Αρχική

Περί Παλαμήδου – 3

14 Σχόλια

(προηγούμενο)

αί νά ‘ταν μόνον αυτά τα παράδοξα του συγκεκριμένου πολέμου… Ξαναδιαβάζοντας τον σχετικό σύνδεσμο της Γουΐκι, βλέπουμε (προς το τέλος του πολέμου, κι ενώ δεν είχε κριθεί ακόμη το αποτέλεσμα) να τυλίσσεται ένα γαϊτανάκι κοροϊδίας, με διάφορες «προφητείες». «- Η Τροία θα πέσει μόνον με το τόξο του Ηρακλή!», λέει ο ένας. Αλλά ήρθε ο Φιλοκτήτης καί δεν έγινε τίποτε. (Εκτός απ’ τον Πάρη, που έγινε μακαρίτης.) «- Η Τροία θα πέσει, μόνο αν έρθουν εδώ τα κόκκαλα του Πέλοπα!», λέει ο άλλος πιό μετά. Τον ξέθαψαν τον τυχοδιώκτη, μετέφεραν τα λείψανά του στην Τρωάδα, ακόμη να πέσει η Τροία. (Αν καί, λόγωι κωλοφαρδίας του συγκεκριμένου «προφήτη», η Τροία έπεσε λίγο πιό μετά.)

Παρένθεση: αν πίσω απ’ αυτές τις «προφητείες» δεν βλέπετε ημι-κρυπτόμενο κάποιο μαύρο ιερατείο, δεν μπορώ να βοηθήσω περισσότερο.

Παρένθεση, ξανά: Παρακάμπτω τυχόν ομοιότητες με κάποια σημερινά παρόμοια φαινόμενα, καί παραμένω στην μεταφορά των κοκκάλων του Πέλοπα στην Τρωάδα. Έ, λοιπόν, ενισχύεται η άποψή μου ότι η εκστρατεία εναντίον της Τροίας έγινε (εκτός κάποιων άλλων κρυφών αιτίων) γιά χάρη προσωπικών επιδιώξεων του Αγαμέμνονα – του οποίου ο Πέλοπας υπήρξε πρόπαππος. Ήταν σα νά ‘λεγε: «- Έλα παππού, να σου δείξω ότι πήρα εκδίκηση!»

Εκδίκηση από ποιόν; Μά, από τους Τρώες! Διότι, όταν οι Έλληνες της κυρίως Ελλάδας κυρίευσαν την (πατρίδα του Πέλοπα) Μυσία (κυρίως ο Ηρακλής), οι -δυό βήματα παρακάτω ευρισκόμενοι- Τρώες δεν βοήθησαν τους ομοφύλους κοντοχωριανούς Πελασγούς.

Προσωπική εκδίκηση του αρχιγαϊδάρου εναντίον των Τρώων, λοιπόν… Καί των Ελλήνων, θα ‘ρχόταν κι αυτωνών η ώρα. (Κλασική σαλαμοποίηση. Ένας-ένας. Όλοι θα πάρετε!  🙂  ) Να δούμε στο τέλος, προσκυνάνε οι Έλληνες τον Κρόνο, ή όχι;

Σημειώστε ότι ο Αγαμέμνων καταγόταν εκ μητρός κι από τον άλλον ανθρωποθυσιαστή, τον Μίνωα. Αν, λοιπόν, βρέθηκαν οι Αργοναύτες καί ματαίωσαν τα σχέδια του Θόα καί της Υψιπύλης, τελικά το να κοροϊδέψεις τους Έλληνες καί να τους σύρεις εκεί που θέλεις, είναι εύκολη υπόθεση – ως φαίνεται. Αρκεί ένας θρασύς Κρόνιος τυχοδιώκτης κάθε φορά – Πέλοπας, Μίνως, Θόας, Αγαμέμνων, Υψιπύλη… καί δε συμμαζεύεται. Γιά να φτάσουμε στα εβραιοκαθυστερημένα τα σημερινά, Γάπηδες κι Αλεκσάκια. (Πρωθυπουργοί της Ελλάδας, μη χέσω!!! Τα βλέπετε, συμπατριώτες ψηφοφόροι, πόσο μαλακίζεστε; )

Εάν, δέ, ο θρασύς Κρόνιος τυχοδιώκτης τυγχάνει Έλληνας γενίτσαρος, ή ψευδεπίγραφος «Έλλην» (Ελληνόφωνος, γιά την ακρίβεια), ή υβρίδιον με Ελληνικές ρίζες, τότε είναι πολύ ευκολώτερο να εισχωρήσει στην ανώτερη κοινωνική ιεραρχία των Ελλήνων. Γι’ αυτό έχω λυσσάξει να φωνάζω να μην παντρεύεται κανένας Έλληνας αλλοδαπές, καί δή ιουδαίες.

Παρένθεση, ξανά-μανά: Κι ο Παλαμήδης καταγόταν εκ μητρός απ’ τον Μίνωα, αλλά το Ελληνικό του dna του Διός υπερίσχυσε χίλια τοις εκατό.

 

iv. Ιάσων θεραπευτής Ελλάδος πάσης

Πίσω στην Ιωλκό, η τριανδρία των παλιόφιλων της Αργούς, αν καί πάνω στη διετία-τριετία κατάλαβε το φιάσκο, έκανε υπομονή. Γνώστες όλοι τους των μυστικών, «Πυθαγορείων» Μαθηματικών, περίμεναν να περάσει το πρώτο κομβικό σημείο, των 6.18 ετών. Όταν καί πάλι δεν έγινε τίποτε, τότε αποφάσισαν ν’ αναλάβουν δράση.

Τί έπρεπε να γίνει, ώστε να σταματήσει ο φοβερός Ελληνοκτόνος αυτός πόλεμος;

Χμ… ας ξαναρωτήσουμε με απλή λογική: τί μπορούσε να γίνει;

Τρία τινά:

  • Ή να νικήσουν οι Αχαιοί.
  • Ή να χάσουν.
  • Ή να υπογραφεί συνθήκη.

Στο τραπέζι της συζήτησης ριχτήκανε καί τα τρία ενδεχόμενα. Καί, γιά λόγους που θα δούμε (ή θα καταλάβουμε), καί τα τρία ενδεχόμενα απαιτούσαν τη συνεργασία των Τρώων – αλλ’ αυτό ήταν δευτερεύον ζήτημα. Υπήρχαν τρόποι να λυθεί.

Ας πάρουμε πρώτα την (πιθανή) ήττα των Αχαιών. Δηλαδή, τί; να βοηθήσουν ο Ιάσονας καί τα φιλαράκια του να χάσουν οι Έλληνες; Μμμμ… ίσως. Αν δεν υπήρχε άλλος δρόμος, τότε ναί. Αλλά, εννοείται, με τις ελάχιστες δυνατές απώλειες. Μιά καλά μελετημένη προβοκάτσια αρκούσε, ώστε να τους αναγκάσει να φύγουν καί να επιστρέψουν οίκαδε. Επίσης, έπρεπε να εξεύρουν λύση καί γιά τις σχεδόν βέβαιες κοινωνικές αναταραχές πίσω, στην πατρίδα του κάθε βασιλιά των Αχαιών. Ο λαός θ’ απαιτούσε λογοδοσία, άρα έπρεπε να ετοιμάσουν καί τα ακλόνητα επιχειρήματα, που θα δικαιολογούσαν ( ; ) τη σπατάλη σε ζωές. (Καί, φυσικά, την ήττα.)

Όμως, υπήρχε ένα μεγάλο «μείον» εδώ… αν μαθευόταν ο,τιδήποτε αργότερα, ουδείς θα έσωζε τους πρωτεργάτες του σχεδίου. Ούτε τους οργανωτές, ούτε τους εκτελεστές. (Η αμαύρωση της φήμης τους στον αιώνα τον άπαντα, θα ήταν το μικρότερο που θα παθαίνανε.) Η δε κοινωνική αναταραχή πιθανώτατα θα ελάμβανε ανεξέλεγκτες διαστάσεις.

Όχι, λοιπόν, καί ξανά όχι σ’ αυτό το ενδεχόμενο. Αποκλείεται.

Πάμε, τώρα, στη συνθηκολόγηση. Αυτή απαιτούσε τη συνεργασία του Πριάμου «εκ των ούκ άνευ», διότι ο αρχιγάϊδαρος ούτε που θ’ άκουγε γιά συνθήκες – ακόμη κι έντιμες. (Άρα, δεν μπορούσαν ν’ ανακινήσουν το θέμα πρώτα μέσωι Αγαμέμνονα.) Πάντως, αν συναινούσε ο Πρίαμος καί ξεμπρόστιαζε με επιχειρήματα τον αρχιγάϊδαρο μπροστά σ’ όλους τους πολεμιστές, τότε ο πόλεμος θα τελείωνε αμέσως.

Έπρεπε, όμως, κι αυτός, να δεχθεί κάποιες υποχωρήσεις. Έπρεπε να επιστρέψει την Ελένη… ή το είδωλο, ή ό,τι κι όσα τέλος πάντων έκλεψε ο Πάρης. Έπρεπε να τιμωρήσει τον Πάρη. Κι έπρεπε να βάλει υπογραφή σε συνθήκη τουλάχιστον τριακονταετίας, γιά νά ‘χει κάποιο σοβαρό νόημα αυτή.

Όχι ακατόρθωτο, αλλά ούλτρα δύσκολο. Είναι, βλέπεις, κι η τιμή (που τιμή δεν έχει) στη μέση! Είχε κι ο βασιλιάς της Τροίας τους δικούς του, που έπρεπε να τους απολογηθεί.

Κι ακόμη χειρότερα, είχε το ύπουλο Κρόνιο παύλα μητριαρχικό ιερατείο στα ποδάρια του, που συνεχώς του έβαζε τρικλοποδιές.

 

Άρα, ο Πρίαμος έπρεπε με κάποιον τρόπο να «πειστεί». Κι από ‘κείνα τα χρόνια ακόμη, το πειστικώτερο επιχείρημα στις κουβέντες είναι το πιστόλι στον κρόταφο.

Επομένως, έπρεπε να είναι αναντιρρήτως επιτεύξιμη η νίκη των Ελλήνων – καί να γίνει αυτό κατανοητό μέχρι κι από τον Πρίαμο.

Ναί, αλλά πώς;

Μόνον αν έπεφταν τα απόρθητα ( ; ) τείχη της Τροίας.

Οι τρείς μεσήλικες φίλοι χαμογελούσαν με τις «προφητείες» που κυκλοφορούσαν (ότι τα τείχη έπρεπε να γκρεμίσει απόγονος του Απόλλωνα, κτλ κτλ), αλλά έπρεπε καί να βρουν πρακτικώς εφαρμόσιμη λύση. (Διότι, καλή η πλάκα, αλλά τα προβλήματα της πραγματικότητας απαιτούν σοβαρότητα στην αντιμετώπισή τους.) Αυτή η λύση όντως υπήρχε… αν καί ήταν πολύ περισσότερο δραστική, απ’ όσο χρειαζόταν. Ήταν σα να προσπαθούσαν να σπάσουν καρύδια με βαρειά σφύρα μεταλλουργού.

Αλλά, στην ανάγκη, θα κατέφευγαν σ’ αυτήν. Τί, δηλαδή; καλύτερο ήταν να σκοτώνεται τόσος κόσμος επί εξήμιση χρόνια τώρα, καί να μη σταματάει η σφαγή;

Η λύση αυτή, λοιπόν, ήταν το «12+1» της Ιωλκού.

 

Το πάλαι ποτέ σχέδιο του Αίσονα να εφοδιάσει την πόλη του μ’ ένα ανίκητο υπερόπλο, τεχνολογίας προερχόμενης από τα βάθη των παρελθοντικών αιώνων, δούλεψε μονάχα δοκιμαστικά καί μονάχα μία φορά. Ένα θαλάσσιο τέρας, λέει, εμφανίστηκε κάποτε στη θάλασσα της Τροίας, πολύ πρό του πολέμου με τους Αχαιούς, κι οι Τρώες τά ‘καναν απάνω τους. Καί, γιά να το εξευμενίσουν (να μην τ’ ανοίξει η όρεξη καί τους μεζεδιάσει), δέσανε την πριγκήπισσα τους την Ησιόνη (καί αδελφή του Πριάμου) σε κάποιον παραθαλάσσιο βράχο. Σου λέει, φάε αυτήν να χορτάσεις καί να σκάσεις, μπας καί γλυτώσουμ’ εμείς. (Εδώ, οι παρατηρητικοί θα δούνε εύκολα το πανάρχαιο έθιμο της βασιλοκτονίας.)

Χρειάστηκε να έρθει ο Ηρακλής, ο οποίος δε μάσαγε, γιά ν’ απελευθερώσει την έρμη την κοπέλλα. Κι αν ο Ηρακλάρας ήξερε καί την προέλευση του φασματικού «τέρατος», δεν θα μάσαγε επί 10 – αλλά τέτοια μυστικά δεν ανακοινωνόντουσαν παραέξω.

Το «12+1» παρέμενε στην Ιωλκό, μέχρις ότου μπούκαρε ο Ατλάντειος δολοφόνος Πελίας, οπότε κι απενεργοποιήθηκε πάραυτα.

Πώς; Ο Αίσων ποτέ δεν είπε ότι γιά να πάρει μπρός το «12+1», έπρεπε να τοποθετηθεί απάνω του ο μεταλλικός σταυρός με τη μορφή της Ήρας στο κέντρο του… που φόρεσε στο λαιμό του ο μικρός Ιάσων σαν φυλαχτό, καθώς τον φυγάδευαν.

