Αρχική

Περί Παλαμήδου – 3

14 Σχόλια

(προηγούμενο)

αί νά ‘ταν μόνον αυτά τα παράδοξα του συγκεκριμένου πολέμου… Ξαναδιαβάζοντας τον σχετικό σύνδεσμο της Γουΐκι, βλέπουμε (προς το τέλος του πολέμου, κι ενώ δεν είχε κριθεί ακόμη το αποτέλεσμα) να τυλίσσεται ένα γαϊτανάκι κοροϊδίας, με διάφορες «προφητείες». «- Η Τροία θα πέσει μόνον με το τόξο του Ηρακλή!», λέει ο ένας. Αλλά ήρθε ο Φιλοκτήτης καί δεν έγινε τίποτε. (Εκτός απ’ τον Πάρη, που έγινε μακαρίτης.) «- Η Τροία θα πέσει, μόνο αν έρθουν εδώ τα κόκκαλα του Πέλοπα!», λέει ο άλλος πιό μετά. Τον ξέθαψαν τον τυχοδιώκτη, μετέφεραν τα λείψανά του στην Τρωάδα, ακόμη να πέσει η Τροία. (Αν καί, λόγωι κωλοφαρδίας του συγκεκριμένου «προφήτη», η Τροία έπεσε λίγο πιό μετά.)

Παρένθεση: αν πίσω απ’ αυτές τις «προφητείες» δεν βλέπετε ημι-κρυπτόμενο κάποιο μαύρο ιερατείο, δεν μπορώ να βοηθήσω περισσότερο.

Παρένθεση, ξανά: Παρακάμπτω τυχόν ομοιότητες με κάποια σημερινά παρόμοια φαινόμενα, καί παραμένω στην μεταφορά των κοκκάλων του Πέλοπα στην Τρωάδα. Έ, λοιπόν, ενισχύεται η άποψή μου ότι η εκστρατεία εναντίον της Τροίας έγινε (εκτός κάποιων άλλων κρυφών αιτίων) γιά χάρη προσωπικών επιδιώξεων του Αγαμέμνονα – του οποίου ο Πέλοπας υπήρξε πρόπαππος. Ήταν σα νά ‘λεγε: «- Έλα παππού, να σου δείξω ότι πήρα εκδίκηση!»

Εκδίκηση από ποιόν; Μά, από τους Τρώες! Διότι, όταν οι Έλληνες της κυρίως Ελλάδας κυρίευσαν την (πατρίδα του Πέλοπα) Μυσία (κυρίως ο Ηρακλής), οι -δυό βήματα παρακάτω ευρισκόμενοι- Τρώες δεν βοήθησαν τους ομοφύλους κοντοχωριανούς Πελασγούς.

Προσωπική εκδίκηση του αρχιγαϊδάρου εναντίον των Τρώων, λοιπόν… Καί των Ελλήνων, θα ‘ρχόταν κι αυτωνών η ώρα. (Κλασική σαλαμοποίηση. Ένας-ένας. Όλοι θα πάρετε!  🙂  ) Να δούμε στο τέλος, προσκυνάνε οι Έλληνες τον Κρόνο, ή όχι;

Σημειώστε ότι ο Αγαμέμνων καταγόταν εκ μητρός κι από τον άλλον ανθρωποθυσιαστή, τον Μίνωα. Αν, λοιπόν, βρέθηκαν οι Αργοναύτες καί ματαίωσαν τα σχέδια του Θόα καί της Υψιπύλης, τελικά το να κοροϊδέψεις τους Έλληνες καί να τους σύρεις εκεί που θέλεις, είναι εύκολη υπόθεση – ως φαίνεται. Αρκεί ένας θρασύς Κρόνιος τυχοδιώκτης κάθε φορά – Πέλοπας, Μίνως, Θόας, Αγαμέμνων, Υψιπύλη… καί δε συμμαζεύεται. Γιά να φτάσουμε στα εβραιοκαθυστερημένα τα σημερινά, Γάπηδες κι Αλεκσάκια. (Πρωθυπουργοί της Ελλάδας, μη χέσω!!! Τα βλέπετε, συμπατριώτες ψηφοφόροι, πόσο μαλακίζεστε; )

Εάν, δέ, ο θρασύς Κρόνιος τυχοδιώκτης τυγχάνει Έλληνας γενίτσαρος, ή ψευδεπίγραφος «Έλλην» (Ελληνόφωνος, γιά την ακρίβεια), ή υβρίδιον με Ελληνικές ρίζες, τότε είναι πολύ ευκολώτερο να εισχωρήσει στην ανώτερη κοινωνική ιεραρχία των Ελλήνων. Γι’ αυτό έχω λυσσάξει να φωνάζω να μην παντρεύεται κανένας Έλληνας αλλοδαπές, καί δή ιουδαίες.

Παρένθεση, ξανά-μανά: Κι ο Παλαμήδης καταγόταν εκ μητρός απ’ τον Μίνωα, αλλά το Ελληνικό του dna του Διός υπερίσχυσε χίλια τοις εκατό.

 

iv. Ιάσων θεραπευτής Ελλάδος πάσης

Πίσω στην Ιωλκό, η τριανδρία των παλιόφιλων της Αργούς, αν καί πάνω στη διετία-τριετία κατάλαβε το φιάσκο, έκανε υπομονή. Γνώστες όλοι τους των μυστικών, «Πυθαγορείων» Μαθηματικών, περίμεναν να περάσει το πρώτο κομβικό σημείο, των 6.18 ετών. Όταν καί πάλι δεν έγινε τίποτε, τότε αποφάσισαν ν’ αναλάβουν δράση.

Τί έπρεπε να γίνει, ώστε να σταματήσει ο φοβερός Ελληνοκτόνος αυτός πόλεμος;

Χμ… ας ξαναρωτήσουμε με απλή λογική: τί μπορούσε να γίνει;

Τρία τινά:

  • Ή να νικήσουν οι Αχαιοί.
  • Ή να χάσουν.
  • Ή να υπογραφεί συνθήκη.

Στο τραπέζι της συζήτησης ριχτήκανε καί τα τρία ενδεχόμενα. Καί, γιά λόγους που θα δούμε (ή θα καταλάβουμε), καί τα τρία ενδεχόμενα απαιτούσαν τη συνεργασία των Τρώων – αλλ’ αυτό ήταν δευτερεύον ζήτημα. Υπήρχαν τρόποι να λυθεί.

Ας πάρουμε πρώτα την (πιθανή) ήττα των Αχαιών. Δηλαδή, τί; να βοηθήσουν ο Ιάσονας καί τα φιλαράκια του να χάσουν οι Έλληνες; Μμμμ… ίσως. Αν δεν υπήρχε άλλος δρόμος, τότε ναί. Αλλά, εννοείται, με τις ελάχιστες δυνατές απώλειες. Μιά καλά μελετημένη προβοκάτσια αρκούσε, ώστε να τους αναγκάσει να φύγουν καί να επιστρέψουν οίκαδε. Επίσης, έπρεπε να εξεύρουν λύση καί γιά τις σχεδόν βέβαιες κοινωνικές αναταραχές πίσω, στην πατρίδα του κάθε βασιλιά των Αχαιών. Ο λαός θ’ απαιτούσε λογοδοσία, άρα έπρεπε να ετοιμάσουν καί τα ακλόνητα επιχειρήματα, που θα δικαιολογούσαν ( ; ) τη σπατάλη σε ζωές. (Καί, φυσικά, την ήττα.)

Όμως, υπήρχε ένα μεγάλο «μείον» εδώ… αν μαθευόταν ο,τιδήποτε αργότερα, ουδείς θα έσωζε τους πρωτεργάτες του σχεδίου. Ούτε τους οργανωτές, ούτε τους εκτελεστές. (Η αμαύρωση της φήμης τους στον αιώνα τον άπαντα, θα ήταν το μικρότερο που θα παθαίνανε.) Η δε κοινωνική αναταραχή πιθανώτατα θα ελάμβανε ανεξέλεγκτες διαστάσεις.

Όχι, λοιπόν, καί ξανά όχι σ’ αυτό το ενδεχόμενο. Αποκλείεται.

Πάμε, τώρα, στη συνθηκολόγηση. Αυτή απαιτούσε τη συνεργασία του Πριάμου «εκ των ούκ άνευ», διότι ο αρχιγάϊδαρος ούτε που θ’ άκουγε γιά συνθήκες – ακόμη κι έντιμες. (Άρα, δεν μπορούσαν ν’ ανακινήσουν το θέμα πρώτα μέσωι Αγαμέμνονα.) Πάντως, αν συναινούσε ο Πρίαμος καί ξεμπρόστιαζε με επιχειρήματα τον αρχιγάϊδαρο μπροστά σ’ όλους τους πολεμιστές, τότε ο πόλεμος θα τελείωνε αμέσως.

Έπρεπε, όμως, κι αυτός, να δεχθεί κάποιες υποχωρήσεις. Έπρεπε να επιστρέψει την Ελένη… ή το είδωλο, ή ό,τι κι όσα τέλος πάντων έκλεψε ο Πάρης. Έπρεπε να τιμωρήσει τον Πάρη. Κι έπρεπε να βάλει υπογραφή σε συνθήκη τουλάχιστον τριακονταετίας, γιά νά ‘χει κάποιο σοβαρό νόημα αυτή.

Όχι ακατόρθωτο, αλλά ούλτρα δύσκολο. Είναι, βλέπεις, κι η τιμή (που τιμή δεν έχει) στη μέση! Είχε κι ο βασιλιάς της Τροίας τους δικούς του, που έπρεπε να τους απολογηθεί.

Κι ακόμη χειρότερα, είχε το ύπουλο Κρόνιο παύλα μητριαρχικό ιερατείο στα ποδάρια του, που συνεχώς του έβαζε τρικλοποδιές.

 

Άρα, ο Πρίαμος έπρεπε με κάποιον τρόπο να «πειστεί». Κι από ‘κείνα τα χρόνια ακόμη, το πειστικώτερο επιχείρημα στις κουβέντες είναι το πιστόλι στον κρόταφο.

Επομένως, έπρεπε να είναι αναντιρρήτως επιτεύξιμη η νίκη των Ελλήνων – καί να γίνει αυτό κατανοητό μέχρι κι από τον Πρίαμο.

Ναί, αλλά πώς;

Μόνον αν έπεφταν τα απόρθητα ( ; ) τείχη της Τροίας.

Οι τρείς μεσήλικες φίλοι χαμογελούσαν με τις «προφητείες» που κυκλοφορούσαν (ότι τα τείχη έπρεπε να γκρεμίσει απόγονος του Απόλλωνα, κτλ κτλ), αλλά έπρεπε καί να βρουν πρακτικώς εφαρμόσιμη λύση. (Διότι, καλή η πλάκα, αλλά τα προβλήματα της πραγματικότητας απαιτούν σοβαρότητα στην αντιμετώπισή τους.) Αυτή η λύση όντως υπήρχε… αν καί ήταν πολύ περισσότερο δραστική, απ’ όσο χρειαζόταν. Ήταν σα να προσπαθούσαν να σπάσουν καρύδια με βαρειά σφύρα μεταλλουργού.

Αλλά, στην ανάγκη, θα κατέφευγαν σ’ αυτήν. Τί, δηλαδή; καλύτερο ήταν να σκοτώνεται τόσος κόσμος επί εξήμιση χρόνια τώρα, καί να μη σταματάει η σφαγή;

Η λύση αυτή, λοιπόν, ήταν το «12+1» της Ιωλκού.

 

Το πάλαι ποτέ σχέδιο του Αίσονα να εφοδιάσει την πόλη του μ’ ένα ανίκητο υπερόπλο, τεχνολογίας προερχόμενης από τα βάθη των παρελθοντικών αιώνων, δούλεψε μονάχα δοκιμαστικά καί μονάχα μία φορά. Ένα θαλάσσιο τέρας, λέει, εμφανίστηκε κάποτε στη θάλασσα της Τροίας, πολύ πρό του πολέμου με τους Αχαιούς, κι οι Τρώες τά ‘καναν απάνω τους. Καί, γιά να το εξευμενίσουν (να μην τ’ ανοίξει η όρεξη καί τους μεζεδιάσει), δέσανε την πριγκήπισσα τους την Ησιόνη (καί αδελφή του Πριάμου) σε κάποιον παραθαλάσσιο βράχο. Σου λέει, φάε αυτήν να χορτάσεις καί να σκάσεις, μπας καί γλυτώσουμ’ εμείς. (Εδώ, οι παρατηρητικοί θα δούνε εύκολα το πανάρχαιο έθιμο της βασιλοκτονίας.)

Χρειάστηκε να έρθει ο Ηρακλής, ο οποίος δε μάσαγε, γιά ν’ απελευθερώσει την έρμη την κοπέλλα. Κι αν ο Ηρακλάρας ήξερε καί την προέλευση του φασματικού «τέρατος», δεν θα μάσαγε επί 10 – αλλά τέτοια μυστικά δεν ανακοινωνόντουσαν παραέξω.

Το «12+1» παρέμενε στην Ιωλκό, μέχρις ότου μπούκαρε ο Ατλάντειος δολοφόνος Πελίας, οπότε κι απενεργοποιήθηκε πάραυτα.

Πώς; Ο Αίσων ποτέ δεν είπε ότι γιά να πάρει μπρός το «12+1», έπρεπε να τοποθετηθεί απάνω του ο μεταλλικός σταυρός με τη μορφή της Ήρας στο κέντρο του… που φόρεσε στο λαιμό του ο μικρός Ιάσων σαν φυλαχτό, καθώς τον φυγάδευαν.

Κατά τη διάρκεια της Αργοναυτικής, λοιπόν, το «12+1» παρέμεινε απείραχτο, αλλά δεν βοήθησε – καθ’ ό απενεργοποιημένο. Ο δε Πελίας σαφώς κι έψαχνε να βρεί γιατί δεν έπαιρνε μπρος το ρημάδι, αλλά του λέγανε (καί τον πείθανε) ότι ο δολοφονημένος Αίσων πήρε το μυστικό μαζί του – κι έτσι, άνθρακες ο θησαυρός. Ο πονηρός Πελίας ήλπιζε να επιστρέψει ο Ιάσων, καί να του ξεράσει τις πληροφορίες που λείπανε… αν τις ήξερε κι αυτός.

