Αρχική

Επικαιρότητα μέσων Ιουλίου 2018

10 Σχόλια

αρακαλώ, συγχωρήστε την καθυστέρηση του σχολιασμού. Ναί μεν, ώσπου να σχολιάσω, τα γεγονότα μπαγιατεύουν. Αλλά τυγχάνει πάγια -καί όχι πρόσκαιρη- η αδυναμία του γράφοντος να παριστάνει τον μαχόμενο ρεπόρτερ.

 

α. Εγκλωβισμένη ομάδα στο σπήλαιο της Ταϋλάνδης

Ευτυχώς που διασώθηκαν άπαντες – παρεκτός από έναν δύτη διασώστη, που πλήρωσε με τη ζωή του.

Η αναφορά στην περίφημη αυτή διάσωση, πέρα από το γεγονός ότι όλος ο κόσμος είχε στραμμένα τα μάτια του επάνω της, έχει πάμπολλα συμβολικά στοιχεία. Πχ ότι ήταν εγκλωβισμένα 12 συν 1 άτομα (όπου ο επικεφαλής ένας είναι -βουδδιστής- ιερωμένος), συν ότι μοιάζει σε πολλά με τη διάσωση των (τριαντατριών!) Χιλιανών ανθρακωρύχων το 2010.

Αρκετά επί του θέματος είχε γράψει ο Γκόρο Αντάτσι (αλλά περιέργως, το άρθρο πλέον δεν υφίσταται), κι άλλα τόσα (καί περισσότερα) μπορούμε να σκεφτούμε εμείς από μόνοι μας. Γιά παράδειγμα, πώς γίνεται ξαφνικά να πλημμυρίζουν τα περάσματα του σπηλαίου, όταν βρισκόταν μέσα η συγκεκριμένη ομάδα. Ή, αν υπήρχαν προειδοποιητικές πινακίδες, ή φύλακας. Ή, τί σημαίνει γιά τα δεκατρία αυτά άτομα (όλα γένους αρσενικού – όπως οι Χιλιανοί ανθρακωρύχοι ήταν όλοι άντρες) η έξοδος από το σπήλαιο (ίσον “πνευματική αναγέννηση” σε διάφορες μυήσεις). Ή, εάν το συγκεκριμένο σπήλαιο μοιάζει με το θρυλικό σπήλαιο του Πλάτωνα.

Ή, τί ήθελαν να κρύψουν τα παγκόσμια ΜΜΕ, στρέφοντας την προσοχή μας αλλού. (Εντάξει, παράλληλα διεξαγόταν καί το παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου στη Ρωσσία – αλλά η τηλεοπτική θεαματικότητα της διάσωσης ήταν εφάμιλλη.) Ή, ποιός τέλος πάντων προκάλεσε την πλημμύρα του σπηλαίου, καί πώς. Ή, γιατί παράλληλα συνέβησαν οι καταστρεπτικές θανατηφόρες πλημμύρες της Ιαπωνίας καί το θανατηφόρο σιδηροδρομικό δυστύχημα στην Τουρκία, όπου η ξαφνική μπόρα διέβρωσε τις σιδηροδρομικές γραμμές. (Κοινό στοιχείο σε Ταϋλάνδη, Ιαπωνία, Τουρκία, το νερό. Γιατί; )

 

β. Εκλογές πρόωρες

Είμαι από τους πρώτους που τις πρόβλεψα, καί αδιαφορώ πλήρως γιά τις σοβαροφανείς σάλτσες των κατεστημένων (καί μή) ΜΜΕ. Βλέπετε, σ’ αυτά άλλοι (λέγανε καί) λένε κανονικά η τετραετία του Αλεκσάκι, άλλοι πραξικοπηματικώς περισσότερο από τετραετία (μιά που το γελαδογλειμμένο δεν σέβεται τίποτε, καί μιά που ο λαός μας έχει φάει λοβοτομή καί ροχαλίζει), άλλοι τώρα δά, αύριο το πρωΐ – καί οι πλέον ενημερωμένοι, τον Οκτώβριο.

Γνώμη του γράφοντος, συμφωνώ με Οκτώβριο… καί πολύ άργησαν. (Το Αλεκσάκι στη ΔΕΘ θα είναι υπηρεσιακός πρωθυπουργός. Κάπου εκεί, που θα τελειώσουν τα τμήματα θερινών διακοπών της Βουλής, αυτή θα διαλυθεί.)

Στο αποτέλεσμα των εκλογών, τώρα, συμφωνούν οι συντριπτικώς περισσότεροι: οικουμενική! (Με τον α’ ή β’ τρόπο.) Ελάχιστοι (κυρίως κάτι διαρκώς ανόητα καί ανοηταίνοντα κομματόσκυλα) νομίζουν ότι θα έρθει έτερος καθυστερημένος να κυβερνήσει τη χώρα από μόνος του, ή παίρνουν στα σοβαρά τις -δήθεν- δημοσκοπήσεις ως Ευαγγέλιο.

 

Το θέμα, όμως, είναι η αιτία των εκλογών, γιά την οποία δεν μιλάει κανείς. (Προσέξτε, όχι η αφορμή, διότι αφορμές μπορούν να υπάρξουν αρκετές. Άλλη συζήτηση αυτή, μόνο που τη θεωρώ δευτερεύουσα καί δεν την ξεκινώ.) Καί την οποία αιτία δικαίως δεν βλέπουν οι περισσότεροι. Σου λέει, αφού το Αλεκσάκι κάνει όοοοολα τα χατήρια των ξένων, γιατί να το διώξουν απ’ την καρέκλα;

Οι λόγοι είναι πολλοί.

  • Πρώτον, να ξαναπάρει ο λαός το τακτικό υπνωτικό του.

Ν’ αλλάζουν τα πρόσωπα (καί οι θεατρικοί τους ρόλοι – κυβέρνηση κι αντιπολίτευση παναπεί), γιά να μή βαρυέται ο -σε μέγιστο ποσοστό πολιτικώς νηπιάζων καί ανοηταίνων- λαός καί να μην εξεγείρεται. Φυσικά, μην περιμένετε να σας πεί κάποιο κομματόσκυλο ή αρδ ότι χρειάζεται αλλαγή θεσμών γιά να πάμε μπροστά, κι όχι προσώπων. Είπαμε, η εγχώρια πολιτική σκέψη είναι νηπιακού επιπέδου.

  • Δεύτερον, μήπως καί διασωθούν ( ; ) τίποτις αποκαΐδια αυτής που αποκαλούμε “Αριστερά”, γιά μελλοντική χρήση (των ξένων αφεντικών της χώρας μας)… διότι το Αλεκσάκι της έβαλε μπουρλότο της “Αριστεράς” καί την έκανε κάρβουνο.

Κι άμα δεν το φρενάρουν οι ηπαπαραίοι εγκαίρως το Αλεκσάκι, κινδυνεύει με κατάρρευση κι οριστικό λουκέτο συνολικώς όοοολο το κυνοβουλευτικό θέατρο σκιών. Διότι, ώ ‘γαθοί, ποιός θα παριστάνει μετά τον αγανακτισμένο διαδηλωτή “φίλο του λαού” στους δρόμους; Η Χρυσαυγή, ή ο Λεβέντης; Τί λέτε, ωρέ χριστιανοί; Παλαβώθ’κατι; (Που λένε καί στη Λέσβο· ίσως καί στη Μυτιλήνη, δεν είμαι σίγουρος. Lol!!!)

Με την ευκαιρία: μην ακούω αντιρρήσεις απ’ τους οπαδούς του “- Ιένα είν’ του κουόμμα!”, διότι ο Κουτσούμπας πήγε στη Σάμο να δεί τους λάθρο… μη κι υστερήσει σε “διεθνισμό” -γύφτικο- απέναντι στο Αλεκσάκι. Το Αλεκσάκι, χαζό-χαζό μέν, αλλά έκανε κορόϊδο σύμπασα την Αριστερά ανεξαιρέτως. Χωνέψτε το.

Καί τρίτον, καί το κυριώτερον…

  • …’Οτι η οικουμενική θα δώσει στους ξένους πράγματα, που δεν μπορεί το Αλεκσάκι να δώσει μόνο του.

Στο συγκεκριμένο ξεπούλημα, πρέπει να συμμετέχει σύσσωμο το μασωνείο της πλατείας Συντάγματος! (Καί γιά υποχρεωτικές ευθύνες ολονών, καί γιά να μην υπάρξει οδός διαφυγής γιά πιθανούς γιαλαντζή επαναστάτες των στοών, που θα “διαχωρίσουν τη θέση τους”… καί θα επενδύσουν σε προσωπικά τους μελλοντικά σχέδια.)

“- Μά, εδώ ξεπούλησαν τη Μακεδονία, καί ήδη θέτουν θέμα Τσαμουριάς… Θράκης… νησιών Αιγαίου… θα θέσουν θέμα Κρήτης αργότερα… Τί παραπάνω να δώσουν;”

Αγαπητοί μου κι αγαπητές μου, δεν έχετε δή τίποτε ακόμη!!!

 

Αυτό που θα δώσει στους ξένους (καί ειδικώτερα στον «κύριο» πρέσβυ) η οικουμενική, είναι -πάντα κατά τη γνωμάρα μου- τέσσερεις βάσεις πυρηνικού πολέμου. Αυτές θα είναι: η Σούδα (ως έχει, ή αναβαθμισμένη), το δίπολο Ανδραβίδα / Άραξος, η Αλεξανδρούπολη, καί η Κάρπαθος. (Βάση πυρηνικού πολέμου είναι ήδη το Άκτιο, αλλά ο ρόλος της αυτηνής είναι ο ηλεκτρονικός πόλεμος. Όχι η επίθεση διά των όπλων.) Ειδικά οι δύο τελευταίες αποκλείουν τελείως τον διάδρομο Δαρδανέλλια-Κύπρος.

Ξέρετε τί συνέπειες έχει αυτό; Την εξής μία… σε δύο δόσεις: Ότι θα μπούμε αγρίως στο μάτι των Ρώσσων. Κι αμέσως μετά, αυτό συνεπάγεται άμεση στοχοποίηση από τα πυρηνικά των Ρώσσων, γιά όταν χρειαστούν τα …περαιτέρω – καί βοήθεια μας!…

Ως ρητορική υπόθεση (καί πρόκληση) τό ‘γραψα (εδώ, κατ’-κάτ’), αλλά νά που θα βγεί αληθινό!… αν κι από άλλο δρόμο. Δηλαδή, το ότι αν ηπαπάρα, αγγλίτσα, γερμανίτσα, Βατικανό, σύν μιά ακολουθία φτωχομπινέδων (μέχρι κι η χαλβανίτσα, ξέρω ‘γώ), σύν λοιποί μυτόγκες εβραιοσημίτες …τεθλιμμένοι συγγενείς (που κρύβονται όπισθεν των προηγουμένως αναφερθέντων) επιθυμούν διακαώς να πέφτανε τίποτις πυρηνικά απάνω στα κεφάλια μας, ώστε να εξαφανιστούμε μιά καί καλή οι Έλληνες από προσώπου Γής, έ! Η ευκαιρία τους θα είναι τώρα τα πυρηνικά των Ρώσσων!!!

Καί το πιό χαριτωμένο, ότι θα τη φάμε από “ομοδόξους αδελφούς μας”! Όχι απ’ τους κακούς ηπαπαραίους φονιάδες των λαών. Ακαλόε!!! (Που λέει κι ο Σεφερλής, όταν τελειώνει αφήγηση ανεκδότου.)

Ιδού το τί θα δώσει η οικουμενική στους ξένους (που δεν μπορεί να δώσει το Αλεκσάκι μόνο του) : τη σύνολη καί σύντομη (χωρίς χασομέρια) βιολογική μας εξόντωση στο πιάτο! Πώς σας φαίνεται;

 

Εδώ, τώρα, μερικοί θα πεταχτούν καί θα πούν διάφορα γιά φιλία μεταξύ βαψομαλλιά καί Βλαδίμηρου… “τα βρήκαν”… “ο πραγματικός εχθρός είναι η Κίνα, καί το ξέρουν αμφότεροι”… καί διάφορα άλλα τέτοιου επιπέδου επιχειρήματα, με τα οποία εσχάτως έχει γεμίσει το Διαδίκτυο.

Δε λέω, όλ’ αυτά έχουν μιά λογική βάση – έστω καί στο 50%. Πλην όμως, ας κάνουν οι ηπαπαραίοι (μέσωι Ελλαδίτσας) πως κλείνουν τους διαδρόμους στο Αιγαίο, καί θα σου πω εγώ μετά γιά ποιά “φιλία” μιλάμε! Μάλιστα, δεν ισχύει ούτε το επιχείρημα ότι θ’ αφήσουν/βοηθήσουν την τουρκίτσα να μας κατακτήσει, αν τσινήσουμε – διότι, ακόμη καί στην περίπτωση που ξαναγίνουμε τούρκικο βιλαέτι, η τουρκίτσα ΔΕΝ προτίθεται ν’ αφήνει άλλους (όποιοι κι αν είναι αυτοί) να κόβουν βόλτες στο Αιγαίο αδέσποτοι, χωρίς την άδειά της.

Καταλάβετέ το: το διακύβευμα είναι το ποιός θα κάνει κουμάντο σ’ ΌΛΗ τη Γή γιά τον υπόλοιπο 21ο αιώνα μΧ – κι ίσως καί πιό μετά! (Καί τα υπόλοιπα, προσωπικώς τ’ ακούω βερεσέ.) Καί πολύ αργούν να το απαντήσουν το ερώτημα. Ο Γ’ ΠΠ ήδη έπρεπε να έχει ξεκινήσει το καλοκαίρι του 2014. (Βάσει των ιστορικών χρονικών κύκλων.)

Όσο γιά την Κίνα,… ξέρετε το ανέκδοτο που λέει ότι αυτά τα σκοτώνεις, όσο είναι μικρά ακόμη; Αν περιμένουν Ρωσσία κι ηπαπάρα πρώτα να ξεκαθαρίσουν ποιός είναι ο πιό δυνατός μεταξύ τους, καί μετά (πχ σε είκοσι χρόνια) ο νικητής να ριχτεί στην Κίνα, απλούστατα έπαιξαν κι έχασαν.

 

(Κίνα, έ;… Καί την Ινδία, πού τη βάζετε, ρέ παλληκάρια γεωπολιτικοί αναλυταράδες; Δεν σας έχω δεί να κάνετε αναφορές σ’ αυτήν· καί δεν πρόκειται γιά κανένα κρατίδιο σαν το Λιχτενστάϊν, ξέρετε. Φυσικά σας διαφεύγει αγρίως πως πρόκειται γιά φύσει σύμμαχο της Ελλάδας, καί δή στους χαλεπούς καιρούς μας.

Γιατί, όμως, “φύσει”; Αφήστε το, πολύ ψιλά γράμματα αυτά γιά σας.)

 

γ. (Μιά ακόμη…) Εκτίμηση γιά τα επερχόμενα

Γιά την Ελλάδα, απάνω-κάτω τα είπαμε: πρόωρες εκλογές, αλλαγή πολιτικού σκηνικού (στην κυριολεξία! – γιά θεατρικό Καραγκιόζ-μπερντέ πρόκειται), οικουμενική… καί αρκετά νέα (κυρίως μικρά) κόμματα, βγαλμένα απ’ το καπέλλο του ταχυδακτυλουργού ΜΑΤΣ. Ο οποίος δεν βγάζει μονάχα πολιτικές «προσωπικότητες» μιάς χρήσεως απ’ το καπέλλο, βγάζει καί αντίστοιχα κόμματα.

Προσέξατε τώρα τελευταία πόσα «πατριωτικά» κόμματα ξεπηδάνε; Αλλά ας μή χαίρονται, διότι η προέλευσή τους είναι ήδη ξεκάθαρη· καθώς κι ο ρόλος τους. Ναί, ναί, τώρα θα πάμε όλοι μαζί γιά την πατρίδα, ναίαιαι!… Ούουουου!!!… εμένα μου λες;! Αλλ’ άπαξ καί μπουν στη Βουλή, θα γυρίσουν τον κώλο τους στους ψηφοφόρους τους, καί θα γίνουν τα δεκανίκια των εχθρών της πατρίδας. (Κανένα στοιχηματάκι, κανείς; ) Γνωστά «Μάτσικα» κόλπα αυτά, αλλά τους έχω τους λεγάμενους δυό χαμπέργια γιά πάρτη τους:

Πρώτον, δεν γίνεται να φτιάξεις κάτι νέο με σάπια υλικά. Οι κυκλοφορούσες «προσωπικότητες» έχουν ήδη κολλήσει πολιτικό έητζ. Είναι σταμπαρισμένα καί καμμένα χαρτιά, παναπεί. (Ευτυχώς, τη στοιχειώδη ερώτηση: «- Πού βρήκαν τα λεφτά όλοι αυτοί γιά δημιουργία κομμάτων;», πρόλαβαν καί την έκαναν μερικοί νοήμονες.)

Καί δεύτερον, ο πατριωτισμός ΔΕΝ είναι μόδα, γιά να έχεις το σκεπτικό: «- Είμαι πατριώτης, έλα τώρα που γυρίζει, μαζί σας κι εγώ, παιδιά!» Μάγκες μου, πατριωτισμός σήμερα σημαίνει ότι σε περιμένουν μάχες με δράκους, από τις οποίες ουδείς (άνθρωπος) θα βγεί αλώβητος! Ο πατριωτισμός είναι γιά τους πραγματικούς Έλληνες καί τις πραγματικές Ελληνίδες. Όχι γιά λελέδες! Δεν γίνεσαι πατριώτης με υπεύθυνη δήλωση απ’ το περίπτερο. Κι ούτε περιμένουν κανέναν -μέσωι δημοσίων εκδηλώσεων πατριωτισμού- τίποτε κρατικά λεφτά γιά ροκάνισμα, ούτε ωραίες γκόμενες στο κόμμα, ούτε τίποτε. Μόνον ιδρώτας, αίμα, καί δάκρυα θα είναι η αμοιβή του πραγματικού πατριώτη.

Τώρα που το ξέρετε, άμα θέλετε, κοπιάστε.

 

Αυτά, περί νέων «πατριωτικών» κομμάτων καί τα ρέστα… Όσον αφορά τα υπόλοιπα, η Ελλάδα συνεχίζει να πορεύεται μέσα στα σκατά χωρίς σχέδιο καί χωρίς (εγκόσμιο) ηγέτη – αν καί στρατιώτες έχει πολλούς. Θα επιβιώσουμε μέν, αλλά δεν θα είναι καθόλου εύκολο.

 

Διεθνώς, τώρα, έχουμε μιά κατάσταση, που αγγίζει σχεδόν το 100% της τεχνητής πραγματικότητας (των τρελλών). Έχουμε μιά Ελλάδα που φταίει γιά όλα (μέχρι καί γιά την εξαφάνιση των δεινοσαύρων), ενώι όοοοολοι οι υπόλοιποι είναι …Παναγίες. Δε φταίνε γιά τίποτε, καί καρντάσια μεταξύ τους – όλα καλά καί διαλεγμένα! Καί συνεχίζεται αυτό να σέρνεται καθημερινά, σ’γά-σ’γά, κι όπου μας βγάλει όλους. (Μόνο τίποτε Συρίες τρώνε καμιά φάπα πότε-πότε, γιά να μη σκουριάζει το χέρι των ισχυρών.)

Βέβαια, αυτή η φάση θυμίζει τον καλό στρατιώτη Σβέϊκ, που καθότανε απάνω σε μπαρουτοβάρελο κι άναψε τσιγάρο. Μόνο που εδώ έχουμε πολλά μπαρουτοβάρελα γεμάτα καί ξεσκέπαστα, καί πολλούς Σβέϊκ να κάνουν διαγωνισμό πετάγματος αναμμένης γόπας. Όπως καταλαβαίνετε, μιλάμε γιά κάτι το εντελώς αφύσικο, το οποίο δεν μπορεί να συνεχιστεί επί πολύ. Κι εννοείται, αυτή η αφύσικη κατάσταση είναι απίθανο να διαιωνιστεί γιά όσο θα ήθελαν τα σχέδια των «Μεγάλων» (ή, έστω, μόνον αυτών). Κάπου, κάποιος θα τη σπάσει την αλυσίδα· κάπου, κάποιος θα σπάσει αυγά, γιά να φτιάξει ομελέττα. Δεν γίνεται αλλοιώς!