Κατά τη διάρκεια της Αργοναυτικής, λοιπόν, το «12+1» παρέμεινε απείραχτο, αλλά δεν βοήθησε – καθ’ ό απενεργοποιημένο. Ο δε Πελίας σαφώς κι έψαχνε να βρεί γιατί δεν έπαιρνε μπρος το ρημάδι, αλλά του λέγανε (καί τον πείθανε) ότι ο δολοφονημένος Αίσων πήρε το μυστικό μαζί του – κι έτσι, άνθρακες ο θησαυρός. Ο πονηρός Πελίας ήλπιζε να επιστρέψει ο Ιάσων, καί να του ξεράσει τις πληροφορίες που λείπανε… αν τις ήξερε κι αυτός.

 

Τα υπόλοιπα είναι γνωστά. Ο Ιάσων κάποτε επέστρεψε στην Ιωλκό …εργένης, όπως έφυγε, αλλά ο στρατός του καθάρισε την Ατλαντοσπορά. Κι έτσι, εκλιπόντος γιά την ώρα του κινδύνου, το «12+1» ενεργοποιήθηκε ξανά.

Αυτό ήταν το φοβερό όπλο, με το οποίο θ’ απειλούσαν τον Πρίαμο, αν δεν έδειχνε ούτ’ αυτός να συνετίζεται. Φυσικά, δεν θα του λέγανε περί τίνος πρόκειται – αντ’ αυτού, εκφράσεις όπως «η οργή των θεών» ήταν σαφώς καταλληλότερες.

Αξίζει τον κόπο να κάνουμε ακόμη μία παρένθεση, πριν προχωρήσουμε. Ο καθένας θα ρωτούσε (απόλυτα λογικά)…

…Πού βρίσκεται σήμερα αυτό το υπερόπλο;

Απ’ όσα έχω ανακαλύψει, οι ναοί που φιλοξενούσαν τους δώδεκα συν έναν κρυστάλλους είναι γκρεμισμένοι, καί σήμερα δεν είναι γνωστή ούτε κάν η θέση τους. (Στους άλλους, όχι στον γράφοντα. Αλλά το θέμα κάνει τζίζ, οπότε μην περιμένετε να περιγράψω δημοσίως τους σχετικούς τριγωνισμούς κτλ.) Οι ίδιοι οι κρύσταλλοι, τώρα… ο «αστικός μύθος» (που πολύ αμφιβάλλω αν είναι μύθος) λέει πως οι δώδεκα μικρότεροι κρύσταλλοι βρέθηκαν σε κρύπτη, κατά τη διάνοιξη του οδικού τούνελ της Γορίτσας. Αμέσως φυγαδεύτηκαν, καί τώρα αγνοείται εντελώς η τύχη τους. (Η ίδια η Γορίτσα με τα θρυλούμενα δίκτυα σπηλαίων της είναι ένα τεράστιο θέμα, αλλά ας μην το ανοίξουμε εδώ.)

Απομένει ο κεντρικός, μέγιστος κρύσταλλος του κεντρικού ναού της Ήρας, καθώς καί το μενταγιόν του Ιάσονα. Η τύχη καί των δύο είναι άγνωστη. Προφανώς αυτά τα αντικείμενα τοποθετήθηκαν σε κρύπτη/ες – καί δή, λίγο μετά την πτώση της Τροίας. (Γιά λόγους που υποψιάζομαι, αλλά δεν έχω ακόμη ξεκαθαρίσει απολύτως.)

Αλλά, οίκοθεν νοείται, πως ακόμη κι αν ήξερα, δεν θα έλεγα τίποτε δημοσίως.

Σας έχω ξαναπεί απειράκις… κατά εποχές, ξαναζούμε. Όλοι κι όλες. Καί το σήμερα δεν αποτελεί εξαίρεση.

Ξαναζούμε. Ακόμη κι ο Πελίας.

(συνεχίζεται)

Περί Παλαμήδου – 2

125 Σχόλια

(προηγούμενο)

ς ξεκινήσουμε να συμπληρώνουμε το πάζλ, μιά που ήδη διαθέτουμε τα βασικά στοιχεία.

Αλήθεια, αυτός ο Τρωϊκός Πόλεμος έχει αναλυθεί ποτέ από καμιά φίρμα των στρατιωτικών αναλύσεων, ή όλοι χαμογελάνε ευχαριστημένοι με τον πολεμικό ρομαντισμό των ηρώων του καί νοσταλγούν το ιπποτικό τους πνεύμα; Δεν θυμάμαι να έχω ποτέ διαβάσει κάποια αμιγώς στρατιωτική ανάλυση, αλλά μικρή σημασία έχει. Θα την επιχειρήσουμε εδώ.

Όχι πως είμαι καμιά στρατηγική ιδιοφυιΐα, αλλά τα πράγματα είναι έτσι, όπως θα τα περιγράψω, επειδή δεν μπορεί να είναι αλλοιώς.

 

iii. Τρωϊκός

Οι Αχαιοί (δηλ. οι Έλληνες της κυρίως Ελλάδας) ξεκίνησαν όλοι μαζί με τα πλοία τους εναντίον της Τροίας… Γνωστά πράγματα. Σ’ αυτό το σημείο, βλέπουμε κατ’ ευθείαν το πρώτο (ημι)παράδοξο του πολέμου αυτού:

Οι Τρώες με τους συμμάχους τους (Κάρες, μέρος των Θρακών, κτλ κτλ), αν καί καθαροί Έλληνες κι αυτοί -καί δή, των παραλίων- (δηλαδή εν δυνάμει πολύ ικανοί στη ναυτωσύνη), δεν λαμβάνουν κανένα μέτρο αποτροπής σε θαλασσινό πεδίο. Ούτε διαθέτουν στόλο, που θα προσπαθούσε να σταματήσει τον στόλο των Αχαιών μεσοπέλαγα, ούτε αργότερα επιχειρούν κάποια καταδρομική ενέργεια αντιπερισπασμού. Δηλαδή, να κάνουν το κόλπο του Αννίβα: να στείλουν δυνάμεις να πολιορκήσουν πχ τις Μυκήνες. Συν δυό-τρείς άλλες σπουδαίες πόλεις των Αχαιών, ώστε να τους υποχρεώσουν να λύσουν την πολιορκία του Ιλίου. Ή, έστω, να διασπάσουν τις δυνάμεις τους.

Αντίθετα, ταμπουρώνονται μέσα στα όντως απόρθητα (γιά την εποχή) τείχη τους, καί περιμένουν… εφ’ όσον δεν πέτυχε η πρώτη τους επιθετική ενέργεια, να κάψουν τα πλοία των Αχαιών, πριν κάν αυτοί αποβιβαστούν στην παραλία.

Καί περιμένουν… Καί περνάνε τα χρόνια…

Καί περιμένουν… Καί περνάνε τα χρόνια…

Τί περιμένουν; Δύο τινά – εφ’ όσον τα τείχη παρέμεναν ανυπέρβλητο εμπόδιο γιά τους επιτιθέμενους:

  • Ή να βαρεθούν οι Αχαιοί καί να φύγουν. (Το να ηττηθούν οι Αχαιοί ήταν μάλλον απίθανο, διότι -είναι σίγουρο πως- συνεχώς ερχόντουσαν κι άλλοι.)
  • Ή να γίνει κάποιο θαύμα.

Δηλαδή, ο αγώνας τους έγινε καθαρά αμυντικός, καί μόνον ο Έκτορας αναλαμβάνει επιθετικές πρωτοβουλίες.

 

Έστω, λοιπόν, ας παραδεχθούμε -με όρους σύγχρονης γεωπολιτικής- ότι Τρώες καί σύμμαχοι αποτελούν «χερσαία δύναμη», γι’ αυτό καί δεν είχαν αναπτύξει θαλάσσια πολεμική ισχύ. (Παρενθετικό ερώτημα: Άρα, πώς μπορούσαν -χωρίς πολεμικό στόλο- να επιβάλουν φόρους στα διερχόμενα τον Ελλήσποντο πλοία των Αχαιών, όπως ισχυρίζονται οι φιλόλογοι; Πετώντας ακόντια απ’ την ακτή; ) Αν καί είναι λάθος να χρησιμοποιούμε σημερινές αντιλήψεις γιά περιγραφή των τότε γεγονότων, ας δεχθούμε τα περί «χερσαίας δυνάμεως», ως βάση των μετέπειτα σκέψεών μας.

Συνεπώς, αφήνουμε τους (αναμένοντες τη Μοίρα) Τρώες, αφού δεν έχουμε να σχολιάσουμε κάτι άλλο γι’ αυτούς, κι η προσοχή μας στρέφεται στους επιτιθεμένους Αχαιούς.

Πριν προχωρήσουμε, πρέπει να πούμε πως ο επιθετικός πόλεμος (όπως τον γνωρίζουμε από την Ιστορία) έχει δύο μορφές:

  • Είτε (χτυ)πάς κατ’ ευθείαν κέντρο: την πρωτεύουσα καί τους ηγέτες του εχθρού. (Πχ Κορτέζ στο Μεξικό.)
  • Είτε ενεργείς όπως στο κόψιμο ενός μεγάλου δέντρου. Δηλ. πρώτα κόβεις τα κλαδιά, το απογυμνώνεις, καί στο τέλος κόβεις τον κορμό, αρχίζοντας από πάνω. Στη χώρα του εχθρού, τώρα, ροκανίζεις σαν ποντικός τσίκι-τσίκι-τσίκι μία-μία τις υποδομές του, τα ζωτικά του σημεία (σταθμούς επικοινωνιών, αποθήκες τροφίμων κι εφοδίων, γεωργική παραγωγή, πηγές νερού, αποθήκες καυσίμων καί όπλων, κτλ κτλ), καί στο τέλος (καί μόνον στο τέλος) χτυπάς την πρωτεύουσα καί τους ηγέτες, ώστε ν’ αναγκάσεις τον εχθρό να συνθηκολογήσει. (Πχ ηπαπάρα εναντίον Ιαπωνίας στον Β’ ΠΠ, ή τα δολοφονικά μούσλιμζ του Ίσις εναντίον της Συρίας.)

Ποιά μορφή επιθετικής πολεμικής τακτικής ακολούθησαν, λοιπόν, οι Αχαιοί; απάντηση: καί τις δυό …ταυτόχρονα!!! (Καλά… διαχρονικώς είμαστε τρελλάρες, οι Έλληνες – ακόμη καί στον πόλεμο! Πρό πάντων στον πόλεμο. Δεν το συζητάω!)

 

Βλέπουμε, λοιπόν, τους …α(ρ)χαίους ημών να ξεκινάνε καί να καταφθάνουν στην Τρωάδα όλοι μαζί ομοθυμαδόν (που λέει κι ο Χάρρυ Κλύνν). Στρατηγικώς σωστό – εφ’ όσον πάς εναντίον συγκεκριμένουν στόχου, δεν διασπάς δυνάμεις. Βέβαια, δεν γνωρίζουμε τί δυνάμεις αφήσαν στα μετόπισθεν γιά τυχόν απαραίτητη άμυνα, αλλά μάλλον δεν το φρόντισαν το θέμα. Σήμερα θα το θεωρούσαμε αυτό χοντρό στρατηγικό λάθος, αλλά τότε προφανέστατα είχαν στο μυαλό τους το εξής μοτίβο ενεργειών: Χτυπάμε-καταστρέφουμε-επιστρέφουμε. Καί δή, χωρίς χρονοτριβή. Γι’ αυτό καί περίττευαν οι έγνοιες γι’ άμυνα των μετόπισθεν. (Ήξεραν καί πως οι Τρώες δεν διαθέτουν πολεμικό στόλο, ώστε να επιχειρήσουν αντιπερισπασμό.)

Εφ’ όσον, όμως, οι πρώτες επιθετικές ενέργειες εναντίον των τειχών του Ιλίου δεν έφεραν αποτέλεσμα, βλέπουμε τους προγόνους να το γυρνάνε στο …καλαματιανό. Αιώνια πληγή της φυλής μας η επιπολαιότητα, κι οι μισές δουλειές!… Όπως ακριβώς έγινε καί με τους επαναστάτες της Στάσεως του Νίκα, εικοσιέξι αιώνες αργότερα.

Αλλάζει, λοιπόν, η επιθετική τακτική των Αχαιών, καί πάνε στο ροκάνισμα. Εντάξει, εκεί είχαν κάποια αποτελέσματα: πότε έπεσε -ξέρω ‘γώ- η Λυρνησσός, πότε πλιάτσικο στο ένα χωριό Πελασγών συμμάχων των Τρώων, πότε αρπαγή καμιάς νόστιμης γκομενίτσας απ’ το άλλο (καί γιά …κοκό, καί γιά λύτρα), πότε έτσι, πότε αλλοιώς. Αλλά ο χρόνος (… ποιός «χρόνος»; τα χρόνια!) περνούσε, ο κυρίως στόχος διέφευγε, καί στο τέλος το ηθικό του στρατεύματος κατέπεσε σε σκέτη μοιρολατρεία, εφάμιλλη των Τρώων. (Αυτά κάνει η απραξία σε στράτευμα που πολεμάει.) Όλοι τό ‘ριξαν στους οιωνούς κι υπέσκαπταν τη διάθεσή τους, αντί να πάνε να υποσκάψουν (στην κυριολεξία!) τα τείχη.

Ο δε πόλεμος -με τις καθημερινές συγκρούσεις με τους Τρώες έξω απ’ τα τείχη καί με τις μονομαχίες των μνημονευομένων στα Έπη ηρώων- μετεβλήθη καθαρά σε πόλεμο φθοράς, χωρίς σκοπό καί νόημα.

