Αρχική

Εξισλαμισμοί Ελλήνων – 3στ

8 Σχόλια

(προηγούμενο)

. . . . . . . . . . .

vi. Ατλάντειοι καί λοιποί Κρόνιοι στα πέριξ

Περνάνε οι αιώνες μετά τον Τρωϊκό (είπαμε: έγινε κατά τη μετάβαση από την εποχή του Ταύρου στην εποχή του Κριού, το 2,150 πΧ), οι δέ Κρόνιοι κάθονται σχετικά ήσυχα… παρεκτός, ίσως, από μεμονωμένες επιδρομές εναντίον της Ελλάδας· γιά τις οποίες, όμως, δεν έχουμε μυθολογικές / ιστορικές μαρτυρίες. Πρέπει να τους έτσουξε πολύ η άλωση της Τροίας, συν η επίδειξη δύναμης των ενωμένων Πανελλήνων! Άλλως τε, η επιρροή τους ειδικά στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου φαίνεται πως περιορίστηκε κατά πολύ, ου μην καί μηδενίστηκε. (Στη Μ. Ασία καί στην Κρήτη, επίσης πρέπει να λούφαξαν.)

Όμως, ποτέ δεν παραιτήθηκαν από το παμπάλαιο σχέδιό τους, να εκδικηθούν την Ελλάδα· σε τέτοιο βαθμό, ώστε να τη σβήσουν απ’ τον χάρτη. Όπως καί το Ελληνικό έθνος από προσώπου Γής.

Ούτε σήμερα έχουν παραιτηθεί απ’ αυτόν τον στόχο.

Μην ξεχνάτε πως, όταν λέμε «Κρόνιοι», εννούμε κυρίως ηττημένους …Ατλαντόφρονες (καί αμετανόητους ρεβανσιστές) Άτλαντες (καί σαφώς πιστούς του Κρόνου – της άγριας, ανθρωποθυσιαστικής μορφής του), καί δευτερευόντως εξωμότες δικούς μας. Οι πρώτοι είναι αυτοί που βρίσκονται -υποτίθεται κρυμμένοι- πίσω από αρκετά ανθελληνικά «ιερατεία» (κάθε είδους – ρασοφόρα, ή μή), κυρίως τα Δυτικά, ακόμη καί σήμερα· μόνο που δεν το λένε. (Γιά να μην τους περάσουν γιά παλαβούς – δεν είναι, σχεδόν σας το εγγυώμαι. Εμμονικοί, ναί – στο έπακρον· τρελλοί γιά ίδρυμα, δεν θα τό ‘λεγα.)

Όμως, ούτε το αντίπαλο στρατόπεδο τους αποκαλεί έτσι (γιά τον ίδιο λόγο – να μην το περάσουν αυτό γιά παλαβό), ακόμη κι αν τους έχει αντιληφθεί… που, τις περισσότερες φορές, δυστυχώς δεν το έχει πράξει.

Τέλος πάντων, ας δούμε επιτροχάδην (καί κατά χρονολογική σειρά) το πώς κινήθηκαν τα επόμενα χρόνια στις περιοχές γύρω απ’ την ηπειρωτική Ελλάδα, αλλά καί μέσα σ’ αυτήν. (Υπό μορφή -απαραίτητης- παρέκβασης, διότι εστιαζόμαστε στη Μ. Ασία.)

. . . . . . . . . . .

vi.-1 Βόρεια Ιταλία

Πρίν δούμε τους λεβέντες της επόμενης ενότητας, οφείλουμε να υπογραμμίσουμε την πληροφορία, που πάλι μας δίνουν τα Έπη: φαίνεται πως -αμέσως μετά την πτώση της Τροίας- ένας πυρήνας Κρονίων Τρώων (Αινείας) είχε φτάσει στη βόρεια Ιταλία… γιά να ξαναρχίσει τα ίδια απ’ την αρχή. Βρήκε καί τους εκεί ήδη εγκατεστημένους Πελασγούς· συγγενολόϊ, δηλαδή… αν κι απρόθυμο να πέσει με τα μούτρα στην Κρονολατρεία – διότι, είμαι σίγουρος πως ο Αινείας με τους δικούς του άρχισαν το ψηστήρι. (Σημειώστε πως οι Πελασγοί πάντα πήγαιναν σε περιοχή ομοφύλων τους, όταν έφευγαν / εκπατριζόντουσαν από κάπου.)

Κύλησαν, όμως, οι αιώνες, καί φτάνουμε: αφ’ ενός στο χτίσιμο μεγαλοπρεπούς ναού του Κρόνου μέσα στη Ρώμη… όταν, εφτά χρόνια μετά, κάποιοι άλλοι κοίταζαν να σταματήσουν τις εξ Ασίας ορδές, των οποίων η εναντίον της Ελλάδας επίθεση είχε ήδη ξεκινήσει καμιά 15αριά χρόνια πρίν το χτίσιμο του ναού του Κρόνου (μαλακισμένη κι ΑΧΑΡΙΣΤΗ Δύση, πάντα τα ίδια έκανες!), αφ’ ετέρου στο -κατά τη γνώμη μου- σημερινό κορυφαίο κέντρο της Κρόνιας λατρείας, το Βατικανό. (Αυτό είναι, κι όχι η Τζερούσαλεμ. Γνώμη μου – αν καί δεν θα εξηγήσω τον συλλογισμό μου.)

Στην αρχή, προφανώς η βόρεια Ιταλία ήταν ένα καταφύγιο γιά τον Αινεία καί τους δικούς του, μακριά από την ηπειρωτική Ελλάδα καί τις πιθανές τιμωρητικές διαθέσεις της. Αργότερα…

…Αλλά, συνδυάστε με την επόμενη ενότητα.

. . . . . . . . . . .

vi.-2 Ύκσως

Φτάνουμε κάπου λίγο μετά το 1,700 πΧ.

Στην αποδιοργανωμένη Αίγυπτο μπουκάρουν ξένοι, καί την καταλαμβάνουν. Αυτοί έμειναν στην Ιστορία με την ονομασία Ύκσως. Η οποία σημαίνει στο περίπου: «βασιλείς ποιμένες», ή «ξένοι ηγεμόνες» («ηγεμόνες από ξένες χώρες», κατά τη Γουΐκι). Επίσης, είναι γνωστοί (από άλλα Αιγυπτιακά χειρόγραφα της εποχής) ως «άνθρωποι της θάλασσας».

Οι αρχαιολόγοι είναι (ή θέλουν να είναι, ή παριστάνουν πως είναι) προβληματισμένοι ως προς την ταυτότητα αυτών των ξένων κατακτητών, διότι στις τοιχογραφίες, που βρέθηκαν στην πρωτεύουσά τους, την Αύαρι, απεικονίζονται με κόκκινα μαλλιά. Άκουσα προσωπικά από (αυθεντικό) Αιγύπτιο ξεναγό (όχι στην Αύαρι, σε άλλον αρχαιολογικό τόπο) την άποψη, ότι ίσως ήταν Βίκινγκς!!! Δεν του απάντησα, διότι τότε δεν το είχα ψάξει το θέμα.

[Αν καί αυτή η άποψη δεν στέκει πρώτα-πρώτα από πρακτική σκοπιά: αν οι Βίκινγκς επί δυόμιση χιλιάδες χρόνια (1,700 πΧ – 700 μΧ, που γίνονται γνωστοί ως πειρατές) κάνανε τόσο μακρυνά ταξίδια (Σκανδιναυΐα / Μεσόγειος / Αίγυπτος), αλλά δεν έκαναν ούτε μιά πρόοδο στη ναυσιπλοΐα, ούτε μιά χρήσιμη εφεύρεση γιά τα καράβια τους, τέλος πάντων, τότε κάτι δεν πάει καλά στην όλη αφήγηση!]

Ωστόσο, είναι φανερό: οι Ύκσως δεν είναι κάτι το διαφορετικό από Ατλαντοφοίνικες, με βάση καί ορμητήριο τις χώρες γύρω από τη σημερινή Μέση Ανατολή (Λίβανο, Συρία, ίσως Ιορδανία – καί πιό ανατολικά) καί την τέρμα μέσα νοτιοανατολική Μ. Ασία (σημερινή Αλεξανδρέττα). Μόνο που το 1,700 πΧ δεν ήσαν γνωστοί ως Φοίνικες.

Ιδού (στο περίπου) από πού ξεκίνησαν, γιά να κατακτήσουν την Αίγυπτο:

Αν κάπου εκεί κάτω δεξιά εντοπίζετε τη Βαβυλώνα καί την Χαλδαία, ως τα κύρια κέντρα της Κρόνειας σφηκοφωλιάς, σωστά συμπεράνατε! (Σήμερα, οκ, τα κέντρα αυτά έχουν αλλάξει τοποθεσίες· βρίσκονται σε άλλα σημεία του πλανήτη.)

Βλέπουμε, όμως, καθαρά το πώς υλοποιείται σιγά-σιγά το κυκλωτικό τους σχέδιο εναντίον της Ελλάδας! (Θυμηθήτε: βόρεια Ιταλία.) Δεν μπορούν να κατακτήσουν άμεσα την Ελλάδα; κανένα πρόβλημα! Πάνε γύρω-γύρω …καί περιμένουν την ευκαιρία.

. . . . . . . . . . .

Η τότε Ελλάδα, όμως (σε αντίθεση με τη σημερινή), δεν κοιμόταν· δεν κάθησε με σταυρωμένα χέρια. Τη στιγμή, μάλιστα, που ο πρώτος στόχος των Κρονίων δεν ήταν απλά η Αίγυπτος, αλλά τα τρομερά μυστικά του ιερατείου της (πυραμίδες, ιερά βιβλία με υπεργνώσεις, κτλ)!!!

Η απάντηση στους Ύκσως ήρθε σε ανάλογο επίπεδο υπεργνώσεων καί υπερικανοτήτων (πυραμίδες καί ιεροί πάπυροι εσείς; εμείς να δήτε! 🙂 ) με την ανθρωπογενή καί προγραμματισμένη έκρηξη του ηφαιστείου της Θήρας το 1,625 πΧ (18 Απριλίου, ώρα 22:30′ – το βράδυ, γιά να φαίνεται η φλόγα της έκρηξης). [Οφείλω ν’ αποδώσω τα εύσημα της απάντησης στο γιατί η έκρηξη τότε, σε μία από τις εξυπνότερες Ελληνίδες της εποχής μας. Η προσωπική μου έρευνα έδειξε το πώς εκμεταλλευόντουσαν την ηφαιστειακή ενέργεια πιό πρίν οι κάτοικοι, αλλά το «γιατί;» αυτό δεν το είχα απαντήσει.]

. . . . . . . . . . .

Οι Ύκσως είναι σίγουρο πως κατατρόμαξαν· κι άλλο τόσο σίγουρο πως τό ‘πιασαν το υπονοούμενο. Άργησαν, όμως, λιγάκι να ξεκουμπιστούν από την Αίγυπτο· τελικά, πήραν δρόμο κάπου το 1550 πΧ…

…Αφήνοντας, ωστόσο, κρυμμένες νάρκες πίσω τους. (Παλιά τους τακτική, η διείσδυση στις ηγεσίες!) Περί αυτών, λίγο παρακάτω.

Αλλά, άφησαν καί μία …φανερή, που μας τρέχει μέχρι σήμερα: από την τσατίλα τους, που έφυγαν, ίδρυσαν τα Ιερά Σόλυμα! (Οι Σόλυμοι ήταν κι αυτοί Κρόνιοι Πελασγοί της Μ. Ασίας.) Το σημερινό όνομα της πόλης, «Ιερουσαλήμ», δεν είναι σωστό· αλλά έχει επικρατήσει, επειδή παρηχεί με την ιουδαϊκή ευχή: «- Σαλόμ!» ( = ειρήνη).

Την πληροφορία μας τη δίνει ένας εκρωμαϊσμένος ιουδαίος ιστορικός, ο Φλάβιος Ιώσηπος. Ο οποίος βάζει στα γραπτά του αρκετή προπαγανδιστική σάλτσα, επειδή θέλει ν’ αντικρούσει τον Αιγύπτιο Μανέθωνα, που τους τη λέει των ιουδαίων. Εν πάσει περιπτώσει, οι πληροφορίες που δίνει, είναι πολύτιμες.

Σημειώστε ότι το πρόθεμα ιερο- (καί ως επίθετο) είναι χαρακτηριστικώτατο των Πελασγών. Ιερά Σόλυμα, Ιεράπυτνα (η σημερινή Ιεράπετρα· παρατηρήστε το Πελασγικό σύμπλεγμα -τν-), Ιεριχώ, Ιεροβοάμ (από την «ΠΔ» – πιθανώτατα εκ του: «ο ιερώς βοών», δηλαδή ο ιεροκήρυκας). Μόνο το «Ιερισσός» δεν υπακούει στον κανόνα αυτόν (παρά το ότι η κατάληξη «-σσός» είναι κάργα Πελασγική· όπως Αλικαρνασσός, Λυρνησσός, κτλ), διότι είναι όνομα φτιαγμένο «τεχνητώς» σε νέους χρόνους, γιά να επαν-ονομάσει την αρχαία Άκανθο.

. . . . . . . . . . .

Πρίν αφήσουμε την ενότητα αυτήν, σημειώστε ότι αρκετές ανασκαφές στην Αίγυπτο διεξάγονται υπό την παρουσία ένοπλης φρουράς, η οποία έχει εντολές -καί δεν θα διστάσει- ν’ ανοίξει πύρ εναντίον οιουδήποτε, αν χρειαστεί! (Η σημερινή Αίγυπτος είναι σοβαρό κράτος, σε αντίθεση με κάποιο άλλο, που δεν θυμάμαι τώρα πώς το λένε. 🙂 ) Όπως οι ανασκαφές στην Αύαρι (νομίζω, συνεχίζονται στις μέρες μας), την πάλαι ποτέ πρωτεύουσα των Ύκσως.

Γιατί;

Καί γιά να μην τσουβαλιάσουν -στη ζούλα- κανένα εύρημα οι όποιες «ξένες αρχαιολογικές αποστολές» (θυμηθήτε πόσα μουσεία του «πολιτισμένου» κόσμου έχουν γεμίσει με τα τσουρνεμένα -τους 4 τελευταίους αιώνες- ευρήματα της Αιγύπτου…), αλλά καί γιά να μην φύγουν ανεξέλεγκτες τίποτε φωτογραφίες των ευρημάτων (μέσωι κινητών) γιά προπαγανδιστικούς σκοπούς!

Επειδή τα ιερογλυφικά είναι ήδη επαν-αναγνωσμένα, σκέψου πχ να βρεθεί στην Αύαρι καμιά τοιχογραφία, που να λέει: «- Ήρθαμε να σας πατήσουμε από κάτω!» (οι Ύκσως τους Αιγύπτιους), καί με λίγο φωτοσοπιάρισμα να λέει (υποτίθεται) : «- Ήρθαμε ως φίλοι!» Άντε μετά εσύ να τρέχεις ν’ αποδείξεις ότι είναι ψέμμα, ή/καί να πείσεις τον κάθε παπάρα παγκοσμίως ότι ΔΕΝ ισχύει τίποτε, αν δεν βγεί δημοσίευση σε καθαρά επιστημονική αρχαιολογική επιθεώρηση. (Δηλαδή, σε περιοδικό αναφοράς, αυστηρά ακαδημαϊκό καί κλαδικό των αρχαιολόγων.)

Νά, γιατί.

Αλλά, είπαμε, η Αίγυπτος είναι σοβαρό κράτος.

. . . . . . . . . . .

vi.-3 Οι Αμενχοτέπ

Η κρυφή νάρκη, που λέγαμε πρίν, είναι το αρχοντικό σόϊ του Αμενχοτέπ του Γ‘. Γνώμη μου, πως αυτό αποκλείεται να ήρθε ουρανοκατέβατο, ή να βρισκόταν στην Αίγυπτο από πολύ πρίν (…καί να τηρούσε χαμηλούς τόνους επί χιλιετίες, ώσπου πέταξε τη μάσκα κι εκδηλώθηκε). Κατά 99% προέρχεται από τίποτε «μετριοπαθείς» Ύκσως, «σώγαμπρους».

Φαραώ της Αιγύπτου ο Αμενχοτέπ Γ’, φαραώ κι ο γυιός του, ο Αμενχοτέπ Δ’ καί αργότερα Ακχενάτεν (ο αιρετικός φαραώ), ο πατέρας του περίφημου (γιά τα ταφικά του ευρήματα σε ασύλητο τάφο) Τουταγχαμών, καί (αρχ)ιερέας ο αδερφός του Ακχενάτεν, ο Τισιθέν Οσάρσεφ ( = ο Τισιθέν, ο ιερέας του Όσιρι)… ο μετέπειτα Μωϋσής!