 

Τα υπόλοιπα είναι γνωστά. Ο Ιάσων κάποτε επέστρεψε στην Ιωλκό …εργένης, όπως έφυγε, αλλά ο στρατός του καθάρισε την Ατλαντοσπορά. Κι έτσι, εκλιπόντος γιά την ώρα του κινδύνου, το «12+1» ενεργοποιήθηκε ξανά.

Αυτό ήταν το φοβερό όπλο, με το οποίο θ’ απειλούσαν τον Πρίαμο, αν δεν έδειχνε ούτ’ αυτός να συνετίζεται. Φυσικά, δεν θα του λέγανε περί τίνος πρόκειται – αντ’ αυτού, εκφράσεις όπως «η οργή των θεών» ήταν σαφώς καταλληλότερες.

Αξίζει τον κόπο να κάνουμε ακόμη μία παρένθεση, πριν προχωρήσουμε. Ο καθένας θα ρωτούσε (απόλυτα λογικά)…

…Πού βρίσκεται σήμερα αυτό το υπερόπλο;

Απ’ όσα έχω ανακαλύψει, οι ναοί που φιλοξενούσαν τους δώδεκα συν έναν κρυστάλλους είναι γκρεμισμένοι, καί σήμερα δεν είναι γνωστή ούτε κάν η θέση τους. (Στους άλλους, όχι στον γράφοντα. Αλλά το θέμα κάνει τζίζ, οπότε μην περιμένετε να περιγράψω δημοσίως τους σχετικούς τριγωνισμούς κτλ.) Οι ίδιοι οι κρύσταλλοι, τώρα… ο «αστικός μύθος» (που πολύ αμφιβάλλω αν είναι μύθος) λέει πως οι δώδεκα μικρότεροι κρύσταλλοι βρέθηκαν σε κρύπτη, κατά τη διάνοιξη του οδικού τούνελ της Γορίτσας. Αμέσως φυγαδεύτηκαν, καί τώρα αγνοείται εντελώς η τύχη τους. (Η ίδια η Γορίτσα με τα θρυλούμενα δίκτυα σπηλαίων της είναι ένα τεράστιο θέμα, αλλά ας μην το ανοίξουμε εδώ.)

Απομένει ο κεντρικός, μέγιστος κρύσταλλος του κεντρικού ναού της Ήρας, καθώς καί το μενταγιόν του Ιάσονα. Η τύχη καί των δύο είναι άγνωστη. Προφανώς αυτά τα αντικείμενα τοποθετήθηκαν σε κρύπτη/ες – καί δή, λίγο μετά την πτώση της Τροίας. (Γιά λόγους που υποψιάζομαι, αλλά δεν έχω ακόμη ξεκαθαρίσει απολύτως.)

Αλλά, οίκοθεν νοείται, πως ακόμη κι αν ήξερα, δεν θα έλεγα τίποτε δημοσίως.

Σας έχω ξαναπεί απειράκις… κατά εποχές, ξαναζούμε. Όλοι κι όλες. Καί το σήμερα δεν αποτελεί εξαίρεση.

Ξαναζούμε. Ακόμη κι ο Πελίας.

(συνεχίζεται)

Περί Παλαμήδου – 2

125 Σχόλια

(προηγούμενο)

ς ξεκινήσουμε να συμπληρώνουμε το πάζλ, μιά που ήδη διαθέτουμε τα βασικά στοιχεία.

Αλήθεια, αυτός ο Τρωϊκός Πόλεμος έχει αναλυθεί ποτέ από καμιά φίρμα των στρατιωτικών αναλύσεων, ή όλοι χαμογελάνε ευχαριστημένοι με τον πολεμικό ρομαντισμό των ηρώων του καί νοσταλγούν το ιπποτικό τους πνεύμα; Δεν θυμάμαι να έχω ποτέ διαβάσει κάποια αμιγώς στρατιωτική ανάλυση, αλλά μικρή σημασία έχει. Θα την επιχειρήσουμε εδώ.

Όχι πως είμαι καμιά στρατηγική ιδιοφυιΐα, αλλά τα πράγματα είναι έτσι, όπως θα τα περιγράψω, επειδή δεν μπορεί να είναι αλλοιώς.

 

iii. Τρωϊκός

Οι Αχαιοί (δηλ. οι Έλληνες της κυρίως Ελλάδας) ξεκίνησαν όλοι μαζί με τα πλοία τους εναντίον της Τροίας… Γνωστά πράγματα. Σ’ αυτό το σημείο, βλέπουμε κατ’ ευθείαν το πρώτο (ημι)παράδοξο του πολέμου αυτού:

Οι Τρώες με τους συμμάχους τους (Κάρες, μέρος των Θρακών, κτλ κτλ), αν καί καθαροί Έλληνες κι αυτοί -καί δή, των παραλίων- (δηλαδή εν δυνάμει πολύ ικανοί στη ναυτωσύνη), δεν λαμβάνουν κανένα μέτρο αποτροπής σε θαλασσινό πεδίο. Ούτε διαθέτουν στόλο, που θα προσπαθούσε να σταματήσει τον στόλο των Αχαιών μεσοπέλαγα, ούτε αργότερα επιχειρούν κάποια καταδρομική ενέργεια αντιπερισπασμού. Δηλαδή, να κάνουν το κόλπο του Αννίβα: να στείλουν δυνάμεις να πολιορκήσουν πχ τις Μυκήνες. Συν δυό-τρείς άλλες σπουδαίες πόλεις των Αχαιών, ώστε να τους υποχρεώσουν να λύσουν την πολιορκία του Ιλίου. Ή, έστω, να διασπάσουν τις δυνάμεις τους.

Αντίθετα, ταμπουρώνονται μέσα στα όντως απόρθητα (γιά την εποχή) τείχη τους, καί περιμένουν… εφ’ όσον δεν πέτυχε η πρώτη τους επιθετική ενέργεια, να κάψουν τα πλοία των Αχαιών, πριν κάν αυτοί αποβιβαστούν στην παραλία.

Καί περιμένουν… Καί περνάνε τα χρόνια…

Καί περιμένουν… Καί περνάνε τα χρόνια…

Τί περιμένουν; Δύο τινά – εφ’ όσον τα τείχη παρέμεναν ανυπέρβλητο εμπόδιο γιά τους επιτιθέμενους:

  • Ή να βαρεθούν οι Αχαιοί καί να φύγουν. (Το να ηττηθούν οι Αχαιοί ήταν μάλλον απίθανο, διότι -είναι σίγουρο πως- συνεχώς ερχόντουσαν κι άλλοι.)
  • Ή να γίνει κάποιο θαύμα.

Δηλαδή, ο αγώνας τους έγινε καθαρά αμυντικός, καί μόνον ο Έκτορας αναλαμβάνει επιθετικές πρωτοβουλίες.

 

Έστω, λοιπόν, ας παραδεχθούμε -με όρους σύγχρονης γεωπολιτικής- ότι Τρώες καί σύμμαχοι αποτελούν «χερσαία δύναμη», γι’ αυτό καί δεν είχαν αναπτύξει θαλάσσια πολεμική ισχύ. (Παρενθετικό ερώτημα: Άρα, πώς μπορούσαν -χωρίς πολεμικό στόλο- να επιβάλουν φόρους στα διερχόμενα τον Ελλήσποντο πλοία των Αχαιών, όπως ισχυρίζονται οι φιλόλογοι; Πετώντας ακόντια απ’ την ακτή; ) Αν καί είναι λάθος να χρησιμοποιούμε σημερινές αντιλήψεις γιά περιγραφή των τότε γεγονότων, ας δεχθούμε τα περί «χερσαίας δυνάμεως», ως βάση των μετέπειτα σκέψεών μας.

Συνεπώς, αφήνουμε τους (αναμένοντες τη Μοίρα) Τρώες, αφού δεν έχουμε να σχολιάσουμε κάτι άλλο γι’ αυτούς, κι η προσοχή μας στρέφεται στους επιτιθεμένους Αχαιούς.

Πριν προχωρήσουμε, πρέπει να πούμε πως ο επιθετικός πόλεμος (όπως τον γνωρίζουμε από την Ιστορία) έχει δύο μορφές:

  • Είτε (χτυ)πάς κατ’ ευθείαν κέντρο: την πρωτεύουσα καί τους ηγέτες του εχθρού. (Πχ Κορτέζ στο Μεξικό.)
  • Είτε ενεργείς όπως στο κόψιμο ενός μεγάλου δέντρου. Δηλ. πρώτα κόβεις τα κλαδιά, το απογυμνώνεις, καί στο τέλος κόβεις τον κορμό, αρχίζοντας από πάνω. Στη χώρα του εχθρού, τώρα, ροκανίζεις σαν ποντικός τσίκι-τσίκι-τσίκι μία-μία τις υποδομές του, τα ζωτικά του σημεία (σταθμούς επικοινωνιών, αποθήκες τροφίμων κι εφοδίων, γεωργική παραγωγή, πηγές νερού, αποθήκες καυσίμων καί όπλων, κτλ κτλ), καί στο τέλος (καί μόνον στο τέλος) χτυπάς την πρωτεύουσα καί τους ηγέτες, ώστε ν’ αναγκάσεις τον εχθρό να συνθηκολογήσει. (Πχ ηπαπάρα εναντίον Ιαπωνίας στον Β’ ΠΠ, ή τα δολοφονικά μούσλιμζ του Ίσις εναντίον της Συρίας.)

Ποιά μορφή επιθετικής πολεμικής τακτικής ακολούθησαν, λοιπόν, οι Αχαιοί; απάντηση: καί τις δυό …ταυτόχρονα!!! (Καλά… διαχρονικώς είμαστε τρελλάρες, οι Έλληνες – ακόμη καί στον πόλεμο! Πρό πάντων στον πόλεμο. Δεν το συζητάω!)

 

Βλέπουμε, λοιπόν, τους …α(ρ)χαίους ημών να ξεκινάνε καί να καταφθάνουν στην Τρωάδα όλοι μαζί ομοθυμαδόν (που λέει κι ο Χάρρυ Κλύνν). Στρατηγικώς σωστό – εφ’ όσον πάς εναντίον συγκεκριμένουν στόχου, δεν διασπάς δυνάμεις. Βέβαια, δεν γνωρίζουμε τί δυνάμεις αφήσαν στα μετόπισθεν γιά τυχόν απαραίτητη άμυνα, αλλά μάλλον δεν το φρόντισαν το θέμα. Σήμερα θα το θεωρούσαμε αυτό χοντρό στρατηγικό λάθος, αλλά τότε προφανέστατα είχαν στο μυαλό τους το εξής μοτίβο ενεργειών: Χτυπάμε-καταστρέφουμε-επιστρέφουμε. Καί δή, χωρίς χρονοτριβή. Γι’ αυτό καί περίττευαν οι έγνοιες γι’ άμυνα των μετόπισθεν. (Ήξεραν καί πως οι Τρώες δεν διαθέτουν πολεμικό στόλο, ώστε να επιχειρήσουν αντιπερισπασμό.)

Εφ’ όσον, όμως, οι πρώτες επιθετικές ενέργειες εναντίον των τειχών του Ιλίου δεν έφεραν αποτέλεσμα, βλέπουμε τους προγόνους να το γυρνάνε στο …καλαματιανό. Αιώνια πληγή της φυλής μας η επιπολαιότητα, κι οι μισές δουλειές!… Όπως ακριβώς έγινε καί με τους επαναστάτες της Στάσεως του Νίκα, εικοσιέξι αιώνες αργότερα.

Αλλάζει, λοιπόν, η επιθετική τακτική των Αχαιών, καί πάνε στο ροκάνισμα. Εντάξει, εκεί είχαν κάποια αποτελέσματα: πότε έπεσε -ξέρω ‘γώ- η Λυρνησσός, πότε πλιάτσικο στο ένα χωριό Πελασγών συμμάχων των Τρώων, πότε αρπαγή καμιάς νόστιμης γκομενίτσας απ’ το άλλο (καί γιά …κοκό, καί γιά λύτρα), πότε έτσι, πότε αλλοιώς. Αλλά ο χρόνος (… ποιός «χρόνος»; τα χρόνια!) περνούσε, ο κυρίως στόχος διέφευγε, καί στο τέλος το ηθικό του στρατεύματος κατέπεσε σε σκέτη μοιρολατρεία, εφάμιλλη των Τρώων. (Αυτά κάνει η απραξία σε στράτευμα που πολεμάει.) Όλοι τό ‘ριξαν στους οιωνούς κι υπέσκαπταν τη διάθεσή τους, αντί να πάνε να υποσκάψουν (στην κυριολεξία!) τα τείχη.

Ο δε πόλεμος -με τις καθημερινές συγκρούσεις με τους Τρώες έξω απ’ τα τείχη καί με τις μονομαχίες των μνημονευομένων στα Έπη ηρώων- μετεβλήθη καθαρά σε πόλεμο φθοράς, χωρίς σκοπό καί νόημα.

 

Απ’ τους πρώτους που κατάλαβαν ότι κάτι δεν πάει καλά, ο μέγιστος Αχιλλέας. Έβλεπε τον αρχηγό των Πανελλήνων να μαλακίζεται, ασχολούμενος (δίκην ληστάρχου, καί όχι πολεμάρχου) με το πώς θα φάει λάφυρα καί γκόμενες, αντί να οργανώνει την -μέχρι τελικής πτώσεως του Ιλίου- συνέχεια του πολέμου. Κι εφ’ όσον το θέμα έγινε καί προσωπικό, ο θεϊκός Πηλεϊάδεω έθεσε τα όπλα παρά πόδα, αρνούμενος να συνεχίσει να πολεμάει. Επειδή, τώρα, (τολμώ να ισχυρίζομαι πως) τον καταλαβαίνω, ο μόνος λόγος που δεν τα βρόντηξε από κάτω εντελώς καί δεν γύρισε πίσω στη Φθία (ν’ αφήσει Αγαμέμνονες κι Οδυσσείς να βουρλίζονται στις αμμουδιές της Τρωάδας), ήταν η υψηλώτατη αντίληψη περί τιμής, που είχαν τότε οι περισσότεροι Έλληνες. Το καί σήμερα γνωστό φιλότιμο. Τίποτ’ άλλο.

Αυτή η αντίληψη τον έκανε να υπομένει επί τόσα έτη τη διαρκή φθορά της νεολαίας της Ελλάδας σε άνευ νοήματος καθημερινές μάχες, καί να περιμένει τη δική του επανα-συμμετοχή στον πόλεμο, όταν καί όπως θα το απαιτούσε η Μοίρα.