 

Απ’ τους πρώτους που κατάλαβαν ότι κάτι δεν πάει καλά, ο μέγιστος Αχιλλέας. Έβλεπε τον αρχηγό των Πανελλήνων να μαλακίζεται, ασχολούμενος (δίκην ληστάρχου, καί όχι πολεμάρχου) με το πώς θα φάει λάφυρα καί γκόμενες, αντί να οργανώνει την -μέχρι τελικής πτώσεως του Ιλίου- συνέχεια του πολέμου. Κι εφ’ όσον το θέμα έγινε καί προσωπικό, ο θεϊκός Πηλεϊάδεω έθεσε τα όπλα παρά πόδα, αρνούμενος να συνεχίσει να πολεμάει. Επειδή, τώρα, (τολμώ να ισχυρίζομαι πως) τον καταλαβαίνω, ο μόνος λόγος που δεν τα βρόντηξε από κάτω εντελώς καί δεν γύρισε πίσω στη Φθία (ν’ αφήσει Αγαμέμνονες κι Οδυσσείς να βουρλίζονται στις αμμουδιές της Τρωάδας), ήταν η υψηλώτατη αντίληψη περί τιμής, που είχαν τότε οι περισσότεροι Έλληνες. Το καί σήμερα γνωστό φιλότιμο. Τίποτ’ άλλο.

Αυτή η αντίληψη τον έκανε να υπομένει επί τόσα έτη τη διαρκή φθορά της νεολαίας της Ελλάδας σε άνευ νοήματος καθημερινές μάχες, καί να περιμένει τη δική του επανα-συμμετοχή στον πόλεμο, όταν καί όπως θα το απαιτούσε η Μοίρα.

Οι λοιποί Έλληνες, πάλι, βλέπαν πόσο κορόϊδα πιαστήκαν, που έκαναν αρχηγό της εκστρατείας τον Αγαμέμνονα, αντί γιά τον Παλαμήδη (όπως λέγανε οι σώφρονες φωνές). Αλλά η τιμή, τιμή δεν είχε – καί γιά εκείνους… Πιαστήκαν στην παγίδα, αλλά το θεωρούσαν ύψιστη ατιμία να κάνουν πίσω.

 

Κι εμείς, οι απόγονοι; Τί βλέπουμε, τόσα χρόνια μετά;

Κατ’ αρχήν, βλέπουμε ακόμη ένα παράδοξο με τον Τρωϊκό Πόλεμο. Το ποιό; το εξής.

Όταν κατακτάς μιά (όχι απαραίτητα) εχθρική χώρα, κάνεις δύο τινά:

  • Είτε κατσικώνεσαι εκεί καί την κάνεις μέρος της επικράτειάς σου. (Πχ Χίτλερ σε Αυστρία – Τσεχία – Ουγγαρία, κτλ κτλ.)
  • Είτε φεύγεις μεν πίσω στην πατρίδα σου, αφού όμως την κατακτημένη χώρα την έχεις μετατρέψει σε προτεκτοράτο καί τοποθετήσει πειθήνια ανδρείκελλα να την κυβερνάνε εκ μέρους σου. (Πχ αγγλίτσα, ηπαπάρα, γερμανίτσα στην… δεν το λέω, που να σκάσετε!  🙂  ) Καί την αρμέγεις (ορυκτά, χρήματα, κτλ) στο διηνεκές.

Με την Τροία, όμως, τί έγινε; Μετά την εκπόρθησή της, όλοι οι Αχαιοί …ομοθυμαδόν σηκώνονται καί φεύγουν!!!!! Χωρίς να τους νοιάζει το παραμικρό γιά το τί θα κάνουν / τί θα γίνει ο κατακτημένος αυτός τόπος με τη φοβερή γεωστρατηγική θέση καί τις εύφορες πεδιάδες. Λες κι είχαν πάει ημερήσια εκδρομή καί θα φεύγαν το βράδυ, χωρίς τόσες καί τόσες εκατόμβες νεκρών (δικών τους καί Τρώων) πίσω τους.

Παράδοξα πάνω στα παράδοξα πάνω στα παράδοξα, δηλαδή.

Μ’ άλλα λόγια, ο πόλεμος αυτός μόνο πόλεμος δεν ήταν.

Ήταν συγκεκαλυμμένο σφαγείο της Ελληνικής Νεολαίας της εποχής, υπό τον ψευδεπίγραφο τίτλο «πατριωτικός πόλεμος» – καί (ώ! της ειρωνείας!) τραγουδισμένο …επικώς ανά τους αιώνας.

 

Την κατάσταση αυτή, βεβαίως-βεβαίως, δεν τη βλέπουμε μονάχα εμείς. Σαφώς, σαφέστατα την είδαν κι αυτοί που τη ζούσαν από μέσα. Κορόϊδα δεν ήσαν! Καί οπωσδήποτε από τους πρώτους ήταν ο Αχιλλέας κι ο Παλαμήδης.

Μου κάνει μεγάλη εντύπωση το ότι πουθενά στην Ιλιάδα δεν αναφέρεται ότι ζητήθηκε από τον Παλαμήδη να εφεύρει κάποιο τέχνασμα, ώστε να εκπορθηθεί η Τροία γρήγορα. (Καί χωρίς μεγάλες απώλειες εκ μέρους των Αχαιών.) Διόλου δεν αποκλείω, δέ, ο Δούρειος Ίππος να ήταν πρόταση του Παλαμήδη, διατυπωμένη απάνω στο εξάμηνο της αναποτελεσματικότητας των επιθέσεων… την οποία στην αρχή εχλεύασε η ομήγυρις των Αχαιών κατά προτροπή του Οδυσσέα, ενώ δέκα χρόνια μετά ο Οδυσσέας την οικειοποιήθηκε.

Βλέπετε, έχω γνωρίσει αρκετούς ανθρώπους, με τους οποίους λαμβάνει χώραν το εξής θέατρο: (α) σε ρωτάνε γιά λύση σε κάποιο πρόβλημά τους (αναγνωρίζοντας εμμέσως πλήν σαφώς ότι γνωρίζεις καλά το αντικείμενο), (β) τους απαντάς αμέσως, καί επί της ουσίας, (γ) αντί γιά «ευχαριστώ», σε χλευάζουν (ιδίως μπροστά σε άλλους) με φράσεις, όπως: «- Τί μαλακίες είν’ αυτές!», (δ) ρωτάνε τα ίδια πράγματα καί σ’ άλλους, καί δή επιδεικτικώς μπροστά σου, καί (ε) όταν πάρουν την ίδια απάντηση μ’ αυτή που τους έδωσες αρχικά, τότε σπεύδουν να την εφαρμόσουν …ως δική τους ιδέα. Καί σε χλευάζουν ακόμη μία φορά, διότι δήθεν δεν ξέρεις τί σου γίνεται ή/καί αργείς ν’ απαντήσεις.

Διόλου δεν αποκλείω, λοιπόν, με τον Οδυσσέα καί τον Παλαμήδη να συνέβη ακριβώς το ίδιο.

Έτσι, βλέπουμε να σχηματίζονται σχεδόν αμέσως δύο διακριτές παρατάξεις στο στρατόπεδο των Αχαιών: Αγαμέμνων / Οδυσσέας η πρώτη, συν μερικοί ακόμη (πχ Διομήδης – δυστυχώς), Αχιλλέας / Παλαμήδης η δεύτερη, συν μερικοί ακόμη (πχ Αίαντες).

Παρένθεση: Πειρασμός μέγας είναι να το επεκτείνω στα σήμερα, με διαίρεση: «Πελοπόννησος / Επτάνησα» καί «Στερεά Ελλάδα / Εύβοια / Θεσσαλία», αλλά δεν θα το κάνω. Οι διαφορές ήταν καθαρά προσωπικές, καί δεν κρύπτεται κάποιο άλλο (τοπικιστικό, ή ακόμα χειρότερα, φυλετικό) αίτιο. Γιατί; μήπως ο Νέστωρ δεν ήταν αγαπητός απ’ όλους; ή ήταν ο μοναδικός Αχαιός βασιλιάς κοινής αποδοχής;

Παρένθεση δεύτερη: Ακριβώς οι στενές σχέσεις Αχιλλέα καί Παλαμήδη είναι η αιτία, που θεωρώ ότι οι πατεράδες τους πέρασαν τη διάρκεια του πολέμου μαζί, στην Ιωλκό.

 

Μάλιστα…

Συμπερασματικώς, έχουμε να κάνουμε μ’ έναν πόλεμο, ο οποίος ξεκίνησε με μία ψευδεπίγραφη αφορμή (αρπαγή Ωραίας Ελένης), στόχευε στο να δώσει λύση αμέσως (παραδειγματική καταστροφή της Τροίας το πολύ σ’ ένα μήνα), δεν την έδωσε… αλλά καί δεν ήταν αυτός ο σκοπός των σχεδιαστών του εξ αρχής.

Σκοπός των όποιων σχεδιαστών του Τρωϊκού ήταν η καταστροφή …των Αχαιών!!!

Σκεφθήτε:

  • Συγκεντρώνονται όλοι οι βασιλείς της ηπειρωτικής Ελλάδας με θεατρική πειθώ! Νά, ο αρχιστράτηγος θα σφάξει την κόρη του την ίδια, ώστε να ευαρεστηθούν οι θεοί!… Τί άλλο θέλετε, ρέ ξεροκέφαλα όντα, γιά να πειστήτε γιά τις ειλικρινείς προθέσεις του; (Να σας πεί ποιούς «θεούς» εννοεί; Πολλά ζητάτε!)
  • Ξοδεύουν χρόνο καί χρήματα, μαζεύουν στρατό καί στόλο, κι ορμάνε γιούργια σε ξένο τόπο χωρίς να το πολυσκεφτούν – αφήνοντας πίσω τους λαούς τους στο έλεος.
  • Ξεγελιένται στην αρχή ότι θα δώσουν ένα καλό μάθημα στους Τρώες, καί γρήγορα.
  • Όταν αυτό δεν συμβαίνει, δεν τρώνε τα ρούχα τους να βρουν μιά λύση, αλλά συμμετέχουν μοιρολατρικώς σ’ έναν πόλεμο καθαρής φθοράς εκατέρωθεν, δεσμευμένοι από τον άγραφο ατσάλινο νόμο του φιλότιμου. Δεν σκέφτηκαν κάν να καθαρίσουν τον Αγαμέμνονα ως πρωταίτιο αυτού του φιάσκου, καί να επιστρέψουν οίκαδε. (Τουλάχιστον οι νέοι Έλληνες τουφέκισαν τους «Έξ». Είναι κάποια πρόοδος αυτό.)
  • Όταν με τα πολλά επιστρέφουν, γίνεται ο κακός χαμός. Όσοι επέζησαν, βρέθηκαν (κατά την παροιμία) καί κερατάδες, καί δαρμένοι, καί χρεωμένοι. Καί σκοτωμένοι στο τέλος. Κι όσοι γλύτωσαν κι απ’ αυτά, εξόριστοι. Η -παρά λίγο…- τέλεια καταστροφή της μέχρι τότε κυρίως Ελλάδας, δηλαδή.
  • Οι δε ομόφυλοι, όμαιμοι, ομόθρησκοι μ’ εμάς Τρώες, τα ίδια καί χειρότερα. «- Κι εμείς κακό χερόβολο, κι εσείς κακό δεμάτι!», που λένε. Καθαρός εμφύλιος της συμφοράς, δηλαδή, ο Τρωϊκός. (Καί η ωραιοποίησή του με τραγούδια, τουλάχιστον εμένα μ’ εξοργίζει.)

Λοιπόν; Τί λέτε; Δεν τους κορόϊδεψαν αγρίως όλους αυτούς …»κάποιοι»; Δεν τους έπαιξαν σα μπεγλέρια, γνωρίζοντας άριστα τον συλλογικό χαρακτήρα της φυλής μας;

Έ; Τί λέτε;

Δεν άκουσα…

Μήπως ανέφερε κανείς σας τις χρονολογίες 1943-1949;

Μήπως είπε κανείς τη λέξη «ιερατείο»;

 

Υγ: Ήθελα νά ‘ξερα ποιός είχε την έμπνευση να ορκίσει τους μνηστήρες της Ωραίας Ελένης να την υπερασπίζονται εφ’ όρου ζωής!… (Καί γιατί αυτά τα κουτορνίθια ορκίστηκαν… καί δεν οργίστηκαν γιά τον εμπαιγμό.) Εντάξει, η «εξήγηση» ότι οι ..ότριχες της παντρεμένης έσυραν το Αχαϊκό «χιλιάρμενο», χωλαίνει αγρίως. (Κάποιος έπρεπε να της μιλήσει της Ελενίτσας γιά τον οψιδιανό! Καί μάλλον ο Οδυσσέας, που διετέλεσε καί γυρολόγος-πλασιέ γυναικείων ειδών καλλωπισμού! Καρα-λόλ!!!) Οπότε καί ο «όρκος» αυτός σίγουρα αποτελεί ποιητικό εφεύρημα.

Όμως, αυτή η συλλογική ενέργεια (ή αυτή που περιγράφεται, ή κάποια άλλη κρυμμένη, που υπονοείται) δεν δείχνει κάποιο επίσης συλλογικό «δέσιμο» όλης της ηγεσίας της ηπειρωτικής κυρίως Ελλάδας; Πώς – κι από ποιόν; Καί με ποιόν τρόπο το κατάφερε; Ιδού αξιόλογα ερωτήματα γιά σκέψη!