Όθεν, αναμείνατε συντόμως τον Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο, διότι οι διαφορές προς επίλυσιν είναι τέτοιες καί τέτοιου μεγέθους, που είναι αδύνατον να μείνουν κι άλλο εκκρεμείς – κι οι υπεύθυνοι γιά την επίλυσή τους να πετάνε χαρταετό. Εύχομαι, επομένως, να ξεσπάσει ο Γ’ ΠΠ μιά ώρ’ αρχήτερα, ώστε να τσακιστούν τα δεκανίκια της πάσης ανομίας στον πλανήτη.

Αλλοιώς, εμείς οι Έλληνες δεν έχουμε καμμία ελπίδα.

 

Υγ: Προσωπική εκτίμηση, Γ’ ΠΠ πρίν το τέλος του τρέχοντος έτους. Ήδη έχω βάλει χοντρό στοίχημα, που θα με πονέσει αν το χάσω.

 

Advertisements

Αντιφασόλια γιά πορδές!

19 Σχόλια

τάξ’, γενικώς κυκλοφορεί πολλή ηλιθιότητα στον χώρο της πολιτικής. Είτε φυσική ηλιθιότητα…

…Του λες του κάθε στόκου ότι κάνει λάθος, του το αποδεικνύεις, αλλά εκείειειει αυτός!… (Η συνήθης περίπτωση του ξερόλα ψηφοφόρου.)

…Είτε τεχνητή – όπου κάποιος κάνει τον ηλίθιο (προσπαθώντας να παρασύρει κι άλλους στην ηλιθιότητα, δήθεν ότι η αποψάρα του εκφράζει το σωστό), επειδή τα κονόμησε χοντρά καί μαύρα. (Η συνήθης περίπτωση των αρδ καί της σχολής πρακτόρων.)

Εδώ δεν ξέρω γιά ποιά περίπτωση απ’ τις δυό πρόκειται, πάντως πρόσφατα είδα την εξής αφίσα:

 

 

Όλ’ αυτά τα θεώμενα μπορεί να τα καταπιεί κανείς… καί την αναφορά στους χίππηδες (με το κατσαριδάκι), καί την νηπιακού επιπέδου πολιτική σκέψη (λες καί θα φοβηθούνε οι φασίστες, επειδή θα πάνε οι «αντιφασίστες» στο αντιφασιστικό κάμπινγκ), καί τα πάντα. Αδιαφορείς, καί τα προσπερνάς. Το άν έχει κάποια σχέση (καί ποιά) η σημερινή νεολαία με το χίππικο κίνημα των παππούδων της, ή το πώς ξεκίνησε / που απέβλεπε / καί κυρίως πώς τελείωσε το χίππικο κίνημα, είναι πολύ ψιλά γράμματα γιά πολιτικώς καί ιστορικώς αγραμμάτους χαζούς.

Αλλά εκείνο που δεν καταπίνεται, ρέ παιδί μου, είναι η πινακίδα στο Φολκσβάγκεν!… το οποίο προβάλλεται ως σύμβολο αντιφασιστικού αγώνα!!!

Τόση ηλιθιότητα δεν αντέχεται!

 

 

 

 

 

[Π]όρσε ο «αντιφασισμός» σας, ζώα!

Στο εξής, αν θέλετε να είσαστε κάτι που αρχίζει από «αντιφα-«, θα είσαστε τα «αντιφασόλια»· το κίνημα κατά του ελευθέρως πέρδεσθαι, δηλαδή.

 

«ΓΥΡΕΥΟΝΤΑΣ ΕΥΤΥΧΙΑ»

90 Σχόλια

‘‘ Γυρεύοντας Ευτυχία ’’

ένα ακόμα μικρό μέρος από τον «Κόσμο Φυλακή»

Παλαιός

# … όλοι … κι ο καθένας

Κάθε είδους και μορφής αισθανόμενη ύπαρξη, από το απλό σκουλήκι, τα διάφορα και κάθε είδους ζώα -μικρά μεγάλα- τους ανθρώπους, τα άλλα νοήμονα όντα, μικρούς και μεγάλους θεούς, όλοι, μηδενός εξαιρουμένου, ένα και το αυτό απεχθάνονται και απεύχονται και αντ’ αυτού επιζητούν και εύχονται (αναλόγως το πώς το εννοεί ο καθένας τους βεβαίως) … να αποφύγουν τον πόνο και την δυστυχία και να ευτυχήσουν.

Καμμιά σημασία δεν έχει πώς το παλεύουν, εάν το προσπαθούν με τον καλύτερο ή τον χειρότερο τρόπο, σωστά ή λάθος, έξυπνα ή χαζά, το βασικό κίνητρό τους συνειδητά ή ασυνείδητα, πέρα απ’ οτιδήποτε άλλο, ένα και το αυτό είναι, … παρόμοια είτε το κατανοεί είτε όχι, ο μεγαλύτερος εγκληματίας, ο φιλεύσπλαχνος, ο φιλάνθρωπος, ο φιλόζωος, ο κλέφτης, ο ψεύτης, ο δολοφόνος, ο σαδιστής και ο μαζοχιστής, θεοί και διαόλοι, όλοι, μηδενός εξαιρουμένου, από το ίδιο και το αυτό κίνητρο εμφορούνται, το κίνητρο για Χαρά και Ευτυχία … αυτό που είναι η βάση της ΠΡΟΤΡΟΠΗΣ.

Και βέβαια το να μην είναι σε θέση να κατανοήσουν ότι ο τρόπος που το επιχειρούν είναι χαζός ή λάθος, όταν έχει επιπτώσεις μόνο στους ίδιους είναι αποδεκτό, αλλά όταν έχει επιπτώσεις στους άλλους, δεν είναι το ίδιο, αλλά έάν δεν είναι σε θέση πραγματικά να το κατανοήσουν πάει κι έρχεται, άσχετα αν αυτό δεν τους απαλλάσσει από το βάρος των όσων κάνουν, όμως όλοι οι υπόλοιποι που διαθέτουν (;) την αναγκαία Λογική ώστε να είναι (;) σε θέση και να μπορούν να κρίνουν κατά πόσον η όποια πράξη τους προξενεί πρόβλημα στους άλλους και παρ’ όλα αυτά προσπαθήσουν να έχουν ή να στήσουν την δική τους (έστω αυτό που νομίζουν) Ευτυχία, σε βάρος της Ευτυχίας των άλλων … δεν σφάξανε !! … κάποια στιγμή θα τους πάρει ο διάλος και θα τους σηκώσει … άλλωστε … ο ΝΟΜΟΣ της Πρώτης Αρχής επιτάσσει Ελευθερία, αλλά μόνο μέχρι εκεί που δεν έρχεται σε σύγκρουση με την Ελευθερία των άλλων.

Πάμε όμως να τα πάρουμε απ’ την αρχή :

# … το ξεκίνημα

Με το Ξεκίνημα της Δημιουργικής Έκρηξης, ένα άπειρο πλήθος από Δημιουργικές Σπίθες [[ Σπίθες Μικρού, Πολύ Μικρού, Μεγάλου αλλά και Τεράστιου Δυναμικού, Σπίθες της Ίδιας Ουσίας, της Ίδιας Δημιουργικής Δύναμης, πλημμύρισαν τα επίπεδα και τις Νοητικές Διαστάσεις ]] πήραν μέρος και έκαναν παιχνίδι και η Δημιουργική Χαρά γέννησε και απλώθηκε σε Χρόνους, Χώρους, Διαστάσεις και Σύμπαντα !! … Όντα που παίζαν ανάλαφρα και χαίρονταν δημιουργώντας, που γευόντουσαν την ευτυχία και πλούτιζαν με νέες εμπειρίες !! … Όντα που Ζούσαν στην και την Ευτυχία !! … σε συνάφεια με τον ΝΟΜΟ και την ΠΡΟΤΡΟΠΗ !!

«Ένας, ο ΝΟΜΟΣ … απλός και απόλυτος … Ελεύθερη Βούληση και Δικαίωμα ΟΛΩΝ στα Πάντα … μέχρις εκεί που δεν παρεμβαίνουν και δεν υπεισέρχονται σε ‘κείνα των άλλων.

Μία, η ΠΡΟΤΡΟΠΗπρός … εμπειρία, χαρά, απόλαυση και δημιουργική ευχαρίστηση.»

… αλλά κάπου εκεί [[που για αναρίθμητους χρόνους κυλούσαν όλα ομαλά και αβίαστα]] ήταν που τρύπωσε το σκουλήκι !! 

# … ζητώντας πλειότερη ευτυχία

… και κάποιοι θέλησαν και γύρεψαν πλειότερη Ευτυχία !! … Ευτυχία που όμως ήδη την είχαν, και μάλιστα θα μπορούσαν εύκολα να την αυξήσουν … δημιουργώντας !! … κανένα εμπόδιο για τούτο δεν υπήρχε … πέρα από «το ξερό τους το κεφάλι» !! … εκεί λοιπόν ήταν που θέλησαν άλλοι να φτιάχνουν και να πλουτίζουν την δικήν τους Ευτυχία !! … τότε εκεί ήταν που είπαν το «Yes We Can – Γιές Ουή Κέν» … το χαζό και ηλίθιο «ΝΑΙ Μόνοι Μας Μπορούμε !!», και θέλησαν, Μόνοι τους, Ξέχωρα, να παίξουν, να παίξουν χωρίς Κανόνες … ξεχνώντας ότι ήσαν Μέρος ΌΛΟΥ. 

# … η παρεκτροπή … και … το έκτρωμα στήθηκε

Ναί … «Yes We Can – Γιές Ουή Κέν – Ναί Μπορούμε» είπανε «οι Φιόγκοι», και στήσανε τον «Κόσμο Φυλακή» … αλλά τα βρήκανε «μπαστούνια», γι’ αυτό και χρειάζονταν τους ηλίθιους να «γυρίσουν και να γυρίζουν τον τροχό» … γι’ αυτό και με εξαπάτηση εγκλώβισαν στο «μπουρδέλο» τους «ξύπνιους» !! … αυτοί ήταν οι πρώτοι διδάξαντες, αυτοί ήταν που χρειάσθηκε να τραφούν και το περάσανε στους υποτελείς τους ενσαρκωμένους ηλίθιους, έτσι που, πρίν από κάθε τους «δουλειά», να φροντίζουν για την ανάλογη ύπαρξη και προσφορά της αναγκαίας Ζωτικής Ενέργειας, στους αφεντάδες, ώστε και ‘κείνοι να γλύψουν το κοκκαλάκι τους !!

# … και μετά τους «Φιόγκους» έκαναν κι όλες οι «ψείρες» κώλο

«Yes We Can – Γιές Ουή Κέν» είπε, με έμφαση και ιδιαίτερη προφορά, πρίν λίγα χρόνια ο Μπάμιας, [[πράγμα που ποτέ δεν θα μπορούσε να το βγάλει από την μπάκα του, αλλά «είπε» … όπως του είχαν ‘πεί να «’πεί» οι πισινοί του]] … και επανελάμβαναν ρυθμικά τα βόδια από κάτω.

Χά … χαααααααά !!

Και αφού μπορείτε, τότε γιατί θέλετε και ζητάτε το «τονωτικό» σας ;; … γιατί ρε κωλόπαιδα ;; … τι τις χρειάζεστε τις θυσίες και τις τελετουργίες ;; … έεεεε τι ;;

Τι τους χρειάζεστε τους άλλους … γιατί δεν τα κάνετε μόνοι σας ;;

Τι χρειάζεστε τον Κυβερνοανθρωπισμό, τον Διανθρωπισμό, τον Μετανθρωπισμό, τον Επαυξητισμό και τις Υπερευφυείς Τεχνητές Νοημοσύνες ;;  μέσα απ’ αυτά νομίζετε θα γίνετε θεοί και θα αποκτήσετε την αθανασία ;; … ναι μην φάτε … κάντε όρεξη και περιμένετε, να έρθει το καλό !! 

Αλλά και τον προϊδεασμό με τους Κατευθυντήριους Λίθους της Γεωργίας ;; … έτσι είναι που μπορείτε ;;

Αλλά και όλα τα «ψειράκια», όσοι πήραν μια καρέκλα, από τον πιο κατώτερο μέχρι τον ανώτερο, από τον κλητήρα ή και τον πορτιέρη κάποιας χέστρας, άσε δε πιά τους δημαρχέ-σους/σες, τους υπουρχέ-σους/σες, τους πρωθυπουρχέ-σους/σες, τους προεδροχέ-σους/σες … όλοι … ‘‘έκαναν κώλο κι έχεσαν τον κόσμον όλο…’’ [[γειά σου ρε Λευτέρη !!]]

Κι αφού κάναν κώλο και πιάσαν τον «παπα» (όπου θέλετε τον τόνο) από τα «τέτοια» του (που λέει ο λόγος … αφού και γιατί καθόλου σίγουρο δεν είναι ότι έχει) αμέ τι νομίσατε μόνο τα παπαδοσκάτια πιάνονται από ‘κεί [[έχει πολλούς «κρεμασμένους»]] … παπαδαριά, δισκατάδες, στρατόχαυλοι, τοκογλύφτες, γκουβερνολεχρίτες, ματσονομούσκαροι και λοιποί και λοιποί … όσοι βρήκανε ή τους δώκανε καθέκλα … και υποτίθεται απόχτησαν εξουσία … όλοι … σκέφτηκαν ότι μπορούν και ανεφώνησαν, δυνατά ή σιγανά και μουλωχτά, «Yes We Can – Γιές Ουή Κέν – Ναί Μπορούμε», έστω και αν αυτό σημαίνει, απλά και μόνο, να βάλουν το αγγούρι στον κώλο τους !!

# … και την στήσανε … γαμώ την «κενωνία» μου μέσα

Και έφεραν και έστησαν (τα μεγάλα πιδιά) την «κενωνία» στα μέτρα τους, δεν χειραγώγησαν απλώς, αλλά χεραγώγησαν το πόπολο, και το ‘βαλαν να σιάξει τα πράματα κατά το δοκούν (των εαυτών δοκούν βεβαίως) να δουλεύει για να τους ταΐζει και να παράγει ενέργεια για τους αφεντάδες.

Κάποτε … υποτίθεται … σε παλαιότερες εποχές, ο άνθρωπος ότι χρειαζόταν το έπαιρνε κατευθείαν από την φύση, αργότερα άρχισε να μαστορεύει και να πουλά ή ν’ αγοράζει και απέκτησε οικονομική δραστηριότητα, κι όσο περνούσε ο καιρός δημιουργούσε και καταπιανόταν και μ’ άλλους τομείς.

 

… τομείς οικονομικής δραστηριότητας

-Πρωτογενής Τομέας – Λήψη Προϊόντων από το Φυσικό Περιβάλλον

-Δευτερογενής Τομέας – Επεξεργασία, Κατασκευή και Μεταποίηση Προϊόντων 

-Τριτογενής Τομέας – Παροχή Υπηρεσιών, Εμπόριο, Διοίκηση

-Τεταρτογενής Τομέας – Γνωσιακή Βιομηχανία

-Πεμπτογενής Τομέας – μη Κερδοσκοπικές Δραστηριότητες

# … η κοινωνία και η δημιουργούμενη κατάσταση

Κάποτε όλος ο κόσμος είχε δουλειά … Όμως η τεχνολογική εξέλιξη, μεταφέρει και μετατοπίζει, όλο και περισσότερο, το βάρος, πρός τους επόμενους τομείς, πράγμα το οποίο οδηγεί συνεχώς σε μεγαλύτερα ποσοστά-αριθμούς ανέργων, πλεονασματικών και άχρηστων πλέον για το σύστημα, «Στόκ» ανθρώπων, όπου σε πρώτη φάση (έτσι για να μην γίνει κάνα μπούμ) όλοι αυτοί θα λάβουν παγκοσμίως παροχές ενός Ελαχίστου Βασικού Εγγυημένου Εισοδήματος, μέχρι να βρεθεί τρόπος κάποιοι να ξαναγίνουν χρήσιμοι, για το σύστημα, μάλλον μέσον τεχνολογικής «επαύξησης» και οι υπόλοιποι να οδηγηθούν σε κάποια χωματερή … για αποπληθυσμό, είτε μέσον βιολογικής εξόντωσης είτε σε κάποιο γκέτο, εδώ, ή αργότερα που θα το επιτρέψουν οι συνθήκες, σε κάποια διαστημική αποικία-φυλακή, όπου θα αποτελέσουν τα πειραματόζωα και τους αναλώσιμους ηλίθιους που θα στήσουν το νέο τσαρδί … μέχρι να τους ψωφήσουν ή να τινάξουν από μόνοι τους την αρίδα.

Λόγο λοιπόν όλων αυτών που σχεδιάζετε, εσείς «οι Ελίτ του Πλανήτη – οι μαύρες αριστοκρατίες», φροντίσατε να μας προϊδεάσετε (θεωρώντας ότι έτσι αποσείετε ευθύνες), από το 1980, για το τι μέλλει γενέσθαι, με τους Κατευθυντήριους Λίθους της Γεωργίας, και το οποίο με «φιλότιμες προσπάθειες» προωθείτε μέσω των πολέμων, των εμβολίων, των αεροψεκασμών, την όλο και ευρύτερη χρήση δηλητηρίων στον διατροφικό τομέα *, και βεβαίως την συνεχή υποβάθμιση των κοινωνικών υπηρεσιών, την αύξηση της ανεργίας, της ανέχειας και της φτωχοποίησης, την μείωση του πολύπλευρου μορφωτικού επιπέδου και την προώθηση της απόλυτης εξειδίκευσης, προώθηση πλαστής και ελλιπούς πληροφόρησης, παράγοντας γενικά αμαθείς αλλά τεχνοεξειδικευμένους εργάτες, ανίκανους όμως για οτιδήποτε άλλο, και κυρίως να σκεφτούν, να συλλογιστούν και να επιβιώσουν αυτόνομα, και όλα αυτά μέσω της Ατζέντας 21/30, της Πολυπολιτισμικότητας & του Διατροφικού Κώδικα, και αφού όλοι καταντήσουν μια ομοιογενής όζουσα αλοιφή, ευκόλως να επιτύχετε κάποια στιγμή στο μέλλον τον αναγκαίο αποπληθυσμό ;;

# … αυτά τα σκατά μπορείτε ;;

Γι’ αυτό και προωθείτε όλα εκείνα τα σενάρια, όλες εκείνες τις επιλογές, που απαρέγκλιτα οδηγούν σε Δυστοπικές Κοινωνίες  … κοινωνίες στρεβλές δίχως μέλλον ;; … παρά μόνο εκείνο της τεχνοφεουδαρχίας που ονειρεύεστε για σας τους ίδιους ;;

Ξεχάσατε βέβαια ότι όπως λέει ο λαός «άλλα σκαμπάζει ο γάϊδαρος και άλλα ο γαϊδουριάρης», τουτέστιν τα αφεντικά σας θέλουν τροφή-ενέργεια, όπου μειούμενος ο πληθυσμός μοιραία θα μειωθεί και η παραγωγή ενέργειας … βέβαια ίσως αυτό να σκοπεύετε να το καλύψετε με την αύξηση της δυστυχίας, του πόνου και των εντάσεων μεταξύ όσων απομείνουν … αλλά είδομεν αν θα σας εβγεί ή θα σας εμβεί το αγγούριον !!

Το μόνο δηλαδή που μπορείτε είναι να αυξήσετε τον πόνο και την δυστυχία ;; … μόνο αυτό μπορείτε ;; αυτό είναι το «Yes We Can – Γιές Ουή Κέν – Ναί Μπορούμε» ;;

Τα Μεγάλα Αφεντικά σας, αν και βαδίζουν στην κόψη του ξυραφιού, έχουν την απαραίτητη εξυπνάδα να μην προβαίνουν σε (κατευθείαν) παράβαση του ΝΟΜΟΥ, εσείς και τα Μικρότερα Λαμόγια δεν την έχετε όσο και να σκούζετε «Yes We Can – Γιές Ουή Κέν – Ναί Μπορούμε» … λίγο δύσκολο λοιπόν να σας βγεί, η δική σας Ευτυχία (αυτό που το κλούβιο κεφάλι σας θεωρεί ως τέτοια) σε βάρος όλων των άλλων, οπότε και είστε στο τσάκ να σας καταχεριάσουν όλοι μαζί !!

