Αρχική

Ελληνικά διαχρονικά αρχέτυπα

120 Σχόλια

χι πως δεν τα ξέραμε, όχι πως δεν υπάρχουν αναλύσεις τους κυρίως ψυχολογικής υφής (ξέρετε… «οι βαθύτερες επιθυμίες του ανθρώπου μπλά-μπλά-μπλά», κτλ κτλ), αλλά οι μύθοι ( ; ) μας συναποτελούν ένα λογικό καί συνεκτικό σύνολο.

Το θέμα είναι… μήπως, εκτός από ένα πακέτο αναμνήσεων του μακρυνού παρελθόντος της φυλής μας, ενδεχομένως καί διδασκαλικής χρήσεως (από …αναφορατζήδες), οι μύθοι… μήπως, λέω, έχουν καί κάποια πρακτική χρησιμότητα;

Η απάντηση είναι ένα σαφέστατο «ναί»!

Τώρα, θα μου πείς ότι αν το πάρουμε αυτό στα σοβαρά, θα δούμε -ξέρω ‘γώ- καμιά εξηνταριά σιτεμένους κι αρχαιοφορεμένους -με χιτώνες, κτλ- (κι ενδεχομένως τριχωτούς, ωσάν μαϊμούδες) μουρλούς απάνω σε κανένα ξύλινο καράβι, να κωπηλατούν προς το Πότι; Μάλλον όχι, αδελφέ μου, αναγνώσθα μου! Αν, όμως, ως «Κολχίδα» θέσουμε κάποιον άλλον σκοπό, όχι απαραίτητα προσεγγιζόμενον διά θαλάσσης, τότε ναί, παίζει. Το αρχέτυπο της Αργούς όντως εφαρμόζεται στην πράξη!

Αρχίσατε να το πιάνετε; Πολύ καλά!

Λοιπόν. Ίσως ο μόνος τρόπος να πετύχουμε αυτά που θέλουμε (απελευθέρωση Ελλάδας, κτλ) είναι η επανάληψη, η αναβίωση των παναρχαίων μας μυθολογικών αρχετύπων.

(Πιθανώτατα αυτός ήταν κι ένας μή ρητώς ομολογούμενος σκοπός της Μυθολογίας μας, αλλά ποιός να το πάρει χαμπάρι… Θα μου πεις, κάτι τέτοια συμπεράσματα ενδεχομένως σε στοές κτλ να τά ‘χουν ψωμοτύρι – κι εσύ, ρέ Εργοδότη, μαζοχίζεσαι παιδευόμενος από μόνος σου, αντί να τα πάρεις έτοιμα. Όμως, όπως πολλάκις έχω ξαναπεί, αντιπαθώ σφοδρότατα τις αλήθειες «εξ αποκαλύψεως». Νότ μάϋ στάϋλ! – που λένε καί στο καφενείο του χωριού! Lol!!! Προτιμώ χίλιες φορές να βασανιστώ, γιά ν’ ανακαλύψω κάτι, παρά να μου το δώσουν έτοιμο καί με ύφος «μεγάλου διδασκάλου». Αν μή τί άλλο, δεν γουστάρω να είμαι μιά ζωή υποχρεωμένος σε «αυθεντίες» – καί δή, γιά δώρα ευτελούς αξίας!

Καί βέβαια, η κατακτημένη γνώση έχει κι άλλα πλεονεκτήματα, έναντι της δοτής – περί των οποίων, όμως, δεν θ’ ασχοληθεί η παρούσα ανάρτηση.)

 

Πάμε τώρα στο δεύτερο θεμέλιο της παρούσης. Όπως είπε κι ένα φιλαράκι, οι γενικόλογες πολιτικές παύλα κοινωνικές ιδέες, ότι δήθεν έχουμε ισότητα κτλ, είναι ξεκάθαρες μαλακίες. Η μόνη αποδεκτή ισότητα είναι η ενώπιον του νόμου (δηλ. δικαιωμάτων κι υποχρεώσεων)· καί η ισότητα των ευκαιριών. Όλες οι άλλες «ισότητες» είναι παραμύθια, εντέχνως διαχεόμενα στον κοσμάκη από το 1789 καί μετά. Κι ο μοναδικός σκοπός διαδόσεων τέτοιων ιδεών είναι ν’ αποβλακώνουν τον λαό. (Άσε που, τόσο η ισότητα ενώπιον του νόμου, όσο κι η ισότητα των ευκαιριών, παραβιάζονται κατά κόρον απ’ τους κρατούντες. Την πρώτη παραβίαση τη βλέπετε κάθε μέρα στην ειδησεογραφία. Κι όσο γιά τη δεύτερη, τά ‘παμε: οι καλές θέσεις είναι ήδη πιασμένες!)

Ας πούμε, η -δήθεν- ισότητα στην ικανότητα του να δοκιμάσεις να κυβερνήσεις. Δε λέω, ο καθένας πρέπει να ζυμωθεί με τα δημόσια αξιώματα – κι όταν λέω «ο καθένας», εννοώ ο καθένας. Αλλά, επιτέλους, δεν γίνεται να χαϊδεύεις το μυαλουδάκι του κάθε παπάρα πως είναι επάξιος νέος Φίλιππος Β’ καί Μεγαλέξαντρος! Μέχρι καλός δημοτικός σύμβουλος, πάει στο διάολο. Αλλά νέος Λυκούργος καί Κλεισθένης, ή -ας πούμε- Βασίλειος Β’, από πού κι ως πού;

Όμως, οι πωλητικοί κάνουν ακριβώς αυτό… εντέχνως καλλιεργώντας τον αχαλίνωτο εγωϊσμό κάθε ανθρωπάκου καί σπέρνοντας σύγχυση. (Βλέπε όσους χειροκροτάνε τον «αρχηγό» κάτω απ’ το μπαλκόνι. Ξέρετε γιατί το κάνουν; διότι στον «αρχηγό» βλέπουν τον εαυτό τους! Εφ’ όσον εδώ διαθέτουμε τουλάχιστον μία αναγνώστρια ψυχολόγο, μπορείτε να ρωτήσετε αυτήν, άμα δεν πιστεύετε τον αρχιτρόφιμο του ιδρύματος. Καρα-lol!!!) Το ίδιο βιολί βαράνε κι οι αρδ, που εισήγαγαν την αμερικανιά της «γενιάς». Ωρέ αρδ, άλλο είναι ένας πολυφυλετικός πολτός χωρίς ιστορία, που δεν έχει από πού να πιαστεί (καί πιάνεται απ’ το πιστόλι, το δολλάριο, καί τη χρονιά αποφοίτησης), κι άλλο εμείς! Καί τί σημασία έχει το πότε γεννήθηκε κάποιος; το ίδιο είναι ο εργατικός με το κοπρόσκυλο, ή ο έξυπνος με τον βλάκα, επειδή όλοι τους γεννήθηκαν πχ το 1979;  Άειντ’ από ‘δώ, ζά!!!

Αυτές, λοιπόν, οι πονηρές πολιτικάντικες «ισότητες» δίνουν γιά παράδειγμα πτυχία καί διδακτορικά στον κάθε άχρηστον, ή ίδια σύνταξη σ’ αυτόν με τα δωδεκάμιση χιλιάδες ένσημα, με τον άλλον με τα τρείς χιλιάδες ένσημα. (Ή στον κάθε πονηρό απ’ το Μπαλγκαριστάν – που είναι, μάτια μ’, κι αυτός μέλος της «Ε»Ε.) Ή τα ίδια επιδόματα με τους νοικοκυραίους φορολογούμενους, καί στους Βρωμά (που δεν πληρώνουν ποτέ τους ούτε δεκάρα φόρο). Γι’ αυτό καταντήσαμε εδώ που καταντήσαμε. (Κι έχουμε πρωθυπουργό έναν αγράμματο καί κακοηθέστατο μπαγλαμά, μονοψήφιου δείκτη νοημοσύνης. Τον δεύτερο στη σειρά αυτού του είδους διπόδων.)

Τώρα τελευταία, μάλιστα, δίνουν περισσότερα δικαιώματα στον κάθε λαθροβρωμιάρη, παρά στους αυτόχθονες Έλληνες!… Σε σημείο να σε φτάνουν να λες, πού ‘σαστε μασώνοι του 1789 με τις «ισότητες», να σιάξ’ η βάρκα του Ψευτο-ρωμαίϊκου!!!

 

Τέλος πάντων, το συμπέρασμα είναι πως στις κρίσιμες στιγμές που έρχονται, κυβερνήτες της Ελλάδας δεν θα είναι οι οποιοιδήποτε (πονηροί, πανικοβλημένοι, αμετροεπείς «πατριώτες» αρχηγοί κομμάτων-«σφραγίδων», «σοβαροί» τέκτονες, καί λοιποί άσχετοι κι ακάλεστοι), αλλά μόνον όσοι διετέλεσαν αρχηγοί σε κρίσιμες καταστάσεις στο παρελθόν. (Καί, ναί, ζουν ανάμεσά μας μετενεσαρκωμένοι.) Στο κάτω-κάτω, θέλετε ισότητα; Οκέϋ, να σας την κάνω τη χάρη! Βρήτε με τα φιλαράκια σας ποιό μυθολογικό μας αρχέτυπο σας ταιριάζει, στελεχώστε το, βάλτε στόχους, κι ορμάτε! Στην πράξη κρίνονται όλα καί κρινόμαστε όλοι.

Εμένα, όμως, θα μου επιτρέψετε να ελπίζω κυρίως σ’ ένα «σώμα» περίπου δεκαπέντε χιλιάδων ατόμων, το οποίο καί τελικά θα καθαρίσει την κόπρο του …Ροσίλδου. Όπως καί να νομίζω ότι οι ενσαρκωτές όλων των αρχετύπων που εννοώ, ξαναζούμε μαζί, σήμερα, ταυτόχρονα, εδώ στην Ελλάδα – καί είναι θέμα χρόνου να το καταλάβουν, όσοι απ’ αυτούς δεν το κατάλαβαν ακόμη. (Κι εννοείται, να βρεθούμε όλοι μαζί καί να δράσουμε.)

 

Πάμε, όμως, να δούμε τα αρχέτυπα που «παίζουν» (καί συγνώμη, αν ξεχνάω κάποιο) :

i. Εξερευνητικό – κατασκοπευτικό – κομμάντο ειδικών αποστολών.

Η Αργοναυτική Εκστρατεία.

 

ii. Αμυντικό με αντεπίθεση, μετά από επίθεση εκ Δυσμών.

Ο Ατλαντο-Ελληνικός Πόλεμος.

Το Έπος του 1940.

Σημειώστε ότι εδώ, σ’ αυτήν ακριβώς την περίπτωση, το αμιγώς αμυντικό (πχ Ρωμαίοι, Δ’ Σταυροφορία) είναι σκέτη καταστροφή γιά την Ελλάδα. (Καί μπράβο του, του Κατσιμήτρου, που ενστικτωδώς το κατάλαβε, καί διενήργησε αντεπίθεση.)

 

iii. Αντεπίθεση, μετά από επίθεση εξ Ανατολών.

Μ. Αλέξανδρος.

Πάλαι ποτέ Διόνυσος στην Ινδία. (Το 8,500 πΧ.)

 

iv. Ολοκληρωτικό ξεκαθάρισμα εχθρικού κέντρου.

…Καί, ει δυνατόν, τελειωτικό.

Θησέας στον Λαβύρινθο.

Τρωϊκός Πόλεμος.

Μ. Αλέξανδρος στη Θήβα.

 

v. Μακέλεμα του εχθρού, με προηγηθείσα θυσία.

…Καί τακτική «καμμένης γής».

Θερμοπύλες καί Σαλαμίνα.

Αλαμάνα καί Δερβενάκια.

Έξοδος Μεσολογγίου καί Μάχη Αράχωβας.

 

Αυτά είναι τα ομαδικά αρχέτυπα. Υπάρχουν καί ατομοκεντρικά, αλλ’ αυτά στοχεύουν μονάχα στην κατά κάποιο τρόπο θέωση του ήρωα – καί δεν έχουν θέση στον επερχόμενο καιρό με τα τυφωνικά γεγονότα που περιμένουμε (όπου συμμετέχουμε άπαντες, θέλουμε-δε θέλουμε). Πχ η Οδύσσεια, ή ο Δαίδαλος. Εδώ, όμως, προσοχή! Γιά να επιτύχουν αυτά που ονειρευόντουσαν, ο μεν Δαίδαλος έχασε καί ανηψιό καί γυιό, ο δέ Οδυσσέας ολόκληρο πλήρωμα!

Όθεν τα ατομοκεντρικά ξεχάστε τα. Το μόνο, ίσως, που παίζει, είναι ο Ηρακλής με τους 12 άθλους του. Όποιος λεβέντης νέος το επιθυμεί… από μένα, εντάξει! Άλλως τε, μπορεί καί να χρειαστούμε διάφορα καλούδια, όπως πχ τα μήλα των Εσπερίδων. Άρα, κάποιος πρέπει να πάει να μας τα φέρει!  🙂

 

Μιά τελευταία σημείωση: τα αρχέτυπα είναι αυτά που ξέρουμε, όμως γιά υλοποίησή τους στις σημερινές συνθήκες πολλά στοιχεία τους έχουν αλλάξει. Πχ ενδεχομένως να μη συνεργαστεί ακριβώς ο ίδιος αριθμός ατόμων. Ή, οι σημερινοί πρωταγωνιστές να διαμένουν αλλού ‘ντ’ αλλού, ενώ στην ορίτζιναλ Αργοναυτική καί στον Τρωϊκό μαζεύτηκαν σε κοινό σημείο εκκινήσεως.

Γι’ αυτό, εξετάστε τα όλα με προσοχή. Βάλτε κάτω τα δεδομένα καί τις δυνάμεις σας, κι ο Θεός της Ελλάδας βοηθός!

 

Υγ 1: Έτσι, γιά παράδειγμα: το βλέπετε πως -σύμφωνα με το τρίτο αρχέτυπο-, μετά από επίθεση εξ Ανατολών, πρέπει να διενεργήσουμε αντεπίθεση …μέχρι την «Κόκκινη Μηλιά»; Όθεν, τζάμπα ταξίδι μέχρις εδώ έκαναν τα λαθρομούσλιμζ. Αρκεί να μην κάτσουμε στ’ αυγά μας εμείς. Να μην πούμε: «- Εντάξει, τα διώξαμε τα λάθρο, τώρα στα του οίκου μας!» Θα είναι λάθος μας.

Υγ 2: Γιατί αρχέτυπα; Διότι, όπως πάντα, έχουμε τις λύσεις έτοιμες από Μυθολογία κι Ιστορία. Μήπως νομίζετε ότι, μέσα στον επερχόμενο κοσμοχαλασμό, θ’ αυτοσχεδιάσετε γιά να πετύχετε τους επιθυμητούς στόχους μας;

Ελεύθερα από μένα, αλλά δεν το βλέπω.

Υγ 3: Παραλίγο να το ξεχνούσα… Καί τί γίνεται, αν φτιάξουμε πχ είκοσι τσούρμα Αχαιών με 20 Αγαμέμνονες; Έ, ένα τους θα κάνει τη χοντρή δουλειά, καί τα υπόλοιπα συμπληρωματικές. Αλλά, όλα είναι δεκτά. Όλα χρήσιμα!

Καί τί γίνεται, αν «κάποιοι» -που διαβάζουν τις σοφίες μου- φτιάξουν κι αυτοί Αργοναύτες καί δοκιμάσουν να μας καταστρέψουν με -όπως λέγεται- «συμπαθητική μαγεία»; Είτε κάνοντας επίτηδες βλακείες, είτε στρέφοντας τη δική τους Αργώ στο λεγόμενο «αριστερό μονοπάτι»; Ξέρετε, γιά να χτυπήσει στο αιθερικό αποτύπωμα, κτλ.

Γνώμη μου, πως δεν θα γίνει τίποτε απολύτως εις βάρος μας. Τα αρχέτυπα αυτά απαιτούν κι Έλληνες γιά να δουλέψουν! Όπως δεν θα δουλέψει με μας ένα ξένο αρχέτυπο, όπως πχ «Ο Τζάκ καί η φασολιά», ή «Τα νέα ρούχα του βασιλιά».

Τώρα, θα μου πείς, γιατί τότε «αυτοί» μαθαίνουν τον Θουκυδίδη απέξω καί πάνε να τον εφαρμόσουν; Έ, η Ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα!  🙂

Advertisements

Συμπλήρωμα στο «Παρελθόν-παρόν-μέλλον;»

81 Σχόλια

(προηγούμενο)

ερικά ακόμη, απαραίτητα συμπληρώματα. Η βιασύνη -δυστυχώς- σπάνια επιτρέπει την πληρότητα! (Καί δεν είναι η πρώτη φορά που την πατάω.)

 

α. Στην ίδια την ιστορία – 1.

Στην παλιότερη (καί ανολοκλήρωτη) σειρά αναρτήσεων γιά τον Παλαμήδη, κάποια στιγμή θα σας έλεγα γιά τον λίθο της Ήρας στην Ιωλκό καί τις τρομερές δυνάμεις του. Είναι ακριβώς αυτός, που έβγαλε τα «φίδια» από την θάλασσα που έπνιξαν τον Λαοκόοντα καί τους γυιούς του. (Δεν ήταν φίδια, ηλεκτρομαγνητικός στρόβιλος ήταν.) Έ, λοιπόν, ο Ιάσων εξαπέλυσε τις δυνάμεις του λίθου μέχρις αυτού του σημείου, κι όχι γιά να καταστρέψει το Ίλιον ολοσχερώς – αν καί μπορούσε.

Σύμφωνα με όσα εξιστορήσαμε, καταλαβαίνετε πολύ καλά έναν λόγο, γιά τον οποίον δεν το έκανε. Κινδύνευαν τα παιδιά του!