Οι λοιποί Έλληνες, πάλι, βλέπαν πόσο κορόϊδα πιαστήκαν, που έκαναν αρχηγό της εκστρατείας τον Αγαμέμνονα, αντί γιά τον Παλαμήδη (όπως λέγανε οι σώφρονες φωνές). Αλλά η τιμή, τιμή δεν είχε – καί γιά εκείνους… Πιαστήκαν στην παγίδα, αλλά το θεωρούσαν ύψιστη ατιμία να κάνουν πίσω.

 

Κι εμείς, οι απόγονοι; Τί βλέπουμε, τόσα χρόνια μετά;

Κατ’ αρχήν, βλέπουμε ακόμη ένα παράδοξο με τον Τρωϊκό Πόλεμο. Το ποιό; το εξής.

Όταν κατακτάς μιά (όχι απαραίτητα) εχθρική χώρα, κάνεις δύο τινά:

  • Είτε κατσικώνεσαι εκεί καί την κάνεις μέρος της επικράτειάς σου. (Πχ Χίτλερ σε Αυστρία – Τσεχία – Ουγγαρία, κτλ κτλ.)
  • Είτε φεύγεις μεν πίσω στην πατρίδα σου, αφού όμως την κατακτημένη χώρα την έχεις μετατρέψει σε προτεκτοράτο καί τοποθετήσει πειθήνια ανδρείκελλα να την κυβερνάνε εκ μέρους σου. (Πχ αγγλίτσα, ηπαπάρα, γερμανίτσα στην… δεν το λέω, που να σκάσετε!  🙂  ) Καί την αρμέγεις (ορυκτά, χρήματα, κτλ) στο διηνεκές.

Με την Τροία, όμως, τί έγινε; Μετά την εκπόρθησή της, όλοι οι Αχαιοί …ομοθυμαδόν σηκώνονται καί φεύγουν!!!!! Χωρίς να τους νοιάζει το παραμικρό γιά το τί θα κάνουν / τί θα γίνει ο κατακτημένος αυτός τόπος με τη φοβερή γεωστρατηγική θέση καί τις εύφορες πεδιάδες. Λες κι είχαν πάει ημερήσια εκδρομή καί θα φεύγαν το βράδυ, χωρίς τόσες καί τόσες εκατόμβες νεκρών (δικών τους καί Τρώων) πίσω τους.

Παράδοξα πάνω στα παράδοξα πάνω στα παράδοξα, δηλαδή.

Μ’ άλλα λόγια, ο πόλεμος αυτός μόνο πόλεμος δεν ήταν.

Ήταν συγκεκαλυμμένο σφαγείο της Ελληνικής Νεολαίας της εποχής, υπό τον ψευδεπίγραφο τίτλο «πατριωτικός πόλεμος» – καί (ώ! της ειρωνείας!) τραγουδισμένο …επικώς ανά τους αιώνας.

 

Την κατάσταση αυτή, βεβαίως-βεβαίως, δεν τη βλέπουμε μονάχα εμείς. Σαφώς, σαφέστατα την είδαν κι αυτοί που τη ζούσαν από μέσα. Κορόϊδα δεν ήσαν! Καί οπωσδήποτε από τους πρώτους ήταν ο Αχιλλέας κι ο Παλαμήδης.

Μου κάνει μεγάλη εντύπωση το ότι πουθενά στην Ιλιάδα δεν αναφέρεται ότι ζητήθηκε από τον Παλαμήδη να εφεύρει κάποιο τέχνασμα, ώστε να εκπορθηθεί η Τροία γρήγορα. (Καί χωρίς μεγάλες απώλειες εκ μέρους των Αχαιών.) Διόλου δεν αποκλείω, δέ, ο Δούρειος Ίππος να ήταν πρόταση του Παλαμήδη, διατυπωμένη απάνω στο εξάμηνο της αναποτελεσματικότητας των επιθέσεων… την οποία στην αρχή εχλεύασε η ομήγυρις των Αχαιών κατά προτροπή του Οδυσσέα, ενώ δέκα χρόνια μετά ο Οδυσσέας την οικειοποιήθηκε.

Βλέπετε, έχω γνωρίσει αρκετούς ανθρώπους, με τους οποίους λαμβάνει χώραν το εξής θέατρο: (α) σε ρωτάνε γιά λύση σε κάποιο πρόβλημά τους (αναγνωρίζοντας εμμέσως πλήν σαφώς ότι γνωρίζεις καλά το αντικείμενο), (β) τους απαντάς αμέσως, καί επί της ουσίας, (γ) αντί γιά «ευχαριστώ», σε χλευάζουν (ιδίως μπροστά σε άλλους) με φράσεις, όπως: «- Τί μαλακίες είν’ αυτές!», (δ) ρωτάνε τα ίδια πράγματα καί σ’ άλλους, καί δή επιδεικτικώς μπροστά σου, καί (ε) όταν πάρουν την ίδια απάντηση μ’ αυτή που τους έδωσες αρχικά, τότε σπεύδουν να την εφαρμόσουν …ως δική τους ιδέα. Καί σε χλευάζουν ακόμη μία φορά, διότι δήθεν δεν ξέρεις τί σου γίνεται ή/καί αργείς ν’ απαντήσεις.

Διόλου δεν αποκλείω, λοιπόν, με τον Οδυσσέα καί τον Παλαμήδη να συνέβη ακριβώς το ίδιο.

Έτσι, βλέπουμε να σχηματίζονται σχεδόν αμέσως δύο διακριτές παρατάξεις στο στρατόπεδο των Αχαιών: Αγαμέμνων / Οδυσσέας η πρώτη, συν μερικοί ακόμη (πχ Διομήδης – δυστυχώς), Αχιλλέας / Παλαμήδης η δεύτερη, συν μερικοί ακόμη (πχ Αίαντες).

Παρένθεση: Πειρασμός μέγας είναι να το επεκτείνω στα σήμερα, με διαίρεση: «Πελοπόννησος / Επτάνησα» καί «Στερεά Ελλάδα / Εύβοια / Θεσσαλία», αλλά δεν θα το κάνω. Οι διαφορές ήταν καθαρά προσωπικές, καί δεν κρύπτεται κάποιο άλλο (τοπικιστικό, ή ακόμα χειρότερα, φυλετικό) αίτιο. Γιατί; μήπως ο Νέστωρ δεν ήταν αγαπητός απ’ όλους; ή ήταν ο μοναδικός Αχαιός βασιλιάς κοινής αποδοχής;

Παρένθεση δεύτερη: Ακριβώς οι στενές σχέσεις Αχιλλέα καί Παλαμήδη είναι η αιτία, που θεωρώ ότι οι πατεράδες τους πέρασαν τη διάρκεια του πολέμου μαζί, στην Ιωλκό.

 

Μάλιστα…

Συμπερασματικώς, έχουμε να κάνουμε μ’ έναν πόλεμο, ο οποίος ξεκίνησε με μία ψευδεπίγραφη αφορμή (αρπαγή Ωραίας Ελένης), στόχευε στο να δώσει λύση αμέσως (παραδειγματική καταστροφή της Τροίας το πολύ σ’ ένα μήνα), δεν την έδωσε… αλλά καί δεν ήταν αυτός ο σκοπός των σχεδιαστών του εξ αρχής.

Σκοπός των όποιων σχεδιαστών του Τρωϊκού ήταν η καταστροφή …των Αχαιών!!!

Σκεφθήτε:

  • Συγκεντρώνονται όλοι οι βασιλείς της ηπειρωτικής Ελλάδας με θεατρική πειθώ! Νά, ο αρχιστράτηγος θα σφάξει την κόρη του την ίδια, ώστε να ευαρεστηθούν οι θεοί!… Τί άλλο θέλετε, ρέ ξεροκέφαλα όντα, γιά να πειστήτε γιά τις ειλικρινείς προθέσεις του; (Να σας πεί ποιούς «θεούς» εννοεί; Πολλά ζητάτε!)
  • Ξοδεύουν χρόνο καί χρήματα, μαζεύουν στρατό καί στόλο, κι ορμάνε γιούργια σε ξένο τόπο χωρίς να το πολυσκεφτούν – αφήνοντας πίσω τους λαούς τους στο έλεος.
  • Ξεγελιένται στην αρχή ότι θα δώσουν ένα καλό μάθημα στους Τρώες, καί γρήγορα.
  • Όταν αυτό δεν συμβαίνει, δεν τρώνε τα ρούχα τους να βρουν μιά λύση, αλλά συμμετέχουν μοιρολατρικώς σ’ έναν πόλεμο καθαρής φθοράς εκατέρωθεν, δεσμευμένοι από τον άγραφο ατσάλινο νόμο του φιλότιμου. Δεν σκέφτηκαν κάν να καθαρίσουν τον Αγαμέμνονα ως πρωταίτιο αυτού του φιάσκου, καί να επιστρέψουν οίκαδε. (Τουλάχιστον οι νέοι Έλληνες τουφέκισαν τους «Έξ». Είναι κάποια πρόοδος αυτό.)
  • Όταν με τα πολλά επιστρέφουν, γίνεται ο κακός χαμός. Όσοι επέζησαν, βρέθηκαν (κατά την παροιμία) καί κερατάδες, καί δαρμένοι, καί χρεωμένοι. Καί σκοτωμένοι στο τέλος. Κι όσοι γλύτωσαν κι απ’ αυτά, εξόριστοι. Η -παρά λίγο…- τέλεια καταστροφή της μέχρι τότε κυρίως Ελλάδας, δηλαδή.
  • Οι δε ομόφυλοι, όμαιμοι, ομόθρησκοι μ’ εμάς Τρώες, τα ίδια καί χειρότερα. «- Κι εμείς κακό χερόβολο, κι εσείς κακό δεμάτι!», που λένε. Καθαρός εμφύλιος της συμφοράς, δηλαδή, ο Τρωϊκός. (Καί η ωραιοποίησή του με τραγούδια, τουλάχιστον εμένα μ’ εξοργίζει.)

Λοιπόν; Τί λέτε; Δεν τους κορόϊδεψαν αγρίως όλους αυτούς …»κάποιοι»; Δεν τους έπαιξαν σα μπεγλέρια, γνωρίζοντας άριστα τον συλλογικό χαρακτήρα της φυλής μας;

Έ; Τί λέτε;

Δεν άκουσα…

Μήπως ανέφερε κανείς σας τις χρονολογίες 1943-1949;

Μήπως είπε κανείς τη λέξη «ιερατείο»;

 

Υγ: Ήθελα νά ‘ξερα ποιός είχε την έμπνευση να ορκίσει τους μνηστήρες της Ωραίας Ελένης να την υπερασπίζονται εφ’ όρου ζωής!… (Καί γιατί αυτά τα κουτορνίθια ορκίστηκαν… καί δεν οργίστηκαν γιά τον εμπαιγμό.) Εντάξει, η «εξήγηση» ότι οι ..ότριχες της παντρεμένης έσυραν το Αχαϊκό «χιλιάρμενο», χωλαίνει αγρίως. (Κάποιος έπρεπε να της μιλήσει της Ελενίτσας γιά τον οψιδιανό! Καί μάλλον ο Οδυσσέας, που διετέλεσε καί γυρολόγος-πλασιέ γυναικείων ειδών καλλωπισμού! Καρα-λόλ!!!) Οπότε καί ο «όρκος» αυτός σίγουρα αποτελεί ποιητικό εφεύρημα.

Όμως, αυτή η συλλογική ενέργεια (ή αυτή που περιγράφεται, ή κάποια άλλη κρυμμένη, που υπονοείται) δεν δείχνει κάποιο επίσης συλλογικό «δέσιμο» όλης της ηγεσίας της ηπειρωτικής κυρίως Ελλάδας; Πώς – κι από ποιόν; Καί με ποιόν τρόπο το κατάφερε; Ιδού αξιόλογα ερωτήματα γιά σκέψη!

 

(επόμενο)

Περί Παλαμήδου – 1

32 Σχόλια

Στον Διηνέκη

 

να από τ’ αγαπημένα μου παιχνίδια γιά υπολογιστή (κατά τις ώρες της ανίας – που κοιτάζω να μην γίνονται καί ώρες …ανοίας) είναι ο «τεχνικός σωληνώσεων«. Μη νομίζετε, τίποτε το τρομερό καί φοβερό – ο σκοπός του είναι απλά το να στρίβεις καλώδια σ’ ευθείες καί γωνίες, ώστε τελικά όλες οι οθόνες να συνδεθούν με τον κεντρικό υπολογιστή.

Κάπως έτσι είναι καί η μεθοδολογία που χρησιμοποιώ, γιά να φωτίζω (κατά δύναμιν, εννοείται) τα σκοτάδια Μυθολογίας τε καί Ιστορίας. Πρέπει να συμπληρώσω τις ελλείψεις με λογικά συμπεράσματα, ώστε η όλη εικόνα να μην έχει ασυνέχειες.

Βλέπετε, ακόμη κι ο Όμηρος δεν μας τα λέει καθόλου καλά! Κρύβει λόγια. Αυτός, ή η επιτροπή του Ονομάκριτου που κατέγραψε ( ; ) τα Έπη (όπως γούσταρε), δεν έχει σημασία. Το πράγμα ήταν καί παραμένει σχεδόν εξοργιστικό.

Λοιπόν, σήμερα θα μας απασχολήσει ο (ομηρικός ήρωας καί σοφός) Παλαμήδης, περί του οποίου η καλύτερη σύντομη εξιστόρηση βρίσκεται εδώ. Κανονικά, έπρεπε ν’ αφηγηθώ τα σημερινά με τη σειρά τους, πιάνοντας αφορμή από την αφήγηση της ζωής του Ιάσονα (όπως τη βλέπω – εννοείται). Αλλά, εντάξει, θα τα πω τώρα, έστω κι εκτός σειράς.

Θα πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή, διότι αλλοιώς δεν βγάζουμε νόημα.

 

i. Τα βιογραφικά

Ο Παλαμήδης ήταν γυιός (ο πρώτος) του βασιλιά της ομώνυμης πόλης Ναυπλίου καί της Κλυμένης, κόρης του Κατρέα. (Άρα, o Ναύπλιος με τον Αγαμέμνονα καί τον Μενέλαο ήταν πρώτα ξαδέρφια από μητέρες.) Ο Ναύπλιος ήταν Αργοναύτης, καί παντρεύτηκε όταν γύρισε από την Αργοναυτική Εκστρατεία. (Σας τά ‘πα!… Από τους Αργοναύτες, μονάχα ίσως ο Λαέρτης ήταν παντρεμένος, όταν ξεκίνησαν.) Έκανε τρείς γυιούς: τον Παλαμήδη, τον Οίακα, τον Ναυσιμέδοντα.