Όσο βέβαια και αν είναι πρώτιστο μέλημα, η απελευθέρωση από τον «Κόσμο Φυλακή», εντούτοις το να γίνει η διαμονή στο «μπουρδέλο» όσο το δυνατόν πιό ανώδυνη, πάντα θα μετράει, καθώς θα προσφέρει καλύτερες συνθήκες και περισσότερες ευκαιρίες προετοιμασίας για απόδραση !!  Έτσι … Λύσεις υπάρχουν, αν ο κόσμος σας στείλει στον διάολο … μόνο όμως αν ξυπνήσει … αλλά πώς ;; αφού κοιμάται με τα τσαρούχια ;; … όπου ακόμη και ο υποτιθέμενος «Φάρος», το νύν γ-ελαδιστάν με τους γ-ελαδιστάνους, εδώ και χιλιετίες δείχνει να έχει νεκρώσει ;;

# … δυστοπικές «κενωνίες»

Το παλέψατε … για σας μιλάω, την Παμπάλαια Νέα τάξη, ξανά και ξανά, ώστε να φτιάξετε μιά κοινωνία ηλίθια, αλλά κατά τ’ άλλα σαν τα μούτρα σας, μια κοινωνία που μοιάζει πλέον να βαδίζει χωρίς σκοπό, χωρίς ταυτότητα. Την καταντήσατε δούλα, χαζή, άρπαγα, εγωπαθητική και ατομίστρια, χωρίς σκοπό, χωρίς ιδανικά, αλλά και χωρίς μέλλον, (έστω και αν αυτό δεν γίνεται κατανοητό) παρά μόνο  «ότι φάμε, ότι πιούμε κι ότι αρπάξει ο κώλος μας» (το τελευταίο ουσιαστικά και μεταφορικά νοούμενο).

Με σλόγκαν, το «διαίρει και βασίλευε», πετύχατε το ακατόρθωτο … να μην υπάρχει στιγμή ησυχίας, αλλά συγκρούσεις και πόλεμοι συνεχώς … και το ωραίο είναι που όλοι μιλάνε για συμβούλια, διαβούλια, συμφωνίες ειρήνης … αλλά κανείς δεν φαίνεται να βλέπει ότι σε λίγο όλος ο κόσμος, ακόμη και εκεί που δεν θα υπάρχει λόγος και αιτία, θα «τρώγεται». 

Τελικά και πολύ άργησε, καθώς είναι απίθανο να μην σκάσει η χρηματοπιστωτική φούσκα των 1500 τρις δολαρίων και των 250 τρίς δολαρίων του Παγκοσμίου Χρέους, και που αντί να πισωστρέφει ή τουλάχιστον να σταθεροποιείται, φαίνεται ότι βαδίζει ακάθεκτα στο να υπερβεί το 320% των μόλις 78 τρις του Παγκοσμίου ΑΕΠ.

Πώς και έγινε ρε παιδιά, ενώ όλη η ανθρωπότητα παράγει μόνο 78 τρις, να χρωστάμε 3.2 φορές επάνω, δηλαδή 250 τρίς … σε ποιούς πούστηδες τα χρωστάμε όλα αυτά και που στο διάολο τον βρήκανε τόσο πλούτο ;; … και, όλα αυτά βεβαίως δεν τα χρωστάμε σε μεροκαματιάρηδες ή σε κάποιους που ακόμη και εδώ στο γ-ελαδιστάν πασχίζουν να επιβιώσουν ακόμα και με 100 … 50 ή και λιγότερα ευρώ,  αλλά σε έναν πολύ μικρό αριθμό ανθρώπων (;).

Μια κοινωνία στην οποία λιγότερα από 1000 άτομα κατέχουν σχεδόν τον μισό πλούτο της ανθρωπότητος, αλλά και το 1%του πληθυσμού κατέχει πάνω από το 50% του παγκόσμιου πλούτου, ενώ το 10% φτάνει να κατέχει το 90% του πλούτου … όπου μόνο το 10% του πλούτου μένει για όλο το υπόλοιπο 90% του κόσμου, όπου βεβαίως ο περισσότερος πληθυσμός κατέχει ελάχιστα ή απολύτως ΤΙΠΟΤΑ.

Βέβαια, πώς να μην είναι έτσι, με ένα χρηματοπιστωτικό σύστημα που παράγει χρέος και ξανά χρέος πάνω στο χρέος ;; … μ’ ένα σύστημα που φτιάχνει χρήμα από αέρα κοπανιστό ;; … ένα σύστημα που συσσωρεύει τον πλούτο στα χέρια όλο και λιγότερων ;;

Το ίδιο περίπου συμβαίνει, και θα συμβαίνει επιδεινούμενο, με τον τομέα της Εργασίας, όπου σε λίγο με την αυτοματοποίηση-ρομποτοποίηση αλλά και σε μερικά χρόνια με την είσοδο της Τεχνητής Νοημοσύνης, ελάχιστοι ή καλύτερα ένα πολύ μικρό εκλεκτό μέρος του πληθυσμού θα μπορεί να έχει εργασία, υπεραμειβόμενη, ενώ επίσης και κάποιοι με δεξιότητες -φυσικές ή επαυξημένες- (όσο θα τις έχουν ή δεν θα υπερφαλαγγίζονται) θα είναι καλά αμειβόμενοι, αλλά και ένα ακόμα μέρος θα εργάζεται, όταν θα απαιτείται, με αμοιβή μόνο ένα κουλούρι… ενώ η πλέμπα, μιά πλέμπα άχρωμη και αποβλακωμένη, χωρίς ταυτότητα και μνήμη, μια πλέμπα όπου κάθε τι στραβό, ανώμαλο και ηλίθιο το έχει αναγάγει σε φιλοσοφία και ύψιστο ιδανικό και όπου αντί να αντιδρά σ’ όλα αυτά, τουναντίον βουτάει με το κεφάλι στα σκατά, λές και βρήκε την υπέρτατη αμβροσία, ενώ ταυτόχρονα διώκει και αποβάλλει κάθε τι σωστό και ωραίο, αυτή η πλέμπα, αυτός ο κατιμάς θα περιμένει να ζήσει με το Ελάχιστο Κοινωνικό Εισόδημα … και αυτό σύμφωνα με τις ορέξεις και τις επιταγές των Ελίτ.

Μια τέτοια ανθρωπότητα είναι απόλυτα δυστοπική … δεν έχει μέλλον, οπότε είτε θα πάει στον διάολο, αν δεν το καταλάβει και δεν αποφασίσει να αλλάξει και να κάνει κάτι, είτε θα πάρει την κατάσταση στα χέρια της, για όσο ακόμη θα μπορεί και δεν θα έχουν γίνει όλα (με ποικίλους τρόπους) απόλυτα ελεγχόμενα, και θα φέρει τα πράγματα στον σωστό δρόμο.

Πώς όμως θα γίνει κάτι τέτοιο (μιά έκρηξη) εάν η κοινωνία/ες δεν έχει/ουν ταυτότητα και μνήμη ;; 

# … Coudenhove-Kalergi, Πολυπολιτισμικότητα για ομογενοποιημένη άχρωμη-γκρίζα ανθρωπότητα

Ναί αυτό το κάθαρμα, απόγονος των άλλοτε καθαρμάτων, Καλέργηδων και Φωκάδων, (ρε κάτι φρούτα που βγαίνουν στο γ-ελαδιστάν … σόϊ πάει το βασίλειο) δούλεψε σκληρά για να περάσει το Σχέδιο για Διάλυση όλων των Εθνών (εκτός ενός … αν και αυτό δεν είναι έθνος) και την δημιουργία της άχρωμης ανθρωπότητας, της ανθρωπότητας των «Γιές Μέν», του κόσμου χωρίς πατρίδα, μνήμη και ιστορία … και σε λίγο χωρίς οικογένεια και ταυτότητα.

Βέβαια δεν ήταν ο μόνος (ίσως ο πιό ακουστός στα χρόνια μας) που δούλεψε γι’ αυτό, ούτε και ήταν δική του σύλληψη και ιδέα … αφού όλο αυτό, σούρνει χιλιετίες πίσω του, για να μην ‘πώ από την εμφάνιση των Ελλήνων και των άλλων ανθρώπων στην Γή.

Μια σύλληψη στην οποία υπέκυψε και ο δικός μας μεγάλος στρατηλάτης !!

Ένα σχέδιο, όπου, με την σαλάτα που προκύπτει, χάνονται πλέον οι ιδιαίτερες και ξεχωριστές γεύσεις και όλα γίνονται ένας αχταρμάς, ένας αχταρμάς ευκολόπλαστος, ανεκτικός και απόλυτα ελεγχόμενος, αφού δεν έχει στήριγμα, μνήμη, ιστορία, ίσως ούτε και οικογένεια, αλλά έχει καταντήσει μιά μόνη και ξερή καλαμιά σ’ έναν κάμπο αλλοπρόσαλλων φυτευμάτων.

Αυτήν … μια τέτοια ανθρωπότητα, ονειρεύονται και σχεδιάζουν «οι Ελίτ των μαύρων αριστοκρατιών» μιά άχρωμη και άοσμη πλέμπα, μιά πλέμπα του χεριού τους, απόλυτα ελεγχόμενη, μιά πλέμπα που δεν θα μπορεί να συνεννοηθεί και να προβάλει αντίσταση.

Και για να τρέξουν τα πράγματα, φτιάξαν και τι δεν φτιάξαν … σοσιαλοκουμουνισμούς, φιλελευθερισμούς, ανεχτικότητες, αντιρατσισμούς, ψηφίσματα, χάρτες δικαιωμάτων, νόμους και νομάκια και όλων των «πουτανιών» το κάγκελο. 

# … τα σύνορα πέσαν, και τα πιθήκια είδαν άνοιγμα … και όρμησαν

Αυτά πρόβαλαν και πάσαραν, σ’ όλους της Γής τους πεινασμένους και κολασμένους, εκείνους που οι ίδιοι φρόντισαν να τους φέρουν σ’ αυτήν την κατάντια, με πολύχρωμες και μονόχρωμες επαναστάσεις, με σφαγές, βασανιστήρια και κάθε είδους άλλα «καλούδια»  … και αφού έστησαν ΜΚΟ και ΜΚΙτσες, άλλους με το καλό και άλλους με το ζόρι … τους πείσαν, τους δώσαν χρήμα για τον δρόμο, χρήμα που πάλι οι ίδιοι ή κάποιοι δικοί τους θα μαζέψουν, και τους είπαν … βούρ για εκεί που έχει και περιμένει φαΐ … στας ευρώπας και τας βορειομερικάς.

Κι από κάθε γωνιά της Γής, βλέπεις χρειάζεται να υπάρξει αχταρμάς και πολυχρωμία, μας κουβαλιόνται εδώ, με το έτσι θέλω, τα λαθροπιθήκια, αφού όχι μόνο δεν τους εμποδίζει κανείς, αλλά τα γκουβέρνα μας τους καλωσορίζουν και πίπες τους κάνουν και κώλο στήνουν, αφού έτσι διατάξαν τ’ αφεντικά και οι στοές … αλαμπρατσέτα και οι στρατολουλούδες κάνουν τις φιλιππινέζες μήποτε και τις πουτάνες για να ξεχαρμανιάζουν τα παιδιά, μέχρι να ξαποστάσουν, κι αφού λιαστούν να συνεχίσουν ή να παραμείνουν πλουτίζοντας δημογραφικά και επενδύοντας την χλέμπα τους στο γ-ελαδιστάν, ένα γ-ελαδιστάν που απλόχερα τους προσφέρει 480 ευρά το μήνα σε κάθε ενήλικο άτομο, σπίτι, φώς, νερό, τηλέφωνο, κάρτα για την μάσα και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, και όλα αφορολόγητα … και οσονούπω και πολιτογράφηση, όχι βρε ‘σείς απλή υπηκοότητα, αλλά άκουσον άκουσον … ιθαγένεια … άααα άαα και χωραφάκια άμα λάχει και το τραβάει η όρεξή τους.

Τι είπαν κάποιοι φλούφληδες εκεί στην γαλαρία ;; … όχι ;; 

… τι λέτε ρε φλώροι … ανοίξτε τα γκαβά σας και δείτε τι μαζεύει ο κακομοίρης ο AHMED http://greeknewsondemand.com/2018/07/03/το-μηνιαιον-επιδομα-που-λαμβανει-ο-λαθ/

Όμως καμμία σχέση και σημασία δεν έχει, για τους σφυριζο-κουνέληδες, αν την ίδια ώρα πετάνε έξω από το σπίτι του όποιον δεν έχει να πληρώσει τους υπέρογκους φόρους που βάζει η ΑϊντεΑποκεί, αν σου βγάζουν την πίστη ανάποδα για να σου δώσουν το Επίδομα Κοινωνικής Αλληλεγγύης των 200(100+100) ευρώ, εσένα που ξεσκίστηκες να πληρώνεις φόρους επί φόρων μιά ζωή, που υπηρέτησες την πατρίδα, που οι δικοί σου χύσανε το αίμα τους για να υπάρχει αυτό το σημερινό … έκτρωμα του γ-ελαδιστάν, αυτοί επιμένουν και θέλουν να μας εκ(πρωκτο)πολιτίσουν και να μας φέρουν ανάφτυξη με την επένδυση των πιθήκων.

Και να ήταν μόνο αυτά … καλά θα ήταν !! … άμ δε όμως !! 

Απαγορεύεται να τους αντισταθείς και να ‘πείς όχι, ακόμη και αν θέλουν να σε πηδήξουν … καλό είναι να κάνεις πώς κοιμάσαι και να το ευχαριστηθείς (αφού θα πρωκτοδιευρυνθείς), όπως συστήνουν κάποιες υπουρχέσες και η γ-ελας.

Αν σε κλέψουν δεν αποζημιώνεσαι … νόμος άλλης υπουρχέσας κι αυτός, και τα σκυλιά δεμένα … αλλά πιά σκυλιά ;;; δεν έχει μείνει σκυλί για σκυλί και γάτος για γάτος … γίνανε όλα παϊδάκια !! … οι γίδες για την ώρα το ψιλοβολεύουν το χατζάριασμα, αν και όχι πάντα … αλλά το πήδημα όλα κι όλα … μην τα θέλουν όλα δικά τους … κάπου πρέπει να ξεχαρμανιάζουν τα πιδιά … να τελευταία λέει το ρίξανε μέχρι και στα σκυλιά … γι’ αυτό λέμε … κάντε πώς κοιμάστεεεκάντε πώς κοιμάστεεε !! … και μπρούμυτα έτσι ;; … και αν σας βρίσκεται και καμμιά βαζελίνη, έχετέ την πρόχειρη δίπλα σας !!

Αλλά θέλουν και τζαμιά … έεε να μην έχουν κάπου να σκύβουν οι ανύθρωποι ;; 

Μάλιστα εκτός όλων αυτών, πέραν της παρουσίας τους προσπαθούν να μας επιβάλουν και τους τρόπους τους … έεε αν μετά κάποιος αρχίσει να τους ‘‘στέλνει’’ θα είναι ρατσιστής και παράλογος ;;

# … τους έπιασε λέει ο πόνος … τους ευαισθητούληδες

Και κόπτονται, να φύγουν λέει τα πιθήκια από τον πόνο, την δυστυχία και τον πόλεμο … και να έρθουν να ζήσουν … σαν άνθρωποι !!

Αλήθειααα ;; … σώπα ρέ !! … και εγώ που νόμιζα ότι μόνο η πάρτη σας σας έκοφτε … μα να έχω πέσει ρε πιδιμ’ τόσο πολύ έξω και να σας νομίζω αναίσθητους ;;

Και γιατί έχουν πόλεμο και ποιοί τον υποδαυλίζουν και τον πριμοδοτούν ;;

Χά … χά !! … γιατί ρε ‘σείς δεν τον σταματάτε με τον έναν ή τον άλλο τρόπο ;; … μα γιατί είναι πολλά … πάρα πολλά τα λεφτά παπΆρη !! … ναί ακόμη και ‘κείνοι που κόπτονται για την σωτηρία των ψυχών, τρώνε καλά !! … έχουν μερίδιο και μετοχές αν όχι ολόκληρες πολεμικές και λοιπές βιομηχανίες … να σαν το βαθυκλανό να πούμε, αλλά και το βοθρατζήδικο της νέας β-ρώμιας … πρώτοι και καλύτεροι στο μακέλεμα και το φαγοπότι.

Αλλά και ούλοι εκείνοι οι οργανισμοί … που ξεσκίζονται, για τα δήθεν και υποτιθέμενα δικαιώματα … και ρίχνουν χρήμα με την σέσουλα (άσχετα αν είναι απλά αέρας κοπανιστός) για να έρθουν όλοι αυτοί οι φουκαράδες εδώ, να γίνουμε πολλοί και να κλαίμε αντάμα την μοίρα μας, γιατί δεν ρίχνουν όλο αυτό το χρήμα εκεί που είναι το πρόβλημα, και γιατί δεν βοηθούν να φτιάξουν τα πράγματα στον τόπο αυτών των φουκαράδων, αφού αυτό είναι το σωστό και πρέπον και όχι να μεταφέρουν τα δικά τους σκατά στους τόπους των άλλων … κάνοντας και αυτούς επίσης σκατά;;

Κάθε άλλο λοιπόν, παρά θέμα αγάπης και ευαισθησίας, προς όλους αυτούς, είναι όλο αυτό, αλλά ένα εμπόριο, ένας νέος τρόπος δουλεμπορίου … ένα σχέδιο που όταν κατασταλάξουν οι κυματισμοί θα εκβράσει όλη την βρωμιά και την σαπίλα που κρύβει.

# … και πίσω απ’ όλα αυτά … στο βάθος

Πίσω απ’ όλα αυτά, που κάνουν τα Λαμόγια, οι μεγάλοι και οι μικροί, οι ξύπνιοι και οι χαζοί, όσο στραβά και παράλογα και αν εμφανίζονται, και είναι, όλα μα όλα, έναν και μοναδικό στόχο έχουν … ένα και το αυτό πράγμα κρύβεται στο βάθος … η αναζήτηση της Ευτυχίας και ακόμα πλειότερης Ευτυχίας.

Σε τελική ανάλυση, καμμιά μα καμμιά σημασία δεν έχει, αν, η αναζήτηση αυτή γίνεται με τον πιό ηλίθιο και βλακώδη τρόπο, άλλωστε άν όλοι αυτοί ήταν «ξύπνιοι» απλά δεν θα ήταν σ’ αυτό το «μπουρδέλο», δεν θα ήταν πιόνια ή τρόφιμοί του, δεν θα ήταν το ποντικάκι που γυρίζει τον τροχό !!

Και όπως το ποντίκι που τρέχει στον τροχό, δεν κατανοεί, ότι, αυτό το ίδιο είναι που τον κάνει να γυρνά, έτσι και όλοι αυτοί, μικροί μεγάλοι, ξύπνιοι και χαζοί, δεν κατανοούν ότι οι ίδιοι και αυτά που κάνουν είναι που διατηρούν και γυρνούν τον τροχό αυτού του κόσμου … του «Κόσμου Φυλακή» … και όσο και να τρέξουν, ότι και να κάνουν, όπως και να το πασχίσουν, ποτέ μα ποτέ σ’ αυτόν τον κόσμο, πέρα από φευγαλέες αναλαμπές, δεν θα έχουν ουσιαστική Ευτυχία !!