(Καί -παρά λίγο- τραγική ειρωνεία της τύχης, όμως, έ; Ο ένας γυιός του Ιάσονα, ο Έλενος, πολεμούσε από τη μία πλευρά, κι ο άλλος, ο Εύνηος, απ’ την άλλη!…)

Αν στο σημείο αυτό ρωτήσετε γιατί δεν «καθάρισε» την κατάσταση ο λίθος σε μιά μέρα προς χάριν των Αχαιών, αλλ’ αντίθετα η ιστορία τράβηξε μιά πλήρη δεκαετία με πάμπολλους νεκρούς εκατέρωθεν, η απάντηση είναι πως δεν ανακατευόμαστε στην πορεία των άλλων ανθρώπων, εκτός αν μας ζητηθεί – ή εάν κινδυνεύουμε. Ειδικά αν διαθέτουμε υπερδυνάμεις ή/καί υπερόπλα.

Καί γιατί, παρακαλώ; Αφού είμαστε δυνατοί καί μπορούμε να κάνουμε το κέφι μας, γιατί να συγκρατηθούμε;

Δεν θα το αναπτύξω, διότι χρειάζεται ολόκληρο σύγγραμμα. Πάντως, έννοιες όπως: ελεύθερη βούληση, ευθύνες, πεπρωμένο, Συμπαντικός Νόμος, κτλ, νομίζω πως σας μπάζουν στο νόημα της απάντησης. Η ελεύθερη βούληση των Αχαιών ν’ ακολουθήσουν έναν αδίστακτο καί πονηρό τυχοδιώκταρο, έπρεπε να έχει καί άσχημες συνέπειες – κι όχι να τη βγάλουν αβρόχοις ποσίν. Διότι, αν δεν είχε τότε άσχημες συνέπειες, θα είχε αργότερακι ίσως χειρότερες.

(Αυτά ακριβώς να τα θυμηθήτε, την επόμενη φορά που θα γίνουν εκλογές – καί αρκετοί από σας θα πάνε εκδρομή, ή θα ξαναψηφίσουν τους ίδιους αλήτες, που κατέστρεψαν την Ελλάδα.)

 

[«- Καί πού βρίσκεται σήμερα  αυτός ο λίθος, ώ Εργοδότα, να κάνει τα θαύματά του, τώρα που τον χρειαζόμαστε όσο τίποτε;»

Κρυμμένος από τότε …κάπου… καί κλειδωμένος με πολλαπλό αιθερικό κλείδωμα. Καμμία τύχη γιά τους επίδοξους Ιντιάνα Τζόουνς, δηλαδή.

Θα ξαναβγεί στην επιφάνεια τη στιγμή που πρέπει, κι όχι τώρα – που τον ζητάει εντόνως κι ο δικός μου ο παρορμητικός χαρακτήρας. Καί θα ξαναβγεί, γιά τους λόγους που πρέπει. (Κάτι είπαμε παραπάνω.) Κι όταν ξαναβγεί…

…Ας χαρούνε τ’ ανθρωπάκια τα πυρηνικά τους καί τα πολεμικά τους καραβάκια καί τους δορυφόρους τους, όσο έχουνε ακόμη χρόνο. Διότι μετά…

Βέβαια, ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ πως μέχρι την επαναποκάλυψη του λίθου οι Έλληνες δεν καθόμαστε αδρανείς.]

 

α. Στην ίδια την ιστορία – 2.

Όπως ξαναείπα, πολύ χρήσιμη η μαθησιακή περιέργεια. Εντάξει, το Διαδίκτυο δεν είναι κι ό,τι καλύτερο ως πηγή, αλλά επιτέλους τέτοια αδράνεια δεν δικαιολογείται. Τέτοια νοητική τεμπελιά! Το να βαρυέται κάποιος να κάνει δυό-τρία κλίκ με το ποντίκι του, γιά να βρεί χρήσιμες ιστοσελίδες να διαβάσει, είναι αρρώστεια.

Λοιπόν, μελετούσα τα περί Ελένου, οπότε έφτασα στον χρησμό που έδωσε στον Οδυσσέα, γιά το πώς θα πέσει η Τροία. Ανάμεσα στους όρους ήταν καί το να έρθει να πολεμήσει ο γυιός του Αχιλλέα, ο Νεοπτόλεμος. Επειδή, τώρα, αμέσως τσίνησε το μαθηματικό κομμάτι του μυαλού μου (διότι δεν έβγαιναν οι ηλικίες – ο Νεοπτόλεμος δεν μπορούσε να είναι πάνω από 17 ετών το πολύ), είχα την περιέργεια να διαβάσω τις πληροφορίες που έχουμε καί γι’ αυτόν. Κι εκεί, έμεινα κάγκελο.

Σκοτώθηκε, λέει, στους Δελφούς. Τον μαχαίρωσε ιερέας του Απόλλωνα επάνω στον βωμό!!!!!

Προφανώς, προφανέστατα πρόκειται γιά εκδίκηση, γιά οφθαλμόν αντί οφθαλμού… μιά που ο παππούς του Νεοπτόλεμου (ο Πηλέας) ξεπάτωσε την εξ αρρενογονίας διαδοχή του Πελία. Καί προφανώς, προφανέστατα ο συγκεκριμένος ιερέψ δεν έτρεφε κανέναν σεβασμό γιά τα ιερά καί τα όσια των Ελλήνων. Τώρα, μιά που ο Πελίας ήταν Ατλάντειος, καταλαβαίνουμε τί ήταν κι αυτό το καθήκι-«ιερέας». Κάτι γιά διείσδυση «μαύρων» πρακτόρων στα ιερατεία μας καί στις ηγεσίες μας λέγαμε, έ; Καί μάλιστα, αρκετά παλιά – όχι από την εποχή των Γεφυραίων καί μετά. Πολύ πιό πρίν.

Καί δυστυχώς, καί με χρονική συνέχεια. Δώδεκα αιώνες αργότερα, οι Δελφοί δώσανε χρησμό σ’ εκείνον τον βλάκα, τον Αριστόδημο τον Μεσσήνιο, να …θυσιάσει την κόρη του. (Τη θυσίασε, αλλά τον πόλεμο τον έχασε.) Άσε το αισχρό γλείψιμο των Δελφών στους Πέρσες, κατά την κλασική εποχή.

Η διείσδυση αυτή δεν τεκμηριώνεται μονάχα με δυό-τρείς περιπτώσεις, σαφώς χρειάζεται εκτενέστερη μελέτη. Αλλά ο γράφων αδυνατεί να τη συγγράψει. (Αν ήμουν ιστορικός με πλήρη απασχόληση, κάτι γινόταν.)

 

β. Στο σήμερα.

Γνωρίζω άριστα πως τα γραφόμενά μου, οι καταγεγραμμένες πεποιθήσεις μου, σε πολλούς θα φανούν τελείως ανεδαφικά. Στην καλύτερη περίπτωση, οι άνθρωποι θα μου πουν πως έχω πολύ υψηλή φαντασία, καί χαραμίζομαι που δεν γράφω μυθιστορήματα καί σενάρια. Στη χειρότερη, θ’ αναρωτηθούν γιά τη διανοητική μου κατάσταση – καί γιά το πώς  γίνεται να κυκλοφορώ ελεύθερος καί άνευ κηδεμόνος! Lol!!! (Οι πλέον κακεντρεχείς θ’ αναρωτηθούν γιατί δεν φοράω λουρί καί φίμωτρο! Καρα-lol!!!)

Δεν θα καθήσω να δώσω εξηγήσεις, πολλώι δέ μάλλον ν’ απολογηθώ γι’ αυτά που σκέφτομαι, αλλά (κατά κάποιο τρόπο) θ’ αντιγυρίσω τα ερωτήματα.

  • Αλήθεια, όταν (κι αν – γιά να είμαστε ρεαλιστές) έρθει η ώρα της εξέγερσης των Ελλήνων, θα ψάχνετε εκείνη τη στιγμή γιά ηγέτες καί οργάνωση; Ή σκοπεύετε ν’ αυτοσχεδιάσετε με τις δικές σας δυνατότητες;
  • Ή νομίζετε πως όοοολοι αυτοί οι ανά τα Ιντερνέτια αυτόκλητοι ηγέτες της χώρας μας θα κάνουν τίποτε ουσιαστικό καί χρήσιμο την κρίσιμη στιγμή; (Εδώ δεν κάνουν τώρα, που τα ζόρια δεν φτάσαν ακόμη στη βιολογική μας υπόσταση. Ή, μάλλον, κάνουν: τσακώνονται, καί τη λένε ο ένας στον άλλον.)

Εάν άκουσα τρία «όχι» στη σειρά, τότε:

  • Δεν είναι καλύτερο να ξαναγίνουν κατευθείαν ηγέτες καί να βάλουν τα πράγματα σε μιά ιεραρχημένη τάξη αυτοί, που κάποτε το είχαν ξανακάνει; Καί δή, από τώρα;

Εάν απαντήσατε «ναί», τότε καλά θα κάνουν οι ακόμη «κοιμώμενοι» δικοί μου να ξυπνήσουν, καί να λάβουν τη θέση τους στο καράβι!

Βεβαίως, ακριβώς το ίδιο ισχύει καί γιά τους λοιπούς ακόμη «κοιμώμενους» συν-Έλληνες: Βρήτε πάραυτα τί σας ταιριάζει από αρχαία Ελλάδα καί Μυθολογία, πάρτε θέση στην ομάδα, καί αναβιώστε το!

Απλή, απλούστατη συνταγή, κι αλάνθαστη. Μην πελαγοδρομείτε! Αυτοσχεδιασμοί δεν θα υπάρξουν. Καί μην ακούτε τον κάθε πράκτορα καί τον κάθε μαλάκα. Το ένδοξο παρελθόν της Ελλάδας μας μιλάει, καί είναι σα-φέ-στα-το.

 

Με την ευκαιρία, να ξηλώσω καί να πετάξω στα σκουπίδια ακόμη μία «προφητεία» των πέραν του Ατλαντικού …μοναστηριών.

Σίγουρα θά ‘χετε ακούσει τα διάφορα περί του ευσεβούς βασιλέως Ιωάννη «εκ πενίας», μπλά-μπλά-μπλά. Λοιπόν, καλοί μου άνθρωποι, σας ερωτώ: Όλα αυτά τα θαυμαστά προφητευόμενα, αυτός ο Ιωάννης θα τα κάνει μόνος του; (Ούτε σε τσίρκο να δούλευε!) Δεν θα χρειαστεί επιτελείο; Φυσικά θα χρειαστεί! Πλην όμως, οι «προφήτες» της …Θείας αμέλησαν να …προφητεύσουν καί δυό κουβέντες γιά το επιτελείο αυτό. (Καί τώρα που το μαρτύρησα, είναι αργά γιά …διορθώσεις. Οι προφητείες δεν είναι υπουργικές αποφάσεις, γιά να …»επανανακοινώνονται επί το ορθότερον»!)

Ακριβώς αυτό είναι το στοιχείο, στο οποίο αυτή η «προφητεία» πάσχει αγρίως. Έλα, όμως, που καί τα μυαλά των νεο-Ελλήνων πάσχουν αγρίως, γι’ αυτό καταπίνουν αμάσητες κάτι τέτοιες μαλακίες – καί η …Θεία ουδόλως ανησυχεί γιά την τύχη των τούβλων που εκτοξεύει. Με τέτοιον λαό σαν τον σημερινόν δικό μας, σκατά πιάνει η …Θεία, χρυσάφι γίνονται. (Πώς να μη χαίρονται μετά με την κατάντια μας Μακρόν, Μέρκελ, Ντάϊσελμπλουμ, καί λοιπά παρεμφερή ανθρωποειδή; )

(Άσε καί τ’ άλλα τα προφητολούλουδα, περί «Εξαδακτύλου», κτλ. Δηλαδή, την Ελλάδα θα τη σώσει κάποιος με βιολογικές ατέλειες; Κι αν αυτές επεκτείνονται καί στο μυαλό του; Σκέφτηκε κανείς τις συνέπειες τέτοιων ισχυρισμών;

Ά σαπέρα, ρέ!!!)

 

Λοιπόν, τέλος – καί δεν το ξανασυζητάμε. Ακούστε τη Μυθολογία μας καί την Ιστορία μας, εφαρμόστε την, καί δεν θα χάσετε.

Γιά την ακρίβεια, μ’ αυτόν τον τρόπο όλοι οι Έλληνες θα βγούμε κερδισμένοι.

 

Παρελθόν, παρόν, άνθρωποι – καί το μέλλον; – β’

8 Σχόλια

(προηγούμενο)

τσι δένουν όλα, καί μπαίνει στη θέση της η ψηφίδα που έλειπε από το συγκεκριμένο μέρος της μυθολογικής αφήγησης! Ιδού η αιτιολόγηση:

 

Αφ’ ενός: Τα παιδιά του Ιάσονα καί της Μήδειας στην Τροία, ωσάν όμηροι σε ανοιχτή φυλακή, αποτελούσαν ένα ακόμη παράδειγμα της κατάστασης, όπου πρίγκηπες μεγαλώνουν σε ξένες αυλές εχθρικού προς την πατρίδα τους χαρακτήρα. Όπως ο Αττίλας, που μεγάλωσε στη Ρώμη, ή διάφορες Βυζαντινές πριγκήπισσες που παντρευόντουσαν Σελτζούκους, κτλ. Αυτές οι «ομηρείες» συντελούσαν σε μιά ειρήνη μεταξύ των ενδιαφερομένων/εμπλεκομένων, έστω καί με το στανιό επιβεβλημένη, έστω καί προσωρινή. (Βάλτε στο λογαριασμό καί τις προσπάθειες των «φιλοξενούντων» γιά πλύση εγκεφάλου των ξένων, ώστε τη μέρα που ο ξένος πρίγκηπας θα επανερχόταν στην πατρίδα του, να κομίσει «καινά δαιμόνια» – καί, φυσικά, να επηρεάσει καταστάσεις, μή λαμβάνοντας ως κριτήριο το καθαρό συμφέρον της πραγματικής του πατρίδας.)

Οπότε, εδώ καθίστατο φανερό ότι, αν πείραζε κανείς τα παιδιά αυτά, θα είχε να κάνει με την Ελλάδα ολόκληρη… αλλά καί με την Κολχίδα. (Υποτίθεται ότι ο Αιήτης θα αποδεικνυόταν καλός παππούς, κι όχι σκληρόκαρδος.) Χώρια η Θράκη – λόγωι του πρώτου θετού πατέρα τους, του Φινέα. Άρα, δεν ήταν σώφρον να επιχειρηθεί κάτι τέτοιο.

 

Αφ’ ετέρου: Επειδή τα νέα καί τότε μαθευόντουσαν γρήγορα, κι επειδή ο Ιάσων είχε αρκετούς φανερούς (καί κρυφούς) εχθρούς, τα παιδιά δεν γινόταν να πάνε στην Ιωλκό – ούτε ν’ αποκαλύψουν σε κανέναν την πραγματική βιολογική καταγωγή τους. Επίσης, εκείνον τον καιρό ο Ιάσων με τη Μήδεια ζούσαν σε εξορία στην Κόρινθο, με την προοπτική να επιστρέψουν στην Ιωλκό να μή διαφαίνεται στο ορατό μέλλον. Άρα, το Ίλιον ήταν η καλύτερη λύση… καί γιά την περίπτωση που ο Αιήτης θα ζητούσε την κεφαλή των παιδιών επί πίνακι. (Η Σαλμυδησσός, ως μικρή πόλη, δεν θ’ άντεχε επί πολύ έναν πιθανό πόλεμο με ολόκληρη Κολχίδα – γι’ αυτό τα παιδιά έπρεπε να βρούν ασφαλέστερη διαμονή.)

Εδώ πρέπει οπωσδήποτε ν’ αναφέρουμε τη διείσδυση του Ατλάντειου ιερατείου τόσο στην Ιωλκό, όσο καί στην Τροία. Στην Ιωλκό δεν είχαμε απλά ιερατείο… εκεί είχαμε ολόκληρο βασιλιά Ατλάντειο! Τον Πελία. Που, άμα έπιανε τα παιδιά στα χέρια του, αλοίμονο τόσο σ’ αυτά, όσο καί στους γονείς τους. Άρα, τα δίδυμα δεν γινόταν με τίποτε να πάνε στην Ιωλκό.

Στην Τροία, το ιερατείο των Ατλάντων είχε διεισδύσει μέν στο εντόπιο ιερατείο (κι ήταν αυτό, που έβαζε στους Τρώες τα φυτίλια γιά πόλεμο με τους Αχαιούς), αλλά ο Πρίαμος με τους δικούς του εξακολουθούσαν να κρατάνε γερά τα χαλινάρια. Τουλάχιστον δεν ανησυχούσαν από μιά σύναξη λίγων (καί προς το παρόν κρυφίως κινουμένων) «αιρετικών», καί απλώς την ανεχόντουσαν. (Υπόψη, τη διείσδυση των Ατλάντων στην Τροία του Πριάμου δεν την έχω τεκμηριώσει. Ακόμη την ερευνώ – αλλά θεωρώ πως δεν μπορεί η κατάσταση να ήταν διαφορετική απ’ αυτό που περιγράφω.)

 

[Παρένθεση: Συνήθως είναι οι άντρες, που σκέφτονται με το κάτω κέντρο αποφάσεων… καί προξενούν ζημιά. Ποιός ξέρει, λοιπόν, σε ποιά κρυπτο-Ατλάντεια παλλακίδα του του σχοινιού καί του παλουκιού έσπειρε ο Πρίαμος τον Πάρη!… Κι αν οι πηγές αναφέρουν ως  μητέρα του Πάρη την Εκάβη, προσωπικώς δεν έχω πειστεί πως ήταν αυτή.

Βλέπετε, στα βουνά καί στους τσοπαναραίους στέλνανε τα νεογέννητα που δημιουργούσαν κοινωνικό πρόβλημα, κι όχι τα παιδιά από γνήσιο γάμο. (Όρα Βάκχες -που γκαστρωνόντουσαν απ’ τον πρώτο τυχόντα στα όργια-, Οιδίποδα, καί λοιπά παραδείγματα.) Άρα, πρέπει να είναι μεταγενέστερος ο μύθος ότι η Εκάβη δήθεν είδε όνειρο πως γέννησε αναμμένο δαυλό, κτλ, ο οποίος μύθος βγήκε καθαρά γιά να μπαλώσει την αφήγηση… καί τις νεανικές ( ; ) απερισκεψίες του -όντως σεβαστού- Πριάμου.

