Αρχική

Δημογραφικό

94 Σχόλια

ο θέμα είναι πλέον χιλιοπαιγμένο καί κλισέ: οι Έλληνες δεν κάνουν παιδιά, οι Ελληνίδες κάνουν εκτρώσεις, ο πληθυσμός μειώνεται, χανόμαστε, κτλ κτλ. Δεν θα επαναλάβω πράγματα πασίγνωστα, αλλά με αφορμή την πρόσφατη ημερίδα κατά των αμβλώσεων θα επισημάνω όσα ή δεν κατάλαβαν ( ; ), ή αποφεύγουν να πουν οι ομιλητές τέτοιων συνεδρίων, εδώ καί δεκαετίες τώρα.

Όχι πως όλ’ αυτές οι «κλισέ» επισημάνσεις (δηλ. δεν κάνουμε παιδιά / χανόμαστε ως έθνος / κτλ) είναι λάθος· ολόσωστες είναι. Αλλά πρέπει να τονιστούν κάποιες «αθέατες» πλευρές του θέματος. Ίσως αυτές με το μεγαλύτερο ποσοστό συμμετοχής στο πρόβλημα.

 

Όπως είπε κάποτε ένα φιλαράκι, στον κόσμο μας επιτρέπεται να μιλάς. Επιτρέπεται να κατακρίνεις. Επιτρέπεται να πουλάς τρέλλα καί να τα γράφεις όλα εκεί που δεν πιάνει το μελάνι. Αλλά, μέχρις εκεί που …επιτρέπεται. (Διότι μετά έχει ηλεκτροφόρα σύρματα καί καίγεσαι.) Αυτό κρατήστε το ως βάση της κουβέντας μας, διότι αλλοιώς κάποια πράγματα θα σας φανούν τελείως ακατανόητα.

Τί επιτρέπεται, λοιπόν, να λες στο δημογραφικό;

Επιτρέπεται να μιλάς γιά υπογεννητικότητα, γιά οικονομικά προβλήματα (γενικώς καί αορίστως), γιά στατιστικούς δείκτες καί στατιστικές καμπύλες (επίσης γενικώς καί αορίστως). Επιτρέπεται, επίσης, να γεμίζεις τον τόπο κλάψες καί μίρλα γιά το μέλλον του έθνους μας.

Γιά ποιά πράγματα δεν επιτρέπεται να μιλάς, τώρα;

(Δεν επιτρέπεται, εννοώ όχι θεσμικώς, αλλ’ ατύπως. Βλέπετε, η «πολιτική ορθότητα» δεν είναι τωρινή υπόθεση. Την έκφραση: «- Μή θίγετε τα κακώς κείμενα!», την έχετε ακουστά; )

Δεν επιτρέπεται ν’ αναφέρονται τα εξής:

 

α1. Το ποιόν των ομιλητών

Κατά κανόνα, αυτοί που μιλάνε σε κάτι τέτοιες εκδηλώσεις είναι κάτι απόστρατοι, κάτι δεσποτάδες κι αρχιμανδρίτες, καί κάτι παρόμοιοι. Οι -κλασικώς θεωρούμενοι ως- «στυλοβάτες του έθνους», μ’ άλλα λόγια! Lol!!! Όμως, αυτοί οι λεβέντες είναι οι πλέον αναρμόδιοι να μιλάνε. Γιατί; Διότι…

  • Εσύ, ρέ απόστρατε, ως τί μιλάς;

Εσύ είχες μισθό απ’ τα 22 σου, παντρεύτηκες τη συμμαθήτριά σου απ’ το Λύκειο, τεκνοποίησες πρίν τα 30 σου, κι από ‘δώ πάν’ κι οι άλλ’. Ο άνεργος στα 30 του καί τα 35 του τί να πεί καί τί να κάνει; Τον ρώτησες, που του κάνεις καί τον δάσκαλο; Τον ρώτησες, που όταν αυτός τελικά βρίσκει μιά μόνιμη δουλειά, εσύ στην ίδια ηλικία βγαίνεις στη σύνταξη;

  • Εσύ, ρέ αρχιπαπά, ως τί μιλάς;

Εσύ έλαβες όρκο ότι δεν θα κάνεις ποτέ σου οικογένεια… καί δεν έκανες. Τί ζόρι τραβάς, τώρα, γιά το τί (δεν) κάνουν οι λοιποί Έλληνες;

Το αποκορύφωμα της υποκρισίας του είδους, ήταν όταν προ ετών άρχισαν οι γεννήσεις με παρένθετες μητέρες. (Νομίζω ένα περιστατικό στην Ιταλία, που μιά γυναίκα απέκτησε παιδί, που το κυοφόρησε η 60χρονη μητέρα της.) Τότε πετάχτηκε ο «μακαριστός» με την χαρακτηριστική εκνευριστική προφορά του, καί σχολίασε: «- Η Εκκλησία (δηλαδή αυτός ο ίδιος) δεν τα θέλει αυτά!» (Γιατί; Σε ρώτησε κανένας, ρέ; Τη γυναίκα που έχει καημό να κάνει παιδί, τη ρώτησες εσύ; Ή προσπάθησες να της δείξεις κατανόηση, μήπως; )

Τουλάχιστον ο πάπας απεδείχθη εξυπνότερος. (Ή πονηρώτερος, αν θέλετε.) Μπροστά στον κίνδυνο να εκστομίζει μαλακίες, προκειμένου να εκφέρει γνώμη γιά τις ραγδαίες επιστημονικές εξελίξεις της εποχής μας (καί να γελάνε κι οι πέτρες), συγκρότησε το (ατύπως αποκαλούμενο) «συμβούλιο των 80», αποτελούμενο από μέλη τουλάχιστον διδάκτορες σε διάφορες επιστήμες, καί τουλάχιστον αρχιεπισκόπους (ή καρδιναλίους, δέ θυμάμαι) στον ιερατικό βαθμό. (72 είναι στην πραγματικότητα, αλλά γίνονται 80 μαζί με γραμματείς, φαρισαίους, σφραγιδοφύλακες, καί τα ρέστα της καθολικής γραφειοκρατίας.) Το οποίο συμβούλιο του προετοιμάζει πολύ προσεκτικά τους λόγους που εκφωνεί, πχ γιά σχολιασμό θεμάτων βιοηθικής.

Εδώ, αντίθετα, οι δικοί μας… τελείως χύμα! Γιά να σχολιάσουν οποιοδήποτε θέμα, στηρίζονται στο ό,τι κατεβάσ’ η κούτρα τους! Σε έθνος που όντως κινδυνεύει με αφανισμό, ο άλλος κοίταζε τί είδους εγκυμοσύνες τ’ αρέσαν εκεινού!!! Τί να πείς… Το μόνο που έχω να σχολιάσω, είναι ότι δεν υπάρχουν ανταλλακτικά μυαλού.

 

α2. Το ποιόν των αντιθέτων – μπαχαλάκηδων, καί λοιπών

Το παρακράτος των μπαχαλάκηδων σαφώς προσπάθησε να διαλύσει καί τη συγκεκριμένη εκδήλωση κατά των εκτρώσεων. (Προσωπικώς, δεν παραξενεύομαι. Θα ήταν παράξενο, αν δεν το έκανε.) Στα πλαίσια, λοιπόν, του …«αγώνα» του (μη χέσω), γέμισε τον τόπο με χαρτάκια με εμετικά συνθήματα. Δεν αξίζει τον κόπο να τ’ αναφέρω, γιά κωλόχαρτα πρόκειται, πάντως ένα τους έγραφε περίπου ότι: «Η μήτρα μου δεν γεννάει φαντάρους γιά την Ελλάδα!»

Εδώ, λοιπόν, επιτρέπονται οι εκφράσεις φρίκης κι αποτροπιασμού, συν τα διάφορα «- Πώ πώωωω!!! Πού κατάντησε η νεολαία!!!» (Με τα οποία γέμισε το Διαδίκτυο τις επόμενες μέρες.)

Αλλά δεν επιτρέπεται να ψάξει κανένας (καί να καρφώσει φόρα-παρτίδα) :

  • Το ποιός πληρώνει τόσα χρήματα γιά αφίσες (καί δή, μεγάλου μεγέθους) καί χαρτάκια με συνθήματα.
  • Το ποιός τα κολλάει στα ντουβάρια όλης της Ελλάδας ταυτόχρονα. (Ούτε ο Άη-Βασίλης τέτοια ταχύτητα, όταν μοιράζει δώρα στα παιδιά!)
  • Καί το ποιός τα γράφει αυτά τα συνθήματα.

Παναπεί, σε ποιά γραφεία καί ποιοί μαντράχαλοι (μουστακαλήδες, ή μή – σιγά μην είναι γυναίκες!) …δεν βγάζουν φαντάρους απ’ τη μήτρα τους! Lol!!! (Ρέ ζώα!… Ο κώλος είναι γι’ άλλη δουλειά! Δεν μπορεί να παίξει τον ρόλο της μήτρας!)

Εν πάσει περιπτώσει, σε τέτοια καμώματα η αντιμετώπιση των πραγματικών Ελλήνων είναι μία: χεστήκαμε, κι η βάρκα έγειρε! Όποιος δεν θέλει να συμμετέχει στην υπεράσπιση της Ελλάδας, μπορεί να πάει στον διάολο κι ακόμα παραπέρα. (Καί σιγά που θα τον παρακαλέσουμε ν’ αλλάξει μυαλά!) Η πονηριά του στύλ: «Στο φτιάξιμο της πίττας εσείς, αλλά τζάμπα κομμάτι θα φάμε κι εμείς!», μας τελείωσε. Όποιος ψάχνει γιά τρελλούς καί κορόϊδα, λάθος πόρτα χτύπησε εδώ.

Εμείς που αγαπάμε την Ελλάδα, εμείς καί μόνον εμείς θα την υπερασπίσουμε. Όσοι κι αν είμαστε!

 

β. Ουκ εν τώι πολλώι το εύ

Αυτές οι εκδηλώσεις / ομιλίες / ημερίδες, δυστυχώς εστιάζουν μονάχα στο αριθμητικό πρόβλημα. Εντάξει, το καταλαβαίνω πως άμα μείνουμε καναδυό μύρια κι απέναντι έχουμε ογδόντα μύρια τουρκαλάδες, θα δυσκολέψει κάπως η ζωή μας! Αντί να σφάξουμε δέκα τους ο καθένας μας, θα σφάξουμε ογδόντα τους! Lol!!!

Αλλά κανείς δεν μιλάει γιά τις δύσκολες γέννες, ειδικά του 21ου αιώνα, που δυστυχώς σε μεγάλο ποσοστό βγάζουν προβληματικά παιδιά. (Ως παράδειγμα, λέω πως η Ελλάδα είναι πλέον γεμάτη από εργαστήρια λογοθεραπείας· κάθε πρωτεύουσα νομού έχει από πεντέξη.) Καί πού οφείλονται αυτές; μά, στα δηλητήρια που μπαίνουν στο σώμα μας. Πού αλλού;

Αεροψεκασμοί, σκάρτη διατροφή, φάρμακα με το παραμικρό… Καί κυρίως, τα κωλοεμβόλια, που είναι τα 1000% υπεύθυνα γιά τον αυτισμό των νεογεννήτων. (Μή μου φέρει κανένας αντίρρηση εδώ, διότι θα του χώσω τις «επιστημονικές» μελέτες του βαθειά στον κώλο του.)

Λοιπόν; Σκέφτηκε κανείς τί θα γίνουν όλ’ αυτά τα παιδιά ως ενήλικες; Κι ως πότε θα ζουν οι γονείς τους να τα φροντίζουν καί να τα προστατεύουν;

Καί πες ότι στη νέα Ελλάδα θα ληφθεί μέριμνα υπέρ αδυνάτων. Εντάξει. Αλλά μπορεί το μισό έθνος να μεταβληθεί σε έθνος νοσοκόμων του υπολοίπου μισού πληθυσμού;

Τέλος, μήπως είπε ποτέ κανείς ομιλητής τέτοιων εκδηλώσεων ποιοί είν’ αυτοί που δημιουργούν κι επιτρέπουν αυτά τα φαινόμενα; (Τα δημιουργούν «αυτοί», καί τα επιτρέπουν οι εγχώριοι πωλητικοί. Πολλοί από τους οποίους -οι «συντηρητικοί εθνικόφρονες» λεγόμενοι- είναι παρέα με τους προειρηθέντες«στυλοβάτες του έθνους», εξ ού καί η μούγκα των τελευταίων.)

 

Πριν κλείσω, έχω να πω ότι αυτά τα «προβληματικά παιδιά» προσωπικώς τα υπεραγαπώ· σαν τα «κανονικά» παιδιά. Κι αυτά με τιμούν με το χαμόγελό τους! Μας τά ‘στειλε ο Θεός, γιά να μάθουμε ν’ αγαπάμε κάτι άλλο, πέρα απ’ τον σκατοεαυτούλη μας, αν δεν καταλάβατε.

 

γ. Οι πραγματικές αιτίες

Πάλι, κανένας δε μιλάει γιά τις πραγματικές αιτίες της υπογεννητικότητας των σημερινών Ελλήνων. Εντάξει, ο άνεργος δεν μπορεί να κάνει οικογένεια, επειδή δεν έχει λεφτά – καί δεν υπάρχει ελπίδα να βρεί σύντομα καί σε επαρκή ποσότητα, γιά να στηρίξει οικογενειακό προγραμματισμό. Το βαθύτερο αίτιο, όμως, είναι οι συνθήκες που δημιουργούν την ανεργία. Καί φυσικά, σε ακόμη βαθύτερο επίπεδο βρίσκονται οι υπεύθυνοι των συνθηκών αυτών.

Πάλι δεν αναφέρει κανείς τίποτε γιά συνθήκες καί γιά υπεύθυνους, αλλά δεν χρειάζεται να ψάξουμε πολύ. Οι ένοχοι είναι οι εγχώριοι πωλητικοί, παρέα με τους διεθνείς νταβατζήδες του χρήματος καί των διαφόρων μυστικών «λεσχών».

Ειδικά γιά την Ελλάδα, η αναπτυξιακή έκρηξη της δεκαετίας του 1960 ακολουθήθηκε από πωλητικό «φρένο» από τη «Μεταπολίτευση» καί μετά. Βιομηχανίες κλείσανε, επιχειρήσεις κλείσανε, η φορολογία πήγε στα ύψη, οι γραφειοκρατικές διαδικασίες γιά να φτιάξεις δική σου επιχείρηση κατέστησαν παρόμοιες με τον γρίφο της Γραμμικής Β’… Καί τέλος, η νεολαία σπρώχτηκε στην παροχή υπηρεσιών – δηλαδή, σε κατάληψη μιάς καρέκλας καί σε χειρισμό …στυλό. Κι όλ’ αυτά, με όπλο ένα πτυχίο-κωλόχαρτο, το οποίο το κωλοκράτος μοίρασε (καί μοιράζει) αφειδώς στους πάντες. (Καί τώρα τελευταία, έκανε τους πάντες διδάκτορες. Σιγά τους σοφούς, ρέ! Μην παράγετε τόσους πολλούς! Δεν τους προλαβαίνουμε!)

Από σπόντα καί μόνον, τα τελευταία τριάντα χρόνια άνοιξαν οι δουλειές της νέας τεχνολογίας (υπολογιστές καί κινητά). Αλλά η νέα τεχνολογία εισάγει καί τα ρομπότ! Υποθέτω μάλλον δεν έχετε δεί ντοκυμανταίρ γιά το πώς δουλεύουν -γιά παράδειγμα- οι πλήρως ρομποτοποιημένες αποθήκες… γιά να καταλάβετε πού θα πάνε σε λίγα χρόνια ακόμη κι οι νέες δουλειές. (Στον κάλαθο των αχρήστων κι αυτές, γιά να γίνω σαφής.)

 

Απ’ την άλλη, ακόμη καί γιά τις υπάρχουσες δουλειές ή το χρήμα που κυκλοφορεί, δηλαδή την τρέχουσα Οικονομία, υφίστανται χοντρές στρεβλώσεις. Δεν σπούδασα Οικονομικά, αλλά καταλαβαίνω αρκετά πράγματα σε πρακτικό επίπεδο. Όπως το ότι έχει αλλάξει η ιεραρχία της κερδοφορίας καί των εσόδων. Δηλαδή; Δηλαδή…

…Σε κάθε κράτος που σέβεται τον εαυτό του, πρώτη σε κερδοφορία έρχεται η βιομηχανία. Η παραγωγή! (Καί η μεταποίηση.) Μαζί -στο ίδιο επίπεδο- με την πρωτογενή παραγωγή / μεταποίηση (δηλ. γεωργικά / κτηνοτροφικά προϊόντα καί αλιεία). Μετά έρχεται το εισόδημα από εργασία (ακόμη καί στον τριτογενή τομέα, δηλ. στην καρέκλα καί το στυλό που λέγαμε), μετά η μακροχρόνια επένδυση στο χρηματιστήριο (όχι ο τζόγος μετοχών, παραγώγων, κτλ), διότι αυτή στηρίζει την βιομηχανία, καί τέλος έρχονται οι παρασιτικές μορφές εσόδων. (Τζόγος γρήγορης αγοραπωλησίας «επασφαλίστρων» καί λοιπών εβραίϊκων κωλοχάρτων, τράπεζες, «αρπαχτές» από εποχιακές δουλειές, μεσιτείες, λοβιτούρες, καί τα ρέστα.)

Εδώ, όμως, με την κατάργηση της εγχώριας βιομηχανίας καί τη σταδιακή σμίκρυνση του πρωτογενούς τομέα (από …μόδα της «Ενωμένης» Ευρώπης), τί απομένει; Η πλήρης σαλατοποίηση της σωστής οικονομικής ιεραρχίας! Καί η επικράτηση κάθε είδους παρασιτικού χρήματος καί γενικώς παρασιτισμού. Όπως πχ το να περιμένεις να σε διορίσει ο κομματάρχης στο Δημόσιο. (Ως τί; Ως «γκαβό», που πήρε ένα πτυχιάκι, αλλά δεν ξέρει ούτε κάν τί είναι το πρωτόκολλο.) Το οποίο παρασιτικό χρήμα εννοείται πως θα το βρείς, μονάχα αν είσαι λαμόγιο καί κάνεις παρέα με λαμόγια. Γιά εντίμους ανθρώπους, δεν είν’ αυτές οι δουλειές.

Νά, ορίστε, υπάρχουν δουλειές αμειβόμενου «εθελοντή» στις διάφορες «Μ»ΚΟ, που μας κουβαλάνε εδώ ως αναξιοπαθούντες όλα τα αποβράσματα, που άφησαν έξω απ’ τις φυλακές τους καμιά τριανταριά άλλα κράτη. Ενδιαφέρεται κανείς άνεργος πραγματικός Έλληνας γιά καλά αμειβόμενη δουλειά προδότη; Έ;

 

Όθεν, δεν είναι θέμα ότι δεν βρίσκεται (σωστό κι έντιμο) χρήμα γιά τον άνεργο νέο. Είναι θέμα ότι δεν επιτρέπεται να βρεθεί.

Με συνέπεια την έμμεση, αλλά σαφή γενοκτονία των Ελλήνων. Επομένως, αφήστε τις υποκριτικές κλάψες γιά το δημογραφικό της νέας Ελλάδας. Τους ενόχους τους ξέρετε, άρα δεν έχετε δικαιολογίες.

 

δ. Το κακό μπορεί ν’ ανατραπεί

Καί οι κατηφορικές στατιστικές (οικονομικές, κτλ) καμπύλες να ξαναπάρουν τον ανήφορο. Αυτό, όμως, δεν γίνεται με διαπιστώσεις καί κουβεντολόγια. (Καί ημερίδες.) Δεν έγινε απ’ το 1974, τώωωωρα θα γίνει; Πράξεις χρειάζονται!

Κι όλα είναι εφικτά. Ακόμη κι η πορεία προς μιά Ελλάδα, όπως της πρέπει!

 

Advertisements

Ανθελληνικός «Ελληνισμός»

42 Σχόλια

ώρα θ’ αναρωτηθήτε (καί δικαίως) αν αποτρελλάθηκα, που έβαλα τέτοιον τίτλο· όμως, όχι, ώ ‘γαθοί! Έχω αρκετό δρόμο ακόμη… παρά την προπόνηση που ρίχνω καθημερινώς! Lol!!!

Τέλος πάντων, το ζήτημα έχει ως εξής:

Σοβαρό πρόσωπο (καί ταυτόχρονα σοβαρός φίλος) μου μετέφερε τα λεγόμενα άλλου -κατά τεκμήριο- σοβαρού προσώπου (καί αρκετά προβεβλημένου δημοσίως τα τελευταία χρόνια), ότι Ελλάς τέλος· καί ότι, εφ’ όσον Ελλάς καπούτ, αυτό που τώρα μένει να προασπίσουμε, είναι ο «Ελληνισμός»!

Μαθών ταύτα, ανέκραξα ασκαρδαμυκτί «- Μαλακίες!». (Που είναι στην πραγματικότητα, δηλαδή.) Αλλά φοβάμαι πως αυτή η αντιμετώπιση δεν επαρκεί, γιά να πείσει καλοπροαίρετους συν-Έλληνες που θα τσιμπήσουν με την υπεράσπιση του «Ελληνισμού», ότι πέφτουν σε θανάσιμη παγίδα.