# … όμως

Το ότι όλοι αυτοί (τα κακορίζικα, από δική τους ευθύνη, ηλίθια όντα) προκαλούν λύπη, έλεος και ευσπλαχνικά αισθήματα για την ταλαιπωρία, τον πόνο και την οδύνη που υφίστανται, δεν αφαιρεί και αποκλείει το δικαίωμα, πέρα από την όποια βοήθεια μπορεί να τους προσφέρει κάποιος, και κυρίως αυτή που μπορεί να τους ανοίξει τα μάτια, και να τους δείξει τον δρόμο για την απελευθέρωση, να μην δέχεται και αποδέχεται την μαλακία που τους δέρνει, ούτε να γίνεται δέκτης κάθε ηλιθιότητος των, και να γυρίζει και το άλλο μάγουλο, επειδή και καλά όλοι αυτοί έχουν εξαπατηθεί ενώ ζητούσαν απλά Ευτυχία, αλλά αντιθέτως να τους γαμάει το αδόξαστο, όπου και όπως μπορεί … όπου ίσως έτσι και να ξυπνήσουν !!

Το ότι κάποιος είναι ηλίθιος δεν είναι λόγος για να τον φάμε στην μάπα !!

. . . . .

Υστερόγραφον

τα παραπάνω γραφόμενα, αναφέρονται σε δύο διαφορετικές πλευρές, την εδώ καθημέραν και την «ουσία» παραπέρα, έτσι ας μην τρέξουν, οι πάντα «πρόθυμοι» διαστρεβλωτές, να πούνε την μαλακία τους, ώστε να εκτρέψουν και να διαστρέψουν την έννοια του θέματος.

Να ξεκαθαρίσουμε λοιπόν ότι, η όποια βοήθεια και έλεος, πρός τους εκάστοτε δυστυχείς, όχι μόνο τους λαθροεισβολείς αλλά όλους τους δυστυχείς γενικώς, έχει όριο, όπου όταν αυτό ξεπεραστεί και οι εν λόγω δεν παίρνουν, ή δεν θέλουν να πάρουν είδηση, τότε πολύ απλά και ξάστερα, εφ’ όσον δύνασαι βεβαίως-βεβαίως, τους πατάς κατευθείαν στον λαιμό … όσο για τους παραπάνω αυτών, ένθεν κακείθεν, ουδέποτε γεννάται θέμα … κοψωλαίμιασμα ατάκα και επί τόπου, αφού προηγηθούν βεβαίως και διάφορα άλλα αναγκαία «καλούδια» !!

Βεβαίως, μιά τέτοια αντιμετώπιση, θα πρέπει να συνοδεύεται και με την κατάλληλη αποδέσμευση, απεμπλοκή και μη άρπαγμα, ώστε να μην δημιουργηθεί θέμα ως προς τα παραπέρα … όμως αυτό είναι αντικείμενο μιας άλλης πραγμάτευσης που θα ‘δούμε κάποια στιγμή στο μέλλον.

= / / =

Σημειώσεις :

1).  Διανθρωπισμός – Transhumanism

Η χρήση τεχνολογικών επιτευγμάτων προς καλυτέρευση-βελτίωση της ζωής ή ακόμη και το να ξεπεραστούν εμπόδια και περιορισμοί πάσης φύσεως.

2). Μετανθρωπισμός – Posthumanism

Ένα βήμα πάρα πέρα, σε απόλυτη μίξη με τεχνοκατασκευάσματα και συνδιαλλαγή βιολογικών και ηλεκτρονικών-ψηφιακών κυκλωμάτων … με πρόθεση μεταφοράς της ανθρώπινης συνείδησης σε ψηφιακή μορφή σε ηλεκτρονικό η βιολογικά συνθετικό οργανισμό.

3). Επαύξη-ση/μένος – Δεξιότητες μέσω Εμφυτευμάτων – Enchanched

Με προσθετικά μέρη, όργανα, εσω-εξωσκελετούς, σύνδεση με ηλεκτρονικά κυκλώματα, γενετική μηχανική κλπ. κλπ.

4). Μοναδικότητες – Υπερευφυείς Τεχνητές Νοημοσύνες- Singularities (A.I. – Artifisial Intelligens)

Μηχανικές και Ψηφιακές Οντότητες, Υπερευφυείς Μηχανές με «Συνείδηση».

5). Κυβερνοοργανισμός – Cyborg (Cyb-ernetic Org-anism)

Βιολογικός Οργανισμός που έχει αυξήσει τις δυνατότητες και δεξιότητές του με κάποιο εμφύτευμα ή σύνδεση με λογισμικό και ηλεκτρονικό κύκλωμα. 

6). Ανθρωποειδές – Βιορομπότ 

Συνθετικός βιολογικός οργανισμός.

7). Ρομπότ

Μηχανικό ή με λογισμικό λειτουργόν κατασκεύασμα.

8). Τεχνοφεουδαρχία

Η νέα μετανθρωπιστική κοινωνία

  Ένα καλό Ιστολόγιο, με Ελληνικά άρθρα στις παραπάνω αναφερόμενες σημειώσεις, είναι το «απεροπία» της Χρυσούλας Μπουκουβάλαhttp://aperopia.fr/el/

  Επίσης πολλά για τα θέματα αυτά μπορείτε να δείτε στις αναρτήσεις του Μπουγά στο https://ergdhmerg.freeforums.net/

*).  δείτε ένα σημερινό άρθρο στον Διόδοτοhttps://diodotos-k-t.blogspot.com/2018/07/blog-post_57.html

. . . . . . . . . .

Πλειάδες πάνυ μακράν – 3

90 Σχόλια

(προηγούμενο)

 

Πραγματικά στοιχεία

 

πως σε αρκετά λογοτεχνήματα, ο μύθος βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στην πραγματικότητα· την αντικειμενική. Διότι, έτσι κι αλλοιώς, το υπόλοιπο είναι η υποκειμενική του συγγραφέα (φαντασία, αναμνήσεις…).

Η ιστορία ετούτη εδώ είναι πραγματική, στον μέγιστο βαθμό. Ωστόσο, πάμε να δούμε τα στοιχεία μας.

 

α. Αληθοφάνεια

Η ιστορία μου προέρχεται από σύνολο αποσμασματικών «ενθυμήσεών» μου· πλήν όμως, συνεκτικών μεταξύ τους. Τα πρόσωπα αυτά είναι πραγματικά, αν καί δεν τα έχω αναγνωρίσει όλα στη σημερινή μορφή τους.

Η σημασία τέτοιων «ενθυμήσεων» είναι πως πρέπει να διορθώνουμε τα στραβά, να μην τα επαναλαμβάνουμε. Όμως, δυστυχώς, δεν επανενσαρκωνόμαστε μόνον εμείς, αλλά καί οι κακοί του τότε· αυτούς πρέπει να τους αναγνωρίσουμε καί να τους σταματήσουμε παντί τρόπωι, διότι θα ξανακάνουν τα ίδια – μπορεί καί χειρότερα.

Δυστυχώς, δεν έχω καταφέρει ακόμη να εντοπίσω τον αρχιμάγο με τη μάσκα, διότι στη σημερινή ζωή μου δεν υφίστανται άτομα με τα δικά του γνωρίσματα χαρακτήρα (ώστε να κάνω ταύτιση). Όπως καί τότε, κι από τότε, δεν έχω καταφέρει να μάθω ποιά η προέλευσή του, ή το όνομά του, ή ο σκοπός του, ή οι κολλητοί του. Πάντως, πρόκειται γιά μεγάλο καθήκι. Που, αν αφεθεί ελεύθερο να δράσει, θα κάνει μεγάλη ζημιά.

 

Ακόμη, υφίσταται κάτι μέσα στην ιστορία, που δεν φαίνεται να τράβηξε την προσοχή. Πρόκειται γιά το πανάρχαιο μοτίβο: «προσπαθώ να εξοντώσω αυτόν, που θα μου πάρει τον θρόνο / θα μου κάνει ζημιά, πρίν το κάνει». (Βλέπε πχ Κρόνος με παιδιά του, Ηρώδης με Χριστό, κτλ κτλ.) Η γενοκτονία τεσσάρων χωριών δεν έγινε τυχαία, επειδή έτσι τους κάπνισε μιά μέρα των βορείων. Το ιερατείο τους «κάτι» είχε πιάσει απ’ το μέλλον, που δεν τους άρεσε καθόλου· αλλά δεν το πρόλαβαν, η αλυσίδα διαδοχής των ιερειών τους τελικά έσπασε.

Τώρα, βέβαια, δεν είμαι σημαντικός εγώ (μήν πάρουν καί τα μυαλά μ’ αέρα, δηλαδής! lol!!!), αλλά ο ρόλος που είχα κληθεί να παίξω. Όπως κι ο ρόλος που παίζει ο καθένας μας. Μην υποτιμάτε κανέναν, ακόμη καί τον πτωχευμένο άστεγο! Ακόμη κι ο ναρκομανής είναι σημαντικός· είναι το (όσο εξακολουθεί να ζή…) ζωντανό αντιπαράδειγμα του τί πρέπει ν’ αποφύγουμε… που λέει πολλά περισσότερα γιά τη ζημιά απ’ τα ναρκωτικά, απ’ όσα λέει το αντίστοιχο λήμμα της εγκυκλοπαίδειας.

Πιθανώτατα οι ιέρειες θα εύρισκαν άλλα πέντε κορίτσια, να τα εντάξουν στο μαύρο ιερατείο τους· οπότε -θά ‘λεγε κανείς- ούτε γάτα, ούτε ζημιά. Ναί, σύμφωνοι, όσον αφορά το φυσικό επίπεδο. Όμως, μεταφυσικά αυτό είχε σοβαρώτατο αντίκτυπο. Πάθαν τέτοια ζημιά, που τους χάλασε τελείως τα σχέδια. Η δύναμή τους ποτέ δεν θά ‘φτανε εκεί που ήθελαν.

 

β. Εποχή

Το έργον διαδραματίζεται κάπου το 24,000 πΧ, δηλαδή στην αμέσως προηγούμενη εποχή του Υδροχόου. Όμως, όπως ίσως παρατηρήσατε, το περιβάλλον αποπνέει έναν «πρωτογονισμό». Λείπει η τεχνολογία! Αυτό, επειδή τότε η ανθρωπότητα ανένηπτε από τον αμέσως προηγούμενο Κατακλυσμό, ο οποίος μάλλον προήλθε από φυσικά αίτια (σε αντίθεση με τον «γνωστό»).

Με την ευκαιρία, σας αποκαλύπτω το -κατά τη γνώμη μου- χρονικό διάστημα, ανάμεσα σε δύο Κατακλυσμούς· ανάμεσα σε δύο «reset» του πολιτισμού, αν θέλετε: είναι τα 19,000 (δεκαεννέα χιλιάδες) χρόνια. Αυτό προκύπτει από τον Μετωνικό κύκλο (19 χρόνια) επί το 1000. Αγνοώ τον λόγο (καί ενδεχομένως σφάλλω), πάντως οι έρευνές μου οδηγούν σ’ αυτό το συγκεκριμένο νούμερο. Όθεν, ο γνωστός Κατακλυσμός (λόγωι Ατλαντίδας) έγινε το 9,600 πΧ, κι ο προηγούμενος το 9,600+19,000 = 28,600 πΧ.

 

γ. Όνομα ήρωα

Επειδή η γραπτή γλώσσα των Μάγιας έχει επαναναγνωστεί πλήρως (ή σχεδόν), πρόσφατο διάβασμα επιγραφής έδειξε πως κάποτε υπήρξε ένας ηγεμόνας μιάς Μαγιάνικης πόλης, ο οποίος ονομαζόταν Κουνέλι 18. Ο Κουνέλι 18 (πάντα σύμφωνα με την επιγραφή) ήταν καλό ανθρωπάκι, προώθησε δέ τα Γράμματα καί τις Τέχνες στην πόλη του, ώσπου πιάστηκε αιχμάλωτος κι αποκεφαλίστηκε σε πόλεμο με μιά εχθρική φυλή. (Τα σχετικά μπορείτε να τα βρήτε στα Ιντερνέτια. Νά ‘τος, εδώ!)

Με συγγραφική άδεια πηγαίνω τον συγκεκριμένο τρόπο ονοματοδοσίας μερικές χιλιάδες χρόνια παραπίσω… Το δέ 16 18 φυσικά είναι αναφορά στην χρυσή αναλογία.

 

δ1. Μενταγιόν

Σύνολο από αρχέγονα σύμβολα (κύκλος, τρίγωνο, κτλ), το οποίο -όπως είναι τοποθετημένα- παραπέμπει ευθέως σε μητριαρχία. Δηλαδή ερμηνεύεται (στο περίπου) πως ο θηλυκός κύκλος γεννάει το αρσενικό τρίγωνο με τον αρσενικό Ηλιακό σταυρό. Δεν γνωρίζω αν τότε σ’ εκείνη την περιοχή ήταν ευρέως διαδεδομένη η μητριαρχία, πάντως το συγκεκριμένο ιερατείο γυναικών ήταν σαφώς μητριαρχικό.

Φαίνεται, μάλιστα, πως αργότερα προχώρησαν οι επιστημονικές γνώσεις (στη Βιολογία) τόσο, ώστε τα μωρά να γίνονται με τελείως τεχνητό τρόπο (κι όχι με εγκυμοσύνες) – κι έτσι, το ιερατείο αυτό μετεξελίχθηκε σ’ αυτό, που οι αρχαίοι ημών θυμόντουσαν δυσφήμως ως «εχιδνικό».

Το μενταγιόν θυμίζει έντονα το σύμβολο της «Δημοκρατίας» (Γαλατικός / Φρυγικός σκούφος) του μασωνο-1789. (Δες πχ εδώ, αν καί μόλις που φαίνεται.) Η ομοιότητα δεν είναι καθόλου τυχαία. Κάααατι θυμόντουσαν οι μασώνοι, ποιός ξέρει από ποιά κρυφή βιβλιογραφία, κάτι χαμπάριαζαν από σύμβολα καί μητριαρχίες! Όθεν μας προέκυψε καί το εγγεγραμμένο σε κύκλο ισόπλευρο τρίγωνο. (Στο συγκεκριμένο θέμα, ο Σπυρόπουλος έχει απόλυτο δίκιο που τα κράζει αυτά τα καμώματα, διότι μας κάψανε! Κι όσο αφήνονται χύμα ελεύθερα, θα μας ξανακάψουν.)

 

Δεν σας είπα τη σημασία των οκτώ κουκκίδων· αυτή, αμέσως παρακάτω.

 

δ2. Ιερατείο

Οκτώ ιέρειες, μητριαρχικές, συναποτελούσες ένα κλειστό ιερατείο, κατάμαυρο. Παρά τους λευκούς χιτώνες.

Νομίζω πως είναι εμφανής η διαδικασία, με την οποία πιάνεις έναν φυσιολογικό άνθρωπο καί τον μετατρέπεις σε ψυχικό καί νοητικό βόθρο. Πλύση εγκεφάλου, εξουδετέρωση της ελεύθερης βουλήσεώς του… καί το χειρότερο, η συνενοχή στο έγκλημα – καθώς καί σε κάθε είδους βρωμιές (πχ ομοφυλοφιλία). Κι όλ’ αυτά, μπροστά σε αυτόπτες κι αυτήκοους μάρτυρες.

Παμπάλαιη συνταγή της Εξουσίας, να δημιουργεί τσιράκια της!… Τώρα, βέβαια, αν αυτά σας θυμίζουν τίποτε σημερινά προσώπατα της πολιτικής… Μήν τσιμπάτε, πρόκειται γιά εντελώς …τυχαία ομοιότητα! Καρα-lol!!!  🙂  🙂  🙂  Στις διάφορες «λέσχες» που μαζεύονται οι πωλητικοί, απλώς συζητάνε πολιτισμένα. Τα υπόλοιπα, κάτι γιά ανθρωποθυσίες κτλ, είναι φήμες που τις διακινούν διάφοροι «βροντηγμένοι» του Διαδικτύου!

(Τί γράφω, ρέ!… Κοντεύω να τα κάνω απάνω μου απ’ τα γέλια!!! «Φήμες»… Ναί, πώς;! Χίχίχίιι!!!!)

 

Το συγκεκριμένο ιερατείο απεικόνιζε τις Πλειάδες, εξ ού καί οι οκτώ κουκκίδες στο μενταγιόν – κι οι οκτώ ιέρειες. Κι οι οκτώ δόκιμες. Η Γουΐκι μας λέει γιά τις Πλειάδες πως είναι οκτώ, κι όλες τους αθάνατες· εκτός απ’ τη Μερόπη, που παντρεύτηκε θνητό (τον Σίσσυφο), έγινε κι αυτή θνητή, καί πέθανε. (Στην ιστορία μας, αυτό συμβολίζεται με την τελετουργική δολοφονία μιάς απ’ τις δόκιμες.) Επίσης, όλες τους τυγχάνουν κόρες του Άτλαντα! Καλά κουμάσια, οι κυρίες!… Εγγονές του Ιαπετού (αδελφού του Κρόνου), Τιτανίδες, εχθρές προς τους Ολύμπιους!

[Με την ευκαιρία, διαβάστε τα πολύ ενδιαφέροντα σχετικά με τον Σίσσυφο -ειδικά εκεί που λέει πως δεν υπήρχαν πλέον νεκροί γιά μιά περίοδο-, καί βγάλτε συμπεράσματα. Ο Σίσσυφος έζησε κάποιες γενιές -ίσως 4 ή 5- πρίν απ’ τον Ιάσονα, του οποίου ήταν συγγενής πρόγονος. Όμως, γιά να είναι όλ’ αυτά (παντρειά Μερόπης, κτλ) γνωστά το 24,000 πΧ, ο Σίσσυφος σίγουρα κινήθηκε πάνω σ’ ένα πολύ αρχαιότερο μοτίβο.

Καί… στενές σχέσεις της Ελλάδας με την Κεντρική Αμερική;… Έ, ναί! Εμφατικώς.]

 

Εδώ, προκύπτουν κάποια «συγγενικά» θέματα.

Έχω ακούσει πως παλιά, στο Ναυτικό (μάλλον στο εμπορικό), όταν θέλαν να δοκιμάσουν την όραση ενός ναύτη υποψήφιου γιά ναυτολόγηση, τον βάζανε να παρατηρήσει τον νυχτερινό ουρανό. Αν έβλεπε δυό συγκεκριμένα αστέρια ξεχωριστά (δεν θυμάμαι ποιά), τότε είχε άριστη όραση. Αν τα έβλεπε ως ένα, όχι τόσο καλή. (Κι επομένως, ή έκανε γιά βιγλάτορας, ή γιά άλλα καθήκοντα.)

Ποιά η σημασία αυτού του γεγονότος; Ότι δεν γνωρίζω πόσο καλά φαίνονται οι Πλειάδες με γυμνό μάτι – καί πόσες απ’ αυτές. Δεν έχω τύχει να βρεθώ σε νύχτα χωρίς φεγγάρι στην εξοχή, πολύ μακριά από φώτα, ώστε να παρατηρήσω ο ίδιος. Άρα, αν οι αρχαίοι ημών τις βλέπανε, ενώ …δεν μπορούσαν να τις δουν, αυτό σημαίνει ύπαρξη οπτικού βοηθήματος!!! Αναντίρρητα! Άδιάφορα το τί τσαμπουνάει επ’ αυτού η «επίσημη» Αρχαιολογία.

Καί ποιά η σημασία αυτού, τώρα; Ότι δεν γνωρίζουμε πόσες ακριβώς έβλεπαν οι αρχαίοι ημών… κι οι αρχαίοι αυτών!  🙂  Βλέπετε, κυκλοφορούν κάτι ιστορίες, πως οι Πλειάδες είναι μέν οκτώ, αλλά φαίνονται οι επτά, διότι η όγδοη, αυτή που τις διευθύνει, παραμένει κρυφή. Επίσης, το συγκεκριμένο νοητικό σχήμα εφαρμόζεται πχ καί στις Εκκλησίες της Αποκαλύψεως (πρόσφατα βρέθηκε η της Λαοδικείας), που είναι επτά σύν μία κρυφή. Δεν γνωρίζω, ίσως στην βαθειά αρχαιότητα η μία να ήταν κρυφή, λόγωι του ότι ήταν πίσω από μία άλλη· αλλά οι απλανείς αστέρες κινούνται (αν καί με πολύ βραδύ ρυθμό), οπότε σήμερα φαίνονται όλες.