[Ναί, πρίγκηπας ήταν, γυιός βασιλεύοντος την εποχή εκείνη βασιλέως. Τα παραμύθια περί καλαθιού στον Νείλο μ’ αυτόν βρέφος μέσα δεν στέκουν, διότι -απλούστατα- θα τον είχαν μεζεδιάσει οι κροκόδειλοι πρίν κάν κάνει ουά ουά. Κι αν δεν προλάβαιναν αυτοί, θα τον τσιμπούσαν οι θανατηφόρες μαύρες οχιές της περιοχής. Ταξίδι χιλιομέτρων ενός ασυνόδευτου μωρού στον Νείλο, μέσα σε καλάθι που επιπλέει, κι όπως το πάει το υδάτινο ρεύμα … Άφ’ σε μας, ρέ!… Δεν είμαστε όλοι αστοιχείωτοι, να καταπίνουμε αμάσητες τέτοιες χοντροκοπιές.]

Ειδικά ο Ακχενάτεν, την Αίγυπτο την έκανε τελείως ώπα! Άλλαξε τ’ όνομά του, άλλαξε (με το ζόρι) τη θρησκεία της Αιγύπτου, άλλαξε πρωτεύουσα, ηγεμόνευσε στη μία πλευρά εμφυλίου πολέμου μέσα στον λαό του, τον οποίο εμφύλιο προκάλεσε ο ίδιος (μοναδικό παράδειγμα τόσο αντιλαϊκού ηγεμόνα, παγκοσμίως)… Μπουμπούκι! Να μη σου τύχει! 🙂

Τέλος πάντων, κάποια στιγμή πέθανε, κι ανέλαβε ο συμβιβαστικός Τουταγχαμών· ο οποίος, όμως, πέθανε στα δύο χρόνια που κυβέρνησε – καί σε ηλικία 20 ετών. (Γιατί; βιολογικώς εκφυλισμένο άτομο, από τις ενδογαμίες.) Κι έτσι, ξανάρθε στα πράγματα το παλιό κατεστημένο…

…Καί ξέσπασαν εκτεταμένες ταραχές, πρωτεργάτης των οποίων ήταν ο -επίσης εξωμότης της πατρώας του θρησκείας- Μωϋσής.

Χρειάστηκε να έρθει ο σκληρός καραβανάς Χορεμχέμπ, γιά να επιβάλει την τάξη καί να διώξει από την Αίγυπτο το τσούρμο των εξεγερθέντων ανατρεπτικών ταραχοποιών. (Αυτή είναι η περίφημη «Έξοδος»!) Τέλος πάντων, τα μετά τα ξέρετε: ο Μωϋσής έκανε στην έρημο σαράντα χρόνια φούρναρης, περιμένοντας μπας κι αλλάξουν τα πράγματα στην Αίγυπτο, καί μπορέσει να επιστρέψει ως κυβερνήτης της. Όταν είδε κι αποείδε πως δέν, οι ορδές του τράβηξαν βόρεια κι επέπεσαν εναντίον των Ετεοκρητών Φιλισταίων με τις ατείχιστες πόλεις. (Ο ίδιος είχε πεθάνει στο μεταξύ, καί είναι άγνωστο πού ετάφη. Πάντως, έτσι καί βρεθεί ο τάφος του μέσα σε κανένα σημερινό Αραβικό κράτος… δεν σας λέω τίποτε! Ποιός Τρωϊκός!… Ποιός Αχιλλέας με τον νεκρό Έκτορα!…)

Αλλά μάς έμεινε έκτοτε ένας ισχυρώτατος πυρήνας Ατλαντείων καί Κρονίων Πελασγών στην περιοχή: είναι οι μετέπειτα ιουδαίοι.

. . . . . . . . . . .

vii. Ατλαντοκρόνιοι μέσα στην ηπειρωτική Ελλάδα

Χμ, γιά πάμπολλα χρόνια δεν είχαμε απ’ αυτό το φρούτο. Οι μόνες οχλήσεις τους, ήταν η επίμονη καί ύπουλη διείσδυσή τους καί στα ιερατεία μας ανά τους αιώνες, καί -ει δυνατόν- στις αρχοντικές οικογένειες. (Όπως παλιότερα ο Πέλοπας.)

Ώσπου…

. . . . . . . . . . .

vii.-1 Βενιαμίτες

Ετούτοι εδώ, καθαροί Κρόνιοι Πελασγοί, απετέλεσαν μία από τις «12 φυλές» του αρχικού πυρήνα των ιουδαίων. Ωστόσο, τσακώθηκαν ενόπλως με τους υπόλοιπους, είδαν τις γυναίκες τους καί τα παιδιά τους να σφάζονται (παρ’ ότι καθαρά στρατιωτικώς νικούσαν), καί κούνησαν μαντήλι.

Κάπου πρίν το 1,250 πΧ (υπολογίζω) έγινε αυτή η δουλειά· κι ήρθαν μετά ομαδικώς στην Ελλάδα, συγκεκριμένα στην Αρκαδία – την επίσης κατοικούμενη από Πελασγούς (του Διός, όμως).

Όμως, πρώτα βγαίνει η ψυχή, κι ύστερα το χούϊ! Οι παπάδες τους άρχισαν τις ανθρωποθυσίες… ναί, αυτές, των οποίων υπολείμματα βρέθηκαν επάνω στο -αφιερωμένο στον Δία- Λύκαιον όρος (ξεκάθαρο αιθερικό μαγάρισμα, δηλαδή!), καί φέρνουν σε αμηχανία τους αρχαιολόγους… οπότε, φάγαν ένα σούτ κι από ‘κεί, καί ξαναπήραν τα μπογαλάκια τους καί πήγαν στη βόρεια Ευρώπη.

Πολλούς αιώνες αργότερα, δηλαδή κατά το 600 με 800 μΧ, τους βλέπουμε να μεταβαίνουν νοτιοδυτικά, από τη Γερμανία (μαντέψτε! κι εκεί ομόφυλοί τους, προφανώς!) στη Γαλλία, ανάμεσα στα κύματα των Φράγκων. (Οι πληροφορίες αυτές από το βιβλίο ετούτο εδώ – καί στα Ελληνικά.)

Εμείς εδώ, βέβαια, ησυχάσαμε από δαύτους…

…Παρεκτός κι αν οι απόγονοί τους τυγχάνουν νομοθέτες της (τρομάρα της!) «Ενωμένης» Ευρώπης!

Οπότε, καταλαβαίνετε: δεν ησυχάσαμε εντελώς! 🙂

. . . . . . . . . . .

vii.-2 Γεφυραίοι

Οι Βενιαμίτες ήταν περίπου τουρίστες στη χώρα μας. Όμως, είχαμε κι άλλους Κρόνιους, που ήρθαν καί μας κατσικώθηκαν! Μιλάω γιά την εισβολή των Γεφυραίων στην κυρίως Ελλάδα, τους οποίους δήθεν τους έπιασε ξαφνικά ο πόνος να γυρίσουν στα πατρογονικά τους.

Ναί, οκ… Καταγόντουσαν όντως από την Ελλάδα, αλλά… Σα να γυρίζει πίσω το παιδί σου από το εξωτερικό, που σε ξέγραψε από φοιτητής ακόμη, κι έχεις να το δείς καί να τ’ ακούσεις καμιά εικοσαριά χρόνια… αλλά ως λαμόγιο πλήρως εξαρτημένο από τα ναρκωτικά. Το οποίο δεν γύρισε γιά να σε δεί, επειδή σε πεθύμησε κι επειδή μετάνοιωσε. Όχι· γύρισε, ελπίζοντας να ξαναβρεί το κορόϊδο, που νομίζει πως είσαι – γιά να φάει στην πρέζα καί την κόκα καί τις όποιες οικονομίες σου.

Οι Γεφυραίοι δεν υπήρξαν μεν ναρκομανείς· αυτοί, όμως, είχαν άλλη ψυχονοητική στρέβλωση: το θράσος του κατακτητή, ο οποίος δεν σέβεται τίποτε από τον ντόπιο.

Ήσαν κατακτητές, οι Γεφυραίοι; ναί, ήσαν! Όχι, όμως, με τα όπλα (δεν τους έπαιρνε), αλλά με το χρήμα καί τη διαφθορά συνειδήσεων. (Μήπως όλ’ αυτά σας θυμίζουν το πώς φέρονται στην Ελλάδα κάτι σημερινά κράτη; κυρίως ένα, που το όνομά του αρχίζει από «Γερμ-« καί τελειώνει σε «-ανία»; 🙂 ) Είναι ακριβώς αυτοί, που δημιούργησαν (με την τοκογλυφία) τα φοβερά χρέη των αγροτών, που κατήργησε ο Σόλων.

Τώρα, βέβαια… επ’ αυτών, η επίσημη Ιστορία τηρεί το γνωμικό: «Η σιωπή είναι χρυσός!» (Όντως! Ο χρυσός…των Γεφυραίων! 🙂 ) Αλλά καί κανείς δεν ρωτάει (ούτε κάν τα ΔΗΘΕΝ ξυπνοπούλια, οι σημερινοί μαθητές) σε ποιόν χρωστούσαν οι αγρότες της Αττικής, καί χρειάστηκε η νομοθεσία του Σόλωνα… γιά να σβήσουν τα χρέη κι οι ταραχές.

Έλα, όμως, που κανείς δεν αναρωτιέται το ακόμη πιό φαρμακερό:

  • Γιά να γίνει κανείς τοκογλύφος, πρέπει να έχει μεγάλο αρχικό κεφάλαιο.
  • Λοιπόν, πούουουου το βρήκαν οι (…«νοσταλγοί της παλιάς τους πατρίδας» – καί λοιπές σάλτσες) Γεφυραίοι το μεγάλο αρχικό κεφάλαιο; Ά;

Εκεί που βρίσκουν καί οι λάθρο τα κινητά των 1,000++ ευρώ, θα μου πείς. Κι εκεί που βρήκε το δικό του μεγάλο αρχικό κεφάλαιο ο Μάγιερ Άμσελ, περί του οποίου (κεφαλαίου, καί τα ρέστα) πάλι κανείς δεν αναρωτιέται. Προφανώς, κάπου έχει δέντρα που βγάζουν λεφτά, αντί γιά φρούτα – κι οι αρχαίοι ημών δεν το ήξεραν αυτό το περιβόλι, οπότε έπρεπε να τους το μάθουν οι Γεφυραίοι. Ίσως υπήρχαν / υπάρχουν καί τίποτε καλές νεράϊδες, που στους ρομαντικούς άντρες ξεβρακώνονται, αλλά στους καταπύγωνες χαρίζουν τσουβάλια με λεφτά.

‘Ντάξ’, ρέ καρντάσ’, πάσο! Τώρα, αν μιλήσει κανείς γιά οργανωμένο κρυφό σχέδιο οργανωμένης κρυφής ομάδας, θα είναι συνομωσιολόγος, έ; 🙂

. . . . . . . . . . .

Τέλος πάντων, οι Γεφυραίοι σήμερα δεν υπάρχουν πιά. Έχουν εξοντωθεί; Έχουν αναμειχθεί με τους λοιπούς Έλληνες, οπότε χάθηκε η ιδιαίτερη ταυτότητά τους; Αμφότερα;…

Πάντως, έπαψαν να εμφανίζονται στο ιστορικό προσκήνιο, από τα χρόνια των Περσομάχων ακόμη· παρεκτός, ίσως, από μεμονωμένα γονίδια / άτομα, που φτάσαν μέχρι τις μέρες μας. (Τώρα, βέβαια, αν αυτά τα άτομα έχουν συνειδητή γνώση του τί πράγματι είναι φυλετικώς, ή του κατά πόσο είναι εν πλήρει συνειδήσει ανθέλληνες… ΑΝ υπάρχουν καί σήμερα, κατ’ αρχήν… είναι μέγιστο θέμα. Μόνο που δεν χωράει εδώ.)

Ίσως, όμως, τα όποια υπολείμματα Γεφυραίων (αν επέζησαν μέχρι την Άλωση) βρήκαν ευκαιρία με την Τουρκοκρατία, καί θρησκευτικώς επέστρεψαν στον φυσικό τους χώρο: σε μιά μορφή Κρονολατρείας. Σ’ αυτή την περίπτωση, βέβαια, έπαψαν ν’ ανήκουν καί στον Ελληνικό φυλετικό κορμό (αν ανήκαν ποτέ).

Τώρα, γιατί ν’ άφηναν την ηπειρωτική Ελλάδα καί να πήγαιναν στημΠόλιν; Έ, ο παραδόπιστος πάντα έλκεται από τη μυρουδιά του χρήματος! Λογικό είναι.

. . . . . . . . . . .

viii. Πάλι η μητριαρχία

Τελειώσαμε την παρέκβασή μας με την πορεία των Κρονίων γύρω απ’ την Ελλάδα – καί μέσα σ’ αυτήν. Όμως, εμείς επικεντρωνόμαστε στη Μ. Ασία. Όπου, πλέον, κατά τους 7ο μέχρι 5ο αιώνα πΧ, έχουμε φανερές εκδηλώσεις όχι του Κρόνειου ιερατείου, αλλά του μητριαρχικού.

. . . . . . . . . . .

viii.-1 Κυβέλη

Το όνομά της (λεγεται πως) μετραφράζεται -στο περίπου- ως «μητέρα των βουνών». Ρίξτε μιά ματιά στο άρθρο της Γουΐκι, κι αφ’ ενός θα φρικάρετε, αφ’ ετέρου θα σας πιάσουν τα γέλια! Της ανωμαλίας το κάγκελο είναι η μυθική αφήγηση της Κυβέλης, κι αναρωτιέται κανείς από πού προέρχονται αυτοί οι μύθοι – διότι δεν μου πολυμοιάζουν Ελληνικοί. Άσε οι θρησκευτικοί τύποι!… μιλάμε γιά ούλτρα οργιαστική λατρεία, μέσα στην άγρια μαστούρα!… διότι, στο τέλος, οι άρρενες πιστοί καθόντουσαν, καί τους κόβανε το πουλί!!!

Φυσικά, κανείς λογικός άντρας στα καλά του, ακόμη καί μεθυσμένος, δεν θα δεχόταν τέτοιο πράγμα, γιά χάρη μιάς κάποιας «θεάς», που «στεναχωριόταν», επειδή έχασε τον γκόμενό της! Αν μή τί άλλο, από θρησκείες καί θεές καί θεούς, τώι καιρώι εκείνωι, δόξα …τώι Θεώι!!! Ήταν ανάγκη δηλαδή, να πάει κάποιος άντρας στα καλά καθούμενα, να γίνει …αλεπού με κομμένη ουρά, γιά χάρη καποιανής Κυβέλης τρεχαγύρευε; Κι αν δεν πήγαινε, δηλαδή, τί θα συνέβαινε; θα τον έκανε ντά ντά ντά η Κυβέλη;

Παρεκτός κι αν ήδη τον έτρωγε ο πισινός του, δηλαδή ήταν ήδη κίναιδος· οπότε, ξεφορτωνόταν μεγαλοπρεπώς …το περιττό. 🙂

Μπορεί, όμως, να συνέβαινε καί τίποτ’ άλλο: να παρέσερναν νορμάλ πιτσιρίκια στην εφηβεία (αλλά ορφανά, ξέρω ‘γώ – να μην υπάρχει κάποιος να τ’ αναζητήσει, δηλαδή), να τα πότιζαν διεγερτικά καί ναρκωτικά, να τους καθόντουσαν οι ιέρειες… κι απάνω στην έκσταση καί την ηδονή του σέξ (καί τη μαστούρα), χράπ!!!

. . . . . . . . . . .

Το κόψιμο του πέους (νομίζω πως) δεν είναι τόσο ψυχοπαθολογικώς μητριαρχική / φεμινιστική, όσο καθαρά Κρόνια πράξη: αποδεικνύεις εμπράκτως στον Κρόνο ότι δεν πρόκειται να κάνεις παιδιά, που θα τον αμφισβητήσουν. Τέλος πάντων, αυτά όλα τα βλέπω / τα αντιλαμβάνομαι μέσα από το ιστορικό πρίσμα, διότι δεν γνωρίζω από Ψυχολογία. Οπότε, ίσως οι γνώστες της να μας βεβαιώσουν διαφορετικά.