Οπότε, πάμε ανάλυσις, μαέστρο!

 

Αυτή η μικρή πρόταση («Ελλάς τετέλεσται, τώρα απομένει», κτλ) όχι απλά αποκαλύπτει, αλλά ξεβρακώνει τελείως πάρα πολλά:

  • Καί τους σκοπούς της.
  • Καί την ανεδαφική ανοησία της.
  • Καί την κακοποίηση των αρχαίων ημών. (Ναί! Θα το δήτε παρακάτω πώς.)
  • Καί τους εμπνευστές της.
  • Καί τα μυαλά που φοράνε.

Ας τα πάρουμε ένα-ένα.

Κατ’ αρχήν, γιά να ξέρουμε γιά ποιό πράγμα μιλάμε, τί ακριβώς σημαίνει «Ελληνισμός»; Σημαίνει το σύνολο των απανταχού του πλανήτη μας Ελλήνων – κι αυτό είναι ένα απτό καί αποδεκτό λογικό νόημα. Αν, όμως, μ’ αυτή τη λέξη προσπαθήσουμε να ορίσουμε:

  • το σύνολο
  • τον τρόπο
  • τους σκοπούς

της πνευματικής καί ψυχικής παραγωγής των εξεχόντων Ελλήνων, μ’ άλλη έκφραση (καί ακριβέστερη) το Ελληνότροπον -διότι αυτό ακριβώς εννοεί ο «Ελληνισμός» της φράσης του συγκεκριμένου προσώπου-, τότε φοβάμαι ότι μερικοί άνθρωποι προσπαθούν να φτιάξουν σκορδαλιά χωρίς σκόρδο. Πράγμα όχι ιδιαιτέρως έξυπνο – άσχετα αν καταλαβαίνουν τί πατάτα διαπράττουν, ή όχι. Αλλά καί πράγμα όχι ιδιαιτέρως αγαθό.

 

Η ιστορία αυτή δεν είναι ξεκομμένη από ένα ευρύτερο πλαίσιο απαξίωσης των Ελλήνων, καί δεν είναι καινούργια. Είναι αρκετά παλιά· βρωμάει γεροντίλα! Μόνο που ιστορικώς την ξέραμε με άλλο όνομα: Φαναριωτισμός!

Απάνω-κάτω, ισχυρίζεται ότι δεν τρέχει τίποτε να μην έχουν οι Έλληνες δικό τους κράτος, διότι μπορούν να επιβιώσουν ακόμη καί υπό συνθήκες σκλαβιάς. Είναι ευπροσάρμοστοι, σα χαμαιλέοντες ας πούμε!  🙂  Οπότε, ακόμη καί υπό συνθήκες σκλαβιάς, οι Έλληνες παράγουν αξιόλογο πνευματικό έργο. Άσε που στο τέλος οι Έλληνες κατακτούν τους κατακτητές τους! Νά, δέστε τί είπε ο Οράτιος σχετικά! (Λένε οι οπαδοί του Φαναριωτισμού.)

Άρα, συμφέρει -συνεχίζουν- να μην έχουν οι Έλληνες το βάρος συντηρήσεως κράτους, διότι κάλλιστα μπορούν να επιβιώσουν καί να μεγαλουργήσουν μέσα σε πολυεθνικές αυτοκρατορίες, όπου θα είναι πολλαπλώς χρήσιμοι.

Καί όντως, η άρχουσα τάξη των Ρωμαίων (κι όποιος άλλος από δαύτους είχε κάμποσο μυαλό) μιμήθηκε το Ελληνότροπον… στην αρχή. Αλλά μή νομίζετε ότι έμειναν εκεί! Διότι πήραν φόρα, κι αργότερα μιμήθηκαν καί το Αιγυπτιότροπον, καί το Περσότροπον, καί το ιουδαιότροπον, καί ό,τι άλλο θες. Λίγο πριν το Βυζάντιο, η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ιδεολογικώς (καί φυλετικώς) κατάντησε ένας αχταρμάς χυδαιότητας καί βαρβαρότητας – ο οποίος συνεχίστηκε στον πρώϊμο Μεσαίωνα, έως ότου άρχισαν να εμφανίζονται στη Δύση τα (πρώϊμα) εθνικά κράτη.

Επομένως, ποιός «Ελληνισμός» με τους Ρωμαίους τελικώς;

Αντιθέτως (και χειρότερα), επί Φραγκοκρατίας, οι Φράγκοι ήρθαν εδώ γιά να επιβάλουν τη δική τους νοοτροπία εξ αρχής. Ουδόλως τους ενδιέφερε η εντόπια πνευματική παραγωγή (καί οι «Ελληνισμοί»). Κι όποτε τη χρησιμοποίησαν (Αναγέννηση, Ενετοκρατία), το έκαναν γιά «εργαλειακή» χρήση.

Στη δέ Οθωμανική Αυτοκρατορία, το θέμα ξεφτιλίστηκε τελείως. Οι Έλληνες στην καλύτερη περίπτωση έγιναν γραφιάδες καί δραγουμάνοι (διερμηνείς). Καί στη βέλτιστη περίπτωση (κάποιοι ελάχιστοι), βοεβόδες (δηλ. ηγεμόνες) της σημερινής Ρουμανίας. (Τότε «Βλαχομπογδανίας». Lol!!!) Αλλά, αν νομίζετε πως οι σουλτάνοι -κι όλο αυτό το σκυλολόϊ της Οθωμανικη διοίκησης του «Εντερούν»– εκτίμησαν τα φιλοσοφικά συγγράμματα των αρχαίων ημών κι είπαν: «- Μπρέ, τί σοφοί είν’ αυτοί οι Έλληνες, βάϊ βάϊ βάϊ!», τότε την Ιστορία μάλλον τη διαβάσατε από μικυμάους.

Τώρα, βέβαια, κάτι υπερασπιστές της «καθ’ ημάς Ανατολής», κάτι «νεο-Φαναριώτες» ούτως ειπείν, που νομίζουν ότι ήταν θέμα χρόνου να γίνουν οι Φαναριώτες αφεντικά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, άρα κακώς έγινε η (όντως μασωνοκίνητη) Επανάσταση του 1821, θέλω να τους πιάσω καί να τους κοπανήσω τους τόμους της Ιστορίας στο κεφάλι. Τετρακόσια χρόνια Οθωμανοκρατίας, ωρέ, καί σε Μακεδονία-νησιά πεντακόσια, είναι πάρα πολύς χρόνος! Κατά τη διάρκεια του οποίου τους δήθεν έξυπνους Φαναριώτες τους έφαγαν στη στροφή οι Σεφαραδίτες! Πόσους πρωθυπουργούς (μεγάλους Βεζύρηδες) έβγαλαν οι Έλληνες (ακόμη καί οι γενίτσαροι), ρέ βλήματα, καί πόσους οι οβριοί; Ειδικά οι Κιοπρουλήδες (ίσον …Γεφυραίοι!!! – κιοπρού = γέφυρα, Τουρκιστί) το είχαν σχεδόν από οικογενειακή κληρονομιά το αξίωμα! (Σαν τη φαμίλια των Χανίων, να πούμε! Lol!!!)

Λοιπόν; Σε πόσους αιώνες ακόμη θα γινόντουσαν οι Φαναριώτες τα πραγματικά αφεντικά της Οθωμανίας; Πόση υπομονή ακόμη έπρεπε να κάνει ο ραγιάς, καί να μήν εξεγερθεί;

Άει σιχτήρ, επομένως, με το Φανάρι σας, ζώα!

 

Σήμερα, το θέμα επαναλαμβάνεται, αν καί με άλλο περιτύλιγμα.

Η αλήθεια είναι πως το σημερινό παγκόσμιο πολιτικό πλαίσιο σπρώχνει προς «αυτοκρατορίες» (μαϊμούδικες, όμως). Δηλαδή, συσσωματώματα κρατών όπως οι «Ηνωμένες» Πολιτείες Αμερικής, η «Ενωμένη» Ευρώπη… ή αυτά που πάνε να γίνουν, πχ ο Συνασπισμός Ισλαμικών Κρατών, η Παναφρικανική ένωση, η «Ευρασιατική» Ένωση, κτλ. Με τελικό σκοπό το ένα παγκόσμιο κράτος. (Με τη μία παγκόσμια θρησκεία, τη μία παγκόσμια κυβέρνηση, το ένα παγκόσμιο νόμισμα. Σαλώμ!  🙂  ) Άρα (συνεχίζει πονηρά η θεωρία του νεο-Φαναριωτισμού), τα μικρά κράτη δεν έχουν καμμία ελπίδα ανάμεσα στους γίγαντες… εκτός αν γίνουν μέρος των γιγάντων! Οπότε, η υπό διάλυσιν νέα Ελλάς πρέπει να τακιμιάσει με την τουρκίτσα! (Διότι αμφότερες οι χώρες είμαστε στην «ενδιάμεση περιοχή» μπλά-μπλά-μπλά γεωπολιτική μπλά-μπλά-μπλά.) Καί μή φοβάστε, εσείς οι Έλληνες θα ξανανοιώσετε μεν το Οθωμανικόν αγγούριον βαθειά στον πισινό σας, αλλά άπαντες παγκοσμίως θα υπερασπίζουν τον «Ελληνισμό»!…

Σαν το μνημόσυνο των τεθνεώτων συγγενών μας, ένα πράγμα. Δεν έχουμε τον ζωντανό άνθρωπο δίπλα μας, αλλά θα γεμίσουμε το κενό της απουσίας του με τα λιβάνια.

Ο σκοπός, λοιπόν, τέτοιων θεωριών, είναι καταφανέστατος. Πρόκειται γιά ψυχολογική πίεση (γιά ψυχολογικό πόλεμο), ν’ αποδεχθούμε τον θάνατο του κράτους μας· ού μήν, καί τον θάνατο καμπόσων μυρίων συν-Ελλήνων, ως «αναπόφευκτο» τίμημα της επιβιώσεως του «Ελληνισμού».

Η ανεδαφική ανοησία τους, τώρα, έγκειται στο ποιός θα στηρίξει τον «Ελληνισμό» μέσα σ’ έναν τέτοιον κόσμο «αυτοκρατοριών» (έστω καί μαϊμουδένιων). Εδώ δεν βρίσκουμε αυθεντικούς Έλληνες (από dna) να στηρίξουν τις Ελληνικές αξίες, θα βρούμε ξένους;

  • Καί γιατί θα στηρίξει ο ξένος τον «Ελληνισμό»; Ποιούς καλούς λόγους έχει να το κάνει αυτό;
  • Καί γιατί ο ξένος δεν θα στηρίξει τον δικό του «-ισμό»;

Ειδικά εκεί, όπου καί πολυπληθή έθνη έχουμε, καί που τηρούν τις παραδόσεις τους! Φερ’ ειπείν, τί ελπίδες έχει ο «Ελληνισμός» μπροστά στον «Κινεζισμό»;

Θέλετε, όμως (γιά χάρη της κουβέντας καί μόνον) να δεχθούμε ότι υπάρχουν άτομα που θα στηρίξουν ολοψύχως τον «Ελληνισμό»; Εντάξει… Από Έλληνες, άντε καί νά ‘μαστε τέσσερα εκατομμύρια (δηλ. οι οικογένειες που συμμετείχαν στα συλλαλητήρια γιά τη Μακεδονία μας)· αλλά μονάχα ένα μικρό υποσύνολο αυτών μπορεί να σηκώσει πνευματικό βάρος παγκόσμιας εμβέλειας. (Δες στα γνησίως πατριωτικά ιστολόγια -όχι τα δοτά των πωλητικών- πόσοι μαζευόμαστε.) Δεν μπορούμε να στηριχτούμε πχ σε απείθαρχους μαθητές, όσο καλά πατριωτάκια Ελληνάκια κι αν είναι αυτά τα παιδιά, κι όσο φιλότιμο κι αν έχουν.

Καί πες ότι από Έλληνες μαζευόμαστε εκατό χιλιάδες βαρειά καί πατριωτικά μυαλά. Από ξένους, όμως, άντε καί να μαζέψουμε καμιά εκατοστή νοματαίους· παραπάνω δεν μαζεύονται. Όπως πχ εκείνος ο Νιγηριανός στη Νέα Υόρκη, με το Ελληνικό βιβλιοπωλείο! (Τον οποίο, αντί να τον κάνει επιτίμως Έλληνα υπήκοο το Ψευτο-Ρωμαίϊκο, έκανε τον -επίσης Νιγηριανό- Μανικετόκουμπο, που την εθνική ομάδα την έκλασε μεγαλοπρεπώς! Τί να πείς…)

Βλέπετε πόσο ανεδαφικό είναι, το να ισχυρίζεται κανείς ότι δεν τρέχει τίποτε γιά την Ελληνότροπη πνευματική παραγωγή, ακόμη κι αν δεν υπάρχουν Έλληνες! Φυσικά, στα ερωτήματα που διατύπωσα, μην περιμένετε απαντήσεις από νεο-Φαναριώτες.

 

Οι εμπνευστές αυτών των θεωριών είναι διάφορες «εξημμένες κεφαλές» νεο-Φαναριώτικες (οπαδοί Ελληνο-Τουρκικής συνομοσπονδίας καί τα ρέστα), καί διάφοροι τέκτονες. (Όπως ο συγκεκριμένος, που τά ‘πε του φίλου μου.) Καί οι μέν, καί οι δέ θεωρούν πως τα υψηλά κλιμάκια της ηγεσίας δεν είναι γιά τα δοντάκια των πολλών (σωστό), άρα δεν είναι δημοκράτες (σωστό). Κι επίσης, πως δεν γίνεται πάντα να εξηγούμε στο πόπολο (ώστε να τους αποδεχθεί) τους μελλοντικούς σκοπούς του έθνους μας, διότι ενδεχομένως αυτοί περνάνε κι από φάσεις καθόλου ευχάριστες. (Κι αυτό σωστό.)

Αλλά ο καθορισθείς τελικός σκοπός όλων αυτών είναι τελείως λάθος!!! (Καί τα μέσα εν προκειμένωι ΔΕΝ αγιάζουν …τον σκοπό! Lol!!!)

  • Ούτε γίνεται να χαθούν οι Έλληνες, προς χάριν κάποιου νεφελώδους «Ελληνισμού». (Γίνεται, αλλά ΔΕΝ ΤΟ ΕΠΙΤΡΕΠΟΥΜΕ.)
  • Ούτε θα βγεί τίποτε καλό γιά τους Έλληνες, αν δεχθούμε ξένους αρχηγούς (πχ πάπα) καί υποταχθούμε σε ξένες ομοεθνίες καί ξένες ιδέες. (Είδαμε πχ πόσο μας προστατεύει το ΝΑΤΟ.)
  • Ούτε υπάρχει κάποια αδήριτη ανάγκη να θυσιαστούν οι Έλληνες τώρα – καί γενικώς. (Εμείς, αρκετές θυσίες δώσαμε. Σειρά αλλονών τώρα, τους αρέσει-δεν τους αρέσει!  🙂  )

Κι επιτέλους! Ποιοί είναι αυτοί, που καθορίζουν τους μελλοντικούς στόχους των Ελλήνων, καί με ποιό δικαίωμα το πράττουν; Ό,τι είσ’ εσύ, αναγνώστη μου, κι ό,τι είμ’ εγώ, είναι κι αυτοί. Θνητοί που πάνε στην τουαλέττα είναι. Κι αν θέλεις, πιό μορφωμένοι καί πιό έξυπνοι είμαστε εμείς απ’ αυτούς. Άρα, η γνωμούλα τους είναι γιά τα σκουπίδια. Κανένας Φαναριωτισμός δεν θα εφαρμοστεί, εφ’ όσον το λέμε εμείς!

«- Μά, ρέ Εργοδότη, ο άλλος είναι πρόεδρας μεγάλου κράτους! Εσύ τί είσαι;»

Εγώ είμαι το μελλοντικό αφεντικό αυτουνού, που θα τον βάλω να μου καθαρίζει τη χέστρα! Πώς σου φαίνεται αυτό;  🙂

 

Τελευταίο, αλλά όχι έσχατο: η «ιδεοποίηση» των πάντων φανερώνει κακοχωνεμένο Πλατωνισμό. ‘Ντάξ’, ο Πλάτων (ιδίως στα γεράματά του -με τους «Νόμους»-, που έγινε υπερσυντηρητικός) είναι ο αγαπημένος διαφόρων άλλο τόσο υπερσυντηρητικών (τεκτόνων, κτλ). Αλλ’ αυτή η νοητική χαζομάρα του γιαλαντζή Πλατωνισμού έχει δώσει δείγματα γραφής καί παλιότερα, πχ με τον Μάρξ. Όπου, ενώ καταγγέλεται (καί με συγκεκριμένα παραδείγματα) η εμπορική εκμετάλλευση του αφελούς πελάτη, στο τέλος δεν φταίνε οι κεφαλαιοκράτες, αλλά …το κεφάλαιο! (Προφανώς -γιά τον Μάρξ- το κεφάλαιο είναι κάτι σαν φυσικό φαινόμενο στον ουρανό, όπως η βροχή.)

Τί να σας πώ, ρέ παιδιά! Εγώ δεν είδα ποτέ εικοσάευρο να βγάζει χέρια καί πόδια, καί να με πλακώνει στο ξύλο! Αν συνέβη σε σας κάτι τέτοιο, πάω πάσο.

Τα ίδια καί με τον «Ελληνισμό» των Φαναριωτών: αποδεικνύεται μιά όλως αφηρημένη ιδέα (προφανώς κάπου στον ουρανό, σα σύννεφο), εντελώς αστήριχτη.

Αυτή ακριβώς η κακομεταχείριση του Πλάτωνα βρωμάει Δυτική προέλευση· όπου, όχι μόνον οι βάρβαροι δείχνουν ότι κατάλαβαν τους αρχαίους ημών (τον Πλάτωνα εν προκειμένωι) όπως τους κατάλαβαν (δηλαδή ελλιπώς), αλλά καί το προχωράνε ένα βήμα, να μεταχειρίζονται τις στραβο-αποκτηθείσες αυτές γνώσεις ως εργαλείο χειραγωγήσεως λαών. Καί δή, των Ελλήνων!!!

‘Ντάξ’, δεν υπάρχουν καί πολλοί σημερινοί Έλληνες, που κατάλαβαν σωστά τον Πλάτωνα (που καλά-καλά τον διάβασαν…)· δεν έχω αυταπάτες. Αλλά ακόμη καί το θράσος έχει όρια, βραδερφέ.

 

Δεν θ’ ασχοληθούμε άλλο με τις συγκεκριμένες σαχλαμάρες. Δεν χάνουμε τον χρόνο μας. Όποιος δεν θέλει να πειστεί, να πάει στις διαλέξεις του ανηψιού του αρχιπροδόταρου Στεργιάδη (καί όλων των παρεμφερών «βαρέων κεφαλών»), καί ν’ αγοράσει τα βιβλία του. Εμείς δεν θα πάρουμε, ευχαριστούμε! Γιά μας, η Ελλάδα θα τελειώσει, όταν τελειώσει το Σύμπαν!

Αλλά έπρεπε να κάνουμε έστω αυτήν εδώ τη μικρή προσπάθεια, ώστε αυτό το δηλητήριο του ανθελληνικού «Ελληνισμού» να ψοφήσει εν τήι γενέσει του.

 

Υγ: Αναλογιστήτε τώρα, μερικοί, ποιούς πηγαίνατε κι ακούγατε καί τους παίρνατε στα σοβαρά… Κάτι αγράμματους, που σας λέγανε ότι «Ο Έλλην δεν είναι βιολογικό άτομο, αλλά ιδέα!» (Καί αιθερική προβολή, καί …σωματίδια -διαστημικά ιόντα-, καί διάφορα άλλα τέτοια.)

Έχχχχ!… Μιά εικοσιπενταετία «Ελληνοκεντρισμού» εντελώς χαμένη, καί αρκετά μυαλά εντελώς καμμένα απ’ τις νοητικές μασωνοφόλες! Πανάθεμα τους κερατάδες, που τα ξεκίνησαν αυτά!

(Τρομερή ιδέα ο «Ελληνισμός», έτσι; Γι’ αυτό φτάσαμε στις χιλιάδες αυτοκτονίες, το φαγητό απ’ τα σκουπίδια, καί στα πρόθυρα τελειωτικής βιολογικής εθνοκαθάρσεως των Ελλήνων. Απ’ τον «Ελληνισμό», που μας βοήθησε πάααααρα πολύ.)

Υγ 2: Δεν ξέρω ποιούς απογοητεύω, αλλά ούτε η ομάδα του καθενός είναι ιδέα! Διότι κάτι τέτοιες «ιδέες» αφήνουν πίσω τους ολόκληρα τάγματα φεσοφορεμένων, πρίν πέσουν στην τρίτη εθνική καί τα χρέη τους τα σβήσουν οι καιροί καί οι άνεμοι! Lol!!!

 

Το ταξίδι των αρχαιο-Ελληνικών κειμένων μέσα στον χρόνο

70 Σχόλια

τα σίγουρα, δεν είναι τώρα ο καιρός να κάνουμε λεπτομερείς ιστορικές μελέτες, σα να πρόκειται να συγγράψουμε διδακτορική διατριβή. Ωστόσο, κάποιες στοιχειώδεις γνώσεις πρέπει οπωσδήποτε να εκτεθούν, διότι διαπιστώνω κατ’ επανάληψη ότι ο πολύς κόσμος έχει εσφαλμένες ιδέες σ’ αυτούς τους τομείς.
Πιστέψτε με, ούτε περίμενα όλοι να έχουν τα ίδια ενδιαφέροντα καί τον ίδιο βαθμό περιέργειας με μένα· ούτε θέλω να κάνω τον δάσκαλο σε κανέναν. Αλλά…

…Εδώ η άγνοια όντως κάνει ζημιά.