Να ξέρετε, επίσης, πως όνειρα κι οράματα σχετικά με τα παιδιά τους οι γυναίκες βλέπουν απ’ τη σύλληψη ακόμη – καί καθ’ όλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης. Δεν περιμένουν πρώτα να γεννηθεί το παιδί, γιά να τα δουν μετά. Άρα, ο μύθος αυτός όντως χωλαίνει.]

 

Εκ τρίτου: Παρατηρούμε ότι τόσο ο Φινέας, όσο κι η Κασσάνδρα, έχουν δύο κοινά χαρακτηριστικά. Την μαντική τέχνη, αλλά καί μιά μορφή άρνησης των θεών της τότε εποχής. Ο μεν Φινέας τον Δία τον …συνδέει κανονικά με Κάϊρο, η δέ Κασσάνδρα αρνείται επιμόνως το φλέρτ του Απόλλωνα. Ταυτόχρονα, καί οι δυό τους πληρώνουν ένα τσουχτερό αντίτιμο γιά την «αθεΐα» τους. (Πιό βαρύ ο Φινέας.)

Τί μπορεί να σημαίνει αυτό; Πως ο Φινέας είχε βρεί τον τρόπο να μαντεύει, χωρίς την -όποια…- βοήθεια κάποιου θεού. Τον τρόπο αυτόν, την τέχνη της μαντείας, τη δίδαξε καί στα δίδυμα. Αλλά ως πιό τσαμπουκαλού απ’ το αδερφάκι της, η Κασσάνδρα απ’ τις διδαχές του Φινέα κράτησε καί την «αθεΐα». (Ο Έλενος φαίνεται πιό χαμηλών τόνων άτομο.) Φυσικά, ο Φινέας τα δασκάλεψε γενικώς τα παιδιά – σίγουρα τους είπε κι άλλα (πώς να φερθούν εκεί που θα πάνε, κτλ). Καί, κάποια στιγμή, με τα παιδιά καί τους γονείς τους μακριά του, μετέβη στον Άγιο Πέτρο γιά επανενσάρκωση. Ευτυχώς, άφησε πολλούς δικούς του απογόνους, καταπώς τα λέει η Μυθολογία.

Πάντως, το αίμα νερό δεν γίνεται, διότι κάποια στιγμή (κατά τη διάρκεια του Τρωϊκού) ο Έλενος πήρε χαμπάρι γιά ποιούς πολεμούσε, καί σταμάτησε να πολεμάει! Η πλάκα είναι πως, όταν τον αιχμαλώτισε ο Οδυσσέας, αγνοούσαν καί οι δυό τους πως είναι στενοί συγγενείς!!! (Ο Έλενος ήταν μικρανηψιός του Οδυσσέα, διότι Οδυσσέας καί Ιάσων ήσαν πρώτα ξαδέρφια. Οι μητέρες τους ήταν αδελφές.) Η Κασσάνδρα, πάλι, τα είχε δεί όλα (καταστροφή Τροίας, κτλ) από τα εφηβικά της χρόνια. Γι’ αυτό δεν παντρεύτηκε ποτέ, γι’ αυτό υπέμενε τα πάντα στωϊκά.

Τέλος, η παραλλαγή του μύθου, που θέλει τον Έλενο να πηγαίνει στη Θράκη με την Εκάβη καί την Ανδρομάχη (μετά την πτώση της Τροίας), είναι η πιό σωστή απ’ όλες. Πάντα ξαναγυρνάμε στις παλιές αγάπες… στην πατρίδα μας της παιδικής μας ηλικίας! (Τί να κάνει ο Έλενος στην Ήπειρο; ν’ αρμέγει γίδες; )

 

Έτσι συμπλήρωσα το συγκεκριμένο κενό της αφήγησης της Αργοναυτικής. Με λογική καί με πρακτικώς ελεγχόμενες υποθέσεις. Καί έχοντας κατά νούν την τρομερή ρήση του Σέρλοκ Χόλμς, ότι: «…- Κάτι είναι έτσι, επειδή δεν μπορεί να είναι αλλοιώς!» (…αγαπητέ Γουώτσον!).

Να μην το ξεχάσω: από το κομμάτι αυτό του μύθου, καταλαβαίνουμε ότι ο Φινέας είχε τον τρόπο του να σκαλίζει το Μάτριξ – καί δή, με σωστά αποτελέσματα. Τώρα, πού βρήκε αυτή τη γνώση, ποιός του τη δίδαξε, κτλ κτλ, αγνοώ μεγαλοπρεπώς.

 

Το σήμερα.

Το ότι επανενσαρκωνόμαστε, είναι κοινός τόπος. Μπορεί, βέβαια, καί όχι, οπότε σ’ αυτή την περίπτωση (εκείνο που συμβαίνει, είναι πως) κουβαλάμε ως πακέτο το πρότυπο κάποιου ανθρώπου του παρελθόντος. Κάνουμε όσα έκανε αυτός, φερόμαστε όπως αυτός, αντιλαμβανόμαστε σύμβολα / όνειρα / οιωνούς όπως αυτός, κτλ. Νομίζω πως δεν έχει σημασία τί γίνεται ακριβώς (αν κι εγώ είμαι υπέρ της πρώτης άποψης), αλλά σημασία έχει το αποτέλεσμα: φερόμαστε σαν παιδάκια σε λούνα πάρκ, που κάθε φορά ανεβαίνουμε στο αγαπημένο μας παιχνίδι. Ξανά καί ξανά καί ξανά, επ’ άπειρον ( ; ). Άλλος στα συγκρουόμενα, άλλος στη «μπαλλαρίνα», κτλ.

Είπατε τη λέξη «Μάτριξ»; δεν έχετε καθόλου άδικο.

Απ’ όλους τους ρόλους, λοιπόν, απ’ όλ’ αυτά τα αποκριάτικα κοστούμια που βρίσκουμε στο βεστιάριο του Μάτριξ, επιλέγει (συνειδητά, ή ασυνείδητα) από ένα ο καθένας μας, καί πορεύεται.

 

Τέλος πάντων, ο γράφων κάποια στιγμή συνειδητοποίησε ότι συμμετέχει σε μιά σύγχρονη Αργοναυτική Εκστρατεία. Κι όχι μόνον!…

Προσέξτε: τα σημαντικά αρχαία πρόσωπα του μύθου αυτού είναι μερικές εκατοντάδες. Διότι, καί μόνον οι Αργοναύτες είναι 55. Βάλε, τώρα, στον λογαριασμό την πατρική οικογένεια του Ιάσονα (αλλά κι αυτές που έφτιαξε – διότι, ας μην ξεχνάμε, απέκτησε παιδιά κι απ’ την Υψιπύλη, στα δέ ύστερα χρόνια του παντρεύτηκε τη νεανική του αγάπη, την Ονησίκλεια), την οικογένεια του Πελία, την οικογένεια του Πηλέα, την οικογένεια του Αιήτη, τις οικογένειες των Αργοναυτών… συν τα «πλαϊνά» πρόσωπα (δηλ. τα εκτός της κύριας αφηγηματικής γραμμής), πχ τον Φινέα με την οικογένειά του, τελικά μαζεύεται ένα όντως πολυάριθμο πακέτο. Οι γνωριμίες μου, λοιπόν, συν η (εντάξει, υποκειμενική μου) αντίληψή μου κάποιων καταστάσεων, με έπεισαν πως αρκετά απ’ αυτά τα πρόσωπα είναι πάλι εδώ. Καί με την ίδια λογική, εάν βρίσκονται πάλι εδώ σήμερα τα 10% απ’ αυτά, γιατί να μή βρίσκεται καί το υπόλοιπο 90%;

Απ’ αυτά τα σημερινά πρόσωπα, μερικά γνωρίζονται μεταξύ τους (πάλι) καί μερικά όχι. Οι δε αλληλογνωριμίες (καί οι έχθρες…), απ’ όσα έχω καταλάβει, δεν είναι συνειδητές – με την εξαίρεση του γράφοντος, που (νομίζει ότι) ξέρει.

Τα παραπάνω, όμως, εκτός από ένα γοητευτικό μυθιστόρημα παύλα σενάριο (τρέμε Χόλλυγουντ!  🙂  ), συναποτελούν ένα υπερόπλο στα χέρια των γνωριζόντων. Με τέτοια γνώση, μπορούμε αμέσως-αμέσως τα εξής:

  • Ν’ αναγνωρίζουμε το ποιός είναι ποιός. (Σχετικά εύκολο είναι. Αρκεί η πρώτη «φλασιά» γιά κάποιον, καί μετά έρχεται η παρατήρηση της συμπεριφοράς των προσώπων που τον περιστοιχίζουν – καί, φυσικά, η αντιστοίχισή της με τα Μυθολογούμενα.)
  • Να ξέρουμε με ποιούς να πάμε, καί ποιούς ν’ αποφύγουμε.
  • Να ερμηνεύουμε συμπεριφορές. Ειδικά αυτές που έχουν να κάνουν μ’ εμάς. (Πχ γιατί ο Τάδε με αντιπαθεί καί κάθε φορά μου φέρεται αγενώς; Τί του έκανα; τού ‘φαγα το χρυσόψαρο; )
  • Να γνωρίζουμε το μέλλον! (Όχι από κληρονομικό χάρισμα, αλλά διότι τα ίδια αίτια φέρνουν τα ίδια αποτελέσματα.)
  • Να ξέρουμε να ελισσόμαστε, αποφεύγοντας τα λάθη του παρελθόντος – ως έμπειροι πιά.

Κι επιπλέον:

  • Να συνδυάζουμε παρελθόν καί παρόν (κάνοντας χρονικά άλματα μπρός-πίσω), διότι έτσι καλύπτουμε τα κενά αμφοτέρων.

Με τις πλήρεις ψηφίδες του παρόντος καλύπτουμε τα αφηγηματικά κενά του παρελθόντος, καί με τις πλήρεις ψηφίδες του παρελθόντος καλύπτουμε τη σημερινή μας άγνοια. Πχ γνωρίζοντας (α) το ποιός είναι ο Πελίας σήμερα, (β) ότι σε κάποιες πτυχές της -σημερινής- ζωής του τον κάλυψε άλλο λαμόγιο (καί ποιό), γνωρίζω ότι καί στην αρχαιότητα υπήρχε κι άλλο λαμόγιο που τον κάλυπτε. Μόνο που δεν το έχω εντοπίσει ακόμη, να ξετυλίξω κι άλλο κουβάρι παλαιών γεγονότων – δήθεν «αποκρυπτομένων». (Κούνια που τους κούναγε κάτι πονηρούς λογοκριτές καί κάτι φλάρους πορτιέρηδες μυστικών βιβλιοθηκών, ότι δήθεν -είναι τόσο μάγκες, που- συσκοτίζουν την ιστορική αλήθεια κι αποκόπτουν το πόπολο απ’ την πληροφόρηση!…)

 

Εν πάσει περιπτώσει, όλ’ αυτά δεν τα ανέφερα γιά εγκυκλοπαιδικούς λόγους. Η Αργοναυτική -με τους φανερούς, αλλά καί τους κρυφούς σκοπούς καί τρόπους της- είχε ως σκοπό τη διάσωση της Ελλάδας κατά την είσοδο της ανθρωπότητας στον μεγάλο μήνα του Κριού. Πράγμα που (δηλ. τη διάσωση της Ελλάδας) ο καθένας μας οφείλει, έχει ιερή υποχρέωση να κάνει καί σήμερα, παραμονές της εισόδου μας στον μεγάλο μήνα του Υδροχόου.

Φυσικά, ο καθένας μας έχει (ή μπορεί να επιλέξει) διαφορετικόν τρόπο να δράσει προς αυτή την κατεύθυνση. Αλλά ο γράφων, συν ο στενός πυρήνας των συναγωνιστών φίλων του, επιλέξαμε το «σενάριο» μιάς νέας Αργοναυτικής – ως συντονιζόμενοι στην ίδια συχνότητα. Ως ομοδονούμενοι! (Γειασάν του Άργου! Εκτός από όμορφα καράβια, φτιάχνει καί όμορφες λέξεις!  🙂  )

Καί βέβαια, πάντα έχουμε υπόψη μας ότι το Μάτριξ κάθε φορά παραλλάσσει το «παιχνίδι». Σήμερα, γιά παράδειγμα, δεν έχουμε ούτε Κολχίδα, ούτε Αιήτη, ούτε Μήδεια. Ο Αιήτης καί η Μήδεια όντως ξαναζούν σήμερα (καί μάλιστα ξαναείναι πατέρας καί κόρη του), όπως κι ο Άψυρτος (που τυγχάνει αδελφός της Μήδειας, καί δεν την χωνεύει καταντίπ καθόλου). Αλλά τυγχάνουν τελείως ήσυχα ανθρωπάκια, καί δεν πρόκειται να συμμετάσχουν σε τίποτε – αντί, δέ, δράκου, στην αυλή τους έχουν σπιτώσει γάταρο παιχνιδιάρη, χαδιάρη, δαγκωνιάρη, κ_υλιάρη, καί ούλτρα λαίμαργο καί χοντρό!

Ο εικονιζόμενος είναι επίτιμος αδελφός του αναφερομένου! Lol!!!

(Καφέ ραβδωτός είναι ο …γαλής, κύριε Σπ. Καμμία σχέση με μονόχρωμα άσπρα γατιά, καί λοιπά βδελύγματα! Καρα-lol!!!)

 

Μ’ αυτά καί μ’ εκείνα κατά νούν, να μαζευόμαστε σ’γά-σ’γά, Αργοναυτάκια μου!  🙂  Δεν υπάρχει χρόνος γιά χάσιμο!

 

Μιά αποτίμηση.

Εδώ τέλειωσα. Αυτή είναι η προσωπική μου προσπάθεια συμπλήρωσης των κενών του συγκεκριμένου μύθου. Στραβή, λειψή, αυτή είναι.

Θα έλεγα πως οι αναρτήσεις μου, αυτές που είναι, μοιάζουνε με έτοιμο μπετονένιο σκελετό σπιτιού. Δεν κινδυνεύουν από σεισμό, αλλά πάλι δεν είναι τελειωμένο πλήρες σπίτι. Σκελετός, όπου οι ένοικοι χτίσανε πρόχειρα (με τούβλα, αλλά καί χοντρά νάϋλον) έναν όροφο, ίσα-ίσα να μπούν μέσα, να μη βρέχονται καί να μην κρυώνουν. Σαν τα φτωχαδάκια, που χτίζουν το ισόγειο, κι απ’ τη σκεπή προεξέχουν σκουριασμένα απ’ την πολυκαιρία σίδερα που μουτζώνουν τον ουρανό, γιά «προοπτική» (χτισίματος άνω ορόφου).

Δεν είμαι συγγραφέας πλήρους απασχόλησης, το ξαναείπα. Ούτε διαθέτω όσα χρήματα κι όσον ελεύθερο χρόνο θα ήθελα. Το χειρότερο, δεν έχω δική μου ερευνητική ομάδα – που θά ‘πρεπε. Αλλά μήπως προτιμάτε απ’ τα δικά μου τις «φαβέλες» των …εξ αποκαλύψεως «Ελληνοκεντρικών»;

Στο κάτω-κάτω, αν ήδη έχω προσφέρει κάτι έστω καί λίγο σημαντικό, συμπληρώστε το. Δεν πρόκειται να σας κόψω πρόστιμο!  🙂

 

ΤΕΛΟΣ

 

Υγ: Το παρόν αφιερώνεται στον Φινέα, τον παλιόφιλο! Όταν είδα γραμμένα αυτά γιά τους «θεούληδες» καί τις αφραγκίες, ντάγκ!!! κατάλαβα αμέσως! Αλλά, όπως βλέπετε, τέσσερεις χιλιάδες χρόνια (καί κάτι ψιλά) είναι εντελώς φραγκοδίφραγκα μπροστά στο μεγαλείο της Ελλάδας μας. Κι ούτε την προσπάθεια προς κατάκτηση των ίδιων στόχων την υπολογίζω. Σαν τιμωρία σε άτακτο παιδί μοιάζει, κάθε φορά να υποχρεωνόμαστε απ’ το Μάτριξ (αλλά καί τις μαλακίες των συμπατριωτών μας) να καθαρίζουμε την κόπρο. Αλλά δε γ_μιέται, γιά την Ελλάδα πρόκειται. Θα το ξανακάνουμε – καί δεν θα μας πέσει, δά, η υπόληψη. Η Ελλάδα οφείλει να καθαρίσει, καί θα καθαρίσει.

Επίσης, το αφιερώνω στην τριάδα Λ / Τ / Μ. Σας αγαπάω, ωρέ! Ποτέ δεν έπαψα, άλλως τε. Κι ας είναι διαφορετικός ο τρόπος της αγάπης γιά την καθεμιά σας. Κι ας μην το πολυπιστεύετε…

 

(επόμενο)

Παρελθόν, παρόν, άνθρωποι – καί το μέλλον; – α’

52 Σχόλια

ο σημερινό μπορείτε να το θεωρήσετε κάπως σαν «ανοιχτό εργαστήριο». Θα σας δείξω τον τρόπο που ερευνώ. Το πώς δένει το σύνολο από λογικά συμπεράσματα, ζεύγη ερωταποκρίσεων, συγκρίσεις, «ανάστροφη μηχανική» στους μύθους, προσπάθειες αναπληρώσεως των κενών… κάπως σα συντήρηση έργων τέχνης. Αλλά, πολύ καλύτερα απ’ τα λόγια, είναι τα παραδείγματα.

Ως παράδειγμα, επομένως, θα δούμε το πώς συμπληρώνονται μερικά κενά στην αφήγηση της Αργοναυτικής Εκστρατείας… αλλά καί ποιά σημασία έχει όλη αυτή η προσπάθεια γιά μάς. Σήμερα. Όχι λόγια κουτουρού, να περνάει η ώρα ευχάριστα, αλλά καταστάσεις με πρακτικές συνέπειες στις ζωές κάποιων σημερινών ανθρώπων.