 

(επόμενο)

Περί Παλαμήδου – 1

32 Σχόλια

Στον Διηνέκη

 

να από τ’ αγαπημένα μου παιχνίδια γιά υπολογιστή (κατά τις ώρες της ανίας – που κοιτάζω να μην γίνονται καί ώρες …ανοίας) είναι ο «τεχνικός σωληνώσεων«. Μη νομίζετε, τίποτε το τρομερό καί φοβερό – ο σκοπός του είναι απλά το να στρίβεις καλώδια σ’ ευθείες καί γωνίες, ώστε τελικά όλες οι οθόνες να συνδεθούν με τον κεντρικό υπολογιστή.

Κάπως έτσι είναι καί η μεθοδολογία που χρησιμοποιώ, γιά να φωτίζω (κατά δύναμιν, εννοείται) τα σκοτάδια Μυθολογίας τε καί Ιστορίας. Πρέπει να συμπληρώσω τις ελλείψεις με λογικά συμπεράσματα, ώστε η όλη εικόνα να μην έχει ασυνέχειες.

Βλέπετε, ακόμη κι ο Όμηρος δεν μας τα λέει καθόλου καλά! Κρύβει λόγια. Αυτός, ή η επιτροπή του Ονομάκριτου που κατέγραψε ( ; ) τα Έπη (όπως γούσταρε), δεν έχει σημασία. Το πράγμα ήταν καί παραμένει σχεδόν εξοργιστικό.

Λοιπόν, σήμερα θα μας απασχολήσει ο (ομηρικός ήρωας καί σοφός) Παλαμήδης, περί του οποίου η καλύτερη σύντομη εξιστόρηση βρίσκεται εδώ. Κανονικά, έπρεπε ν’ αφηγηθώ τα σημερινά με τη σειρά τους, πιάνοντας αφορμή από την αφήγηση της ζωής του Ιάσονα (όπως τη βλέπω – εννοείται). Αλλά, εντάξει, θα τα πω τώρα, έστω κι εκτός σειράς.

Θα πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή, διότι αλλοιώς δεν βγάζουμε νόημα.

 

i. Τα βιογραφικά

Ο Παλαμήδης ήταν γυιός (ο πρώτος) του βασιλιά της ομώνυμης πόλης Ναυπλίου καί της Κλυμένης, κόρης του Κατρέα. (Άρα, o Ναύπλιος με τον Αγαμέμνονα καί τον Μενέλαο ήταν πρώτα ξαδέρφια από μητέρες.) Ο Ναύπλιος ήταν Αργοναύτης, καί παντρεύτηκε όταν γύρισε από την Αργοναυτική Εκστρατεία. (Σας τά ‘πα!… Από τους Αργοναύτες, μονάχα ίσως ο Λαέρτης ήταν παντρεμένος, όταν ξεκίνησαν.) Έκανε τρείς γυιούς: τον Παλαμήδη, τον Οίακα, τον Ναυσιμέδοντα.

Μιά μέρα, κι ενώ ο -πρωτότοκος- Παλαμήδης έφτασε στην εφηβεία, πήγε με τον πατέρα του τον Ναύπλιο στην Κόρινθο. Ο Ναύπλιος ήθελε να ξαναδεί τον παλιό του καπετάνιο καί φιλαράκο, τον Ιάσονα, τον οποίο καί γνώρισε στον νεαρό Παλαμήδη.

(Παρένθεση: το γιατί, αντιθέτως, δεν πετάχτηκε ο Ιάσων μέχρι το Ναύπλιο, είναι μιά άλλη ιστορία – που θέλει τον δικό της χώρο γιά να εξηγηθεί. Ο Ιάσων στην Κόρινθο -γιά κάποιους λόγους- ήταν σε άτυπο «κατ’ οίκον περιορισμό», πράγμα που εξηγεί άριστα το πώς ξηγήθηκε στο τέλος η Μήδεια στον βασιλιά της Κορίνθου Κρέοντα, καί την κόρη του, την «αθώα του φόνου» χαζούλα Γλαύκη, όταν οι «εκβιασμοί» του Κρέοντα στον Ιάσονα έφτασαν στο μή παρέκει.)

Τέλος πάντων, ο νοητικώς πολύ προικισμένος έφηβος γνωρίστηκε με τον ζωντανό θρύλο… κι ο Ιάσονας έγινε ο πνευματικός μέντορας του νεαρού.

…Αν καί το ποιός έγινε μέντορας ποιανού, σηκώνει πολλή κουβέντα.

Βλέπετε, μετά τις πρώτες συστάσεις, το παιδί κοίταξε στα μάτια τον Ιάσονα, καί τον ρώτησε: «- Θυμάσαι, Διομήδη;»επειδή ξύπνησαν μέσα του οι αναμνήσεις της εποχής της Γαλάζιας Αδελφότητας – της οποίας καί οι δύο ήσαν μέλη της. (Ο μικρός επίτηδες επικαλέστηκε τη σοφία του Διός, όταν απεκάλεσε τον Ιάσονα με το «βαφτιστικό» του όνομα.)

Τέλος πάντων, η επίσκεψη αυτή επαναλήφθηκε αρκετές φορές, κι ο Ιάσων είχε την ευκαιρία να χαίρεται συζητήσεις γιά διάφορα θέματα με τον πανέξυπνο εκπρόσωπο της νέας γενιάς.

 

Στο σημείο αυτό, οφείλω να επισημάνω ένα σφάλμα, που κάνουμε -σχεδόν- όλοι μας, όταν διαβάζουμε τα Ομηρικά Έπη: αποκομίζουμε την εντύπωση ότι όσο (επί δεκαετία) οι Αχαιοί πολεμούσαν με τους Τρώες, άλλο τόσο (επί δεκαετία) όλος ο κόσμος εδώ είχε πιάσει μιά τεράστια κερκίδα, καί παρακολουθούσε υπομονετικώς τον αγώνα!

Άμ, δέ!!!

Οι Έλληνες πίσω, στην κυρίως Ελλάδα, ουδόλως καθόντουσαν στ’ αυγά τους. Δεν θα σταματούσε η ζωή καί το γίγνεσθαι, επειδή είχε ξεκινήσει ο πόλεμος εναντίον της Τροίας.

Παράδειγμα αυτού που λέω, ο ένας γυιός του Ιάσονα καί της Υψιπύλης, ο Εύνηος. («Καλοκαράβης» ερμηνεύεται την σήμερον.) Απ’ τη μιά φρόντιζε τ’ αμπέλια του στη Λήμνο, καί πεταγόταν μέχρι την Τροία, όπου πουλούσε κρασί στους Αχαιούς. Κι απ’ την άλλη χωνόταν καί στις μάχες, κι έπαιρνε τους Τρώες στο κυνήγι. (Ο έτερος των διδύμων, ο Θόας Τζούνιορ, είτε ήτανε πιό υπολογιστής απ’ τον αδερφό του -Αιγόκεροι γάρ αμφότεροι, αφού τις Λημνιές αρχόντισσες τις γκάστρωσαν οι Αργοναύτες αμέσως μόλις φτάσαν στο νησί, Απρίλιο μήνα-, είτε πολύ μαμάκιας, καί δεν ανακατεύτηκε.)

Ας ξαναγυρίσουμε στα δικά μας, όμως. Αρκετά χρόνια μετά την πρώτη συνάντηση Ιάσονα καί Παλαμήδη, κι ενώ ο στρατός των Αχαιών είχε φύγει γιά την Τροία, ο Ιάσων με τον -πάλαι ποτέ εξ απορρήτων του- Πηλέα έφτιαξαν στρατιωτικό σώμα από πιτσιρικάδες καί συνταξιούχους (δηλαδή άτομα που είτε δεν πρόλαβαν να πάνε στον πόλεμο, λόγωι ηλικίας, είτε δεν τους έπαιρναν πιά – πάλι λόγωι ηλικίας). Μ’ αυτό επετέθησαν εναντίον της Ιωλκού, την κατέλαβαν, καθάρισαν τον Άκαστο καί την Ακάσταινα, έκαψαν το παλάτι (να ξεμαγαρίσει αιθερικώς – υπόψη, όταν η Ελλάδα ξαναγίνει Ελλάδα, πρώτα ιερέας γιά εξορκισμό στα υπόγεια της Βουλής, καί μετά μπουρλότο καί ισοπέδωση του συγκεκριμένου κτιρίου), καί τελικά βασιλιάς της Ιωλκού έγινε ο Πηλέας – αφού ο Ιάσων ήταν αρκετά σοφός, γιά να καταλάβει πως δεν πρέπει να ζητάει κάτι, που του το αρνήθηκε η Μοίρα περισσότερες της μίας φορές.

Εκεί, λοιπόν, καθόντουσαν καί μάθαιναν (καί σχολίαζαν) τα τεκταινόμενα απέναντι στη Μικρασία, στα παράλια της Ιωνίας, μιά που καί οι δυό τους είχαν γυιούς που μαχόντουσαν εκεί.

Παρένθεση: ο Ιάσων σίγουρα έμαθε (τα νέα μαθευόντουσαν καί τότε) ότι έχει δυό παιδιά με την Υψιπύλη, εκ των οποίων το ένα διαπρέπει ανάμεσα στους λοιπούς ήρωες στην Τρωάδα. Πλην όμως, δεν μπορούσε να φέρει την Υψιπύλη στην Ιωλκό να περάσουν το υπόλοιπο του βίου τους μαζί, γιά τον σοβαρό λόγο ότι η Υψιπύλη ήταν φόνισσα, καί δη υπότροπος κατά κάποιον τρόπο. Μαυρόγατα! Κουβαλούσε τον θάνατο μαζί της… (Όπως με το βρέφος Οφέλτη.) Με δεύτερη στη σειρά, λοιπόν, μάγισσα-φόνισσα ως πριγκήπισσα της Ιωλκού, θ’ αντιδρούσε άσχημα ο λαός. Ήρωας-ξεήρωας, θα τον έπαιρναν με τις πέτρες, κραυγάζοντας κάτι σαν: «- Πού πάς καί τις μαζεύεις κάτι τέτοιες, ρέ;»

Μαζί τους κι ο παλιός τους φιλαράκος απ’ την Αργώ, ο Ναύπλιος, τρίτος στη σειρά Αργοναύτης πατέρας μαχομένου γυιού.

Παρένθεση ξανά: πληροφορούμαστε ότι ο Ναύπλιος βρισκόταν στην Εύβοια, όταν έμαθε γιά τον άδικο θάνατο του Παλαμήδη. Μμμμ… κατά τη γνωμάρα μου, καθόλου σωστό – ακόμη μία ανακριβής πληροφορία των αρχαίων κειμένων. Τί να κάνει στην Εύβοια; Ήξερε κανέναν εκεί, να πάει γι’ αρμένικη βίζιτα; Το πιό λογικό ήταν να παρευρίσκεται στην Ιωλκό, φιλοξενούμενος των παλιών του φίλων, όπου κι έμαθε τα νέα.

 

ii. Τα κρυμμένα…

Τέλος πάντων, περνούσαν τα χρόνια κι οι τρείς παλιόφιλοι εύρισκαν παρηγοριά ο ένας στον άλλον. Ο ένας, να μην του έχει κάτσει καθόλου καλά ούτε το θέμα της διαδοχής του στη βασιλεία στον τόπο του, ούτε οι γυναίκες. Ο άλλος, να τον έχει εγκαταλείψει η -στην κυριολεξία!- θεά σύζυγος, καί να προώρισται να πεθάνει μαγκούφης καί παντέρμος – βάλε στο λογαριασμό καί τις προφητείες, που μιλούσαν γιά τον θάνατο του Αχιλλέα. Ο δέ τρίτος, να έχει όχι έναν, αλλά τρείς γυιούς στο μέτωπο. Κι αν όλοι αφήναν τα κόκκαλά τους δίπλα στον Σκάμανδρο;

Απ’ την άλλη, πάλι, είναι με τα καλά τους κι αυτοί οι προφήτες; Πέρασε η πρώτη κρίσιμη στιγμή των 6.18 ετών από την έναρξη του πολέμου, κι ο Αχιλλέας  ζούσε. (Καί τά ‘ξυνε, περιπαίζοντας τον Αγαμέμνονα.) Δηλαδή, τί; έλεγαν ψέμματα οι προφήτες, ή έπρεπε να περιμένουν το δεύτερο «πυθαγορικό» σημείο, τη συμπλήρωση των δέκα ετών;

Αλλά, γιά στάσου!… Δέκα χρόνια; Δέκα χρόνια;

Τί γίνετ’ εδώ πέρα, ρέ;

Ακόμη κι ο πάντα καλότροπος καί χαμογελαστός (κι ελαφρώς στην κοσμάρα του) Ιάσων τελικά υποπτεύθηκε πως κάτι δεν πάει καλά. Οι -δυστυχώς- εμφύλιες συρράξεις μεταξύ των Ελληνικών φύλων καί πόλεων δεν ήσαν καθόλου ασυνήθιστες… Αλλά, διάολε, ούτε κρατούσαν τόσο πολύ, ούτε διεξαγόντουσαν με τόση σφοδρότητα. Προς τί, λοιπόν, έπρεπε να παρατήσουν οι Αχαιοί (άρχοντες καί λαός) τα πάντα, γιά να πολεμάνε δέκα χρόνια στην Τροία; Μήπως δεν έπρεπε να ξεκινήσουν κάν; Μήπως τους έβαλαν κάποια λαμόγια να διεξάγουν έναν πόλεμο, που μακροχρονίως θα έβλαπτε πολύ άσχημα την Ελλάδα; Μήπως αυτός ο πόλεμος ξεκίνησε γιά ιδιοτελείς σκοπούς καί μυστικά σχέδια κάποιου κρυφού ιερατείου – κι όχι γιά τη δόξα της Ελλάδας;

 

Στο σημείο αυτό (κι ενώ σκεπτόμαστε τα «μήπως»), ας δούμε τί λένε οι σωζόμενες σχετικές αφηγήσεις.