Αν παρηγορεί τους αγνοούντες, άλλο τόσο ψέγω τον εαυτό μου, επειδή τις παρουσιάσεις αυτού του είδους έπρεπε να τις έχω ξεκινήσει νωρίτερα. Αν μή τί άλλο, δεν πρέπει να μπούμε στην «τελική ευθεία», δεν πρέπει ν’ αντιμετωπίσουμε κατάφατσα την απειλή οριστικής εξαλείψεως της φυλής μας, χωρίς κάποια απαραίτητα νοητικά εφόδια ως κτήμα του καθενός μας.

 

Κατά καιρούς, είχα γράψει σε εγχώριους διαδικτυακούς τόπους (σχόλια, φόρα) ότι ο οποιοσδήποτε από μας κι αν πιάσει στα χέρια του πάπυρο με αρχαιοελληνικό κείμενο, δεν θα μπορέσει να το(ν) διαβάσει. Με αποτέλεσμα να δεχθώ ειρωνείες (εννοείται, από πανάσχετους), του τύπου: “- Γιατί; μήπως δεν ξέρουμε Ελληνικά; Σαν εσένα είμαστε;”

Τώρα, βέβαια, -αν καί γι’ άλλη αιτία- ούτε αυτά που γράφει ο γιατρός στη συνταγή μπορούν να τα διαβάσουν αυτοί οι λεβέντες νέοι (αν καί ξέρουν να διαβάζουν – υποθέτω), αλλά τον κολλημένο ξερόλα άσχετον δεν μπορείς να τον πείσεις.

Τέλος πάντων, πάμε στην ιστορία των γραπτών Ελληνικών κειμένων.

 

α. Προκλασικά κείμενα

Η γραφή στους Έλληνες είναι πανάρχαιη. Βλέπε καί τα Ελληνικά γράμματα (ναί, ίδια με τα σημερινά – ποιός Κάδμος; ) που υπάρχουν στα τείχη του σπηλαίου της Γκλοζέλ (καί άλλων – σύνδεσμος με εικόνες με τα Ελληνικά γράμματα, εδώ – το αντίστοιχο άρθρο της Γουΐκι δεν έχει τέτοιες εικόνες), κι έχουν χρονολογηθεί από το 45,000 πΧ (από στρωματογραφία πετρωμάτων)… με αποτέλεσμα να φέρνουν αμηχανία στους πάντες. Με …αποτέλεσμα του αποτελέσματος διάφοροι να μιλάνε γιά απάτη, το δέ σπήλαιο να παραμένει κλειστό στο κοινόν από το 1962, γιά …“να μη χαλάσουν οι τοιχογραφίες απ’ τις αναπνοές των επισκεπτών”!!!

Πάντως, ακόμη καί γιά εποχές πρίν τον “χρυσό αιώνα” γνωρίζουμε καλά τα γραπτικά μέσα των προγόνων μας: γιά παραμένουσα γραφή (δηλαδή όχι προσωρινή) : χρησιμοποιούσαν πέτρα, μάρμαρο, αγγεία, λάσπη.

Η χρήση της πέτρας κάθε είδους ως …τετράδιο είναι γνωστή: βράχια, τάφοι, βότσαλα… Όσον αφορά το μάρμαρο, τα τελευταία χρόνια, με τη συντήρηση / αποκατάσταση του Παρθενώνα (καί δή, με τη βοήθεια ηλεκτρονικών μέσων), βρέθηκαν αρχιτεκτονικά σχέδια επάνω σε πλευρές σφονδύλων από κίονες· στις πλευρές εκείνες, που μετά την τοποθέτηση δεν θα φαίνονται. Ακριβώς η ίδια τεχνική, δέ, κρατήθηκε καί στον Μεσαίωνα, στο χτίσιμο των καθεδρικών. (Σε αντίστοιχες συντηρήσεις βρέθηκαν επίσης “κρυμμένα” αρχιτεκτονικά σχέδια.)

Τα αγγεία είναι γνωστό ότι φέρουν επιγραφές, αν καί τα αγγεία της λεγόμενης “Γεωμετρικής Εποχής” δεν φέρουν, όπως ούτε τα ακόμη παλιότερα (Μυκηναϊκά)· ίσως εξαίρεση (δεν θυμάμαι τώρα) με γραφή σε Γραμμική Α’ να είναι κάποια Κρητικά, ή Σαντορινιά.

Τέλος, η λάσπη είναι το υλικό των Μυκηναϊκών πινακίδων της Γραμμικής Β’. Ειρήσθω εδώ ότι γιά τις πινακίδες εγράφη (από υποτίθεται σοβαρό άτομο) η ανοησία ότι, ευτυχώς που έπιασε πυρκαϊά το ανάκτορο του Νέστορα, διότι αλλοιώς δεν θα βρίσκαμε καμμία τους! Καί γιατί, παρακαλώ; διότι, λέει, τις πινακίδες τις διέλυαν σε νερό αφού τις διάβαζαν, διότι ήθελαν …ν’ ανακυκλώνουν τη λάσπη!!!

Τί να πείς!… Καί μετά περιμένω εγώ να είναι σοβαρώτεροι οι Ελληνάρες του Διαδικτύου!

Η αλήθεια είναι πως τις πινακίδες τις ψήνανε στον φούρνο, διότι έπρεπε να διατηρηθούν. (Με τα αντικείμενα από λάσπη, δεν γίνεται αλλοιώς· πρέπει οπωσδήποτε να ψηθούν.) Άλλως τε, ήταν κρατικά λογιστικά αρχεία· κι οι ίδιοι λόγοι που επέβαλαν την (κατα)γραφή (δηλ. η πιθανή κλεψιά, ή η ανάγκη γιά δίκαιο μοίρασμα των αγαθών, ή η έμμεση καταγραφή των εσόδων από πωλήσεις), επέβαλαν οπωσδήποτε καί τη διατήρηση των αρχείων. Απλούστατα, με την πυρκαϊά στο ανάκτορο της Πύλου οι πινακίδες διπλοψήθηκαν καί μαύρισαν, οπότε έχουν διαφορετική όψη απ’ όσες άγγιξε μονάχα η φωτιά του τεχνίτη του πηλού.

 

Όπως γράψαμε, όλα τα παραπάνω χρησιμοποιήθηκαν γιά μόνιμη καταγραφή. (Η πέτρα όντως αποδεικνύεται πρωταθλητής στη χρονική διάρκεια καί την αντοχή! Το cd του πολιτισμού μας μπροστά της είναι επιεικώς γελοίο.) Γιά προσωρινή γραφή (γράφε-σβήσε) είχαν εσοχές στο πάτωμα με άμμο (γράφανε με το μπαστούνι – πχ στις φιλοσοφικές σχολές) καί ξύλινες πλάκες με επίστρωση κεριού, στις οποίες γράφανε με ένα αιχμηρό ξυλάκι. (Αυτές οι τελευταίες, κυρίως γιά τα σχολιαρόπαιδα.)

Επίσης, τις εποχές εκείνες χρησιμοποιούσαν κατά κόρον την απομημόνευση· πχ ξέρανε τον Όμηρο απέξω! Όλον! Κι όχι μόνον αυτόν!… Αν αυτό σας φαίνεται εκπληκτικό, σκεφθήτε σήμερα πόσα τραγούδια ξέρουμε ο καθένας μας – καί σε μελωδία, καί σε στίχους. Αν τα μετρήσετε, επίσης θα εκπλαγήτε!… αν καί δεν θά ‘πρεπε. Το ανθρώπινο μυαλό έχει τρομερές ικανότητες.

 

β. Πεισίστρατος

Φτάνουμε στην εποχή του Πεισίστρατου, ο οποίος -είναι πασίγνωστο πως- επεχείρησε την καταγραφή των Ομηρικών Επών.

Γιατί, όμως; Δεν επαρκούσε η μέχρι τότε απομνημόνευση των Επών από τους πάντες; Δεν θα μπορούσε να διαιωνιστεί αυτό το “μοντέλο” γνώσεως των Επών;

Φαίνεται πως όχι, διότι προφανώς άρχισαν να εμφανίζονται στην πιάτσα σοβαρά συμπτώματα αλλοιώσεως – κι όχι από ελλειματικές μνήμες των ανθρώπων, όχι από επιδημία Αλτσχάϊμερ. Οι –εξεπίτηδες– αλλοιώσεις των Επών προερχόντουσαν από τους θρασύτατους Γεφυραίους, οι οποίοι είχαν κατσικωθεί στην περιοχή πρίν λίγους αιώνες.

Οι ιδεολογικοί πρόγονοι του κάθε σημερινού Σόρος (που υπαγορεύει νόμους γιά το τί είναι σωστό να λέγεται, καί τί δεν είναι) τό ‘χαν πιάσει καλά το νόημα: επειδή δεν μπορούσαν να χτυπήσουν τους ντόπιους στρατιωτικώς, καί έως ότου παρουσιαζόταν ευκαιρία να μπορούν να το κάνουν, άρχισαν τον πόλεμο στο ψυχοπνευματικό επίπεδο. Όθεν, είναι σίγουρο πως στα πανηγύρια παρενέβαιναν καί δικοί τους τραγουδιστές, κι έβαζαν δικά τους λόγια στις μελωδίες. (“- Καί γιατί τους επέτρεπαν οι Έλληνες, ρέ Εργοδότη, καί δεν τους παίρναν με τις πέτρες;” Εμείς σήμερα γιατί αφήνουμε τους γύφτους να παίζουν δημοτικά τραγούδια; Λόγωι βλακείας – καί στις δύο περιπτώσεις. Αν καί η έλλειψη πετροβροχής το 600 πΧ δεν είναι καθόλου σίγουρη! Lol!!!)

Οπότε, ο Πεισίστρατος αποφάσισε την καταγραφή των Επών, με το σκεπτικό ότι τα γραπτά δεν τα αμφισβητεί κανείς. (Σωστό γιά την εποχή εκείνη, αλλά κούνια που τον κούναγε κι αυτόν…)

Πού, όμως; Σε τί υλικό;

Έχει προταθεί ότι χρησιμοποιήθηκαν ξύλινες πινακίδες, οπότε τα γράμματα έπρεπε να χαραχθούν. Προσωπική γνώμη, όμως, ότι χρησιμοποιήθηκε πάπυρος.

 

Ο πάπυρος ήταν ήδη γνωστός στην Αίγυπτο ως γραπτική επιφάνεια που διαρκεί… καί γράφεται σαφώς πιό εύκολα, απ’ ό,τι γράφεται η πέτρα με το σκαρπέλο. Μάλιστα, τότε είχαν ψάξει εκτεταμένως (γενιές καί γενιές…) καί τις δυνατότητες των φυτικών χρωστικών, οπότε είχαν βρεί καί μελάνια (καί μπογιές) διαρκείας, που τα παρείχε η φύση αφειδώς.

Αυτά ήσαν γνωστά καί στην Ελλάδα, διότι με την Αίγυπτο είχαμε επαφές εξαπανέκαθεν. Όμως, υπήρχε ένα σοβαρό μειονέκτημα: το φυτό πάπυρος (η πρώτη ύλη γιά την ομώνυμη επιφάνεια γραφής) δεν ευδοκιμούσε στην Ελλάδα. Όθεν, έπρεπε να εισάγονται στην Ελλάδα ή τα φύλλα του φυτού (αλλά πού να βρής εδώ τεχνίτες να τα επεξεργαστούν), ή ο πάπυρος γραφής έτοιμος. Που σημαίνει ότι η τιμή του έφτανε στα ύψη, εφ’ όσον οι Αιγύπτιοι το είχαν μονοπώλιο. Καί πάλι καλά, που ο Κύρος Β’ των Περσών δεν πρόλαβε να κατακτήσει την Αίγυπτο πριν καταγραφούν τα Έπη (κάπου το 535 πΧ), διότι ο πάπυρος απλά θα ήταν τελείως απλησίαστος, ακόμη καί μ’ όλο το χρυσάφι της Αθήνας.

Ο Πεισίστρατος, βέβαια, μπορούσε να ξεπεράσει τη ακριβή τιμή του υλικού, εφ’ όσον είχε στα χέρια του το κρατικό ταμείο. Άρα, η πρώτη καταγραφή των Ομηρικών Επών όντως έγινε σε πάπυρο. Αλλά καί γιά πρακτικούς λόγους: όλο αυτό το κείμενο θα ήθελε χίλια χρόνια να σκαλιστεί επάνω στο ξύλο, αντί να γραφεί με το χηνόφτερο. Άσε που το φυσικό ξύλο -πλήν καρυδιάς- αρχίζει να σαπίζει στα πενήντα-εξήντα χρόνια. (Θεωρώ απίθανο να πέρναγαν με βερνίκι συντηρήσεως τις ξύλινες πλάκες, μετά τη χάραξη των Επών.) Όμως, όταν γράφεις κάτι, οίκοθεν θεωρείς πως έχεις καί προοπτική να διατηρηθεί γιά πάνω από εκατό χρόνια.

Το τί έγινε εκείνος ο πρώτος καταγεγραμμένος Όμηρος; Δεν γνωρίζω. Θεωρώ, όμως, ότι κατατέθηκε σε κάποιο δημόσιο κτίριο γιά φύλαξη, αλλά καταστράφηκε από φωτιά με την επιδρομή των Περσών το 480 πΧ. Ευτυχώς, όμως, η απομνημόνευση εξακολουθούσε να λειτουργεί στους πάντες.

 

γ. Κλασική Εποχή – χρυσός αιώνας

Κατά τη διάρκεια αυτών των χρόνων εγράφησαν πάρα πολλά κείμενα. Τραγωδίες, κωμωδίες, ποιήματα, συγγράμματα… Αυτά που ξέρουμε καί σήμερα. Πού  εγράφησαν; Μά, φυσικά σε πάπυρο!

Γνωρίζουμε άριστα από την Ιστορία, ότι ο κάθε θεατρικός συγγραφέας είχε από πίσω του έναν πλούσιο («χορηγό»), ο οποίος αναλάμβανε όλα τα έξοδα του ανεβάσματος του έργου. Καί δεν επρόκειτο μόνο γιά τους μισθούς των ηθοποιών· επρόκειτο καί γιά το -πάντα εισαγόμενο από την Αίγυπτο- πανάκριβο παπυρικό υλικό. Εξαίρεση στον κανόνα, ο Πλάτωνας (με τα τεράστια συγγράμματα) : ήταν ο ίδιος τρομερά πλούσιος, οπότε δεν είχε ανάγκη χορηγού!

Απόδειξη αυτών που λέω; Όταν ο Πελοποννησιακός Πόλεμος στρίμωξε την Αθήνα, στριμώχτηκαν καί οι πλούσιοι χορηγοί. Οπότε, καί τα θεατρικά έργα της περιόδου έγιναν φτωχότερα. Πχ η τραγωδία «Άλκηστις» του Ευριπίδη είναι η πιό σύντομη σε έκταση απ’ όλες του, ο δέ αριθμός των ηθοποιών περιορισμένος. Να σκεφθήτε, μεγάλο μέρος της τραγωδίας καταλαμβάνει ο μονόλογος ενός υπηρέτη, ο οποίος διεκτραγωδεί το τί έπαθε η κουζίνα του παλατιού των Φερρών από τον Ηρακλή, ο οποίος καταβρόχθιζε τα πάντα! (Λεπτή ειρωνεία καί γιά την πείνα των Αθηναίων της εποχής, αυτό.)

Εδώ, ο παρατηρητικός αναγνώστης θ’ αναρωτηθεί γιά το πώς οι ηθοποιοί έκαναν πρόβες. Δεν έπρεπε να διαβάσουν το έργο; Έπρεπε, καί όντως έτσι έπρατταν… αλλά δεν είχε ο καθένας το δικό του αντίτυπο.

Όλα τα έργα γραφόντουσαν σ’ ένα καί μοναδικό αντίτυπο!!!

Από το οποίο διάβαζαν όλοι.

Αυτό με τη σειρά του σημαίνει πως έπρεπε να υπάρχει προσεκτικός καλλιγράφος, που να μεταγράφει το κείμενο καθ’ υπαγόρευσιν. (Κάπως, όπως έκαναν οι ειδικευμένοι μουσικοί βοηθοί στο «ντικτέε», ώστε να μή διακόπτεται ο οίστρος του συνθέτη. Σήμερα, με τα μουσικά όργανα midi καί τα προγράμματα, πάει περίπατο κι αυτή η τέχνη…) Επίσης, ο δημιουργός έπρεπε πρώτα να συγυρίσει το κείμενο μέσα στο κεφάλι του, διότι δεν χωρούσαν -πολλές- διορθώσεις!

Τέλος, καί το κυριώτερο: το ένα καί μοναδικό αντίτυπο των έργων σημαίνει (σχεδόν…) ότι τα κείμενα των αρχαίων ημών έφτασαν μέχρις εμάς από θαύμα.

Τα περί ενός καί μοναδικού αντιτύπου, μην τα ξεχάσετε ποτέ σας.

 

Κι εκεί που πάει το πράγμα να γίνει τραγικό, πέφτει κι ένα γέλιο! Ουδέν κακόν, κτλ.

…Όταν πέθανε ο Αριστοτέλης, άφησε με διαθήκη όλα τα βιβλία του στον μαθητή του Νηλέα. Έλα, όμως, που ο Νηλέας ήταν χούφταλο! Ήταν πάνω από 90 ετών. Οι λοιποί μαθητές έκαναν μούτρα, αλλά εν πάσει περιπτώσει τα βιβλία τα πήρε ο παππούς. Ο οποίος τα τίναξε κι αυτός σε λίγα χρόνια.

Τα Αριστοτελικά συγγράμματα, λοιπόν, πήγαν στους απογόνους του Νηλέα… καί χάθηκαν. Βλέπετε, τ’ ανθρωπάκια δεν είχαν σχέση με φιλοσοφίες καί τέτοια, ούτε -προφανώς- την επεδίωξαν ποτέ. Όμως, μιά μέρα μετά από δυό-τρείς αιώνες, έφτασε στο σπίτι των απογόνων του Νηλέα ένας Ρωμαίος στρατιωτικός. Χτύπησε τόκ-τόκ-τόκ το ρόπτρο, του άνοιξαν, καί διημείφθη ο εξής διάλογος:

«- Καλημέρα σας, εκατόνταρχος Τάδε.»

«- Μάλιστα!… Τί επιθυμείτε;»

«- Εσείς δεν είσαστε οι απόγονοι του Νηλέα, του μαθητή του Αριστοτέλη; Που ο φιλόσοφος του άφησε όλα του τα βιβλία;»

«- Εμείς!» (Με καμάρι· εδώ των νοκοκυραίων την ύπαρξη την κατέλαβε κατιτίς το αρχοντικό.)

«- Πού είναι τα βιβλία του Αριστοτέλη; τα αγοράζω!»

Οι άνθρωποι κοιταχτήκαν με απορία.

«- Δεν τα έχουμε μέσα στο σπίτι!»

«- Μά, που είναι; Αν τα είχε άλλος, θα το ήξερα! Δεν άκουσα πως πουλήθηκαν ποτέ, άρα εξακολουθείτε να τα έχετε εσείς!»

Τελικά ψάξαν, ψάξαν, ρώτησαν καί τους παππούδες (όσο νόημα τέλος πάντων βγάλαν απ’ τα φληναφήματα που εκτόξευαν τα γερόντια), καί τα βρήκαν… κάτω απ’ το σπίτι! Το συγκεκριμένο σπίτι ήταν ξύλινο, χτισμένο επάνω σε υπερυψωμένο ξύλινο βάθρο. (Γι’ αποφυγή της υγρασίας, αλλά καί γι’ αποθηκευτικό χώρο από κάτω – πχ γιά καυσόξυλα.) Εκεί ακριβώς, κάτω απ’ το βάθρο, βρισκόντουσαν θαμμένα τα πιθάρια με τους παπύρους του Αριστοτέλη.

Ευτυχώς, τα πήρε στην κατοχή του άνθρωπος, που το μυαλό του ζύγιζε βαρειά.

 

Την ιστορία τη γράφω από μνήμης, μπορεί καί να μην έγιναν ακριβώς έτσι τα πράγματα. Πάντως, έλαβε χώραν από το τέλος της Κλασσικής Εποχής έως την πλήρη ακμή της Ελληνιστικής… Καί δείχνει καθαρά το τί κινδύνους εμπεριείχε η ύπαρξη ενός καί μοναδικού αντιτύπου.

 

δ. Ελληνιστική Εποχή

Εδώ η ακτινοβολία του Ελληνικού Πνεύματος φτάνει στο απόγειό της, με την περίφημη βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας καί την έμπνευση (δεν ξέρω ποιανού) τα βιβλία να καταγραφούν σε πολλαπλά αντίτυπα.