Όμως, τον ίδιο ακριβώς συμβολισμό κουβαλάει καί η περιτομή· η οποία, σημειωτέον, ξεκίνησε από τους κρυπτο-Ατλάντειους κύκλους της αρχαίας Αιγύπτου, προφανώς ως κρυφό σημάδι γιά ν’ αναγνωρίζονται μεταξύ τους. (Δεν είναι τυχαίο, που στα φανερά την πρωτοεφήρμοσε ο Μωϋσής.) Μόνο που η περιτομή δεν είναι …ριζική λύση! Δεν είναι …περιττοτομή! lol!!! Είναι ο πονηρός ενδιάμεσος συμβιβασμός.

[Τώρα, αυτά που λένε οι γιατροί, περί «καθαριότητας» με την περιτομή, είναι σκέτα μπούλλshιτ. Λες καί δεν ξέρει η Φύση τί κάνει, καί ξέρουν καλύτερα οι ραββίνοι καί οι μουλλάδες… καί οι γιατροί! Ή λες καί στην έρημο ανέκαθεν έτρεχε άφθονο νερό, καί οι φυλές της ερήμου είχαν αναπτύξει λουτρική κουλτούρα, ώστε να μιλάνε καί γιά καθαριότητα.

Άφ’ σε μας, καημένε, με τους γιατρούς!… Τους είδαμε τόσον καιρό με τον κοροϊδοϊό πόσο μυαλό έχουν, που ήταν όλο ήξης-αφήξης! (Χρειάζονται οι μάσκες – δεν χρειάζονται οι μάσκες. Δύο δόσεις εμβολίου αρκούν – όχι, χρειάζονται παραπάνω. Ξέρουμε ότι το εμβόλιο προστατεύει – όχι, δεν ξέρουμε ακόμη. Καί λοιπές μαλακίες καί κωλοτούμπες ολκής.)

Αν σκεφτεί, όμως, κανείς, ότι στις ιατρικές σχολές μπαίνουν αριστούχοι, αποδεικνύεται σοφή η λαϊκή παροιμία, πως τα ράσα δεν κάνουν τον παπά. Άλλο το: «περνάω εξετάσεις με καλό βαθμό», κι άλλο το: «μπορώ να σκέφτομαι». Τελείως ανεξάρτητα μεταξύ τους.]

. . . . . . . . . . .

Η λατρεία της Κυβέλης εικάζω πως έγινε πιό «ήρεμη» (δηλαδή, περιορίστηκε στα κεριά καί τα λιβάνια) κατά τη διάρκεια της παρακμιακής ύστερης Ρωμαϊκής εποχής· όπου άνθιζε κάθε είδους θρησκεία, καί μάλιστα οι ανατολικοφερμένες. Στους χριστιανικούς αιώνες, όμως, δεν φαίνεται να συνεχίστηκε. Μάλλον έσβησε οριστικά.

Ωστόσο, σήμερα υπάρχει ένας πιθανός απόηχος αυτής, στις διαβόητες γυμνόστηθες διαδηλώτριες Φέμεν, πού ‘χουν οραματίστριες κι «εγκεφάλους τους» κάτι Ουκρανέζες. (Πάν’ κι αυτές, τώρα με τον πόλεμο!.. Μας τελείωσαν!) Σε σχετική συζήτηση με μιά πανέξυπνη Ελληνίδα (πάλι!), καί σε πειρακτική δική μου απορία: «- Γιατί, ρέ παιδί μου, κάνουν μισή δουλειά, καί δεν τα βγάζουν όλα, να φχαριστηθεί το μάτι μας;» η απάντηση ήταν: «- Καί ποιός σου είπε πως, όσες βλέπεις, είναι όλες τους πραγματικές γυναίκες; Νά γιατί δεν βγάζουν καί τα υπόλοιπα τα ρούχα τους, από τη μέση καί κάτω!»

Καί πράγματι, αυτή η πρακτική υπήρχε καί στην αρχαιότητα: οι ευνουχισμένοι κίναιδοι «ιερείς» της Κυβέλης ντυνόντουσαν με γυναικεία φορέματα.

. . . . . . . . . . .

Κάτι τέτοια ιστορικά κεφάλαια, που δείχνουν σε πόσο αβυσσαλέο βάθος σκοταδιών μπορεί να βυθιστεί η ανθρώπινη ψυχή, μπορείς να τα μελετήσεις είτε στα σοβαρά, είτε στ’ αστεία. Ο γράφων, επειδή είναι φύσει ελαφρώς αισιόδοξος (πεντέμιση, με άριστα το 10! 🙂 ) τη λατρεία της Κυβέλης τη θεωρεί κάτι σαν παρανοϊκό ανέκδοτο!

Μου θυμίζει ένα σύγχρονο περιστατικό, με το οποίο γλεντάει όλο το Ελληνόφωνο Διαδίκτυο: πρίν λίγα χρόνια, κάτι «βήγκαν-τράνς» «ακτιβίστριες», λέει, μπήκαν σ’ ένα κοτέτσι κι άρχισαν να σπάζουν τ’ αυγά, επειδή ο κόκκορας …βιάζει τις κότες!!!!!

Έ, ρέ, τρέλλα με κορδέλλα!!! Εκεί που λες ότι τα είδες όλα, διαψεύδεσαι· η ανθρώπινη ηλιθιότητα σου δείχνει ότι πάντα έχει καί παρακάτω. Μου φαίνεται, με όσα βιώνουμε όλα τα λογικά άτομα (άντρες-γυναίκες), στο τέλος θα κυκλοφορούμε με μιά καράφλα επάξια της του μακαρίτη του Γκουσγκούνη!

Τι να πώ, αναγνώστη μου;! Όντως γέλασα πολύ, όταν το διάβασα! Αν καί μου κόπηκε το γέλιο μαχαίρι, όταν συνειδητοποίησα πως αυτά τα άτομα ψηφίζουν!…

. . . . . . . . . . .

viii.-2 Σαπφώ

Καθαρά Πελασγικό όνομα (το σύμπλεγμα –πφ-), το οποίο αλλοιώς αποδίδεται καί ως Ψάπφα. Ή καί Σεπφώρα (από την «ΠΔ»). Η Σεπφώρα ήταν κόρη του ιερέα (Κρονίου Πελασγού) Ιοθώρ, που -υποτίθεται- την έδωσε ως σύζυγο στον Μωϋσή. (Υποτίθεται, διότι ο Μόουζες τότε τά ‘χε τα χρονάκια του! Τί την ήθελε την πιτσιρίκα; σάμπως μπορούσε να;… 🙂 )

Το όνομα Σεπφώρα / Σαπφώ σημαίνει «αγριοπούλι». (Άγριο, σε αντίθεση με το εξημερωμένο.) Όντως πολύ ποιητικό – καί ταιριαστό της!

Γιά την Σαπφώ, κυκλοφορούν δύο -ανεπιβεβαίωτες- φήμες… μάλλον μία φήμη, καί μία υποψία:

  • Ότι αυτή ήταν ο πραγματικός Όμηρος. (Η φήμη.)
  • Καί ότι ήταν μέλος κάποιας μητριαρχικής οργάνωσης. (Η υποψία.)

Γιά τη φήμη, παίζεται ότι μπορεί να έχει σοβαρή βάση – διότι ήδη υπάρχουν σοβαρές πανεπιστημιακές εργασίες, που υποψιάζονται πως πίσω από το όνομα «Όμηρος» κρυβόταν μιά γυναίκα· κι εφ’ όσον η Σαπφώ ήταν όχι μόνον φημισμένη ποιήτρια, αλλά καί η πλησιέστερη φημισμένη ποιήτρια στα μέρη, όπου υποτίθεται πως έζησε ο Όμηρος, άρα…

Γιά την υποψία, τώρα, απλά υπάρχει μια πιθανότητα· εφ’ όσον η μητριαρχία της εποχής εντοπίζεται στις περιοχές εκεί κοντά, κι εφ’ όσον η Σαπφώ ήταν επιφανές μέλος της κοινότητας. Δεν είναι καθόλου σίγουρο· αλλά, θεώρησα πως έπρεπε να το αναφέρω.

Όπως καί ν’ αναφέρω το ότι άλλες φιλολογικές μελέτες, πάλι, υποστηρίζουν πως η θρυλούμενη ομοφυλοφιλία της Σαπφούς είναι μύθος, οφειλόμενος σε επιφανειακή ανάγνωση των ποιημάτων της· μιά παρεξήγηση , δηλαδή.

. . . . . . . . . . .

viii.-3 Αρτεμισία Α’ της Καρίας

Ετούτη εδώ είναι περιπτωσάρα!!! Όχι μόνον Κρόνια (Καρία, γάρ – τί λέγαμε στα του Τρωϊκού; ), αλλά καί μητριαρχική ταυτόχρονα! Καί κάργα ανθελληνίδα ΠΡΟΔΟΤΡΑ!

Όχι μόνο συμμάχησε οικειοθελώς (αυτή καί τα πλοία της) με τους Πέρσες καί τους Φοίνικες, όχι μόνον επιτέθηκε αγρίως εναντίον των Ελληνικών πλοίων στη Σαλαμίνα (καί -γιά να θολώσει τα νερά, σαν τη σουπιά- εναντίον του Περσο-Φοινικικού στόλου, όταν στριμώχτηκε καί κατάλαβε πως την πήραν χαμπάρι οι δικοί μας), αλλά έδινε καί στρατηγικές συμβουλές στον Ξέρξη, γιά το πώς αυτός να μας διαλύσει!!!

Ρίξτε μιά ματιά στον σύνδεσμο, όπου παραπέμπω: κοντοχωριανός της ο Ηρόδοτος (από την Αλικαρνασσό), αλλά καθόλου δεν διστάζει να την ξεμπροστιάσει!

. . . . . . . . . . .

Δεν έχει καμμία αξία να της ρίξω σκατοψύχια, του γύναιου. Όμως, μέγιστη αξία καί σημασία έχει να θυμάστε αυτή τη συμπεριφορά· παναπεί: τα κάνουμε πλακάκια με τον εξ Ανατολών (Κρόνιο) εχθρό της Ελλάδας – κι η Ελλάδα να πάει να.

Καί γιατί να τη θυμάστε;

Διότι αυτή η συμπεριφορά επανελήφθη / θα επαναληφθεί καί στην εποχή μας.

. . . . . . . . . . .

ix. Επίλογος της ενότητας

Κάπου εδώ, τελειώνει η παράθεση όσων γνωρίζουμε γιά την παρουσία Κρονίων καί μητριαρχικών ιερατείων στην Ελληνική αρχαιότητα – καθώς καί στην αρχαιότητα των γειτονικών μας χωρών.

Πρίν προχωρήσουμε, προσθέτουμε στον χάρτη την -πάντα στο περίπου- γεωγραφική παρουσία των μητριαρχικών ιερατείων στους 7ο έως 5ο πΧ αιώνες (ρόζ γραμμή) :

Ακολουθεί η ενότητα της Κρόνιας καί μητριαρχικής παρουσίας στους πρώτους δέκα χριστιανικούς αιώνες.

(συνεχίζεται)

Εξισλαμισμοί Ελλήνων – 3ε

7 Σχόλια

(προηγούμενο)

. . . . . . . . . . .

Εν πάσει περιπτώσει, δεν θ’ αναλύσουμε σήμερα τις χιλιοσυζητημένες ιστορίες του Τρωϊκού Πολέμου. Μας αρκεί η διαμόρφωση της κατάστασης, όπως θα τη δούμε στον χάρτη.

Λοιπόν, η κατασταλαγμένη μου άποψη γιά τα αντίπαλα στρατόπεδα του Τρωϊκού, είναι η ακόλουθη:

Θυμηθήτε ότι ο αρχικός χάρτης πάει κάπου 75 με 100 χρόνια πρό Τρωϊκού. Αλλά, κρατάω στον ίδιο χάρτη καί τα αρχικά, καί τα εκάστοτε χρώματα επισημάνσεων, επειδή θέλω στο τέλος να φανεί καθαρά αυτό …που θέλω να φανεί!

. . . . . . . . . . .

Τί σημαίνει ο χρωματικός κώδικας;

  • Το γαλάζιο είναι, φυσικά, το στρατόπεδο των Ελλήνων.

Μή σας κάνει εντύπωση, που καί η Λήμνος βρίσκεται στο στρατόπεδο των Ελλήνων· ήδη, 25-30 χρόνια μετά την επέμβαση των Αργοναυτών, η κατάσταση είχε αλλάξει. (Σας το είπα: πρέπει να μεσολάβησε άγριο ξεπάστρεμα της σφηκοφωλιάς των Κρονίων καί των λοιπών παρεμφερών στο νησί από τους Αργοναύτες· δεν εξηγείται αλλοιώς αυτή η μεταστροφή! Μόνο που δεν το αναφέρει η μυθολογική αφήγηση.)

Στη Λήμνο παρέμεινε ο -εξ Αχαιών- άρρωστος Φιλοκτήτης γιά θεραπεία· ο δέ Εύνηος, ένας από τους δίδυμους γυιούς του Ιάσονα καί της Υψιπύλης, ανεδείχθη γενναίος πολεμιστής στο πλευρό των Αχαιών… καί …γενναίος προμηθευτής Λημνιώτικου …(κατά Ροΐδη) «γενναίου» οίνου στους συμπολεμιστές του!!! (Όντως, το Λημνιώτικο λευκό κρασί, ως προερχόμενο από ξηρικό έδαφος, είναι αρκετά δυνατό.)

[Ο έτερος γυιόκας, ο Θόας, απεδείχθη μαμάκιας. Αυτό, ως παράδειγμα του ότι, ακόμη καί σε δίδυμα σώματα με 99% ίδιο ωροσκόπιο, κατοικούν τελείως διαφορετικές ψυχές.

Μπερδεγουέη, αυτές τις ιστορίες, όπου μέσα στον πυρετό του πολέμου όλοι κοιτάζουν τη νίκη καί τη δόξα, αλλά μερικοί κοιτάζουν καί το παραδάκι / το πλιάτσικο / το να κάνουν την κρίση ευκαιρία, μόνον οι Αιγόκεροι τις κάνουν! Σαφής ένδειξη ότι ο Ιάσονας γκάστρωσε την Υψιπύλη μέσα στο ζώδιο του Κριού, δηλαδή σαφώς (λίγο) μετά την εαρινή ισημερία… όταν κι έφυγε η Αργώ από την Ιωλκό. (Είπαμε… Συμπαντικές παράμετροι καθόρισαν το ταξίδι!) Άρα, τα δίδυμα γεννήθηκαν μετά από εννέα μήνες, δηλαδή βγήκαν Αιγοκεράκια!

…Φαντάζομαι, όμως, το τί έγινε σε μιά -πιθανή- συνάντηση (αν έλαβε ποτέ χώραν) μεταξύ γηραιού Ταύρου μπαμπά Ιάσονα καί -ενήλικα- Αιγόκερου γυιού, αρκετά μετά τον Τρωϊκό πλέον! Αλληλοκατηγορίες καί βρισίδια εκατέρωθεν («- …Πού έφυγες καί μας παράτησες καί μεγαλώσαμε χωρίς πατέρα!», «- Άει παράτα μας, ρέ νιάνιαρο, που μου κουβάλησες εδώ τη γκρίνια της μάνας σου! Άμα ήθελε, ας ερχόταν η ίδια να μου πεί τα παράπονά της! Εσένα τί σ’ έβαλε; δικηγόρο;», κτλ κτλ), καί σιγά μην έκανε πίσω κανείς τους! Μπλέξανε εκεί τα κέρατα!… lol!!!]

. . . . . . . . . . .

Το παράδοξο:

  • Γαλάζιο καί στην Τροία;;;

Ναί!

Πιστεύω ακράδαντα ότι η πλειονότητα του λαού της Τροίας ήταν των ίδιων φρονημάτων με τους Αχαιούς. Άλλως τε, λίγα χρόνια πρίν ο Ηρακλής έσωσε την Ησιόνη της Τροίας από ένα θαλάσσιο τέρας… αλλά δές, αναγνώστη μου, πχ καί το λήμμα «Λαοδίκη της Τροίας«. Θα διαπιστώσεις ότι οι παντρειές / συγγενολόγια / γεννήσεις παιδιών μεταξύ Τροίας καί (σημερινής) Ελλάδας έδιναν κι έπαιρναν. Που σημαίνει, ένας λαός – ο ίδιος. Που σημαίνει, όμαιμον, ομόθρησκον, κτλ κτλ.