Ιδού πώς φαίνονται σήμερα στο Στελλάριουμ (κλίκ στην εικόνα γιά πραγματικό μέγεθος, ώστε να διαβάσετε καί τα ονόματά τους) :

 

Κάτω αριστερά, ο μπαμπάς τους, ο Άτλας!… Μπερδεγουέη, ειδικά την Αλκυόνη τη σέβονται τρομερά οι τέκτονες. Θεωρητικώς, είναι το άστρο πέριξ του οποίου περιστρέφεται το Ηλιακό μας Σύστημα κάθε κάτι πολλές χιλιάδες χρόνια. Επίσης θεωρητικώς, κάθε το μισό απ’ αυτή την περίοδο περνάμε από μία «ζώνη φωτονίων», όπου η ανθρωπότητα έχει την ευκαιρία ν’ ανυψωθεί σε επίπεδο, κτλ κτλ κτλ. Σίγουρα κάπου τά ‘χετε συναντήσει αυτά, οι ψάχνοντες· αλήθειες; θεοσοφίες; δεν γνωρίζω, κι ούτε το ψάχνω.

Καί ιδού το πού βρίσκονται οι Πλειάδες:

 

 

Στη σαμαροπαΐδα του Ταύρου! Lol!!!

Με την ευκαιρία, στον προϊστορικό οικισμό Διμηνίου βρέθηκε πήλινος Ταύρος με ζωγραφισμένον ισοσκελή σταυρό ακριβώς στο μέρος, όπου ο ουράνιος Ταύρος έχει τις Πλειάδες!!! (Εδώ, στη σελίδα 33. Αν καί η φωτογραφία δείχνει το άλλο πλευρό, όχι αυτό που βλέπουμε στον αστερισμό του Ταύρου.) Με την ευκαιρία της …ευκαιρίας, τονίζω πάλι πως το Διμήνι δεν είναι προϊστορικός οικισμός. Αλλά κάτι σαν χωριό, όπου μαντρώθηκαν οι αρχικώς αιχμάλωτοι (καί αργότερα ελεύθεροι) Άτλαντες του 9,600 πΧ, όσοι επετέθησαν στη Ναύπακτο καί κατάφεραν να φτάσουν μέχρι την Όθρυ, όπου τους σταμάτησε στοχευμένη βροχή μετεωριτών. Απ’ αυτούς ακριβώς τους Ατλαντογενείς του Διμηνίου προήλθε αργότερα το καθήκι Πελίας.

 

δ3. Γυμνές σε στάση σταυρού

Δεν γνωρίζω την ακριβή σημασία του συμβολισμού αυτού (που παραπέμπει σε Ηλιακό χαιρετισμό / διαλογισμό). Αλλά γνωρίζω μερικά άλλα τινά.

  • Πρώτον, ότι πράγματι η έκθεση στον Ήλιο με τελείως γυμνό σώμα στρώνει την αύρα.
  • Δεύτερον, πως ο σταυρός όντως είναι Ηλιακό σύμβολο.
  • Τρίτον, τη στάση της Κρητικιάς αρχιέρειας της Γαίας, της ψευδεπιγράφως αναφερομένης ως «θεά των όφεων» :

 

Με τη διαφορά πως τούτη εδώ δεν είναι γυμνή, διότι δεν δέχεται ευλογία· εκπέμπει. (Το μόνο γυμνό μέρος του κορμιού της, το στήθος, είναι η έδρα των συναισθημάτων.)

  • Τέταρτον, ένα από τα μωσαϊκά της Δήλου.

Το οποίο δεν μπόρεσα να το βρώ σε χρηστική φωτογραφία, καί το ζωγραφίζω από μνήμης.

 

Βλέπουμε πάλι πρωταρχικά σύμβολα, στάση σταυρού, συν ερμητικά χρώματα (κόκκινο, μαύρο, άσπρο). Τώρα, αν τα οριζόντια εκτεταμένα χέρια απεικονίζουν τον χρόνο, κτλ, σηκώνει πολλή συζήτηση· η συμβολολογία, όμως, δεν είναι της παρούσης.

 

δ4. Αντιστοιχίσεις τότε καί τώρα

Εφ’ όσον «όπως επάνω, έτσι καί κάτω», κι εφ’ όσον οι ουράνιες Πλειάδες αντιστοιχούν σε οκτώ γήϊνες γυναίκες του συγκεκριμένου ιερατείου, έχω να πω ότι την εποχή του διηγήματος η Ατλαντίδα είχε μιά κεντρική μεγάλη πυραμίδα, κι άλλες οκτώ μικρότερες σε κυκλική διάταξη. (Μία απ’ τις μικρότερες νομίζω εντοπίστηκε μέσα στη θάλασσα, κοντά στο Μπίμινι. Στο …Διμήνι του Ατλαντικού! Καί δεν κάνω πλάκα!) Φυσικά, όλες αυτές μακριά απ’ το μεγάλο νησί. Από Καραϊβική, μέχρι ίσως Νορβηγία. Γύρω-γύρω. Ευρώπη κι Αμερική.

Η διάταξη με τις πολλές πυραμίδες, σε αντιστοιχία με τον αστερισμό του Δράκοντα (που λέγαμε σε παλιά ανάρτηση, ότι την μετέφερε ο Προμηθέας στη Θεσσαλία), είναι πολύ μεταγενέστερη· απ’ την εποχή πρό βυθίσεως. Κι όλες τους απάνω στο μεγάλο νησί.

Περιττό να πω τί ακριβώς ψάχνανε στον Ατλαντικό σε απόρρητες αποστολές τα Γερμανικά ού-μπούτζ κατά τον Β’ ΠΠ (καί λίγο πρίν)… εκτός από συμμαχικές νηοπομπές!

 

Σήμερα, εκτός απ’ τις πέντε δόκιμες καί τη γριά, έχουν ενσαρκωθεί καί επτά απ’ τις πλήρεις ιέρειες. (Γιά κάποιον λόγο όχι όλες καί οι οκτώ.) Αυτές, πάλι, ζουν σ’ έναν κύκλο περί την Ελλάδα, με κέντρο την πάλαι ποτέ πρωτεύουσα της Αιγηΐδας!…

Καί περιττό να προσθέσω τί ακριβώς ψάχνανε (με ηχοβολισμούς, κτλ) σε απόρρητες αποστολές κάποια Γερμανικά υποβρύχια, που αλωνίζανε το Αιγαίο κατά την Κατοχή! Κι όχι μόνον αυτά, κι όχι μόνον επι Κατοχής…

Περιττό, επίσης, να προσθέσω τί σκατά «απόρρητα» είναι τέτοια πράγματα, ογδόντα χρόνια μετά, καί δεν μιλάει κανένας «επισήμως» (ή, έστω, «ανεπισήμως» στο Διαδίκτυο) γι’ αυτά! Λες καί τους έφαγε η γάτα τη γλωσσίτσα! Καί περιττό να πούμε ποιοί εξακολουθούν να ψάχνουν καί να ενδιαφέρονται γιά το θέμα, επιβάλλοντας «σιγή ασυρμάτου» πανταχόθεν. (Τ’ απαυτά μου θα βρούν, διότι είπαμε· τέτοια πράγματα, μόνον Έλληνες τα έχουν καί τα χειρίζονται. Αλλά μου τη σπάει, επειδή «αυτοί» το παίζουν έξυπνοι.)

Ά, ναί… Λέτε τα όχι τελείως πολεμικά (φρεγάτες, κτλ), αλλά τα βοηθητικά πλοία του ΝΑΤΟ (ηλεκτρονικού πολέμου, κτλ) στις μέρες μας να κόβουν βόλτες στο Αιγαίο, γιά να μήν πλησιάζουν στην Ελλάδα οι βάρκες με τους λαθρεποίκους; Οι Μυτιληνιοί (οι Χίοι, οι Σάμιοι, κτλ) θα σας απαντούσαν αρνητικά – καί μαζί τους κι εγώ.

 

Οι επτά αυτές γυναίκες σήμερα δεν είναι τίποτε γυμνές μάγισσες, που δολοφονούν τελετουργικώς. Είναι καθημερινές γυναίκες, που δεν τις ξεχωρίζεις από τις υπόλοιπες. Μονάχα οι ιδέες τους (πχ ακραίος φεμινισμός, πολιτικές προτιμήσεις) σε υποψιάζουν – αν είσαι ήδη υποψιασμένος γιά το θέμα. Εξακολουθούν, βέβαια, να είναι «μαύρες», αλλά είναι θέμα χρόνου να εντοπιστούν καί να εξουδετερωθούν. (Ήδη έχει εντοπιστεί η μία τους.)

Κι ευτυχώς, η επτάδα δεν τους δίνει τόση δύναμη, όση θα τους έδινε η οκτάδα.

 

ΤΕΛΟΣ

 

4η ΙΟΥΛΙΟΥ

33 Σχόλια

Ρέ! Ουόλ’ προυσχέ’ι’ ρέ σήμερις!

Κι πιάστι τα τέτοια σας!

Υγ: Ικανοποιημένος, ερπετό, που τιμάμε την επέτειο;  🙂 »

Αποτέλεσμα εικόνας για μαυρος δρακος

Πλειάδες πάνυ μακράν – 2

51 Σχόλια

(προηγούμενο)

 

vi. Το μεγάλο Όχι

ταν ξανατέλειωσε την αφήγησή του ο Διπλό Γεράκι, τα κορίτσια τρέμανε άφωνα. Πάλι η δοκιμασία της αλήθειας, πάλι η αλήθεια. Τελείως γυμνή, μα καί σκληρή σαν πέτρα.

“- Δε μας είπες ψέμματα;!…”, περισσότερο κατάφαση, παρά ερώτηση.

“- Όχι, δεν σας είπα ψέμματα.”

“- Τί θα κάνουμε τώρα;”, ρώτησε η μία απ’ τις κοπέλλες.

Μ’ αντρική ευθύτητα του σκοτωμού: “- Ή γυρίζετε πίσω, καί υφίστασθε τις συνέπειες…”

“- Εννοείς, θα σκοτώσουν μία από μας στην τελετή;”

“- Εννοώ, ότι θα σας σκοτώσουν όλες! Γιά παραδειγματισμό στις επόμενες! …Έλεγα, λοιπόν, ότι ή γυρίζετε πίσω καί σας σκοτώνουν, ή φεύγετε μαζί μου. Τώρα! Καί χαίρεστε μιά κανονική ζωή μακριά από τρελλούς καί τρελλές, χωρίς σκοτωμούς, με συζύγους καί παιδιά. Εσείς διαλέγετε!”

Μία απ’ τις κοπέλλες κούνησε το κεφάλι της με δυσπιστία. “- Δεν θα ωφελήσει!… Θα μας βρούν, όπου καί να πάμε. Θα μας δούν με τα μάτια του μυαλού!”

«- Ήδη έπρεπε να σας… να μας (διόρθωσε) έχουν δεί. Αλλά δεν το …βλέπω!», χαμογέλασε ειρωνικά με το λογοπαίγνιο ο Διπλό Γεράκι.

«- Είναι επειδή ακόμη δεν έχουν ανησυχήσει γιά μας!», είπε μιά κοπελλιά, αυτή που είχε ακόμη επάνω της αρκετή απ’ την παιδική της αθωότητα. «Αν αρχίσουν να μας ψάχνουν, θα μας βρούν!»

«- Θα τους τα θολώσω, τα μάτια του μυαλού! Κι αν επιμένουν, θα τους τα βγάλω!”

“- Ξέρεις πώς;…”

“- Ξέρω!”

Κοιταχτήκαν μεταξύ τους, μήπως κι ενθαρρύνει η μία την άλλη. Πλήν όμως, ακόμη δεν είχ’ επέλθει η ηρεμία.

«- Δεν μπορούν να μας δούν, μονάχα… Μπορούν καί να μας κάνουν κακό!», επέμενε η έφηβη παιδίσκη – που μάλλον μεγιστοποιούσε μέσα της τις φήμες πού ‘χε ακουστά.

«- Κι αυτό από μακρυά, με το μυαλό, έ;», ρώτησε ο Διπλό Γεράκι με μιά υποψία χαμόγελου.

«- Ναί!»

«- Κορίτσια, πόσο χρόνο έχετε ακόμη, μέχρι που πρέπει να γυρίσετε στον ναό;»

«- Μέχρι να δύσει ο Ήλιος.»

Ήδη είχε περάσει ένα τρίωρο, κάνε τετράωρο. Ο Ήλιος άρχισε να χαμηλώνει, αλλά ακόμη δεν είχε φύγει πολύ απ’ το μεσουράνημα.

Ο Διπλό Γεράκι έπεσε σε συλλογισμό γιά κάμποσο. «- Έχουμε γεμάτες πέντε ώρες να φύγουμε καί να τραβήξουμε μπροστά!», είπε στο τέλος. «Καί μή φοβάστε ούτε τις παλιές ιέρειες, ούτε τον αρχιμάγο! Πιό πολύ να φοβάστε τους πολεμιστές, που θα στείλουν να μας κυνηγήσουν· μαζί καί τα σκυλιά τους. Αλλά θα σας γλυτώσω!»

Το θέμα ήταν… «- Θέλετε να έρθετε μαζί μου, αφήνοντας μιά γιά πάντα πίσω σας την παλιά σας ζωή, κι όλους όσους αγαπάτε;»

«- Θέλουμε!», αποκρίθηκαν όλες χωρίς δισταγμό, απόλυτα σοβαρές. Μόνον η ηγετική του χαμογέλασε, γιά να τον ενθαρρύνει – σαν εκφράζοντας τα συναισθήματα όλης της ομάδας.

Έμενε, όμως, ένα πρόβλημα. «- Κορίτσια, αυτά τα λευκά φορέματα πρέπει να τ’ αλλάξετε οπωσδήποτε! Καταλαβαίνετε πως δεν γίνεται να μας δουν άνθρωποι, έναν άντρα με πέντε γυναίκες. Ακόμη κι αν καταφέρω να σας κρύψω, με την πρώτη ευκαιρία όλοι θα σπεύσουν να μας παραδώσουν στους δικούς σας… αν δεν μας πάρουν πρώτα τα κεφάλια. Το να πάρω μαζί μου πέντε γυναίκες, μπορούν ίσως να μην το θεωρήσουν παράξενο.» (Τα κορίτσια άφησαν πνιχτά γελάκια.) «…Αλλά πέντε ιέρειες, είναι τελείως διαφορετικό!…», συνέχισε.

«Θέλω να πω, βέβαια, ότι δεν γίνεται καί να μείνετε γυμνές. Άρα, πρέπει να βρούμε πέντε καθημερινά φορέματα! Θα δοκιμάσω να κλέψω απ’ το επόμενο χωριό που θα συναντήσουμε!», κατέληξε.

«- Πφφφφ!!! Άντρες!… Πραγματικά είσαστε όλοι εντελώς ηλίθιοι σε κάποια θέματα!», πετάχτηκε κι ειρωνεύτηκε η πιό πρακτική της παρέας, που μέχρι τότε δεν είχε πολυμιλήσει.

Ο Διπλό Γεράκι την κοίταξε ερωτηματικά.

«- Μά, εσύ ο ίδιος είπες ότι δεν πρέπει να μας δουν με το λευκό φόρεμα της δόκιμης ιέρειας! Καί τώρα λες να πλησιάσουμε σε χωριό έτσι; (Έδειξε το λευκό της φόρεμα.) Ή προτείνεις να είμαστε γυμνές μπροστά στους χωριάτες;», συνέχισε η κοπέλλα – κι όλες γέλασαν με την ψυχή τους. Γέλασε κι ο Διπλό Γεράκι με την αντρικού τύπου βλακεία του.

«- Τότε;…»

«- Τότε, πανέξυπνο Γεράκι, δεν θα χρειαστεί να πάμε σε άλλο χωριό. Ό,τι χρειαζόμαστε, θα το βρούμε στο δικό μας! Τώρα, πρίν ξεκινήσουμε!»

«- Πώς;»

«- Θα πάω εγώ στο χωριό καί θα φέρω καθημερινά φορέματα. Η μητέρα μου είναι η ράφτρα του χωριού!»

«- Καί πώς θα πλησιάσεις; Κι ακόμη, η μητέρα σου θα καταλάβει αμέσως ότι δεν θα την ξαναδείς. Ξέρεις τί σημαίνει αυτό; Ξέρεις πόσο θα μας προδώσουν τα δάκρυά της;»

«- Θα πλησιάσω χωρίς να με καταλάβει κανείς. Μην ξεχνάς τί έπαθες εσύ το πρωΐ! Κι όσο γιά τη μάνα μου, καταλαβαινόμαστε χωρίς λόγια· κι άμα θέλει, είναι απίστευτα σκληρή. Δεν θα της ξεφύγει κουβέντα, ούτε με βασανιστήρια!»

«- Ούτε με καπνό ονείρων;»

«- Μπορεί!…», συλλογίστηκε η κοπέλλα, «αλλά τότε θα είμαστε ήδη πολύ μακριά. Λοιπόν, ξεκινάω!»

Ο Διπλό Γεράκι την άρπαξε απότομα απ’ το μπράτσο πρίν φύγει, καί την κοίταξε αυστηρά στα μάτια. Αλλά δεν πρόλαβε να πεί τίποτε· πρίν απ’ αυτόν, πετάχτηκε καί μίλησε γιά όλες η ηγετική.

«- Αυτό που έκανες, είναι μεγάλη αγένεια! Αλλά τη σβήνουμε, επειδή σε καταλαβαίνουμε πώς σκέφτηκες· όχι, η αδελφή μας δεν θα μας προδώσει! Κι επειδή…», δίστασε.

«- Κι επειδή;…»

«- …Επειδή έδειξες πως πραγματικά ενδιαφέρεσαι γιά μας, καί θα μας προστατέψεις!»

Ο Διπλό Γεράκι άφησε την κοπέλλα, κούνησε το κεφάλι του καναδυό φορές σε κατάφαση, καί ζήτησε συγνώμη. Μόνο ρώτησε την πρακτική:

«- Γιά πόση ώρα να σε περιμένουμε εδώ; Κορίτσια, καταλαβαίνετε πως αν η αδελφή σας δεν γυρίσει, τότε τα πράγματα θα έχουν πάει πολύ στραβά. Αν περάσ’ η ώρα που θα συμφωνήσουμε, εμείς εδώ δεν θα την περιμένουμε άλλο. Θα φύγουμε αμέσως! Συμφωνείτε;»

Η μικρή σύσκεψη των κοριτσιών έβγαλε πόρισμα. «- Συμφωνούμε! Θα την περιμένουμε γιά δυό ώρες. Μετά, φεύγουμε!»

Η κοπέλλα έφυγε με ταχύ βηματισμό γιά το χωριό.

 

Ο Διπλό Γεράκι συλλογιζόταν. Τα χρονικά περιθώρια στένευαν. Τώρα έπρεπε να εκπονήσει σχέδιο παραπλάνησης, με προπορεία τη μισή απ’ την αρχική. Δυόμιση ώρες μονάχα!… Δεν έπρεπε να χάνει καιρό.

Έβγαλε το μαχαίρι του (του τό ‘χε επιστρέψει η ηγετική πρίν αρκετή ώρα), κι έκοψε κάμποσα μεγάλα χοντρά κλαδιά. Τα έδεσε με φυτά, φτιάχνοντας πέντε σταυρούς σε ανθρώπινο μπόϊ, που τους έμπηξε στέρεα στο έδαφος – σ’ έναν κύκλο. Οι κοπέλλες τον κοίταζαν σαστισμένες.

«- Τ’ είν’ αυτά που έφτιαξες;»

«- Θα δήτε!», τους χαμογέλασε.

Του ανταπέδωσε το χαμόγελο η ηγετική. «- Πραγματικά είσαι πολεμιστής! Είπαμε κι εμείς!… Δέ γινόταν ένας άντρας σαν εσένα να μήν είναι πολεμιστής!»

Στο χωριό του οι άντρες ήταν αγρότες καί κυνηγοί καμιά φορά, αλλά δεν έδωσε σημασία. Τα κορίτσια έκριναν ανάλογα με τα δικά τους βιώματα.