Μιά μέρα, κι ενώ ο -πρωτότοκος- Παλαμήδης έφτασε στην εφηβεία, πήγε με τον πατέρα του τον Ναύπλιο στην Κόρινθο. Ο Ναύπλιος ήθελε να ξαναδεί τον παλιό του καπετάνιο καί φιλαράκο, τον Ιάσονα, τον οποίο καί γνώρισε στον νεαρό Παλαμήδη.

(Παρένθεση: το γιατί, αντιθέτως, δεν πετάχτηκε ο Ιάσων μέχρι το Ναύπλιο, είναι μιά άλλη ιστορία – που θέλει τον δικό της χώρο γιά να εξηγηθεί. Ο Ιάσων στην Κόρινθο -γιά κάποιους λόγους- ήταν σε άτυπο «κατ’ οίκον περιορισμό», πράγμα που εξηγεί άριστα το πώς ξηγήθηκε στο τέλος η Μήδεια στον βασιλιά της Κορίνθου Κρέοντα, καί την κόρη του, την «αθώα του φόνου» χαζούλα Γλαύκη, όταν οι «εκβιασμοί» του Κρέοντα στον Ιάσονα έφτασαν στο μή παρέκει.)

Τέλος πάντων, ο νοητικώς πολύ προικισμένος έφηβος γνωρίστηκε με τον ζωντανό θρύλο… κι ο Ιάσονας έγινε ο πνευματικός μέντορας του νεαρού.

…Αν καί το ποιός έγινε μέντορας ποιανού, σηκώνει πολλή κουβέντα.

Βλέπετε, μετά τις πρώτες συστάσεις, το παιδί κοίταξε στα μάτια τον Ιάσονα, καί τον ρώτησε: «- Θυμάσαι, Διομήδη;»επειδή ξύπνησαν μέσα του οι αναμνήσεις της εποχής της Γαλάζιας Αδελφότητας – της οποίας καί οι δύο ήσαν μέλη της. (Ο μικρός επίτηδες επικαλέστηκε τη σοφία του Διός, όταν απεκάλεσε τον Ιάσονα με το «βαφτιστικό» του όνομα.)

Τέλος πάντων, η επίσκεψη αυτή επαναλήφθηκε αρκετές φορές, κι ο Ιάσων είχε την ευκαιρία να χαίρεται συζητήσεις γιά διάφορα θέματα με τον πανέξυπνο εκπρόσωπο της νέας γενιάς.

 

Στο σημείο αυτό, οφείλω να επισημάνω ένα σφάλμα, που κάνουμε -σχεδόν- όλοι μας, όταν διαβάζουμε τα Ομηρικά Έπη: αποκομίζουμε την εντύπωση ότι όσο (επί δεκαετία) οι Αχαιοί πολεμούσαν με τους Τρώες, άλλο τόσο (επί δεκαετία) όλος ο κόσμος εδώ είχε πιάσει μιά τεράστια κερκίδα, καί παρακολουθούσε υπομονετικώς τον αγώνα!

Άμ, δέ!!!

Οι Έλληνες πίσω, στην κυρίως Ελλάδα, ουδόλως καθόντουσαν στ’ αυγά τους. Δεν θα σταματούσε η ζωή καί το γίγνεσθαι, επειδή είχε ξεκινήσει ο πόλεμος εναντίον της Τροίας.

Παράδειγμα αυτού που λέω, ο ένας γυιός του Ιάσονα καί της Υψιπύλης, ο Εύνηος. («Καλοκαράβης» ερμηνεύεται την σήμερον.) Απ’ τη μιά φρόντιζε τ’ αμπέλια του στη Λήμνο, καί πεταγόταν μέχρι την Τροία, όπου πουλούσε κρασί στους Αχαιούς. Κι απ’ την άλλη χωνόταν καί στις μάχες, κι έπαιρνε τους Τρώες στο κυνήγι. (Ο έτερος των διδύμων, ο Θόας Τζούνιορ, είτε ήτανε πιό υπολογιστής απ’ τον αδερφό του -Αιγόκεροι γάρ αμφότεροι, αφού τις Λημνιές αρχόντισσες τις γκάστρωσαν οι Αργοναύτες αμέσως μόλις φτάσαν στο νησί, Απρίλιο μήνα-, είτε πολύ μαμάκιας, καί δεν ανακατεύτηκε.)

Ας ξαναγυρίσουμε στα δικά μας, όμως. Αρκετά χρόνια μετά την πρώτη συνάντηση Ιάσονα καί Παλαμήδη, κι ενώ ο στρατός των Αχαιών είχε φύγει γιά την Τροία, ο Ιάσων με τον -πάλαι ποτέ εξ απορρήτων του- Πηλέα έφτιαξαν στρατιωτικό σώμα από πιτσιρικάδες καί συνταξιούχους (δηλαδή άτομα που είτε δεν πρόλαβαν να πάνε στον πόλεμο, λόγωι ηλικίας, είτε δεν τους έπαιρναν πιά – πάλι λόγωι ηλικίας). Μ’ αυτό επετέθησαν εναντίον της Ιωλκού, την κατέλαβαν, καθάρισαν τον Άκαστο καί την Ακάσταινα, έκαψαν το παλάτι (να ξεμαγαρίσει αιθερικώς – υπόψη, όταν η Ελλάδα ξαναγίνει Ελλάδα, πρώτα ιερέας γιά εξορκισμό στα υπόγεια της Βουλής, καί μετά μπουρλότο καί ισοπέδωση του συγκεκριμένου κτιρίου), καί τελικά βασιλιάς της Ιωλκού έγινε ο Πηλέας – αφού ο Ιάσων ήταν αρκετά σοφός, γιά να καταλάβει πως δεν πρέπει να ζητάει κάτι, που του το αρνήθηκε η Μοίρα περισσότερες της μίας φορές.

Εκεί, λοιπόν, καθόντουσαν καί μάθαιναν (καί σχολίαζαν) τα τεκταινόμενα απέναντι στη Μικρασία, στα παράλια της Ιωνίας, μιά που καί οι δυό τους είχαν γυιούς που μαχόντουσαν εκεί.

Παρένθεση: ο Ιάσων σίγουρα έμαθε (τα νέα μαθευόντουσαν καί τότε) ότι έχει δυό παιδιά με την Υψιπύλη, εκ των οποίων το ένα διαπρέπει ανάμεσα στους λοιπούς ήρωες στην Τρωάδα. Πλην όμως, δεν μπορούσε να φέρει την Υψιπύλη στην Ιωλκό να περάσουν το υπόλοιπο του βίου τους μαζί, γιά τον σοβαρό λόγο ότι η Υψιπύλη ήταν φόνισσα, καί δη υπότροπος κατά κάποιον τρόπο. Μαυρόγατα! Κουβαλούσε τον θάνατο μαζί της… (Όπως με το βρέφος Οφέλτη.) Με δεύτερη στη σειρά, λοιπόν, μάγισσα-φόνισσα ως πριγκήπισσα της Ιωλκού, θ’ αντιδρούσε άσχημα ο λαός. Ήρωας-ξεήρωας, θα τον έπαιρναν με τις πέτρες, κραυγάζοντας κάτι σαν: «- Πού πάς καί τις μαζεύεις κάτι τέτοιες, ρέ;»

Μαζί τους κι ο παλιός τους φιλαράκος απ’ την Αργώ, ο Ναύπλιος, τρίτος στη σειρά Αργοναύτης πατέρας μαχομένου γυιού.

Παρένθεση ξανά: πληροφορούμαστε ότι ο Ναύπλιος βρισκόταν στην Εύβοια, όταν έμαθε γιά τον άδικο θάνατο του Παλαμήδη. Μμμμ… κατά τη γνωμάρα μου, καθόλου σωστό – ακόμη μία ανακριβής πληροφορία των αρχαίων κειμένων. Τί να κάνει στην Εύβοια; Ήξερε κανέναν εκεί, να πάει γι’ αρμένικη βίζιτα; Το πιό λογικό ήταν να παρευρίσκεται στην Ιωλκό, φιλοξενούμενος των παλιών του φίλων, όπου κι έμαθε τα νέα.

 

ii. Τα κρυμμένα…

Τέλος πάντων, περνούσαν τα χρόνια κι οι τρείς παλιόφιλοι εύρισκαν παρηγοριά ο ένας στον άλλον. Ο ένας, να μην του έχει κάτσει καθόλου καλά ούτε το θέμα της διαδοχής του στη βασιλεία στον τόπο του, ούτε οι γυναίκες. Ο άλλος, να τον έχει εγκαταλείψει η -στην κυριολεξία!- θεά σύζυγος, καί να προώρισται να πεθάνει μαγκούφης καί παντέρμος – βάλε στο λογαριασμό καί τις προφητείες, που μιλούσαν γιά τον θάνατο του Αχιλλέα. Ο δέ τρίτος, να έχει όχι έναν, αλλά τρείς γυιούς στο μέτωπο. Κι αν όλοι αφήναν τα κόκκαλά τους δίπλα στον Σκάμανδρο;

Απ’ την άλλη, πάλι, είναι με τα καλά τους κι αυτοί οι προφήτες; Πέρασε η πρώτη κρίσιμη στιγμή των 6.18 ετών από την έναρξη του πολέμου, κι ο Αχιλλέας  ζούσε. (Καί τά ‘ξυνε, περιπαίζοντας τον Αγαμέμνονα.) Δηλαδή, τί; έλεγαν ψέμματα οι προφήτες, ή έπρεπε να περιμένουν το δεύτερο «πυθαγορικό» σημείο, τη συμπλήρωση των δέκα ετών;

Αλλά, γιά στάσου!… Δέκα χρόνια; Δέκα χρόνια;

Τί γίνετ’ εδώ πέρα, ρέ;

Ακόμη κι ο πάντα καλότροπος καί χαμογελαστός (κι ελαφρώς στην κοσμάρα του) Ιάσων τελικά υποπτεύθηκε πως κάτι δεν πάει καλά. Οι -δυστυχώς- εμφύλιες συρράξεις μεταξύ των Ελληνικών φύλων καί πόλεων δεν ήσαν καθόλου ασυνήθιστες… Αλλά, διάολε, ούτε κρατούσαν τόσο πολύ, ούτε διεξαγόντουσαν με τόση σφοδρότητα. Προς τί, λοιπόν, έπρεπε να παρατήσουν οι Αχαιοί (άρχοντες καί λαός) τα πάντα, γιά να πολεμάνε δέκα χρόνια στην Τροία; Μήπως δεν έπρεπε να ξεκινήσουν κάν; Μήπως τους έβαλαν κάποια λαμόγια να διεξάγουν έναν πόλεμο, που μακροχρονίως θα έβλαπτε πολύ άσχημα την Ελλάδα; Μήπως αυτός ο πόλεμος ξεκίνησε γιά ιδιοτελείς σκοπούς καί μυστικά σχέδια κάποιου κρυφού ιερατείου – κι όχι γιά τη δόξα της Ελλάδας;

 

Στο σημείο αυτό (κι ενώ σκεπτόμαστε τα «μήπως»), ας δούμε τί λένε οι σωζόμενες σχετικές αφηγήσεις.

Ως πηγές, γιά να καταλάβουμε τί ακριβώς έγινε, έχουμε τρείς ιστορίες:

  • Το πώς ο Οδυσσέας με τον Διομήδη (που επίσης δεν χώνευε τον Παλαμήδη) συλλάβανε τον Δόλωνα.
  • Το πώς ο Οδυσσέας συνέλαβε κάποιον Τρώα (υποτίθεται δούλο), που μετέφερε χρυσάφι στην Τροία, καί τον έβαλε να γράψει δήθεν ευχαριστήρια επιστολή του Πριάμου προς τον Παλαμήδη. (Πάλι εδώ ο σύνδεσμος.)
  • Το πώς στη συνέχεια ο Οδυσσέας έστησε την τελική, θανάσιμη σκευωρία στον Παλαμήδη με κατασκευασμένα στοιχεία – την οποία σκευωρία έφτασε μέχρι το τέρμα (με δίκη-μαϊμού) ο αντιπαθέστατος αρχιγάϊδαρος Αγαμέμνων.

Λοιπόν, οι τρείς αυτές ιστορίες είναι ουσιαστικώς μία, καί δή αλλοιωμένη. Άλλως τε, μην ξεχνάτε ότι τα Έπη είναι ραψ-ωδίες, δηλαδή συρραφές των δημοτικών τραγουδιών της εποχής εκείνης, αλλά καί προγενεστέρων εποχών. Γι’ αυτό κι εμφανίζουν αφηγηματικές χασμ-ωδίες κι ασυμφωνίες. Όσο όμορφα κι αν είναι, όσο υψηλή ποίηση κι αν δείχνουν, δεν παύουν να είναι κειμενογραφικές κουρελούδες-πάτσγουορκζ!

Γιατί, όμως, αλλοιωμένη η αφήγηση αυτή; Μά, γιά ν’ αποκρυβεί η αλήθεια… η οποία έτσι κι αλλοιώς ήταν επικίνδυνη. Κι εξακολουθεί να είναι. (Παρακάτω το γιατί.)

Ένας δεύτερος λόγος είναι πως πολλά μέρη των Επών μάλλον τα συνέθεσε ο ίδιος ο Οδυσσέας! Πώς; Φαίνεται πως ήταν πολύ ικανός στον χειρισμό του λόγου, κάτι το οποίο τα Έπη όντως δεν το τονίζουν καθόλου. (Αν αναρωτιέστε, δεινοί ρήτορες στην ομήγυρη των Αχαιών ήταν όλοι τους. Δε λέει τίποτε αυτό, από μόνο του, ως προς τυχόν ξεχωριστές λεκτικές ικανότητες του Οδυσσέα – οι οποίες, όμως πρέπει να υπήρχαν. Δεν εξηγείται αλλοιώς.)