Τί να πρωτοπείς εδώ!… Αξίζει ν’ αναφέρουμε το ότι ο εκάστοτε γενικός ντερβέναγας της βιβλιοθήκης ήταν (θα λέγαμε) καί υπουργός Εκπαιδεύσεως στην Αλεξάνδρεια. (Καμμία σύγκριση με τα σημερινά αγράμματα καί ανιστόρητα κομματόσκυλα «υπουργούς …Παιδείας»!!!) Φυσικά, η τότε διαθέσιμη βιβλιογραφία Ελληνικών κειμένων ήταν το κάτι άλλο. Εννοείται πως οι Πτολεμαίοι είχαν αυτοί πλέον στα χέρια τους το μονοπώλιο του παπύρου, οπότε είχαν την απόλυτη ελευθερία γιά όγκο βιβλιογραφικής παραγωγής.

Βέβαια, όταν ζητούσαν ξένοι ν’ αγοράσουν πάπυρο, συνεχίστηκε η παράδοση να τον πληρώνουν χρυσόν. Έτσι, κάποιους αιώνες μετά (καί γιά να γλυτώσει το έξοδο), η επίσης βιβλιόφιλη καί βιβλιοπαραγωγική Πέργαμος ανέπτυξε μέθοδο να γράφει βιβλία σε λεπτά δέρματα, που ονομάστηκαν «περγαμηνές». Αυτά τα δέρματα προέρχονται από την κοιλιά ενός ζώου (συνήθως προβάτου), όπου το δέρμα είναι μαλακώτερο καί ονομάζεται «διφθέρα»· εξ ού καί η Αραβική λέξη «ντάφταρ» (τεφτέρι) γιά το τετράδιο.

Εννοείται, επίσης, πως όλη αυτή η αρχαίο-Ελληνική βιβλιογραφία ΔΕΝ χάθηκε, αλλά οπωσδήποτε υπάρχει ένα τουλάχιστον αντίτυπο από κάθε έργο. (Βέβαια, το πού υπάρχει, είναι άλλη ιστορία.)

 

Κι η περίφημη πυρκαϊά της βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας;

Οι πυρκαϊές, θέλετε να πήτε! Διότι ήσαν …εφτά στο σύνολο!

Ευτυχώς, όμως, ήδη τα βιβλία είχαν διαδοθεί δεξιά κι αριστερά, οπότε η ζημιά ήταν μόνον υλική. Ακόμη κι ο Ιούλιος Καίσαρας της έβαλε μπουρλότο της βιβλιοθήκης, στην προσπάθειά του να διαφύγει απ’ την Αλεξάνδρεια. (Αν καί φαίνεται πως σ’ αυτή την πυρκαϊά κάηκε μονάχα το εργαστήριο προπαρασκευής παπυρικού υλικού, όχι το τμήμα των βιβλίων.) Η δέ πυρκαϊά των ορδών του Μωάμεθ του 637 μΧ όντως υπήρξε, αλλά μάλλον οι Άραβες ιστοριογράφοι κάνουν την τρίχα τριχιά -γιά ν’ αποδώσουν παραπανίσια (μαϊμούδικη) δόξα στον κατακτητή Μωάμεθ- καί μεγιστοποιούν ψευδώς τη ζημιά. (Με εκφράσεις πχ: «Η φωτιά έκαιγε γιά εφτά μέρες!», κτλ.) Αλλοιώς, πώς εξηγείται η έκρηξη των επιστημών στον Αραβικό κόσμο του Μεσαίωνα, αν όχι στο εκτενές διάβασμα (απο τους Άραβες λογίους) των διαθεσίμων βιβλίων της βιβλιοθήκης; Δηλαδή, σώθηκαν αρκετά, ώστε να θεμελιώσουν γερά τον μεσαιωνικό Αραβικό πολιτισμό.

 

ε. Βυζάντιο

Η παράδοση της Αλεξανδρινής Βιβλιοθήκης συνεχίστηκε καί επί Βυζαντίου, στις δύο μεγάλες βιβλιοθήκες-αντιγραφτήρια, του Στουδίου καί της Μαγναύρας.

Εδώ ξεκίνησε καί η παράδοση της αντιγραφής βιβλίων στα μοναστήρια, αλλά καί η κακή παράδοση της εξαφανίσεως όσων βιβλίων δεν ήσαν αρεστά στο κράτος καί τους κρατούντες. (Καί ναί, σ’ αυτούς τους τελευταίους συμπεριλαμβανόταν καί το μεγαλοπαπαδαριό.)

Πάντως, ειρήσθω ότι οι Βυζαντινοί καλόγεροι αντέγραψαν μέχρι καί το υβρεολόγιο του Αριστοφάνη!… Αν καί πολλά βιβλία (καί οι κάτοχοί τους) έπεφταν σε δυσμένεια (μέχρι καί να κινδυνεύει η ζωή τους, δηλαδή), ανάλογα με τους καιρούς – πχ βιβλία του Πλάτωνα, ή του Αριστοτέλη. (Υπήρχε καί μιά διαρκής κόντρα με τους παπικούς, που δήθεν «αριστοτέλιζαν», κτλ κτλ.) Τα πιό επικίνδυνα, φυσικά, ήταν τα γραπτά των εκάστοτε αιρετικών, ή των κατά καιρούς εκπεσόντων της κρατικής ευνοίας.

 

στ. 1ο στάσιμο – Οι τρόποι γραφής

Θ‘ ασχοληθούμε λιγάκι καί με το πώς έμοιαζαν τα χειρόγραφα των αρχαίων ημών. Πολύ χοντρικά, έχουμε τα εξής τρία κύρια είδη γραφής (συν ένα), αρχίζοντας από το αρχαιότερο.

i. «Φιλολογική» γραφή

Ετούτη εδώ (δείγμα) είναι απλώς γιά να γεμίζει ο πάπυρος. Χύμα, καί πολύ κουραστική στην ανάγνωση. Θυμίζει πίνακα μοντέρνας ζωγραφικής! Τα γράμματα -περίπου- ίδιο ύψος ίδιο πλάτος όλα, χωρίς κενά. Οι φράσεις χωρίς τελείες, σημεία στίξεως, καί κενά μεταξύ τους. Κι όλ’ αυτά, γιά ν’ αποφεύγονται οι παρεμβολές στο κείμενο από διαφόρους πονηρούς.

Παλιότερα, το σύστημα αυτό του στενού πακεταρίσματος των γραμμάτων ήταν γνωστό ως «γραφή κιονηδόν», αν καί η συγκεκριμένη γραφόταν καθέτως (από πάνω προς τα κάτω). Με κιονηδόν γραφή γραφόντουσαν σε μαρμάρινες (ή πέτρινες, γιά τους φτωχούς) επιγραφές τα ψηφίσματα των πόλεων καί οι νόμοι, ακριβώς με το σκεπτικό να μην μπορεί να τ’ αλλοιώσει κάποιος.

Σήμερα η κιονηδόν μεγαλογράμματος κατά κάποιο τρόπο εξακολουθεί να υπάρχει, αν καί σε καθαρά ηλεκτρονική μορφή! Όλοι οι υπολογιστές, «τιμώντας» τις πρώτες μέρες του κομπιούτινγκ, έχουν κάπου κρυμμένη την οθόνη εντολών, που έχει γράμματα σε «text mode», ως λέγεται. Υπάρχουν καί διακριτά τέτοια ηλεκτρονικά στοιχεία («μήτρες χαρακτήρων»), πχ γιά πίνακες ανακοινώσεων σε αεροδρόμια ή λεωφορεία. (Μιά ιδέα, εδώ.)

ii. Μεγαλογράμματος γραφή

Επικρατούσε στην Ελληνιστική Εποχή. (Εδώ μιά ιδέα με το τί έμοιαζε, στη σελίδα 12. Περιέργως, η Γουΐκι δεν έχει σχετικό λήμμα.) Κάπως καλύτερη της «φιλολογικής», με πιό καλλιγραφικά γράμματα. Όμως, εξ ίσου κουραστική στην ανάγνωση.

iii. Μικρογράμματος γραφή

Η «φιλολογική» κι η μεγαλογράμματος γραφές εμπόδιζαν μέν τις αλλοιώσεις του κειμένου, αλλά -στην κυριολεξία- έβγαζαν μάτια! Καθόλου καλές γι’ άνετο διάβασμα. (Αυτός είναι κι ό λόγος, που ισχυρίζομαι ότι ο τυχών Ελληνάρας ΔΕΝ μπορεί να διαβάσει κατευθείαν από πάπυρο.) Έτσι, θες επειδή ο πάπυρος εξακολουθούσε να παραμένει ακριβός, θες από μόδα (καί διάθεση διευκολύνσεως του αναγνώστη), κάποια στιγμή κατά τον 9ο μΧ αιώνα οι (Βυζαντινοί) γραφείς πέρασαν στην μικρογράμματο.

Πιό άνετη αυτή, αλλά καί πάλι το αποτέλεσμα δεν συγκρίνεται με τίποτε με τα σημερινά τυπογραφικά στοιχεία καί τη σημερινή τυπογραφική αισθητική.

iv. Επισεσυρμένη γραφή

Υπήρχε παράλληλα με όλες τις υπόλοιπες. (Εδώ δείγμα.) Μάλλον εφευρέθηκε γιά γρήγορο γράψιμο· εννοείται σε περιπτώσεις όπου υπήρχε βιασύνη. Πχ -λέω εγώ- κάποιος συμβολαιογράφος της εποχής ήθελε να κάνει μεταγραφή ένα ακίνητο, κι ο πωλητής βιαζόταν να φύγει.

Ούτε αυτή συνίσταται γιά ξεκούραστο διάβασμα.

 

ζ. Μετά το Βυζάντιο

Οι δύο αλώσεις της Κωνσταντίνου Πόλεως (1204 καί 1453), ειδικά η πρώτη, επέφεραν μεγάλες καταστροφές στα εκεί σωζόμενα χειρόγραφα. Τις τελευταίες μέρες εκείνου του απαίσιου Απρίλη του 1204, οι σταυροφόροι (καταντίπ αγράμματα ζώα) έβαζαν φωτιά στα χειρόγραφα γιά πλάκα… έως ότου εμφανίστηκαν «κάποιοι», που τα έσωζαν απ’ τη φωτιά, αγοράζοντάς τα. (Αυτοί οι «κάποιοι» μαντέψτε τί ήταν, εκτός από εκπρόσωποι του Βατικανού.) Λίγο αργότερα, κι ενώ οι σταυροφόροι είχαν ξοδέψει το πρώτο τους πλιάτσικο στα κρασιά καί τις πουτάνες, τα χειρόγραφα τα κρατούσαν καί τά ‘παιζαν στα ζάρια. Ώστε ο τυχερός να εισπράξει το αντίτιμο από την πώληση του χειρογράφου στους «κάποιους».

Τα αρχαία Ελληνικά κείμενα, λοιπόν, σταδιακώς άρχισαν να ξαναβλέπουν το φώς της ημέρας στα (καθολικά, κι αργότερα προτεστάντικα) μοναστήρια της Δύσης. Με αποκορύφωμα την μελετημένη φιλολογική εκτύπωσή τους στις λεγόμενες «στερεότυπες» εκδόσεις, πρώτα της Οξφόρδης (1820) καί μετά της Λειψίας (1843 – αν θυμάμαι καλά καί τις δυό χρονολογίες). Στα «στερεότυπα» έγινε τόσο καλή δουλειά, ώστε εξακολουθούν μέχρι σήμερα να είναι βιβλία αναφοράς γιά τα κείμενα των αρχαίων ημών. (Καί προς χρήση των φιλολόγων της καριέρας.)

Όλα καλά, λοιπόν; Είχαμε αίσιο τέλος της περιπέτειας των βιβλίων; Όχι. Μή χαίρεστε! Όσα αρχαιο-Ελληνικά βιβλία «εχάθησαν» αυτούς τους είκοσι αιώνες (πχ Προμηθεύς Πυρφόρος), δεν ξαναφάνηκαν στην πιάτσα. Με αποτέλεσμα να φουντώσουν διάφοροι θρύλοι, πχ γιά τη μυστική βιβλιοθήκη του Βατικανού.

Στην «καθ’ ημάς Ανατολή», διασώθηκαν χειρόγραφα στη βιβλιοθήκη του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, καί στα μοναστήρια μας (κυρίως στο Άγιο Όρος). Τώρα, αν υπάρχουν όλα κι εκεί (ακόμη καί τα θεωρούμενα ως «χαμένα»), αλλά δεν βγαίνουν στο φώς (γιά τους ίδιους λόγους, που δεν τα βγάζουν οι φλάροι), δεν το γνωρίζω.

 

η1. 2ο στάσιμο -Παρεμβολές καί αλλοιώσεις στα κείμενα

Κι εδώ ερχόμαστε στο ζουμί!… που καίει καί τσουρουφλίζει.

Τα κείμενα των αρχαίων ημών δεν χρησιμοποιήθηκαν πάντα γιά καταγραφή (καί διδασκαλία) γνώσεων, αλλά καί γιά στυγνό ωφελιμισμό, καί δή, εναντίον ημών των Ελλήνων· ειδικά όταν έπεφταν σε ξένα χέρια. Κι επειδή είχε ληφθεί μέριμνα, ώστε στο κείμενο να μην εισχωρούν αλλοιώσεις, εφευρέθηκαν διάφορα κόλπα γιά να παρακαμφθεί αυτό το εμπόδιο. Είτε η απόξεση, είτε το «παλίμψηστον», είτε η εξ αρχής αντιγραφή όλου του κειμένου (ναί! με ίδιο στύλ γραφής, κτλ), αλλά αλλαγμένου στα κρίσιμα σημεία.

Η απόξεση χρησιμοποιήθηκε γιά μικρές επεμβάσεις, πχ μιά ψιλή γινόταν δασεία. Θα μου πείς, τί πετύχαιναν; στις περισσότερες περιπτώσεις τίποτε το ουσιαστικό, αλλά σε μερικές λέξεις (ιδίως μικρές) άλλαζε τελείως η έννοια. Οι «στερεότυπες» εκδόσεις, στις παραπομπές κάθε σελίδας κατά κανόνα σημειώνουν καί πεντέξη διαφορετικές εκδοχές του κειμένου, ανάλογα με το χειρόγραφο που χρησιμοποιήθηκε. Καί χρησιμοποιήθηκαν αρκετά, γιά να βγεί ο «κοινός τόπος» του τελικού κειμένου προς εκτύπωση!

Κι ενώ το παλίμψηστον απλά εξαφάνιζε ολόκληρο το αρχικώς γραμμένο έργο, η εξ αρχής επαναγραφή του κειμένου, τώρα, είναι αυτή που έκανε την μεγαλύτερη ζημιά! Διότι επέτρεπε την αλλοίωση του κειμένου με δηλητήριο, χωρίς να το πάρει κανείς χαμπάρι.

Νά, ας πούμε, όταν η Προμηθεϊκή Τριλογία έλεγε πως ο Προμηθέας έφτιαξε τεχνητές φυλές… κι άγγιζε λιγάκι την καταγωγή «κάποιων» αυτοί οι «κάποιοι» ανταπέδωσαν με τις μαλακίες περί Δευκαλίωνα καί Πύρρας. Το -χοντροκομμένο- σκεπτικό τους: Καί τί παναπεί, δηλαδή, ότι υπάρχουν φυλές εργαστηρίου; Νά, ορίστε, κι εσείς οι Έλληνες τέτοιοι είστε! Τί υπερηφανεύεστε;

Τα ίδια, βεβαίως, με τις προπαγανδιστικές αλλοιώσεις του τύπου: «…η Ελλάς πρότερον εκατοικείτο υπό βαρβάρων!», που δήθεν τις έγραψε ξέρω ‘γώ ο Παυσανίας, καί τις βλέπουν οι σημερινοί εγχώριοι φιλόλογοι καί τρέχουν καί δε σώνουν, προσπαθώντας να εξηγήσουν τ’ ανεξήγητα (της προπαγάνδας).

 

Εξαίρεση (στην κακία των αλλοφύλων – αλλά με το ίδιο αποτέλεσμα, λόγωι επιπολαιότητας) αποτελεί ο Ηρόδοτος, ο οποίος είναι μιά κατηγορία από μόνος του! Κατέγραψε άκριτα ό,τι άκουγε, ακόμη καί τις πλάκες που του κάνανε οι Αιγύπτιοι! Νά, γιά παράδειγμα, λέει ότι ο Χέωψ έβαλε ακόμη καί την κόρη του σε μπουρδέλλο, προκειμένου να βρεί λεφτά να χτίσει την πυραμίδα του!!! Καρα-lol!!! …Αν καί οι Αιγύπτιοι δεν τον πληροφόρησαν γιά το ακριβές αντίτιμο της συνουσίας με την πριγκήπισσα, σημειώνει απάνω-κάτω ο Ηρόδοτος, με αφέλεια που χτυπάει ταβάνι! (Εδώ, ρέ κακόπιστε αναγνώσθα μου, στο εδάφιο 126!)

 

η2. Πότε οι αλλοιώσεις;

Έχοντας υπ’ όψη μας όλα τα παραπάνω, μπορούμε σχετικά εύκολα να βρούμε καί το πότε έγινε κάθε τέτοια αλλοίωση. Αρκεί να ψάξουμε λιγάκι το «τίς ωφελείται».

Αν αφήσουμε κατά μέρος την αυτολογοκρισία των συγγραφέων καί την ενδεχόμενη λογοκρισία («επικινδύνων» πληροφοριών) των ιερατείων, οι πιό παλιές αλλοιώσεις σε γραπτά κείμενα έγιναν κατά τους χριστιανικούς πλέον αιώνες της Ελληνιστικής Εποχής, ιδίως μετά την πτώση της Αλεξάνδρειας στους Ρωμαίους. Εδώ ακριβώς έπεσε η παραμύθα περί Δευκαλίωνα, κτλ! Τώρα, βέβαια, τί όφελος είχαν οι (πολυεθνικοί) Ρωμαίοι (ειδικά το Κρόνιο ιερατείο τους) να υποβιβάσουν τόσο πολύ τους Έλληνες; Χμμμ… δεν γνωρίζω, αλλά ίσως καί να μην ήσαν μόνον αυτοί οι ένοχοι. Βλέπετε, οι δύο από τις πέντε συνοικίες της Αλεξάνδρειας ήσαν ιουδαϊκές, κατοικούμενες από εξελληνισμένους, εκκοσμικευμένους ιουδαίους. (Τους οποίους μ’ ένα σφύριγμα ξαναμάντρωσαν οι ραββίνοι πίσω στο Κρόνιο μαντρί, όταν ήρθε η ώρα.) Ώστε, η καταγωγή των Ελλήνων από βιολογικό εργαστήριο να δικαιολογεί την σε -δεύτερο χρόνο- υιοθέτηση απ’ αυτούς της λατρείας του Κρόνου με τις ανθρωποθυσίες… ακριβώς όπως έκανε ο Αγαμέμνων, στο κάτω-κάτω. Αφού -ως σπαρτοί- δεν είναι αυτεξούσιοι πλήρεις άνθρωποι, άρα δεν έχουν καί καμιά ηθική ευθύνη, αν υιοθετήσουν τέτοια έθιμα!

Το καταλαβαίνετε τώρα το σκεπτικό των περί Δευκαλίωνος; (Μιά που καί οι πεθαμένοι ανασταίνονται… Τί πειράζει, τελικά, μιά ανθρωποθυσία; )

Αργότερα, τα χειρόγραφα που μάζεψαν οι Δυτικοί μετά το 1204 (συν όσα έφεραν μαζί τους οι λόγιοι, που την κοπάνησαν από την Μπόλιν κατά τον 15 αιώνα, πρίν γίνουν γιουσουφάκια), χρησιμοποιήθηκαν γιά την μελλοντική επέκταση των Δυτικών προς ανατολάς… γιά να εκμεταλλευτούν (ως δούλους) το υπάρχον εντόπιο Ελληνικό δυναμικό. Βέβαια, αυτό κόστισε στο Βατικανό μιά Αναγέννηση (συν η αλλαγή των πολιτικών ισορροπιών με την ανακάλυψη της Αμερικής καί μιά πάμπλουτη Ισπανία, σύν ο προτεσταντισμός… τους χάλασαν αγρίως τον τραχανά όλ’ αυτά μαζί!), αλλά ήρθαν οι Ιησουΐτες να συμμαζέψουν το ποίμνιον με τον βούρδουλα. Κάπου εκεί, όμως (δηλ. 16ο-17ο αιώνα), άρχισαν κι οι αλλοιώσεις των αρχαίων χειρογράφων μας, με τη δήθεν …»κατάκτηση» της Ελλάδας από τους Έλληνες, οι οποίοι …έδιωξαν τους βάρβαρους μέν, νοικοκυραίους δέ πρότερους κατοίκους της!!!

«Σχολή», η οποία συνεχίζεται μέχρι σήμερα απ’ τους μασώνους της αγγλίτσας, με τους «Ινδοευρωπαίους».

(Ρωτήστε γιά πλάκα τον οποιονδήποτε φιλόλογο, ποιός ήταν ο πρώτος που μίλησε περί «Ινδοευρωπαίων». Κι άμα σας αναφέρει κανένας τον πραγματικό ένοχο, τον φαντασιόπληκτο μασώνο γραφιά πόρδο Μπάλβερ Λύττον, να μου τον φέρετε να τον κεράσω λουκούμι!)