Ως πηγές, γιά να καταλάβουμε τί ακριβώς έγινε, έχουμε τρείς ιστορίες:

  • Το πώς ο Οδυσσέας με τον Διομήδη (που επίσης δεν χώνευε τον Παλαμήδη) συλλάβανε τον Δόλωνα.
  • Το πώς ο Οδυσσέας συνέλαβε κάποιον Τρώα (υποτίθεται δούλο), που μετέφερε χρυσάφι στην Τροία, καί τον έβαλε να γράψει δήθεν ευχαριστήρια επιστολή του Πριάμου προς τον Παλαμήδη. (Πάλι εδώ ο σύνδεσμος.)
  • Το πώς στη συνέχεια ο Οδυσσέας έστησε την τελική, θανάσιμη σκευωρία στον Παλαμήδη με κατασκευασμένα στοιχεία – την οποία σκευωρία έφτασε μέχρι το τέρμα (με δίκη-μαϊμού) ο αντιπαθέστατος αρχιγάϊδαρος Αγαμέμνων.

Λοιπόν, οι τρείς αυτές ιστορίες είναι ουσιαστικώς μία, καί δή αλλοιωμένη. Άλλως τε, μην ξεχνάτε ότι τα Έπη είναι ραψ-ωδίες, δηλαδή συρραφές των δημοτικών τραγουδιών της εποχής εκείνης, αλλά καί προγενεστέρων εποχών. Γι’ αυτό κι εμφανίζουν αφηγηματικές χασμ-ωδίες κι ασυμφωνίες. Όσο όμορφα κι αν είναι, όσο υψηλή ποίηση κι αν δείχνουν, δεν παύουν να είναι κειμενογραφικές κουρελούδες-πάτσγουορκζ!

Γιατί, όμως, αλλοιωμένη η αφήγηση αυτή; Μά, γιά ν’ αποκρυβεί η αλήθεια… η οποία έτσι κι αλλοιώς ήταν επικίνδυνη. Κι εξακολουθεί να είναι. (Παρακάτω το γιατί.)

Ένας δεύτερος λόγος είναι πως πολλά μέρη των Επών μάλλον τα συνέθεσε ο ίδιος ο Οδυσσέας! Πώς; Φαίνεται πως ήταν πολύ ικανός στον χειρισμό του λόγου, κάτι το οποίο τα Έπη όντως δεν το τονίζουν καθόλου. (Αν αναρωτιέστε, δεινοί ρήτορες στην ομήγυρη των Αχαιών ήταν όλοι τους. Δε λέει τίποτε αυτό, από μόνο του, ως προς τυχόν ξεχωριστές λεκτικές ικανότητες του Οδυσσέα – οι οποίες, όμως πρέπει να υπήρχαν. Δεν εξηγείται αλλοιώς.)

Άλλως τε, τώρα τελευταία αναρωτιούνται κάποιοι φιλόλογοι δειλά-δειλά αν την Οδύσσεια την έγραψε ο ίδιος ο Οδυσσέας. Απόλυτα λογικό, αν το καλοσκεφτείς, διότι δεν υπήρχαν καί πολλοί μάρτυρες στα ταξίδια του. Μόνος αυτός γλύτωσε κι επέστρεψε στην Ιθάκη. Όμως, με την ίδια λογική πρέπει να υποπτευθούμε αν ο ίδιος έγραψε κι αρκετή από την Ιλιάδα. Γιατί; Διότι (χαμογελάω όταν) διαβάζω πως η Ιλιάδα δεν πολυ-αναφέρει τον Παλαμήδη. Καί χαμογελάω περισσότερο, διαπιστώνοντας πως η Ιλιάδα δεν αναφέρει ούτε τον Ιάσονα! (Μόνο μιά φορά αναφέρεται στην «Αργώ την ξακουστή», αν θυμάμαι καλά.)

Παρενθετικώς, έχω την πεποίθηση πως ο Οδυσσέας ήθελε απλά να επαναλάβει καί να ξεπεράσει την Αργοναυτική Εκστρατεία του πρώτου του ξαδέλφου, κινώντας προς τα δυτικά αυτή τη φορά – κι οι κατάρες των θεών ως αιτία γιά την περιπλάνησή του, ήταν απλά ένα πολύ όμορφο ποιητικό εφεύρημα. Φυσικά, καί να εισπράξει αιώνια δόξα ανυπέρβλητη – γι’ αυτό καί «θάβει» τους τυχόν αντίζηλους.

 

Ξανά στα δικά μας.

Οι τρείς αυτές ιστορίες χωλαίνουν. Τόσο πολύ, που ξεμπροστιάζονται ως ολοφάνερα κατασκευασμένες. Σε ποιά σημεία; Ιδού.

Ο Δόλων, λέει, πως ύστερα από ανάκριση (μ’ ένα γερό μπερντάχι, προφανώς) αποκάλυψε τη στρατωτική διάταξη των Τρώων. Αυτός, όμως, ήταν ένας απλός κήρυκας των Τρώων, κι όχι πολέμαρχος. Πώς την ήξερε; Από πότε οι απλοί κήρυκες συμμετέχουν σε στρατηγικούς σχεδιασμούς;

Μετά, πήγε μέσα στο στόμα του λύκου, να μάθει τα στρατιωτικά μυστικά των Αχαιών; Μά, από τις βίγλες στα ψηλά τείχη της Τροίας φαινόντουσαν τα πάντα. Ποιά «στρατιωτικά μυστικά» είχαν οι Αχαιοί, εκτός από την κατά μέτωπο επίθεση εναντίον των τειχών στη μικρή πεδιάδα ανάμεσα σ’ αυτά καί την παραλία; Ούτε κάν κυκλωτική πολιορκία με οργανωμένο σχέδιο κατάληψης (τα κλασικά κόλπα: αποκοπή της παροχής νερού μέσα στο Ίλιον καί υπονόμευση των τειχών με λαγούμια) δεν αναφέρεται στα Έπη. Όλες οι αφηγήσεις είναι μάχες κατά μέτωπον καί μονομαχίες… επί δεκαετίαν. Τζάμπα ηρωϊσμός, κι άγιος ο Ζεύς!

Πιό κάτω… δούλος καί να μεταφέρει χρυσάφι; Καί δή, ασυνόδευτος; Τί τον εμπόδιζε να τσεπώσει το χρυσάφι καί να την κοπανήσει, ή ν’ αυτομολήσει στους Αχαιούς – καί να ζήσει το υπόλοιπο της ζωής του ελεύθερος καί εις υγείαν των κορόϊδων; Καί γιατί πήγαινε από δρόμο επικίνδυνο;

Σαν πολύ βλάκα δεν μας τον παρουσιάζει τον Πρίαμο η Ιλιάδα; Καί σαν πολύ έξυπνο τον Οδυσσέα;

Τελευταίο, αλλ’ όχι έσχατο, το ότι ο Οδυσσέας έβαλε τον δούλο (τον μεταφορέα του χρυσού) να γράψει επιστολή «στη γλώσσα του» (όπως αναγράφει το κείμενο στον σύνδεσμο γιά τον Παλαμήδη). Σοβαρά; Ήξεραν οι Αχαιοί την γραπτή Χιττιτική (διότι η προφορική ήταν μία παραλλαγή -«ντοπιολαλιά»- της Πελασγικής), ώστε να διαβάσουν τί λέει η δήθεν επιστολή;

Παρεμπιπτόντως, δεν γνωρίζω τί επιγραφικό υλικό βρέθηκε στις ανασκαφές της Τροίας, αλλά πάω ένα στοιχηματάκι πως δεν ήταν Γραμμική Β’.

 

(επόμενο)

Ψώρρας

24 Σχόλια

σο κι αν (με) πονάει, σ’ ένα πράγμα συμφωνώ απόλυτα με ποδίτσες καί λοιπούς μυστικοργανωσίτες: ότι ο πολύς κοσμάκης εκεί έξω ανοηταίνει διαρκώς καί εντόνως.

Μά, ο Ελληνικός Λαός είναι ο πιό έξυπνος του πλανήτη, μά, δές πόσους επιστήμονες έχουμε έξω, μά έτσι, μά αλλοιώς, ωστόσο υφίσταται κάποιος -άγνωστος σε μένα- μηχανισμός, που σε μαζικό επίπεδο αποβλακώνει.

Τί εννοώ; Κάθε άνθρωπος μόνος του διαθέτει μιά άλφα νοημοσύνη – καί όντως στην Ελλάδα έχουμε πολλά άτομα με υψηλή νοημοσύνη. Έμ, έλα όμως που όταν ενωθούν όλοι μαζί, αυνανίζονται!

Ειλικρινά, δεν ξέρω πώς το καταφέρνουν αυτό. Γιά του λόγου το αληθές, μην ξεχάσετε ποτέ σας ότι αυτή τη χρονική περίοδο η Ελλάδα πάει κατά διαόλου με δυόμιση εκατομμύρια πτυχία. (Τα οποία -δυστυχώς- ψηφίζουν ηλιθιωδώς, καί …τεκνοποιούν… Τί είπατε; Αν προτείνω, εκτός απ’ το δικαίωμα της ψήφου, να τους κοπεί καί τίποτ’ άλλο; Έ, άμα χρειαστεί, γιατί όχι; )

Αλλά καί νά ‘ταν μόνον αυτά… Εκτός από πτυχιούχους, έχουμε κι υπερ-πληθώρα «επαναστατών»! Από το 1973 μέχρι σήμερα έχουμε χάσει τον αριθμό τους…

(Ορίστε κάμποσοι «επαναστάτες» επί το έργον. Κλίκ απάνω στην εικόνα γιά σύνδεσμο.)

 

…Αλλά μην έχετε παράπονο: προκόψαμε καί με δαύτους. Επανόρθωσαν όλα τα κακώς κείμενα, καί πλέον τρώμε με χρυσά κουτάλια.

(Τί γελάτε, ρέ; )

Με τόσους καί με τέτοιας κοψιάς πτυχιούχους, το λοιπόν, καί με τόσους καί με τέτοιας κοψιάς  «επαναστάτες», δεν είναι δυσεξήγητο το φαινόμενο οι σύγχρονοι νεο-Έλληνες να κοπαδοποιούνται σε κόμματα ανθελληνικής γραμμής (των οποίων δε ρωτάνε κάν από πού κρατάει η -χρηματοδοτική κι ιδεολογική- σκούφια τους), ή/καί να χειροκροτάνε διανοητικώς καθυστερημένους «αρχηγούς».

(Παρένθεση: οι νεο-Έλληνες ετοιμάζονται να χρίσωσιν πρωθυπουργόν -όπως έλεγε ο Ροΐδης- τον τρίτο στη σειρά τέτοιον τζιού μονοψήφιου δείκτη νοημοσύνης «αρχηγόν». Έλα, όμως, που η παγκόσμια αναμπουμπούλα θα επιβάλει «οικουμενική» ενθάδε – ώστε όλοι μαζί οι «αρχηγοί» να νανουρίσουν τον λαό να μην αντιδράσει, κι όλοι μαζί οι «αρχηγοί» να είναι συνένοχοι καί «δεμένοι» με υπογραφές ταυτοχρόνως. Όχι ένας μόνος του, ώστε οι άλλοι να πάνε να τη βγάλουν καθαρή, όταν θα περάσ’ η μπόρα. Έτσι επιτάσσουν τα ξένα αφεντικά. Πάντα στις αναμπουμπούλες η Ελλάδα δενόταν, ώστε να μη διεκδικεί τίποτε – κι όταν έληγε το πανηγύρι, η πίττα ήδη είχε φαγωθεί.)

(Δεύτερη παρένθεση: δεν αντέχω, θα το πώ – επειδή πολύ μας τα ζάλισαν οι διάφοροι με τους «νέους» καί τους «φοιτητές» καί τους «επαναστάτες»: ο μακαρίτης ο Λεωνίδας Χρηστάκης είχε πεί πως θα πιστέψει ότι οι φοιτητές είναι επαναστάτες, μόνον όταν δεί έστω κι έναν να χώνει το πτυχίο του στον κώλο του κυρίου πρυτάνεως.

Επικροτώ.)

 

Κι έτσι, σε τέτοιο διανοητικό λίπασμα, ήρθε καί φύτρωσε -καί θέριεψε- έτερο είδος «αρχηγού» (συγγενές, όμως, με τους κομματάρχες των ιθαγενών), ονόματι Ψώρρας.

Αυτός, λέει (έλεγε, μάλλον), έχει πολλά λεφτά καί θέλει να τα δώκει στο ψευτο-Ρωμαίϊκο γιά να ξεχρεώσουμε. Καί, προς τούτο, άρχισε να μαζεύει αιτήσεις των πολιτών με τα πλήρη στοιχεία τους.

Αλλά, έεεεεεεπππ!!! Γιάααα μιά στιγμή!!!