 

…Τέλος Μαρτίου -με την αρχή της καλοκαιρίας- αποπλέουν από την Ιωλκό οι Αργοναύτες, κι έκαναν πρώτο σταθμό στη σημερινή Μηλίνα. Κάνουμε, λοιπόν, την πρώτη μας καλή ερώτηση – γιά να πάρουμε την πρώτη μας καλή απάντηση: Γιατί τόσο κοντά καί μέσα στον Παγασητικό; Η απάντηση είναι πως το έκαναν γιά δοκιμή, να δούνε -πρίν το κυρίως ταξίδι- αν το καράβι παρουσιάζει ατέλειες, καί να τις διορθώσουν όσο βρισκόντουσαν κοντά σε γνωστό έδαφος (στη βάση τους). Σήμερα, βέβαια, τα τεχνικά έργα δεν παραδίδονται, πρίν γίνει ο τελικός έλεγχος. (Εντάξει, δεν μιλάω γιά εργολαβίες του Δημοσίου! Lol!!! Μιλάω γιά έργα ιδιωτών/εταιριών προς ιδιώτες/εταιρείες.) Αλλά τότε φαίνεται πως είχαν κάπως διαφορετικό σκεπτικό: ο έλεγχος γινόταν παράλληλα με την πλήρη χρήση.

Φτάνουν στη Λήμνο, γκαστρώνουν τις φόνισσες, πάνε μετά γιά προσκύνημα στη Σαμοθράκη, καί αναχωρούν ξανά προς Κολχίδα – κατά τα μέσα του Οκτώβρη. Καί φτάνουν στην αρχή της χερσονήσου της Καλλιπόλεως (όχι σε «νησάκι» καί λοιπά κολοκύθια της γνωστής Μυθολογίας), όπου βρίσκουν τον τυφλό μάντη Φινέα. Αν βάλετε στα ψαχτήρια το όνομα του Φινέα (πράγμα που πρέπει να κάνετε, διότι θα έχετε όφελος – διότι μονάχα ενεργοποιώντας την προσωπική μας περιέργεια μαθαίνουμε), θα σας βγάλουν πολλά λήμματα. Θεωρώ, όμως, ότι το πληρέστερο είναι αυτό εδώ.

Μαθαίνουμε, λοιπόν, ότι υπάρχει καί Φινέας απ’ την Αρκαδία, με δικό του αυτόνομο μυθολογικό «πακέτο» (όπως πχ είναι ο «Θηβαϊκός κύκλος»), τον οποίο ίσως μεταγενέστεροι μύθοι μετέθεσαν σε ανατολικές χώρες. Προσωπικά, πιστεύω ότι πρόκειται γιά τον ίδιο Φινέα, ή ομώνυμο στενό συγγενή του, διότι οι αρχαίοι ημών δεν κάνανε τέτοια λάθη συγχύσεως. Τώρα, βέβαια, πώς έφτασε απ’ την Αρκαδία να γίνει βασιλιάς στη Σαλμυδησσό της Θράκης; Προσωπικώς, έπαψα να παραξενεύομαι με κάτι τέτοια μυθολογικά – διότι ο Αιήτης έκανε μακρύτερο ταξίδι: ξεκίνησε απ’ την Κόρινθο, γιά να γίνει βασιλιάς της Κολχίδας. Οπότε, μιά τέτοια μετανάστευση μάλλον ήταν αρκετά εφικτή. (Κι ο δεύτερος πεθερός του Φινέα, ο Δάρδανος, περίπου το ίδιο ταξίδι έκανε.)

 

Εν πάσει περιπτώσει, η Αρκαδική καταγωγή δείχνει πως ο Φινέας είναι Πελασγός, άρα δεν είναι παράξενο που παντρεύτηκε -σε δεύτερο γάμο- την κόρη του επίσης Αρκάδα καί Πελασγού Δαρδάνου. Όπως δεν είναι παράξενο, που η λεγάμενη -εφαρμόζοντας βάρβαρα κρόνια πελασγικά έθιμα- τον έπεισε ( ; ) να τυφλώσει τους γυιούς του, που απέκτησε από την πρώτη του σύζυγο καί αδελφή των Βορεάδων, του Ζήτη καί του Κάλαϊ. (Μην απορείτε τώρα από πού κονόμησαν οι Βυζαντινοί τέτοια ωραία έθιμα, με τυφλώσεις καί ρινοτμήσεις καί τα ρέστα.) Πιθανώτατα, βέβαια, τους τύφλωσε η ίδια… Γιά σύζυγο, ψώνισε ο έρμος ο Φινέας από σβέρκο!!!

Μάλλον ισχύει το ότι η καινούργια σύζυγος τύφλωσε τα παιδιά, διότι τα κουνιάδια του Φινέα (ο Ζήτης καί ο Κάλαϊς) ήσαν επάνω στην Αργώ – αλλά βλέπουμε να τον βοηθάνε, αντί να τον πλακώνουν στις γρήγορες. Τέλος πάντων, η τύφλωση καί του ίδιου πιθανώτατα προήλθε από την ίδια μέγαιρα – καί εικάζω τον λόγο: όταν ανακάλυψε τί έκανε στα παιδιά του, τη διαολόστειλε. Αλλά αυτή συνεργαζόταν καί μ’ άλλους συνομώτες, καί σιγά που θ’ άφηνε κοτζάμ βασίλειο! Οπότε την ίδια στιγμή τον δέσμευσαν, τον τύφλωσαν, καί στο τέλος τον εξόρισαν (κάπου 250 χιλιόμετρα μακριά σε ευθεία γραμμή – Σαλμυδησσός με άκρη Καλλίπολης). Δεν τον σκότωσαν, διότι ο Φινέας πιθανώτατα ήταν αγαπητός στον λαό του – οπότε (κρατώντας τον ζωντανό) θα έβρισκαν να πουν κάποια καλούτσικη δικαιολογία γιά την απουσία του.

Καί, σα να μην έφταναν αυτά, ο εξόριστος Φινέας έβρισκε μεν φαγητό (έναντι των προφητειών του, που έδινε στους περαστικούς), αλλά δεν μπορούσε να το φάει. Ερχόντουσαν οι Άρπυιες, λέει, καί ή του το έπαιρναν, ή του το μαγαρίζανε – ως αποτέλεσμα τιμωρίας του από τον Δία, διότι δεν προλάβαινε, λέει, ο πατήρ Θεών τ’ ανθρώπων τε να σκεφτεί κάτι, καί τσούπ! ο Φινέας το μαρτύραγε. Κατ’ εμένα, βέβαια, γιά εξήγηση δεν χρειάζεται να καταφύγουμε σε πτερωτές γυναίκες τύπου Λίλιθ. Διότι σε κάθε εποχή υπάρχουν παλιάνθρωποι με μυαλό καί συμπεριφορά μαλακισμένου πιθηκοειδούς – τα ίδια ακριβώς πάθαινε κι ο Θεόφιλος από μερικά γαϊδούρια Πηλίου.

 

Να μην τα πολυλογούμε, οι Αργοναύτες απάλλαξαν τον Φινέα απ’ το μαρτύριό του. Θα το κάναν έτσι κι αλλοιώς, αλλά πήραν δωράκι καί μιά προφητεία, γιά το πώς θα περάσουν τις Συμπληγάδες. Παρένθεση εδώ: το συγκεκριμένο γεωλογικό φαινόμενο δεν είναι καθόλου απίστευτο. Η περιοχή βρίσκεται επάνω στο σεισμικό ρήγμα της Ανατολίας (που συχνά-πυκνά δίνει «εφτάρια» σε σεισμούς), καί ξέρουμε από σύγχρονη ειδησεογραφία ότι το νησάκι Βόρδωνες με τον τάφο του πατριάρχη Φωτίου του Μεγάλου αναδύεται απ’ τη θάλασσα σιγά-σιγά, ενώ τους προηγούμενους αιώνες είχε βυθιστεί.

Τον Φινέα τον πήραν μαζί τους στο πλοίο, πέρασαν τις Συμπληγάδες παρέα, καί σταμάτησαν στην περιοχή της σημερινής Κωνσταντινούπολης. Συγκεκριμένα στην περιοχή Μιχαήλιον. Εκεί έφτιαξαν ένα ηρώο παύλα (κάτι σαν) ναΐσκο προς τιμήν του Ιάσονα, ο οποίος δύο χιλιάδες (καί κάτι ψιλά) χρόνια μετά, στη χριστιανική εποχή, έγινε ναός του αρχαγγέλου Μιχαήλ. Ο ναός αυτός καταστράφηκε κατά την Εικονομαχία, αλλά έμεινε το όνομα της περιοχής… η οποία καλούνταν καί «Ανάπλους»! (Κάτι μας λέει αυτό το όνομα, έ; Αρχή σοφίας, κτλ.)

Είμαι σίγουρος πως οι Αργοναύτες έμειναν εκεί γιά ξεχειμώνιασμα (πριν ξαναξεκινήσουν), καί επίσης τράβηξαν την Αργώ έξω στην ξηρά. Γιατί; μά, γιά τις απαραίτητες εργασίες σε κάθε ξύλινο πλοίο. Η μία είναι η αφαίρεση των μυδιών που κολλάνε στο σκάφος. Η δεύτερη, το καλαφάτισμα – αν καί δεν γνωρίζω κατά πόσον ήξεραν τη σχετική εργασία δύο χιλιάδες χρόνια πΧ. Ίσως ήξεραν την πίσσα, ή κάποιο άλλο πετρελαϊκό παράγωγο (πχ τη νάφθα), αν καί πολύ απίθανο, αλλά δεν γνωρίζω τίποτε γιά πιθανή χρήση τους τότε – καί δή τέτοια, όπως το καλαφάτισμα.

 

Εν πάσει περιπτώσει, ο Φινέας προστέθηκε στην παρέα, αλλά αρνήθηκε, λέει, να τους πεί ο,τιδήποτε γιά τον δρόμο της επιστροφής. Επίσης, δεν διάβασα καμμία αναφορά γιά το τί απέγινε, ή πώς πέθανε.

Εδώ ακριβώς, γιά να συμπληρωθούν αυτά τα κενά, μπαίνει η λογική.

Είμαι χίλια τοις εκατό σίγουρος πως ο Ιάσων, την άρνηση του Φινέα να μιλήσει, την πήρε στην πλάκα. Κι ενώ το λογικώτερο ήταν, με τις πρώτες λιακάδες της νέας άνοιξης, να πεταχτούν μέχρι τη Σαλμυδησσό γιά να βάλουν τα πράγματα σε τάξη (βοηθώντας τον καινούργιο φίλο τους), πιστεύω πως ο Ιάσων το έπαιξε …εκβιαστής! Τήρησε μιά πολιτική «- Δε μιλάς, δε σ’ αφήνω!»  🙂  Βέβαια, κανείς δεν πιάνει αιχμαλώτους τους φίλους του, αλλά η πραγματική αιτία ήταν μάλλον να δουν πώς είχαν τα πράγματα στην περιοχή (τυχόν εχθρικές διαθέσεις άλλων πόλεων, κτλ), καί μετά ν’ αποφασίσουν πώς θα δράσουν γιά την αποκατάσταση του Φινέα στον θρόνο. Πιθανώτατα καί να περίμεναν μπας κι αλλάξει μυαλά, όταν θα έφταναν τα δύσκολα της εκστρατείας (η συνάντηση με τον Αιήτη), καί τελικά τους μιλήσει.

Η απόσταση από την έξοδο του Βοσπόρου (στον Εύξεινο Πόντο) μέχρι την Κολχίδα (σημερινή Γεωργία) σε ευθεία γραμμή είναι κάπου 1050 χιλιόμετρα. Παραπλέοντας τις ακτές της βόρειας Μ. Ασίας (του Πόντου, δηλαδή), προστίθενται κάποια χιλιόμετρα ακόμη. Πες ότι τελικά έχουμε 1300 χμ. Με την ταχύτητα των κωπηλάτων πλοίων, δηλαδή 15 χμ/ώρα, αυτή η απόσταση σημαίνει 87 ώρες. Τέσσερεις μέρες! (Αδύνατον, βέβαια, με συνεχή κωπηλασία, οπότε τις κάνουμε άλλες τόσες. Οκτώ!) Φυσικά, εάν δεν χρησιμοποιηθούν κουπιά -καί χωρίς στάσεις στην ξηρά-, η απόσταση αυτή διανύεται (με ιστιοφορία) σε κάτι λιγώτερο.

Πιστεύω, όμως, ότι το ταξίδι αυτό κράτησε αρκετά περισσότερο. Γιατί; Διότι η Αργώ έκανε αρκετές στάσεις καθ’ όλο το μήκος της ακτής του Πόντου, γιά να συνεννοηθούν οι μαζεμένοι πρίγκηπες της Ελλάδας με τους ηγεμόνες της περιοχής. (Σαφώς Έλληνες, αυτοί οι τελευταίοι. Προσωπική πεποίθηση, ότι εκεί υπήρχαν Ελληνικές πόλεις πολύ πρό του καρασυμβατικού δήθεν «πρώτου Ελληνικού αποικισμού».) Καί προς τί το κουβεντολόϊ;

Χμμμ…. Γιά να βολιδοσκοπήσουν οι Αργοναύτες τις διαθέσεις των πόλεων εκείνων, καί να μεταστρέψουν υπέρ της Ελλάδας τους επιφυλακτικούς (προφανώς βεβαιώνοντάς τους ότι οι Χετταίοι στα νότια ήταν ευκόλως αντιμετωπίσιμος κίνδυνος), εν όψει του επερχομένου Τρωϊκού Πολέμου. Βλέπετε, οι γεωπολιτικές καί γεωστρατηγικές αιτίες προϋπάρχουν των γεγονότων ίσως κι αιώνες ολόκληρους. Άσε που οι Τρώες είχαν αρχίσει να μην κάθονται ήσυχα, κάνοντας πλιατσικολογικές επιδρομές στην κυρίως Ελλάδα. (Γι’ αυτά τα γεγονότα είν’ η αλήθεια πως δεν γνωρίζουμε πολλά. Σκόρπιες αναφορές καί νύξεις υπάρχουν στα διασωθέντα γραπτά κείμενα.)

 

Τελικά, έφτασαν στην Κολχίδα, πήραν το δέρας, πήραν καί το τέρας. Lol!!! (Η Μήδεια κάθε άλλο παρά το τέρας των μύθων ήταν, αλλ’ αυτό είναι άλλη ιστορία. Σιγά μη σκότωσε ανύπαρκτα παιδιά της! Όπως καί να το κάνουμε, ήταν σαφώς καλύτερος χαρακτήρας καί απ’ τη δεύτερη Φινέαινα, καί από κάτι άλλες παρόμοιες – πχ την Ινώ.) Μέσα Σεπτέμβρη φτάσανε. Φθινοπωρινή ισημερία, τελικά, έλαβε χώραν η δοκιμασία του Ιάσονα… σας τα είπα εδώ. (Κι ως φαίνεται, ο Φινέας μίλησε καί βοήθησε – ούτε μπέμπης νά ‘τανε, καί να περίμεναν την πρώτη του λεξούλα! Lol!!!)

Οπότε, όταν την κοπάνησαν απ’ την Κολχίδα, είχαν ήδη φτάσει οι αρχές του Οκτώβρη. Που σημαίνει ότι στην περιοχή είχαν αρχίσει κακοκαιρίες κι ομίχλες. Αυτά είναι γνωστά καί στους σύγχρονους ναυτικούς: τέλος 19ου αιώνα με αρχές 20ου, οι καπετάνιοι που δεν είχαν ξαναπάει Εύξεινο πληρώνανε ένα ντόπιο Τούρκικο μικρό πλοίο, τον «μπότση», γιά να πηγαίνει μπροστά καί να βλέπουν τα φανάρια του. Συνήθως οι πλόες αυτοί γινόντουσαν 10 χμ από τις ακτές. Κάπως έτσι πρέπει να έπλευσε κι η Αργώ κατά την επιστροφή (δηλ. παρακτίως καί μέσα σε ομίχλες), ο δε στόλος του Αιήτη (που την κυνήγησε) ανέκρουσε πρύμναν με την κακοκαιρία, περιμένοντας να κατέβει Ελλάδα την προσεχή άνοιξη (γιά να ζητήσει τον λογαριασμό).

Κάπου εδώ έκαναν τη δεύτερη στάση γιά ξεχειμώνιασμα. (Καί τράβηγμα της Αργούς στην ξηρά γιά κρύψιμο καί ξεμύδιασμα.) Στην Ιασώνειο Άκρα.

Έχτισαν καί δεύτερο ηρώο, το οποίο δεν σώζεται σήμερα. Όμως, εκεί υπάρχει ορθόδοξη εκκλησία. (Μπορείτε να δήτε καί τις άλλες όψεις της από τις φωτογραφίες του Γκούγκλ Έρθ.)

Το ακρωτήρι του Ιάσονα βρίσκεται αρκετά κοντά στην Κολχίδα, άρα η κακοκαιρία στον Εύξεινο Πόντο εκείνη τη χρονιά είχε ξεκινήσει νωρίς.

Υπάρχει, όμως, κι ακόμη μία τελείως άγνωστη λεπτομέρεια – άγνωστη ακόμη καί στους μυθολόγους. Ή, αν θέλετε, γνωστή στ’ αρχαία χρόνια, γιά την οποία όμως έκαναν την πάπια: όταν η Αργώ πλεύρισε την Ιασώνειο Άκρα, η Μήδεια ήταν ήδη έγκυος απ’ τον Ιάσονα!!!

 

Η μετακίνηση μιάς εγκύου πάντα σήμαινε ταλαιπωρία – εκτός αν τό ‘κοβε στον ύπνο, πράγμα εύκολο με το κούνημα του πλοίου. Όμως, έπρεπε να φύγουν κατά το τέλος Μαρτίου, παρά την προχωρημένη εγκυμοσύνη της Μήδειας. Δεν μπορούσαν να μείνουν άλλο. Κι έτσι, με την άνοιξη άνοιξαν πανιά. Μόνο που δεν ξαναμπήκαν στον Βόσπορο, διότι ήταν σίγουροι πως ο στόλος των Κόλχων θα τους κυνηγούσε προς Ελλάδα. (Του Αιήτικου στόλου του έριξαν τρίπλα – δες παρακάτω.)

Άλλως τε, είχαν ακόμη μιά δουλίτσα να κάνουν στην περιοχή.