Καί, φυσικά, καθόλου μή σας διαφεύγει η χρονολογία εκδόσεως των «στερεοτύπων» κειμένων της Οξφόρδης – το 1820. Μήνες μετά, ξέσπασε η Παλιγγενεσία μας – η οποία, βεβαίως, είχε προετοιμαστεί από πιό πρίν. (Καί οι τέκτονες -άρα καί η αγγλίτσα- ήξεραν καλά τί επρόκειτο να συμβεί.) Άρα, οι αγγλίτσοι δεν κατελήφθησαν το 1820 από φιλολογική μανία γιά Αισχύλους, καί λοιπούς μουσάτους αρχαίους ημών· απλούστατα, ανέλαβαν απ’ το Βατικανό τα ηνία της επεκτάσεως προς Ανατολάς!… Με τον ίδιο σκοπό, δηλαδή να χρησιμοποιήσουν τους Έλληνες ως υπηρέτες τους.

 

[Παρένθεση: Τούτων ειπωθέντων, ώρα είναι να δούμε καί το ερπετό (όχι καί «- Ποιό ερπετό;», ρέ σείς!) σε κανένα …φιλολογικόν τέϊον, σε βιβλιοπαρουσίαση, κτλ, ξέρω ‘γώ ν’ απαγγέλει Θουκυδίδη!!!

Άμα δούμε τέτοια θάματα, τουλάχιστον θα ξέρουμε τί μυρίζει στον ορίζοντα!]

 

θ. Συμπέρασμα

Πάντοτε διαβάζουμε τα σωζόμενα αρχαία μας κείμενα κριτικώς. Πάντοτε ψάχνουμε να βρούμε αν στέκουν όσα γράφονται εκεί, καί ποτέ δεν τα καταπίνουμε αμάσητα, ως μή επιδεχόμενα κριτική. («Δεν τα αμφισβητούμε, αφού οι αρχαίοι ημών ήταν καλοί άνθρωποι, κι έλεγαν αλήθειες διαχρονικές!», λένε πολλοί. Σκεπτικό, όμως, ούλτρα βλακώδες. Οι αρχαίοι ημών ήσαν μεν καλά ανθρωπάκια, αλλά δεν ήσαν οι …άλλοι!)

Πάντοτε δοκιμάζουμε να βάλουμε σε σειρά τις ψηφίδες (πραγματικές, ή νοούμενες) του παρελθόντος της φυλής μας. Κι αν ταιριάζουν, προχωράμε. Αν όχι, ξαναψάχνουμε.

 

ι. Πηγές

Υπάρχει ένα θαυμάσιο βιβλιαράκι, το: «Η χαμένη βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας», του (Ελληνιστή φιλολόγου) Λουτσιάνο Κάνφορα. Αν καί μικρό, κοστίζει «ιένα θ’κάρ’κου» (Θεσσαλιστί), αλλά αξίζει κάθε λεπτό του ευρώ της τιμής του! Εκεί θα βρήτε μερικά απ’ όσα σας είπα εδώ, συν πολλά περισσότερα.

Σεμνύνομαι, όμως, καί γιά μία άλλη πηγή μου, αν καί δυσκόλως ανευρισκόμενη πλέον: τρείς φιλολογίνες στη σειρά! (Ας είναι καλά καί οι τρείς τους, όπου καί να βρίσκονται!) Αυτές καί οι τρείς έτυχε να είναι κλασικές φιλολογίνες (παναπεί, του: «λύω-λύεις-λύει»), κι απ’ αυτές έμαθα πολλά· επειδή είχα ανοιχτά τα μάτια καί τ’ αυτιά μου, καί καθόλου προκαταλήψεις (λόγωι του σαφώς πιό «άγριου» πτυχίου μου).

Αυτά, καί κλείνω αρχαιοπρεπώς:

Όλβιος, όστις Ιστορίης έσχε μάθησιν!

 

Υγ 2018-05-08 :

Διόρθωση οφειλόμενη:

Ανάθεμα τη βιασύνη μου! Ο πάπυρος φύεται καί στην Ελλάδα! Καί με αποδείξεις:

Ορίστε! Πάπυρος φυτεμένος στο πεζοδρόμιο, προφανώς από κάποιον μερακλή. (Κοντά στην οδό Βασσάνη με Αλεξάνδρας, στον Βόλο. Κι απέναντι από γκράφφιτι του Χείρωνα με τον μικρό Ιάσονα -ξεπατικωτούρα από αρχαίο αγγείο-, αν αυτό έχει κάποια σημασία.) Περνάω όχι σπάνια από εκείνο το σημείο, αλλά το ρημάδι μου δεν δουλεύει πάντα, ώστε να θυμάμαι όσα πρέπει τότε που πρέπει!  🙂

Γιά την ευδοκίμηση του παπύρου στην Ελλάδα, θα σας βοηθήσει καί μιά έρευνα στο λήμμα «παπυρέλλα» (ίσον πρωτόγονο μικρό πλεούμενο, από πάπυρο).

Φαίνεται πως ο πάπυρος στην Ελλάδα, αντίθετα απ’ τον φοίνικα (χουρμαδιά), αντέχει το κλίμα καί βγάζει σπόρους υγιείς. Άρα, στην αρχαία Αίγυπτο -γιά να διατηρηθεί το μονοπώλιο- προφανώς υπήρχε απαγόρευση:

  • εξαγωγής καί ολοκλήρων φυτών καί σπόρων, καί
  • εξαγωγής τεχνογνωσίας επεξεργασίας των φύλλων του φυτού. (Η επεξεργασία αυτή δεν είναι απλή διαδικασία.)

Σαν τους Κινέζους με το μετάξι.

 

Ανασκόπηση τρέχουσας κατάστασης – Μάϊος 2018

65 Σχόλια

ά ‘χουμε πεί, τά ‘χουμε ξαναπεί, αλλά δεν πειράζει. Κάθε τόσο, πρέπει να θυμόμαστε τον συνεκτικό μας ιστό.

Λοιπόν, πού βρισκόμαστε;

 

α. Εξωτερικό μέτωπο

Στο εξωτερικό μέτωπο δεν άλλαξε τίποτε. Η έχθρα σχεδόν όλων των υπολοίπων λαών προς τον δικό μας παραμένει· στην καλύτερη περίπτωση, επιδεικνύουν παγερή αδιαφορία. Φυσικά, αυτοί που τους τρέχουν περισσότερο τα σάλια ν’ αρπάξουν ό,τι μπορούν από Ελλάδα (τουρκίτσα, οξαποδουήλ, παντοειδείς Βαλκάνιοι κατσαπλιάδες, παντοειδείς Αγγλόφωνοι κατσαπλιάδες – κι η γερμανίτσα, να μην ξεχνιόμαστε), συνεχίζουν να βυσσοδομούν παντοιοτρόπως. Όλως ενδεικτικώς:

  • Δεν σταμάτησε ούτε στιγμή η …προσέλευσις καρβουνόφατσων …επενδυτών, σταλμένων από «εταίρους» καί «συμμάχους». (Ά ρέ τυχεροί Μυτιληνιοί, θα πνιγήτε στο επενδυτικό χρήμα! Καί κάτω οι φασίστες, ρέ, πανάθεμα τα μυαλά που κουβαλάτε!… Ψιλο-τραγικό lol!!!)
  • Φούντωσαν η κατασκοπεία καί τα σαμποτάζ.
  • Φουντώνει το μαϊμούδικο «χρέος», παρά τα μέτρα που -καί καλά!…- παίρνουν οι εγχώριες σοφές οικονομικές κεφαλές.
  • Συνεχίζεται φανερά καί ξεδιάντροπα πλέον (με διαταγές ανωέξωθεν – λέγε με «Μάτς») η ταχεία απαξίωση παύλα καταστροφή των οπλικών μας συστημάτων.

Εν ολίγοις, είμαστε μέσα στον λάκκο με τις βασιλικές κόμπρες. Καί ολόγυμνοι. (Ή μάλλον… ένα βρακί μας έμεινε, αλλά πάνε να μας το βγάλουν κι αυτό.)

 

Πρίν συνεχίσουμε, παρένθεση πρέπουσα – περί «λευκής φυλής»:

Υπάρχουν σωστοί κατά τα άλλα Έλληνες, που όμως έχουν χάψει τη φόλα με το δηλητήριο περί «λευκής φυλής». Παναπεί, ότι ως Έλληνες είμαστε μέλη ενός ευρύτερου συνόλου («λευκής φυλής»), του οποίου τις αξίες πρέπει να υπερασπιζόμαστε.

Πρίτς!!!

Δεν εξετάζω εδώ το κατά πόσον αυτή η θεωρία είναι ρατσιστική καί τα ρέστα, ή ποιά προέλευση έχει (ποιοί ήταν οι προπάτορές της, δηλαδή), αλλά η «λευκή φυλή» κατά τη διάρκεια της καταγεγραμμένης Ιστορίας ξηγήθηκε ούλτρα ανθελληνικώς. Κι αυτό δεν είναι θεωρία ή ιδεοληψία, αλλά καταγεγραμμένα γεγονότα. (Όθεν, δεν σηκώνουν αντιρρήσεις – εκτός αν κάποιος επιθυμεί τόσο πολύ να παίξει τον ρόλο του μαλάκα.) Καί με τις επιδρομές των βαρβάρων (Ερούλων, Γότθων, Γαλατών, κτλ), καί το 1204, καί το 1453, καί το 1941-44, καί… καί…

Έτσι, όσοι νομίζετε ότι οι απόγονοι όλων αυτών των βαρβάρων σκουπιδιών έχουν αλλάξει μυαλά (παναπεί: έχουν εκπολιτιστεί σήμερα, επειδή πχ φτιάχνουν αυτοκίνητα), να σας αγοράσω ένα Απαλοστρώμ (μεταχειρισμένο), να κοιμάστε πιό βαθειά. Ή, μήπως, εμείς οι Έλληνες έχουμε καμιά υποχρέωση να τρέχουμε πάντα να καθαρίζουμε τα χέσματα -κυρίως- του Αγγλόφωνου τμήματος της «λευκής φυλής» απανταχού του πλανήτη;

 

Υφίσταται κι ένα δεύτερο σχετικό θέμα, τα ίδια τα θεμέλια της «λευκής φυλής». Αν, δηλαδή, η «λευκή φυλή» είναι όντως …λευκή φυλή – καί δή, ενιαία. Σκατούλες είναι, αλλά ας το δούμε.

Λοιπόν, εκτός απ’ τους καθαρά -από αρχαίες καί πανάρχαιες εποχές- Ελληνογενείς καί Πελασγογενείς κυρίως του Μεσογειακού νότου, ανάμεσα στους Ευρωπαϊκούς πληθυσμούς έχουμε:

  • (α) λευκούς βαρβάρους,
  • (β) Χαζάρους (ο φαινότυπος των Χαζάρων είναι το πλείστον λευκός), ή/καί Σκύθες, στη δέ Ουγγαρία καί τη Φινλανδία Ταταρογενείς παύλα ψιλο-Μογγολογενείς,
  • (γ) Νεάντερταλ, κατασκευασμένα σε διάφορες αρχαίες περιόδους (τα Νεάντερταλ δεν εξαφανίστηκαν πρό 30,000 ετών, κύριοι καθηγητάδες της Ανθρωπολογίας – ζούν ανάμεσά μας μιά χαρά),
  • (δ) αυθεντικούς μή Ελληνογενείς λευκούς, κυρίως τους Σκανδιναυούς καί τους Ρώσσους.

Ειλικρινά, δεν βλέπω ποιές κοινές πολιτισμικές αξίες έχω με τους παραπάνω (που μάλιστα πρέπει να τις υπερασπίσω), ειδικά με τις τρείς πρώτες κατηγορίες. Η τέταρτη όντως αποτελεί τη «λευκή φυλή» πλήν Ελλήνων, μάλιστα Σκανδιναυοί καί Ρώσσοι είναι συγγενείς, αλλά πρώτα χρειάζεται υπερεντατική εκπαίδευση (ειδικά κάτι Δανοί καί κάτι Στόλτενμπεργκ). Βασικά, γιά να μάθει να μας σέβεται. Κι όταν το μάθει αυτό, συζητάμε καί γιά παραπέρα.

Οριστικό τέλος, λοιπόν, με τη συγκεκριμένη παραμύθα. Καλή η προσπάθεια του Χίτλερ να βρεί συμμάχους το 1943, αλλά τέλος. Στον σκουπιδοντενεκέ!

Κι όσοι ονειρεύεστε …σωτηρία απ’ τη «λευκή φυλή» (το …Ξανφόν Γκιένος καί τα ρέστα), ανοίξτε τον «χρυσό οδηγό» να βρήτε ψυχίατρο. Κατεπειγόντως.

Τέλος παρενθέσεως.

 

β. Εσωτερικό μέτωπο

Κι εδώ τα ίδια κι απαράλλαχτα των τελευταίων ετών. Είμαστε τίγκα στους πράκτορες κάθε είδους (προπαγανδιστές, σαμποτέρ,… μέχρι καί δολοφόνους, άμα λάχει), στους προδότες, στα λαμόγια, στους αδιάφορους, καί στους ηλίθιους. Το δέ πακέτο των καθαρά εχθρών κυμαίνεται περίπου στο 40% του πληθυσμού, με τάσεις αυξητικές. Ευτυχώς, το ποσοστό των όντως πατριωτών (αφυπνισμένων καί …κοιμισμένων – ακόμα νάνι, ρέ σείς; ) παραμένει ένα γερό 20-30%, με τάσεις …αγριευτικές! (Καί καιρός ήταν.)

 

γ. Η επιτροπή της Αισυμνητείας

Ξέρεις, αναγνώστα μου, τί παναπεί «πρίγκηπας», ή -ξέρω ‘γώ- «εφοπλιστής»; Έ! Καμμία σχέση σου λέω! Καρα-lol!!!

Δεν γνωρίζω τί είδους Συμπαντικό χιούμορ μας έχει καθηλώσει στην τρέχουσα περίοδο όλους κι όλες ανεξαιρέτως (της Αισυμνητείας) σε μαύρα χάλια από κάθε πλευρά! Προσωπική, οικογενειακή, οικονομική… Καί σκόρπιους-ες. Ο ένας στη μία πλευρά της Ελλάδας, ο άλλος στην άλλη. Καί να μήν υπάρχουν φράγκα ούτε γιά τον λογαριασμό του ρεύματος – άσε κατά μέρος τη σύνδεση στο Ίντερνετ, ή την αγορά σύγχρονου υπολογιστή. Το δέ (όχι κακό γιά μένα, αλλά) πλέον παράδοξο όλων, είναι πως δεν βρισκόμαστε στην πρώτη μας νεότητα. Είπαμε, ρέ παιδί μου, ότι χρειάζεται η ωριμότητα, αλλά να μή φτάσουμε καί σε ηλικία που θ’ αναπτύξουμε κοινωνικές σχέσεις με γιατρούς! Lol!!!

Εν πάσει περιπτώσει, Θεός είν’ αυτός· έτσι γούσταρε, έτσι μας έφτιαξε! Καί δεν μπορείς να τα βάλεις με τον Θεό! (Αυτό τό ‘λεγε γνωστός μου, όταν ήθελε να χαρακτηρίσει κάποιον ως ηλίθιο. Έλεγε: «- Αφού έτσι τον έφτιαξε ο Θεός, μπορείς να τα βάλεις με τον Θεό;» Ξανά lol!!!)

Ειλικρινά, (ψιλο-)αγνοώ το γιατί συμβαίνουν όλ’ αυτά. Ειδικά η απόσταση μεταξύ μας είναι το ενοχλητικώτερο όλων.

Προσπαθώντας να εξηγήσω αυτή την κατάσταση, νομίζω πως όλο αυτό γίνεται γιά προστασία μας μέχρι να δράσουμε· ακόμη κι αν μας ξέρουν οι «υπερεσίες» (που μας έχουν ήδη εντοπίσει, δεν έχω καμμία αμφιβολία), το πολύ-πολύ να μας περάσουν γιά γραφικούς. Επίσης, το ιστορικό βάρος -θεωρώ πως- πέφτει επάνω μας, επειδή οι παλιότερες γενιές («του Πολυτεχνείου») αποτελούνται από γουρουνοποιημένα λαμόγια καί ηλίθιους μπαρμπάδες, που ακόμη δεν έμαθαν ούτε κάν την πολιτική αλφαβήτα (καί στήνονται στην ουρά καί πληρώνουν 2-3 ευρώ γιά να ψηφίσουν αρχηγό κόμματος, που θα τα κλάσει μεγαλοπρεπώς τα γερόντια), οι δέ νεώτερες βρίσκονται αλλού ‘ντ’ αλλού. (Μόνον τίποτε πιτσιρίκια μέχρι 15 ετών είναι επιδεκτικά Ελληνικότητας.)

Πάντως, η επιτροπή της Αισυμνητείας είμαστε εμείς, καί κανένας άλλος. Εάν φαινόμαστε καί σε σας γραφικοί (αυτό το γράφω γιά τους εξυπνάκηδες του εγχωρίου Διαδικτύου), τότε να πάτε να ψηφίσετε τα τζιούζ με τον ανύπαρκτο δείκτη νοημοσύνης – σαν αυτό που σας κυβερνάει αυτή τη στιγμή.

 

δ. Τί ΔΕΝ μπορεί να γίνει

Είναι Ηλίου φαεινότερον ότι πολλοί καθαροί συν-Έλληνες (τί «πολλοί»; ή συντριπτική πλειονότητα!) δεν έχουν συναίσθηση χώρου, χρόνου, ή καταστάσεων. Μιλάνε γιά οργάνωση των πραγμάτων, τη στιγμή που αυτό απλά είναι ανέφικτο υπό τις σημερινές συνθήκες! (Εδώ έχει πάθει εγκαύματα τρίτου βαθμού ο κώλος μας, καί δεν βρίσκουμε πουθενά πυροσβεστήρα!) Λένε πχ: «- Να γίνει μία επιτροπή… να κάνει, να ράνει… να έτσι… να αλλοιώς…» Λυπάμαι που θα τους απογοητεύσω, αλλά κάτι τέτοια δεν είναι δείγματα υψηλής νοημοσύνης.

Αυτά έπρεπε να έχουν γίνει (καί μυστικά) εδώ κι εκατόν σαράντα χρόνια τουλάχιστον! Μυστική οργάνωση που θα χαράσσει την εθνική γραμμή καί θα θέτει μελλοντικούς στόχους δεκαετιών… Άλλη μυστική οργάνωση (Κρυπτεία), που θα στέλνει στους προγόνους τους όσους τολμούν να μας βλάψουν παντοιοτρόπως (πχ Κίσσιγκερ)… Άλλη, που θ’ αναλάβει την ψυχολογική προπαγάνδα… Άλλη, που θ’ αναλάβει το ταμείο… Καί τα λοιπά. Δυστυχώς, αυτές οι οργανώσεις είναι ανέφικτο να στηθούν τώρα. (Βάλε καί τον χρόνο εκπαίδευσης των μελών τους, καί ό,τι άλλο απαιτούμενο οργανωτικό παύλα διοικητικό: χρειάζεται τουλάχιστον μιά πενταετία προς τούτο, γιά να δουλεύει ρολόϊ καί να παράγει αποτέλεσμα. Διά πληροφορίας, απευθυνθήτε κύριον Μπουγάν, στον ημιόροφο.)

Μιά που τό ‘φερε η κουβέντα, να σας πώ ότι η τουρκίτσα εδώ καί διακόσια χρόνια μας τρώει αγρίως στην οργάνωση. Μας αρέσει-δέ μας αρέσει. Από την εποχή, ακόμη, των πινάκων του φόν Έσς, βλέπουμε τους ημέτερους ξυπόλητους χωρικούς να μάχονται εναντίον τακτικού Οθωμανικού στρατού με ομοιόμορφες στολές κι Ευρωπαϊκές τακτικές μάχης. (Τους είχε κάνει φροντιστήριο η …«λευκή φυλή», βλέπεις. Αγγλίτσοι καί «δημοκράτες» Γάλλοι του Ναπολέοντα. Καί με το αζημίωτο.) Κι αν το συνεχίσουμε με αντιπαραδείγματα (προς αποφυγήν)…

  • Οι απόφοιτοι της -σχετικά πρόσφατης- Σχολής Δημόσιας Διοίκησης δεν έχουν καμμία τύχη. Διότι, ενθάδε, άμα δεν έχεις μπάρμπα στην Κορώνη, δεμπανάχεις πεντακόσια πτυχία καί προϋπηρεσία …μερικές μετενσαρκώσεις! Αντιθέτως, η σχολή Δημόσιας Διοίκησης της τουρκίτσας λειτουργεί ανεξάρτητα από κόμματα καί κομματάρχες, καί παράγει διοικητικά στελέχη καί διπλωμάτες πρώτης γραμμής. Με ενιαία εθνική γραμμή, ανεξάρτητα ποιός κυβερνάει.
  • Οπλικά συστήματα; η τουρκίτσα προηγείται σαφέστατα. Ανέκαθεν προηγούταν. Καί -από το 1974 καί εντεύθεν- παράγει τα δικά της, όσο μπορεί. (Εδώ; Μίζες!)
  • Ιπτάμενοι χειριστές; ο τελευταίος εξ εφέδρων (απ’ όσα ξέρω) προσελήφθη το 1971. Αντίθετα, στην τουρκίτσα έπρεπε να τελειώσουν σχολή μονίμων ιπταμένων αξιωματικών, από δεκαετίες πρίν.
  • Μορφές μοντέρνου πολέμου; η τουρκίτσα έχει αντιγράψει κι έχει προχωρήσει την ιδέα των ηπαπαραίων, με τη Μπλακγουώτερ. Διαθέτει την ιδιωτική παραστρατιωτική οργάνωση «Σαντάτ», δημιούργημα -κι ιδιοκτησία- ενός απόστρατου αξιωματικού του Μηχανικού (δηλ. του κατάλληλου γνώστη να διαλύει υποδομές του εχθρού), ονόματι Τανριβερντί. (Ψάξτε γιά τα βίντεο του Γιώργου Αδαλή, που τα λέει όλ’ αυτά χαρτί καί καλαμάρι.) Η Ωραία Ελλάς; Μπάαα!!! Πού τέτοια πράγματα! (Υπόψη, τη φωτιά στο εργοστάσιο της Ξάνθης την έβαλαν οι μοτοσυκλεττιστές «τουρίστες» του Τανριβερντί, που εθεάθησαν τις τελευταίες μέρες να σουλατσάρουν στην περιοχή. Μήν ψάχνετε παραπέρα.)