Ούτε ένας, επαναλαμβάνω, ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ δεν βρέθηκε να τον ρωτήσει γιατί δεν τα δίνει από μόνος του, καί χρειάζεται υπογραφές καί στοιχεία ταυτότητας …αλλονών! (Οι εθνικοί ευεργέτες, ας πούμε, δεν μάζευαν από τον κάθε τυχαίο περαστικό υπογραφές καί στοιχεία αιτούντος, πριν δώσουν στο κράτος ο,τιδήποτε.) Ποιός τον κράταγε -κι εξακολουθεί να τον κρατάει- να μην τα δώσει; Έ;

(Όπως καί λίγο παλιότερα, που κανένας δεν ρώτησε το καθυστερημένο ΓΑΠ πού βρίσκονται τα λεφτά… που «υπάρχουν». Μπορεί το καθυστερημένο να ξεκαθάριζε πως εννοεί πχ «στις Ελβετικές τράπεζες». Αλλά, όπως είπα, δεν τον ρώτησε κανείς. Κι εφ’ όσον δεν ρώτησαν, τώρα να σκάσουν καί να μή γκρινιάζουν. Επί της ουσίας, δεν τους ξεγέλασε το καθυστερημένο της Μινεζόττα, ώστε να διαμαρτύρονται. Αλήθεια είπε. Άσχετο αν την είπε μισή.

Να μη διαμαρτύρεται, λοιπόν, ο κάθε μαλάκας, ότι δήθεν το καθυστερημένο της Μινεζόττα τον ξεγέλασε, διότι στην πραγματική ζωή δεν υφίσταται «εννοείς» κι «εννοώ». Ξεκαθαρίζουμε, διότι οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους. Το τί ονειρώξεις έχουμε μέσα στα κεφάλια μας ο καθένας, δεν έχει καμμία σημασία.)

Εφ’ όσον, λοιπόν, δεν βρέθηκε ούτε ένας να κάνει αυτή την απλή ερώτηση, αντιλαμβάνεστε πόσο χάλια είναι η κατάσταση. Εφ’ όσον στα απλά κολυμπάμε στα σκατά, πού να φτάσουμε καί στα σύνθετα…

 

…Τα οποία σύνθετα εξηγούν ποιόν ακριβώς ρόλο παίζει αυτός.

Λοιπόν – στα ίσα:

Ο Ψώρρας είναι η απάντηση των ηπαπαραίων στις προσπάθειες της αγγλίτσας να ξανα-ξεμυτίσει ως γενική κουμανταδώρος του ψευτο-Ρωμαίϊκου. Γιά να θυμίσουν οι ηπαπαραίοι στους αγγλίτσους το ποιός πράγματι κάνει κουμάντο στην Ελλάδα.

Κι ενώ η αγγλίτσα με νύχια καί με δόντια ψάχνει να βρεί ανθρώπους της, να ξαναπιάσουν τα πόστα στην Ελλάδα (τά ‘παμε… φαμίλιες Μητσοτάκ καί Γκλύξμπουργκ -με τις οβριές νύφες-, κόμματα καί κομματίδια τύπου Λάος καί Χρυσό Ξημέρωμα, καί προσωπικότητες τύπου Σέρ Μπάζιλ καί «σοβαρών» αγγλοφίλων τεκτόνων), με αποτέλεσμα έως γελοίο, έρχονται οι ηπαπάρα καί κάνουν ρελάνς μ’ εξελιγμένες μεθόδους (της …Θείας) πλύσεως εγκεφάλου καί παραθρησκευτικής σέχτας.

Γι’ αρχή, λανσαρίστηκε το παραμύθι «Καθαρόαιμος Έλλην» ο λεγάμενος – το στραβόχυμα. Καί δώσ’ του από πίσω σαν τα πεινασμένα αδέσποτα οι …πιστοί, να προσκυνάνε! Όπως ακριβώς την πάτησαν οι Γερμαναράδες (αυθεντικά τούβλα αυτοί – εμείς κάνουμε έντονη προσπάθεια να τουβλοποιηθούμε, αλλά δεν τους φτάνουμε με τίποτε) με τον μυστακοφόρο εβραιάκο. «Καθαρόαιμος Άρειος» κι εκείνος, σου λέει! Εκεί έφτασε η αποβλάκωσή τους. Σκέφτομαι, όμως, καί χαμογελάω χαιρέκακα, να τον μπουζουριάσουν οι ηπαπαραίοι (όχι της Θείας – άλλοι, μή συμμετέχοντες στο κόλπο, πού χού Έφ Μπή Άη ή Ιμμιγκρέησιον Όφφις να πούμε), καί να του πάρουν δείγμα dna… καί να προκύψει εργαστηριακώς τίποτις χαριτωμένο. Όπως έγινε καί με το dna του μυστακοφόρου εβραιάκου. Έ, ρέ, γλέντια ύστερα!!!….  🙂  🙂

Μετά, ακολούθησε κατακλυσμός ψυχο-χειριστικών μεθόδων. Επαναλαμβανόμενα μοτίβα γιά τεράστια χρηματικά ποσά (πάντα σε σύνδεση με ηπαπάρα, ώστε να ξυπνήσουν στους νεο-Έλληνες αντανακλαστικά τύπου: «ο πλούσιος θείος απ’ την Αμέρικα, που θα μας σώσει») – κι αυτά ήταν μόνο τα ορεκτικά. Τα βαρειά (υπογραφές, φακέλλωμα, σατανιστικές συγκεντρώσεις με όρκους καί κατάρες, επιβολή απόλυτης ιεραρχίας σχεδόν με τον βούρδουλα – καί οι μπράβοι, ως απαραίτητα μαντρόσκυλα του κοπαδιού των προβάτων) ήρθαν αργότερα.

Κι ακόμη πιό μετά ήρθε ο φόνος…

Ευτυχώς ( ; ) που είχαμε μόνον έναν, κι άρχισαν να ξυπνάνε μερικοί-μερικοί καί να κελαηδάνε στα ιστολόγια – διότι ποιός ξέρει αργότερα τί θα επακολουθούσε. Λάθος! – ξέρουμε πολύ καλά: εφ’ όσον ο ερίφης είναι …μείγμα φωτοτυπιών διαφόρων προσωπικοτήτων τύπου Αδόλφου καί Τζίμ Τζόουνς, η Ιστορία είναι σαφέστατη γιά το τί επακολούθησε σ’ όλες αυτές τις περιπτώσεις.

Με την ευκαιρία: πάλι ένας φόνος (έστω καί στημένος) μετέτρεψε το Χρυσό Ξημέρωμα σε Μαύρη Νύχτα, αλλά ελπίζω να μη χρειάζεται πάντα ανθρωποθυσία κάποιας Ιφιγένειας, ώστε να ξυπνάνε οι «πιστοί» από τη λοβοτομή τους. (Εκτός αν είναι αναπόφευκτο, όταν η κατάσταση φτάνει εκεί. Ξέρω καί ‘γώ;…)

 

Εν πάσει περιπτώσει, κι αν εξαιρέσουμε τον φόνο (καί το μαγάρισμα της αύρας αρχαιολογικών χώρων), ο Ψώρρας ήταν αρκετά χρήσιμος. Κι αν δεν υπήρχε, ίσως θα έπρεπε να τον εφεύρουμε.

Χρήσιμος;

Ναί.

Δεν έχετε ακούσει κατά καιρούς διαφόρους εξυπνάκηδες, που ρωτάνε ειρωνικά αν εφευρέθηκε το βλακόμετρο;

Έ, λοιπόν, ως φαίνεται εφευρέθηκε – κι ήταν αρκετά αποτελεσματικό.

Αυτά, ώ συν-Έλληνες, γιά να μην έχετε αυταπάτες (ως προς το ανάμεσα σε ποιούς κυκλοφορείτε), πριν δοκιμάσετε να πάρετε τημΜπόλιν καί την Αγιασοφιάν.

Λάβετε ΚΑΛΑ τα μέτρα σας. Έρχονται δύσκολοι καιροί.

 

Υγ: Προς …»οπαδούς» φιλική συμβουλή: μακριά από τους αρχαιολογικούς χώρους της Ελλάδας! Διότι το ξεμαγάρισμα θα έρθει, καί θα τσούξει πολύ άσχημα.

Δεν έχετε την παραμικρή ιδέα με τί ανακατεύεστε.

 

Οι μυστηριώδεις χρονικές στιγμές αποκαλύπτονται

60 Σχόλια

arxigramma-Nα μην κρυβόμαστε, με απογοητεύσατε – λιγάκι. Δεν δείξατε στα σχόλια ότι καταλάβατε περί τίνος πρόκειται, εκτός αν το κρύβετε.

Λοιπόν.

  • Πρώτο νοητικό βήμα: παρατηρούμε μιά περιοδικότητα στους αριθμούς αυτούς, συν ένα διάστημα αρκετών ωρών μεταξύ τους.
  • Καί δεύτερο νοητικό βήμα: εφ’ όσον δεν πρόκειται γιά πχ ανατολή καί δύση του Ηλίου (ο Ήλιος ουδέποτε ανατέλλει στην Ελλάδα στις 4:40′ το πρωΐ), τότε…

…πιθανώτατα είναι τα αντίστοιχα γιά τη Σελήνη. (Ή, έστω, άλλο ουράνιο σώμα παρόμοιο. Πχ Αφροδίτη.)

Καί όντως, γι’ αυτό ακριβώς πρόκειται: ανατολές καί δύσεις της Σελήνης, γιά την Αθήνα. Η προσαρμογή γιά τον τόπο κατοικίας σας, συν μελλοντικοί ή παρελθοντικοί πίνακες των στιγμών αυτών, βρίσκονται σ’ αυτό το site, απ’ όπου αντέγραψα κι εγώ τους αριθμούς που σας παρουσίασα.

Δε θέλω ν’ αρχίσω θρήνους του τύπου: «- Εφ’ όσον δεν βρήκαν τα εύκολα, τότε πππού πππά’ ρέ Καραμήτρο γιά τα δύσκολα!», αλλά κάντε καί καμιά προσπάθεια. Εν πάσει περιπτώσει, εγώ γι’ αυτό είμαι εδώ, γιά να δείχνω τον δρόμο καί να βοηθάω.

 

Γιατί, όμως, η Σελήνη; Έ;

Εκτός από τις ήδη πασίγνωστες φήμες (ή γεγονότα, αν θέλετε), ότι επηρεάζει ένα σωρό φυσικές καί βιολογικές λειτουργίες επί του πλανήτη μας (από τις παλίρροιες, μέχρι τους εγκεφάλους των επιληπτικών), γιά το συγκεκριμένο άρθρο πήρα αφορμή απ’ αλλού. (Θα τα συζητήσουμε κι αυτά σε άλλη ανάρτηση.) Πάντως, γενικά μιλώντας, μπορούμε να δούμε τη Σελήνη σαν ένα είδος εξαρτήματος, που διαμορφώνει τον αιθέρα.

Τώρα, βέβαια, ευλόγως θ’ αναρωτηθήτε τί ακριβώς είναι ο αιθέρας, ή ποιός/ποιοί μετέτρεψαν την αρχική Σελήνη σ’ εξάρτημα χειρισμού του. (Ναί, οι Φαεθωνιανοί ήταν.) Όμως, στην παρούσα ανάρτηση δεν θ’ αναπτύξουμε αυτά τα θέματα, απλώς θα δεχθούμε «έτοιμη» αυτή την οπτική. Καί θα προσπαθήσουμε να δούμε τις συνέπειες, διότι αυτές είναι που μας ενδιαφέρουν τώρα κατεπειγόντως.

Λοιπόν…

Σίγουρα θα έχετε ακούσει γιά κάτι πειράματα διαβίωσης, που λαμβάνουν χώραν κατά καιρούς, όπου διάφοροι άνθρωποι κλείνονται σε σπήλαια επί μακρά χρονικά διαστήματα. Με εξασφαλισμένη ποιότητα ζωής, βέβαια – καθαρό νερό, τρόφιμα, τηλέφωνα, λοιπές προμήθειες, κτλ. Αλλά χωρίς ρολόγια.

Το αποτέλεσμα όλων ανεξαιρέτως αυτών των πειραμάτων είναι πως οι έγκλειστοι στα σπήλαια χάνουν την ακριβή αίσθηση του χρόνου. Νομίζουν, γιά παράδειγμα, πως η μέρα έχει 36 ώρες, οι δε βιορρυθμοί τους προσαρμόζονται αναλόγως.

Πάλι, ίσως έχετε ακούσει πως οι ραδιοερασιτέχνες δοκιμάζουν τον εξοπλισμό τους στέλνοντας ραδιοσήματα στη Σελήνη, καί λαμβάνοντας την αντανάκλασή τους. Δεν θα μπορούσε, άρα γε, με τον ίδιο τρόπο «κάποιοι» να στέλνουν «μαύρα» αιθερικά κύματα (από ανθρωποθυσίες κτλ) στη Σελήνη, κι αυτά μετά -εξ αντανακλάσεως- να τα λουζόμαστε εμείς οι υπόλοιποι, ακόμη κι αν δεν έχουμε ευθεία επαφή με τα συγκεκριμένα λαμόγια;

Σημειώστε πως δεν θεωρώ τον αιθέρα αναγκαστικά ως κάτι κακό. Όπως δεν θεωρώ ούτε τον ηλεκτρισμό. Αυτοί οι δύο είναι δυνάμεις της Φύσης, ούτε καλές εξ ορισμού, ούτε κακές εξ ορισμού. Είναι τελείως ουδέτερες, όσον αφορά την ανθρώπινη ηθική αντίληψη. Οπότε, εναπόκειται καθαρά στους ανθρώπους να κάνουν καλή, ή κακή χρήση τους. Μ’ άλλα λόγια, ακόμη καί ως αιθερικό εξάρτημα η Σελήνη δεν με τρομάζει. Με τρομάζει η άγνοιά μας του τί μπορούμε να κάνουμε με δαύτην, που ήδη το ξέρουν καί το εκμεταλλεύονται εις βάρος μας «αυτοί».