«- Καί πού το ξέρεις;»

«- Ο τρόπος που δουλεύεις! Αποφασιστικός, κατ’ ευθείαν στο αποτέλεσμα, σ’ αυτό που θέλεις!»

Χαμογέλασε, χωρίς ν’ αποσπάσει το βλέμμα του απ’ αυτό που έκανε. Όταν τέλειωσε με τους σταυρούς, άρχισε με το μαχαίρι του να ξύνει μυτερό έν’ άλλο ξύλο· κι όταν το έφερε σε λογαριασμό καί δαύτο, άρχισε να σκάβει το μονοπάτι με τη βοήθειά του.

 

Είχε τελειώσει την παγίδα, ξεκίνησε να τη σκεπάζει καί να σβήνει τα ίχνη, όταν ξανάρθε πίσω στην ομήγυρη λαχανιασμένη η πρακτική – κουβαλώντας ένα μάλλον βαρύ δισάκκι. Όλα είχαν πάει καλά, συνεπώς· αν καί θα μπορούσε να συμβεί το κακό την τελευταία στιγμή. Ευτυχώς, όμως, είχαν την προνοητικότητα να την περιμένουν στο μονοπάτι, πρίν πλησιάσει στην παγίδα.

Ο Ήλιος κόντευε πιά να φτάσει στη δύση του, άρα ήταν καιρός να του δίνουν. Ώσπου να τελειώσουν οι κοπελλιές με τις ερωτήσεις στη νεοφερμένη, ο Διπλό Γεράκι έβγαλε τα καθημερινά φορέματα απ’ το δισάκκι, καί τους τα μοίρασε. Όμως, κοντοστάθηκε· μέσα στη θέρμη της προετοιμασίας, δεν είχε ρωτήσει κάτι πολύ σημαντικό.

«- Είσαστε οχτώ όλες σας, σωστά;», συνεπέρανε ύστερ’ από σύντομη σκέψη.

«- Ναί!»

«- Οι άλλες τρείς πού είναι;»

«- Πήγαν σε άλλη δουλειά, θα επιστρέψουν κι αυτές το δειλινό.»

«- Ξέρουν πού πήγατε εσείς;»

«- Όχι. Δέ δίνουν τέτοιες πληροφορίες οι παλιές ιέρειες, ούτε κάν σε μας!»

«- Άρα, ούτ’ εσείς ξέρετε πού πήγαν αυτές!»

«- Ούτ’ εμείς!»

«- Κι αν είναι κοντά μας;»

«- Θα το ξέραμε αυτό… με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.»

«- Ωραία! Βάλτε τώρα τα καινούργια φορέματα, καί δεν θα κοιτάζω!», τις προέτρεψε, κι έκανε ν’ απομακρυνθεί.

Δεν πρόλαβε κάν. Έγινε κάτι πολύ παράξενο – γιά τις δικές του εμπειρίες, βέβαια: οι γυναίκες πέταξαν πέρα ό,τι φορούσαν, ακόμη καί τα σανδάλια τους, κι απόμειναν θεόγυμνες. Όλες τους. Αμέσως μετά, σα να τό ‘χαν ξανακάνει χίλιες φορές, πήγαν καί στάθηκαν κατάντικρυ στον δύοντα Ήλιο. Έκλεισαν τα μάτια τους, σήκωσαν τα χέρια τους σε στάση σταυρού, κι έμειναν έτσι κάμποση ώρα, σιωπηλές κι ακίνητες. Πολύ παράξενο θέαμα, στ’ αλήθεια!… Πέντε γυμνές γυναίκες σε στάση σταυρού, μπροστά από πέντε ξύλινους σταυρούς σε κύκλο!

 

Ο Διπλό Γεράκι πήγε να τους υπενθυμίσει ν’ αφήσουν τα τελετουργικά, επειδή ο χρόνος έτρεχε, αλλά κατάλαβε πως δεν έπρεπε να ενοχλήσει. Έκανε πίσω. Τις απορίες του τις πρόλαβε η ηγετική, όταν τα κορίτσια ξανάρθαν στην πραγματικότητα ετούτην εδώ.

«- Ο Ήλιος είναι ο κύριος του χρόνου!», του είπε καθώς ντυνόταν. «Παρελθόν, παρόν, μέλλον, είναι δικά του. Εμείς εδώ, με τον τρόπο που είδες, σβήσαμε το παρελθόν μας, επειδή ξεκινάμε τη νέα ζωή μας!» Στην απορημένη φάτσα του Διπλού Γερακιού, συνέχισε: «- Είναι τελετή μόνο γιά ιέρειες αυτή, γι’ αυτό δεν την έχεις ξαναδεί! Είναι απ’ αυτά, που δεν σου είπε η Νακάτλ!»

Ο Διπλό Γεράκι σήκωσε τους ώμους του, κι ανταπέδωσε χαμογελαστός: «- Σειρά μου τώρα, να κάνω όσα δεν έχετε ξαναδεί εσείς!»

Πήγε λίγο παραπέρα, κι ήρθε σύντομα πίσω με μιά αγκαλιά χόρτα. Οι κοπέλλες τα αναγνώρισαν. «- Φιδόχορτο!», είπε η μία, μ’ έκφραση μικρής φρίκης. «- Ακριβώς!», της χαμογέλασε ο άντρας, που έπιασε το φιδόχορτο κι άρχισε να τρίβει τους ξύλινους σταυρούς. Μετά πήρε τους λευκούς ιερατικούς χιτώνες, καί τους φόρεσε στους σταυρούς σα σκιάχτρα. Έτριψε με κάμποσο φιδόχορτο καί τα ρούχα.

«- Δώστε μου τα μενταγιόν σας!», πρόσταξε τις κοπέλλες.

«- Τί τα θέλεις; θα τα σπάσουμε, να μην τα ξαναδούμε!», είπε θυμωμένη η μία τους. Προφανώς είχε συνειδητοποιήσει με κάποια καθυστέρηση πόσα χρόνια της ζωής της είχε χάσει… προκειμένου να γίνει τελικά υποψήφιο θύμα ανθρωποθυσίας.

«- Όχι, φέρτε τα!», επέμενε ο άντρας. Αυτό δεν του τό ‘χει πεί η Νακάτκλ, αλλά το ήξερε απ’ το δικό του το μυαλό. Όταν ψάχνεις κάποιον με τα μάτια του νού, τα άψυχα βοηθάνε πολύ στον εντοπισμό.

Οι κοπέλλες του τα δώσανε, κι αυτός τα φόρεσε ένα-ένα στα σκιάχτρα.

«- Καί το δικό σου;», τον ρώτησε η ηγετική, που κάτι είχε καταλάβει.

Αντί να της απαντήσει, έσκυψε στο έδαφος καί πήρε υγρό χώμα. Πολύ. Έφτιαξε έναν μεγάλο σβώλο, που μέσα του έκλεισε το δικό του. Έβαλε τον σβώλο στο σακκούλι του. «- Γιά σας, αυτά είναι κακές αναμνήσεις, καί τα ξεφορτωθήκατε οριστικά. Γιά μένα, είναι όλη μου η ζωή! Γι’ αυτό το κρατάω.», είπε φιλοσοφικά. «Ξεκινάμε! Τώρα!!!«, πρόσταξε. «Δεν έχουμε πολύ χρόνο…»

«- …Μέχρι να μας εντοπίσουν;», ρώτησε η πρακτική.

«- Όχι αυτοί κι αυτές που νομίζεις! Τα φίδια, που θα τα τραβήξει το φιδόχορτο, εννοώ!», της είπε, κι άρχισαν ν’ απομακρύνονται σε μιά σειρά κατ’ άτομο, με βήμα ταχύ.

«- Μάλιστα!… Τώρα κατάλαβα γιατί είπες ότι θα τους βγάλεις τα μάτια!», μουρμούρισε η αθώα, καθώς απομακρυνόντουσαν.

«- Δεν θά ‘χουν καλά ξεμπλέγματα με το νού των φιδιών!», της αντιγύρισε με πονηρό χαμόγελο.

 

vii. Καί το μεγάλο Ναί, ξανά

Είχαν περάσει κάμποσες μέρες, χωρίς απρόοπτα. Οι γνώσεις του Διπλού Γερακιού γιά διαβίωση στη ζούγκλα απεδείχθησαν υπερπολύτιμες! Όλο αυτό το διάστημα, δεν βίωσαν ποτέ τους πείνα, δίψα, ή επίθεση αγριμιών.

Τραβούσαν συνέχεια νότια καί ανατολικά, μ’ ανύστακτες πορείες κι αναπαύσεις πολεμικές. Το σχέδιο ήταν να φτάσουν στη θάλασσα, να βρουν ένα πλεούμενο, καί να τραβήξουν ανατολικά – κατά τα νησιά. Στην ξηρά δεν είχαν ελπίδα, ούτε σε βορρά, ούτε σε νότο. Στον βορρά καθόλου, στον νότο έτσι κι έτσι· αλά δεν θα το ρίσκαραν. Κ’ ύστερα θα έπλεαν, ίσως, στο μεγάλο νησί, ακόμη πιό ανατολικά. Κ’ ύστερα… ποιός ξέρει;…

Ώσπου ένα βράδυ, εκεί που καθόντουσαν παρέα καί μιλούσαν, η ηγετική έλαβε τον λόγο – προφανέστατα εκ μέρους όλων των γυναικών· φαίνεται πως είχαν συνεννοηθεί γι’ αυτό από πρίν, χωρίς να τις πάρει χαμπάρι.

«- Θέλουμε να σου ζητήσουμε κάτι!…», είπε με θηλυκό πλατύ χαμόγελο.

«- Ό,τι θέλετε! Καί να ρωτάτε κατ’ ευθείαν! Δεν σας χαλάω χατήρι, καί το ξέρετε!», χαμογέλασε ο άντρας.

«- Αυτό, δεν ξέρω πώς θα το πάρεις…»

«- Πές μου, καί θα δούμε!»

«- Θέλουμε να μας δώσεις εσύ όσα μας στέρησαν στον ναό! Θέλουμε να κάνεις έρωτα μ’ όλες μας, κι όλες μας θέλουμε παιδιά από σένα!»

Τον χτύπησε κεραυνός. Κούνησε το κεφάλι του πέρα-δώθε αρκετές φορές, σα νά ‘λεγε: «- Θεέ μου, τί ακούω;!» Αλλά η ηγετική δεν υποχωρούσε.

«- Έχουμε δικαίωμα στη ζωή, καί δεν είχαν το δικαίωμα να μας το στερήσουν με ψευτιές! Οι άλλες συνομήλικές μας στο χωριό ήδη είναι παντρεμένες με παιδιά! Εμείς, τί κάνουμε; απλά περιμένουμε τα γεράματά μας, επειδή έτσι τό ‘θελαν μερικές φόνισσες, που θέλαν να μας κάνουν σαν τα μούτρα τους;», είπε εμφατικά κι αγριεμένη τώρα. «Λοιπόν;», τον κοίταξε σαν αρπακτικό στα μάτια, χωρίς ίχνος φιλικότητας. «Τί λες; συμφωνείς;»

Ο άντρας αναστέναξε, καί σηκώθηκε όρθιος. Έκανε μερικά βήματα, καί ξανακάθησε.

«- Κορίτσια, ακούστε! Αυτό που θέλετε είναι πολύ καλό, καί κανείς δεν έχει το δικαίωμα να σας το στερήσει. Εγώ, όμως, λέω να βρήτε άντρες καί να κάνετε οικογένεια μαζί τους!»

«- Δεν θα περιμένουμε άλλο, θέλουμε με σένα!», τον αντίκοψαν σε κατάσταση σχεδόν εκτός εαυτού.

Ο Διπλό Γεράκι ξαναναστέναξε.

«- Συμφωνώ!…», είπε, χωρίς να προλάβει ν’ αποσώσει – οι κοπέλλες, με το που τον άκουσαν, άρχισαν τα θριαμβευτικά ουρλιαχτά. Όμως τους επέβαλε ησυχία. «Συμφωνώ, αλλά θα συμφωνήσετε κι εσείς σε όσα ζητήσω!»

«- Σ’ ακούμε!», είπε επιθετικά η ηγετική.

«- Δεν ξέρω τί μάθατε ως δόκιμες ιέρειες, αλλά δεν είναι σωστό να βιάζουμε το ιερό μυστήριο της ζωής· δεν είναι σωστό να ζορίζουμε τη Μοίρα μας! Αυτό θα το πληρώσουμε άσχημα, αν το κάνουμε!»

Δεν τον έκοψε καμιά τους αυτή τη φορά.

«Η μοίρα η δική μου ήταν νά έρθω στις ζωές σας, γιά να σας σώσω! Κι η δική σας, να μ’ ακούσετε καί να σωθήτε! Τώρα, ίσως καί να μην πρέπει να συνεχίσουμε με οικογενειακή σχέση, δεν διαβάζω καθαρά τη Μοίρα, αλλά απ’ την άλλη δεν ζητάτε καί κάτι κακό. Προτείνω, λοιπόν, τα εξής:

Θα έχουμε ερωτικές σχέσεις, αλλά με προφυλάξεις – καί μέχρι να βρήτε άλλους άντρες. Τότε, ξεκόβουμε οριστικά.

Θα δοκιμάσω γιά παιδί με την καθεμιά σας, αλλά μονάχα μία φορά. Καί μόνο όταν τ’ άστρα είναι καλά.

Αν δεν πιάσετε παιδί, δεν ξαναδοκιμάζουμε.

Αν τελικά γεννηθούν παιδιά, θα τους πήτε την πάσα αλήθεια – όταν θά ‘ναι έτοιμα να την ακούσουν, βέβαια· καί θα τους απαγορέψετε να παντρευτούν μεταξύ τους, αυτά καί τα παιδιά τους, καί τα παιδιά των παιδιών τους, μέχρι να περάσουν δέκα γενιές.

Καί τέλος, ό,τι καί να γίνει, θα μείνετε πάντα μονοιασμένες φίλες κι αδελφές, όπως ήσασταν μέχρι σήμερα το πρωΐ. Συμφωνείτε;»

«- Συμφωνούμε», απάντησαν όλες σε συνήχηση.

 

Δεν ήταν μονάχα ότι οι γυναίκες ζητούσαν αυτό που ζητούσε η φύση τους. Ο Διπλό Γεράκι κατάλαβε πολύ καλά πως κάποια φιδάκια άρχισαν να δαγκώνουν τις καρδιές τους. Εντάξει, η δυστυχία φέρνει τους ανθρώπους κοντύτερα, αλλά τί θα γινόταν στις καλές μέρες, που περίμεναν μπροστά, στο μέλλον; Η αβεβαιότητα κι η δυσπιστία ότι ίσως τις εγκαταλείψει, νά τί τις βασάνιζε! Γι’ αυτό καί θέλανε να δεθούν μαζί του, με δέσιμο που δεν έχουν ούτε κάν οι γονείς με τα παιδιά τους.

Αναστέναξε. Θα τηρούσε τις υποσχέσεις του, αλλά τη Μοίρα τη ζορίζανε μάλλον άσχημα. Καιρός, λοιπόν, να σκεφτεί τί θά ‘κανε στα χρόνια που ‘ρχόντουσαν.

 

Επίλογος

Με τις προσπάθειες γιά τεκνοποίηση, έμειναν έγκυες οι δύο απ’ τις πέντε. Το ταξίδι με δυό εγκύους δυσκόλευε, αλλά έδειξαν όλη τη σκληραγωγία τους καί δεν δημιούργησαν πρόσθετα προβλήματα. Τελικά, γέννησαν στο μεγάλο νησί από έναν γυιό η καθεμία.

Οι υπόλοιπες τρείς βρήκαν άντρες καί παντρεύτηκαν, αλλά οι δύο με τα παιδιά έμειναν μαζί του. Οι γυναίκες αντάλλασσαν καλά νέα η μιά με την άλλη, γιά κάμποσα χρόνια. Μετά γέρασαν, παιδιά κι εγγόνια καί συγγενείς δεν ενδιαφέρθηκαν γιά τη συνέχεια της φιλίας, καί χάθηκε η επικοινωνία τους.

Όταν πέθανε ο Διπλό Γεράκι, οι δυό γυιοί του μετά την κηδεία πέταξαν το μενταγιόν της γιαγιάς Νακάτλ στον ωκεανό, γιά να ευλογήσει συμβολικά το ταξίδι της ψυχής στον Μεγάλο Ωκεανό, τον επάνω· το παλιό ξύλο έπλευσε στο θαλασσόνερο, σαν καραβάκι. Αυτό ήταν καλός οιωνός!

 

Σήμερα, μετά από μιά άλλη δύσκολη πορεία μέσ’ από διαδοχικές ζωές, η πεντάδα ξαναζή κατά το μάλλον ή ήττον καλά, καί ξαναχαίρεται το φώς της ημέρας.

 

ΤΕΛΟΣ

 

(επόμενο)

 

Πλειάδες πάνυ μακράν – 1

57 Σχόλια

Στίς… (Ξέρουν αυτές!)

 

i. Διπλό Γεράκι 16 18

Κεντρική Αμερική

Πολλές χιλιάδες χρόνια πρίν την εποχή μας

εν πήγαινε άλλο, έπρεπε να ποτίσει τα χορταράκια της ζούγκλας. Παραμέρισε τα ρούχα του, κι αμόλησε τη χρυσή βροχή. Αλλά, πρίν τελειώσει το πότισμα, άκουσε κοντά του πνιχτά γυναικεία γελάκια πφφφφφκχίκχίκχί!!!

Γύρισε, κι είδε μιά νεαρή κοπέλλα να ξεπροβάλει πίσω από ένα δέντρο. Κι άλλη, κι άλλη… πέντε συνολικά· που τον έκαναν χάζι. Χαμογέλασε κι ο ίδιος σαν ηλίθιος (τί άλλο μπορούσε να κάνει; ), κι εκτόξευσε καί την υπόλοιπη ποσότητα υγρού στα χόρτα. Τέλειωσε, συμμαζεύτηκε.

“- Καλημέρα σας, κυρίες μου! Συγνώμη γιά το θέαμα, αλλά δεν σας κατάλαβα ότι ήσασταν δίπλα μου!”

Τον τελευταίο καιρό, τον περνούσε μόνος του στη ζούγκλα· μακριά από ανθρώπους. Είχε εξασκηθεί να καταλαβαίνει πότε τον πλησιάζουν θηρία, φίδια… είχε μάθει ν’ αμύνεται. Προϋπήρχαν οι γνώσεις του να βρίσκει φαγώσιμα καί νερό μέσα στο τροπικό δάσος, αυτό δεν του έγινε πρόβλημα ούτε στιγμή. Καταλάβαινε άριστα καί πότε πλησιάζουν άνθρωποι – οι αισθήσεις κι οι διαισθήσεις στον ύψιστο βαθμό. Αλλά τούτο εδώ!…

“- Δεν θα μας καταλάβαινες!”, απάντησε η μία, χαμογελώντας του.

Τις κοίταξε πιό προσεκτικά. Όλες περίπου δεκαέξι ετών, με λευκό χιτώνα. Καί με σαντάλια. Εκπληκτικό αυτό, γιατί αν ήταν ξυπόλητες, πραγματικά θα έκαναν αρκετά ασθενέστερο θόρυβο πλησιάζοντάς τον. Αλήθεια είπε η κοπελλιά· δεν θα τις καταλάβαινε. Ωστόσο, κατάλαβε κάτι άλλο.

“- Ιέρειες, έ;”

“- Δόκιμες! Αλλά ήδη έχουμε εκπαιδευτεί στο να μή μας αντιλαμβάνεται κάποιος, όσο κοντά του κι αν είμαστε!”

“- Καί άριστα, διαπιστώνω!”

“- Εσύ, ξένε, ποιός είσαι; Καί ποιό το χωριό σου;”

Η κοπέλλα ρώτησε με ειλικρινές ενδιαφέρον, επειδή ο ξένος μιλούσε με διαφορετική ντοπιολαλιά.

“- Με λένε Διπλό Γεράκι Δεκάξι Δεκαοκτώ! Χωριό δεν έχω.”