Όθεν, στην παρούσα φάση, ακόμη καί η κουβέντα περί οργάνωσης είναι χαμένος χρόνος. Παρατήστε την!

 

ε. Τί ΜΠΟΡΕΙ να γίνει

Τα παραπάνω είναι γνωστά καί δεν επιμένω περισσότερο· εγράφησαν, δέ, ως μπουγέλο κρύου νερού με παγάκια, γιά να ξυπνήσουν καί τους τελευταίους. Διότι χρειάζονται άπαντες οι Έλληνες, δεν μας περισσεύει κανείς! Τους τρίβω τη μούρη στην πραγματικότητα, λοιπόν, έστω καί με το ζόρι.

Πάντως, έχουμε ελπίδες.

Επί του πρακτέου, τώρα.

Εκτός από τα πάγια που σας γκρινιάζω (τρόφιμα μακράς διαρκείας, φάρμακα, εφόδια πρώτης ανάγκης, ομάδες) καί τα πυροβόλα όπλα (γιά όποιον νομίζει πως μπορεί να τα λουφάρει απ’ το -τρομάρα του!- «κράτος», μέχρι να τα χρησιμοποιήσει), μπορούμε καί πρέπει να κάνουμε ακόμη μερικά τινά – καί χωρίς πολλές φασαρίες (πχ μπλέξιμο με «τας Αρχάς», κτλ) :

  • (α) Κανονικό γράψιμο ανθελλήνων καί ηλιθίων, εκεί που δεν πιάνει το μελάνι.

Ως αντιπαράδειγμα, διάβαζα αυτές τις μέρες γιά κάτι αφίσες των αντιφάδων, που δεν θα πάνε να πολεμήσουν, λέει. (Συν όσα άλλα βλακώδη γράφουν, που δεν θα τά ‘γραφε ούτε χιμπαντζής.) Όμως, το απογοητευτικό δεν είναι, που δεν θα γίνουν φαντάροι στον Ελληνικό Στρατό τα πρακτοράκια του οξαποδουήλ, αλλά η αντίδραση των (Ελλήνων) σχολιαστών στα ιστολόγια. Στο περίπου, έπεφτε θρήνος: «- Πώπώωωω!!! Τί πράγματα είν’ αυτάααα!…», καί διάφορες τέτοιες οιμωγές αρχαίας τραγωδίας ακουγόντουσαν. Αντί να βρεθεί έστω ένας, να τους πεί των αντιτέτοιων: «- Ποιός αδειάζει να σας χέσει κι εσάς, καί τις απόψεις σας, ζώα!» Καί να τελειώνουμε.

(Ειλικρινά έχω την απορία: στ’ αλήθεια περίμεναν να έρθει κανένας υπηρέτης με σμόκιν, καί να τους παρακαλάει με το σείς καί με το σάς, «- Ελάτε, σας παρακαλώ, καλά μου παιδιά, να πολεμήσετε γιά την Ελλάδα!»; Αν ναί, είναι φρενοβλαβείς. Αν όχι, τί μας το λένε τί θα κάνουν; Χεστήκαμε μεγαλοπρεπώς. Όσοι δεν συμμετέχουν θετικώς στη δημιουργία της νέας Ελλάδας, στα τσακίδια – κι ακόμα παραπέρα!)

Η ζωή είναι πολύτιμη, μήν την ξοδεύετε σε μαλακίες καί μαλάκες – περιμένοντας να τους αλλάξετε μυαλά. Ό,τι δεν λύεται, κόβεται.

  • (β) Κυβερνοεπιθέσεις. Ειδικά στις τράπεζες καί στα χρηματιστήρια, τα άντρα του παρασιτικού αερητζήδικου οβραίϊκου «χρήματος».

Τώρα, μάλιστα, με τα μπιτκόϊνς καί τα ρέστα… Ένα ωραίο σβήσιμο στον σκληρό, καί τέλος! (Βέβαια, οι περισσότεροι έχουν πονηρευτεί καί βάζουν Λίνουξ, αλλά ο καλός ο χάκερ θα βρή τρόπο.) Ειδικά γιά τα χρηματιστήρια, θέλει τρόπο. Έχετε υπόψη σας ότι υπάρχουν χρηματιστές, που κοιμούνται μόνον 5 ώρες ημερησίως – όταν ο Ήλιος περνάει πάνω απ’ τον Ειρηνικό Ωκεανό. Γιατί; διότι όταν κλείνει το χρηματιστήριο του Τόκυο, παίρνει «γραμμή» στις τιμές αγορών καί πωλήσεων το χρηματιστήριο της Φρανκφούρτης… το του Λονδίνου, το της Τζιού Γιόρκ… καί φτού κι απ’ την αρχή. (Κι αυτοί τα παρακολουθούν όλα αυτοπροσώπως.) Όθεν, μερικά καλά χακέρια, καθοδηγούμενα από μερικούς καλούς οικονομολόγους, καί σε διάστημα 2-3 ημερών (όχι αμέσως, διότι θα τους μυριστούν· καί θα επέμβει ο κύριος γενικός εισαγγελέψ των ηπαπάρα, όπως το 1987), να κάνουν πουτάνα όλες τις σκουπιδοφωλιές οβραίϊκου παρασιτικού χρήματος!

Καί χωρίς τύψεις, διότι τα ίδια τα αφεντικά αυτών των ευαγών οργανώσεων θα τις κάνουν πουτάνα… αλλά όταν έρθει η στιγμή που θα έχουν σχεδιάσει αυτά! (Όπως το 1929, που έριξαν επίτηδες τις μετοχές στο ναδίρ, καί -ως αποτέλεσμα- αγόρασαν μπίρ παρά όσες επιχειρήσεις δεν ελέγχανε.) Όθεν, ένα χτύπημα που θα τους τινάξει εκτός ισορροπίας (ου μήν καί θα τους σκοτώσει) είναι περισσότερο από επιθυμητό.

Στο κάτω-κάτω, γιά να καλοπερνάνε οι χρηματιστές κι οι τραπεζίτες καί να κάνουν παχιούς κώλους, κοντεύετε να πεθάνετε εσείς.

  • (γ) Οποιαδήποτε άλλη χρήσιμη κυβερνοεπίθεση.

Δεν χρειάζεται εξήγηση. Απλώς, η φαντασία μου δεν πάει τώρα σε κάποιο συγκεκριμένο είδος.

  • (δ) Αντιγραφή αρχαιο-Ελληνικών προτύπων.

Μην περιμένετε να σας πεί κάποιος τί ακριβώς θα κάνετε – καί πώς! Είναι απλούστατο: διαλέγετε τον Έλληνα ήρωα που γουστάρετε, καί τον μιμείστε! (‘Ντάξ’… άμα η θέση είναι …κατειλημμένη, θα το καταλάβετε! Αλλά μπορεί το ίδιο πρότυπο να δράσει καί σε πολλαπλότητα. Οπότε, μήν πτοείστε!)

Γίνετε εσείς αυτός! Δράστε με τον ίδιο τρόπο, αποφεύγοντας, όμως, τα ίδια λάθη!!!

Γίνετε εσείς ένα αρχαιο-Ελληνικό ενεργειακό κέντρο! (Δεν χρειάζεται να περιμένετε να βρήτε το πώς θα ενεργοποιήσετε πχ τους Δελφούς.) Καί τα υπόλοιπα θα έρθουν από μόνα τους. Άλλως τε, αυτά όλα μόνον καθαροί Έλληνες τα μπορούν· κανένας άλλος. Εμπρός, λοιπόν! Μήν καθυστερήτε, διότι σας περιμένουν!

[Ειρήσθω ότι -πιστεύω πως- θα σας βοηθήσει τα μέγιστα να δώσετε σημασία καί σε όσα περί πάλαι Ελλήνων έγραψε ο Παλαιός. Ίσως να πρέπει ν’ ανακαλύψετε κι εσείς μερικά, που δεν σας είπε – αλλά πρέπει να τα βρήτε, πρίν συνεχίσετε. Κι ίσως αυτό να είναι η εισαγωγική δοκιμασία σας, γιά να προχωρήσετε στην ουσία.

Όπως καί νά ‘χει, παλαίψτε το.]

 

  • (ε) Βρήτε τον διακόπτη, που κλείνει τον οίκτο σας.

Αν θέλετε να επιβιώσετε στην επερχόμενη περίοδο, οίκτος τέλος. Το λαθρομεταναστάκι δεν είναι «καημένο παιδάκι», αλλά μιά πιθανή κινούμενη βόμβα ζωσμένη με εκρηκτικά. Αν σας πιάσει ο ανθρωπισμός, χαιρετίσματα!… Ψάξτε γιά βίντεο με ανάπηρους ηπαπαραίους στρατιώτες (πχ χωρίς πόδια), που τους είχε πιάσει κι αυτούς ο ανθρωπισμός γιά τους αλλαχακμπάρηδες (καί τ’ αλλαχακμπαράκια) την πλέον ακατάλληλη στιγμή. Στο κάτω-κάτω, οι αλλαχού ακμπάρ ουδόλως τρέφουν τέτοιους «ανθρωπισμούς» οι ίδιοι· ουδέ κάν γιά τα ίδια τα παιδιά τους. Εσείς, τώρα, τί ζόρια τραβάτε; να γίνετε βασιλικώτεροι του βασιλέως;

  • (στ) Μή χάνετε τον χρόνο σας σε συζητήσεις καί προσπάθειες ατελέσφορες· δηλαδή, φανερά καταδικασμένες εξ αρχής.

Να το θυμάστε, κανενός δεν μπορείτε να του γυρίσετε τα μυαλά, ή να τον υποχρεώσετε με το ζόρι να συμπλεύσει μ’ εσάς. Ο δέ χρόνος των Ελλήνων είναι υπερπολύτιμος!

  • (ζ) Παρομοίως, μή χάνετε χρόνο τρέφοντας ελπίδες γιά ξένους (αλλά καί ημεδαπούς, δηλ. κόμματα) «σωτήρες» της Ελλάδας, που ΔΕΝ θα εμφανιστούν ποτέ τους.

Χωνέψτε το, είμαστε τελείως μόνοι μας!

  • (η) Ο «πόλεμος του πληκτρολογίου» είναι κι αυτός χρήσιμος!

Όχι γιά να πείσουμε όποιον δεν θέλει να πειστεί, αλλά γιά να …παίξουμε Αμερικάνικο μπιλλιάρδο! Μιά στεκιά εδώ, καί μιά άλλη μπάλλα εκεί πέφτει στην τρύπα που θέλουμε… Κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.

 

Αυτά, κι άλλα πολλά μπορούν να γίνουν. Ξαναλέω, έχουμε πολλές ελπίδες να επιβιώσουμε ως έθνος – καί σε δεύτερη φάση, να μεγαλουργήσουμε.

«- Καί πώς, ρέ σύ Εργοδότη;»

Έεεε!… Κάπως σα να προηγούνται οι αντίπαλοι με 1-0, αλλά να μας δίνει ο διαιτητής δυό απανωτά άδικα πέναλτυ στο 93′ καί στο 94′!

Έχει άλλη γλύκα, σου λέω!  🙂

 

Η τελευταία ευκαιρία της Μεράλ

127 Σχόλια

πως ακριβώς οι αρχαίοι ημών παρουσιάζανε κωμωδία μετά την τραγική τριλογία, ώστε να ξαλλεγράρει το φιλοθεάμον κοινόν απ’ το κλάμμα που έριχνε με τα παθήματα του Ορέστη καί του Οιδίποδα, έτσι καί η αφεντιά μου σκέφτηκα να παρουσιάσω ένα κωμικό αρθράκι. Θέμα; Οι πωλητικοί της τουρκίτσας!

Νά, πάρε γιά παράδειγμα αυτόν τον Μπαχτσελή. Λέει εκεί τα δικά του, αλλά δεν βρέθηκε κανένας να του πεί: «- Γέρο, ό,τι κάνατε καί κάνετε εις βάρος της Ελλάδας, το κάνατε καί το κάνετε με ξένες πλάτες! Άντε στα Καπή τώρα, να σ’ αλλάξουν πάνα ακράτειας!» Ή εκείνον τον Γιλντιρίμ (σημαίνει «κεραυνός») – να του πούν ότι αν αυτός είναι κεραυνός, οι Έλληνες είμαστε αλεξικέραυνα!

Έλα, όμως, που το άρθρο μου βγήκε σοβαρό… Δώστε βάση.

 

α. Τα προεκλογικά καί τ’ ανθρωπολογικά της τουρκίτσας

Στην -προεκλογική- τουρκίτσα, όλοι ανεξαιρέτως οι υποψήφιοι έχουν έναν κοινό παρονομαστή στο εκλογικό τους πρόγραμμα: Graecia delenda est! Η Ελλάδα καταστρεπτέα εστί. (‘Ντάξ’, δεν το λένε έτσι. Λένε διάφορα «Γιουνανιστάν’ ντά!», καί τέτοια. Αλλά το νόημα είναι το ίδιο.) Έφαγαν κόλλημα, σαν τον Κάτωνα με την Καρχηδόνα. Κι επειδή όλοι καταλαβαίνουμε πως μπήκαμε σε φάση «τελικής ευθείας», καταλαβαίνουμε επίσης ότι, όποιος καί να βγεί, δεν θα διστάσει να (προσπαθήσει να) υλοποιήσει αυτή τη συγκεκριμένη προεκλογική υπόσχεση. Όπου καί κορυφώνονται τα διάφορα που λέγαν οι τουρκαλάδες κατά καιρούς, ότι: «- Αυτά» (τα Ελληνικά εδάφη, δηλαδή) «είναι δικά μας!» Ή τα διάφορα άλλα κεχαριτωμένα που λέγανε (στα σοβαρά τους), πχ ότι ο Όμηρος είναι …Τούρκος, με πραγματικό όνομα «Ομέρ Ογλού Μεχμέτ»! (Τον Αγαμέμνονα, πώς τον ξεχάσατε, ωρέ; Αφού είναι …αγάς Μέμνων! Lol!!!)

Όμως, κι ενώ τα σκεφτόμουνα αυτά καί γελούσα, εκεί ακριβώς μου ήρθε η επιφοίτηση.

 

Παρά το ότι γνωρίζω πάρα πολλά γιά τον οικουμενικό Ελληνισμό που σήμερα βρίσκεται σε αδράνεια ύπνου, δηλαδή γιά τους όπου Γής Ελληνογενείς, ωστόσο στην υπεράσπιση της πατρίδας μου από χαρακτήρα τηρώ το δόγμα των καουμπόηδων: πρώτα πυροβολώ, καί μετά κάνω ερωτήσεις. Μ’ άλλα λόγια, αν μου επιτεθεί «Τούρκος», δεν θα κοιτάξω πρώτα ούτε αν είναι Ελληνογενής, ούτε αν είναι κρυπτοχριστιανός. Θα τη φάει στο δόξα πατρί, κι ας πρόσεχε. Ας λιποτακτούσε, πρίν συναντηθούμε! Επίσης, σε καμμία περίπτωση δεν υποστηρίζω «συνομοσπονδία» με την τουρκίτσα, ή διάφορα άλλα παρεμφερή «ειρηνιστικά» καί φαναριώτικα ξερατά.

Τί υποστηρίζω – ειδικά γιά όσους «τούρκους» λέει ο Πατροκοσμάς πως θα επιζήσουν των επερχομένων γεγονότων καί θα βαφτιστούν; Θα σας πω παρακάτω.

Παρ’ όλ’ αυτά, τώρα που δεν φτάσαμε ακόμη στο τέρμα, πρέπει να πούμε δυό λόγια περί «Τούρκων».

Λοιπόν, στη σημερινή τουρκίτσα, εκτός απ’ τους αυθεντικούς Μογγολογενείς τουρκαλάδες, τις άλλες εθνότητες (Αρμένηδες, Κούρδους, ακόμη καί Σεφαραδίτες ιουδαίους), καί τα υβρίδια (παιδιά μεικτών γάμων), υπάρχει ένα τεράστιο στρώμα ανθρώπων καθαρής Ελληνικής καταγωγής. Το οποίο, γιά την ακρίβεια, διαιρείται σε υποστρώματα:

  • Τους Πελασγούς, οι οποίοι -ξεκινώντας από το 3,500 πΧ με «επίσημη» χρονολόγηση των αρχαιολόγων- κατά κύματα έφυγαν απ’ την Ελλάδα (το πρώτο κύμα εκδιώχθηκε), καί πήγαν απέναντι, στη Μ. Ασία / Ιωνία.
  • Τους Έλληνες, που επίσης κατά κύματα αποίκισαν τα εδάφη της σημερινής τουρκίτσας – σε μεταγενέστερους αιώνες.
  • Τους Έλληνες των Ελληνιστικών καί Ρωμαϊκών χρόνων, που επίσης διάλεξαν γιά μόνιμη εγκατάσταση το έδαφος της Μ. Ασίας.
  • Τους Έλληνες, που έκαναν το ίδιο επί Βυζαντίου. Αυτοί, μαζί με τους προηγούμενους, αποτελούν το σύνολο των Ελλήνων που κατακτήθηκαν κι εξισλαμίστηκαν βιαίως από τις ορδές του Μεχμέτ Β’ «Πορθητή».
  • Τους Έλληνες, που απήχθησαν μετά το 1500 ως γενίτσαροι καί μεγάλωσαν εκεί.

Μέχρι σήμερα, το κομμάτι αυτών των Ελλήνων με φανερή εθνική καί θρησκευτική ταυτότητα, είναι γνωστό ως «Ρούμ Ορτοντόξ». Το υπόλοιπο (μέγιστου ποσοστού) κομμάτι παραμένει «μασκαρεμένο» υπό την υπηκοότητα του «Τούρκου» (καί θρήσκευμα εκκοσμικευμένον μωαμεθανισμό).

Όλα καλά, λοιπόν; Τηρούμε βάσιμες ελπίδες ότι μιά μέρα όλοι αυτοί «θα ξαναγυρίσουν στην αγκαλιά της Μητέρας» μπλά-μπλά-μπλά…;

Δυστυχώς, όχι.

Γιατί;

 

Απ’ όλες τις εθνότητες της σημερινής τουρκίτσας, είναι γνωστό πως μας μισούν έως θανάτου οι εξής:

  • Οι αυθεντικοί τουρκαλάδες (πράσινα μάτια / εξογκωμένα ζυγωματικά), οι οποίοι μάλιστα τυγχάνουν Παντουρανιστές (ξέρετε, η νεομυθολογία τους με τους «Γκρίζους Λύκους», τα υψίπεδα Αλτάϊ, τα τρία μισοφέγγαρα, καί τα ρέστα).
  • Οι ιουδαίοι.
  • Οι Κούρδοι, διότι τυγχάνουν τυχάρπαστοι, παραδόπιστοι, καί κατσαπλιάδες – κι εφ’ όσον η δική τους επιβίωση περνάει απ’ το πτώμα της Ελλάδας, δεν το συζητάνε τί θα επιλέξουν καί τί θα πράξουν. (Τό ‘χουν αποδείξει το 1920-22.)
  • Καί… οι Πελασγογενείς!!!

Ναί ναί ναί!!!!!

Γιατί, όμως, ειδικά αυτοί; Εφ’ όσον μάλιστα είναι αίμα μας; Δεν ήσαν αυθεντικοί Έλληνες οι Πελασγοί; Ήσαν, αλλά…

 

β. Οι Πελασγοί

Οι Πελασγοί όντως ήταν οι πρόγονοι αυτών που ονομάζουμε «Έλληνες». Οι πρόγονοί μας! Αυθεντικοί Έλληνες κι οι ίδιοι, βεβαίως-βεβαίως. Πλην όμως, αντιπροσωπεύουν ένα παλιότερο εξελικτικό στάδιο της Φυλής μας, από το οποίο αρκετοί τους αρνήθηκαν ν’ αποκολληθούν.