Ωστόσο, υπήρχαν καί οι (ιεροκρυφίως εργαζόμενοι) Κρονόφρονες, οι οποίοι είχαν διεισδύσει στο ιερατείο προ αρκετού χρόνου καί το είχαν διαβρώσει. Πχ, ο Απόλλων Σμινθεύς των Τρώων ήταν ένας κατασκότεινος, εκδικητικός θεός, που περισσότερο θυμίζει τον -πολύ μεταγενέστερο- Γιαχβέ, παρά Ελληνική θεότητα· καμμία σχέση με τον δικό μας Απόλλωνα… παρά το ότι -υποτίθεται- μιλάμε γιά τον ίδιο θεό!

Αλλά καί το παλάτι ήταν διχασμένο.

Προσωπικώς, θεωρώ τον Πρίαμο καλό ανθρωπάκι καί κατά του πολέμου, αλλά είχε χάσει τον έλεγχο της χώρας του… προφανώς καί εκβιαζόμενος. Βλέπετε, εκείνος ο Πάρης μάλλον ενήργησε ως προβοκάτορας καί κατ’ εντολήν άλλων! Ο Πάρης, ο οποίος προφανώς ήταν νόθος γυιός του Πριάμου από καμιά Φοίνισσα παραδουλεύτρα, καί τον έστειλε τσομπάνο στις κατσίκες γιά ν’ αποφύγει το κοινωνικό σκάνδαλο καί γιά να μην τον έχει μέσα στα πόδια του. (Γι’ αυτό, κύριοι, ο άντρας προσέχει πού βάζει δύο πράγματα – το πρώτο εκ των οποίων είναι η υπογραφή του! Σοφές οι παροιμίες!…)

. . . . . . . . . . .

[Έτσι δρούν οι Φοίνισσες παραδουλεύτρες: Γιά μιά βραδυά ηδονής, θα ζητάνε… θ’ απαιτούν, επί το ακριβέστερον, μετά χάρες γιά μιά ζωή! Λες κι οι άλλες γυναίκες (που δεν απαιτούν) είναι ελλιπείς, ή κατώτερες …στα μπρός καί στα πίσω, καί δεν δικαιούνται δώρα γιά μιά ζωή!

Δες πχ καί ιστορία της Εσθήρ με τον ηλίθιο τότε βασιλιά των Περσών, που το μυαλό του το είχε γιά διακοσμητικό καί σκεφτόταν με το κάτω κέντρο αποφάσεων. …Αν καί ο σύνδεσμος της Γουΐκι δεν τα λέει όλα. Δεν λέει ότι ο εραστής της Εσθήρ Μαρδόνιος την πάσσαρε γιά παλλακίδα στο βασιλικό χαρέμι της Περσίας, δήθεν ως αδελφή του. Δεν λέει, ακόμη, το πώς αυτή τούμπαρε τον χαζοβασιλιά. (Παρ’ όλ’ αυτά, ψάξτε αλλού – οι σχετικές πληροφορίες κυκλοφορούν.)

Τέλος πάντων, κάτι τέτοιες «μοιραίες» θέλουν πολύ προσεκτικό «χειρισμό».

Τα ίδια ακριβώς γίνονται καί στις ηπαπάρα σήμερα, με τον δρόμο να τον ανοίγουν σημερινές «Φοίνισσες». Όπου, «δι’ ασήμαντον αφορμήν», η κάθε δημοσίας χρήσεως σαβούρα ζητάει τον ουρανό με τ’ άστρα, καί μάλιστα διά των δικαστηρίων! «- Με παρενόχλησε σεξουαλικώς, κύριε πρόεδρε, διότι μου χαμογέλασε! Να μου δώσει αποζημίωση ένα εκατομμύριο ντάλλαρζ, γιά να μου φύγει …η στεναχώρια που έχω από ‘κείνο το βράδυ!»

Ρέ, άει στα κομμάτια!… λες κι οι άλλες γυναίκες διαφέρουν μέσ’ απ’ τα εσώρρουχά τους, ή δεν κάνουν την ίδια δουλειά!

Έ, μάααα!!!… 🙂 ]

. . . . . . . . . . .

Αν η κατάσταση μέσα στα τείχη του Ιλίου (σε μιά νευρική αναμονή της μοιραίας πτώσης) σας θυμίζει την κατάσταση μέσα στημΜπόλιν τον Μάϊο του 1453, δεν έχετε καθόλου άδικο! Ίδια ακριβώς φάση, ίδιες ακριβώς συνθήκες, με τους πατριώτες να μάχονται υπέρ βωμών καί εστιών, αλλά από πίσω οι διάφορες φατρίες καί τα διάφορα συμφέροντα ν’ αλωνίζουν!

Αλλά, μην ξεχνάτε, ότι κι ο από ‘δώ αρχιστράτηγος (τρομάρα του!), ο Αγαμέμνων, ήταν Κρόνιος Πελασγός ανθρωποθυσιαστής, από σόϊ ανθρωποθυσιαστών!!! Οπότε, καταλαβαίνετε τί γίνεται, όταν ο λαός αφήνει ΞΕΝΟΥΣ να μπούν ηγεμόνες του! Στην μεν περίπτωση της Τροίας, θα μπορούσε κάλλιστα να είχε αποφευχθεί ο αδελφοκτόνος πόλεμος καί σκοτωμός, με καθαρούς Έλληνες ηγεμόνες από την από ‘δώ πλευρά, καί αδιάβρωτο ιερατείο στην από ‘κεί.

Στην δέ περίπτωση καποιανού σημερινού ψευδοκράτους με ψηφοφόρους ντίπ Ζά…

…Άσ’ το! Ήδη καταλάβατε!…

. . . . . . . . . . .

Πορτοκαλί:

  • Το πορτοκαλί είναι οι σύμμαχοι των Τρώων.

Όοολη η παραθαλάσσια περιοχή από Σμύρνη καί κάτω! Κάρες, Παίονες, Λέλεγες, καί λοιποί… αναφέρονται ονομαστικά από τον Όμηρο.

  • Η διακεκομμένη πορτοκαλί έλλειψη με το ερωτηματικό (δηλαδή, αβέβαιη) είναι, ίσως, κάποιος αρχικός πυρήνας Χετταίων (Πελασγοί κι αυτοί!) συμμάχων των Τρώων στην ενδοχώρα – Μυσία, Λυδία, κτλ.

Θυμηθήτε, όμως: οι Λυδοί τότε είχαν βασιλιά γόνο του Ηρακλή, άρα μάλλον δεν θα βοήθησαν τους Τρώες· εκτός, ίσως, από μεμονωμένες περιπτώσεις. (Παράβαλε σημερινούς Έλληνες εθελοντές στρατιώτες στην Ουκρανία, κτλ.) Άλλως τε, γνώμη μου πως οι -μεταγενέστεροι του Τρωϊκού- Χετταίοι ουσιαστικά είναι οι εκδιωχθέντες / διαφυγόντες προς ανατολάς Τρώες.

Βλέπετε, δεν ήταν μόνον ο Αινείας, που αφέθηκε να φύγει στο «καί πέντε». Ήταν κι άλλοι! Πχ ο -καί γενναίος στρατιώτης, καί καθόλου δειλός!- μάντης Έλενος (αδελφός της Κασσάνδρας), ο οποίος, όταν είδε το μάταιο του αγώνα, την κοπάνησε στη Θράκη· καί δή, αρκετά πρίν την πτώση της Τροίας.

Κάπως σαν τους Ναΐτες, που την κοπάνησαν σ’ όλα τα σημεία του ορίζοντα όταν κυνηγήθηκαν (αλλά καί πρίν, που έβλεπαν τη μπόρα να πλησιάζει), ή πχ στο παρακμιακό Βυζάντιο του 1350-1450, όπου αρκετοί λόγιοί του την έκαναν με ελαφρά πηδηματάκια προς τη Δύση (κι άφησαν στημμΠόλιν τον κάθε φελλό Νοταρά καί Γεννάδιο ν’ αλωνίζουν), ή ακόμη κι όπως κάποιοι πιό διορατικοί Σμυρνιοί μέσα στο 1922 (καί πολύ πρίν τον τρομερό Αύγουστο της χρονιάς εκείνης) έφυγαν ξέρω ‘γώ στην Αίγυπτο, έτσι καί κάποιες ομάδες Τρώων έφυγαν πρίν την επερχόμενη συμφορά – που την είδαν καθαρά να έρχεται. (Είναι περισσότερο από σίγουρο!)

Αυτοί, λοιπόν, κατά τη γνωμάρα μου, συναποτελούν τον πρώτο πυρήνα των μετέπειτα Χετταίων. Καί, φυσικά, στήσαν το βασίλειό τους πολύ πιό μέσα στην ενδοχώρα· πού να τολμήσουν να ξαναπιάσουν δυτικά παράλια, μετά τη νίκη των Ελλήνων! (Τα βόρεια παράλια, πάλι, στον Εύξεινο, ήταν ήδη καβατζωμένα από Έλληνες.)

. . . . . . . . . . .

Ειδικά γιά τους Χετταίους, πάντως, ΠΡΟΣΟΧΗ σε ό,τι διαβάζετε!

Επειδή η προϊστορία τους, δηλαδή η αρχική τους προέλευση / εγκατάσταση / αυτοχθονία στη χώρα τους, είναι ακόμη αρκετά ασαφής (καί επίτηδες αφήνεται ασαφής – το κόλπο του «μυστηρίου», άρα: «- Μή λες πολλά, διότι δεν γνωρίζεις!»), έχουν πέσει με τα μούτρα οι διάφοροι πονηροί καί γράφουν τα δικά τους επ’ αυτού.

Ουσιαστικά, υπάρχει μία τάση -κυρίως Δυτικών ιστορικών, άσε των Τουρκαλάδων- να τους αναδείξουν ως αυτόχθονες, αλλά ταυτόχρονα ΌΧΙ Έλληνικό φύλο, που σημαίνει:

  • Σημερινοί Έλληνες, περιοριστήτε στη γωνίτσα σας καί μην κάνετε όνειρα γιά μελλοντική επέκταση εκεί!
  • ΔΕΝ είναι δικές σας οι περιοχές αυτές, ποτέ δεν ήταν!
  • Άρα, ΔΕΝ έχετε (έστω, ιστορικά) δικαιώματα επ’ αυτών!
  • Άρα, καλά πάθατε το 1922!
  • …Κι άμα χρειαστεί, θα φροντίσουμε να ξαναπάθετε τα ίδια καί χειρότερα!

Όπως καταλαβαίνετε, πρόκειται γιά συγγραφή δήθεν σοβαρής ακαδημαϊκής Ιστορίας καθ’ υπόδειξιν («λεσχών», «υπερεσιώνε», κτλ) καί κατά …παντελόνιασμα! Ακριβώς όπως έπραξε ο (μέχρι τότε, με καλά δείγματα γραφής ιστορικός) Φαλλμεράϋερ, ο οποίος τα τσέπωσε από το Αυστριακό παλάτι καί τον Μέττερνιχ, γιά να μας καθυβρίσει. Γιατί;

Γιά να μην πάρουν τα μυαλά μας αέρα, ότι δηλαδή έχουμε κάποια σχέση με την αρχαία Ελλάδα των ηρώων καί του Παρθενώνα. Καί γιά να τ’ ακούνε εμμέσως καί οι λοιποί φιλόδοξοι επαναστάτες -καθ’ άπασα την Ευρώπη-, ώστε να μην κουνιένται πολύ, διότι θυμώνει η Αυστροουγγαρία! (Τότε, η επανάσταση ήταν απαγορευμένη καί ως λέξη – διότι, ειδικά στις αυτοκρατορίες, θα τους έκλεινε το μαγαζί.) Καί γιά να τ’ ακούει καί η Ρωσσία, ώστε να μη βάζει φυτίλια εξεγέρσεων σε ομοδόξους πίσω απ’ την πλάτη του Μέττερνιχ, διότι άλλα υπέγραψε μαζί του! (Μετά το Βατερλώ καί την εξουδετέρωση του Μ. Ναπολέοντα.)

Το άρθρο της Γουΐκι γιά τους Χετταίους εκφράζει αυτήν ακριβώς την άποψη: του …μυστηρίου, αλλά όχι Έλληνες, Θεός φυλάξοι!!!

. . . . . . . . . . .

Εν πάσει περιπτώσει, οι Χετταίοι ήταν καθαρά Πελασγοί, κι αυτό αποδεικνύεται από τη γλώσσα τους. Το να σας αφηγηθώ / αναλύσω το πώς (ξανα)διαβάστηκε η γραπτή τους γλώσσα με τη σφηνοειδή γραφή (καί γιατί σφηνοειδής, κι όχι κάποιο Ελληνικό γραπτό αλφάβητο της εποχής – πχ Γραμμική Β’), είναι πολύ ενδιαφέρον θέμα μέν, αλλά ξεφεύγουμε πολύ, δέ. Μόνο μιά μικρή (αλλά φαρμακερή) μνεία θα κάνω αρκετά παρακάτω στο άρθρο,…

…γιά το ποιά τρομερή πρακτική σημασία μπορούν -μερικές φορές…- να έχουν οι «ανώδυνες» φιλολογικές έρευνες.

. . . . . . . . . . .

Το δεύτερο ερωτηματικό:

  • Με ερωτηματικό έχω επισημάνει καί τη Χίο (ίσως καί την περιοχή της Σμύρνης), διότι δεν γνωρίζω (ουσιαστικώς, αναλαμβάνω την ευθύνη του: «δεν θυμάμαι, καί βαρυέμαι τώρα να ψάξω») τον ρόλο που έπαιξε στον Τρωϊκό.

. . . . . . . . . . .

Η Κρήτη:

  • Ειδικά στην Κρήτη – καί χωρίς να επισημάνω ιδιαίτερη τοπική καταγωγή:

Έχουμε καί συμμάχους των Τρώων (Σαρπηδών), αλλά καί Ελληνάρες (Μηριόνης)!… καθώς καί …προσήλυτους! (Ιδομενέας, φερόμενος ως εγγονός του Μίνωα).

Αυτό, βέβαια, εξηγείται μιά χαρά με όσα σας προανέφερα, ότι ο Μίνως με τους δικούς του ήσαν ξένοι, κι όχι εντόπιοι Κρητικοί. Το μόνο που έχω να παρατηρήσω, όμως, είναι η -γιά μία ακόμη φορά- ανακολουθία της Μυθολογίας, που όμως την καταπίνουν αμάσητη οι φιλόλογοι: πώς γίνεται ο Σαρπηδών να είναι αδελφός του Μίνωα, τη στιγμή που ο Μίνωας έζησε κάπου 75 με 100 χρόνια πρίν; Το μυστικό της μακροζωΐας είχαν βρεί στην οικογένειά τους, ή ήταν παπαγάλοι καί ζούσαν 200 χρόνια; 🙂

Ευτυχώς, που ο σύνδεσμος της Γουΐκι εξηγεί πως μάλλον πρόκειται γιά σύγχυση δύο μυθολογικών προσώπων με το ίδιο όνομα… αλλά (δεν το λέει) πιθανώτατα συγγενών (το λέω εγώ! 🙂 ). Πιθανώτατα ο Σαρπηδών να ήταν εγγονός του Σαρπηδόνα, του αδερφού του Μίνωα! Στην -αρκετά πιθανή- αυτή περίπτωση, βλέπουμε πως ο αρχικός συλλογισμός μου ισχύει απόλυτα: εξακολουθεί -επί Τρωϊκού- να υπάρχει στην Κρήτη ένας πυρήνας Κρονίων Μινωϊτών, ο οποίος ήδη (δύο, τρείς γενιές πρίν) είχε βγάλει παρακλάδια στη νοτιοδυτική Μ. Ασία, δηλαδή μέσα στην επισημασμένη με το πορτοκαλί περιοχή των συμμάχων των Τρώων. Κι έτσι, τόσο οι Μινωΐτες της Κρήτης, όσο κι οι Μικρασιάτες Μινωΐτες, βοήθησαν στρατιωτικώς τους Τρώες.

Το αξιοσημείωτο είναι ότι ο Σαρπηδών αυτός δεν συμμετείχε εξ αρχής στον πόλεμο! (Κάτι σαν τους ηπαπαραίους στους δύο ΠΠ!) Είχε εμπιστοσύνη στη δύναμη της Τροίας; Ζύγιζε (πονηρά) καταστάσεις κι έκανε την πάπια μέχρι να δεί τί θα γινόταν; Κατάλαβε προς τα πού έγερνε η ζυγαριά, καί μόνο τότε έσπευσε να συμμετάσχει, ώστε ν’ αλλάξει την διαφαινόμενη τελική έκβαση του πολέμου; Σκέφθηκε πως μετά τον πόλεμο (καί σε νικηφόρα γιά τους Τρώες έκβαση) θα εξαργύρωνε αυτή τη στρατιωτική βοήθεια με τίποτε «φιλικές» εκδουλεύσεις / «ανοικοδομήσεις» / (τοκογλυφικά) δανειάκια προς τους Τρώες; (Ακριβώς ά λά ηπαπάρα, μετά το πέρας των δύο ΠΠ.)