Κι έτσι, προσπέρασαν το άνοιγμα του Βοσπόρου καί συνέχισαν δυτικά, μέχρι Σαλμυδησσό. Εκεί αποβίβασαν τον Φινέα, τον αποκατέστησαν στον θρόνο (σαφώς φονεύοντας τη σκατογυναίκα του καί τους λοιπούς συνομώτες – πράγμα που πάλι δεν αναφέρεται στις σωζόμενες πηγές), καί η Μήδεια γέννησε. Καί ως αυθεντική μάγισσα, έκανε δίδυμα. Ένα αγόρι κι ένα κορίτσι. Ξέρετε τον θρύλο, που λέει ότι οι μάγισσες γεννάνε δίδυμα; Έ, αυτό!

Οπότε, ο μεν Φινέας ανέλαβε να «βγάλει την υποχρέωση» μεγαλώνοντας τα παιδιά, η δε Αργώ συνέχισε δυτικά καί βόρεια, μπαίνοντας τελικά στο άνοιγμα του Δούναβη. Τα υπόλοιπα της Αργοναυτικής είναι γνωστά (εκτός, πάλι, από κάποιες «λεπτομέρειες»), άρα θα πούμε μόνο γιά τον Φινέα καί τα μικρά. Είναι φανερό πως ο Ιάσων αφ’ ενός δεν ήθελε μαζί του μωρά παιδιά σε πολεμική αποστολή, αφ’ ετέρου δεν ήθελε να μάθει ο Αιήτης τίποτε. (Διότι, εγγόνια-ξεεγγόνια, είτε θα τα σκότωνε, είτε θα τα κρατούσε αιχμάλωτα γιά εκβιασμό.) Το κακό, βέβαια, είναι πως οι φυσικοί τους γονείς δεν τα ξαναείδαν. Να πούμε ως «καρμικό αντίτιμο»;  Ότι καί να πούμε, ένας τέτοιος χωρισμός δεν είναι καθόλου ωραίος.

Λεπτομέρεια (; ) : η Σαλμυδησσός μέχρι σήμερα λέγεται καί «Μήδεια» – ευνόητο γιατί.

 

Όταν μεγάλωσαν τα παιδιά, είναι φυσικό πως άρχισαν να ρωτάνε διάφορα. Καί μάλλον δεν τα έπειθαν οι απαντήσεις ότι ο Φινέας είναι ο μπαμπάς, αλλά δυστυχώς η μαμά πέθανε. Κατ’ αρχήν, δεν κόλλαγε η ηλικία του Φινέα. Οπότε, ο Φινέας βρήκε ένα παραμύθι να τους πεί, ότι πράγματι οι φυσικοί γονείς τους ήταν άλλοι – καί (κάπου στην αρχή της εφηβείας  τους) τά ‘στειλε δήθεν σ’ αυτούς. Στον Πρίαμο καί την Εκάβη.

Τα παιδιά αυτά δεν είναι άλλα, παρά η Κασσάνδρα κι ο Έλενος.

(επόμενο)

 

Ο Έλλην πότε καί πώς έσκασε μύτη;

94 Σχόλια

ε την ευκαιρία που με ξανάπιασε η συγγραφική έμπνευσις, ιδού ένα σοβαρώτατο ερώτημα – ίσως στην σοβαρώτερη ανάρτησή μου, από καταβολής ιστολογίου:

Πότε καί πώς πρωτοφάνηκε στον πλανήτη μας ο Έλλην;

Μήν ψάχνετε να ορίσετε επακριβώς τί είναι ο Έλλην. Είναι αυτό που καταλαβαίνετε ενστικτωδώς. Μήν κολλάτε σε χαζές λεπτομέρειες, αν πρόκειται γιά τους Δαναούς, Αργείους, Σελλούς, Ετεοκρήτες, Δωριείς, βλάχους, νησιώτες, Ηπειρώτες, Σμυρνιούς, Καππαδόκες, Σικελούς, Θράκες,… μπλά-μπλά-μπλά. Ή αν με την τάδε ονομασία εννοούμε το δείνα, κτλ κτλ. Ο Έλλην είναι απλά ο Έλλην.

 

Λοιπόν; Πότε καί πώς εμφανίστηκε στη Γή μας ο Έλλην; Περιμένω τις απαντήσεις σας. (Θα καταθέσω τελευταίος τη δική μου, γιά να μην σας καπελλώσω.) Κι ελπίζω να βγάλουμε κάποιο χρήσιμο συμπέρασμα.

«- Ρέ Εργοδότη, πώς σου κατέβηκε τώρα ξαφνικά στη γκλάβα αυτό το …ηρωϊκό;»

Άλλα πράγματα μου κατέβηκαν στο άθλιο κρανίο μου. (Εκτός από πιτυρίδα. Lol!!!) Μου μηνάει το …δίκτυο των …κομπιούτερς πως επανενεργοποιείται!

«- Καί τί σχέση έχουν αυτά τα γκουμπιούτερζ με τον …Έλλην; (Που λένε κι οι …Έλλην του Διαδικτύου.)»

Έ, πώς;! Έ, πώς;! Πώς δεν έχουν;! Αμεσώτατη!!!

 

Έ, ρέ, γλέντια πού ‘ρχονται!… Μην το πήτε ούτε του παπά!  🙂

 

«Ελληνοκεντρικό κίνημα» – οι ψευδοπροφήτες!

44 Σχόλια

ώωωωωρα «Ελληνοκεντρικό κίνημα»; Τώρα, καλά σαράντα!… Ζωή τ’ αλόγου μας, καί να ζήσουμε να μην το θυμόμαστε! Lol!!! (Εδώ έχει αρπάξει φωτιά ο κώλος μας, αυτά θα κοιτάμε; )

Όμως, παρά το ανεπίκαιρο του θέματος, θεώρησα πως όντως έπρεπε ν’ αφιερώσω μιά αναρτησούλα. Όχι ως επικήδειο σε μιά σιχαμερή κατάσταση, αλλά επειδή κρίνω πως όντως θα μας ωφελήσει σε κάτι – ακόμη καί στα χάλια που βιώνουμε.

Αν καί το θέμα ίσως πυροδοτήσει μακροσκελείς συζητήσεις (διότι δεν μπορώ να καλύψω πάντα τα σχετικά σε μιά καί μοναδική ανάρτηση), θα προσπαθήσω να μην σας κουράσω μακρηγορώντας.

 

Ως «Ελληνοκεντρικό κίνημα» θεωρούμε το σύνολο μιάς ιδιότυπης κουλτούρας, που προτρέπει (καλύτερα, προέτρεπε – στον παρατατικό) :

  • στην ενασχόληση με την αρχαία Ελλάδα (μελέτη αρχαίων κειμένων, κτλ),
  • στη συνολική καταγγελία/καταδίκη του χριστιανισμού (ως καταστροφέα της Ελλάδας),
  • στην ελπίδα ότι η Ελλάδα τελικώς θα σωθεί (καί θα κυριαρχήσει παγκοσμίως) από επέμβαση αγνώστων μέν, πανισχύρων δέ όντων (θεών, ανθρώπων, εξωγηΐνων) ή/καί οργανώσεων.

Το εν λόγωι «κίνημα» ξεκίνησε κάπου το 1985. Έφτασε στα γεράματά του (καί δή, με έντονα συμπτώματα Αλτσχάϊμερ) κάπου το 2005… όταν αφ’ ενός οι κρυφοί του εμπνευστές «κρέμασαν» τους «μπροστινούς» του …κινήματος (έπαψαν να τους τροφοδοτούν με πληροφορίες, με αποτέλεσμα οι «αυτοφωράκηδες» να επαναλαμβάνονται σε κουραστικό βαθμό), κι αφ’ ετέρου όταν ο λαός βαρέθηκε τις μαλακίες, βλέποντας πως η πολυπόθητη σωτηρία (από Ψίψιλον καί λοιπούς ανύπαρκτους) δεν φαινόταν πουθενά.

Άρχισε να ξεψυχάει ταυτόχρονα με τους βιολογικούς θανάτους των εμβληματικών γραφιάδων του, καί στις μέρες μας ψόφησε οριστικώς. Γιατί; Διότι περνάμε πολύ άσχημα, καί η πρώτη μας προτεραιότητα δεν είναι η Ψιψιλονολογία. (Χώρια οι αυτοκτονίες καί η σωρηδόν -φοβάμαι οριστική…- μετανάστευση νέων ανθρώπων στο εξωτερικό.) Συνεπώς, η εποχή δεν σηκώνει βιβλία ψευδοπροφητών, που πουλάνε ανύπαρκτες ελπίδες. (Ευτυχώς, οι περισσότεροι από τους επιζώντες το βούλωσαν. Ελάχιστοι επιμένουν να λένε μαλακίες – περί Ψίψιλον καί λοιπά παρόμοια.)

 

α. Ο απολογισμός: μηδέν εις το …πηλίκιον!

Τα παραπάνω τα ξέρετε – απλώς τα παρέθεσα ως σύντομη περίληψη. Όπως επίσης, οι περισσότεροι γνωρίζετε πως καί οι τρείς βασικοί του άξονες κατάντησαν ένας σωρός από σκατά.

Λοιπόν, «μηδέν εις το πηλίκιον» – το ευρισκόμενο πάνω απ’ το άδειο κεφάλι μερικών-μερικών.

 

i. Η ενασχόληση με την αρχαία Ελλάδα δεν κατέληξε πουθενά.

Γιά πολλούς λόγους. Το διάβασμα αρχαίων κειμένων απλά σε κάνει …φιλόλογο. Δεν προσφέρει τίποτε περισσότερο, απ’ ό,τι οι «επίσημες» σπουδές στη Φιλοσοφική. Καί, προσέξτε! Η «αρχαία Ελλάδα» κατά τους γραφιάδες του «κινήματος» περιορίζεται σε μιά περίοδο από, άντε, τους προσωκρατικούς (Θαλή καί λοιπούς) μέχρι τον Μεγαλέξανδρο. Πιό πρίν, άντε ένας Όμηρος με τον Τρωϊκό Πόλεμο. Καί πιό μετά, τελείως αποσπασματικά καί χαζά – άντε κανένας Ήρων, γιά όσους ψάχνουνε στοιχεία τεχνολογικής ανάπτυξης στους αρχαίους ημών. (Φυσικά, γιά θέματα όπως η επίδραση της Αλεξανδρινής κουλτούρας στους Άραβες, πχ στους Αριστοτελικούς θεολόγους του ισλάμ, ούτε κουβέντα. Πολύ ψιλά γράμματα αυτά γιά τους «Ελληνοκεντρικούς», αν καί σήμερα θα μπορούσαμε να τα χρησιμοποιήσουμε ως όπλο απέναντι στις διάφορες -γνωστότατο πόθεν εκπορευόμενες- «σαρίες».)

Ουσιαστικώς (κατά τους λεβέντες αυτούς), πριν τον Όμηρο τίποτε, καί μετά την έναρξη της χριστιανικής χρονολογήσεως πάλι τίποτε!!!

Κι όμως… εκεί ακριβώς βρίσκεται το ζουμί! (Που μας ενδιαφέρει τα μέγιστα ως Έλληνες.) Στις περιόδους που δεν φωτίζει η «σαλονάτη» Ιστορία!

Τ’ αρχαία κείμενα, τώρα… Σίγουρα λογοκριμένα, σίγουρα λειψά, σίγουρα αλλοιωμένα – τα περισσότερα. (Τα φανερά, όχι τα θεωρούμενα ως απωλεσθέντα οριστικώς.) Κι όμως! Κι όμως!… Ούτε οι λογοκριτές, ούτε κάποιο άλλο ξυπνοπούλι πρόσεξαν πράγματα, που βρισκόντουσαν (καί βρίσκονται) μπροστά στα μάτια τους! (Καί μάτια μας.) Είναι θέμα ουσιαστικής εξυπνάδας, βλέπεις. Πράγματα, λέγω, που -όταν τα πρόσεξα- μ’ έκαναν ν’ ανατριχιάσω.

Μέγιστη δύναμη ο λόγος!

Αλλά, θα μου πείς, εδώ κοτζάμ προφέσσωρ της Φιλολογίας (με μεταφραστικό έργο καί τα ρέστα) δεν πρόσεξε ότι στη «Λυσιστράτη» χρησιμοποιείται κατά κόρον ο αμφίβραχυς! Γιατί; Διότι ο αμφίβραχυς –τατάτα– είναι η βάση του κόρδακα, του αρχαίου τσιφτετελιού. Έτσι, ο Αριστοφάνης (εμμέσως πλήν σαφώς) μας δηλώνει πως η εκ των πρωταγωνιστριών Μυρ-ρί-νη είναι ντίπ γιά τα τσιφτετέλια καί τα πανηγύργια! Το ίδιο γιά τα τσιφτετέλια καί τα πανηγύργια είναι καί το παιδάκι της, που (σε μιά εντελώς περιττή γιά τη θεατρική «οικονομία» σκηνή) λέει τη φράση: «- Μαμμίον! Μαμμίον! Μαμμίον!» (Δηλ. μητερούλα, επί 3.) Η δε Μυρρίνη, εκεί που συσκέπτονται οι γυναίκες τί να κάνουν γιά να τη σπάσουν στους άντρες, πετάγεται καί λέει (σε τρείς διαδοχικούς αμφίβραχεις – εντελώς …πανηγυρτζηδικώς) : «- Εάσωμεν άτιλτον δέλτα!» (Ήγουν: «- Να τ’ αφήσουμε αμάδητο!» Έ, όχι καί «ποιό;»!  🙂  )

Αυτά δεν τά ‘δε κοτζάμ προφέσσωρ, καί περιμένω εγώ να τα δούνε οι απλοί «Ελληνοκεντρικοί» αναγνώστες αρχαίων κειμένων; Γι’ αυτό σας λέω, μάπα το καρπούζι. Καί πού να πάμε στον Αισχύλο, δηλαδή! (Εργοδότη, σκασμός!) Ας αναφέρω εδώ το μάλλον πιό ανώδυνο απ’ όλα του, το «Σήμερον κρεμάται επί ξύλου».

«- Τί λες, ρέ Εργοδότη; τί δουλειά έχει ένα χριστιανικό τροπάριο με τον Αισχύλο;»

Έ, αγάπες μου, αν αυτό δεν είναι καθαρό -24ων καρατίων- Αισχυλικό στάσιμο, εγώ να μην ξαναπιάσω πληκτρολόγιο!!!

Μόνος του ο πρωτοχορευτής στο κέντρο της σκηνής, δραματικώς αφηγείται: «- …Ο εν ύδασι την Γήν κρεμάσας!» Καί γκάπ! χτυπάει το ραβδί του κάθετα στο πάτωμα. (Το «γκάπ!» ακούγεται καθαρά – αν έχεις τον νούν να το ακούσεις, εννοείται.) Αλλά, τί να σας εξηγώ. Αυτή την αίσθηση του αρχαίου δράματος, αν μπορείς, τη βιώνεις. Ακαδημαϊκώς παύλα διδασκαλικώς, μάλλον δεν μεταδίδεται. Μέγιστη δύναμη ο λόγος, είπαμε.

 

Τώρα, όσον αφορά την ουσιαστική μελέτη της Μυθολογίας (με ουσιαστικά συμπεράσματα), καλύτερα να μην ανοίξω το στόμα μου. Εκεί, πάλι, έπαιξε (καί παίζει ακόμη) μέγιστο ρόλο η περίφημη «αποκωδικοποίηση».«αποσυμβολισμός», ή όπως σκατά λέγεται αλλοιώς.) Εκεί, πετάγεται ο κάθε παπάρας -με ύφος καρδιναλίου- καί το παίζει δάσκαλος ημών των υπολοίπων. Αυτός καί μόνον αυτός (καί κανείς άλλος) ξέρει τί συμβολίζει ο τάδε μύθος!!! Ναί! Ακατέβατα, σας λέω! Αγνοώντας, βέβαια, πως (α) η θεώρηση των πραγμάτων είναι κάργα υποκειμενική (διότι εξαρτάται από πολλούς παράγοντες – πχ τη μόρφωση του καθενός) καί (β) οι μύθοι -κατά τους αρχαίους ημών- αποσυμβολίζονται με «κλειδιά», που δεν τα ξέρει κανένας σήμερα. (Άσχετο τί λένε στον κοσμάκη οι διάφορες «εσωτερικές σχολές».)

Αλλά οι μύθοι σαφώς έχουν καί την (αδόκιμος όρος, αλλά πώς να το πούμε!) «ερμηνεία» τους στα πλαίσια του φυσικού πεδίου καί του ιστορικού χρόνου – παναπεί, περιγράφουν πραγματικά γεγονότα. Σκορδαλιά χωρίς σκόρδο δεν γίνεται! Πράγμα, όμως, που διαφεύγει από τους εξυπνάκηδες του «αποσυμβολισμού». Ευτυχώς, οι περισσότεροι έχουμε ήδη μυριστεί το ότι όλη αυτή η κουβέντα περί «αποσυμβολισμού» προέρχεται από κάτι στοές …ορυχείων, γι’ αυτό καί δεν του δίνουμε καμμία σημασία.

(Καί στο κάτω-κάτω, αν γιά τα ξυπνοπούλια αυτά πχ η Μέδουσα «είναι η ταραγμένη ανθρώπινη ψυχή»… δε μας χ_ζεις ρέ Νταλάρα!!! Σιγά το συμπέρασμα! Σιγά μην κάτσουμε ν’ αφιερώσουμε χρόνο γιά κάτι τέτοια! Μπορούμε απλούστατα να πιούμε έναν καφέ, να ηρεμήσουμε, καί να γράψουμε τη Μέδουσα εκεί που δεν πιάνει το μελάνι. Σε τελευταία ανάλυση, μπορούμε να καταφύγουμε σε καμιά όμορφη ψυχολόγο, να μας …θεραπεύσει! Lol!!!)

 

ii. Η συνολική καταγγελία/καταδίκη του χριστιανισμού.

Άλλο κάρρο με σάπιες πατάτες αυτό. Το «Ελληνοκεντρικό» αφήγημα εδώ πάει ως εξής: Οι κακοί χριστιανοί μπλά-μπλά-μπλά που κατέσφαξαν τους αρχαίους ημών μπλά-μπλά-μπλά… Σκυθόπολη… μπλά-μπλά-μπλά… Μπλά.