 

Επομένως, απόλυτα φυσιολογικά -ως το επόμενο σκεπτικό βήμα- έρχεται το εξής ερώτημα:

Μήπως θα μπορούσαμε κάποια πράγματα να τα κάνουμε καλύτερα χωρίς τη Σελήνη από πάνω μας;

Εξ ού καί η στατιστική έρευνα, που σας κάλεσα ν’ απαντήσετε.

Μην ξεχνάτε πως εμείς οι Έλληνες έχουμε καί την παράδοση ότι υπήρχαν πρόγονοί μας, οι οποίοι ζούσαν εδώ πρό της εμφανίσεως της Σελήνης στον ουρανό. Άρα γε, αυτοί οι άνθρωποι δεν αφήσαν απογόνους ανάμεσα στους σημερινούς Έλληνες; Σίγουρα άφησαν. Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον να ξέρουμε γι’ αυτά τα άτομα (α) εάν εκδηλώνονται οι όποιες δυνατότητές τους καλύτερα, όταν δεν υπάρχει η Σελήνη στον ουρανό, καί (β) τί παραπάνω μπορεί να κάνει αυτή η Ελληνική υποφυλή, που δεν μπορούν οι υπόλοιπες!

Απ’ όλους τους τομείς που σας έβαλα να ψάξετε, πάνω καί πρώτα απ’ όλους εμένα μ’ ενδιαφέρει καί με καίει το πότε έχουμε τη δυνατότητα σωστών σκέψεων, άρα καί σωστών αποφάσεων. Με τη Σελήνη από πάνω μας, ή χωρίς; (Καί το να μην υπάρχει «αιθερική διαρροή» μέσωι Σελήνης των σκέψεών μας προς «αυτούς», αλλ’ αυτά είναι ψιλά γράμματα προσώρας. Ας δούμε πρώτα τα πολύ βασικά.)

Κι ακόμη, θέλω να καταλάβετε ότι αυτό δεν το ψάχνω θεωρητικά. Μ’ ενδιαφέρει το αν οι συνειδητοί Έλληνες κι οι συνειδητές Ελληνίδες θα βάλουμε επιτέλους τα μυαλά μας κάτω ανεπηρέαστοι-ες, ώστε επιτέλους να βρούμε την άκρη. Από το να λύσουμε προβλήματα επιβιώσεως, μέχρι το να καταστρώσουμε στρατηγικά σχέδια άμυνας κι επιθέσεως.

Σκεφθήτε, τέλος, την πιθανότητα κάτι να υπάρχει (ως αξιοποιήσιμο), μόνον όταν στρέψουμε την προσοχή μας προς αυτό. Έτσι, τώρα που ξέρετε το πότε η Σελήνη βρίσκεται πάνω απ’ τα κεφάλια μας καί πότε όχι, ίσως αρχίσουν να σας συμβαίνουν «θαυμαστά» πράγματα.

 

Η δική μου εμπειρία από τη μικρή αυτή έρευνα των λίγων ημερών, έχει ως εξής:

(α) Όνειρα χωρίς τη Σελήνη στον ουρανό.

Όχι απλά καθαρά καί διαυγή (από εικόνα καί νοήματα), αλλά ολόκληρες κινηματογραφικές ταινίες με «συμπρωταγωνιστές» κι άλλα άτομα. Η διαφορά με την πραγματικότητα είναι πως δεν είμαι 20 ετών (όπως στα όνειρα), καί πως κάποια άτομα τα ξέρω (αν καί δεν τα γνώριζα στα 20 μου), ενώ κάποια άλλα όχι – ούτε τότε, ούτε τώρα.

Από «σενάριο»; Κατά κανόνα όλα αυτά τα άτομα τακτοποιούμε γραφεία καί αποθήκες γεμάτα-ες έγγραφα καί διάφορα αντικείμενα. Ο καθένας μας έχει αναλάβει μιά δουλειά καί την εκτελεί με τρόπο σχεδόν αυτόματο, χωρίς να μπλέκεται στα πόδια των άλλων. Η όλη κατάσταση από ψηλά, από «λήψη με drone», θυμίζει θα λέγαμε μιά υπερ-μηχανή που αυτοσυναρμολογείται καί αυτοδοκιμάζεται. Σα να δόθηκε ερέθισμα ξυπνήματος σ’ έναν επί αιώνες κοιμισμένο παντοδύναμο πνευματικό στρατό…

(β) Κέρδη από «Στοίχημα».

Μιά κατάσταση μάλλον ουδέτερη. Με προσεκτικό παίξιμο, έχω κέρδη είτε με τη Σελήνη επάνω, είτε χωρίς αυτήν. Ωστόσο, υπάρχει μιά περίεργη επιρροή σε αγώνες χωρών, των οποίων η σημαία έχει ηλιακό ή σεληνιακό σύμβολο. Πχ στο πρωτάθλημα της «φίλης» καί «συμμάχου» Τουρκίτσας, τα «under» καί τα «over» ακολουθούν -με ισχυρή συσχέτιση- το χάσιμο καί το γέμισμα του φεγγαριού. Ενώ στην Ελβετία (σταυρός, ηλιακό σύμβολο) η ίδια ακριβώς επίδραση της Σελήνης περιορίζεται στο 10% περίπου.

Υπόψη, το συμπεριφορικό αυτο μοντέλο δεν είναι πλήρες. Να μη σας πάρω στο λαιμό μου! Εάν έχετε περιέργεια (συν μερικά ευρά γιά χάσιμο), πειραματιστήτε.

(γ) Σεξουαλική διάθεση.

Σαφώς καλύτερη με τη Σελήνη στον ουρανό.

(δ) Σωστές σκέψεις κι αποφάσεις.

Σαφώς καλύτερες χωρίς τη Σελήνη στον ουρανό.

(ε) Αεροψεκασμοί.

Δυστυχώς, δεν έχω κάνει στατιστική έρευνα γι’ αυτούς. Ωστόσο, επειδή τα τελευταία χρόνια έχουν αρχίσει καί οι νυχτερινοί αεροψεκασμοί (με τα ρινίσματα μετάλλων που περιέχουν, κτλ), υποθέτω πως αυτοί «αναπληρώνουν» την έλλειψη Σελήνης στον ουρανό. (Ώστε να λουζόμαστε κακό αιθέρα, ραδιοκύματα, κι όποια άλλη βρωμιά εκπέμπουν «αυτοί».) Εάν η παρατήρηση δείξει πως όντως οι νυχτερινοί αεροψεκασμοί επισυμβαίνουν τις νύχτες χωρίς το φεγγάρι, τότε δεν θα δείξει μονάχα πως έχω δίκιο. Θα δείξει επίσης πως «αυτοί» ήδη γνωρίζουν πράγματα, που δυστυχώς η αφεντιά μου (ή κάποιος άλλος συν-Έλλην) αργεί να πάρει πρέφα.

Βέβαια, χαίρομαι όταν βλέπω ότι αυτά που ψάχνω ήδη τα έχουν βάλει σ’ εφαρμογή οι «υπερεσίες» καί οι λοιποί κερατάδες, διότι επιβεβαιώνομαι πως βρίσκομαι στον σωστό δρόμο. Όμως, από την άλλη πλευρά πρέπει να τρέχω πιο γρήγορα απ’ τον αγγουροψηλό τον Ουσαΐν Μπόλτ, ώστε πάντα να προηγούμαι «αυτών». Την πατρίδα μου εγώ δεν την παζαρεύω. Πολλώι δε μάλλον να βάλω το χουζούρι μου καί την προσωπική μου άνεση πάνω απ’ αυτήν.

 

Πιστεύω πως σας εφοδίασα μ’ ένα αρκετά καλό πρακτικό εργαλείο, που θα σας βοηθήσει. Αυτός ακριβώς ήταν κι ο σκοπός που σας ζήτησα να κοινοποιήσετε τις εμπειρίες σας, δηλαδή το να ξεκαθαρίσουμε παρέα αν ισχύει το κριτήριο, ή όχι. Όπως καλώς καταλαβαίνετε, τα προσωπικά σας βιώματα δεν μ’ ενδιαφέρουν καθ’ εαυτά, αλλά ως προς το αν συντείνουν στη δημιουργία ενός ισχυρού πνευματικού δικτύου συνειδητών Ελλήνων κι Ελληνίδων.

Καί… τώρα που πήραμε φόρα, γιατί να μην κάνουμε κι ακόμη ένα λογικό σκεπτικό βήμα;

Δεν μιλήσαμε στον πρόλογο του παρόντος γιά (τον πλανήτη) Αφροδίτη, δηλαδή τις «αρχαίες απόκρυφες γνώσεις»; Πότε βρίσκεται στον ουρανό η Αφροδίτη, καί πότε όχι; τί συμβαίνει (ή δεν συμβαίνει) τότε; Βάλτε, λοιπόν, μπρός την παρατηρητικότητά σας γιά ό,τι σας κατέβει στο κεφάλι. Ακόμη καί γιά το αν δένει η μπεσαμέλ καλύτερα. (Καί πού ‘σαστε! Λέτε το Ναυτικό των ηπαπάρα -από τον σύνδεσμο, όπου σας παραπέμπω- να έχει μόνον θεωρητικά αστρονομικά ενδιαφέροντα; )

Βέβαια, υπάρχουν απείρως σοβαρώτερα θέματα προς έρευνα, πχ πότε (εννοώ σε συσχετισμό με τη Σελήνη από πάνω) σημειώνεται έξαρση της βίας των «αντιεξουσιαστών». Οπότε, αν αποδειχθεί ισχυρή συσχέτιση… Θα σημαίνει πως «κάποιοι» ήδη γνωρίζουν, αλλά κι εμείς δεν θα πάμε πίσω. Ξεκινώντας στην αρχή από την αμυντική αποφυγή των αιθερικών «χτυπημάτων» στη διάνοιά μας. (Καί στα σίγουρα – διότι τα ουράνια φαινόμενα δεν επηρεάζονται από κανέναν.) Καί γι’ αργότερα, βλέπουμε.

 

Αυτά, καί περιμένω εναγωνίως την τάχιστη συλλογική μας πρόοδο ως Ελλήνων!

 

Το πρώτο ράγισμα του Μάτριξ

252 Σχόλια

arxigramma-Thυμάστε που λέγαμε ότι κάποια στιγμή πρέπει να περάσουμε στην πράξη; Έ, λοιπόν, αυτή η στιγμή έφτασε. Έτσι, σήμερα θα σας δώσω μιά κατάσταση γιά τον μήνα Μάρτιο του 2017 καί θα ξεκινήσω μία δημοσκόπηση, που θα την κρατήσω μέχρι τέλους Μαρτίου.

Περί τίνος πρόκειται;

Πρόκειται γιά χωρισμό της κάθε μέρας του Μαρτίου σε δύο διαστήματα, των οποίων τα όρια θα σας δώσω. Από σας, θέλω να μου απαντήσετε ποιές δραστηριότητες κάνετε καλύτερα (ή ευκολώτερα) μέσα, ή έξω από το σημειωνόμενο διάστημα.

Τα (πιστεύω σημαντικά) συμπεράσματα θα τα συζητήσουμε μετά το τέλος της στατιστικής έρευνας.

Σημειώστε ότι οι ώρες που θα σας δώσω είναι γιά τον κεντρικό άξονα της στεριανής χώρας, δηλ. τον: Αθήνα-Βόλος-Θεσσαλονίκη. Δηλαδή, τον 23ο μεσημβρινό περίπου. Όσοι-ες μένετε τέρμα ανατολικά της επικράτειας, δηλαδή Ρόδο, Χίο, Μυτιλήνη (καί Λέσβο – λόλ!!!), αφαιρέστε δέκα λεπτά της ώρας από τους αναφερόμενους χρόνους αρχής-τέλους των διαστημάτων αυτών. Όσοι-ες μένετε τέρμα δυτικά (πχ Κέρκυρα), προσθέστε δέκα λεπτά. Καί οι απ’ ανάμεσα, διορθώστε ανάλογα. Πχ στην Ιερισσό (24ος μεσημβρινός χοντρικά) αφαιρέστε πέντε λεπτά.

Πάμε!

 

Σας δίνω καί τις τελευταίες μέρες του Φεβρουαρίου, γιά ν’ αρχίσετε τις παρατηρήσεις από σήμερα.

Φεβρουάριος 2017

  • Παρασκευή, 24/02/2017 από 05:31′ έως 16:08′.
  • Σάββατο, 25/02/2017 από 06:12′ έως 17:09′.
  • Κυριακή, 26/02/2017 από 06:51′ έως 18:12′.
  • (Καθαρά) Δευτέρα, 27/02/2017 από 07:29′ έως 19:18′.
  • Τρίτη, 28/02/2017 από 08:05′ έως 20:24′.