Από Κρόνιο άτομο, όλα του είδους να τα περιμένεις! Υπολογιστικά λαμόγια του κερατά!!!

Αλλά, σαφώς δεν τον πήρε ο πόνος γιά τους Τρώες. (Είπαμε: μόνον ένας ηγετικός πυρήνας ήταν Κρόνιος. Όχι ο λαουτζίκος.) Ό,τι έκανε, το έκανε με υπολογισμό – μόνο που ατύχησε ελαφρώς. 🙂 Ο πόλεμος δεν είναι καλαμπούρι, ούτε είναι δεδομένο πως θα μας κάνει τα χατήρια.

. . . . . . . . . . .

Οι πράσινες περιοχές:

  • Αυτές τήρησαν ουδετερότητα.

Η μέν Θράκη, ευνόητο γιατί. Αν έδειχνε εύνοια προς τους Έλληνες, όπως πραγματικά το επιθυμούσε, αλλά νικούσαν οι Τρώες, που ήταν δίπλα της, θα είχε εφεξής ένα διαρκές απειλητικό αγκάθι στα πλευρά της. Αν, πάλι, έδειχνε εύνοια προς τους Τρώες, θα την είχαν στη μπούκα οι Έλληνες, ως αναξιόπιστη – κι ύποπτη ανά πάσα στιγμή να μπλοκάρει τα Στενά, αποκλείοντας τη θαλάσσια εμπορική σύνδεση με τον Εύξεινο!… μετατρέποντάς την, ίσως (με κάποια νέα εκστρατεία) σε νέα ισοπεδωμένη Τροία!

Ωστόσο, η Θράκη εν τοις πράγμασιν όντως έδειξε εύνοια προς το Ελληνικό στρατόπεδο, πουλώντας σιτάρια στους Αχαιούς καθ’ όλη τη διάρκεια του πολέμου. (Δεν τό ‘παιξε «Ε»Ε, να επιβάλει κυρώσεις! lol!!!)

Εδώ, οφείλουμε -σε παρέκβαση- ν’ αναφέρουμε το ότι οι Θράκες δεν πούλησαν σιτάρια στον Οδυσσέα, διότι αυτός προφανώς πήγε να το παίξει πονηρός καί τσαμπουκάς… καί γύρισε με άδεια χέρια. Αντιθέτως, πούλησαν μιά χαρά στον Παλαμήδη όσα σιτάρια τους ζήτησε! Διπλωμάτης ο Παλαμήδης, τους μίλησε όμορφα τους Θρακιώτες, αλλά μου φαίνεται ήταν εφοδιασμένος καί με συστατική επιστολή του Ιάσονα, φίλου του πατέρα του, του Ναύπλιου!

Η δέ Λέσβος (μπορεί καί η Μυτιλήνη! lol!!!) τήρησε ουδετερότητα, θέλοντας καί μή. Τα πλοία των Αχαιών είχαν παρκάρει δίπλα!… Δεν ήθελε πολύ ν’ αγριέψουν οι Αχαιοί καί να την κάνουν οικόπεδο, αν ο Κρόνιος πυρήνας στο νησί έκανε καμιά κουτουράδα.

Αν δεν κάνω λάθος, υπάρχει ακόμη σήμερα παράδοση στο νησί (νομίζω ειδικά στο χωριό Βρίσα, ένθα καί ο καταστρεπτικός σεισμός του καλοκαιριού του 2017) ότι ο Αχιλλέας είχε αποτραβηχτεί εκεί, όταν τσακώθηκε με τον ανθρωποφάγο (τον Αγαμέμνονα, ντέ!), κι έπινε νερό από το λεγόμενο «Αχιλλοπήγαδο». Επίσης, ότι η ερωμένη του Βρυσηΐς ήταν Μυτιληνιά – καί δή, από το ίδιο ακριβώς μέρος!

Τώρα, βέβαια, θα μου πείς ότι πρόκειται γιά λαϊκές παραδόσεις, χωρίς «επίσημη» ακαδημαϊκή επιβεβαίωση. Δεν διαφωνώ· αλλά, πιστεύω ότι οι λαϊκές παραδόσεις, ακόμη κι οι πιό «τραβηγμένες», πάντα είναι καπνός με φωτιά!

. . . . . . . . . . .

Αυτά, λοιπόν, καί όσον αφορά τον Τρωϊκό Πόλεμο / τη συνεισφορά των πληροφοριών των Επών!

Αρχίζει να σχηματίζεται πιό ξεκάθαρα η εικόνα της γεωγραφικής κατανομής των Κρονίων Πελασγών Μ. Ασίας, αλλά θα χρειαστεί να συνεχίσουμε την περιδιάβαση στα ιστορικά μονοπάτια!

Συγχωρήστε μου τυχόν λάθη· είναι αναπόφευκτα. Ζωγραφίζω πρόχειρα, με χοντρές πινελιές – κι αρκεί να βγαίνει το γενικό νόημα…

…Το οποίο, νομίζω, το προσεγγίζουμε αρκετά καλά.

(επόμενο)

Εξισλαμισμοί Ελλήνων – 3δ

6 Σχόλια

(προηγούμενο)

. . . . . . . . . . .

Δυο λόγια ακόμη, πρίν κλείσουμε την ενότητα της Λήμνου.

. . . . . . . . . . .

Ο φόνος των Λημνιών συζύγων ήταν σαφώς ανθρωποθυσία. Αυτό προκύπτει εκ των πραγμάτων: εάν πράγματι οι Λημνιές πετούσαν τους άντρες τους ζωντανούς στον γκρεμό, τότε κάποιος απ’ όλους θα επιζούσε, έστω καί με σπασμένα παΐδια… διότι οι πρώτοι γκρεμισθέντες θα σκοτωνόντουσαν με το σκάσιμο στα βράχια, αλλά τα συσσωρευμένα από κάτω πτώματα θα μαλάκωναν την πρόσκρουση του δικού του σώματος.

Επίσης, είναι α-δύ-να-τον γυναίκες να τραβήξουν ζωντανούς ομαδικώς καμιά ογδονταριά άντρες, καί να τους πετάξουν στον γκρεμό. Ούτε κοιμισμένους, ούτε μεθυσμένους δεν θα μπορούσαν να τους κάνουν καλά! Κι άντε, προλάβαιναν να πετάξουν στον γκρεμό καναδυό από δαύτους. Απ’ τους υπόλοιπους, όμως, θα τρώγανε το ξύλο της ζωής τους!… να μη σου πω ότι θα τις έστελναν να κάνουν παρέα στους μακαρίτες.

Άρα, πρώτα τους σκότωσαν, καί μετά πέταξαν τα πτώματά τους. (Τώρα, γιατί το έκαναν αυτό το τελευταίο, καί δεν τους έθαψαν; προφανώς ήταν μέρος του τελετουργικού. Κάτι σαν κατάρα, να μείνουν άταφοι ατιμωτικώς.)

. . . . . . . . . . .

Ειρήσθω, ότι γυναίκα -με τα λογικά της ακέραια- να σκοτώνει, καί δή εν ψυχρώι, απλά δεν υφίσταται. Διότι η φύση της γυναίκας είναι να δίνει ζωή, όχι ν’ αφαιρεί. (Αυτό είναι αντρικό …προνόμιο…) Μόνο εξαιρέσεις υπάρχουν στον κανόνα αυτόν.

Επομένως, να γνωρίζετε ένα σημαντικό στοιχείο γιά τις ανθρωποθυσίες: οι θύτες πρώτα μαστουρώνουν (ειδικά οι γυναίκες θύτριες / θυσιάστριες), καί μετά φροντίζουν να δώσουν ναρκωτικά καί στα (δεσμευμένα) θύματα. (Ίσως καί με την αντίστροφη σειρά, ίσως καί παράλληλα, αλλά οκ. Νόημα να βγαίνει!) Ώστε καί η συνείδηση να κατασταλεί, καί αντιδράσεις να μην υπάρξουν.

Μάλιστα, τα ναρκωτικά που «παίζουν» σε τέτοιες φάσεις είναι τόσο ισχυρά, που οι θύτες μετά μπορεί να μή θυμούνται κάν τί έκαναν!

Πιστεύω, λοιπόν, ότι μιά τέτοια περίπτωση ήταν καί η Υψιπύλη με τις Λημνιές… Αν καί, ψιλοένσταση: το όνομα «Υψιπύλη» (απόδοση στα γνωστά μας Ελληνικά του Πελασγικού: Σαμαάλα = υψηλή / σάμα πύλη / άλα, όπως: Αλαμάνα = Θερμοπύλες, πύλη / άλα, θερμή / μάνα) δεν το κόβω γιά κύριο όνομα, αλλά περισσότερο γιά ιερατικό τίτλο. Που σημαίνει, ότι κάθε φορά ήξερε καλά τί έκανε! (Τους έστελνε, δηλαδή, να …διαβούν μεγάλη πόρτα! lol!!!)

Η μόνη περίπτωση να ήταν σχετικά «αθώα του αίματος», είναι να εξαναγκαζόταν κάθε φορά να τελετουργεί σε ανθρωποθυσίες. (Από ποιούς; μά, από άντρες του Κρόνιου ιερατείου, φυσικά, που ακολούθησαν τον πατέρα της.) Που σημαίνει, ότι οι Αργοναύτες, με το που πάτησαν στη Λήμνο, πρώτα-πρώτα καθάρισαν αρκετούς μαύρους μάγους καί Κρόνιους «τελετάρχες» στο νησί. Άλλως τε, βλέπουμε την «Αργώ» να φεύγει από Παγασητικό σφαίρα γιά Λήμνο, αγνοώντας εντελώς τις Βόρειες Σποράδες – πχ την επίσης από Πελασγούς κατοικημένη τότε Αλόννησο.

[Α-χάαα!!!!… Κι εκεί, λέει ο σύνδεσμος, πήγε το ναυτικό του Μίνωα γιά κατάκτηση, μόνο που δίνει λάθος την εποχή· μιλάμε γιά το 2,250 πΧ, όχι το 1,700-1,600 της συμβατικής Αρχαιολογίας. Επίσης, αναφέρει πως η Μινωοκρατία δεν κράτησε πολύ, διότι καθάρισαν τη φάση οι Μινύες.

Που σημαίνει, ότι οι Αργοναύτες -παρακάμπτοντας την Αλόννησο, ακόμη καί γι’ ανεφοδιασμό σε νερό- αφ’ ενός ήξεραν την κατάσταση (φίλιον έδαφος), αφ’ ετέρου είχαν ένα πολύ συγκεκριμένο σχέδιο δράσης στο μυαλό τους.]

Η αφήγηση της Αργοναυτικής δεν λέει τίποτε σχετικό· όλα τα παρουσιάζει μέλι-γάλα! Αλλά, αν χρησιμοποιήσουμε λιγάκι τη λογική μας, θα δούμε ότι ο Θόας έφερε στρατιώτες μαζί του – καί σαφώς καί Κρονοπαπάδες. Δεν πήγε μόνος του με την κορούλα του, να τον κεράσουν οι Λημνιοί λουκούμια. Τώρα, γιατί έπρεπε η κόρη του να διαπράττει τελετουργικές δολοφονίες; μά, γιά εκβιασμό από τους «ανωτέρους» του – μή τυχόν καί διανοηθεί ποτέ να ξεστρατίσει από το μαύρο ιερατείο· καί δή, οικογενειακώς! Να υπόκειται συνεχώς σε εκβιασμό όλο το σόϊ του Θόα!

Παμπάλαιη μέθοδος… Σε κάνουμε μέν άρχοντα, αλλά, όποτε το θελήσουμε, θα σκύψεις χωρίς αντιρρήσεις καί θα μας φιλήσεις τον κώλο – καί θεώρησέ το διαταγή!

. . . . . . . . . . .

Τέλος, να πούμε ότι η «βρωμιά» των Λημνιών γυναικών δεν ήταν σωματική· ούτε οι Αργοναύτες είχαν ομαδικώς το βίτσιο του Μεγάλου Ναπολέοντα, που γούσταρε τη γυναίκα του άπλυτη γιά μέρες, πρίν κάνει σέξ μαζί της! lol!!! Η βρωμιά αυτή ήταν βρωμιά της αύρας τους!

…Έχετε ποτέ βρεθεί δίπλα σε δολοφόνο; Να μή σας τύχει! Μιά αύρα, ξερατό σκέτο! Ο γράφων είχε τη δυσάρεστη αυτή εμπειρία προ αρκετών ετών, άγνωστος μεταξύ αγνώστων σε κάποιο λεωφορείο στην Αθήνα. Το κατάλαβα αμέσως τί είναι ο τύπος, που ήρθε καί κάθησε στο μπροστινό κάθισμα! Να μη σας πω ότι ήταν τελετουργικός παιδοκτόνος!… (…διότι κρατούσε μιά πλαστική σακκούλα με παιδικά ρούχα καί παπούτσια…) …οπότε, κατάλαβα (από το όλο παρουσιαστικό του) καί τί είδους ρεμάλια αναζητούν «αυτοί» γιά τη βρωμοδουλειά, όταν είναι ν’ αρπάξουν παιδάκια γιά θυσίες.

Αλλά δεν μίλησα, ούτε μπορούσα να κάνω καταγγελία στην Αστυνομία· επειδή, απλούστατα, δεν είχα στοιχεία. Η διαίσθηση δεν είναι νομικώς χρησιμοποιήσιμο στοιχείο, άσε που κινδύνευα να φάω εγώ μήνυση γιά συκοφαντία καί ψευδή καταγγελία, καί να την περάσω στο κρατητήριο. (Όχι, βέβαια! Δεν γίνονται αυτά!)

Προφανώς, οι Αργοναύτες έκαναν καί κάποιον εξαγνισμό, πρίν συνευρεθούν με τις Λημνιές· διότι, επίσης προφανώς, ξέραν «κι απ’ αυτά».

. . . . . . . . . . .

Τέλος-τέλος, οι λοιπές εξηγήσεις του ομαδικού φόνου των Λημνιών συζύγων δεν στέκουν. Ούτε οι αρχαίες, ούτε οι νέες.

Οι μεν αρχαίες, λένε ότι οι Λημνιοί σύζυγοι τις παραμελούσαν τις γυναίκες τους, καί έφεραν στα σπίτια τους Θρακιώτισσες (προφανώς οι Θρακιώτισσες κάναν καλύτερες πίττες – με τα δύο τ κολλητά! lol!!!)· γι’ αυτό, υποτίθεται, τα πήραν στο κρανίο οι Λημνιές καί τους πέταξαν στον γκρεμό! Λάθος, όμως· διότι, τώι καιρώι εκείνωι, οι γυναίκες δεν σήκωνε να βγάζουν πολλή γλώσσα, οι δέ άντρες έπαιρναν όσες παλλακίδες γούσταραν. Στο κάτω-κάτω, αν οι Λημνιές πέταξαν τους συζύγους τους στον γκρεμό, γιατί τη χαρίσαν στις Θρακιώτισσες; Η Μυθολογία δεν λέει τίποτε επ’ αυτού.

Οι δέ σύγχρονες προσπάθειες εξηγήσεως, ότι δηλαδή οι Λημνιές ήταν κάτι σαν πρωτοπόρες φεμινίστριες, ή ξέρω γώ, ότι αυτό που κάνανε είναι ψυχολογικές «προεκβολές» του ασυνειδήτου, καί τα ρέστα, είναι ντίπ γιά τα πανηγύργια! Ανάξιες προσοχής κάν.

. . . . . . . . . . .

iv.-4α Αργοναυτική Εκστρατεία

Δεν θα επιμείνουμε σ’ αυτήν. Αφ’ ενός, αναλύσαμε ήδη με πολλές λεπτομέρειες του τί έγινε στο κομβικό σημείο της Λήμνου. Αφ’ ετέρου, η Αργοναυτική απαιτεί ολόκληρη πραγματεία από μόνη της. (Καί πάντα, εννοείται, με κριτική αντιμετώπιση των μύθων. Εδώ κι αν χρειάζεται αυτή!…)

Εδώ, απλά θα εμπλουτίσουμε τον χάρτη με τις περιοχές με φίλιους Ελληνικούς πληθυσμούς στη Μ. Ασία καί στις ακτές του Ελλησπόντου / Ευξείνου Πόντου, τις οποίες επισκέφθηκε η Αργώ κατά τη διάρκεια του ταξιδιού της προς Κολχίδα. (Σημειώνονται με τη γαλάζια γραμμή.) Τα υπόλοιπα, δηλαδή η καταδίωξη από τον στόλο του Αιήτη, συν η είσοδος της Αργούς σε ποτάμι (μάλλον στον Δούναβη), γιά να μην την ακολουθήσουν οι διώκτες της, καί τα λοιπά, καί τα λοιπά, είναι …αλλουνού παπά Ευαγγέλιο!