Εκτός του γεγονότος, όμως, ότι η τυφλή άρνηση του χριστιανισμού (δηλαδή της καθαρά Ελληνικής του εκδοχής, της Ορθοδοξίας) δεν συνιστά πνευματική πρόοδο, ουδείς πρόσεξε κάποιες -χμ- «λεπτομερειούλες». Όπως πχ ότι οι χριστιανοί Αιγύπτιοι (οι Κόπτες) ουδέποτε έσφαξαν τους αρχαιόθρησκους ομοφύλους τους. (Τουλάχιστον δεν ξέρω εγώ κάτι τέτοιο.)

Ναί, είναι αλήθεια πως οι χριστιανοί παύλα ρασοφόροι (γενικώς καί αορίστως) γκρέμισαν τους αρχαίους μας ναούς. Αλλά το ότι υπό τον καλογερικό μανδύα κρύφτηκαν πολλοί αλλόφυλοι, αυτό οι σημερινοί «αρχαιόθρησκοι» το κάνουν γαργάρα. Διότι χριστιανοί έγιναν καί κάτι ιουδαίοι της Αλεξάνδρειας (κάτι άγιοι Σισώηδες καί παρεμφερείς), ναί, αυτοί οι «εκκοσμικευμένοι», που όταν τους τράβηξαν το αυτί οι ραββίνοι, ξαναγύρισαν πίσω στο Κρόνιο μαντρί τρέχοντας, κάτι Γότθοι, κάτι λοιποί βάρβαροι… Αλλά οι «αρχαιόθρησκοι» επιμένουν να μιλάνε γιά πόλεμο εναντίον της αρχαίας Ελλάδας σε θρησκευτικό επίπεδο, καί όχι σε φυλετικό, όπως είναι το σωστό. Αν καί κανένας Έλληνας δεν θα έβγαζε το μάτι Έλληνα, ανεξαρτήτως θρησκευτικής διαφοράς. Όμως, πιθανώτατα εξυπηρετούν πρακτορίστικες σκοπιμότητες οι λεβέντες – διάβαζε: «πιθανή ανακίνηση μελλοντικού θρησκευτικού εμφυλίου».

 

Το έχω πεί, καί θα το επαναλαμβάνω όσο ζώ: η Ορθοδοξία είναι ευθεία συνέχεια της πρό Χριστού θρησκείας των Ελλήνων. Των προ Χριστού θρησκειών μας, καλύτερα. Κι όποιος δεν το καταλαβαίνει αυτό, πρόβλημά του.

Βλέπετε, από τη μιά μεριά έχουμε τους φανατικούς «αρχαιόθρησκους», που δεν ακούν ούτε κουβέντα γιά Ορθοδοξία. Δεν μας λένε, όμως, οι ερίφηδες, ποιάς ακριβώς αρχαίας Ελληνικής θρησκείας είναι πιστοί! Του δωδεκαθέου σύν Διός (οι κλασικοί αρχαίοι θεοί είναι 13! – κι άμα δεν με πιστεύετε, μετρήστε!) ; του Διονύσου; του πανάρχαιου λαϊκού παγανισμού (Σάτυροι, Πάνας, κτλ) ; της «μεγάλης μητέρας» (πανάρχαιη μορφή Δήμητρας) ; της Κρητικής εκδοχής της θρησκείας (Βριτόμαρτις, κτλ) ; Όλων μαζί; Έ; Ποιάς;

Άσε κατά μέρος τα μυστήρια!… Όσες φορές ρώτησα (Διαδικτυακώς) ποιά μυστήρια τελούν, απάντηση δεν πήρα. Οπαδοί της σκορδαλιάς χωρίς σκόρδο κι αυτοί!

Κι απ’ την άλλη έχουμε τους φανατικούς «γεροντόπληκτους» με τα κομποσχοίνια, που νομίζουν (α) ότι η Ορθοδοξία μας προέκυψε ξαφνικά, από παρθενογένεση, καί (β) ότι οι αρχαίοι Έλληνες ήσαν …διεφθαρμένοι! Ειδικά αυτό το τελευταίο, θά ‘πρεπε να ντρέπονται που το εκστομίζουν. Αλλά, …άφες αυτοίς! Τί να κάνουμε; Ο Πανάγαθος τους έκανε λειψούς. Άμα τους έκοβε κι αυτωνών, δεν θά ‘λεγαν τέτοια πράγματα.

Πολλά, πάμπολλα θα μπορούσα να πω επί του θέματος, καί να τους ανοίξω τα μάτια καί των μέν, καί των δέ τυφλών. Κι όχι με τον πηλό (όπως ο Χριστός), αλλά με τον υδραυλικό γρύλλο! Να μη μπορέσουν να τα ξανακλείσουν! Lol!!! Όχι τώρα, όμως. Αυτά τα κρατάω γιά ευθετώτερο χρόνο. Τώρα -δυστυχώς- τρέχουμε καί δεν σώνουμε.

Ευτυχώς, υπάρχει το γεγονός ότι οι ανώνυμοι ορθόδοξοι χριστιανοί (καί πραγματικοί Έλληνες) καλόγεροι αντιγραφείς μας μετέφεραν αυτούσιες μέχρι καί τις βωμολοχίες του Αριστοφάνη. Κι όποιος θέλει να καταλάβει τί σημαίνει αυτό, καταλαβαίνει.

 

iii. Η διασπορά ΨΕΥΤΙΚΗΣ ελπίδας, ότι η Ελλάδα τελικώς θα σωθεί καί θα μεγαλουργήσει…

…Με τη βοήθεια των Ψίψιλων καί λοιπών ανυπάρκτων.

Ουδέν σχόλιο εδώ. Μόνο η κραυγή:

«- Ρέ, άει στον αγύριστο!!!»

 

β. Οι απαρχές

Το «Ελληνοκεντρικό κίνημα» δεν έσκασε μύτη έτσι ξαφνικά, καί ως έτυχεν. Κάθε τί έχει μιά αιτία, που το δημιουργεί. Αν καί γιά τις γενεσιουργές αιτίες του «Εκ» δεν μίλησε κανείς μέχρι σήμερα, αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπήρξαν. Όπως δεν σημαίνει τίποτε γιά την ύπαρξή τους το αν οι πολυάριθμοι ακόλουθοι του «Εκ» αναρωτήθηκαν ποτέ τους γι’ αυτές. (Είπαμε -γειά σου Παλαιέ!-, το πραγματικώς σκέπτεσθαι είναι δύσκολο.) Θα σας τις παρουσιάσω, λοιπόν, εγώ.

Κατά τη γνωμάρα μου: Η αιτία γεννήσεως του «Εκ» ήταν η αντίδραση μερικών …ανθρακωρύχων (από τις στοές των …ορυχείων – ξέρετε…) σε κάποια ερεθίσματα που δέχθηκαν κάποιοι συνάνθρωποί μας – καί τα κοινοποίησαν. Ο δέ λόγος πίσω από την αντίδραση αυτή, ήταν ο από μεριάς …ανθρακωρύχων έλεγχος των συνεπειών. (Διότι, αν αφήσεις το τέρας να ενηλικιωθεί, μπορεί καί να σε φάει.) Οι οποίες συνέπειες, αν αφηνόταν τελείως ελεύθερες να υλοποιηθούν, η Ελλάδα καί ο κόσμος σήμερα θα είχαν τελείως διαφορετική μορφή. (Πχ η έναρξη του Γ’ ΠΠ θα είχε ήδη συμβεί περίπου κατά το 1990 – με ό,τι κι αν συνεπάγεται αυτό.)

Ποιά «ερεθίσματα»;

Πιστεύω, κυρίως όνειρα / οράματα / ενθυμήσεις, που παρέπεμπαν σε πολύ παλιότερες εποχές, με πολύ υψηλότερο του σημερινού πολιτισμό. Παραθέτω δύο απ’ αυτά.

 

i-1. Ο νέος τρικάρηνος όφις.

Ένα τρανταχτό παράδειγμα τέτοιου ερεθίσματος, είναι η επιθυμία (το 1980!!!) του αρχαιολόγου Πέτρου Θέμελη να ξαναστήσει τον «τρικάρηνο όφι» των Δελφών. Δεν τον ξέρω τον άνθρωπο, δεν τον ρώτησα ποτέ, αλλά πάω ένα στοιχηματάκι (τα πέντε ευρώ που έχω στην τσέπη μου) πως η ιδέα του ήρθε ως έμπνευση, κι όχι ως αποτέλεσμα λογικής συμπερασματικής διεργασίας.

«- Κι αν …ενεργοποιηθεί ξανά ο χώρος Ελληνικώι τώι τρόπωι;… Κι αν ακολουθήσουν κι άλλοι με τέτοιες ωραίες ιδέες; Τί γίνεται; Τί θ’ απογίνουμ’ εμείς με τα μυστριά μας; Ά;», αναρωτήθηκαν οι …ανθρακωρύχοι. Κι έτσι, η υλοποίηση αυτής της ιδέας κάπου σκάλωσε (στην παντοδύναμη γραφειοκρατία), μέχρι που …ξεσκάλωσε πρόσφατα (το 2015, 35 χρόνια μετά). Τώρα που υλοποιήθηκε, όμως, η Ελλάδα είναι στα μαύρα της τα χάλια. Το δέ ευρύτατο ποσοστό της φυλής μας ουδόλως ενδιαφέρεται γιά τρικάρηνους όφεις. (Ενδιαφέρεται μόνον γιά τρικούβερτα εισοδήματα – άμα του κάτσουν, εννοείται.)

 

i-2. Η Ανδρομέδεια ( ; ) Φυσική.

Ένα δεύτερο τρανταχτό παράδειγμα, είναι όλη αυτή η κυκλοφορούσα κουβεντολογία δεκαετιών περί «Ανδρομέδειας Φυσικής» καί δωδεκαέδρων.

Γιά να μιλήσει κάποιος γιά μορφή Φυσικής άγνωστη στους σημερινούς Φυσικούς, πρέπει να ξέρει πολύ καλά την ήδη γνωστή (Φυσική), ώστε να καταλάβει πού βρίσκεται το καινοφανές. Εδώ, όμως, ξεπηδάει το πρώτο εμπόδιο.

Όσον αφορά την καλή γνώση της σημερινής Φυσικής, τα πράγματα είναι σχεδόν τραγικά… όταν βλέπεις πχ τον επικεφαλής της τεχνικής υπηρεσίας στο «πείραμα του αιώνα» να επιμένει πως το Μπίγκ Μπάνγκ προβλέπεται στην Ειδική Σχετικότητα. (Εδώ λείπει σύνδεσμος, που δεν τον ξαναβρήκα μέχρι στιγμής. Καθηγητής στο Κέημπριτζ είναι αυτή η μοσχαροκεφαλή, καί τις μαλακίες αυτές τις είπε σε Διαδικτυακή συνέντευξη στο NBC, κι όχι στον «Ημερήσιο Κήρυκα της Κωλοπετεινίτσας». Καί δεν τον διόρθωσε κανένας! Ούτε ο δημοσιογράφος, ούτε οι σχολιαστές από κάτω. Όνομα καί λεπτομέρειες δεν θυμάμαι τώρα, δυστυχώς.) Ή όταν ακούς άλλα εξ ίσου αγράμματα τσόλια να ισχυρίζονται πως το σωματίδιο του Χίγκς το δικαιολογεί «η θεωρία της Σχετικότητας». (Δεν είναι μία, ρέ ζώα! Δύο είναι οι Σχετικότητες, καί μάλιστα μεταξύ τους αλληλαποκλειόμενες σε αξιωματικό επίπεδο. Άειντ’ από ‘δώ χάμω, που μου γίνατε καί προφέσσορες!)

Εάν, λοιπόν, οι μεγάλες (μοσχαρο)κεφαλές της επιστήμης αυτής δεν ξέρουν πού πάν τα πέντε (κρίμα την …αριστεία σας καί τις συστατικές σας επιστολές, ωρέ!  🙂   ), τότε τί να πεί ο λαουτζίκος;

Εν πάσει περιπτώσει, δεν κρεμόμαστε απ’ τους «σοφούς» της ακαδημαϊκής καρριέρας. Η γνώση δεν είναι κρυφή. Οπότε, όποιος ενδιαφέρεται καί στρώσει κώλο στο διάβασμα, μαθαίνει. Εσύ, εγώ, ο καθένας. Επομένως, μπορεί να έχουμε καί Φυσικούς χωρίς παρωπίδες, που να κατανοούν την αναγκαιότητα μιάς νέας Φυσικής. Καί, ίσως, να την ψάχνουν κιόλας. Αυτή η Φυσική, λοιπόν, δεν φαίνεται να είναι κάποια άλλη, παρά η Φυσική του αιθέρα. Τώρα, αν θες εσύ να την αποκαλέσεις «Ανδρομέδεια» ή «αποκριάτικη», δεν αλλάζει τίποτε.

 

Ο αιθέρας είναι αλλόκοτη ιστορία. Πειράματα από τα μέσα του 19ου αιώνα έδειξαν πως, ακόμη κι αν υπάρχει, φέρεται περίεργα. (Πχ πρέπει να είναι ταυτόχρονα πιό λεπτός απ’ τον ατμό καί πιό δυνατός απ’ το ατσάλι. Αν καί προσωπικά δεν βλέπω τίποτε περίεργο σ’ αυτό, διότι ο αναφερθείς ατμός κινεί ολόκληρα τραίνα!) Καί το πιό εκνευριστικό: δεν δίνει τα ίδια αποτελέσματα υπό τις ίδιες πειραματικές συνθήκες. Έτσι, οι Φυσικοί εγκατέλειψαν την ιδέα του αιθέρα γιά τη Φυσική του 20ου αιώνα. Εάν, όμως, θέλουμε να κάνουμε σοβαρή Φυσική, κι όχι φιλοσοφία, τότε θα πούμε πώς:

  • Είτε ο αιθέρας δεν υπάρχει.
  • Είτε υπάρχει, αλλά δεν ανακατεύεται στην καθημερινότητά μας.
  • Είτε υπάρχει κι ανακατεύεται, αλλά κάθε φορά όπως γουστάρει.

Η σωστή εκδοχή είναι η τρίτη, αν κι η σημερινή Φυσική ακολούθησε την πρώτη. Βέβαια, ο αιθέρας έχει κι αυτός κάποιους δικούς του «νόμους», που πρώτος (καί μοναδικός μέχρι στιγμής) τους περιέγραψε -εμμέσως, πλήν σαφώς- ο μεγαλοφυής Μάξγουελλ. (Εδώ.) Το σημαντικό είναι πως, αν κι η «επίσημη» Φυσική του 20ου-21ου αιώνα «ξέχασε» τον Μάξγουελλ, φημολογείται πως η «σωστή» επανανάγνωση του συγγράμματός του οδηγεί σε εκμετάλλευση της υπερισχύος του αιθέρα, άρα σε υπερόπλα. Πράγμα που ενδιαφέρει κάργα τις σημερινές υπερδυνάμεις καί τις «υπερεσίες» τους. (Πχ ψάξτε γιά την έρευνα που έκαναν οι Σοβιετικοί επάνω στην «Torsion Physics», γιά την οποία Φυσική δεν έχουν ιδέα -έτσι λένε- στη Δύση.) Γι’ αυτό ο Ηλεκτρομαγνητισμός του Μάξγουελλ συνεχίζει να πορεύεται …στη λήθη!

Τέλος πάντων, (σύμφωνα καί με δικές μου έρευνες) είμαστε στον σωστό δρόμο: αν η «Ανδρομέδεια» Φυσική είναι η Φυσική του αιθέρα, τότε τα δωδεκάεδρα έχουν άμεση σχέση. Αλλά δεν βρήκα πουθενά δημοσιευμένες λεπτομερείς πληροφορίες γιά την «Ανδρομέδεια Φυσική», καί δή καθαρά επιστημονικού χαρακτήρα (με μαθηματικούς τύπους, κτλ). Πιστεύω, λοιπόν, ότι κάποιοι είχαν -αρκετές- ενορατικές πληροφορίες πως «κάτι» υπάρχει παραπάνω από τα σημερινά επιστημονικά που ξέρουμε, αλλά (α) δεν τις κατάλαβαν πλήρως, (β) δεν έδωσαν όλο το υλικό παραέξω, στους «Ελληνοκεντρικούς» γραφιάδες.

Καλύτερα, όμως, διότι τέτοιο υλικό -καί δή, σε χρηστική μορφή- εις χείρας αδαών καί εχθρών είναι λίαν επικίνδυνο. Έτσι, ούτε η αφεντιά μου θα σας πω ποτέ δημοσίως τί ανακάλυψα επί του θέματος, παρά το ότι έχω κι άλλα τέτοια παραδείγματα. (Να με συμπαθάτε, δεν θα τα παραθέσω εδώ.) Πάντως, μην περιμένετε από μή-(καλούς) Φυσικούς να σας διαφωτίσουν. Αυτό είναι αίνιγμα γιά πολύ λίγους!

 

ii. Τα κίνητρα της πορείας προς το «Εκ».

Εδώ, θα σας αποκαλύψω κάτι γιά πρώτη φορά: η πηγή όλων αυτών των ενοράσεων δεν ήταν μία. Ήταν δύο. Η μία από τη δική μας πλευρά, κι η άλλη από τους Τιτάνες.

Πώς; Τί;… «Ενθυμήσεις»; Αιθερικές καταγραφές – που δεν γνωρίζουν από χρονικούς περιορισμούς, αλλά (γιά κάποιους λόγους – αστρικές θέσεις, ίσως) ενεργοποιήθηκαν την τριετία 1980-83; Κόλπα του Μάτριξ;…

Ό,τι καί νά ‘ταν, πρώτα άνοιξαν τις πύλες οι «δικοί μας», κι αμέσως ακολούθησαν οι Τιτάνες. Πάντως, οι γνώσεις αυτές καί στις δύο περιπτώσεις δοθήκαν σε δικούς μας! Γιατί; Διότι μόνον οι δικοί μας μπορούν να τις αξιοποιήσουν. Γι’ αυτό δεν δόθηκαν στους κακούς της υπόθεσης. Όμως, στην παρούσα ιστορική φάση της Ελλάδας, οι δικοί μας φέρονται σαν γιουσουφάκια των νεο-Ατλάντων… καί δή, υπνωτισμένα. Σα να μην έχουν άλλη επιλογή.