Μετά τη βύθιση της Ατλαντίδας καί τον Κατακλυσμό, κατά τη διάρκεια των «σκοτεινών» αυτών χιλιετιών συνέβησαν πολλά. Μετά από κάποια περίοδο ηρεμίας, οι απόγονοι των Ατλάντων άρχισαν πάλι να επιτίθενται εναντίον της ηπειρωτικής Ελλάδας· κυρίως από ανατολικά καί νότια, αυτή τη φορά. Έκαναν καταστρεπτικές επιδρομές, έσφαξαν κόσμο, αιχμαλώτισαν… κι όσους Πελασγούς άφησαν να επιζήσουν, τους προσηλύτισαν με το ζόρι στη θρησκεία του Κρόνου. (Ο μέγιστος θεός των Ατλάντων, κάποτε.) Αυτή η αλλαξοθρησκεία, όμως, δεν ήταν κάτι το ανώδυνο· διότι οι ιερείς του Κρόνου τελούσαν -καί τελούν μέχρι σήμερα- ανθρωποθυσίες.

Δεν έγιναν, βέβαια, όλοι οι Πελασγοί Κρονολάτρες. Αρκετοί παρέμειναν πιστοί του Διός (κι απ’ αυτούς προερχόμαστε, οι Έλληνες). Όπως δεν υποδουλώθηκαν όλοι τους, αρκετοί παρέμειναν ελεύθεροι – κι έκαναν καί αντάρτικο. Αυτοί οι τελευταίοι είδαν τα τρισβάρβαρα Κρόνια έθιμα, αηδίασαν, καί τελικά πέταξαν τους ομοφύλους τους του Κρόνου έξω απ’ την Ελλάδα. Οριστικά έξω.

Οι -κατά πλειοψηφίαν- Κρόνιοι Πελασγοί, λοιπόν, σπάρθηκαν στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα – κι ακόμη σήμερα βρίσκουμε ίχνη τους, κάτω από ψευδεπίγραφες ή παραπλανητικές εθνικές ταυτότητες. «Γερμανοί» (της Πρωσσίας), ιουδαίοι (φυλές Βενιαμίν -δεν υπάρχει σήμερα- καί Ιούδα), «Τούρκοι», Ρωμαίοι (ο αρχικός πυρήνας της Ρώμης, με Ετρούσκους καί Σαββίνους), καί ούτω καθ’ εξής. Στην αρχαιότητα, βέβαια, τα πράγματα ήταν πιό ξεκάθαρα, ειδικά κάπου στο 2,200-2,100 πΧ (εποχή Μίνωα μέχρι Τρωϊκό Πόλεμο) όλοι ήξεραν πως εδώ έχει Έλληνες, κι εκεί Πελασγούς. Εννοείται όμαιμον καί ομόγλωσσον, αν κι όχι ομόθρησκον. Με τα Τρωϊκά, δέ, επιχειρήθηκε ένα λίαν ύποπτης σκοπιμότητας εθνοξεκαθάρισμα των Πελασγών της Ιωνίας… με αρχηγό των Ελλήνων τον καρα-Πελασγό (με ολίγον από Φοίνικα) …αγά Μέμνονα!!!

[Ειρήσθω ότι καί τότε οι πρόγονοι ήταν χάειντε γιούργια. Τους έπεισε ο πονηρός Αγαμέμνων να εκστρατεύσουν μαζί του, κι ούτε κάθησαν να σκεφτούν τί συμφέρον είχαν οι ίδιοι από τέτοια εκστρατεία. Μόνον ένας Αχιλλέας ήξερε απ’ την αρχή ότι η δουλειά είναι φιάσκο.

Τουλάχιστον παρηγοριέμαστε πως είμαστε γνήσιοι απόγονοί τους, διότι διαπράττουμε τις ίδιες μαλακίες! Lol!!!]

Υπ’ αυτό το πρίσμα, λοιπόν, ο (αρκετά μορφωμένος) Μωάμεθ ο Πορθητής απάντησε στους Δυτικούς (καί τους άφησε κάγκελο, διότι τον είχαν υποτιμήσει) ότι με την άλωση της Πόλης «…- Πήραμε εκδίκηση γιά την Τροία!»!!!

Ωστόσο, στους σημερινούς Πελασγογενείς της Ιωνίας δεν αρκεί η εκδίκηση του Μεχμέτ του Β’. Θέλουν ν’ ανταποδώσουν μέσα στο έδαφος της Ελλάδας! (Ίσως κατακτώντας το …Άργος, γι’ αυτό έφτασε η τούρκικη φρεγάτα μέχρι τον ισθμό της Κορίνθου!  🙂  ) Εξ ού καί το άχτι που μας έχουν.

 

Το τί ακριβώς έγινε από το 9,600 πΧ μέχρι καί τον πρώτο Ελληνικό αποικισμό της Ιωνίας του 10ου-9ου αιώνα πΧ, είναι μεγάλη ιστορία – γιά την οποία δεν θα βρήτε πληροφορίες  πουθενά. («- Κι εσύ πώς την ξέρεις, ρέ Εργοδότη;» Με έρευνα καί εξ αναγωγής από γνωστές καταστάσεις. Έτσι την ξέρω.) Φυσικά, δεν θα την αναπτύξουμε εδώ, αλλά ελπίζω πως μέσες-άκρες σας έδωσα να καταλάβετε την εικόνα. Έτσι, όταν κάποιοι «Τούρκοι» επαναλαμβάνουν τον γνωστό …χαβά, ότι «- Αυτά ήταν δικά μας!» (κι εμείς γελάμε), πιστεύω πως δεν αναφέρονται στην Τουρκοκρατία. Αλλά, ενστικτωδώς, στην πάλαι ποτέ πατρίδα τους, ως Πελασγοί.

Αυτό κατάλαβα αυτές τις μέρες, κι έπαψα να γελάω. Επίσης, αποκτούν άλλη ερμηνεία πλέον οι ισχυρισμοί του τύπου: «Ο Όμηρος ήταν δικός μας!», με τους οποίους επίσης έπαψα να γελάω. Απλούστατα, διότι δεν αναφέρονται σε καμιά τουρκίτσα πρασινομάτηδων μεμέτηδων, αλλά στο πάλαι Πελασγικό παρελθόν αυτών που τα εκστομίζουν κάτι τέτοια. Δεν είναι μόνο το αίμα, που δεν γίνεται νερό, αλλά καί το ψυχικό αίμα, που επίσης δεν γίνεται ψυχικό νερό.

Δυστυχώς, ο τυχών επερχόμενος Ελληνο-Τουρκικός πόλεμος θα μας βγεί ακόμη ένας εμφύλιος…

 

γ. Μεράλ Ακσενέρ

Οι πολιτικές διεργασίες της σημερινής τουρκίτσας είναι ένα τεράστιο κεφάλαιο, το οποίο παρακολουθώ στις ειδήσεις (κι επεξεργάζομαι νοητικώς), αλλά στο οποίο δεν θα επεκταθώ. Τηλεγραφικώς πως, ως κυματοθραύστης στην παντοδυναμία του Ρετζεπίκα ξεπετάχτηκε -σχεδόν από το πουθενά- μιά γυναίκα, η Μεράλ Ακσενέρ (υποφερτό βιογραφικό εδώ – δεν λέει τίποτε γιά οικογενειακή κατάσταση), ενώ οι υπόλοιποι υποψήφιοι εμφανίζονται κάπως μουδιασμένοι καί υποτονικοί. Μάλιστα, η Δικαιοσύνη της τουρκίτσας της έκανε πλάτες της κυρίας Ακσενέρ, διότι κανονικά δεν έπρεπε να συμμετάσχει στις εκλογές λόγωι τυπικών διαδικαστικών κωλυμάτων. Είναι, δηλαδή, σαν κάποιοι να της άνοιξαν διάπλατα τον δρόμο, καί να τη σπρώχνουν «με χίλια». (Αν καί το να σπρώχνεις μιά γυναίκα δεν είναι καί τόσο ευγενικό! Lol!!!)

Δεν ξέρω (καί δεν με νοιάζει προς το παρόν) ποιός την προωθεί (καί με τί αντάλλαγμα), δεν ξέρω γιατί οι αντίπαλοί της (πλην Ρετζεπίκα) δεν εμφανίζονται τόσο δυνατοί (καί με τί αντάλλαγμα), αλλά εν πάσει περιπτώσει, η Ακσενέρ τράβηξε την προσοχή μου. Μάλιστα την πάω κι ως γυναίκα (γούστα είν’ αυτά! lol!!!), παρά την ηλικία της! (Τί γάϊδαρος που είμαι, ώρες-ώρες! Ξανά lol!!!) Λοιπόν, η κυρία είναι καθαρή Πελασγίνα! Γι’ αυτό κι έφυγε απ’ το κόμμα του Μπαχτσελή, διότι δεν την εκφράζει· αυτός προωθεί την παν-Τουρανική ατζέντα, με την οποία οι Πελασγοί δεν έχουν καμμία σχέση. (Το κοινό μίσος κατά των Ελλήνων είναι ευκαιριακός παράγων συμπλεύσεως, όχι μόνιμος.)

Τα ενδιαφέροντα, όμως, αρχίζουν από το βιογραφικό της. Σπούδασε Αρχαιολογία (ώπα! το πρώτο ενδιαφέρον…), μετά ανακατεύτηκε με την πολιτική καί διετέλεσε υπουργός· από την οποία θέση δοκίμασε να «περάσει πλυντήριο» τις ατασθαλίες κάποιων συγκυβερνώντων της. Έχει γεννηθεί (18 Ιουλίου) πολύ κοντά στην «πύλη» Καρκίνου-Λέοντα, καί αυτή τη στιγμή είναι 61.8 ετών! Τυγχάνει, δέ, πιστή μωαμεθανή. (Σωστά! Τί άλλο θα ήταν, παρά προσκολλημένη στον Κρόνο; )

Οι γονείς της (συνεχίζει το βιογραφικό) είναι «Τούρκοι» από Θεσσαλονίκη, απ’ όπου έφυγαν με την ανταλλαγή πληθυσμών, το 1923. Η ίδια γεννήθηκε στο Ιζμίτ, την πάλαι Νικομήδεια.

Από Θεσσαλονίκη;! Σοβαρά; Εδώ, λοιπόν, ξαναχτύπησε η διαίσθησή μου!…

Στη Θεσσαλονίκη ζούσαν Τούρκοι είτε από την Οθωμανική κατάκτηση της πόλης (1432), είτε από την απελευθέρωση της Θεσσαλίας (1881) καί μετά. Αυτοί οι τελευταίοι (στην πλειοψηφία τους) πούλησαν τις περιουσίες τους κι ανέβηκαν επάνω, στη Μακεδονία. (Μέχρις ότου έφυγαν όλοι τους το 1923.) Ελάχιστοι πήγαν αλλού, πχ στην ίδια την τουρκίτσα. Πιστεύω ότι οι πρόγονοι της Ακσενέρ καταγόντουσαν απ’ τους «Τούρκους» της Θεσσαλίας, άρα προκύπτει ένα αποτύπωμα ψυχικής διαδρομής επάνω σε καθαρά Πελασγικούς τόπους!!! Η Ήπειρος καί η Θεσσαλία είναι οι κοιτίδες των βορείων Πελασγών, η δέ Νικομήδεια πάλι βρίσκεται σε Πελασγικό τόπο, την αρχαία Μυσία! Στά δέ νοτιοδυτικά σύνορα της Μυσίας βρισκόταν η Τρωάδα.

 

δ. Ξαναγυρνάμε… κι εμείς, καί οι καταστάσεις

Αυτά σκεφτόμουνα, παρατηρώντας τις φωτογραφίες της κυρίας Μεράλ. Αλλά πάλι είδα με καθυστέρηση κάτι, που είχα μπροστά στα μάτια μου! Εφ’ όσον όλα τα πρόσωπα, όλοι οι πρωταγωνιστές κι όλες οι πρωταγωνίστριες τόσο του Αργοναυτικού, όσο καί του Τρωϊκού Κύκλου ξαναζούμε σήμερα… ξαναβρεθήκαμε εδώ, στη σημερινή Ελλάδα, υπακούοντας τους κανόνες της Μοίρας…

…τότε γιατί να μην ξαναβρέθηκαν κι όλα τα πρόσωπα των Τρώων «από ‘κεί»; (Δηλ. στην τουρκίτσα.)

Πράγμα το οποίο διαπίστωσα πως ισχύει. Αλλά, δυστυχώς, αυτό σημαίνει πως ο νέος εμφύλιος είναι -σχεδόν- αναπόφευκτος. Αν μή τί άλλο, οι Πελασγοί έχουν στην ψυχή τους το δυσαναπλήρωτο κενό του να πάρουν εκδίκηση.

Όμως, όσο κι αν ξυνίζει σε μερικά ερπετά, το μέλλον της Ελλάδας δεν το ορίζουν μονάχα κάποια βλαμμένα χαζαράκια μονοψήφιου δείκτη νοημοσύνης. Το ορίζει καί η επιτροπή της Αισυμνητείας! (Εντάξει, όχι κατ’ αποκλειστικότητα σήμερα. Αλλά κάποια μέρα, θα μας βλέπουν όλοι καί θα τρέμουν.) Από τη θέση, λοιπόν, αυτή, έχω να πω μερικά πραγματάκια – με πλήρη συνείδηση του τί κάνω, καί της ευθύνης που συνεπάγεται αυτό.

 

Κατ’ αρχήν, να ευχηθώ καλή επιτυχία στην κυρία Ακσενέρ – καί το εννοώ! Γιατί; Διότι… Πλάκα δεν έχει; Στις εκλογές της τουρκίτσας, οι κύριοι αντίπαλοι είναι ένας Έλληνας καί μία Ελληνίδα! Αλλά ο Ρετζεπίκας δεν χαμπαρίζει. Ξεροκέφαλος! Όθεν, μας έμεινε η κυρία Ακσενέρ, μπας καί συνεννοηθούμε.

Καταλαβαίνω από πολιτική. Καταλαβαίνω ότι προεκλογικά ένας πολιτικός μπορεί να τάξει τον ουρανό με τ’ άστρα, αλλά μετά τις εκλογές να δώσει στους ψηφοφόρους του τ’ @@ του. Οπότε, τώρα μπορεί να λέει ό,τι της κατέβει, αλλά της απευθύνω έκκληση μετεκλογικώς να ΜΗΝ ξεκινήσει πόλεμο κατά της Ελλάδας. Όχι επειδή φοβόμαστε, αλλά επειδή ένα λάθος χιλιετιών πρέπει να το αποκαταστήσουμε. Όχι να το κάνουμε χειρότερο με άλλο λάθος. Με πόλεμο, θα χάσουμε μέν εμείς πολλές ψυχές, αλλά οι Πελασγοί θα καταστραφούν. Είναι νομοτέλεια. Καί το θέμα είναι να ΜΗΝ καταστραφεί κανένας Ελληνογενής πληθυσμός. Τί είπαμε εδώ πέρα κατ’ επανάληψη; Δεν είπαμε ότι πρέπει να γυρίσουμε σε αρχαιο-Ελληνικές πάλαι καταστάσεις, μπας καί σιάξουν τα πράγματα γιά τους Έλληνες, την Ελλάδα, όλον τον κόσμο;

Η ευκαιρία γιά να συνέλθουμε, γιά να βρούμε τον εαυτό μας, καί οι Έλληνες καί οι Πελασγοί, είναι μοναδική. ΔΕΝ πρέπει να την αφήσουμε να φύγει.

Τί άλλο ζητάω να πράξει η κυρία Ακσενέρ;

Να ομοσπονδοποιήσει την τουρκίτσα, ώστε να φτιάξει ένα τμήμα στα δυτικά αμιγώς Πελασγοκεντρικό. Στο οποίο αργότερα θα προσκολληθούν καί τα Πελασγογενή-Ελληνογενή ενδότερα (πχ η Καππαδοκία του Αγίου Παϊσίου). Αλλά το πρώτο τμήμα θα χαράξει τον δρόμο. Με το κομμάτι αυτό αργότερα θα ενωθούμε, αν καί η ένωση δεν θα επέλθει μέσα σε μιά μέρα. Θα χρειαστεί να περάσουν χρόνια, ίσως μία ή δύο γενιές. Προσέξτε, δεν μιλάω γιά συνομοσπονδίες καί λοιπές αγγλιτσοκίνητες καί μασωνοκίνητες φαναριώτικες μαλακίες. Μιλάω γιά ένωση σ’ ένα ενιαίο κράτος (όχι ομόσπονδο) αμιγώς Ελληνικών περιοχών. Αυτό. Κι αφού θα έχει προηγηθεί η κατάλληλη προεργασία, βεβαίως.

Αλήθεια, κι εμείς τί πρέπει να πράξουμε, γιά να υποδεχθούμε μιά μέρα αυτούς τους ανθρώπους πίσω στην αγκαλιά της προαιώνιας Ελλάδας; Συνοπτικώς, τα εξής – καί πάντα με γνώμονα τις πάλαι αρχαιο-Ελληνικές καταστάσεις:

  • Ξεκαθάρισμα της Ορθοδοξίας από οποιοδήποτε ιουδαϊκό στοιχείο. Τί, δηλαδή; θα διώξουμε τον μωαμεθανισμό από τους Ελληνογενείς, γιά να τους βάλουμε καπέλλο θρησκεία Αβράμηδων, γοριλλανθρώπων Ησαύ, καί λοιπών περιτετμημένων; Αυτό νομίζετε;
  • Ξεκαθάρισμα των δικών μας σάπιων.
  • Ξεκαθάρισμα κάθε ξενόφερτου καί διαβρωτικού πολιτισμικού στοιχείου.
  • Επανενεργοποίηση των αρχαίων τόπων, τόσο στην ηπειρωτική καί νησιωτική Ελλάδα, όσο καί απέναντι.

Αυτά, γι’ αρχή. Καί καλό είναι ν’ αρχίσουμε προεργασία από τώρα.

Αρχόντισσα Ανδρομάχη, τα σέβη μου.

 

 

Μικρό επετειακό

32 Σχόλια

ήτω το 1821 – κατά ξηράν καί θάλασσαν!

 

 

 

 

Ζήτω το Έθνος μας!

Καί σκατά στην ψυχή του Μιχαήλ Φελλού!

. . . . . . . .

Ως επίμετρον – σχεδόν αχρείαστο.

Αν βλέπετε ομοιότητες της καταστροφής του 1071 με το σήμερα… Αν, δηλαδή, καί τότε καί σήμερα είχαμε αρχιπροδόταρους (καί μάλιστα ανήκοντες σε μυστικές αδελφότητες), που ξεπουλούσαν / ξεπουλούν το Έθνος γιά τη ρημάδα την εξουσία καί την καρέκλα, βλέπετε μόνο τα μισά.

Ο Φελλός δεν ήταν μόνος του. Πήγαινε πακέτο μ’ ολόκληρη σχολή. (Προδοτών.)

Ο Ούγο ντέ Παγιέν (Ούγος των Παγανιστών – σύνδεσμος 1, σύνδεσμος 2), ένας από τους ιδρυτές του διαβόητου τάγματος των Ναϊτών Ιπποτών, μαθήτευσε στη «σχολή» του Φελλού.

Επίσης, έναν χρόνο πρίν το 1071, ιδρύθηκε στην Τρουά της Καμπανίας (πατρίδα του ντέ Παγιέν) …Καμπαλλιστική σχολή!!!

Δηλαδή, το ροκάνισμα της Βυζαντινής Ανατολικής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, που είχε φτάσει στο απόγειό της μισόν αιώνα πρίν (με τον Βασίλειο Β’ Βουλγαροκτόνο), δεν ήταν τυχαία διαδικασία. Ούτε στιγμιαία έμπνευση του Φελλού.

Ήττα στο Μαντζικέρκειον, Σταυροφορίες… το ένα έφερε τ’ άλλο (όπως πχ το 1204)· καί μας πήρε καί μας σήκωσε.

Σήμερα, κοντεύοντας τα διακόσια χρόνια απ’ την Εθνεγερσία, δεν θα βάλουμε τσιρότα στα συμπτώματα. Πρέπει να ψάξουμε καί να καυτηριάσουμε -δίκην Ηρακλέους καί Ιολάου- τις ίδιες τις εστίες του κακού. Τους ίδιους τους κομμένους λαιμούς της Λερναίας Ύδρας. (Αφού τους κόψουμε πρώτα – εννοείται.) Τις αιτίες!

Όλο καί πιό πίσω στον χρόνο.

Όλο καί πιό πίσω.

Είναι βαθειές οι ρίζες του σχεδιαζομένου οριστικού θανάτου της Ελλάδας.

Εμείς, σήμερα, πατώντας πάνω στα όσα κατάφεραν οι πρόγονοι του 1821, πρέπει να προχωρήσουμε την Ελληνική Υπόθεση έστω κι ένα μικρό βήμα προς τα εμπρός.

Την εποχή του Φελλού, υπήρχε λειψανδρία. Δεν βρέθηκε ένας άντρας, να χώσει το σπαθί του βαθειά στο χεσμένο ανθρωπάκι Φελλό, να ξεμαγαρίσει ο καλόγερος του διαβόλου. Καί να γλυτώσει η Ελλάδα αχρείαστες συμφορές γιά τα επόμενα 950 χρόνια.

Σήμερα;… Ένας; Έστω, ένας;

 

Υγ 1: Χρόνια πρίν, άρθρα «επιφυλλίδες» σε κάποιες Κυριακάτικες φυλλάδες (απ’ αυτές, που οι χορτάτοι κουλτουρίζοντες αστοί διάβαζαν τα μεσημέρια, μετά το ροσμπίφ της πεθεράς – πάνω στη χώνεψη καί τις κλανιές) εξυμνούσαν τον Φελλό. Γιατί; Διότι «…εμιμείτο επιτυχώς το χαρίεν Αττικόν ύφος!»