Η εικόνα, λοιπόν, διαμορφώνεται ως εξής:

Πράγματι, όλα τα νότια παράλια του Ευξείνου, δηλαδή ο σημερινός Πόντος, ήταν ΉΔΗ κατοικημένα από Έλληνες το 2,180 πΧ, καί δεν χρειάστηκε να κάνουν οι Αργοναύτες τίποτε το ιδιαίτερο προς εποικισμό των περιοχών αυτών με Έλληνες! Ίσα-ίσα, έτυχαν θερμής φιλοξενίας εκεί, σ’ όποιο λιμάνι κι αν έπιασαν! Ούτε, βέβαια, περίμεναν να κατοικηθούν οι περιοχές αυτές από τους πολύ μεταγενέστερους πρώτο καί δεύτερο Ελληνικό Αποικισμό της Μ. Ασίας!

Το ίδιο κατοικημένη από πανάρχαιους Έλληνες, από τότε ακόμη, ήταν όλη η Θράκη. Σχετικώς, ψάξτε λίγο γιά μιά πολιτεία στις ακτές του Ευξείνου της σημερινής Βουλγαρίας, που ονομαζόταν από τότε «Μήδεια»! (Σύνδεσμος 1, σύνδεσμος 2.) Σαφώς προς τιμήν της τραγικής πριγκήπισσας Κορίνθου / Κολχίδας / Ιωλκού.

. . . . . . . . . . .

iv.-4β Ομφάλη – μητριαρχία;

Κατά τη διάρκεια της Αργοναυτικής (στο ταξίδι μετάβασης προς Κολχίδα), συνέβη ένα κωμικοτραγικό περιστατικό: η Αργώ έδεσε σ’ ένα νησάκι του Βοσπόρου, ώστε να βγεί ένα μικρό απόσπασμα ανδρών έξω (νομίζω ήσαν μονάχα δύο), να φέρει θηράματα (κυρίως τίποτε πουλιά) γιά φαγητό. Μέσα στο απόσπασμα, πάντως, κι ο Ηρακλής.

Ωστόσο, οι άνδρες αργούσαν να επιστρέψουν, καί στην Αργώ ανησύχησαν μήπως το νησί δεν ήταν τελικώς έρημο, όπως υπολόγιζαν εξ αρχής, αλλά είχε κατοίκους· καί δή, βαρβάρους, οι οποίοι σκότωσαν τους Αργοναύτες.

Γίνεται, λοιπόν, σύσκεψη. Άλλοι λέγαν να φύγει η Αργώ αμέσως (επειδή κινδύνευε από τίποτε βαρβαρικά βέλη φωτιάς – επομένως, πάει στράφι όλη η εκστρατεία, μαζί με την προετοιμασία της), άλλοι λέγαν να περιμένουν κάμποσο, μήπως επιστρέψουν οι άνδρες, άλλοι λέγαν να βγεί άλλο απόσπασμα να τους ψάξει. Τελικά, στείλαν άλλο (σαφώς ένοπλο) απόσπασμα να τους ψάξει· αλλά, όσο αυτοί φώναζαν τα ονόματά τους, ο αντίθετος αέρας εμπόδιζε να φτάσει η φωνή στους παραλήπτες! Καί το χειρότερο: τα δύο αποσπάσματα δεν συναντηθήκανε!

Έτσι, το δεύτερο απόσπασμα επέστρεψε άπρακτο, η Αργώ έλυσε κάβους καί βγήκε λιγάκι αρόδο (έξω από την όποια εμβέλεια βελών)… κι αφού πάλι περίμεναν αρκετή ώρα χωρίς αποτέλεσμα, ο Ιάσων με βαρειά καρδιά άκουσε την απαίτηση της πλειοψηφίας των Αργοναυτών να φύγουν καί να συνεχίσουν το ταξίδι.

Ο Ηρακλής, λοιπόν -χωρίς κάν να γνωρίζει τί έγινε κατά τη διάρκεια της απουσίας του-, μόλις πρόβαλε στην πλαγιά του λόφου προς τη μεριά του αγκυροβολίου (με τα θηράματα στα χέρια!), είδε την Αργώ μακριά να φεύγει… κι αυτή ήταν η τελευταία εικόνα του από τη συμμετοχή του στην Αργοναυτική Εκστρατεία.

. . . . . . . . . . .

Ωστόσο, ο Ηρακλής δεν πήγε χαμένος!

Όχι μόνο δεν έπαθε τίποτε (εντάξει, ταλαιπωρήθηκε λίγο!), αλλά βρέθηκε βασιλιάς, παρακαλώ – της Λυδίας!!! Προφανώς ήθελε να επιστρέψει στην Ελλάδα, αλλά τού ‘τυχε καί τυχερό λαχείο καθ’ οδόν!

Ξαναβάζω τον χάρτη, να δήτε πώς το πήρε ποδαρόδρομο:

Είναι προφανές ότι βρισκόταν στα μετόπισθεν των Κρονίων Πελασγών – κι όχι μόνον! Περνούσε μέσα από την περιοχή της επικράτειας της Τροίας! Στη Μυσία! (Γι’ αυτό καί -αντιλαμβανόμαστε πως- κοίταζε να την αποφύγει από ανατολικά.) Αλλά δέν πολυχαμπάριαζε αυτός απ’ αυτά. Κάποια διέξοδο θα εύρισκε, ώστε να γυρίσει στα πάτρια. (Μπορεί καί να ήθελε να τους αλλάξει τα μυαλά των Κρονίων Πελασγών, από μόνος του· προφανώς ήταν μυημένος στο όλο σχέδιο της Αργοναυτικής, οπότε δεν παρεξέκλινε από τον αρχικό σκοπό.)

Τελικώς, στη Λυδία συνάντησε τη βασίλισσά της, την Ομφάλη. Με την οποία, βέβαια, καί σεξουαλικές σχέσεις είχε, καί παιδιά της έκανε. Αυτά τα παιδιά, οι απόγονοί του, βασίλευσαν στη Λυδία γιά πολλές γενιές μετά.

. . . . . . . . . . .

Η Μυθολογία, δυστυχώς, εδώ πάλι μας μπερδεύει: δεν συμφωνεί ούτε στον αριθμό των παιδιών, ούτε στα ονόματά τους, ούτε στο αν ο Ηρακλής τα έκανε με την Ομφάλη, ή με κάποια δούλα της, ή στο αν ο Ηρακλής έγινε βασιλιάς δίπλα στην Ομφάλη, ή χρημάτισε δούλος της γιά καθαρμό. (Γι’ ακόμη μία φορά, οι ψευδεπίγραφοι μύθοι, που λέγαμε…) Ωστόσο, η Μυθολογία μας παραδίδει μία αξιοσημείωτη λεπτομέρεια:

Η Ομφάλη τον υποχρέωνε να ντύνεται με γυναικεία ρούχα!!!

Οπότε, καλούμαστε εμείς να το ερμηνεύσουμε αυτό. Περί τίνος επρόκειτο;

  • Σεξουαλικό βίτσιο;
  • Εξευτελισμός του υπεράντρα πρίν το σέξ; (Το έχουν αυτό μερικές γυναίκες, λόγωι υπερβολικού εγωϊσμού τους· οι οποίες, μάλιστα, δεν δέχονται άλλη στάση στη συνουσία, παρά μόνο την «ιππαστί» – να είναι αυτές από πάνω, δηλαδή.)
  • Εξευτελισμός του υπερήρωα από ψευδεπίγραφο μύθο της Ελληνιστικής εποχής;
  • Τελετουργικό του μητριαρχικού ιερατείου;

Παρ’ ό,τι δεν αποκλείω καμμία από τις πρώτες τρείς ερμηνείες, προσωπικώς κλίνω προς την τέταρτη εκδοχή. Γιατί; Διότι:

  • Άντε καί μία φορά τον δοκίμασε η Ομφάλη, να δεί (ως πονηρή γυναίκα) μέχρι πού μπορούσε να φτάσει κοτζάμ Ηρακλής γιά χάρη της, πόσον εξευτελισμό θα δεχόταν ως άντρας, προκειμένου αυτή να του κάτσει. Αυτό που λέμε, αν θα έκανε τούμπες γιά την πάρτη της!
  • Άντε καί να γίνεται ο τρανσβεστισμός μία φορά ως σεξουαλικό παιχνίδι πρίν τη συνεύρεση… δύο… τρείς…

Αλλά συνεχώς;! Κάτι δεν πάει καλά εδώ.

Οπότε, ή η Ομφάλη ήταν βλαμμένη (κι ο οποιοσδήποτε φυσιολογικός άντρας θα την παρατούσε – ο δέ Ηρακλής θα της έδινε καί μία με το ρόπαλο, μπάς καί της βάλει μυαλό! 🙂 ), ή του επέβαλε μητριαρχικό τελετουργικό. (Με την αμοιβαία συμφωνία, βέβαια, να σταθεί ως πραγματική γυναίκα δίπλα του· κι όταν τέλειωναν τα νάζια καί τα κόλπα, να μην έχει αντιρρήσεις στις επιθυμίες του Ηρακλή γιά σέξ καί παιδιά.) Καί ακριβώς γιά μητριαρχικό τελετουργικό επρόκειτο.

. . . . . . . . . . .

Δεν ξέρω πολλά από τέτοιες ιστορίες, δεν έχω ασχοληθεί ιδιαίτερα. Πάντως, γνωρίζω ότι μέχρι καί προπολεμικώς στην (τρομάρα της!) «πολιτισμένη» Ευρώπη καί στις επίσης (ξανά τρομάρα τους!) «πολιτισμένες» ηπαπάρα, τα αγόρια μέχρι τα δώδεκά τους τα ντύνανε κοριτσίστικα καί τους επιβάλλανε κοριτσίστικη εμφάνιση!!!!!

Δες φωτογραφίες στον σύνδεσμο… Ντροπής πράγματα! (Αλλά «πολιτισμένα», όμως, έ; )

Πάρτε (σε ηλικία 2 ετών) καί τον περίφημο Φρανκλίνο Ρούζβελτ, εκ των νικητών του Β’ ΠΠ:

Προφανώς από κάτι τέτοια προέρχεται η σημερινή λύσσα των «πολιτισμένων» να κάνουν όλα τα αγοράκια πουστράκια, καί να τα βάλουν ν’ αλλάξουν φύλο. Δεν γνωρίζω, δεν το εξετάζω.

Συγκρατήστε, όμως, το ότι με την Ομφάλη συναντάμε γιά πρώτη φορά στην αφήγησή μας την παρουσία μητριαρχικού ιερατείου στις ίδιες περιοχές με το Κρόνειο.

. . . . . . . . . . .

Πριν κλείσουμε την ενότητα, να επισημάνω ακόμη μία φορά πως, όσα κατατίθενται εδώ, είναι κυρίως προς σκέψιν. Ξέρουμε μεν ως σίγουρα μερικά πράγματα, δεν ξέρουμε μερικά άλλα, ωστόσο η απολυτότητα δεν βοηθάει κανέναν.

Καταλήξαμε πρίν στο συμπέρασμα πως η Ομφάλη ήταν μητριάρχισσα. Καί, προφανώς, ως βασίλισσα, θα ήταν καί υψηλόβαθμο μέλος του αντιστοίχου ιερατείου. Ωστόσο, πρέπει να λάβουμε υπ’ όψιν μας δύο γνωρίσματα του χαρακτήρα του Ηρακλή, που ίσως ανατρέπουν το συμπέρασμά μας:

  • Ο Ηρακλής δεν στεκόταν απόλυτα στα καλά του, καί δεν μπορούσε να συγκρατήσει τα νεύρα του.
  • Επίσης, ο Ηρακλής ήταν αδιόρθωτος γυναικάς! Όποια του γυάλιζε, της ορμούσε!

Το πρώτο χαρακτηριστικό προκύπτει από τη δολοφονία της πρώτης του συζύγου, της Μεγάρας, καθώς καί των παιδιών που απέκτησε μ’ αυτήν. Επίσης, από το ότι αργότερα έψαξε επιμόνως, εμμονικώς, να βρεί ποιός έδωσε εντολή να φύγει η Αργώ από το νησάκι χωρίς αυτόν! Κι όταν βρήκε τον κατά τη γνώμη του ένοχο… τους ενόχους, γιά να είμαστε ακριβείς, τους σκότωσε παρευθύς.

[Τον εντόπισε, λέει, τον ένοχο στα πρόσωπα των υιών του Βορρέου, του Ζήτη καί του Κάλαϊ, ή Καλάϊ. Τους πέτυχε στην Τήνο, λέει ο μύθος.

«- Εσείς, ρέ παλιόπ@ουστες, είπατε να φύγει η Αργώ χωρίς εμένα;»

«- Όχι εμείς, ρέ Ηρακλή! Ήταν συλλογική απόφ…»

«- Εσείς, ρέ κουφάλες! Εσείς ήσασταν!»

Γκάπ! Γκούπ!, μία σύν μία με το ρόπαλο κατακέφαλα, οι υιοί του Βορρέου έγιναν μακαρίτες υιοί του Βορρέου!…]

Το δέ δεύτερο γνώρισμα του χαρακτήρα του δεν χρειάζεται επεξήγηση. Συνεπώς, οφείλουμε να λάβουμε υπ’ όψιν μας καί μιά αρκετά απίθανη (με λογική βάση, όμως – καί απλούστατη) ερμηνεία της στάσης του να δέχεται γυναικείο ντύσιμο: ότι συνταίριαξε με μιά γυναίκα, με την οποία είχε την ίδια μούρλα στη σεξουαλική συμπεριφορά.

Επειδή στον έρωτα καί τον ερωτισμό (καί το σεξουαλικό παιχνίδι) τα πάντα περνάνε από το μυαλό καί τη φαντασία, τότε αν ένα ζευγάρι τη βρίσκει με τον δικό του τρόπο (οσονδήποτε απίθανον καί ασυνήθιστον), δεν πέφτει λόγος σε κανένα τρίτο άτομο.

[Δες πχ καί την εξ ίσου διαστροφική σεξουαλική συμπεριφορά του απογόνου του Ηρακλή, κι επίσης βασιλιά της Λυδίας, του Κανδαύλη. Αν καί δεν είναι καθόλου σίγουρο πως η δική του η σύζυγος την εύρισκε έτσι!]

Μπορεί αυτή η απλούστατη εξήγηση να ερμηνεύει άριστα την πληροφορία της Μυθολογίας μας γιά τα γυναικεία ρούχα του Ηρακλή, αν καί προσωπικώς επιμένω στη μητριαρχική θεώρηση του γεγονότος.

Είπαμε, όμως: προς σκέψιν.

. . . . . . . . . . .

v. Τρωϊκός Πόλεμος

Αφήνουμε τον Ηρακλή να καλοπερνάει με την Ομφάλη. Περνάνε τα χρόνια (κάπου 25 με 30) από την Αργοναυτική, καί φτάνουμε στον Τρωϊκό Πόλεμο.

Εδώ, τα Έπη (όχι μόνον η Ιλιάδα, αλλά καί τα Κύπρια Έπη, κι άλλα), πάλι δεν μας τα λένε όλα, αλλά δεν μας τα λένε ούτε καί καλά. Καί όντως, η προσπάθεια γιά συνταίριασμα των πραγματικών στοιχείων με την αφήγηση των Επών, είναι ικανή να σε στείλει στο τρελλάδικο!

(επόμενο)

Εξισλαμισμοί Ελλήνων – 3γ

7 Σχόλια

(προηγούμενο)

. . . . . . . . . . .

Ο κυρ-Μίνωας, λοιπόν, από την αρχή φέρθηκε καθαρά ως κατακτητής· σε όλες τις Ελληνικές περιοχές, τις οποίες κατέκτησε ή/καί ήλεγχε.

Ο κατακτητής, καί δή ο ξένος, δεν σέβεται τίποτε από τον κατακτημένον. (Πολύ σπάνιες οι εξαιρέσεις, πχ Μ. Αλέξανδρος.) Ούτε ήθη, ούτε έθιμα, ούτε θρησκεία, ούτε γλώσσα, ούτε Ιστορία… τίποτε.