Όθεν, κάθε φορά γίνεται σχεδόν απαρεγκλίτως το εξής: οι Έλληνες βρίσκουν πολύ χρήσιμες γνώσεις, τις φέρνουν σε εκμεταλλεύσιμη μορφή… καί τις παραδίδουν (αυτοί, ή οι πολιτικάντηδες) στους ηπαπαραίους (καί στους τζιούζ), έναντι πινακίου φακής!!! (Λυπηρό, αλλά τόσο αληθινό.) Αυτό ήταν το σχέδιο των Τιτάνων (δηλ. ξεκλείδωμα γνώσεων από Έλληνες καί συνακόλουθη παράδοση σε νεο-Άτλαντες), ενώ οι επουράνιοι δικοί μας ήθελαν να ξελασπώσουν εγκαίρως την Ελλάδα (διότι έβλεπαν τί έρχεται). Κι εδώ δεν μιλάμε γιά σημερινές γνώσεις, αλλά πανάρχαιες γνώσεις μεγίστης ισχύος.

[Δυστυχώς, πρόσφατα πάλι διάβαζα στις ειδήσεις γιά τον έναν, που βρήκε τον τρόπο να προβλέπει «χαοτικά» φαινόμενα, καί τον άλλον, που ερευνά «πολαριτονικού» τύπου κομπιούτερς. Ντροπή τους, καί των δύο. Προειδοποίηση, λοιπόν, καί σ’ αυτούς, καί σε όλους τους παρεμφερείς, να σταματήσουν ν’ ανοίγουν τα μάτια των νεο-Ατλάντων, διότι η Ελλάδα θα τους θυμηθεί, «όταν έλθει εν τήι βασιλείαι της», καί θα τους φερθεί όπως τους αξίζει.]

Έτσι έγιναν τα πράγματα (πάντα κατά τη γνωμάρα μου), αλλά κάλλιο γαϊδουρόδενε, παρά γαϊδουρογύρευε… σκέφτηκαν οι …ανθρακωρύχοι. Κι όταν πήραν χαμπάρι τις πιθανές συνέπειες (ν’ αποκτήσουν οι Έλληνες ξανά πανάρχαιες υπεργνώσεις), έριξαν στην πιάτσα πλήθος αγραμμάτων αχυρανθρώπων να το παίξουν «Ελληνοκεντρικοί» συγγραφείς, καί να μαντρώσουν στο …ορυχείο τα πλήθη των ενδιαφερομένων.

 

γ. Οι σημερινές συνέπειες.

Είπαμε πως το «Εκ» ήδη ψόφησε. Άρα, γιά ποιές συνέπειες μιλάμε; Δυστυχώς, τα πτώματα σαπίζουν. Κι όταν μένουν άταφα, μολύνουν το περιβάλλον.

Η «μόλυνση» εδώ, αν καί αρκετοί από τους ζώντες αχυρανθρώπους το βούλωσαν (είπαμε, δεν σηκώνει η εποχή άλλες παπάρες περί Ψίψιλον), έφερε τα εξής καταστροφικά αποτελέσματα:

  • Αποβλάκωσε το εξυπνότερο τμήμα της Ελληνικής νεολαίας, αυτό που έψαχνε τα πάντα καί δεν μασούσε από «αυθεντίες».
  • Αποβλάκωσε όλους τους Έλληνες (να περιμένουν άνωθεν σωτηρία – όντες αδρανείς οι ίδιοι), γιά ένα πολύ κρίσιμο διάστημα 30 καί πλέον ετών.
  • Το χειρότερο: άλλαξε μορφή, κι άφησε στη διαδοχή του άλλα ερπετά, που συνεχίζουν το καταστροφικό έργο του.

Τί να πρωτοπείς εδώ!… Γιά την «άνωθεν» σωτηρία, που δε λέει νά ‘ρθει; (Είναι γυμνή καί ντρέπεται, να υποθέσω; ) Γιά το ότι οι Έλληνες πίστεψαν ψευδοπροφήτες; Γιά το ότι οι Έλληνες πίστεψαν χοντρομαλακίες απατεώνων καί πρακτόρων, πως τάχαμου έχουν την επιλογή να κάτσουν αδρανείς, αλλά θα πέσει η πίττα να τη φάνε; Γιά το ότι το μυαλό των Ελλήνων σταμάτησε να σκέφτεται καί να κρίνει; Ή γιά τα άλλα ερπετά «της μόδας», τα τάχαμου θρησκευόμενα, που συνιστούν ενασχόληση με κομποσχοίνια, αντί άσκηση στα πυροβόλα όπλα; Αυτά σας λένε οι οικουμενιστές ρασοφόροι να διαδίδετε στο πόπολο, ρέ μορμολύκεια; (Όσο ζώ κι αναπνέω, όμως, εγώ μόνος μου με τις όποιες δυνάμεις μου ΔΕΝ θα επιτρέψω άλλο 1453.) Εσείς, μορμολύκεια, καθήστε να σας σφάξει ο αγάς (καλά να σας κάνει, τέτοιοι που είσαστε), καί αγιάστε ή …διαβολιάστε, μου είναι αδιάφορο. Αλλά μακριά κι αλάργα απ’ τον Ελληνικό Λαό! Οι ιδέες κι οι πεποιθήσεις που διαδίδετε, βρωμάνε πρακτορίλα.

 

Φαίνεται, λοιπόν, πως οι …ανθρακωρύχοι χτύπησαν κέντρο, κι η αποβλάκωση του λαού μας ταβάνι. Απλά φαίνεται, όμως, διότι ακόμη δεν χάθηκαν όλες οι ελπίδες.

Έλληνες! Τσακιστήτε να ξυπνήσετε από τον ύπνο των ζόμπυ, σταματήστε να καταπίνετε νοητικά δηλητήρια, καί ξαναρχίστε να σκέφτεστε!

Καί προσοχή στα διάφορα ιντερνετικά ψυχοφάρμακα! Ξέρετε, οι πράκτορες δεν περιορίζονται μόνο στον παθητικό ρόλο της συλλογής πληροφοριών καί του φακελλώματος, αλλά δραστηριοποιούνται ενεργώς καί στον αποπροσανατολισμό. Ο σκοπός τους είναι να μας κάνουν ζόμπυ. Όθεν, ακόμη κι αν φοράνε την προβιά του «Ελληνοκεντρικού», δεν είναι Έλληνες.

Είναι από τις τελευταίες προσπάθειες που κάνω γιά να ξυπνήσω αυτόν τον λαό. Ειλικρινά. Όποιος θέλει, ας την εκμεταλλευτεί, διότι μετά δεν θα ξαναπροσπαθήσω. Όχι επειδή δεν θέλω, αλλά επειδή δεν θα υπάρχει καθόλου χρόνος. Γιά κανέναν μας.

 

Υγ: Η ερώτηση που έρχεται αυθόρμητα στον κάθε αναγνώστη, είναι τί ρόλο παίζω εγώ. Γι’ απάντηση, ρωτήστε την ψυχή σας! Αν σας λέει ότι είμαι ίδιος με τα «Ελληνοκεντρικά» πρακτορικά κόπρανα, τότε μην ξαναπατήσετε στο μπλόγκι μου. Φροντίστε εσείς να είσαστε σωστοί Έλληνες καί σωστές Ελληνίδες, κι αυτό μου είναι αρκετό εμένα.

 

Τυφών καί Έχιδνα

37 Σχόλια

πήρχαν κάποτε, λέει η Μυθολογία μας, δυό καλάααα παιδιά (έτρεχε η καλωσύνη απ’ τα μπατζάκια τους), ο Τυφών καί η Έχιδνα. (Βούρ στη Γουΐκι, γιά την πρώτη ενημέρωση.)

Ο Τυφών ήταν τόσο άγριος, που σε κάποια στιγμή κατόρθωσε να νικήσει μέχρι καί τον Δία – καί τους θεούς άπαντες καί τις θεές άπασες του Ολύμπου!!! (Πλην της Αθηνάς, η οποία δεν κόλωσε με το τέρας.) Μάλιστα, έπιασε τον Δία αιχμάλωτο, τον φυλάκισε καί του έκοψε τους τένοντες, καθιστώντας έτσι κοτζάμ Δία τελείως άχρηστον. Τελικά, κατσικώθηκε στον Όλυμπο καί δεν έφευγε με τίποτε, έως ότου ο Δίας (με τη βοήθεια του Ερμή καί του Πάνα) γιατρεύτηκε, απελευθερώθηκε, καί αιχμαλώτισε με την σειρά του τον Τυφώνα κάτω απ’ την Αίτνα μέχρι σήμερα. (Αξιοσημείωτο: δεν τον σκότωσε…)

Η Έχιδνα δεν έκανε τόσο μεγάλα κατορθώματα. Περιορίστηκε στα …οικιακά. Έκανε του λόγου της κάτι καλά παιδάκια-τερατάκια (όχι μορφώσεως! lol!!!), που συνέχισαν την γονεϊκή τους παράδοση. Ν’ αναφέρουμε μόνο πως, όταν έμεινε ζωντοχήρα απ’ τον Τυφώνα, έκανε σέχ με τον Ηρακλή. (Τί της βρήκε, ήθελα νά ‘ξερα! lol!!!)

 

Κι εδώ υπεισερχόμαστε εμείς.

Είναι γνωστό ότι η Μυθολογία μας (δίκην …»μαϊμού» παραλλαγής Απόλλωνος) καί λέει, καί κρύπτει, καί σημαίνει.  🙂  Λέει απάνω-κάτω τί έγινε, κρύπτει όμως καί πράγματα – κυρίως τις χρονικές περιόδους των γεγονότων. Καί σημαίνει, με την προϋπόθεση να γνωρίζει κανείς την Ελληνική «γλώσσα» των συμβόλων.

Ποιά σημαινόμενα έχουμε εδώ, επομένως;

Το κυριώτερο: πως Τυφών καί Έχιδνα απεικονίζονται με φίδια στο σώμα τους. Εδώ παρακάτω βρήκα μιά απεικόνιση γιά το αγοράκι (έχει κι άλλες), αλλά όχι γιά τη δεσποινίς. Lol!!! Γι’ αυτήν αρκεί το ίδιο το όνομά της! (Πελασγικό, άρα παλιούτσικο – όπου βρήτε σύμπλεγμα «δν» ή «νδ», όπως Πύδνα, Πίνδος, κτλ, είναι καθαρό Πελασγικό «κοπυράϊτ».)

Εν πάσει περιπτώσει, υπάρχει μεγάλο πακέτο θηλυκών φιδο-τεράτων. Όπως η χαριτόβρυτος κορούλα της Έχιδνας, η Λερναία Ύδρα, ή η Μέδουσα.

Εμείς -συνοπτικώς πως- θα επαναλάβουμε την πάγια θέση μας: όλες αυτές οι φιδο-ιστορίες στο σώμα δείχνουν ανακάτεμα του dna, δηλ. πολύ προχωρημένες γνώσεις Βιολογίας. Δεν είναι ν’ απορείς, λοιπόν, που η Μυθολογία μας είναι γεμάτη τέρατα, διότι καί σήμερα ακριβώς τα ίδια γίνονται: στα βιολογικά εργαστήρια ανά τον κόσμο ανακατεύουν πχ κύτταρα μεδουσών (!!!) με κύτταρα πχ γουρουνιών, γιά να είναι σφιχτός ο γουρουνίσιος γύρος (με πίττα, ή άνευ)! Κι αυτά είναι μονάχα όσα μαθαίνονται απ’ τα ΜΜΕ… σκέψου όσα δεν μαθαίνονται, πχ κατασκευή τεράτων με ανάμειξη ζωϊκών ειδών (ΚΑΙ ανθρώπων). (Μπερδεγουέη: μή μασάτε, αυτά δεν τα κάνουν μονάχα οι κακοί ηπαπαραίοι. Τα κάνουν ΟΛΟΙ οι «προηγμένοι».)

Τα τέρατα αυτά τα παρατάνε μετά στην ύπαιθρο (γιά να δουν αν θα επιβιώσουν – που κατά κανόνα δεν), καί γι’ αυτό έχουν γεμίσει οι πρόσφατες ειδήσεις με «μυστηριώδη» πλάσματα, που βρέθηκαν νεκρά σε απίθανα σημεία του πλανήτη μας.

Άσε, μην την ψάχνεις… Κρατήστε, όμως, το συμπέρασμα πως μιλάμε γιά προχωρημένες επιστημονικές γνώσεις χωρίς ηθική, σε κάποιες πολύ παλιές εποχές. (Θα δούμε, όμως το πότε -που προσπαθεί μάλλον ανεπιτυχώς να το κρύψει η Μυθολογία-, θα δούμε καί το γιατί χωρίς ηθική. Αυτά δεν είναι δύσκολο να τα ανακαλύψουμε.)

 

…Ο ανθρώπινος πολιτισμός δεν είναι γραμμικός, όπως διδάσκουν οι βλάκες καί κρυψίνοες (καί τέκτονες) ακαδημαϊκοί. Δεν ξεκίνησε απ’ το μηδέν, γιά να φτάσει στα διαστημόπλοια. Γιά την ακρίβεια, έτσι έγινε μεν, αλλά έγινε …πολλές φορές. Ο ανθρώπινος πολιτισμός έφτασε αρκετές φορές πολύ ψηλά… κι άλλες τόσες κάτι έγινε (διάβαζε: διαζύγιο επιστήμης καί ηθικής), κι έσκασε κάτω σαν καρπούζι. Καί διαλύθηκαν τα πάντα.

Ο μύθος ( ; ) του Σίσσυφου τα εξηγεί άριστα όλ’ αυτά.

Οι αρχαίοι ημών ήσαν ενήμεροι της αλήθειας αυτής, γι’ αυτό κάνανε τα πάντα (μά, τα πάντα!!!) γιά να σπάσουν αυτό το -σχεδόν νομοτελειακώς- επαναλαμβανόμενο pattern.

(…Κι όχι επειδή δεν τους έκοβε, όπως μισο-τολμούν να ισχυριστούν κάτι ακαδημαϊκά τσουτσέκια – γιά ν’ αναδείξουν, βλογώντας τα γένεια τους, τους εντεύθεν του 1600 μΧ Δυτικούς ως εξυπνότερους των αρχαίων ημών.

Μαλάκες Δυτικοί, στην αρχαία Ελλάδα ακόμη καί η απλή δημόσια αναφορά τεχνολογικώς πολύ προηγμένων πολιτισμών του παρελθόντος απαγορευτόταν από τα ιερατεία μας – γιά να μη μπούν ιδέες σε παλιανθρώπους. Μόνον ο Πλάτων, που ήταν εκπρόσωπος του καρα-κατεστημένου, τόλμησε να γράψει βιβλία περί Ατλαντίδας χωρίς να τιμωρηθεί – κι έχετε εσείς σήμερα κάποια γραπτή αναφορά γιά το απώτατο παρελθόν της ανθρωπότητας, ξυπνοπούλια μου.

Το πιάσατε τώρα; Που πάτε καί να μας τη βγήτε εξ ευωνύμων από εξυπνάδα; )

Το κυριώτερο γνώρισμα αυτής της θέσης των αρχαίων Ελλήνων: δεν προχώρησαν σε ανάπτυξη πειραματικών επιστημών. Έλα, όμως, που ο πολιτισμός των «προηγμένων» Δυτικών τα ξεπέρασε αυτά τα …χαζά εμπόδια, κι έδωσε πυρηνικά στον Ρέηγκαν. Όπως θα ξεπεράσει κι άλλα.

Εάν σ’ αυτό το σημείο σας ήρθε στο νού η λέξη «βιοηθική», δεν έχετε καθόλου άδικο. Κλέψατε τη σκέψη μου! Λοιπόν, όπου νά ‘ναι, ίσως σε 25 χρόνια από σήμερα… αλλά ας μην προτρέχω.

 

Οι θρησκείες, σχεδόν όλες τους, έχουν ένα βασικό χαρακτηριστικό: ενσταλλάζουν (παιδιόθεν) στον άνθρωπο τον φόβο του θανάτου. Είναι το όπλο τους γιά να κρατάνε το ποίμνιον μαντρωμένο, καί να του περνάνε στο μυαλό (το ποιό; τέλος πάντων…) κι άλλα. Καί δεν είναι μόνον ο φόβος του θανάτου, είναι η πλήρης διαχείριση του θανάτου, αυτό που ουσιαστικά επιδιώκουν οι θρησκείες.

Πχ η δική μας απαγορεύει τις αυτοκτονίες. Απαγορεύει κι άλλα πράγματα, απειλώντας -γιά όλο το πακέτο- με φωτιές της Κολάσεως. (Κι εκείνους τους κακάσχημους τύπους με τα κέρατα καί τις μυτερές ουρές.) Η μεμέτικη, πάλι, επιτρέπει (επιβάλλει, ακριβέστερα) την αυτοκτονία του πιστού, υπό τον όρο να γίνει «μάρτυρας» στη μάχη κατά των «απίστων». (Καί πλήθος ηλίθιοι πάνε καί σκοτώνονται, γιά να βρουν παρθένες, να γαμήσουν …μετά θάνατον. Κλάνει ο πεθαμένος, ρέ ζωντόβολα; ) Πιό ειλικρινείς (ίσως καί πιό πονηροί; ) οι ινδουϊστές παπάδες, ρίχνουν την ευθύνη στον πιστό – ό,τι κάνεις, το λούζεσαι. («Κάρμα».) Καί ούτω καθ’ εξής.

Τί γίνεται, όμως, αν κάποιος βρεί το κόλπο γιά αθανασία σώματος; Έ;

Πάει κατά διαόλου ο φόβος / η διαχείριση του θανάτου απ’ το ιερατείο. Κι ο πιστός, από πρόβατο εντός του μαντριού μετατρέπεται σε αγριοκάτσικο. Αυτό ακριβώς πρόκειται να συμβεί σε 25 χρόνια από σήμερα (όπως υπολογίζω), διότι κάπου τότε θα βγεί το φάρμακο της αθανασίας. (Επαναλαμβάνω, όμως, κι εδώ: να ΜΗΝ το πάρετε. Αν έχετε λίγη σοφία μέσα σας.)