Άλλως τε, τώρα τελευταία αναρωτιούνται κάποιοι φιλόλογοι δειλά-δειλά αν την Οδύσσεια την έγραψε ο ίδιος ο Οδυσσέας. Απόλυτα λογικό, αν το καλοσκεφτείς, διότι δεν υπήρχαν καί πολλοί μάρτυρες στα ταξίδια του. Μόνος αυτός γλύτωσε κι επέστρεψε στην Ιθάκη. Όμως, με την ίδια λογική πρέπει να υποπτευθούμε αν ο ίδιος έγραψε κι αρκετή από την Ιλιάδα. Γιατί; Διότι (χαμογελάω όταν) διαβάζω πως η Ιλιάδα δεν πολυ-αναφέρει τον Παλαμήδη. Καί χαμογελάω περισσότερο, διαπιστώνοντας πως η Ιλιάδα δεν αναφέρει ούτε τον Ιάσονα! (Μόνο μιά φορά αναφέρεται στην «Αργώ την ξακουστή», αν θυμάμαι καλά.)

Παρενθετικώς, έχω την πεποίθηση πως ο Οδυσσέας ήθελε απλά να επαναλάβει καί να ξεπεράσει την Αργοναυτική Εκστρατεία του πρώτου του ξαδέλφου, κινώντας προς τα δυτικά αυτή τη φορά – κι οι κατάρες των θεών ως αιτία γιά την περιπλάνησή του, ήταν απλά ένα πολύ όμορφο ποιητικό εφεύρημα. Φυσικά, καί να εισπράξει αιώνια δόξα ανυπέρβλητη – γι’ αυτό καί «θάβει» τους τυχόν αντίζηλους.

 

Ξανά στα δικά μας.

Οι τρείς αυτές ιστορίες χωλαίνουν. Τόσο πολύ, που ξεμπροστιάζονται ως ολοφάνερα κατασκευασμένες. Σε ποιά σημεία; Ιδού.

Ο Δόλων, λέει, πως ύστερα από ανάκριση (μ’ ένα γερό μπερντάχι, προφανώς) αποκάλυψε τη στρατωτική διάταξη των Τρώων. Αυτός, όμως, ήταν ένας απλός κήρυκας των Τρώων, κι όχι πολέμαρχος. Πώς την ήξερε; Από πότε οι απλοί κήρυκες συμμετέχουν σε στρατηγικούς σχεδιασμούς;

Μετά, πήγε μέσα στο στόμα του λύκου, να μάθει τα στρατιωτικά μυστικά των Αχαιών; Μά, από τις βίγλες στα ψηλά τείχη της Τροίας φαινόντουσαν τα πάντα. Ποιά «στρατιωτικά μυστικά» είχαν οι Αχαιοί, εκτός από την κατά μέτωπο επίθεση εναντίον των τειχών στη μικρή πεδιάδα ανάμεσα σ’ αυτά καί την παραλία; Ούτε κάν κυκλωτική πολιορκία με οργανωμένο σχέδιο κατάληψης (τα κλασικά κόλπα: αποκοπή της παροχής νερού μέσα στο Ίλιον καί υπονόμευση των τειχών με λαγούμια) δεν αναφέρεται στα Έπη. Όλες οι αφηγήσεις είναι μάχες κατά μέτωπον καί μονομαχίες… επί δεκαετίαν. Τζάμπα ηρωϊσμός, κι άγιος ο Ζεύς!

Πιό κάτω… δούλος καί να μεταφέρει χρυσάφι; Καί δή, ασυνόδευτος; Τί τον εμπόδιζε να τσεπώσει το χρυσάφι καί να την κοπανήσει, ή ν’ αυτομολήσει στους Αχαιούς – καί να ζήσει το υπόλοιπο της ζωής του ελεύθερος καί εις υγείαν των κορόϊδων; Καί γιατί πήγαινε από δρόμο επικίνδυνο;

Σαν πολύ βλάκα δεν μας τον παρουσιάζει τον Πρίαμο η Ιλιάδα; Καί σαν πολύ έξυπνο τον Οδυσσέα;

Τελευταίο, αλλ’ όχι έσχατο, το ότι ο Οδυσσέας έβαλε τον δούλο (τον μεταφορέα του χρυσού) να γράψει επιστολή «στη γλώσσα του» (όπως αναγράφει το κείμενο στον σύνδεσμο γιά τον Παλαμήδη). Σοβαρά; Ήξεραν οι Αχαιοί την γραπτή Χιττιτική (διότι η προφορική ήταν μία παραλλαγή -«ντοπιολαλιά»- της Πελασγικής), ώστε να διαβάσουν τί λέει η δήθεν επιστολή;

Παρεμπιπτόντως, δεν γνωρίζω τί επιγραφικό υλικό βρέθηκε στις ανασκαφές της Τροίας, αλλά πάω ένα στοιχηματάκι πως δεν ήταν Γραμμική Β’.

 

(επόμενο)

Εν τώι μηνί Ανθεστηριώνι

12 Σχόλια

arxigramma-Aνθεστηριών… Μήνας στο Αττικό ημερολόγιο (μεικτό σεληνοηλιακό), ο οποίος συνέπιπτε περίπου με μέσα Ιανουαρίου έως μέσα Φεβρουαρίου. Περίπου με την εποχή που διανύουμε.

Το «περίπου» τίθεται, επειδή οι μήνες αυτοί είχαν ως βάση τις φάσεις της Σελήνης. Οι οποίες δεν είναι καθόλου σταθερές ανά κάποιες συγκεκριμένες ημέρες του χρόνου (όπως πχ είναι οι ισημερίες) – καί γιά κάθε χρόνο. Παίζουν. Γι’ αυτό καί η αναγωγή των αρχαίων ημερομηνιών (ιστορικών γεγονότων) σε σημερινές έχει μία ανακρίβεια + ή – δύο ημέρες.

(Γιά να είμαι ακριβής, είχε μέχρι τη δεκαετία του 1980. Πλην όμως, αγνοώ το κατά πόσο οι αρχαιολόγοι χρησιμοποιούν σήμερα μοντέρνα προγράμματα Αστρονομίας γιά υπολογιστές. Μ’ αυτά, η ανακρίβεια τέλος. Ακόμη, όμως, δεν έχω διαβάσει αναφορές γιά τελειωτικό καθορισμό με υπολογιστή πχ της μέρας της ναυμαχίας της Σαλαμίνας – κι έτσι, πολύ φοβάμαι ότι οι συμπαθείς αυτοί επαγγελματίες συνεχίζουν να πηγαίνουν με τον αραμπά.)

Τέλος πάντων, κατά τον μήνα Ανθεστηριώνα διεξήγοντο τα Μικρά Ελευσίνια Μυστήρια.

 

Τα Ελευσίνια Μυστήρια είναι μιά περίεργη ιστορία… Πολλά λέγονται, αλλά τίποτε δεν γνωρίζουμε σήμερα γι’ αυτά – εκτός από τους εξωτερικούς τύπους. Δηλαδή, όλα τα πανηγυρτζήδικα εξωτερικά στοιχεία (πχ ποιά μέρα πήγαιναν οι μύστες στη θάλασσα, κτλ κτλ). Αλλά γιά το τί γινόταν μέσα στο τελεστήριον, δεν έχουμε ιδέα. (Γι’ αυτό, σ’ όσους βγάζουν «σοβαρά» βιβλία -κι όχι μυθιστορήματα- γιά να σας περιγράψουν το τί γινόταν μέσα, να τους πήτε να τα χώσουν εκεί που ξέρουν. Είναι απατεώνες εξ ορισμού.)

Θα μου πεις… εντάξει, στην εποχή των Μαραθωνομάχων όντως υπήρχε αυστηρότατη απαγόρευση (επί ποινήι θανάτου) να μιλάει κανείς δημοσίως γιά τα δρώμενα. Αλλά μετά; στην Ελληνιστική εποχή; στη δεύτερη Ελευσίνα της Αιγύπτου; (Άγνωστο σε πολλούς, αλλά μέτοικοι Αθηναίοι στην Αλεξάνδρεια ζήτησαν από τον Πτολεμαίο άδεια, ώστε να ιδρύσουν εκεί μιά δεύτερη «Ελευσίνα», γιά να γιορτάζουν τα μυστήριά τους. Όπερ καί εγένετο.)

Εκεί, επειδή κατά τους χρόνους εκείνους είχε επικρατήσει πεύμα κοσμοπολιτισμού, είχαν χαλαρώσει οι θρησκευτικές απαγορεύσεις καί όντως παρακολουθούσανε τα δρώμενα καί μή πιστοί. Νομίζω πως είναι ο (χριστιανός επίσκοπος) Ευσέβιος Καισαρείας, που έγραψε -στο περίπου- το αμίμητο: «- Χαρά στη θρησκεία! Η ύψιστη πράξη του ιεροφάντη είναι να δείχνει ένα στάχυ στον μυούμενο!» (Τώρα, βέβαια, το να εξηγήσουμε στον κάθε Ευσέβιο ότι το στάχυ συμβολίζει τον -κυριολεκτικό ή μεταφορικό- θάνατο του ανθρώπου καί την αναγέννησή του, είναι ψιλά γράμματα. Πιο ψιλά κι από συμφωνητικό δανείου σε τράπεζα. Άφ’ στα, παλληκάρι μου, δεν τό ‘χεις το σπόρ.)

Εν πάσει περιπτώσει, τα ελάχιστα που ξέρουμε γιά τις εσωτερικές τελετές των Ελευσινίων, τα ξέρουμε από πρωτοχριστιανούς συγγραφείς τύπου Ευσεβίου – κι από τη δεύτερη Ελευσίνα (της Αλεξάνδρειας). Των οποίων κι αυτών τα γραπτά «χάθηκαν» σε μεγάλο μέρο τους, άρα πάλι είμαστε στο σκοτάδι.

 

Μέχρι στιγμής βλέπουμε τα Ελευσίνια Μυστήρια σαν μιά θρησκευτικού χαρακτήρα γιορτή, σωστά; Σωστά. Πλην όμως, υπάρχει καί μία δεύτερη αφήγηση.

Κάποτε η Αθήνα, λέει, πρό Κατακλυσμού Δευκαλίωνος, βρισκόταν εκεί που σήμερα βρίσκεται η λίμνη Κωπαΐδα. (…Βρισκόταν. Η λίμνη. Διότι ήδη έχει αποξηρανθεί. Ο ενεστώς διαρκείας, το «βρίσκεται», ισχύει μόνον γιά το αθάνατο Δημόσιο του ψευτο-Ρωμαίϊκου, το οποίο -κάποιες δεκαετίες μετά την αποξήρανση- επιμένει να μην καταργεί τον «Οργανισμό αποξηράνσεως λίμνης Κωπαΐδος».) Εν πάσει περιπτώσει, όταν γέμισε νερά η περιοχή μετά τον Κατακλυσμό, κι αυτά δεν φεύγανε (ρίξτε μιά βόλτα μέχρι τη σημερινή Θήβα, καί θα καταλάβετε – γεωφυσική «λεκάνη» περίκλειστη από βουνά), το μέρος κατέστη μή κατοικήσιμο. Κι έτσι, οι απόγονοι των τότε Αθηναίων κατέβηκαν κι έφτιαξαν τη σημερινή Αθήνα.

Όχι όλοι, όμως. Μερικοί πήγαν δυτικώτερα, καί οίκησαν την Ελευσίνα.

Γιατί έγιναν από δύο χωριών χωριάτες οι πάλαι ποτέ συμπολίτες, όμως; διότι, στο πολύ περίπου, επειδή οι της Ελευσίνας ήθελαν να θυμούνται, ενώ οι της (νέας) Αθήνας να ξεχάσουν. (Επειδή πονούσε. Κι επειδή δεν ήθελαν ν’ αφήσουν ανοιχτόν τον δρόμο, να τον ξαναπορευτεί στο μέλλον κάποιος πονηρός – ή κάποιος απερίσκεπτος μαλάκας. Διότι η νέα αυτή πορεία θα είχε ακριβώς την ίδια κατάληξη: την απόλυτη καταστροφή.) Εδώ κάπου μπαίνουν καί τα ιερατεία στη μέση (καί το Φενιστίλ γιά τη φαγούρα της ανωφυλαξίας στον «Παλαιό»! Λόλ!!!), καί τελικά η όλη φάση διαμορφώνεται σε αυστηρό τελετουργικό, που στέγαζε έναν συμβιβασμό «μέσης οδού» (να θυμούνται μέν, υπό περιοριστικούς όρους δέ – άν καί όταν καί εφ’ όσον)…

…αλλά οι φήμες επιμένουν ότι μέσα στον ναό καί το τελεστήριο δεν γινόταν πράγματα που είχαν σχέση με θεούς καί θρησκείες.

Η φαντασία μας είναι ελεύθερη να δημιουργήσει ό,τι γουστάρει, εδώ. Όμως, ο γράφων είναι της γνώμης ότι εκεί μεταδιδόντουσαν γνώσεις καί γιά την πορεία του ανθρώπου (φυσική καί μεταφυσική), καί γιά την πορεία (επίσης φυσική καί μεταφυσική) του πλανήτη μας καί της ανθρωπότητας.

Όπως ο γράφων είναι απόλυτα πεπεισμένος ότι αυτές οι γνώσεις είναι ΑΠΟΛΥΤΩΣ χρήσιμες καί γιά σήμερα, καί γιά το άμεσο (ίσως καί απώτερο) μέλλον. Καί ότι θ’ αρχίσουν να επανέρχονται στο συνειδητό μέρος των ενθυμουμένων.

Δηλαδή, αυτών που πρέπει.

 

…Τις περισσότερες φορές, είναι ωραίο που βλέπουμε όνειρα.

Αν, λοιπόν, στα όνειρα που βλέπετε (αυτές τις μέρες – καί ίσως μέχρι καναδυό μήνες μετά), παίζει αυτό το όνομα,…

%ce%b8%ce%b5%ce%ac_%ce%b4%ce%ae%ce%bc%ce%b7%cf%84%cf%81%ce%b1

…(προ)ετοιμαστήτε!

Η κλήση «άνωθεν» δεν θα μπορούσε να είναι σαφέστερη.

 

Δελτία ατομικής επιστρατεύσεως

143 Σχόλια

arxigramma-sigmaτις 19 Ιανουαρίου είχαμε τη μνήμη του Αγίου Μάρκου Ευγενικού, επισκόπου Εφέσου.

Θα μου πείς, ‘ντάξ’ ρέ Εργοδότη, μπορεί να θρησκεύεσαι, αλλά τί ανακατεύεσαι; Εφ’ όσον κατ’ εξοχήν αρμόδια γιά κάτι τέτοια θέματα είναι τα θρησκευτικά ιστολόγια! Πλην όμως, μη βιάζεστε.

