμε τη χοντρή του άγνοια, που την έχει πώς καί πώς γιά επιστήμη.
  • Γιά να τη σπάσουμε στο κατεστημένο (δίς), ανατρέποντας τους σχεδιασμούς του.

«Γενική Σχετικότητα» αυτό;

«Δεν υπάρχει Ήφαιστος!», αυτό;

«Πείραμα του αιώνα», αυτό;

«Πανθρησκεία», αυτό;

«- Να φάει τα σκατά μας!», εμείς!  🙂

Καί ναί, ένα πληκτρολόγιο μπορεί να έχει τη δύναμη πυρηνικής βόμβας! Πιστέψτε το αυτό.

Αν καταφέρω καί πείσω μερικούς στην ακαδημαϊκή κοινότητα παγκοσμίως, ότι ομιλώ ορθώς, κι αν καταφέρω να τους βάλω να ψάξουν γιά τον Ήφαιστο με τον τρόπο που είπα (καί τελικά τον βρούν), θα το θεωρήσω τεράστια επιτυχία υπέρ της Ελλάδας! Διότι θα πάνε στα σκουπίδια βρωμερά -καί ανθελληνικά- σχέδια αιώνων!

  • Γιά να τη σπάσουμε στο Μάτριξ.

Επίσης ούλτρα σοβαρός λόγος…

…Διότι, βλέπετε, με τη σειρά των επαν-ανακαλύψεων, πάμε από τον Ήλιο καί τους εσώτερους πλανήτες συνεχώς προς τα έξω… καί, μετά τον Πάνα, βούρ μέσα, Ήφαιστο καί Ήλιο πάλι. Κάπως έτσι:

(Αγνοήστε το γεγονός ότι την τροχιά του Ηφαίστου τη ζωγράφισα ομοεπίπεδη με τις άλλες, παρά τα όσα ισχυρίστηκα γι’ αυτήν. Συμβολικό είναι το σχήμα, απλά γιά να μας δώσει μιά γενική ιδέα.)

 

 

Δηλαδή, ως πορεία των επαν-ανακαλύψεων σχηματίζεται μιά κλειστή γραμμή (η κόκκινη)… ίσως κάτι σαν ουροβόρος όφις… καί οι ανακυκλώσεις ποτέ δεν θεωρούνται κάτι το καλό, ν’ ές-σε πά;

Γι’ αυτό κι εμείς θα δοκιμάσουμε να σπάσουμε τον κύκλο.

 

Τώρα, θα μου πείς… Ρέ απίθανε Εργοδότη, είμαστε στα πρόθυρα αστικού πολέμου μέσα στην Ελλάδα, είμαστε στα πρόθυρα του Γ’ ΠΠ, κι εσύ κοιτάζεις μπάς καί βρείς έναν άγνωστο πλανήτη;

Πόλεμος, έ;

Λοιπόν, αγάπες!… Υφίσταται ακόμη ένας ούλτρα σοβαρός λόγος, να στήσουμε ανιχνευτή νετρίνων μπάς καί πιάσουμε τον Ήφαιστο! Ίσως ο κορυφαίος λόγος.

Ένας λόγος, γιά τον οποίο, όμως, πρέπει ν’ αφιερώσω ξεχωριστό άρθρο. (Θ’ ακολουθήσει αμέσως μετά από τούτο εδώ.) Σχετικά μικρό άρθρο, ευτυχώς – αν καί πολύ περιεκτικό!

Ο λόγος αυτός θα προξενήσει πόλεμο, ίσως χειρότερο απ’ αυτούς που είπατε!… Αλλά δεν τρέχει τίποτε· ένας πόλεμος πάνω, ένας κάτω, τί σημασία έχει;

Όμως, είναι υπέροχο να βάζεις κ@λοδάχτυλο στον εχθρό, καί να τον κάνεις να τρώγεται με τον εαυτό του! Κι εφ’ όσον μπορώ, θα το κάνω.

Αναμείνατε!

 

ΤΕΛΟΣ

 

Υγ: Το να ξεχέζεις με χιούμορ πωλητικούς, είναι πολύ ωραίο· σ’ εμποδίζει να πέσεις σε κατάθλιψη με τα καμώματά τους, τους ανταποδίδεις τα ίσα, κάνουν κεφάλι οι αναγνώστες σου, αποκτάς ομοϊδεάτες, κάνεις διαδικτυακούς φίλους, ενδεχομένους καί φίλους από κοντά…

…αλλά πολύ πιό ωραίο είναι να κάνεις κάτι έμπρακτο, ιδίως κάτι που κλείνει ακαδημαϊκά στόματα! Καί που δοξάζει την Ελλάδα! Η ψυχική ικανοποίηση που σου δίνει αυτό, δεν συγκρίνεται με τίποτε!

Ακούει μιά ψυχή στη χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου;

 

Older Entries