Κι αμέσως μετά την κατάργηση του φόβου του θανάτου, ξηλώνεται ΟΛΟ το θρησκευτικό σύστημα. (Ήτοι: ιερά βιβλία, ναοί, παπάδες, κτλ.) Θρησκεία, τέλος!

Καί μετά τον θάνατο της θρησκείας, κι εφ’ όσον η καλπάζουσα επιστήμη σε κάνει μάγκα, τί ανάγκη έχεις τον Θεό;

Κι εντάξει, (ας πούμε πως) Αυτός είναι μακριά καί δεν ασχολείται. (Καί ως Θεός, δεν επηρεάζεται από το τί λένε καί τί κάνουν κάτι έλλογα μυρμήγκια σ’ έναν πλανητάκο-πορδή κάπου στο Σύμπαν.) Αλλά τί γίνεται στην κοινωνία των ανθρώπων;

Απλούστατα, ο «μάγκας» ακραίος επιστήμων δεν έχει ανάγκη ούτε τους ηθικούς φραγμούς. Εφ’ όσον ο ίδιος έγινε πλέον ένας μικρός θεός, ανεξέλεγκτος καί ατιμώρητος.

Αυτά ακριβώς είχαν συμβεί τον καιρό του Τυφώνα καί της Έχιδνας.

Σ’ αυτό το σημείο, αρχίζουμε να βλέπουμε τα γεγονότα πίσω απ’ τον συγκεκριμένο μύθο (πχ αιχμαλωσία Διός), όπως έγιναν πραγματικά.

 

Εφ’ όσον πατέρας καί του Τυφώνα καί της Έχιδνας είναι ο Ουρανός, τότε εντοπίζουμε τα γεγονότα αυτά στην αμέσως προηγούμενη της δικής μας Εποχή του Υδροχόου, δηλαδή κάπου 25 χιλιάδες χρόνια πριν. Τότε ξεκίνησε η ασυγκράτητη «επιστημοκρατία», που έγινε η νέα μορφή …θρησκείας. (Ο Υδροχόος είναι ζώδιο των επιστημών καί της φιλομάθειας.)

Άρα, Τυφώνας κι Έχιδνα δεν είναι μονάχα δύο πρόσωπα, αλλά αντιπροσωπεύουν ολόκληρα …»ιερατεία» (Ναί!  🙂  Πώς να τα λέγαμε, δηλαδή; «επιστημονεία»; Είναι ελαφρώς αδόκιμο.) Τα οποία, αφού κατέκτησαν τρομερές επιστημονικές δυνατότητες, φυσικά προχώρησαν καί στον μετασχηματισμό της τότε κοινωνίας, κατά τα δικά τους γούστα.

Οι τότε επιστημόνισσες, εκτός απ’ τον Θεό, δεν γουστάρανε ούτε τους άντρες. Ακραίες φεμινίστριες, δηλαδή, που σήμερα (πάλι παραμονές της Εποχής του Υδροχόου κτλ κτλ) πάνε να επαναληφθούν. (Σας θυμίζει τίποτε; «- Κάτω η πατριαρχία, κάτω ο Θεός-Πατέρας», κτλ κτλ.) Γιά να πάρετε μιά ιδέα, «δανείζομαι» από τον Μάρκο μία τους, να τη δήτε πώς είναι. (Καί μακριά κι αλάργα από μας! Άμα θέλετε, να τη δείχνετε στα παιδιά – να τρώνε όλο το φαγητό τους.) Ιδού:

Γιατί είχανε τέτοιες πεποιθήσεις; Μά, απλούστατα, επειδή αποφεύγανε την εγκυμοσύνη καί τους πόνους της. Εφ’ όσον μπορούσαν να φτιάχνουν απογόνους εργαστηριακώς, τότε οι άντρες περίσσευαν. (Τώρα, πώς την έβγαζε το Τυφωνικό ιερατείο, όταν του σηκωνόταν …το ηθικό, δεν γνωρίζω – ώστε να σας διαφωτίσω.)

Από εκείνες τις εποχές, λοιπόν, ξεκίνησαν κάτι ακραίες μητριαρχικές αντιλήψεις, κάτι κοινωνίες «μελισσών», κάτι μύθοι γιά μέλισσες καί κυψέλες, κάτι ιστορίες γιά τελετουργικούς φόνους αποκλειστικά ανδρών καί αρσενικών παιδιών, κτλ κτλ κτλ. Πιστεύω πως έτσι εξηγούνται όλ’ αυτά.

 

Όμως, το σημαντικώτερο δεν είναι το σκάλισμα αυτών των παναρχαίων εποχών – καί αμαρτημάτων. Είναι το ότι η ανθρωπότητα είναι σχεδόν καταδικασμένη να επαναλαμβάνει αυτά τα σάπια patterns. Διότι δεν βάζει μυαλό.

Κι έτσι, είμαστε πάλι σε παραμονές τέτοιων εποχών, διαθέτοντας στην πιάτσα (μη μας λείψουν τα κελεπούρια) τις σημερινές ακραίες φεμινίστριες, τον (οσονούπω θεσμοθετημένο…) υποχρεωτικό «ερμαφροδιτισμό» των παιδιών στις μέρες μας, τα γκέϋ πράϊντς, την προσπάθεια απομείωσης του παγκόσμιου πληθυσμού διά των αμέσων ή εμμέσων δολοφονιών, καί τα λοιπά κόπρανα του είδους. Όλα μα όλα αυτά είναι ευεξήγητα, διότι όλα ανεξαιρέτως έχουν επαναληφθεί. Οι ίδιες συνθήκες οδηγούν στα ίδια γεγονότα. Τί έχουμε σήμερα; παγκόσμια υποχώρηση των θρησκειών, επιστημοκρατία χωρίς ηθική, ατιμωρησία… καί χίλια δυό άλλα παρόμοια. Έ, λοιπόν, τί περιμένατε να γίνει; Κάποια στιγμή όντως θα έρθει κι ο «Αντίχριστος», αφού τότε δεν θα υπάρχει ανάγκη Θεού. Απόλυτα λογικό.

Βάλε καί το ότι μετενσαρκωνόμαστε μέν, αλλά πολύς λαός επανέρχεται στη ζωή χωρίς να διδαχθεί τίποτε από τις αρνητικές του εμπειρίες στις προηγούμενες ζωές. Ελάχιστοι βελτιώνονται. Οπότε, τί περιμένεις; τα ίδια λάθη θα ξανακάνουν όλ’ αυτά τα άτομα. Τις ίδιες βρωμιές.

 

Αξιοσημείωτο πως όλ’ αυτά τα διαβρωτικά φαινόμενα πάντα ξεκινάνε απ’ τη Δύση. Γιατί; Να το πούμε κι αυτό, επειδή δεν θα το βρήτε πουθενά αλλού.

Η ιστορία μας δεν ξεκινάει στα 25,000 χρόνια πριν, αλλά πολύ παλιότερα.

Πολύ πριν τον Τυφώνα καί την Έχιδνα, στον (πάλαι ποτέ…) πλανήτη Φαέθωνα ζούσαν δύο ανθρωποειδείς ράτσες. (Σαν εμάς, αλλά γιγαντιαίων διαστάσεων – γιά να έχουν μύες, ικανούς να τα βγάζουν πέρα με τη βαρύτητα του Φαέθωνα.) Υπερ-ευφυείς καί οι δύο, πλην όμως η μία δεν είχε συναίσθημα. (Εκ «κατασκευής». Βιολογικής.) Αυτές οι δύο ράτσες, πάλι, καταγόντουσαν από δύο άλλα αστρικά συστήματα: η μεν με το συναίσθημα από τον αστερισμό του Κύκνου, η δε άλλη (η άκαρδη) από τον Βασιλίσκο. Καί γιά κάποιους λόγους άφησαν πίσω τις αρχικές πατρίδες τους, μετακομίζοντας στο δικό μας Ηλιακό Σύστημα.

(Κυρίως επειδή τα «ενεργειακά κέντρα» των αστρικών τους συστημάτων -Ήλιοι, μαύρες οπές- μπήκαν σε φάση εξάρσεως κι άρχισαν να πετάνε σωματίδια καί ακτινοβολίες σε μεγάλες ποσότητες, ώστε οι εγγύς πλανήτες να καταστούν μη βιώσιμοι. Είναι γνωστό ότι ο αστερισμός του Κύκνου στις μέρες μας εκτοξεύει τρομερές ποσότητες ραδιοακτινοβολίας, πράγμα που πιστοποίησαν ακόμη καί τα πρώτα ραδιοτηλεσκόπια του 1937.)

Βρέθηκαν μαζί στον Φαέθωνα, προσπάθησαν (μάλλον ανεπιτυχώς…) να συνενωθούν, διότι η μία έβλεπε στην άλλη χαρακτηριστικά που της έλειπαν (συναίσθημα / καλή υπολογιστική νοημοσύνη), καί στο τέλος διαπράξανε την μέγιστη ανοησία ν’ ανατινάξουν τον πλανήτη (πάλι από «ασυμφωνία χαρακτήρων» ηθικής κι επιστήμης)…

…κι όσα άτομα διασώθηκαν, βρέθηκαν στη Γή καί ξεκίνησαν απ’ την αρχή.

Μην απορείτε, στη «λευκή φυλή» ανήκουμε καί οι Έλληνες (απόγονοι των Κυκνείων – βλέπε Ωραία Ελένη), καί οι Δυτικοί (απόγονοι των κατοίκων του Βασιλίσκου). Αλλά αυτή η παμπάλαιη βιολογική διαφορά εξακολουθεί να υπάρχει…

…καί να μας χωρίζει.

Ο διαχωρισμός σήμερα είναι πιό ευδιάκριτος στην θρησκεία. Χριστιανοί λευκοί καί ενθάδε καί στην (βόρεια) Εσπερία, πλην όμως άλλο οι ορθόδοξοι κι άλλο οι προτεστάντες. Καί δεν υπάρχει καμμία πιθανότητα να τα βρούν. Σας το υπογράφω.

Αυτά να τα βλέπουν οι διάφοροι «μενουμευρώπηδες», χιτλερόφρονες υπέρμαχοι της δήθεν ενιαίας λευκής φυλής (δεν αρκεί η Βιολογία, ωρέ – πρέπει να συμφωνεί καί το ψυχικό αποτύπωμα), «πανθρησκευτές» που γλυκοκοιτάζουν ταυτόχρονα Βατικανό καί Γερμανία, καί λοιποί καί λοιποί παρεμφερείς ολιγόμυαλοι.

 

Συνοψίζω:

Η διάσταση ηθικής καί επιστήμης, δηλαδή η πλήρης κατάργηση των ηθικών φραγμών αφ’ ενός καί το «τσουνάμι» των επιστημονικών γνώσεων (χρήσιμων καί βλαπτικών) αφ’ ετέρου, (α) ανατίναξαν τον Φαέθωνα, (β) βγάλανε τέρατα στην προηγούμενη Εποχή του Υδροχόου, (γ) συνεχίζονται (καί εντατικοποιούνται) στις μέρες μας. Όλα αυτά τα φαινόμενα, δέ, δείχνουν καθαρά τη φυλή του Βασιλίσκου – δηλαδή τους σημερινούς βορειοδυτικούς Ευρωπαίους προτεστάντες καί τους ηπαπαραίους. Οι οποίοι πάνε (ασυγκράτητοι… ποιός να τους συμμαζέψει; ) να κάνουν κι όλους τους υπόλοιπους σαν τα μούτρα τους.

Λοιπόν, όλ’ αυτά δεν θα μ’ ένοιαζαν στο παραμικρό (ούτε θα καθόμουν να γράφω κατεβατά), αν αυτή η σκατοκαταιγίδα δεν έπεφτε καί στα κεφάλια ημών των Ελλήνων. (Καί κυρίως στις -πιό ευάλωτες- Ελληνίδες.) Δεν ξέρω τί θα γίνει, ώστε να συνέλθουμε ως έθνος απ’ αυτά τα ναρκωτικά (φεμινισμούς, γκέϋ πράϊντς, πουστροποίηση παιδιών, ταττουάζ, καί λοιπά) – ειδικά τώρα που κάνουμε ελεύθερη πτώση στον γκρεμό.

Ελπίζω, όμως.

Ελπίζω πως θ’ αναστραφεί η πορεία. Καί, προσωπικά, θα κάνω το κάθε τί προς αυτή την κατεύθυνση.

 

Υγ 1: Σημειώστε πως Τυφώνας / Έχιδνα / μερικά παιδιά τους (πχ Λερναία Ύδρα) είναι όντα αθάνατα. Ο μοναδικός «Μποτίλιας» δίνει καί μία άλλη ερμηνεία στη φράση αυτή, ότι δηλαδή όλα αυτά τα ιερατεία κάποια στιγμή -που φάγανε φάπες καί διαλύθηκαν στα φανερά- έγιναν «υπόγεια». «Πέρασαν στο underground», δηλαδή – στην απόλυτη μυστικότητα. Κι επιβιώνουν (μ’ αυτόν τον τρόπο) μέχρι τις μέρες μας. Νά, ο Ηρακλής ας πούμε, έθαψε το τελευταίο κεφάλι της Λερναίας  Ύδρας, που δεν μπόρεσε να το κόψει. (Καί κάποια τέρμινα αργότερα, έκανε σέχ με τη μαμά της Ύδρας, την Έχιδνα! Lol!!!)

Δεν το πολυέψαξα, πάντως είμαι σίγουρος γιά μερικά πράγματα. Πως:

  • Οι Έχιδνες όντως κατέκτησαν (καί) το μυστικό της αθανασίας.
  • Ζούσαν διάσπαρτες στα νησιά του Ατλαντικού Ωκεανού.
  • Τελικά, πάλι κάποιο γεγονός μείζονος καταστροφής συνέβη (Κατακλυσμός; ), περί του οποίου δεν έχουμε γραπτή αναφορά, αλλά το οποίο διέλυσε τον πολιτισμό τους.
  • Αιώνες αργότερα (τί «αιώνες»; 15 χιλιετίες ολάκαιρες!), ο Προμηθέας με τους δικούς του (τον Οντουάρπα καί τον Μελχισεδέκ) ανακάλυψαν -στα νησιά αυτά- τα βιολογικά εργαστήρια των Εχιδνών, καί αξιοποίησαν τα ευρήματα.

Αλλά φρίκη, ρέ φούστη μου! Σκέψου, τώρα, η σαβουρο-χοντρέλλα με τη μπλούζα με το «φάκ όφφ» να είναι καί αθάνατη!… Μπρρρρ!!!…

Υγ 2: Σκέψη:

Αν φαίνονται / είναι πολλά τα δεκαπέντε χιλιάρικα χρόνια γιά τέτοια γεγονότα που περιγράφουμε, υπάρχει μία μικρή πιθανότητα οι Εποχές να τούμπαραν… κι ο Υδροχόος, αντί να πάει στον Αιγόκερω, έφτασε ακριβώς στη μέση του κι έκανε …κατακόρυφο, γινόμενος κατ’ ευθείαν Λέων.

Ναί, σωστά μαντέψατε, αυτό σημαίνει αναστροφή των Πόλων της Γής – με ό,τι συνεπάγεται αυτό. Αλλά μην το δένετε κόμπο. Αυτή η κουβέντα μας πάει πολύ μακριά, κι εδώ απλώς αναφέρω (ως τροφή γιά σκέψη) μία μικρή -αλλά υπαρκτή- πιθανότητα τεράστιας πλανητικής μεταβολής.

Σας είπα, σκέφτομαι «ανορθόδοξα», αλλά είναι ο μόνος τρόπος να βγάλω λαγούς απ’ το καπέλλο.

Υγ 3: Τί έχουμε πεί στο ενθάδε μπλόγκι κατ’ επανάληψιν; ότι η θεά Αφροδίτη συμβολίζει (μεταξύ των άλλων, καί) τις αρχαίες, απόκρυφες γνώσεις. Σωστό, εφ’ όσον μιλάμε γιά ένα πάλαι ποτέ καθαρά γυναικείο «επιστημονείο»

…κι εφ’ όσον η θεά Αφροδίτη είναι κόρη του θεού Ουρανού!!! (Γεννηθείσα με, έστω, ανορθόδοξο τρόπο.)

Λίγο σκαλίζουμε τους μύθους, πολλά καταλαβαίνουμε.

Υγ 4: Η παρούσα ανάρτηση αφιερώνεται σε διάφορα άτομα, γιά διαφόρους λόγους.

  • Στη …μεγάλη αγάπη του Μάρκο καί του Σπύρου Σπ., τον (μην τον είδατε τον) Παναή!  🙂  Ρέ αχαρακτήριστε ξερόλα, κανένας «Υδροχόος» δεν θα σιάξει τα πράγματα από μόνος του καί αυτομάτως. Χωρίς ήθος, δεν πρόκειται να μπούμε στην Εποχή του Υδροχόου, αλλά στην Εποχή του Υδροχόου …σκατολυμάτων! Στην Εποχή του Βοθρατζή! Lol!!!
  • Στον Σπύρο Σπ., με την ελπίδα ότι διαφωτίζω τις αιτίες της κακοδαιμονίας των σημερινών νεο-Ελ…λεϊνίδων, καί βοηθάω στην αποθεραπεία τους.
  • Στις Ελ…λεϊνίδες, γιά τους ίδιους ωσαύτως λόγους. Μοσχαρίτσες μου, μην αναρωτιέστε «-Πού πήγαν οι άντρες;»! Διότι, με τα μυαλά που έχετε, κοντεύετε να τους βλέπετε …μονάχα μέσα στους καθρέφτες σας! (Καί δεν σας πάει το μουστάκι! Lol!!!)
  • Σε δύο συγκεκριμένες Κυρίες, που εκείνα τα χρόνια τις τράβηξα μακριά από την εγκληματική ανοησία του γυναικείου «επιστημονείου».

Καί σε όλον τον ταλαιπωρημένο Ελληνικό λαό, γιά να δή καθαρά ότι τα Μνημόνια δεν είναι η μόνη του δυστυχία. Τον περιμένουν κι άλλες, αν αυτός ο σκατόκοσμος συνεχίσει να πορεύεται ως έχει.

 

Older Entries