 

…Κάποια στιγμή στη ζωή της υπερχιλιόχρονης Ανατολικής Ρωμαϊκής / «Βυζαντινής» Αυτοκρατορίας, κι ενώ οι Τουρκαλάδες (χάρη στη σκατοψυχιά του Φελλού) είχαν γεμίσει την Μικρά Ασία απ’ αιώνων καί άρχιζαν να πατάνε τα βρωμοπόδαρά τους καί στην Ευρώπη, οι διάφοροι κοκκορόμυαλοι αυτοκράτορες της ύστερης φάσης του Βυζαντίου πήραν χαμπάρι ότι οι Τούρκοι θα τρώγανε κι αυτούς γιά δείπνο. Όθεν, αντιδράσανε.

Πώς;

Ζητήσανε βοήθεια απ’ τους άλλους προαιώνιους εχθρούς μας, τους Δυτικούς. (Όχι πολύ έξυπνο, θα έλεγα.)

Αυτοί, καί πρώτος ο πάπας μεταξύ τους, όντως υποσχέθηκαν βοήθεια, αλλά υπό τον απαράβατο όρο η Ορθοδοξία να γίνει ένα με τον Καθολικισμό, υποχωρώντας χοντρά σε δογματικό επίπεδο. Τελικώς, ολόκληρη η -κωλογλείφουσα- αντιπροσωπεία των Βυζαντινών υπέγραψε την «ένωση των Εκκλησιών» στις συνόδους Φλωρεντίας καί Φερράρας, μπας καί πάρει τα αεριτζήδικα ψίχουλα στρατιωτικής βοήθειας που υπεσχέθησαν -με την ίδια ευκολία που κλάνανε- οι Δυτικοί.

Ολόκληρη η αντιπροσωπεία; Όχι. Ο Άγιος Μάρκος Ευγενικός ΔΕΝ υπέγραψε. (Παρά τα χοντρά καψώνια των Δυτικών.) Κι όχι μόνον αυτό, αλλά σηκώθηκε καί την κοπάνησε απ’ την Ιταλία.

%ce%ac%ce%b3%ce%b9%ce%bf%cf%82-%ce%bc%ce%ac%cf%81%ce%ba%ce%bf%cf%82-%ce%b5%cf%85%ce%b3%ce%b5%ce%bd%ce%b9%ce%ba%cf%8c%cf%82

Ως αποτέλεσμα της μη-υπογραφής του αγίου, ο τότε πάπας είπε κάτι σαν: «- Δυστυχώς, τον ήπιαμε!» (Δεν το είπε έτσι, κοτζάμ πάψ άνθρωπος, το είπε πιό ευγενικά. Το νόημα, όμως, είναι το ίδιο.) Ως άλλα αποτελέσματα, ο λαός της Κωνσταντινουπόλεως τον άγιο τον υποδέχθηκε με ζητωκραυγές, ενώ τον αυτοκράτορα με την υπόλοιπη συνοδεία του, με ροχάλες – καί το περιεχόμενο των δοχείων νυκτός στα κεφάλια τους, απ’ τα μπαλκόνια.

Λεπτομέρεια: (λεπτομέρεια; ) Μαζί με τον άγιο ήσαν στη Φλωρεντία καί τη Φερράρα καί ο μητροπολίτης Νικαίας Βησσαρίων, καθώς καί -ως σύμβουλος- ο δάσκαλος αμφοτέρων, ο Γεώργιος Γεμιστός Πλήθων, γνωστός καί δεδηλωμένος «αρχαιόθρησκος». (Αυτά να τα βλέπουν κάποιοι ημιμαθείς σημερινοί «δωδεκαθεϊστές».) Κι ενώ ο Βησσαρίων τελικά προσχώρησε στον Καθολικισμό κι έγινε καρδινάλιος, ο άγιος Μάρκος τραγούδησε: «- Τί να τις κάνω τις τιμές τους; τα λόγια τα θεατρικά; Ά;». Καί τελικά τους τά ‘χωσε μεγαλοπρεπώς κι έφυγε.

Υποψιάζομαι, όμως, ότι ο άγιος Μάρκος δεν έφερε αντιρρήσεις στους Δυτικούς μονάχα γιά δογματικούς ή γεωπολιτικούς λόγους, αλλά καί γιά το ότι η Ορθοδοξία αποτελεί αδιάσπαστη συνέχεια της πανάρχαιης θρησκευτικής έκφρασης των Ελλήνων. Πώς θα μπορούσε, λοιπόν, να σκύψει καί να προσκυνήσει τον κάθε παπάρα «ισχυρό της ημέρας», επειδή έτυχε κάποιοι ανίκανοι άρχοντες να θαλασσώσουν τις υποθέσεις του κράτους;

«- Γιατί το λες αυτό, ρέ Εργοδότη;»

 

…Νά ‘τανε, λέει, ο άγιος μετενσάρκωση καποιανού ιεροφάντη των αρχαίων Ελληνικών Μυστηρίων… καί να ξαναενσαρκώθηκε σήμερα, πάλι ως ιερωμένος…

…Καί να φοράει, λέει, λευκό ένδυμα με γαλάζιο πανωφόρεμα, τα χρώματα των ιεροφαντών δηλαδή…

…Καί να ιερουργεί ντυμένος έτσι μέχρι καί τις μέρες που απαγορεύονται τα φωτεινά χρώματα…

«- Καλά, ρέ Εργοδότη, σού ‘στριψε εντελώς! Είπαμε, η φαντασία είναι καλή, αλλά η δική σου είναι αρρώστεια!»

Ξέρω καί ‘γώ, ρέ δικέ μου!…

 

Δε μου λέτε, κύριε… Μήπως γνωριζόμαστε από πουθενά; Μήπως σας είδα κάπου στην Ελλάδα;

 

Τελικά, φαίνεται πως μάλλον τζάμπα ανησυχώ. Είμαστε αρκετοί, κι είμαστε ΗΔΗ στις επάλξεις! Καί ήδη πιάσαμε τις θέσεις μας, αναλάβαμε τα όπλα απ’ τους οπλοβαστούς, καί περιμένουμε.

Το κάλεσμα το ακούσαμε εδώ καί πολλά χρόνια, μόνο που ήταν ατομικό γιά τον καθέναν. Επρόκειτο γιά «δελτία ατομικής επιστρατεύσεως»! Στα κρυφά. Να μην πάρει χαμπάρι κανείς. Ούτε φίλος, ούτε -πολλώι μάλλον- εχθρός.

Νά, όμως, που συναντιόμαστε στο μέτωπο! («- Τί ευχάριστη έκπληξη, ρέ κολλητέ! Κι εσύ εδώ;») Πάλι, όπως τότε… Όπως πολλές φορές στα διάφορα «τότε».

 

Καί ΠΑΛΙ θα νικήσουμε! Όπως τόσες καί τόσες φορές στο παρελθόν!!!

 

Πέραν της (παρούσης) λογικής

56 Σχόλια

arxigramma-Deltaεν γνωρίζω ποιός (ή τί) εκτός των τακτικών αναγνωστών άρχισε να γουστάρει το ιστολόγιο, αλλα φαίνεται πως πιάσαμε επαφή καί με …δεν ξέρω τί. Άλλως, καί όλως παρηγορητικώς, υπάρχει καί δεύτερη ερμηνεία, μακριά από -ξέρω ‘γώ- οντότητες καί διάφορα τέτοια εκφοβιστικά: απλά αλλάζουμε ταχύτητα (ως ανθρωπότητα) – κι όποιος κατάλαβε κατάλαβε, κι όποιος πρόλαβε να προσαρμοστεί προσαρμόστηκε.

Αφορμή γιά το σημερινό έδωσαν δύο περιστατικά, που σημειώθηκαν μόλις χθες – καί τα δύο.

 

Το πρώτο συνέβη σε πολύ φιλικό πρόσωπο, το οποίο έχει καί καλή μνήμη απιθάνων λεπτομερειών. Λοιπόν, θυμήθηκε πως χθες συμπληρώθηκαν ακριβώς δύο χρόνια από την επίκληση στον Απόλλωνα, καί δοκίμασε να ξαναδεί το κείμενο της σχετικής ανάρτησης. Νομίζω η συσκευή που χρησιμοποιήθηκε ήταν κινητό ή τάμπλετ, αν καί μικρή σημασία έχει τελικά.

Το κείμενο περιλαμβάνει μία μικρή επίκληση στον Απόλλωνα, γραμμένη σε πολυτονικό. Τώρα, ως γνωστόν, όταν η συσκευή μας δεν έχει πολυτονική γραμματοσειρά, καί γενικώς δεν έχει τη σωστή γραμματοσειρά να ταιριάζει με το (διαδικτυακό ή μή) κείμενο που διαβάζουμε, υποκαθιστά με όποιαν έχει διαθέσιμη. Η δε γραμματοσειρά υποκατάστασης ό,τι «δεν καταλαβαίνει» (δηλ. δεν έχει αντίστοιχο χαρακτήρα), το υποκαθιστά συνήθως με παραλληλόγραμμα περιγράμματα.

Έτσι, το συγκεκριμένο πολυτονικό κείμενο από το δικό μου κινητό φαίνεται ως εξής:

%ce%b1%cf%80%cf%8c%cf%83%cf%80%ce%b1%cf%83%ce%bc%ce%b1-%cf%8d%ce%bc%ce%bd%ce%bf%cf%85

Βλέπουμε πως βαρείες, περισπωμένες, πνεύματα -γενικώς: ο,τιδήποτε πέραν της οξείας- έγιναν παραλληλογραμμάκια.

Όμως…

…Πώς είδε το κείμενο το άτομο που λέμε στη συσκευή του; Κρατηθήτε!

%ce%b1%cf%80%cf%8c%cf%83%cf%80%ce%b1%cf%83%ce%bc%ce%b1-%cf%8d%ce%bc%ce%bd%ce%bf%cf%85-2%ce%b1

Οξείες καί βαρείες μιά χαρά, αλλά τα τονισμένα ή …πνευματωμένα φωνήεντα μετετράπησαν σε κενά.

Η όλη ιστορία θα ήταν απλώς μία τεχνολογική δυσλειτουργία, αν σε δεύτερη ανάγνωση δεν προσέχαμε αυτό:

%ce%b1%cf%80%cf%8c%cf%83%cf%80%ce%b1%cf%83%ce%bc%ce%b1-%cf%8d%ce%bc%ce%bd%ce%bf%cf%85-2%ce%b2

Εγκαθίσταται ες αεί στην Ελλάδα ο φόβος (δηλ. ο Κρόνος) αντί του Φοίβου;;;…

Ούτε σ’ αυτό θα δίναμε σημασία, αν το πρώτο-πρώτο γράμμα του ύμνου δεν γινόταν έτσι:

%ce%b1%cf%80%cf%8c%cf%83%cf%80%ce%b1%cf%83%ce%bc%ce%b1-%cf%8d%ce%bc%ce%bd%ce%bf%cf%85-3%ce%b1

Καί σε κάποια μεγέθυνση:

%ce%b1%cf%80%cf%8c%cf%83%cf%80%ce%b1%cf%83%ce%bc%ce%b1-%cf%8d%ce%bc%ce%bd%ce%bf%cf%85-3%ce%b2

Μήπως πρόκειται γιά φάρσα προς εμένα; (Δηλ. κάποιος ρύθμισε τη γραμματοσειρά υποκατάστασης, ώστε να με κάνει να τρέχω; ) Σαφώς, τελεσιδίκως όχι. Το συγκεκριμένο άτομο δεν ξέρει από τέτοια πράγματα.

Τότε, ποιός μας στέλνει αυτά τα ιδιότυπα χαιρετίσματα;

 

Το δεύτερο περιστατικό τώρα.

Χθες ξαναπήγα στον τάφο του Ιάσονα. Ήταν η τρίτη φορά που πήγαινα, εντός των τελευταίων ημερών.

Τη δεύτερη φορά είχα πάει βράδυ (εργάσιμης μέρας με ανοιχτά μαγαζιά το απόγευμα), επειδή είχα μιά δουλίτσα εκεί παραδίπλα, καί δεν ήταν κόπος να πεταχτώ γιά πέντε λεπτά, να ξαναδώ την όλη κατασκευή. Αυτό, επειδή γενικά πρέπει να είμαστε πολύ παρατηρητικοί, αν θέλουμε να κάνουμε σωστή δουλειά. Τώρα, θα με ρωτήσεις, τί παρατηρήσεις να κάνω με τις λάμπες του δημοτικού φωτισμού στα δεκαπέντε μέτρα πιό πέρα; Κι όμως… οι νυχτερινές σκιάσεις απεκάλυψαν καλύτερα το ανάγλυφο του τάφου, κι έδειξαν …πράγματα… Πράγματα, που δεν τα βλέπει κανείς εύκολα. Ή, αν τα βλέπει, τα προσπερνάει ως ασήμαντα.

Το συμπέρασμα ήταν πως έπρεπε να ξαναπάω την επόμενη διαθέσιμη ημέρα, γιά δεύτερη σειρά μετρήσεων. Όπερ κι έγινε.

Έλα, όμως, που καί το GeoCam, καί η συμβατική (ορειβατικού τύπου) πυξίδα άρχισαν να κάνουν ακροβατικά!!!

Άχρηστες οι μετρήσεις που δοκίμασα να πάρω, σχεδόν άχρηστες καί οι μετρήσεις της πρώτης φοράς. Τελείως άχρηστες κι εκείνες, γιά να είμαστε δίκαιοι, διότι οι μετρήσεις πάντα πρέπει να επιβεβαιώνονται.

Επειδή ο τάφος έχει (τουλάχιστον στα μάτια μου) ύψιστο ενδιαφέρον με τα νέα ευρήματα, κι επειδή δε βλέπω να ξεμπλέκω εύκολα με τις πυξίδες καί τους δορυφόρους, επιφυλάσσομαι να βρω τίποτε παλιές τοπογραφικές κατόψεις, να κάνω τη δουλειά μου. Το Γκούγκλ Έρθ δεν έχει φωτογραφίες καθαρές (χωρίς τα δέντρα από πάνω), κι απ’ την άλλη δεν διαθέτω φωτογραφικό ντρόουν (να σημειώνει καί τις γωνίες της κάμερας, εννοείται – ζητάω πολλά; ).