“- Πώς δεν έχεις;”

“- Το χωριό μου… Έεεε… Εγώ περιπλανιέμαι στη ζούγκλα εδώ καί καιρό.”

“- Καί τί κάνεις στη ζούγκλα; Γιατί δεν πας πίσω στο χωριό σου; Το χωριό σου πρέπει νά ‘ναι μακριά! Σωστά;”

“- Ναί, στο νότο.”

“- Γιατί δεν πας να μείνεις σ’ ένα άλλο;”

Γυναικεία περιέργεια, βροχή οι ερωτήσεις!

“- Τρώω, κοιμάμαι, ταξιδεύω… μαζεύω βότανα… Δεν θέλω να πάω κάπου να κατοικήσω μόνιμα, έχω συνηθίσει μόνος μου. Ίσως μιά μέρα αλλάξω μυαλά, αλλά τώρα θα συνεχίσω να κάνω ό,τι κάνω.”

“- Βότανα; Μά, αυτή δεν είναι δουλειά γιά άντρες!… τουλάχιστον στο δικό μας χωριό.”

“ -Έ, καμιά φορά είναι!” Άνοιξε το δισάκκι του, καί τους πρόσφερε μερικά που είχε μαζέψει. “Θέλετε; γιά να μην κουραστήτε κιόλας;”

Μία κοπέλλα πήγε να τα πάρει, αλλά τη συγκράτησε μιά άλλη, που φαινόταν πιό ηγετική. “- Όχι, Διπλό Γεράκι! Σ’ ευχαριστούμε, αλλά δεν γίνεται! Τα δικά σου είναι μαζεμένα από χθές· έχουν αρχίσει να μαραίνονται!”

“- Σωστά! Καί λοιπόν; έτσι κι αλλοιώς, αυτά τα συγκεκριμένα τ’ αφήνουμε γιά αποξήρανση!”

“- Κοίτα, δεν θέλουμε να σε προσβάλουμε, που δεν παίρνουμε το δώρο σου, αλλά… Όταν επιστρέψουμε στο χωριό, θα καταλάβουν ότι δεν τα μαζέψαμε εμείς… κι αλοίμονό μας! Εμείς (έδειξε τα υπόλοιπα κορίτσια) υπακούμε σε πολύ αυστηρούς κανόνες. Δεν επιτρέπεται ούτε κάν να μιλάμε σε ξένους, ξέρεις!”

“- Κι εμένα, γιατί μου μιλήσατε;”

“- Επειδή… έτσι!” – σε δυό λέξεις συμπυκνωμένη η νεανική ανεμελιά.

Αυτή η τελευταία στιχομυθία τον έκανε να τις κοιτάξει προσεκτικά. Μέχρι τότε, παρίστανε πως τις έβλεπε στα ίσα, αλλά δεν τις έβλεπε. Τα οπτικά ερεθίσματα δεν περνούσαν στη συνείδησή του, επειδή το μάτι του δούλευε σχεδόν αποκλειστικά την πλευρική του όραση, γιά ύπαρξη κινδύνου. Άσε που, με αφορμή το ψάξιμο στο δισάκκι του, βρήκε χρόνο να σκεφτεί καλύτερα με τί είχε να κάνει. Κι αν υπήρχαν φρουροί εκεί κοντά; Δεν έδινε σήμα η διαίσθησή του, αλλά ποτέ δεν ξέρεις! Μήπως με τις γυναίκες δεν την πάτησε;

 

…Το μενταγιόν τους, ίδιο γιά όλες τις κοπέλλες, το είχε δεί, αλλά δεν το είχε προσέξει μέχρι τότε. Μ’ ας μήν το πρόσεχε, χίλιες φορές!

Φίδι φαρμακερό τον δάγκωσε στην καρδιά. Το βλέμμα του συννέφιασε προς στιγμήν· προσπάθησε να επαναφέρει το χαμόγελο, αλλά οι κοπέλλες κατάλαβαν.

“- Διπλό Γεράκι Δεκάξι Δεκαοκτώ, τί έχεις;”

“- Εντάξει είμαι!”

“- Όχι, δεν είσαι!”

Σιωπή.

“- Τί είδες, που σε στεναχώρησε τόσο πολύ; ή μήπως σε φόβησε κάτι;”

Σιωπή.

“- Ποιά πνεύματα σκοτείνιασαν το μυαλό σου, Διπλό Γεράκι Δεκάξι Δεκαοκτώ;”

Σιωπή.

Μίλησε η ηγετική της παρέας: “- Κοίτα, δεν ξέρω τί κρύβεις μέσα σου, αλλά είμαστε καλές κοπέλλες! Δεν θα σου κάνουμε κακό!”

“- Το ξέρω!”

“- Τότε;”

Σιωπή.

“- Κορίτσια, φοράει κι αυτός μενταγιόν! Νά, τό ‘χει μέσα απ’ τον χιτώνα του!”, πετάχτηκε μιά άλλη. “Γιατί δεν μας το δείχνεις;”

“- Ναί, ναί!!!”, συμπλήρωσαν εν χορώι οι υπόλοιπες.

“- Ήδη είδατε σήμερα κάτι δικό μου, που δεν το βλέπει όλος ο κόσμος! Μή θέλετε κι άλλο!”, αστειεύτηκε ειλικρινά το Διπλό Γεράκι.

Τα κορίτσια γέλασαν με το χωρατό, αλλά επέμεναν πιό δυνατά τώρα· πιό πιεστικά, με κατακλυσμό γέλιων καί φωνών, ένα κύκλο γύρω του. Δεν μπορούσε πιά να κάνει αλλοιώς…

 

Το Διπλό Γεράκι τράβηξε έξω απ’ το ρούχο το δικό του μενταγιόν, κι αμέσως έπεσε νεκρική σιωπή. Οι κοπέλλες έριξαν τη θωριά τους απάνω σ’ ένα σκαλιστό ξύλινο μενταγιόν, ολόϊδιο με τα δικά τους· μονάχα πολυκαιρισμένο. Αλλά ούτε τον θεό του Κακού νά ‘βλεπαν μπροστά τους ολοζώντανον, έτσι δεν θα κάνανε. Φωνές καί γέλια χάθηκαν μεμιάς σε βάραθρ’ άπατο. Μόνο οι ήχοι του δάσους ακουγόντουσαν.

 

Μιά τους μόνη ανέστη εκ νεκρών μετά ‘πό λίγο.

“- Δδδδέ… δεν είναι δικό σου;!”

“- Όχι, δεν είναι δικό μου.”

“- Το μενταγιόν αυτό δεν δίνεται σε άντρες!… μόνον εμείς οι ιέρειες το έχουμε!”

“- Σωστά!”

“- Το πήρες από δική μας ιέρεια, λοιπόν!…”, σάστισε η κοπελλιά, με νύχια καί με δόντια σπρώχνοντας έξω απ’ το μυαλό της τη φοβερή συνέχεια, που πήγαινε να μπουκάρει καί να της πάρει το νού. Όμως την Κερκόπορτα της τρέλλας την άνοιξε μιά άλλη, ουρλιάζοντας.

“- Τη σκότωσεεεες!!!…”

Ακολούθησε πανζουρλισμός. Αλλ’ αμέσως επενέβη άγρια η ηγετική· μ’ ένα νόημα, τις έκανε να σωπάσουν.

“- Ξένε, είν’ αλήθεια αυτό που λέει η αδελφή δόκιμη ιέρεια; σκότωσες ιέρεια;”

“- Όχι!”

“- Λες ψέμματα! Δεν σε πιστεύουμε! Γι’ αυτό σκοτείνιασες, μόλις είδες τα δικά μας μενταγιόν, έ;”

Το Διπλό Γεράκι τις κοίταξε όλες μέσα στα μάτια, μία προς μία, με βλέμμα αταλάντευτο.

“- Αν πιστεύετε ότι είμαι ψεύτης, θα καθήσω ακίνητος να με σκοτώσετε!”, είπε με σοβαρότητα. “Νά, πάρε εσύ το μαχαίρι μου!”, πρότεινε στην ηγετική. “Εγώ δεν έχω τίποτα πιά ν’ αμυνθώ. Στο κάτω-κάτω, είμαι ένας, κι είστε πέντε! Κάντε με ό,τι θέλετε!”

Η ηγετική πήρε το μαχαίρι, αλλά στάθηκε ασάλευτη. Τον κοίταξε κατάματα γιά ώρα. Οι άλλες τη μιμήθηκαν. Στο τέλος, αναστέναξε.

“- Ξένε, είσαι ειλικρινής! Δεν σκότωσες ποτέ σου καμμία δική μας ιέρεια. Ούτε κάποιο άλλο άτομο. Αλλά δεν καταλαβαίνω… Κουβαλάς μέσα σου τον θάνατο, το βλέπω καθαρά. Μόνο που δεν δίνεις εσύ θάνατο σε άλλους! Κι ούτε δικός σου είν’ αυτός!”

Σιωπή. Το Διπλό Γεράκι κοίταζε μακριά, χαμένο στις σκέψεις του.

“Πώς γίνεται αυτό; Εμείς ξέρουμε πως οι άντρες γίνονται πολεμιστές, καί μετά σκοτώνουν ή σκοτώνονται!”

“- Δεν ήμουνα ποτέ μου πολεμιστής…”

Οι γυναίκες κοίταξαν η μία την άλλη, με ειλικρινή έκφραση απορίας.

“- Θέλεις να μας μιλήσεις γιά τα μυστικά σου;”

Ανασήκωσε τους ώμους, δείχνοντας πως δεν εξαρτιόταν απ’ αυτόν. “- Θέλετε να μ’ ακούσετε;”

Τα χαμόγελα επανήλθαν.

“- Θέλουμε! Θέλουμε!”

Το Διπλό Γεράκι χαμογέλασε πικρά, αλλά τα κορίτσια δεν κατάλαβαν το ύφος του. Νόμισαν πως απλά χαμογελούσε χαλαρωμένος πιά, σαν αυτές. Κι ούτε δώσαν περισσότερη σημασία· ήδη είχαν καθίσει κατάχαμα σ’ ένα ημικύκλιο γύρω του, όλες αυτιά.

 

ii. Η γριά

Είχε καταφθάσει στο χωριό έν’ απομεσήμερο. Μόνη της. Ξενομερίτισσα, γύρευε από πούθε· ανέστια, περιπλανημένη, ταλαιπωρημένη, καί σχεδόν αξιολύπητη. Κανείς δεν την ήξερε, κι ελάχιστοι της έδωσαν σημασία. Μιά γριά, τώρα… με το κοκκαλιάρικο χέρι της σαν απλωμένο γιά βοήθεια. Καναδυό γυναίκες της έδωσαν μιά κούπα νερό, καί φαγητό· που κάθησε σ’ ένα πεζούλι καί τό ‘τρωγε με ειλικρινή πείνα.

Εκείνη τη στιγμή ξέσπασε μιά μικρή αναταραχή στο χωριό· ένας άντρας επέστρεφε απ’ το δάσος, με το χέρι του πρησμένο σ’ όλο το μήκος του. Η γριά παράτησε το φαγητό της, κι αμέσως έβγαλε απ’ το δισάκκι της ένα κατάπλασμα καί του το έβαλε στο χέρι. Δεν ήταν κάτι σπουδαίο αυτό που συνέβη στον άντρα· γδάρθηκε απρόσεκτα από ‘να ελαφρώς δηλητηριώδες φυτό της ζούγκλας. Αλλά, από τη στιγμή που ο ερεθισμός στο χέρι του χωρικού υποχώρησε πολύ, η γριά άρχισε να χαίρει πανχωριατικού σεβασμού· μάλιστα, της δώσαν μιά άδεια καλύβα να μείνει μόνιμα.

Παρά ταύτα, από μιά αναποδιά της τύχης, η γριά ξαναγύρισε σχεδόν στην προηγούμενη κατάστασή της – της ξένης, που τη βλέπουν με δυσπιστία. Δύο βδομάδες μετά ‘πό την άφιξή της, πέθανε ξαφνικά ο αρχηγός του χωριού σε σχετικά νεαρή ηλικία. Οι χωρικοί θεώρησαν πως η γρουσουζιά οφειλόταν στη γριά, κι απομακρύνθηκαν από δαύτην. Ωστόσο, δεν την πήραν με τις πέτρες, διότι η γριά συνέχιζε να προσφέρει τις θεραπείες της· με μόνη αμοιβή της το φαγητό που περίσσευε σ’ όσους χωριάτες θέλανε να κάνουν μιά καλή πράξη.

Η ίδια, την απομάκρυνση των χωρικών από του λόγου της τη δέχτηκε στωϊκά· δεν διαμαρτυρήθηκε, δεν απείλησε, δεν καταράστηκε, δεν έβγαλε κίχ. Κι εδώ που τα λέμε, ούτε πρίν, όταν είχ’ έρθει, την είχε πιάσει ο ενθουσιασμός γιά πολλές κουβέντες καί κοινωνικές σχέσεις. Πάντα ήταν λιγομίλητη κι αγέλαστη. Μετά δυσκολίας χαμογελούσε, κι αυτό μονάχα όταν έβλεπε κάποιον ασθενή να ξαναγίνεται καλά απ’ τα φάρμακά της.

 

Εκείνο το άτομο, που την πλησίασε περισσότερο απ’ όλους τους χωρικούς, ήταν ένα παιδάκι εφτά-οχτώ χρονώ. Από την πρώτη στιγμή που η γριά είχε φτάσει στο χωριό, ο μικρός καθόταν παράμερα καί την κοίταζε με περιέργεια. Ούτε φόβος, ούτε τίποτε τέτοιο στα μάτια του.

Μιά μέρα, στη φάση που η γριά ήδη είχε ξαναπέσει στη δυσμένεια του χωριού, ο μικρός την πλησίασε· πολύ κοντά. Με τα παιδικά μάτια του, δε χόρταινε να τη βλέπει να κοπανάει στο γουδί ένα αρωματικό βότανο. Μά, ναί!… γιά το παιδάκι, αυτή η εμπειρία ήταν ένας ολόκληρος καινούργιος κόσμος! Ο ρυθμικός ήχος του γουδόχερου, μαζί με το άρωμα του φυτού, ήταν προφανώς μιά μικρογραφία του Παραδείσου γιά το φιλομαθές παιδί.

“- Πώς σε λένε, μικρέ;”, ρώτησε η γριά κοιτάζοντάς τον, χωρίς να διακόψει τη δουλειά της· με μιά υποψία χαμόγελου στη φάτσα της.

“- Διπλό Γεράκι! Κι εσένα;”, ρώτησε άφοβα ο μικρός.

“- Νακάτλ Αχάου!”, αποκρίθηκε η γριά.

“- Γιαγιά Νακάτλ… μπορώ να βοηθήσω;”, ξαναρώτησε ο μικρός, δείχνοντας με τα μάτια του το γουδί.

Η γριά χαμογέλασε πλατειά. “- Όχι σε τούτο, αλλά θα μου φέρνεις τα βότανα που θα σου λέω, μέσα απ’ την καλύβα! Καί στην ποσότητα που θα σου λέω! Ούτε λιγώτερη, ούτε περισσότερη! Εντάξει;”

“- Εντάξει!”, ανταπέδωσε το χαμόγελο ο μικρός, κι από εκείνη τη στιγμή έγινε ο μόνιμος βοηθός καί μαθητευόμενος της γριάς.

 

Είχανε περάσει πάνω από δεκαπέντε… τί λέω; δεκαοχτώ, κάνε δεκαεννιά χρόνια απ’ την άφιξη της γριάς, κι ο Διπλό Γεράκι είχε γίνει -χάρη σ’ αυτήν, εννοείται- ο νέος φαρμακοτρίφτης καί πρακτικός γιατρός του χωριού. Η κατάσταση της δυσπιστίας απέναντι στην ξένη είχε από καιρό παγιωθεί, καί δεν έλεγε ν’ αλλάξει. Αλλά, νά, υπήρχε κι ο συγχωριανός διαμεσολαβητής· κι έτσι, οι χωρικοί ό,τι θέλανε, το λέγανε στο σαμάρι, να τ’ ακούει η γαϊδάρα!

Στην κυριολεξία ήτανε σαμάρι γιά φόρτωμα, ο Διπλό Γεράκι. Εκτός απ’ τα γιατροσόφια του, πάντα παρέμενε το παιδί γιά τα θελήματα καί τα κουβαλήματα. Ωστόσο, όλο καί κάποια δώρα κονομούσε με τις εξυπηρετήσεις αυτές· πότε κανένα σακκί με καρπούς, πότε καμιά πίττα… Καλά πέρναγε. Καί κοντά σ’ αυτόν, καί η γριά· η οποία έχαιρε ιδιοτύπου ασυλίας. Δεν της μιλάγαν μέν, δεν την πειράζαν δέ.

Ένα βράδυ, η γριά τού ‘κανε νόημα να έρθει κοντά της.

“- Διπλό Γεράκι!”, μίλησε δύσκολα με τη γηραλέα φωνή της.

“- Ναί, γιαγιά Νακάτλ!”

“- Θέλω να σου πω μερικά πράγματα!”

“- Σ’ ακούω, γιαγιά!”

“- Το πρώτο… Αύριο εγώ δεν θα υπάρχω!”, μπήκε κατευθείαν στο ψαχνό η γριά.

“- Γιαγιά!!!”, είπε εμφατικά ο Διπλό Γεράκι. “Μήν κάνεις τη γλώσσα σου γλώσσα φιδιού! Μή λές τέτοια!”

Η γριά έκανε μιά επιβλητική, αποφασιστική χειρονομία· τον ανάγκασε να σωπάσει.

“- Γιά όλους έρχεται κάποτε το τέλος, Διπλό Γεράκι!”

“- Σωστά, αλλά…”

Η γριά χαμογέλασε.

“- Θα με ξαναδείς κι αύριο! Μην κάνεις έτσι! Άλλως τε, σου έχω πεί καί χειρότερα πράγματα – αν θυμάσαι!”

Ο Διπλό Γεράκι ανασήκωσε τους ώμους του σε φανέρωμ’ ανημποριάς ν’ αντιδράσει. “- Ναί…”, έκανε αφηρημένα.

“- Θέλω αύριο να πας στην κορυφή του βουνού που βλέπουμε στα νότια, καί να μου φέρεις ένα βότανο, που θα βρείς εκεί.”

“- Θα πάω! Πώς είναι αυτό το βότανο;”

Η γριά το περιέγραψε.

“- Καί τί το θέλεις, γιαγιά;”

“- Θα φτιάξω ένα τελευταίο φάρμακο, που θα το δίνεις μονάχα στις περιπτώσεις που θα σου πω.”

“- Τί κάνει αυτό, κι είναι τόσο σπουδαίο;”

“- Θα μάθεις!…”, χαμογέλασε η γριά, κι έβγαλε το μενταγιόν της. Του το έδωσε. “Αυτό θέλω να το κρατήσεις, καί να μην το δώσεις σε κανένα άλλο άτομο!”

“- Θα σε θυμάμαι όσο ζώ, γιαγιά Νακάτλ! Θα το τιμήσω το μενταγιόν σου!”

“- Μά, εσύ, πανέξυπνο Διπλό Γεράκι, θα με θυμάσαι καί χωρίς αυτό! Ξέρεις ποιός είν’ ο λόγος που σου το δίνω;”

“- Όχι!… Επειδή είμαι ο διάδοχός σου στις γνώσεις γιά τα φάρμακα;”

“- Καί γι’ αυτό, αλλά κυρίως γιά να θυμάσαι πόσο υπεύθυνος πρέπει να είσαι σ’ όλη σου τη ζωή!”

“- Γιαγιά… μου επιτρέπεις να ρωτήσω μιά τολμηρή ερώτηση;”

“ – Λέγε…”

“- Μου τα έμαθες όλα, όσα ξέρεις;”

Η γριά γέλασε με την καρδιά της, σα ν’ άκουγε ένα τρομερό αστείο. Δεν την είχε ξαναδεί να ξεσπάει έτσι· αλλά μάλλον το χρειαζόταν κι αυτή ένα τέτοιο γέλιο, που παράσερνε τις στεναχώριες μιάς ζωής σα χείμαρρος. “- Όχι, γυιέ μου! Σου έμαθα μόνον όσα πρέπει!”