Μάρτιος 2017

  • Τετάρτη, 01/03/2017 από 08:41′ έως 21:31′.
  • Πέμπτη, 02/03/2017 από 09:18′ έως 22:38′.
  • Παρασκευή, 03/03/2017 από 09:58′ έως 23:46′.
  • Σάββατο, 04/03/2017 από 10:41′ έως 00:52′ της Κυριακής, 05/03/2017.
  • Κυριακή, 05/03/2017 από 11:28′ έως 01:56′ της Δευτέρας, 06/03/2017.
  • Δευτέρα, 06/03/2017 από 12:21′ έως 02:56′ της Τρίτης, 07/03/2017.
  • Τρίτη, 07/03/2017 από 13:17′ έως 03:50′ της Τετάρτης, 08/03/2017.
  • Τετάρτη, 08/03/2017 από 14:18′ έως 04:39′ της Πέμπτης, 09/03/2017.
  • Πέμπτη, 09/03/2017 από 15:20′ έως 05:22′ της Παρασκευής, 10/03/2017.
  • Παρασκευή, 10/03/2017 από 16:23′ έως 06:01′ του Σαββάτου, 11/03/2017.
  • Σάββατο, 11/03/2017 από 17:26′ έως 06:37′ της Κυριακής, 12/03/2017.
  • Κυριακή, 12/03/2017 από 18:27′ έως 07:10′ της Δευτέρας, 13/03/2017.
  • Δευτέρα, 13/03/2017 από 19:26′ έως 07:42′ της Τρίτης, 14/03/2017.
  • Τρίτη, 14/03/2017 από 20:25′ έως 08:14′ της Τετάρτης, 15/03/2017.
  • Τετάρτη, 15/03/2017 από 21:22′ έως 08:46′ της Πέμπτης, 16/03/2017.
  • Πέμπτη, 16/03/2017 από 22:18′ έως 09:19′ της Παρασκευής, 17/03/2017.
  • Παρασκευή, 17/03/2017 από 23:13′ έως 09:56′ του Σαββάτου, 18/03/2017.
  • Κυριακή, 19/03/2017 από 00:07′ έως 10:35′.
  • Δευτέρα, 20/03/2017 από 01:00′ έως 11:18′.
  • Τρίτη, 21/03/2017 από 01:50′ έως 12:05′.
  • Τετάρτη, 22/03/2017 από 02:38′ έως 12:56′.
  • Πέμπτη, 23/03/2017 από 03:23′ έως 13:52′.
  • Παρασκευή, 24/03/2017 από 04:05′ έως 14:51′.
  • Σάββατο, 25/03/2017 από 04:45′ έως 15:54′.

Από εδώ καί μετά, επειδή η ώρα γίνεται θερινή (δηλ. σύν μία από την πραγματική), οι ενδείξεις των υπολοίπων ημερών δίνονται σε θερινή ώρα. Μην μερδεύεστε, καί μην μπαίνετε στον κόπο να κάνετε αναγωγή σε πραγματική ώρα. Πάρτε τις ενδείξεις όπως αναγράφονται.

  • Κυριακή, 26/03/2017 από 06:23′ έως 17:58′.
  • Δευτέρα, 27/03/2017 από 07:00′ έως 19:05′.
  • Τρίτη, 28/03/2017 από 07:37′ έως 20:14′.
  • Τετάρτη, 29/03/2017 από 08:14′ έως 21:23′.
  • Πέμπτη, 30/03/2017 από 08:54′ έως 22:33′.
  • Παρασκευή, 31/03/2017 από 09:17′ έως 23:42′.

Αυτό ήταν!

 

Καί κάτι τελευταίο: απαντήστε καθαρά με τις δικές σας παρατηρήσεις, καί μην κοιτάζετε τί απάντησαν οι άλλοι, ώστε ν’ ακολουθήσετε την «κυρίαρχη τάση των δημοσκοπήσεων». Κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός – καί γιά να σας το ζητάω εγώ αυτό, υπάρχει λόγος.

 

Υγ: Κακάκια… Μόλις ανακάλυψα ότι η Γουώρντπρεςς γιά τις ψηφοφορίες συνδέεται με άλλη εταιρεία, η οποία ζητάει ντάλλαρζ (ως εταιρεία χωρίς το έψιλον γιώτα). Τέλος πάντων, εσείς ξέρετε τον εναλλακτικό τρόπο: γράψτε τα πάντα στα σχόλια, κι όξω απ’ την πόρτα. Όχι, θα κάτσουμε να σκάσουμε.

Εκείνοι οι τομείς, γιά τους οποίους ήθελα να σας ρωτήσω, είναι:

  • Επάγγελμα.
  • Πνευματική εργασία.
  • Σωματική εργασία / προσπάθεια.
  • Επικοινωνία.
  • Σέξ.
  • Υγεία.
  • Διάθεση.
  • Χρηματικά κέρδη.
  • Όνειρα / εμπνεύσεις.
  • Παρέα / διασκέδαση.

Κι ό,τι άλλο σκεφθήτε, που δεν το συμπεριέλαβα στα παραπάνω.

 

Εν τώι μηνί Ανθεστηριώνι

12 Σχόλια

arxigramma-Aνθεστηριών… Μήνας στο Αττικό ημερολόγιο (μεικτό σεληνοηλιακό), ο οποίος συνέπιπτε περίπου με μέσα Ιανουαρίου έως μέσα Φεβρουαρίου. Περίπου με την εποχή που διανύουμε.

Το «περίπου» τίθεται, επειδή οι μήνες αυτοί είχαν ως βάση τις φάσεις της Σελήνης. Οι οποίες δεν είναι καθόλου σταθερές ανά κάποιες συγκεκριμένες ημέρες του χρόνου (όπως πχ είναι οι ισημερίες) – καί γιά κάθε χρόνο. Παίζουν. Γι’ αυτό καί η αναγωγή των αρχαίων ημερομηνιών (ιστορικών γεγονότων) σε σημερινές έχει μία ανακρίβεια + ή – δύο ημέρες.

(Γιά να είμαι ακριβής, είχε μέχρι τη δεκαετία του 1980. Πλην όμως, αγνοώ το κατά πόσο οι αρχαιολόγοι χρησιμοποιούν σήμερα μοντέρνα προγράμματα Αστρονομίας γιά υπολογιστές. Μ’ αυτά, η ανακρίβεια τέλος. Ακόμη, όμως, δεν έχω διαβάσει αναφορές γιά τελειωτικό καθορισμό με υπολογιστή πχ της μέρας της ναυμαχίας της Σαλαμίνας – κι έτσι, πολύ φοβάμαι ότι οι συμπαθείς αυτοί επαγγελματίες συνεχίζουν να πηγαίνουν με τον αραμπά.)

Τέλος πάντων, κατά τον μήνα Ανθεστηριώνα διεξήγοντο τα Μικρά Ελευσίνια Μυστήρια.

 

Τα Ελευσίνια Μυστήρια είναι μιά περίεργη ιστορία… Πολλά λέγονται, αλλά τίποτε δεν γνωρίζουμε σήμερα γι’ αυτά – εκτός από τους εξωτερικούς τύπους. Δηλαδή, όλα τα πανηγυρτζήδικα εξωτερικά στοιχεία (πχ ποιά μέρα πήγαιναν οι μύστες στη θάλασσα, κτλ κτλ). Αλλά γιά το τί γινόταν μέσα στο τελεστήριον, δεν έχουμε ιδέα. (Γι’ αυτό, σ’ όσους βγάζουν «σοβαρά» βιβλία -κι όχι μυθιστορήματα- γιά να σας περιγράψουν το τί γινόταν μέσα, να τους πήτε να τα χώσουν εκεί που ξέρουν. Είναι απατεώνες εξ ορισμού.)

Θα μου πεις… εντάξει, στην εποχή των Μαραθωνομάχων όντως υπήρχε αυστηρότατη απαγόρευση (επί ποινήι θανάτου) να μιλάει κανείς δημοσίως γιά τα δρώμενα. Αλλά μετά; στην Ελληνιστική εποχή; στη δεύτερη Ελευσίνα της Αιγύπτου; (Άγνωστο σε πολλούς, αλλά μέτοικοι Αθηναίοι στην Αλεξάνδρεια ζήτησαν από τον Πτολεμαίο άδεια, ώστε να ιδρύσουν εκεί μιά δεύτερη «Ελευσίνα», γιά να γιορτάζουν τα μυστήριά τους. Όπερ καί εγένετο.)

Εκεί, επειδή κατά τους χρόνους εκείνους είχε επικρατήσει πεύμα κοσμοπολιτισμού, είχαν χαλαρώσει οι θρησκευτικές απαγορεύσεις καί όντως παρακολουθούσανε τα δρώμενα καί μή πιστοί. Νομίζω πως είναι ο (χριστιανός επίσκοπος) Ευσέβιος Καισαρείας, που έγραψε -στο περίπου- το αμίμητο: «- Χαρά στη θρησκεία! Η ύψιστη πράξη του ιεροφάντη είναι να δείχνει ένα στάχυ στον μυούμενο!» (Τώρα, βέβαια, το να εξηγήσουμε στον κάθε Ευσέβιο ότι το στάχυ συμβολίζει τον -κυριολεκτικό ή μεταφορικό- θάνατο του ανθρώπου καί την αναγέννησή του, είναι ψιλά γράμματα. Πιο ψιλά κι από συμφωνητικό δανείου σε τράπεζα. Άφ’ στα, παλληκάρι μου, δεν τό ‘χεις το σπόρ.)

Εν πάσει περιπτώσει, τα ελάχιστα που ξέρουμε γιά τις εσωτερικές τελετές των Ελευσινίων, τα ξέρουμε από πρωτοχριστιανούς συγγραφείς τύπου Ευσεβίου – κι από τη δεύτερη Ελευσίνα (της Αλεξάνδρειας). Των οποίων κι αυτών τα γραπτά «χάθηκαν» σε μεγάλο μέρο τους, άρα πάλι είμαστε στο σκοτάδι.

 

Μέχρι στιγμής βλέπουμε τα Ελευσίνια Μυστήρια σαν μιά θρησκευτικού χαρακτήρα γιορτή, σωστά; Σωστά. Πλην όμως, υπάρχει καί μία δεύτερη αφήγηση.

Κάποτε η Αθήνα, λέει, πρό Κατακλυσμού Δευκαλίωνος, βρισκόταν εκεί που σήμερα βρίσκεται η λίμνη Κωπαΐδα. (…Βρισκόταν. Η λίμνη. Διότι ήδη έχει αποξηρανθεί. Ο ενεστώς διαρκείας, το «βρίσκεται», ισχύει μόνον γιά το αθάνατο Δημόσιο του ψευτο-Ρωμαίϊκου, το οποίο -κάποιες δεκαετίες μετά την αποξήρανση- επιμένει να μην καταργεί τον «Οργανισμό αποξηράνσεως λίμνης Κωπαΐδος».) Εν πάσει περιπτώσει, όταν γέμισε νερά η περιοχή μετά τον Κατακλυσμό, κι αυτά δεν φεύγανε (ρίξτε μιά βόλτα μέχρι τη σημερινή Θήβα, καί θα καταλάβετε – γεωφυσική «λεκάνη» περίκλειστη από βουνά), το μέρος κατέστη μή κατοικήσιμο. Κι έτσι, οι απόγονοι των τότε Αθηναίων κατέβηκαν κι έφτιαξαν τη σημερινή Αθήνα.

Όχι όλοι, όμως. Μερικοί πήγαν δυτικώτερα, καί οίκησαν την Ελευσίνα.

Γιατί έγιναν από δύο χωριών χωριάτες οι πάλαι ποτέ συμπολίτες, όμως; διότι, στο πολύ περίπου, επειδή οι της Ελευσίνας ήθελαν να θυμούνται, ενώ οι της (νέας) Αθήνας να ξεχάσουν. (Επειδή πονούσε. Κι επειδή δεν ήθελαν ν’ αφήσουν ανοιχτόν τον δρόμο, να τον ξαναπορευτεί στο μέλλον κάποιος πονηρός – ή κάποιος απερίσκεπτος μαλάκας. Διότι η νέα αυτή πορεία θα είχε ακριβώς την ίδια κατάληξη: την απόλυτη καταστροφή.) Εδώ κάπου μπαίνουν καί τα ιερατεία στη μέση (καί το Φενιστίλ γιά τη φαγούρα της ανωφυλαξίας στον «Παλαιό»! Λόλ!!!), καί τελικά η όλη φάση διαμορφώνεται σε αυστηρό τελετουργικό, που στέγαζε έναν συμβιβασμό «μέσης οδού» (να θυμούνται μέν, υπό περιοριστικούς όρους δέ – άν καί όταν καί εφ’ όσον)…

…αλλά οι φήμες επιμένουν ότι μέσα στον ναό καί το τελεστήριο δεν γινόταν πράγματα που είχαν σχέση με θεούς καί θρησκείες.

Η φαντασία μας είναι ελεύθερη να δημιουργήσει ό,τι γουστάρει, εδώ. Όμως, ο γράφων είναι της γνώμης ότι εκεί μεταδιδόντουσαν γνώσεις καί γιά την πορεία του ανθρώπου (φυσική καί μεταφυσική), καί γιά την πορεία (επίσης φυσική καί μεταφυσική) του πλανήτη μας καί της ανθρωπότητας.

Όπως ο γράφων είναι απόλυτα πεπεισμένος ότι αυτές οι γνώσεις είναι ΑΠΟΛΥΤΩΣ χρήσιμες καί γιά σήμερα, καί γιά το άμεσο (ίσως καί απώτερο) μέλλον. Καί ότι θ’ αρχίσουν να επανέρχονται στο συνειδητό μέρος των ενθυμουμένων.

Δηλαδή, αυτών που πρέπει.

 

…Τις περισσότερες φορές, είναι ωραίο που βλέπουμε όνειρα.

Αν, λοιπόν, στα όνειρα που βλέπετε (αυτές τις μέρες – καί ίσως μέχρι καναδυό μήνες μετά), παίζει αυτό το όνομα,…

%ce%b8%ce%b5%ce%ac_%ce%b4%ce%ae%ce%bc%ce%b7%cf%84%cf%81%ce%b1

…(προ)ετοιμαστήτε!

Η κλήση «άνωθεν» δεν θα μπορούσε να είναι σαφέστερη.

 

Older Entries