Τέλος πάντων, η περαιτέρω μελέτη του θέματος αναστέλλεται, μέχρις ότου βρω τοπογραφικό. Ή κάποια ευκαιρία να κατέβω κάτω, στο επίπεδο του τάφου, ξεπερνώντας την περίφραξη.

Το θέμα είναι πως δεν έχω αποδείξεις γιά όσα σας λέω, διότι εκνευρίστικα καί δεν πήρα φωτογραφίες με τις καινούργιες ενδείξεις. Αλλά η αλήθεια είναι όσα σας περιέγραψα πως συνέβησαν.

 

Τί κάνουμε τώρα; Μας γνέφει ο κοσμικός φαρσέρ (ή διάφορα πνεύματα, ή ξέρω ‘γώ ο ακατονόμαστος), κι εμείς θα φοβηθούμε καί θα καθήσουμε στ’ αυγά μας;

Όχι, καί πάλι όχι.

Προσωπικώς, τυγχάνω πολύ πεισματάρικο μουλάρι, γιά να τα παρατήσω έτσι. Κι εννοείται, από την πρώτη στιγμή προσπαθώ να διορθώσω τη «βλάβη». Δεν ξέρω τί ακριβώς φταίει, αλλά θ’ αρχίσω τις δοκιμές αποκλεισμού των πιθανών αιτίων, ώσπου να φτάσω στο σωστό. Όπως ακριβώς θα έκανα γιά οποιαδήποτε πχ ηλεκτρονική συσκευή.

Βέβαια, αν είχα ένα τοπογραφικό στα χέρια μου, τα όσα ήθελα να διαπιστώσω θα ήταν υπόθεση το πολύ μισής ώρας – οι δε μετρήσεις θα ήταν απλά επιβοηθητικές. Όμως, δεν πρέπει κανονικά να επιβεβαιώσουμε τη συμβατική πυξίδα των αρχαιολόγων του 1905-1906, που ανέσκαψαν τον τάφο; (Εδώ αναφέρει τη χρονολογία ανασκαφής – στην παράγραφο «Παλιά – Κάστρο Βόλου».)

Ως πρώτο μέτρο, επομένως, δεν ξαναπαίρνω μετρήσεις σε μέρες κοντά σε πανσέληνο. (Διότι πιθανότατα επηρεάζει το αιθερικό στρώμα της Γής σε επίπεδο «θύελλας».) Σαν τον Ιπποκράτη, που δεν έκανε εγχειρήσεις με το γέμισμα της Σελήνης. Φυσικά, το καλύτερο θα ήταν να πάρω μετρήσεις καθ’ όλη τη διάρκεια του μηνιαίου κύκλου της Σελήνης καί να τις συγκρίνω, αλλά ποιός έχει χρόνο…

Θα δούμε. Γηράσκω αεί διδασκόμενος!  🙂

Κι όταν θα δω εγώ, θα δήτε κι εσείς.

 

Δύο μυκηναϊκοί τάφοι στην αρχαία Ιωλκό

57 Σχόλια

arxigramma-mικρή συμβολή σήμερα στις προσπάθειες της Αρχαιολογίας. Καί αφού έκρινα ότι οι αναγνώστες μου εδώ επέδειξαν πιό σωστό αισθητήριο – ώστε να δημοσιοποιήσω τα αποτελέσματα της μικρής μου έρευνας.

Στον Βόλο, αλλά καί στην ευρύτερη περιφέρειά του (Διμήνι), έχουν βρεθεί καμιά πεντάδα μυκηναϊκοί τάφοι. Από την εποχή της Ιωλκού, εννοείται – αλλά καί κάποιους αιώνες μεταγενέστεροι. Ο πιό εντυπωσιακός απ’ όλους ήταν αυτός που βρέθηκε κατά τη διάνοιξη της περιφερειακής οδού το 2004, διότι βρέθηκε ασύλητος. Βρέθηκαν όλα τα κτερίσματα απείραχτα, συν το πολύτιμο γιά μελέτες σκελετικό υλικό. Εμείς σήμερα θα δούμε με τον δικό μου τρόπο αυτόν, κι ακόμη έναν.

 

α. Ο μυκηναϊκός τάφος στον περιφερειακό

Υπάρχει πολύ υλικό να διαβάσετε, τόσο συστημικό, όσο καί «ανορθόδοξο». Υπάρχουν ρεπορτάζ των εφημερίδων της εποχής που ανακαλύφθηκε, αλλά καί μεταγενεστέρων ετών (πχ εδώ), υπάρχει -γιά μιά διαφορετική ματιά- καί το περίφημο σχετικό άρθρο του Ίωνα Μάγγου, το οποίο αναπαρήγαγαν αρκετά ιστολόγια. (Πχ εδώ – δυστυχώς, δεν μπορώ να εντοπίσω το πρωτότυπο.)

Συνοπτικώς: το σκαπτικό μηχάνημα που άνοιγε τον δρόμο (ως απαραίτητο έργο γιά τους «Ολυμπιακούς Αγώνες 2004», τρομάρα μας), έπεσε πάνω στην πέτρα της κορυφής του τάφου, δυσκολεύτηκε να την μετακινήσει… καί μετά ανέλαβαν οι αρχαιολόγοι. Ο τάφος ήταν θαμμένος από τα χώματα αιώνων, ώστε η κορυφή του βρισκόταν στο σημερινό επίπεδο του εδάφους – καί λίγο παρακάτω. Μέσα βρέθηκαν τέσσερεις σκελετοί ενηλίκων καί τρείς παιδιών, επάνω στο ένα πλαϊνό της πόρτας εισόδου βρέθηκαν επτά χαρακτήρες της Γραμμικής Β’ (εικάζεται τα αρχικά των ονομάτων των νεκρών), καί τα κτερίσματα ήταν χρυσά, από χρυσό της Κολχίδας (σημερινή Γεωργία στον Εύξεινο Πόντο). Η πιστοποίηση του χρυσού έγινε σε εργαστήριο, μόνο που άργησε λιγάκι, διότι οι Γεωργιανοί είχαν απλωμένον τον τραχανά (πόλεμο με Ρωσσία το 2008). Τέλος πάντων, τέλος καλό, όλα καλά.

Με λίγο διάβασμα, θα μπορέσετε να βρήτε αρκετές λεπτομέρειες. Μόνο προσοχή, διότι έχουν γραφεί κι αρκετές ανιστόρητες ανοησίες («τάφος του Ιάσονα καί της Μήδειας», κτλ.)

Ο τάφος βρίσκεται σε μιά περιοχή, που πριν τη διάνοιξη του δρόμου είχε μπαξέδες με καλλιέργειες (λάχανα, κτλ). Όχι κατοικίες. Σήμερα η περιοχή είναι ακριβώς η ίδια, καί δυστυχώς η είσοδος του τάφου είναι μπαγλαρωμένη με λαμαρινοκατασκευή, της οποίας η πόρτα βρίσκεται σε ιδιωτικό χώρο. Μέσα στα λάχανα, δηλαδή! 🙂 Ο ίδιος ο τάφος εξακολουθεί να είναι κάτω από το χώμα, καί ένα μέτρο από πάνω του έχει σηκωθεί μεταλλική γεφυροκατασκευή, γιά να περνάνε τα οχήματα που διασχίζουν τον περιφερειακό.

Ο γράφων το έπαιξε λίγο κομμάντο γιά να βρεί πληροφορίες (κατεβαίνεις απότομα από χώματα, από το ένα άκρο της γέφυρας – δεν έχει σκαλιά καί τέτοιες χλίδες), αλλά αυτό που ήθελε το πήρε.

 

Κατ’ αρχήν, το ψευτορωμαίϊκο ακόμη μία φορά θέλει ένα πολύ γερό σκατόξυλο. Παράτησε στο έλεος του Θεού ένα σημαντικώτατο εύρημα, καί …φυσικά ούτε κουβέντα γιά βιολογική εξέταση στους σκελετούς καί αναπλάσεις προσώπων. (Αυτές γίνονται καί με πρόγραμμα υπολογιστή, ξέρετε. Όχι αναγκαστικά με πηλό, ώστε να βγάλουν οι επιτήδειοι ένα σκασμό λεφτά, όπως έγινε με το Γεφυράκι τη «Μύρτιδα».) Μόνο να διορίζουν ζουμπουρλές γκόμενες ως «γραμματείς» (προφανώς στα καθήκοντα μιάς τέτοιας γραμματέως συμπεριλαμβάνονται κι οι …καπνοσύριγγες) -καί τους συγχωριανούς τους στα μουσεία- ξέρουν οι εκάστοτε υπουργοί πολιτισμού.

(– Πώς είπες, ρέ Εργοδότη; «Πολιτισμού»;

Ρέ παιδιά, αφού το ξέρετε! Πότε-πότε λέω καί καμιά μαλακία, να περάσ’ η ώρα! Μή δίνετε σημασία σε κάτι τέτοια, καί χαλιέστε. «Πολιτισμού» ήθελε το Ντοβλέτι, «Πολιτισμού» αποκτήσαμε, άφεριμ!)

Επίσης, ένα ψιλομπερντάχι το χρειάζονται κι οι αρχαιολόγοι. Τί παναπεί «χαρακτήρες της Γραμμικής Β’ «, ρέ λεβέντες, έτσι γενικώς καί αορίστως; Η Γραμμική Β’ έχει διαβαστεί από το 1952, ξέρετε. Λοιπόν; Ποιοί χαρακτήρες είναι; Καί γιατί, αν πρόκειται να κάνετε δημοσίευση, κωλοβαράτε εδώ καί 12 χρόνια; Να σιτέψουν οι χαρακτήρες περιμένετε;

Παρένθεση: οι χαρακτήρες αυτοί μπορεί να είναι τα αρχικά των ονομάτων των νεκρών, όπως υπετέθη αρχικώς, μπορεί όμως καί να είναι κάποια ακροστοιχίδα επιτύμβιου ύμνου, γνωστού τότε καί αδόμενου σ’ όλες τις κηδείες.

 

Ακριβώς στο σημείο αυτό αρχίζει η δική μου έρευνα. Δημιουργούνται πολλά σοβαρά ερωτήματα, τα οποία θα τα πάρουμε σιγά-σιγά, ώστε να βρούμε κάποια άκρη.

Πάμε να τα δούμε.

1. Οι ταφές ήταν σύγχρονες, ή διαδοχικές;

Κατά τη γνώμη μου, σύγχρονες. Τα επτά αυτά άτομα πέθαναν όλα μαζί. Άλλως τε, δεν νομίζω ότι βρέθηκαν ίχνη επανάχρησης του υλικού κλεισίματος της πόρτας του τάφου.

2. Θανατηφόρα ασθένεια, ή δολοφονία;

Ασθένεια σαφώς όχι, διότι το κάθε άτομο θα πέθαινε ανάλογα με τη βιολογική αντοχή του. Δεν θα πέθαιναν ταυτόχρονα.

3. Δολοφονία, τότε;

Χμμμ… Παίζεται. Εδώ, πάλι, έχουμε δύο εκδοχές: ή ο τάφος να είναι προγενέστερος του Ιάσονα, ή μεταγενέστερος. (Διότι σύγχρονος ΔΕΝ είναι. Θα δήτε παρακάτω το γιατί – ο Ιάσων ήταν θαμμένος αλλού.) Ας δούμε τί μπορεί να ισχύει, καί τί συμπεραίνουμε σε κάθε περίπτωση.

(α) Εάν είναι μεταγενέστερος, είμαστε τελείως στο σκοτάδι. Πέφτουμε στις εποχές (2000 πΧ – 800 πΧ), από τις οποίες δεν σώζεται ούτε ένα όνομα ηγεμόνα. («Κάποιοι» έκαναν πολύ καλή δουλειά, εξαφανίζοντας αρχεία καί ληξιαρχεία. Όπως έκαψαν τα ληξιαρχεία επί Κατοχής – καί λίγο μετά.) Οι γνωστοί ήρωες (Ηρακλής, Ιάσων, καί λοιποί) καί οι βίοι τους γλύτωσαν τη λήθη, επειδή προφανώς τραγουδήθηκαν σε μείζονα ή ελάσσονα Έπη. Αλλά οι υπόλοιποι…

Το μόνο σίγουρο είναι πως ούτε ο Ιάσων άφησε απογόνους στην Ιωλκό, ούτε ο Πηλέας. Ο μεν πρώτος άφησε δύο παιδιά (με την Υψιπύλη) στη Λήμνο, τον Εύνηο καί τον Θόα, εκ των οποίων ο Εύνηος ανεδείχθη σε ήρωα του Τρωϊκού – χώρια που τα κονόμαγε καί με το εμπόριο κρασιού στους Αχαιούς. (Νομίζω μετά έγινε καί βασιλιάς της Λήμνου.) Στη δε Κόρινθο, αν έκανε παιδιά με τη Μήδεια (προσωπική γνώμη πως όχι), τα σκότωσαν οι εξοργισμένοι Κορίνθιοι. (Κι όχι η μάνα τους, κυρ-Ευριπίδη μας. Αυτές τις χοντράδες έγραψες, γι’αυτό κι έχασες το πρώτο βραβείο.) Ο δε Πηλέας είχε ως διάδοχο τον Αχιλλέα (δεν είχε άλλα παιδιά), ο οποίος σκοτώθηκε από τον Πάρη. Ο δε γυιός του Αχιλλέα δεν ήρθε ως βασιλιάς στην Ιωλκό.

Οπότε, ως μεταγενέστεροι βασιλιάδες της Ιωλκού μας μένουν: είτε απόγονοι από τα σόγια του Ιάσονα από πλάγια γραμμή (πχ από τον θείο του τον Φέρητα), είτε απόγονοι του σφετεριστή Πελία. (Καί μόνον από πλάγια συγγενική γραμμή κι αυτουνού, διότι οι απόγονοι της κόρης του της Άλκηστης έγιναν βασιλιάδες στο Βελεστίνο. Στις Φερές. Ο γυιός του, πάλι, κι η νύφη του σκοτώθηκαν από τον Πηλέα, οι δε τρείς κόρες του, που τον δολοφόνησαν, σίγουρα έμειναν γεροντοκόρες. Διότι, αναγνώσθα μου, ποιοί συνετοί άντρες θα τα παντρευόντουσαν αυτά τα ζώα; Έ; )

Γύρευε, λοιπόν, τί συνέβη, ποιά διαπάλη γιά την εξουσία, που οδήγησε σε μαζική δολοφονία – αν έγινε κάτι τέτοιο. Δυστυχώς, δεν έχουμε βάσιμα στοιχεία να γνωρίζουμε.