“- Καί τα υπόλοιπα;”

“- Τα υπόλοιπα είναι γνώσεις μονάχα γιά γυναίκες. Μην είσαι περίεργος, σε παρακαλώ! Ειδικά τώρα!”

“- …Κατάλαβα!… Κι αφού όλ’ αυτά τα χρόνια που είσαι μαζί μας δεν ενδιαφέρθηκε κάποια γυναίκα να γίνει μαθήτριά σου, δεν τα είπες!…”, συνεπέρανε.

“- Σωστά!”

Η γριά ανακάθησε ελαφρά. “- Θα σε παρακαλέσω τώρα να μ’ αφήσεις να κοιμηθώ. Είμαι πολύ κουρασμένη, κι αύριο έχουμε δουλειά· κι εσύ, κι εγώ!”

Ο Διπλό Γεράκι σηκώθηκε, δίνοντας κι αυτός τέλος στη συζήτηση. “- Καληνύχτα, γιαγιά Νακάτλ!”

“- Καληνύχτα γυιέ μου, κι αύριο να σηκωθείς πολύ πρίν βγεί ο Ήλιος! Το βότανο αυτό πρέπει να μαζευτεί πρίν χαράξει.”

 

iii. Θάνατος

Όταν έφτασε στην κορυφή, ο ουρανός από πάνω άρχισε να ροδίζει. Όμως, δεν υπήρχε ούτε ίχνος βοτάνου, καταπώς το περιέγραψε η γριά. Δε μπορεί!… Αποκλείεται να έκανε τόσο μεγάλο λάθος! Οι οδηγίες της ήταν σαφέστατες. Μήπως έκανε λάθος στην κορυφή, κι έπρεπε να πάει στη διπλανή; Μήπως είχαν ξυπνήσει μονάχα τα ποδάρια του, αλλά όχι τα μάτια του;… Μήπως;… Μήπως…

Το ψάξιμο διήρκεσε κάμποσες ώρες· αλλά φεύ!, μηδέν τ’ αποτέλεσμα. Κάτι δεν πήγαινε καλά, αλλά δε βαρυέσαι. Είχε μεσημεριάσει πιά, όταν ξεκίνησε βιαστικά τον κατήφορο γιά το χωριό· τουλάχιστον, να προλάβει το οριστικό φευγιό της γριάς – αυτό ήταν το πιό σημαντικό απ’ όλα. Κι όσο γιά το περίφημο βότανο, κι αύριο μέρα είναι.

Δεν περπάταγε, έτρεχε. Σχεδόν κουτρουβαλούσε. Αλλά το μυαλό του έτρεχε περισσότερο· στη διαδρομή, δούλευε το ψέμμα που θα της ξεφούρνιζε… αν, βέβαια, μπορούσε να ντύσει την αποτυχία του με τέτοιο ρούχο.

 

Εκείνο, που τον παραξένεψε αρχικά, ήταν η απόλυτη σιωπή. Μόνο τ’ αγριοπούλια ακουγόντουσαν. Η καρδιά του σφίχτηκε… Καί νά, το χωριό τον υποδέχτηκε έρημο. Έρημο από ζωντανούς· επειδή όλοι οι συγχωριανοί του ήταν νεκροί καταγής. Μερικές καλύβες ήταν καμμένες, κι άλλες κάπνιζαν ακόμη απ’ το κάψιμο. Άλλες, πάλι, απείραχτες, μά χωρίς νοικάρηδες.

Έψαξε γιά τους γονείς του… τους συγγενείς του… τους βρήκε. Νεκρούς. Κι η γριά; Μήπως έφταιγε αυτή, τελικά, γιά το θανατικό; Αλλά όχι, τη βέβηλη σκέψη την έδιωξε το αποτρόπαιο θέαμα. Η γριά κοίτονταν κι αυτή έξω απ’ την καλύβα της νεκρή… σφαγμένη.

Κατάλαβε· επιδρομή από ξένη εχθρική φυλή ήταν. Επιβεβαιώθηκε, όταν διαπίστωσε ότι απ’ τις καλύβες έλειπαν τα πιό σημαντικά αντικείμενα των χωρικών. Μεγάλα πιθάρια, όμορφα κοσμήματα, καί τα παρόμοια. Πλιάτσικο!

Μουρμούρισε μιά προσευχή γιά να ησυχάσουν τα πνεύματα, κι άρχισε να σκάβει τάφους με τεταμένη την προσοχή του, μήπως ελλόχευε κι ο δικός του θάνατος. Οι βάρβαροι φονιάδες λογικά δεν θα ξαναγύριζαν, αλλά ποτέ δεν ξέρεις. Πολεμιστές ήταν, ληστές ήταν, άρα πάντα είχαν οπισθοφυλακές. Αν κανένας τους απ’ αυτές τον έβλεπε…

 

Τρία μερόνυχτα έσκαβε τάφους κι έθαβε τους χωριανούς· με λίγο ύπνο, ελάχιστο φαΐ, κάπως πιότερο νερό. Καί διαρκώς μέσα στην ανησυχία, μή καί ξανάρθει η συμφορά καί γι’ αυτόν. Τέλειωσε όμως κάποτε το  θλιβερό του καθήκον, σχεδόν νεκρός κι ο ίδιος. Το τρίτο απόγευμα, πήγε σε μιά πυκνή συστάδα βλάστησης μέσα στη ζούγκλα, έβαλε ένα γύρο τα φάρμακα που διώχνουν τα φίδια καί τα έντομα, κι έπεσε γιά ύπνο. Ξύπνησε το επόμενο απόγευμα. Έκανε τις σκέψεις που έπρεπε, καί ξανάπεσε γιά ύπνο αργά τη νύχτα.

Το επόμενο πρωΐ, είχε λάβει την απόφασή του· θά ‘φευγε. Οριστικά. Ο τόπος αυτός τον απωθούσε πιά, δεν τον κράταγε με τίποτε. Αλλ’ αλήθεια, να πάει πού; να κάνει τί; Θα πήγαινε… βόρεια, ή όπου αλλού του έλεγε το ένστικτό του. Θα ζούσε σαν αγρίμι, μακρυά από ανθρώπους. Ίσως κάποια μέρα έβρισκε τους ενόχους, καί τους έσφαζε. Αν καί, πρίν τους σφάξει, θα τους ρωτούσε γιατί διάλεξαν το δικό του χωριό.

Αν μπορούσε, θα ρωτούσε καί τους συγχωριανούς του γιατί δεν άκουσαν τη γριά να φύγουν, να σωθούν· ήταν πάνω από σίγουρος ότι η γριά τους είχε προειδοποιήσει. Μά, η απάντηση που ζήταγε, ήταν προφανής: δεν την άκουσαν, επειδή δεν την πίστεψαν. Μιά ζωή την απέφευγαν· αλλ’ αυτή τη φορά τους γύρισε η ζωή την πλάτη, όπως είχαν γυρίσει κι αυτοί τη δική τους στη γριά.

Γιατί, όμως, η γριά αυτόν τον γλύτωσε με το ψάξιμο γιά το ανύπαρκτο βότανο; έλα, όμως, που κι αυτό ήταν σχεδόν προφανές!… Οι εχθροί ήταν πολυάριθμοι, κι αν ο Διπλό Γεράκι έμενε στο χωριό, θα δοκίμαζε διάφορα ηρωϊκά εναντίον τους. Δειλός δεν ήταν, αλλά με τόσους πολλούς εχθρούς δεν υπήρχε καμμία ελπίδα. Κι η γριά έβλεπε πιό καθαρά την κατάσταση απ’ την αφεντιά του.

 

iv. Το μεγάλο Ναί, ή το μεγάλο Όχι

Τα κορίτσια τον άκουγαν άκρως εντυπωσιασμένα. Πράγματι, ο ξένος ήταν καλός αφηγητής. Κι έξυπνος! Γιατί έξυπνος; επειδή τους είχε πεί τη στιχομυθία του με τη γριά, όταν αυτή του έδειξε ένα καθρεφτάκι καί τη ρώτησε τί χρειάζεται αυτό. Η γριά του είχε πεί: “- Καμιά φορά, πρέπει να βλέπεις τους ανθρώπους μέσα απ’ αυτό!” Κι αυτός απάντησε ότι καμιά φορά, ίσως κι οι άνθρωποι να χρειάζεται να δουν αυτόν μέσα απ’ το καθρεφτάκι… κερδίζοντας το ίσως μοναδικό χάδι, που τού ‘δωσε ποτέ η γριά. Κι ένα χαμόγελο ικανοποίησης πλατύ, όσο δεν πάει.

Ήταν ακριβώς αμέσως μετά απ’ αυτό το περιστατικό, που η γριά πρόθεσε στ’ όνομά του τα αριθμητικά· αν καί ποτέ της δεν του εξήγησε το γιατί. Ή, το γιατί ειδικά αυτά. Πάντως, τον έβαλε να της υποσχεθεί ότι θα τα κουβαλάει σ’ όλη του τη ζωή.

Τα κορίτσια είχαν πιά βεβαιωθεί περί της εξυπνάδας του. Κι ακόμη… αν κι είχαν πάρει όρκους να μείνουν ανύπαντρες καί άτεκνες, η φύση δεν αστειεύεται. Με την αφήγηση, είχε μέσα τους ξυπνήσει η στοργή της μητέρας· τό ‘βλεπε. Όλες οι κοπελλιές είχαν υποσυνείδητα ταυτιστεί με τη γριά, καί τον έβλεπαν κάπως σαν το -χαρισματικό- παιδί τους, που υποφέρει.

Όταν τέλειωσε, η μία απ’ τις πέντε, αυτή με τα πιό τσαχπίνικα μάτια, τον ρώτησε:

“- Η γριά δεν σου είπε όλα όσα ήξερε, μα ούτε κι εσύ μας είπες όλα όσα ξέρεις!”

“- Ναί, ναί!!! Να μας τα πείς όλα!”, επανέλαβαν χορωδιακώς οι υπόλοιπες, φορώντας τα πιό γοητευτικά τους χαμόγελα. Τώρα δεν μιλούσε η μητέρα, μά η ερωμένη.

“- Κορίτσια, πέρασε πολλή ώρα, καί δεν έχετε μαζέψει κανένα βότανο ακόμη! Πότε θα γυρίσετε πίσω; τί θα πήτε γιά δικαιολογία; δεν θα σας τιμωρήσουν γιά την αμέλειά σας;” Προσπάθησε να τις συμμαζέψει· όμως, άλλο τόσο -καί περισσότερο!- συμμάζεμα χρειαζόντουσαν οι συνέπειες της απροσδόκητης συνάντησης μαζί του. Δεν ήθελε να δίνει στόχο, μά τα κορίτσια είναι σίγουρο πως θ’ άνοιγαν τα στόματά τους πολύ περισσότερο απ’ το πρέπον – καί ήδη η κατάσταση κόντευε να βγεί εκτός ελέγχου. Λίγο ήθελε!

Κι αν έτρεχαν πάλι βάρβαροι φονιάδες στο κατόπι του; Αφού εκείνοι που έσφαξαν το χωριό του ερχόντουσαν απ’ τον βορρά, άρα είχε φτάσει -μετά ‘πό τόση περιπλάνηση- ή κοντά, ή μέσα στην περιοχή τους. Ναί, ναί, το είχε διαπιστώσει απ’ ακόμη όχι ένα, όχι δύο, αλλά τρία ολοσχερώς σφαγμένα χωριά στο διάβα του, κι όλα τους όσο προχωρούσε προς τα βόρεια. Μόνο που σ’ εκείνα δεν κάθησε να θάψει τους νεκρούς, που ήδη είχαν αρχίσει να βρωμάνε.

“- Δεν μας νοιάζει η τιμωρία!”, απάντησε η ηγετική. “Είμαστε όλες μαζί σαν αδερφές εξ αίματος· καί στα εύκολα, καί στα δύσκολα! Αν επιστρέψουμε τώρα στο χωριό, είναι απίθανο να ξαναβρούμε στη ζωή μας κάποιον σαν κι εσένα, να μας πεί τόσα πολλά κι ενδιαφέροντα!”

 

Μιά ξαφνική μαύρη ανάμνηση, που βγήκε απρόσκλητη απ’ την κρυψώνα της… πάλι συννέφιασε το πρόσωπό του. Πάλι δεν μπόρεσε να το κρύψει, πάλι δεν απέφυγε την προσοχή των γυναικών.

Η ηγετική τον πλησίασε· γονάτισε μπροστά του, καί του έπιασε τα χέρια. Τον κοίταξε ερευνητικά μέσα στα μάτια γιά πολύ, σαν προσπαθώντας να τραβήξει την ψυχή του έξω με τ’ αγκίστρι.

“- Πάλι θάνατος, Διπλό Γεράκι! Γιατί; Γιατί φτερουγίζει γύρω από σένα, αλλά δεν σ’ αγγίζει; Τί άνθρωπος είσαι;”

Δεν της απάντησε. Έμεινε σιωπηλός γιά κάμποσο. Σηκώθηκε, απέσπασε απαλά τα χέρια της απ’ τα δικά του, καί απευθύνθηκε σ’ όλες τους – σοβαρός, όσο δεν πάει άλλο.

“- Αν πάτε σ’ έναν τάφο καί σηκώσετε την ταφόπλακα, τί περιμένετε να δήτε μέσα;”

Οι κοπέλλες κοιτάχτηκαν φευγαλέα, μα ξαναγύρισαν τα πρόσωπά τους προς το μέρος του. Παρέμειναν σιωπηλές.

“- Αυτά που θα δήτε, δεν θα σας αρέσουν καθόλου! Καί τώρα, γυρεύετε να σηκώσω εγώ την ταφόπετρα γιά χάρη σας!”

Σιωπή.

“- Ωραία, λοιπόν!… Τη σηκώνω!”

 

v. Θυσίες ανίερες

Κάθε που γινόντουσαν οι μεγάλες γιορτές στο χωριό, οι σαμάνοι κάπνιζαν κάτι φυτά, που άνοιγαν την πόρτα των ονείρων. Δεν έμεναν χωρίς παρέα, όμως, διότι έδιναν τις πίπες με τα ονειροβότανα καί στους λοιπούς εορταστές. Μιά, δυό γύρες. Αυτό, καναδυοτρείς φορές το χρόνο, καί μετά πάλι στα χωράφια, πάλι στις δουλειές.

Αλλά ο πατέρας της γριάς γλυκάθηκε απ’ τα πλάνα ονείρατα, κι ήθελε κι άλλο. Πήγε στους σαμάνους, παρακάλεσε, απείλησε, έμαθε κι έκλεψε συνταγές γιά χαρμάνια… Στο τέλος, έμπαινε στον ονειρόκοσμο καθημερινά, μά είχε παρατήσει στην τύχη του τον κόσμο τούτον εδώ, τον πανθομολογουμένως ασχημούτσικο. Δεν έκανε πιά καμμία εργασία, έδερνε τη γυναίκα του καί τα παιδιά του, είχε τσακωθεί με τους πάντες. Ο αρχηγός του χωριού τον απείλησε ότι θα τον σκοτώσει, αν συνεχίσει να ενοχλεί· κι έτσι, ο πατέρας της γριάς ζούσε σχεδόν μόνιμα σαν αγρίμι στις παρυφές του χωριού καπνίζοντας ονειρόχορτα, παρεκτός απ’ όποτε πήγαινε ξαφνικά στην καλύβα του καί ξυλοφόρτωνε γυναίκα καί παιδιά, μέχρι να ξανατσακιστεί να ξεκουμπιστεί· αφήνοντας πίσω ένα τσούρμο δαρμένα καί κλαμμένα γυναικόπαιδα, καί μιά καλύβα να πλέει σε πυκνούς καπνούς, απ’ αυτούς που σε κάνουν να ονειρεύεσαι.

Ωστόσο, ουδέν κακόν αμιγές καλού· με τα πολλά, η γριά (τότε κορίτσι ακόμη) είχε αναπτύξει αντοχή στο ντουμάνι. Όσο καί νά ‘μπαινε στα ρουθούνια της, η ίδια δεν έμπαινε στα ονείρατα. Πράγμα που αργότερα της έσωσε τη ζωή – κυριολεκτικά. Μιά ζωή χαμένη, του πατέρα της, αντίδωρο γιά μιά ζωή κερδισμένη· τη δική της.

 

Όταν είχε έρθει η μέρα, η νύχτα μάλλον, να γίνει ιέρεια,… να γίνουν, πιό σωστά – η Νακάτλ Αχάου μαζί με άλλες εφτά κοπέλλες,… όλος ο ναός είχε ντουμανιάσει απ’ ονειροκαπνό. Κι όχι γιά λίγο, αλλά γιά πολλές ώρες. Οι άλλες κοπελλιές πράγματι ονειρευόντουσαν όρθιες, αλλά η Νακάτλ άντεξε τόσο την κάπνα, όσο καί την επιτακτική ανάγκη να ξεράσει. Είχε μείνει νηφάλια, αν καί παρίστανε την υπνωτισμένη σαν τις υπόλοιπες.

Εκεί που κόντεψε να προδοθεί, ήταν όταν ήρθε η σειρά της στην τελετή να την ξεπαρθενέψει βίαια ο μυστηριώδης αρχιμάγος με τη μάσκα (που κανένα άτομο στον ναό δεν ήξερε τίποτε γι’ αυτόν, ούτε κάν το πρόσωπό του είχαν δεί ποτές· τουλάχιστον έτσι έλεγαν, στ’ αλήθεια όμως δεν μιλούσαν ποτέ καί καθόλου γι’ αυτόν), όπως έκανε καί μ’ όλες τις υπόλοιπες κοπέλλες πρίν καί μετά της. (Όλες; Σα να της φάνηκε πως εξαίρεσε μία· αλλά τί σημασία είχε αυτό πιά; ) Συγκρατήθηκε, όμως· κατάπιε τον τρομερό πόνο σα νά ‘ταν πράγματι αποχαυνωμένη, αν καί ποτέ της στα ύστερα χρόνια δεν κατάλαβε πού είχε βρεί τόσο κουράγιο γιά τόσο καλή ηθοποιΐα. Η θέλησή της να ζήσει, μάλλον… Κι αφού ξεπέρασε αυτό, το επόμενο που είδε ήταν πιό εύκολο να ξεπεραστεί – αν κι όχι γιά τον καθέναν. Η Νακάτλ, όμως, δεν ήταν “ο καθένας”.

Οι νέες ιέρειες ξανασηκώθηκαν όρθιες, αν καί παραπατούσαν. Αλλά η μαστούρα τους έδινε υπέρμετρη αντοχή να στέκονται. Τις οδήγησαν να σχηματίσουν έναν κύκλο, που στο κέντρο του μπήκε ο αρχιμάγος· π’ άρχισε να χοροπηδάει σαν τρελλός, μουρμουρίζοντας λόγια. Στο τέλος, στάθηκε ακίνητος καί σήκωσε το ραβδί του, δείχνοντας μία απ’ τις κοπέλλες. Αυτή -μιά άβουλη κούκλα πιά- την πήραν οι παλιές ιέρειες, την ξάπλωσαν στον βωμό, καί μία απ’ τις παλιές της κάρφωσε ένα τελετουργικό μαχαίρι στην καρδιά. Έβγαλε έξω την καρδιά της φονευμένης, μουρμούρισε μερικά λόγια, καί πέταξε την καρδιά στη φωτιά.

 

Δεν είχε καμμία σημασία αν η τελετή περιλάμβανε διπλή μύηση, τόσο γιά τις νέες ιέρειες, όσο καί γι’ ανέβασμα (κατέβασμα, μάλλον) βαθμών στου Κακού τη σκάλα, γιά τη φόνισσα απ’ τις παλιές· αυτές οι σκέψεις πέρασαν αυτοστιγμής κι έφυγαν, σα να μην υπήρξαν ποτέ. Στο μυαλό της φτερούγιζε κάτι άλλο, απείρως πιό σημαντικό.

Από ‘κείνη τη στιγμή καί μετά, η Νακάτλ Αχάου δεν ήταν πιά δική τους – ό,τι κι αν σήμαινε αυτή η ιδιοκτησία.

 

(επόμενο)

Older Entries