Έτσι, ο Μίνως με το «έτσι γουστάρω» έστειλε στην Αθήνα τον γυιό του, τον Ανδρόγεω, να συμμετάσχει στο μυητικό έθιμο ( = πέρασμα των αγοριών στην ενήλικη ζωή του άντρα) του κυνηγιού του κάπρου (κάτι ανάλογο με το κυνήγι της αλεπούς στην αγγλίτσα)· το οποίο, όμως, έθιμο προοριζόταν μόνο γιά τους ντόπιους! Σά να έρθει, δηλαδή, σήμερα ένας τζιχαντιστής, γιά να γίνει …νονός σε βαφτίσια! (Σημειώστε ότι ο κάπρος συμβολίζει τα κατώτερα ένστικτα· παρά το ότι τα γουρούνια είναι πανέξυπνα ζώα.)

Η τότε Αθήνα, βέβαια, το δέχτηκε καί το κατάπιε, προφανώς αδύναμη ούσα (στρατιωτικώς).

Στο μεταξύ, ο γυιός του σκοτώθηκε στο κυνήγι αυτό, ο Μίνως κατηγόρησε τους Αθηναίους ότι τον καθάρισαν αυτοί, καί τα υπόλοιπα τα γνωρίζετε. Κάθε χρόνο, εφτά αγόρια κι εφτά κορίτσια της Αθήνας θα γινόντουσαν βορά του Μινώταυρου… δηλαδή τελετουργικών ανθρωποθυσιών.

Μόνο που θαυμάζω τους Αθηναίους, οι οποίοι, μόλις κατάλαβαν (καί πρό εποχής ετήσιας αποστολής νέων καί νεανίδων σ’ αυτόν γιά ανθρωποθυσία) τί μεγέθους απειλή εκφράζει ο νέηλυς Μίνως, έστειλαν στην αυλή του τον υπερκατάσκοπο Δαίδαλο, δήθεν ως εξόριστον!… (Αν ήταν πράγματι εξόριστος, γιατί πήγε στο στόμα του λύκου; δεν μπορούσε να πάει κάπου αλλού; Καί το ωραίο είναι ότι ο Μίνως τό ‘χαψε, νομίζοντας ότι έκλεψε από τους Αθηναίους ένα υπερμυαλό!) Όντως, πολλές φορές ένα καί μοναδικό άτομο κάνει τη διαφορά.

Πρίν συνεχίσουμε, οφείλω να εκφράσω μία επιφύλαξη: πως οι μύθοι αυτής ακριβώς της περιόδου της προϊστορίας της Κρήτης, είναι ιδωμένοι μέσα από τα μάτια των Αθηναίων! Αυτή η σκέψη δεν είναι δική μου· την εξέφρασε πρώτος ο Ιωάννης Κακριδής. (Καί όντως, τα ονόματα: Μίνως, Ανδρόγεως, Τάλως, είναι αττικόκλιτα.) Επομένως, μπορεί τα πράγματα να ήσαν καί λιγάκι διαφορετικά, απ’ ό,τι περιγράφει ο μύθος.

Όχι πολύ, όμως.

. . . . . . . . . . .

Ο Μίνως, ως Κρόνιος Πελασγός…

[…ίσως καί μπασταρδεμένος λιγάκι με τα υπολείμματα Ατλάντων, τους Φοίνικες – καί ονομάστηκαν «Φοίνικες», κύριοι φιλόλογοι, όχι επειδή παρασκεύαζαν κόκκινη μπογιά, αλλά επειδή ήσαν κοκκινομάλληδες, χαρακτηριστικό των Ατλάντων! …όπως ακριβώς είναι απεικονισμένοι οι Ύκσωςσύνδεσμος 1, σύνδεσμος 2– στις τοιχογραφίες της Αύαρης, της πρωτεύουσάς τους, καί φέρνουν σε αμηχανία εξηγήσεων τους Αιγυπτιολόγους!…]

…λογικά θα είχε δώσει εντολή να θυσιάσουν τους ηγεμόνες των χωρών που κατακτούσε. Το έκανε με τους νέους καί τις νέες της Αθήνας, περισσότερο γιά να σπέρνει καί να συντηρεί φόβο από μακριά. (Διότι, αν οι Αθηναίοι μιά χρονιά δεν του στέλνανε τον «φόρο αίματος», τί θα έκανε; εκστρατεία εναντίον τους; τόσο εύκολο ήταν; και -μπροστά σ’ αυτή την κατάσταση- η λοιπή Ελλάδα δεν θα βοηθούσε την Αθήνα, δηλαδή; ) Στην Κρήτη δεν το επιχείρησε, καί είπαμε γιατί.

Ωστόσο, το έκανε με το παλιό ιερατείο της Κρήτης. Η ανθρωποθυσία στις Αρχάνες είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα.

Προσωπική γνώμη, ότι τότε στην Κρήτη λατρευόταν πολύ ο Φαέθων, ως ο αιώνιος ωραίος έφηβος (αυτή η ιδιότητα χαρακτήριζε καί τον πατέρα του, τον Απόλλωνα), η δέ Άρτεμις (ως Βριτόμαρτις – μεταφράζεται κάπως σαν «γλυκειά παρθένα») ως η αιώνια ωραία έφηβη. (Καμμία σχέση με τις μεταγενέστερες άγριες μορφές της Αρτέμιδος, όπως πχ με την Αρτέμιδα Ορθία, ή με την Ιφιγένεια!) Ο Μίνως, λοιπόν, κυνήγησε ακριβώς αυτό το ιερατείο. Αντίθετα, το ιερατείο της Γαίας / μητριαρχίας (η «θεά με τα φίδια», που δεν είναι θεά, αλλά αρχιέρεια της Γαίας – τά ‘χουμε ξαναπεί εδώ) το πήρε με το μέρος του. Δεν είναι τυχαίο, που -αιώνες αργότερα- οι ομόφυλοι του Μίνωα Γεφυραίοι λατρεύανε καί την μετεξέλιξη της Γαίας, τη Δήμητρα.

Όπως δεν είναι τυχαίο, που το αγαλματάκι της αρχιέρειας διατηρήθηκε. Αλλοιώς, οι φανατικοί παπάδες του Μίνωα θα το είχαν κονιορτοποιήσει.

Κρατήστε, όμως, τη διαπίστωση, ότι από τα χρόνια του Μίνωα καί μετά, το Κρόνιο ιερατείο συνεργαζόταν (καί εξακολουθεί να συνεργάζεται μέχρι σήμερα) σχεδόν άρρηκτα με το μητριαρχικό. Μόνο που το πρώτο έκανε το δεύτερο σαν τα μούτρα του. (Θα τα πούμε καί παρακάτω αυτά.)

[Σημείωση: όσο ψάχνεις, βρίσκεις! Υπάρχει καί δεύτερο αγαλματάκι αρχιέρειας της Γαίας με φίδια!!! Δεν το ήξερα… Αυτό φυλάσσεται / εκτίθεται στο μουσείο Καλών Τεχνών της Βοστώνης, αλλά ο σύνδεσμος, όπου παραπέμπω, δεν γράφει πουθενά πού βρέθηκε, καί πότε. (Γιά την επίσημη, επιστημονική Αρχαιολογία, δηλαδή, είναι σα να μην υπάρχει! Εύρημα / έκθεμα χωρίς πραγματικά στοιχεία αρχαιολογικής ταυτότητας, δεν έχει καμμία ακαδημαϊκή αξία.)

Προφανώς είναι προϊόν είτε λαθρανασκαφής (το πιθανώτερο), είτε αρχαιοκαπηλείας (μετά το 1972)… διότι το εμπόριο αρχαιοτήτων επιτρεπόταν μέχρι το 1972, χρονιά που η Ουνέσκο το απαγόρευσε. Καί το απαγόρευσε όχι από καλό, μή φανταστήτε· αλλά γιά να μη χρηματοδοτούνται αντάρτικες ομάδες στη Λατινική Αμερική (καί εχθρικές των ηπαπαραΐκων δικτατοριών της περιοχής, εννοείται!) από το εμπόριο χρυσών αγαλματιδίων των εκεί αρχαίων πολιτισμών – Ίνκας, κτλ.]

. . . . . . . . . . .

Επίσης προσωπική -καί αιρετική- γνώμη, είναι ότι η ανθρωποθυσία στις Αρχάνες δεν έγινε, γιά να μή γίνει καταστροφικός σεισμός, όπως δέχεται (καί με λογική βάση) η επίσημη Αρχαιολογία. Υποτίθεται, λέει, ότι φοβήθηκαν από δυνατούς προσεισμούς, καί έκαναν ανθρωποθυσία στη Γαία, γιά να μή γίνει ο κύριος σεισμός. Η αφεντιά μου, όμως, θεωρεί αντιθέτως ότι ο τρομερός σεισμός, που τελικά έγινε, έγινε από τις κατάρες που εκτόξευσε το θύμα, που ήταν ιερέας του Φαέθωνα καί του Απόλλωνα. (Όταν λέμε «Έλληνας ιερέας» εκείνες τις εποχές, δεν εννοούμε κάποιον, που απλά διαβάζει ευχές. Εννοούμε άτομο, που έχει καί κρυμμένες πανάρχαιες υπεργνώσεις / υπερικανότητες.) Βέβαια, αυτή δεν είναι επιστημονικώς βασισμένη θέση, αλλά…

…Αν αυτό σας θυμίζει τη φράση: «…καί εσχίσθη το καταπέτασμα…», εννοώ αυτό ακριβώς· καί δεν παίρνω πίσω ούτε τελεία. Κι αν μ’ όλ’ αυτά κάποιοι αρχίσουν τα χαχά καί τα χουχού («- Έλα μωρέ, τί λες εκεί, ποιός Απόλλων, ποιά Ελλάδα, που όλοι θέλουν να γίνουν κομματόσκυλα!», κτλ κτλ), θα τους συμβούλευα να είναι περισσότερο προσεκτικοί. Φιλικά το λέω. Εκείνες οι εποχές δεν είπαν ποτέ την τελευταία τους λέξη!

. . . . . . . . . . .

Την πολιτική του κυνηγητού ενός μέρους του παλιού ιερατείου των Ελλήνων (καί όχι -όλων- των κατοίκων, ή όλου του ιερατείου), ο Μίνως την τήρησε καί στις Ελληνικές περιοχές που κατέκτησε, όταν αισθάνθηκε πως τα βρωμοπόδαρά του πατούσαν την Κρήτη στα σίγουρα, κι επεκτάθηκε προς βορράν. (Αν κι ούτε στην Κρήτη είχε το 100% του πληθυσμού με το μέρος του, αλλά θεωρούσε πως δεν θα εξεγειρόταν κανείς εναντίον του.)

Αν δούμε τον χάρτη, θα διαπιστώσουμε ότι προσπάθησε να κατακτήσει / προσεταιριστεί τα παράλια της Μ. Ασίας, συν όλα τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου. Έχουμε αναφορές από τη Μυθολογία, πως εγκατέστησε μόνιμες φρουρές σε Λέσβο καί Λήμνο… αν καί δεν πιστεύω πως τα άλλα μέρη πιό νότια τα άφησε έτσι. Ίσως εκεί να αισθανόταν στο στοιχείο του (άρα, πιό σίγουρος), μιά που το μεγαλύτερο ποσοστό του πληθυσμού τους ήταν ήδη Κρόνιοι Πελασγοί.

Η πολύτιμη τραγική «ενθύμησις» της Νάσιας, όμως, μας δείχνει ότι το ιερατείο του Απόλλωνα δέχθηκε επίσης απ’ τον κυρ-Μίνωα άσχημο κυνηγητό καί σ’ εκείνα τα μέρη. Υποθέτω ότι αυτός ο ναός της «ενθυμήσεως» είναι ο πρόδρομος ναός (του Απόλλωνα) του ναού των Διδύμων της κλασικής κι Ελληνιστικής εποχής, μιά που συνηθιζόταν (καί συνηθίζεται) οι νεώτεροι ναοί να χτίζονται ακριβώς στο ίδιο μέρος με τους παλαιότερους.

Η επεκτεταμένη επικράτεια, λοιπόν, του Μίνωα, υπολογίζω ότι ήταν κάπως έτσι:

(Η ξεχωριστή κόκκινη κουκκίδα δείχνει -πολύ περίπου- την κατά τη γνώμη μου θέση της Τροίας. Θυμάστε το «μικρό προστατευτικό πεντάγωνο», που λέγαμε εδώ; )

Βλέπετε καθαρά ότι ο μάγκας είχε στο μυαλό του να κλείσει σιγά-σιγά τις εμπορικές οδούς / στρατιωτικές διεξόδους της κυρίως Ελλάδας…

…αλλά τον καθυστέρησαν καί τον πρόλαβαν ο θάνατός του, καθώς κι άλλα γεγονότα. (Πχ δραπέτευση Δαιδάλου, φόνος Μινώταυρου από Θησέα.) Άλλα, δέ, μεταγενέστερα γεγονότα ματαίωσαν το σχέδιο αυτό. (Αργοναυτική Εκστρατεία, Τρωϊκός Πόλεμος – περί των οποίων, παρακάτω.)

Γιατί, όμως, δεν πήγε να βάλει χέρι καί στην Τροία;

Μεγάλο ερώτημα αυτό. Ίσως καταλάβαινε πως δεν τον έπαιρνε, ίσως έβλεπε μιά κατάσταση ήδη φιλική προς τα πιστεύω του, ίσως είχε εντολές από κάποιο απόκρυφο ιερατείο να την αφήσει ήσυχη, μιά που εκεί εξελισσόταν μιά «παράλληλη» επιχείρηση του Κρονίου ιερατείου. (Δεν πάς ν’ αποκαλύψεις δικό σου πράκτορα, συλλαμβάνοντάς τον γιά παρανομίες! Σωστά; ) Περί όλων αυτών, κάποιες σκέψεις παρακάτω στο άρθρο.

. . . . . . . . . . .

Πριν προχωρήσουμε, ας θυμηθούμε το τί έγινε, όταν πέθανε (σκοτώθηκε) ο Μίνωας στη Σικελία: οι μισοί του ναύτες άρχισαν άγρια μάχη με τους ντόπιους, ώστε να πάρουν το πτώμα του, οι δέ άλλοι μισοί καθόντουσαν στα καράβια καί ξύνανε τ’ αχαμνά τους. Αν ήτανε όλοι ομόφυλοί του, θα ορμούσανε όλοι στη μάχη.

Τα (καθυστερημένα) συγχαρητήριά μου στους έξυπνους Ετεοκρήτες! Καλά κάνανε, καί παίζανε τάβλι παρά ταίς ναυσί! (Όχι, που θα πήγαιναν να σκοτωθούν γιά τον κατακτητή τους!)

. . . . . . . . . . .

iv.-3 Λήμνος

Απ’ όλες τις κατακτήσεις του Μίνωα προς βορράν, η Λήμνος είναι ιδιαίτερη περίπτωση· στην οποία θα επιμείνουμε λίγο.

Ναί, είναι γνωστή η ιστορία της Υψιπύλης με τις λοιπές γυναίκες καί τον ομαδικό φόνο των ανδρών τους, αλλά υπάρχουν καί σχετικώς άγνωστα προηγηθέντα παρόμοια γεγονότα… όπου οι σφαγείς (πάλι σε ομαδικό φόνο) αυτή τη φορά ήσαν άντρες!

Συγκεκριμένα, αναφέρεται πως κάποτε ζούσαν εκεί κάτι εξόριστοι (προφανώς Κρόνιοι) Πελασγοί, οι οποίοι δεν είχαν γυναίκες. Κι έτσι, γιά να μή μείνουν μπακούρια, έκαναν επιδρομή στην Αττική κι έκλεψαν γυναίκες, τις οποίες έφεραν στη Λήμνο καί τις γκάστρωσαν. Αυτές, όμως, τα μικρά τους τα μεγάλωναν σύμφωνα με τα Αττικά έθιμα, κι όχι τα Πελασγικά. Μιά, δυό, τρείς, όμως, όταν οι Πελασγοί σύζυγοι είδαν ότι οι Αττικές κυρίες «διέν ιέπαιρναν απου φλουϊέρα», τα δέ μικρά απ’ αυτές ήταν αλαζονικά απέναντί τους, τις σκότωσαν όλες καί καθάρισαν καί τα πιτσιρίκια!!!

Ο σύνδεσμος γιά όλ’ αυτά είναι εδώ, κι αξίζει τον κόπο να τα διαβάσετε. (Έχει καί μετάφραση δίπλα.) Ηρόδοτος, ο περιγραφικώτατος!