Μάλιστα!… Αυτή ακριβώς ήταν (κι υποθέτω ευλόγως, εξακολουθεί να είναι) η έγνοια κι η σκοτούρα της πανεπιστημιακής καθηγεσίας: το κατά πόσον ήταν επιτυχής ο Φελλός, ως …Αττικώς ψιττακός! Το ότι μας φόρεσε τους Τουρκαλάδες καπέλλο γιά μιά χιλιετία, εξυπηρετώντας ποιός ξέρει ποιά μακροχρόνια γεωπολιτικά σχέδια ποιανών, μπάαααα!!!… Πού να τους νοιάξουν τους προφεσσόρους τέτοιες λεπτομέρειες! Το Αττικόν ύφος καί η επιστολογραφία (του Φελλού) ως λογοτεχνικό είδος (που το ανέδειξε ο Συκουτρής) τους μάραναν! Το ότι, πάλι, οι επιστολές του αληταρά Φελλού προς τον τυφλωμένο κι ετοιμοθάνατο Ρωμανό Διογένη αποτελούν υπόδειγμα θράσους, κυνισμού, σαρκασμού, ποιός να το πεί καί ποιόν να νοιάξει! Το Αττικόν ύφος νά ‘ν’ καλά! (Έ, ναί. Καί τα γραπτά των ναζιστών αποτελούν υποδείγματα Γερμανικής γλώσσας.)

Θα με ρωτήσεις, τί σε κόφτ’ εσένα!

Με νοιάζει… αφού η καθηγεσία είναι εντελώς ανίκανη να ιεραρχήσει πρόσωπα / πράγματα / καταστάσεις κατ’ αξίαν καί σημασίαν, τότε τί να πεί κι ο απλός λαός!… Τον οποίο όλοι καθυβρίζουν ως ανόητο καί καναπεδάκια!

Τά ‘παμε:

Μόνοι μας εναντίον όλων, στον υπέρ πάντων αγώνα!

Υγ 2: Από το λήμμα της Γουΐκι: «Ο Ψελλός με τις παρατηρήσεις και τις εκθέσεις του άφησε ένα πλήρες αρχείο της σχέσης του με το χαλδαϊκό υλικό

Χαλδαϊκό;;;!!!  Όπερ έδει δείξαι!

Υγ 3: Αν υπάρχει κάποιος, που έζησε κατά γράμμα ως ορθόδοξος χριστιανός (συγχωρώντας τους σκατένιους εχθρούς του), αυτός είναι ο αυτοκράτωρ Ρωμανός Δ’ Διογένης. Όθεν, εντέλλεται η Εκκλησία να τσακιστεί να τον ανακηρύξει άγιο. Πολύ το άργησε!

Δεν μπορεί να είναι άγιος ο Ιουστινιανός, καί να μην είναι ο Ρωμανός Δ’!

 

Σώστε τα μουσεία μας!

84 Σχόλια

άλι το φαινόμενο να τα έχω τα πράγματα μπροστά στα μάτια μου, καί να μήν τα βλέπω… Πρέπει να υπάρχει πιστοποιημένο ψυχολογικό σύνδρομο γι’ αυτή τη συμπεριφορά, δέ μπορεί!  🙂  Ευτυχώς, καταλαβαίνω – τελικώς. Αν καί με κάποια καθυστέρηση, καί πηγαίνοντας από έμμεσο δρόμο.

Ο λόγος σήμερα γίνεται γιά τις συνέπειες ενός γενικευμένου πολέμου καί μιάς γενικευμένης σύρραξης εντός της χώρας μας – όπου, καί στις δύο περιπτώσεις εμπλέκεται η Ελλάδα. Καί συγκεκριμένα, γιά μία απ’ τις συνέπειες: τις επιθέσεις εναντίον μουσείων.

 

Η αλήθεια είναι πως η περιγραφή του κατά φαντασίαν ( ; ) πολεμικού σχεδίου «Τυφών» γιά την πλήρη καταστροφή της Ελλάδας από τον Διηνέκη έχει προβλέψει τα πάντα. (Ή σχεδόν – ενδεχομένως, παρεκτός από κάποιες ήσσονες λεπτομέρειες.) Εδώ καί χρόνια. Σημειώστε πως, διαβάζοντάς το, προσωπικώς δεν εξεπλάγην καθόλου· το σχέδιο αυτό περιγράφει ακριβώς ό,τι θα έκανε ο οποιοσδήποτε στρατηγικός νούς, προκειμένου να τσακίσει έναν αντίπαλο. Άλλως τε, οι τεχνικές του είναι γνωστές αρχαιόθεν (πχ μόλυνση των ποσίμων υδάτων – βλέπε Εσσαίους εναντίον Ρωμαίων). Συνεπώς, γιατί να ξαναναφερθώ ειδικά στα μουσεία μας, αφού αυτά ήδη αναφέρονται στο «σχέδιο Τυφών»;

Επειδή τα θεωρώ ΚΥΡΙΟ στόχο των εχθρών της Ελλάδας, κι όχι -ας πούμε- δευτερεύοντα.

Το κείμενο του «σχεδίου» μιλάει γιά συναισθηματική αξία των μουσείων καί των αρχαιολογικών χώρων… αλλά διαφωνώ καθέτως. (Καί οριζοντίως, καί διαγωνίως.  🙂  ) Η αξία των μουσείων μας καί των αρχαιολογικών χώρων μας δεν είναι μονάχα συναισθηματική, είναι ουσιαστική: είναι ο ζωντανός σύνδεσμός μας με το παρελθόν μας. Με τις αμέτρητες χιλιετίες του παρελθόντος της φυλής μας! Με τις ρίζες μας!

Θα σας ψιθυρίσω ακόμη ένα μυστικό… φανερό! Όπως έλεγα καί παλιότερα σε κάτι φιλαράκια, οι αρχαιολογικοί χώροι μας δεν είναι καθόλου «νεκροί». Ολοζώντανοι είναι! Πάτε στοίχημα; Ας πούμε, ο Απόλλων είναι -εκτός των άλλων- θεός του ανδρικού κάλλους, σωστά; Έ! Πάτε να στηθήτε πχ έξω απ’ το μουσείο των Δελφών, να δήτε πόσες μ_υνάρες βγαίνουν απ’ τα πούλμαν! (Ειδικά το καλοκαίρι, που αλαφρώνει καί το γυναικείο ντύσιμο!  🙂  ) Τώρα, αν όλες αυτές είναι βιτσιόζες κι επισκέπτονται έναν τόπο «νεκρό», τί να σας πω;! Εγώ, πάντως, δεν θά ‘παιρνα όρκο γιά τη «νεκρότητα» του συγκεκριμένου τόπου!

Λοιπόν, τυχούσα επίθεση εναντίον των μουσείων / αρχαιολογικών χώρων μας είναι επίθεση κατ’ ευθείαν στις ΖΩΝΤΑΝΕΣ ρίζες μας. (Καί πώς θα γινόταν να εξακολουθεί να ζή ένα έθνος, με ρίζες νεκρές; ) Φυσικά, καταλαβαίνετε τί γίνεται όταν κόβουμε τις ρίζες ενός δέντρου!

 

Απάνω-κάτω, σε δοθείσα γενικευμένη επίθεση των λαθρομούσλιμζ εναντίον μας, τα λάθρο θα καταστρέψουν (σε σημείο πέραν επισκευής) όσα ευρήματα εκτίθενται στα μουσεία… αφού πρώτα αρπάξουν όσον χρυσό βρούν. (Κι όσα ευρήματα υπάρχουν καί στις αποθήκες των μουσείων, τα οποία δεν τα θεωρώ λιγώτερο σημαντικά από τα εκτιθέμενα. Λιγώτερο όμορφα, ίσως· αλλά όχι λιγώτερο σημαντικά.) Αυτό θα γίνει στα σίγουρα, αφού τα λάθρο έχουν …πιστοποιημένη προϋπηρεσία! Στους Βούδδες της Μπαμιγιάν, στην Παλμύρα… Φυσικά, ουδόλως ξεχνάμε την καταστροφή της βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας από τις ορδές του ίδιου του Μωάμεθ.

Τα λάθρο, ΜΑΖΙ με τα μπάχαλα· διότι τα τελευταία είναι ιουδαϊκής προελεύσεως, γι’ αυτό στην Ελλάδα κάνουν ό,τι θέλουν ατιμώρητα. Γιατί αναφέρω καί τα μπάχαλα; Διότι αυτά δεν είναι μέν μούσλιμζ, αλλά διάβαζα αυτές τις μέρες ότι κάποιος μουλάς / ιμάμης / ουλεμάς / δεν-ξέρω-τί ιερωμένος του ισλάμ έλεγε πως βρήκε «γέφυρες» μεταξύ του ισλάμ καί του ιουδαϊσμού. (Απαξιώ να ξαναψάξω γιά τον σύνδεσμο.) Όταν διάβασα την είδηση, του κατέβασα μαζεμένα τα μωαμεθανοκάντηλα, του λεβέντη. Τί «γέφυρες», ρέ παπάρα; Αφού είσαστε ακριβώς το ίδιο! Εβραίος δεν ήταν ο Μωάμεθ σας; Κι άμα είσαι μάγκας καί μπορείς, άντε βρές μου όχι «γέφυρες», αλλά πού γράφει το Κοράνιο γιά την περιτομή! (Ψίτ, φίλος! Πουθενά δεν γράφει!)

Όθεν, τα λάθρο έχουν εξασφαλισμένα συνεταιράκια στην καταστροφή της Ελλάδας· ού μήν κι αφεντικά-εντολοδότες! (Διότι άλλο το ορίτζιναλ πράγμα, κι άλλο η απομίμηση! Άλλο το τσαντικό Λουΐ Βουητόν, ναούμ’, κι άλλο το Λουΐ …Βοϊδόν! καρα-Lol!!!)

 

Αφορμή γιά το σημερινό, μου έδωσε μία έρευνα που κάνω αυτές τις μέρες (μή ανακοινώσιμη προς το παρόν) γιά κάποιο συγκεκριμένο αρχαιολογικό εύρημα. (Η οποία έρευνα έβγαλε πολλά λαγουδάκια απ’ το καπέλλο!) Φυσικά, πάντα έχω κατά νούν την αρχή ότι: αυτό που φαίνεται, δεν είναι απαραίτητα αυτό που είναι – γι’ αυτό καί τό έψαξα. Ακολουθώντας, μάλιστα, μιά έντονη διαίσθηση.

Το έλασσον κακό ( ; ) είναι πως το συγκεκριμένο εύρημα δεν είναι αυτό που εκτίθεται! (Βλέπετε, υπάρχει καί παλιά βιβλιογραφία – με φωτογραφίες. Κι η σύγκριση βγάζει μάτια.) Πολύ καλός ο σημερινός χρυσοχόος, δε λέω, αλλά ρέ παιδί μου «αρχαιολογία» δεν σημαίνει έρευνα στη φαντασία αυτουνού! (Εν πάσει περιπτώσει, ομολογώ πως η φαντασία του χρυσοχόου προσέγγισε πολύ καλά το αρχικό εύρημα.) Το μείζον κακό, τώρα, είναι πως το εύρημα αυτό ήταν κτέρισμα σε τάφο… κι έχω την έντονη απορία τί απογίνονται οι ανευρισκόμενοι στις ταφές σκελετοί. (Αναρωτήθηκα σε ποιόν ανήκε το κτέρισμα, τί ήταν αυτός εν ζωήι; – καί η μία σκέψη φέρνει την άλλη.) Τους βάζουν σε κάποια -αριθμημένα, όπως είναι το σωστό- κουτιά στις αποθήκες των μουσείων; τους πετάνε; ή τους εξαφανίζουν / καταστρέφουν, κατόπιν εντολών «άνωθεν»;

 

[Με την ευκαιρία, επαναλαμβάνω: Πού βρίσκεται ο σκελετός του Φιλίππου Β’; Καί πού βρίσκονται οι σκελετοί των Μαραθωνομάχων; Καί πού βρίσκονται οι σκελετοί από τις ανασκαφές του μετρό στο Δημόσιο Σήμα; Κι οι σκελετοί των σκοτωμένων στο Φάληρο; Αυτοί οι τελευταίοι …«μελετώνται»; Ή πήραν κι αυτοί την άγουσα γιά χημική διάλυση;

Μετά απ’ αυτές τις ερωτήσεις, ο νοήμων συνειδητός Έλλην καταλαβαίνει άριστα πως δεν χρειάζεται να περιμένουμε στο μέλλον, έστω στο άμεσο, επίθεση λάθρο καί μπάχαλων. Όσον αφορά αυτό το σκέλος, δηλαδή την επίθεση εναντίον των ριζών των Ελλήνων, το «σχέδιο Τυφών» έχει ήδη ξεκινήσει εδώ καί καιρό.

Ή μήπως θαρρεί πχ ο Τουργκούτσογλου ότι εγώ ξέχασα το κυνηγητό του εναντίον του Άρη Πουλιανού, ή την «εξαφάνιση» του κρανίου του αρχανθρώπου των Πετραλώνων Χαλκιδικής; Ή την άλλη την έμπνευσή του, να παραδίδουμε υποχρεωτικώς στο «κράτος» τα παλιά βιβλία της βιβλιοθήκης μας; Ρέ, άει σιχτήρ από ‘δώ χάμω!]

 

Βλέπετε, η εξαφάνιση ( ; ) σκελετικών αρχαιο-Ελληνικών ευρημάτων, χώρια του ότι εμποδίζει τη σωστή αρχαιολογική έρευνα, (α) καθιστά αδύνατη την συγκριτική μελέτη του dna των αρχαίων ημών (δηλαδή την πιστοποίηση της συνέχειας της φυλής μας), καί (β) το χειρότερο, μας αποκόπτει απ’ τις ρίζες μας. «- Έλληνες; Ποιοί Έλληνες;», αναρωτιέται δήθεν αθώα ο εγκληματίας ξένος καταστροφέας των σκελετικών ευρημάτων μας. «Κατοικούσαν ποτέ Έλληνες εδώ;», συνεχίζει. Όθεν, ποιά «Μακεδονία»; Ποιά ιστορικότητα; Ποιές ιστορικές διεκδικήσεις αλυτρώτων εδαφών καί πληθυσμών μας;

Κάτι έγραψε ο Θουκυδίδης γιά τους Αθηναίους, που έβαλαν τους Δηλίους να ξεπατώσουν τους τάφους τους… Καί με δεδομένο ότι «αυτοί» ξέρουν τον Θουκυδίδη απέξω, καταλαβαίνετε.

 

Τις τελευταίες 2 χιλιετίες, η Ελλάδα έχει ιστορικό ρεκόρ σε καταστροφές πολιτισμικών στοιχείων της από βαρβάρους. Όχι πως δεν γινόντουσαν καί πρίν τέτοιες (καί χοντρές, μάλιστα – πχ Γεφυραίοι καί Πέρσες στην Ακρόπολη), αλλά αυτό το χρονικό διάστημα το κακό παράγινε. Κάθε, μά κάθε βάρβαρος (περιττεύει η ονομαστική αναφορά τους) θεωρούσε σωστό να καταστρέψει τα πάντα, αφού πρώτα λεηλατήσει όσα νόμιζε πως θα του είναι χρήσιμα. Ένθα ως «βάρβαροι» νοούνται καί οι πρόγονοι των σημερινών «πολιτισμένων» Ευρωπαίων. (Βλέπε 1204. Οι οποίοι «πολιτισμένοι» καί τα ρέστα ουδόλως εγκατέλειψαν τα χούγια τους μετά το 1204. Βλέπε πχ αββάς Φουρμόν. Ή Γερμανοί επί Κατοχής – γιά το αρχαιολογικό πλιάτσικο των οποίων, ή την καταστροφή των αγαλμάτων στα Προπύλαια του πανεπιστημίου, ελάχιστα έχουν γραφεί.) Οι βάρβαροι μέν κάνουν τη «δουλειά τους» εις βάρος μας διαχρονικώς, αλλά δυστυχώς, υπάρχουν σημερινοί Έλληνες (κι ένας Βοθρολυμαίος) τόσο αποβλακωμένοι, που θεωρούν ότι μπορούμε να συνεννοηθούμε μ’ αυτά τα νεάντερταλ πιθηκοειδή.

Η κατάληξη, λοιπόν, τυχούσας επίθεσης εναντίον των αρχαιοτήτων μας είναι γνωστή – διότι μπορεί μέν ο βάρβαρος ν’ αλλάζει κάθε φορά, αλλά το …σενάριο δεν αλλάζει ποτέ: επίθεση (καθοδηγημένη από τζιούζ καί «πολιτισμένους»), καταστροφή πέραν επισκευής, πλιάτσικο, καί απόκρυψη των «καυτών» ευρημάτων. Όχι μόνον αποκοπή απ’ τις βιολογικές ρίζες μας, αλλά κι απ’ τις αρχαίες απόκρυφες γνώσεις μας! (Η τελευταία αυτή απόκρυψη-αποκοπή συμβολίζεται με την «Αφροδίτη της Μήλου» της γερμανικής κωλοφυλλάδας, με το ειρωνικό κωλοδάχτυλο προς τα εμάς.)

 

Αφού, τώρα, είναι γνωστό το τί μας μέλλεται (πάλι!) με τα λάθρο καί τα μπάχαλα, τί πρέπει να πράξουμε; ακριβώς αυτό που έπραξε ο διευθυντής του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου το 1940: έγκαιρη απόκρυψη των ευρημάτων!!! Όλοι οι εργαζόμενοι στα μουσεία μας, ξεκινήστε από τώρα! Κι από δικαιολογίες, να σας βρώ εγώ μερικές: συντήρηση, οικοδομικές εργασίες, (δήθεν) προετοιμασία των ευρημάτων γιά εκθέσεις στο εξωτερικό, επέκταση του μουσείου σε καινούργια πτέρυγα…

Βέβαια, επειδή ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται, ίσως με την απόκρυψη αυτή να επωφεληθούν μερικοί πονηροί – με την ιδιοποίηση ευρημάτων στη ζούλα. Αλλ’ αυτό θα έχει συνέπειες! Διότι όλα τα ευρήματα των μουσείων είναι καταγεγραμμένα καί δημοσιευμένα. Έτσι, όταν περάσει η θύελλα, κι αναδυθεί μιά Ελλάδα όπως της πρέπει, αν λείπει κάτι, θα ζητηθούν ευθύνες!

Κι αλοίμονο, τότε, στον μή δυνάμενο να δικαιολογήσει τις πράξεις του καί τις παραλείψεις του! Ούτε ψύλλος στον κόρφο του! Μόνον αυτό σας λέω.

 

Σφίξτε τα δόντια, κάντε ακόμη δυό χρόνια (καί κάτι ψιλά) υπομονή, δώστε τις μάχες σας, επιβιώστε παντί τρόπωι σ’ αυτό το διάστημα. Αν έχω τα λογικά μου (που τα έχω), σας υπόσχομαι από εκεί καί μετά να ζήσουμε όλοι μαζί σε μιά Ελλάδα στην πρότερη δόξα της! Κι αλοίμονο σ’ όποιον έστω διανοηθεί να της κάνει κακό!

«- Καί πού τα ξέρεις εσύ αυτά, ρέ Εργοδότη;»

Μου τά ‘πε μιά …μοσχαροκεφαλή! Πιό όμορφη απ’ τη δική μου!  😉

 

Υγ 1: Ένα από τα πολλά «λαγουδάκια απ’ το καπέλλο»… Μαθαίνω πως το 1905, στον μυκηναϊκό τάφο στους Αγ. Αναργύρους (Καπακλί) Βόλου, βρέθηκαν γυναικεία κτερίσματα (δηλ. κοσμήματα – που εκτίθενται στο Εθνικό Αρχαιολογικό). Τί σκελετοί βρέθηκαν; Μόνο ένας γυναικείος; ή γυναικείος καί αντρικός; Τί απέγιναν αυτοί;

Αν σας πω ότι πρόκειται γιά τον τάφο του Ιάσονα καί της δεύτερης συζύγου του, τί θα πήτε; (Το πώς το ξέρω, δεν θα σας το πω τώρα.)

Υγ 2: Δεύτερο «λαγουδάκι». Κατά την ανασκαφή της ακρόπολης (νεκρόπολης, ουσιαστικά) των Μυκηνών από τον Σλήμαν, μήπως βρέθηκε αντρικός σκελετός χωρίς σπαθί δίπλα του; (Γιατί; διότι δεν ήταν βασιλιάς / πρίγκηπας / πολεμιστής, αλλά αρχιερέας. Αν καί στην Ιλιάδα -στο πρόσωπο του Αγαμέμνονα- η ιδιότητα του βασιλιά δεν διαχωρίζεται από την ιδιότητα του αρχιερέα.) Πού μπορούμε να βρούμε τις in situ σημειώσεις των ανασκαφέων; Έστω, τα δημοσιευμένα πρακτικά της ανασκαφής; Μήπως σώζονται οι σημειώσεις του Σλήμαν κατά Βερολίνο μεριά; (Διότι εδώ ένας αχαρακτήριστος υπουργός «παιδείας» -ονόματι Βαλασσόπουλος- τον έδιωξε.)

Κι αν πω γιά τίποτε φωτογραφίες, τζάμπα ελπίζω; Ή υπάρχουν;

 

Older Entries