(β) Εάν, τώρα, ο τάφος είναι προγενέστερος του Ιάσονα, μία τέτοια δολοφονία σημαίνει πάρα πολλά! Σημαίνει ότι ο Πελίας ήταν κάθαρμα τρίς χειρότερο, απ’ όσο αφήνει να εννοηθεί η Μυθολογία. Σημαίνει επίσης, ότι από πίσω του είχε μιά στρατιά συνεργατών γιά μιά άριστα οργανωμένη συνομωσία.

4. Τί έγινε, όμως, τελικά;

Προσωπική μου γνώμη, ατύχημα. Ομαδική θανατηφόρα δηλητηρίαση σε κάποια γιορτή, από πλακούντα με μουχλιασμένο σιτάρι. (Οι πλακούντες ήταν κάτι σαν τα κόλλυβα τα σημερινά.)

Γι’ αυτό επεσήμανα καί την ανάγκη βιολογικής εξέτασης των σκελετικών υπολειμμάτων, καί αναπλάσεων των προσώπων. Η διαπίστωση πως πρόκειται γιά συγγενείς εξ αίματος, ενισχύει την πιθανότητα δηλητηριάσεως από χαλασμένα τρόφιμα. Αντίθετα, η διαπίστωση πως αυτοί ήσαν συγγενείς εξ αγχιστείας (νύφες, γαμπροί) ενισχύει την πιθανότητα συνομωτικής δολοφονίας – με έπαθλο τον θρόνο. Μην ξεχνάτε ακόμη πως τα ιχνοστοιχεία που αφήνουν τα δηλητήρια είναι απολύτως ανιχνεύσιμα από τα σημερινά εργαστήρια. Ακόμη καί τα υπολείμματα της ερυσίβης θα φανούν καθαρά.

5. Καί σε ποιά εποχή τοποθετείς χρονικά τον τάφο;

Συμφωνώ απόλυτα με τη ραδιοχρονολόγηση, που έβγαλε 15ο αιώνα πΧ. Ο τάφος είναι του 1535 πΧ. (Αυτό το ξέρω καθαρά από διαίσθηση. Δεν είναι επιστημονικό στοιχείο μεν, αλλά εκμεταλλευτήτε το οι μελετώντες.) Καθαρά μεταγενέστερος του Ιάσονα κατά 500 χρόνια περίπου.

 

Δεν τελειώσαμε, όμως, εδώ.

Ιδού καί τ’ αποτελέσματα της επιδρομής μου στην ανεξερεύνητη χώρα των λαχάνων:

%ce%bc%cf%85%ce%ba%ce%b7%ce%bd%ce%b1%cf%8a%ce%ba%cf%8c%cf%82-%cf%84%ce%ac%cf%86%ce%bf%cf%82-%cf%80%ce%b5%cf%81%ce%b9%cf%86%ce%b5%cf%81%ce%b5%ce%b9%ce%b1%ce%ba%ce%bf%cf%8d-1

Αυτά είναι τα σημερινά χάλια του τάφου. Πιστεύω διακρίνετε καθαρά την γεφυροκατασκευή, συν τη λαμαρινοεπικάλυψη του διαδρόμου της εισόδου (κόκκινες λαμαρίνες). Τώρα, ο διάδρομος εισόδου μπορεί μεν να είναι σκεπασμένος, αλλά ευτυχώς οι λαμαρινάδες ευθυγράμμισαν απόλυτα τα φύλλα της λαμαρίνας με τον άξονά του. Κι έτσι…

%ce%bc%cf%85%ce%ba%ce%b7%ce%bd%ce%b1%cf%8a%ce%ba%cf%8c%cf%82-%cf%84%ce%ac%cf%86%ce%bf%cf%82-%cf%80%ce%b5%cf%81%ce%b9%cf%86%ce%b5%cf%81%ce%b5%ce%b9%ce%b1%ce%ba%ce%bf%cf%8d-2

Το κινητό, συν το πρόγραμμα GeoCam, έκαναν το θαυματάκι τους. Όπως βλέπουμε προς τον τάφο, είμαστε στις 58 μοίρες δεξιοστρόφως από βορράν. Άρα, ο νεκρός «βλέπει» τον ουρανό -μέσα από την ταφική πύλη- στις 58 μοίρες δεξιοστρόφως από νότον.

Τί βρίσκεται εκεί;

Η δύση του Ηλίου στο χειμερινό ηλιοστάσιο (21 Δεκεμβρίου), γιά το γεωγραφικό πλάτος της Ιωλκού. Αυτή γίνεται κάθε χρόνο στο ίδιο σημείο, διότι τα ηλιοστάσια καί οι ισημερίες (καί ανατολές, δύσεις, μεσουρανήματα) παραμένουν σταθερά ανά τους αιώνες. (Εντάξει, το «φόντο» του ουρανού από πίσω αλλάζει. Άλλη ιστορία αυτή, όμως.)

%ce%b4%cf%8d%cf%83%ce%b7-%ce%b7%ce%bb%ce%af%ce%bf%cf%85-%cf%87%ce%b5%ce%b9%ce%bc%ce%b5%cf%81%ce%b9%ce%bd%cf%8c-%ce%b7%ce%bb%ce%b9%ce%bf%cf%83%cf%84%ce%ac%cf%83%ce%b9%ce%bf

Το βρήκαμε, λοιπόν… (Οι σημειούμενες 240 μοίρες είναι 60 δεξιοστρόφως από νότο. Ο νότος είναι στις 180.) Αλλά τί μπορεί να σημαίνει αυτό συμβολικά;

Η στιγμή που δύει ο Ήλιος στο χειμερινό ηλιοστάσιο, είναι η στιγμή που το άστρο της ημέρας έχει τον ελάχιστο φωτισμό, καί δη κατά την ημέρα του έτους με την ελάχιστη διάρκεια. Κατά τη γνώμη μου, αυτό σημαίνει ζωή με δυστυχισμένη κατάληξη.

Μ’ αυτόν τον τρόπο θρήνησαν οι Ιωλκαίοι τα λαοφιλή άτομα του βασιλικού τους οίκου, που είχαν τόσο τραγική κατάληξη.

 

β. Ο τάφος του Ιάσονα

Ετούτος εδώ είναι ένας τάφος πασίγνωστος… άγνωστος. Τα υπολείμματά του βρίσκονται σε κοινή θέα εδώ καί πάρα πολλά χρόνια, αιώνες ίσως – αλλά ο «ένοικός» του δεν είχε ταυτιστεί ποτέ μέχρι τώρα. Σήμερα τα υπολείμματα του τάφου βρίσκονται στην αυλή του ναού των Αγίων Αναργύρων. (Η συνοικία αυτή επί Τουρκοκρατίας ονομαζόταν «Καπακλί».)

%cf%84%ce%ac%cf%86%ce%bf%cf%82-%ce%b9%ce%ac%cf%83%ce%bf%ce%bd%ce%b1-0

Ο κόκκινος κύκλος δείχνει τα όρια του τάφου, ο οποίος σκεπάζεται από δέντρα – γι’ αυτό δεν φαίνεται από ψηλά. (Αν πάτε, να έχετε μαζί σας το φλόμπερ. Διότι στα δέντρα κοιμούνται κάτι βρωμοπούλια που κουτσουλάνε. Ευτυχώς, είχα μωρομάντηλα μαζί μου, διότι τα ηλίθια αυτά πτηνά με «τίμησαν». Την επόμενη φορά, όμως, καλύτερα να βρουν άλλο δέντρο, διότι θα τα κάνω στα κάρβουνα. Δεν έχω ξαναφάει καρακάξα τηγανητή, αλλά γιά το κάθε τί υπάρχει η πρώτη φορά.)

Εκεί μέσα, το 1905 βρέθηκε η εικόνα των Αγίων Αναργύρων καί βγήκε αγίασμα – που βγαίνει μέχρι σήμερα. Ο τάφος, εκεί ακριβώς που ο κύλινδρος των θεμελίων του πάει να γίνει κώνος, είναι χτισμένος (συμπληρωμένος) κυλινδρικώς γύρω-γύρω με πέτρες, που ανεβαίνουν ως τη σημερινή επιφάνεια του εδάφους. Δείγμα ότι κάποτε προεξείχε καί φαινόταν καθαρά από μακριά.

Ά! Υποθέτω ότι προσέξατε το κρυμμένο «υπερδιαστατικό» 19.5 στη χρονολογία, έ; (Την επισήμανση έκανε πρώτος ο Ρίτσαρντ Χόγκλαντ γιά το έτος ενάρξεως των Σταυροφοριών, το 1095.)

Κι ο ίδιος ο ναός είναι ενδιαφέρων… Ο διαμήκης άξονάς του «δείχνει» σε γωνία, όπου ποτέ δεν θ’ ανατείλει ο Ήλιος. Ο οποίος Ήλιος στο βορειότερο σημείο ανατολής του (τη μέρα του θερινού ηλιοστασίου) φτάνει τις 58 μοίρες δεξιοστρόφως από βορράν. Όχι τις 48 του ναού.

%ce%bd%ce%b1%cf%8c%cf%82-%ce%b1%ce%b3%ce%af%cf%89%ce%bd-%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%81%ce%b3%cf%8d%cf%81%cf%89%ce%bd

(Μη δίνετε σημασία στις μικρές αποκλίσεις. Ψιλοασταθές χέρι γάρ. Επίσης, το GeoCam δίνει ακριβώς τις μοίρες αριθμητικά, άσχετο αν στη φωτογραφία αποτυπώνει διάγραμμα στο περίπου. Εδώ φαίνονται 50 μοίρες, αλλά η πραγματική ένδειξη ήταν 48.)

Το τί μπορεί να σημαίνει αυτή η γωνία, όμως, ας το αφήσουμε προς το παρόν. Πάει πολύ μακριά η βαλίτσα. Απλώς, στα πλαίσια της υπό εκπόνηση (καί κατά φαντασίαν) διδακτορικής μου διατριβής, με τίτλο «Ναοί καί Αστρονομία», έμαθα να κοιτάζω προσανατολισμούς. (Καί να προσπαθώ να τους ερμηνεύσω.)

(Μη χαίρεστε, οι κακεντρεχείς, καί μή σπεύδετε να κλέψετε τον τίτλο γιά κανένα διδακτορικό του κώλου! Εγώ δεν ξεκίνησα ακόμη τη συγγραφή, επειδή γνωρίζω άριστα πού πάω να μπλέξω! Λόλ!!! Το θέμα δεν καλύπτεται με διδακτορικά καί τέτοια. Βγαίνει βιβλίο αναφοράς -σαν το «Χρυσό κλαδί» του Φρέηζερ, ας πούμε-, με κανα διχίλιαρο σελίδες. Τουλάχιστον.

Τώρα, μετά απ’ αυτές τις πληροφορίες, άμα εξακολουθείτε να το παίζετε μάγκες, κι άμα σας βαστάει… ξεκινήστε το, καί χαλάλι.)

 

Βέβαια, ο συνδυασμός του 1905 με το 19.5, συν ο Ιάσων-ιατρός με τους ιατρούς Αγίους Αναργύρους, είναι ισχνότατες ενδείξεις περί του πάλαι ποτέ «ενοίκου» του τάφου. Επιβεβαιώνουν, ίσως, το φυλετικό ασυνείδητο, αλλά τίποτε πέραν αυτού.

Όμως, ο προσανατολισμός της πόρτας του τάφου μας λέει τα πάντα! (Ή σχεδόν.)

%cf%84%ce%ac%cf%86%ce%bf%cf%82-%ce%b9%ce%ac%cf%83%ce%bf%ce%bd%ce%b1-1

Αυτός έδειχνε το γαλαξιακό κέντρο, δηλαδή τα Ηλύσια Πεδία, κάπου το 2100 πΧ. Σαφέστατο δείγμα ότι στον τάφο κηδεύτηκε ήρωας. Καί… δεν είχε πολλούς τέτοιους τότε η Ιωλκός!!!

Πού το ξέρω;

Απλούστατα. Ό,τι βρίσκεται στον ουρανό στις 33 μοίρες δεξιοστρόφως από νότο (213 από βορρά, που δείχνει η φωτογραφία), γυρίζει προς τ’ αριστερά με ρυθμό μία μοίρα ανά 72 χρόνια, λόγωι της μεταπτώσεως του άξονα της Γής. Από το 2100 πΧ περίπου μέχρι σήμερα έχουν περάσει 4100 χρόνια. Διά του 72, μας κάνει 57 μοίρες στροφή από τότε.

Μιά ματιά, λοιπόν, στο Στελλάριουμ (πολλές ματιές, γιά την ακρίβεια, διότι έλεγξα καί ισημερίες, καί ηλιοστάσια), μας δείχνει ότι…

%ce%b3%ce%b1%ce%bb%ce%b1%ce%be%ce%b9%ce%b1%ce%ba%cf%8c-%ce%ba%ce%ad%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%bf-21-06

…Τα μεσάνυχτα του θερινού ηλιοστασίου στην εποχή μας, το γαλαξιακό κέντρο φαίνεται περίπου στις 213-57 = 154 μοίρες δεξιοστρόφως από βορράν. Η εικόνα του Στελλάριουμ δείχνει κάπου 158 μοίρες μεν, αλλά ο ρυθμός στροφής «72 μοίρες τον χρόνο» ούτε ακριβώς σταθερός είναι, ούτε ακριβής. Ένας χοντρικός μέσος όρος είναι, να δούμε πού πατάμε.

Διάνα, λοιπόν!!! Θερινό ηλιοστάσιο συν Ηλύσια Πεδία, δείχνουν καθαρά ήρωα.

Καί δεν είναι μόνον αυτά τα στοιχεία. Μερικοί «τριγωνισμοί» που έκανα, έβγαλαν κατακάθαρα τους αριθμούς 1 καί φ^2. Η Γή καί ο -δύο τροχιές πιό πέρα- Φαέθων… Που συμβολικώς σημαίνει ότι ο νεκρός υπήρξε γνήσιος Έλληνας, με απώτατη καταγωγή από τους προγόνους μας του Φαέθωνα.

Ιάσων, καί μόνον Ιάσων.

 

Υγ: Ευνόητο είναι πως δεν δίνω έτοιμες τις πληροφορίες των σημείων τριγωνισμού, ως βορά σε ανθέλληνες καί λαμόγια. Αρκετά φάγανε καί καταστρέψανε, καί οι μεν καί τα δέ.

 

Older Entries