Όμως, διαφωνώ με την κατά Ηρόδοτο εποχή, που συνέβησαν αυτά. Ως πιό πιθανό, θεωρώ το εξής: ότι αυτά τα γεγονότα έγιναν πρό αφίξεως Θόα στη Λήμνο (καί σαφώς πρό Αργοναυτικής), καί ότι οι επόμενες σύζυγοι αυτωνών των ημιβαρβάρων ήσαν ακριβώς γυναίκες, που κουβάλησε μαζί του ο Θόας, ναύαρχος του Μίνωα (κι εγγονός του, καθώς καί γυιός του Διονύσου καί της Αριάδνης – έχουμε τα μέσα καί στον θεό, έ; 🙂 Ά, ρέ, παραμύθι που δουλευόταν στα χειρόγραφα!…), καί οι οποίες τελικά τους σκότωσαν τελετουργικώς.

Γιατί, όμως, πρό Θόα;

Διότι, αν υποθέσουμε ότι από εποχή Αργοναυτικής (καί Υψιπύλης με Ιάσονα) έως Τρωϊκό μεσολάβησαν τριάντα χρόνια, αυτό είναι πολύ μικρό διάστημα γιά δύο περιστατικά ομαδικών φόνων στην τοπική κοινωνία! Επίσης, η Αργοναυτική έδειξε πως σύσσωμη η Ελλάδα ήταν αποφασισμένη να πατάξει τις Κρόνιες πονηριές· άρα, τουλάχιστον μέχρι τον Τρωϊκό δεν σήκωνε τέτοια.

Τώρα, αν ρωτήσετε την αιτία… το γιατί φόνισσες σκότωσαν ομοφύλους τους καί ομοθρήσκους τους φονιάδες… Ξέρω καί γώ; Οι πχ Αθηναίοι με τους Σπαρτιάτες γιατί σφαζόντουσαν;

Ίσως οι Μινωΐτες να ήθελαν να δείξουν ποιός πραγματικά κάνει κουμάντο. Ίσως, πάλι, να είχαμε εσωτερικές διενέξεις του Κρονίου ιερατείου, ή αυτού με το μητριαρχικό. Ή, ίσως, διακυβευόντουσαν σχέδια ή/καί μυστικά των ιερατείων αυτών από το θράσος των συγκεκριμένων Πελασγών ανδρών. Όπως καί νά ‘χει, σας είπα πως είναι καθαρά προσωπική μου η συγκεκριμένη προσπάθεια αποκατάστασης αυτού του κομματιού της προϊστορίας μας. Φυσικά, ο καθένας είναι ελεύθερος να προσπαθήσει να δώσει τη δική του «ζωγραφική» της περιόδου εκείνης.

. . . . . . . . . . .

Ειρήσθω ότι πράγματι το παραμύθι δουλευόταν αγρίως στα Ελληνιστικά χρόνια – είτε γιά να εξωραΐσει άσχημες καταστάσεις, είτε από πονηρές επεμβάσεις διαφόρων στα χειρόγραφα, με σκοπό να επιφέρουν σύγχυση. Απόδειξη; η ιστορία με τη Μύρινα. (Δες το νούμερο 2 των προσώπων, που αναφέρει ο σύνδεσμος.) Λέγεται ότι ήταν θεία του Ιάσονα, καί σύζυγος του Θόα – καί βασίλισσα της Λήμνου. Σύζυγος Θόα μπορεί να ήταν, βασίλισσα της Λήμνου μπορεί να ήταν, αλλά θεία του Ιάσονα με τίποτε!

Γιατί;

Διότι, πρώτον, όταν έφτασαν οι Αργοναύτες στη Λήμνο, ο Ιάσων πρώτα-πρώτα θα πήγαινε να χαιρετήσει αυτήν. Αλλά δεν αναφέρεται πουθενά ότι τη συνάντησε· δεν αναφέρεται ότι την είδε, κι είπε: «- Γειά σου, ρε θειά! Τί χαμπάρια; Έλα, που σού ‘χω καί δώρα σύκα απ’ το Πήλιο καί κρασί!» Εάν, πάλι, είχε ήδη πεθάνει, τότε ο Ιάσονας θα πήγαινε να τιμήσει το μνήμα της. Η περιγραφή, όμως, της Αργοναυτικής δεν λέει τίποτε σχετικό. Σιωπά! Άρα…

Δεύτερος, καί απείρως σημαντικώτερος λόγος, είναι ότι υπ’ αυτές τις (μυθολογικές) περιστάσεις, η Υψιπύλη θα ήταν πρώτη ξαδέρφη του Ιάσονα!!! Κόρη της αδερφής του πατέρα του.

Καί καλά, έναν -κατά Καραϊσκάκη- μπούντζον στην ξαδέρφη, έτσι, γιά να ολοκληρωθεί η φιλοξενία, μπορεί να τον έριχνε· 🙂 αλλά το γκάστρωμα τόσο κοντινής συγγένισσάς του (η Υψιπύλη έκανε δύο παιδιά απ’ τον Ιάσονα, δύο δίδυμα αγόρια) είναι το κάτι άλλο. Βλέπετε, καί τότε οι Έλληνες γνώριζαν άριστα πως η Βιολογία δεν αστειεύεται… καί τέτοια «κολπάκια» απαγορευόντουσαν διά ροπάλου από τα ιερατεία των Ελλήνων. (Καί σήμερα απαγορεύονται.)

Το πιό πιθανό είναι πως ο μύθος πάει να καλύψει μιά αποτυχημένη απόπειρα του ιερατείου της Ιωλκού να βάλει χέρι στη Λήμνο, όταν αυτό κατάλαβε τί εστί στρατός του Μίνωα καί πού το πήγαινε. Καί που την επανάληψη της απόπειρας αυτής καθυστέρησε επί καμιά εικοσαριά χρόνια (ίσως 19;…) η κατάληψη του θρόνου της Ιωλκού από τον σφετεριστή κρυπτο-Ατλάντειο Πελία.

Σχέδιο, όμως, που ολοκλήρωσαν αργότερα ο Ιάσων καί οι Αργοναύτες με τον πιό ωραίο τρόπο!

[Σημείωση: Με τον αριθμό 19 πράγματι εννοώ έναν Μετωνικό κύκλο. Καί εννοώ πως, ίσως, η Αργοναυτική ξεκίνησε κι εξελισσόταν με βάση πολύ καλά καθορισμένες Συμπαντικές παραμέτρους, από τις οποίες καί δεν παρεξέκλινε ποτέ. Γι’ αυτό καί πέτυχε.]

(επόμενο)

Εξισλαμισμοί Ελλήνων – 3β

3 Σχόλια

(προηγούμενο)

. . . . . . . . . .

Πλησιάζουμε στην εποχή, κατά την οποία έχουμε πλέον αρκετές αναφορές από τη Μυθολογία μας, οπότε η εικόνα ξεκαθαρίζει αρκετά.

Υπ’ όψιν, όμως! Η χρήση της Μυθολογίας (ως πηγής) θέλει προσοχή, διότι αρκετοί (καί σοβαροί… να πείς ότι ήταν τίποτε ανόητοι; ) αρχαίοι ημών είπαν (έγραψαν) τα δικά τους. (Καί …χωρίς συνέπειες· παρεκτός του Ευριπίδη, στον οποίο γιά τη «Μήδεια» δώσανε το τρίτο βραβείο, αντί το πρώτο, επειδή η πλοκή της τραγωδίας αντέβαινε σε όσα ήξεραν οι Αθηναίοι από τις παραδόσεις τους.) Νά, ως παράδειγμα, ο Αγαμέμνων καί η Κλυταιμνήστρα: το ότι είχαν παιδιά δύο κορίτσια (Ιφιγένεια, Ηλέκτρα) κι ένα αγόρι (Ορέστη), είναι εφεύρεση των τραγικών ποιητών της Αθήνας του «Χρυσού Αιώνα». Οι αυθεντικές παραδόσεις, όμως (Όμηρος!), μιλάνε γιά τρία κορίτσια, καί κανένα τους μ’ αυτά τα ονόματα που αναφέραμε! (Τώρα, γιατί ο Αισχύλος καί οι λοιποί ομότεχνοί του τ’ ανακάτεψαν, δεν γνωρίζω. Καί να πείς ότι δεν ήξεραν τα Έπη απέξω;!)

Τέλος πάντων· η χρήση της Μυθολογίας, αλλά καί όλων των σωζομένων αρχαίων κειμένων, πρέπει να γίνεται με κριτική σκέψη. Κι όχι το: «- Αυτό γράφει το αρχαίο κείμενο, καί δεν το αμφισβητούμε!», των φιλολόγων.

. . . . . . . . . .

iv.-1α Ανθρωποθυσίες

Πρίν προχωρήσουμε, ας μιλήσουμε γιά το χαρακτηριστικό γνώρισμα των Κρονίων, τις ανθρωποθυσίες – ειδικά αγοριών. (Γιά να μή γεννηθεί / μεγαλώσει αυτός, που θα εκτοπίσει τον Κρόνο από τον θρόνο του – νά, γιατί! Μεταφορικώς, γιά να μή διασαλευτεί το κατεστημένο από κάποιον νεαρό επαναστάτη. Να σφίγγουν οι κώλοι των μελλοντικών επιδόξων ανατροπέων, δηλαδή.) Γεμάτες είναι οι Μυθολογίες των λαών από αναφορές σ’ αυτό το απαίσιο έθιμο… το οποίο ξεκίνησε σε πανάρχαιους χρόνους της ανθρώπινης προϊστορίας ως «βασιλοκτονία», κι εξελίχθηκε σε τελετουργικό σφάξιμο μωρών, ιθαγενών (στον κάθε τόπο) κι αλλοδαπών αγοριών, αιχμαλώτων, ξένων, καί δέ συμμαζεύεται.

. . . . . . . . . .

iv.-1β Βασιλοκτονία

Απαραίτητη παρέκβαση:

Μην ψάχνετε στο Διαδίκτυο γιά πληροφορίες γιά το έθιμο της «βασιλοκτονίας». Δυστυχώς, δεν βγάζουν αποτελέσματα τα ψαχτήρια. Καλύτερα διαβάστε κανένα σοβαρό βιβλίο Λαογραφίας.

Εν πάσει περιπτώσει, η ιδέα είναι εξής: όταν κάνουμε έργα, πχ σκάψιμο, πληγώνουμε τη Γαία. Άρα, ως έμπρακτη συγνώμη, θυσιάζουμε ένα εξέχον μέλος της κοινότητας, δηλαδή τον βασιλιά. Ή τον γυιό του, τον πρίγκηπα. (Πολύ σπάνια βασίλισσα, ή κόρη πριγκίπησσα – αν καί αναφέρονται καί τέτοιες περιπτώσεις.)

Στο διάβα των αιώνων / χιλιετιών, το έθιμο αυτό άλλαξε κάμποσες μορφές, παράλληλα με τη μετεξέλιξή του σε ανθρωποθυσία – πάντα, όμως, γιά να «εξευμενιστούν οι θεοί». (Οι ανθρωποθυσίες των Αζτέκων γινόντουσαν γιά να συνεχίσει ο Ήλιος την πορεία του!) Έγινε πχ η θανάτωση του «βασιλιά γιά μιά μέρα», άλλως του «φαρμακού» (συνήθως ενός βαρυποινίτη), ο οποίος φορτώνεται θέλει-δέ θέλει τις αμαρτίες όλης της κοινότητας καί τις σβήνει με τον θάνατό του. Υπ’ όψιν, κάπως μέσα σ’ αυτά τα πλαίσια έγινε καί η θανάτωση του Χριστού! (Βλέπε: «- Χαίρε, ο βασιλεύς των ιουδαίων!».)

Ωστόσο, όταν θανατώνεται άνθρωπος γιά οποιονδήποτε «τελετουργικό» λόγο («ο φαρμακός», «η γυναίκα του πρωτομάστορα», οι «αιρετικές» μάγισσες…), δεν παύει να είναι ανθρωποθυσία – καί στον σημερινό Ποινικό Κώδικα των (κάπως) πολιτισμένων κρατών, ανθρωποκτονία εκ προθέσεως. Δηλαδή, στην πράξη τα δύο έθιμα ταυτίζονται. Έτσι κι αλλοιώς, γίνονται αμφότερα γιά να εξευμενιστούν οι θεοί. Σωστά; Σωστά.

. . . . . . . . . .

…Αλλά, μιά που είπαμε γιά το σήμερα, μή νομίζετε ότι στα χρόνια μας σταμάτησαν αυτές οι δουλειές!!! Εξακολουθούν να γίνονται!… καί πάντα από Κρονόφρονες! Είτε στο σκοτάδι (απαγωγές χριστιανόπουλων το Πάσχα, σκάνδαλα παιδεραστίας στο Βατικανό κι αλλού, όπου τα αγοράκια όχι απλώς τα σοδομίζουν οι Κρονοπαπάδες, αλλά «χάνονται» μετά καί οι ανακρίσεις «δεν τα βρίσκουν», κτλ κτλ), είτε ακόμη καί στο φώς, δημοσίως (ναί! ναί! ναί!), με διάφορες μορφές.

  • Πχ όταν γίνονται μεγάλα δημόσια έργα, παρατηρήστε ότι πάντα έχουμε θανάτους εργατών, ως «εργατικά ατυχήματα»!

(Μόνον η Εγνατία τη γλύτωσε από ανθρωποθυσίες γιά «στέριωμα», αλλά έχει ήδη θανατηφόρα τροχαία… Αν κι αυτά δεν λογαριάζονται ως «τελετουργικά».) Το αποτέλεσμα, βεβαίως, είναι να φάει ο επιβλέπων μηχανικός μιά ποινή γιά ανθρωποκτονία εξ αμελείας (συνήθως έξι μήνες με αναστολή), αλλά δεν τρέχει μία: αν δεν συνεχίσει αυτός στη δουλειά, θα βρεθεί άλλος. Οι σχολές δεν σταμάτησαν να ξερνάνε πτυχιούχους!

  • Τα τζιχάντια, που αποκεφαλίζουν δημοσίως αιχμαλώτους (καί βιντεοσκοπούν τους αποκεφαλισμούς – διότι, ναί μέν διεφθαρμένη κι άπιστη η Δύση, αλλά όχι καί να χάσουμε τις ευκολίες με τα κινητά καί τα ιντερνέτια!), ουρλιάζοντας «- Αλλαλλαλλαλλαλλάααααχχχχ!!!»

…Τί διαφορετικό απ’ τους Αζτέκους νομίζετε πως κάνουν;

  • …Καί κάτι μου λέει πως ακόμη κι οι «νόμιμες» εκτρώσεις τέτοια δουλειά είναι.

Λίγο πιό παλιά, οι οικογενειακές εκτελέσεις των Λουδοβίκων καί των Ρωμανώφ ήταν επίσης σαφείς ανθρωποθυσίες / βασιλοκτονίες, γιά να «στεριώσουν» η Γαλλική καί Σοβιετική επαναστάσεις, αντιστοίχως.

Τέλος πάντων, πήρατε μιά ιδέα της ανθρώπινης βλακείας καί κακίας.

Οι μόνες ανώδυνες «ανθρωποθυσίες» σήμερα (που μας ξέμειναν από εκείνα τα παμπάλαια έθιμα) είναι το κάψιμο του Καρνάβαλου καί το κάψιμο του Ιούδα.

. . . . . . . . . .

iv.-1γ Ανθρωποθυσιών συνέχεια

Στις εποχές, γιά τις οποίες μιλάμε, δηλαδή κάπου το 2,250 πΧ, οι κοινωνίες είναι ήδη αρκετά οργανωμένες. Δηλαδή, έχουν θεσπίσει κανόνες προφορικούς ή γραπτούς, φανερούς ή κρυφούς.

Ένας από τους κρυφούς κανόνες, γιά τους οποίους μιλάμε, που μάλλον δεν θα τον βρήτε διατυπωμένον στα βιβλία Λαογραφίας ή Ιστορίας, είναι ότι η ανθρωποθυσία πάντα θα έχει (έστω, οφείλει να έχει) ως θύματα μέλη της βασιλικής οικογένειας, ή οικογενειών των ευγενών. Καί ποτέ μα ποτέ ασχέτων, ή παρακατιανών, ή ξένων. (Οι ανθρωποθυσίες αιχμαλώτων ήρθαν αργότερα.)

Γιατί;

Απλούστατα, γιά να μην εξεγερθεί η πλέμπα! Νά, γιατί!!!

Τους καιρούς εκείνους, η ζωή ήταν πολύ σκληρή. Δουλειά από την ανατολή έως τη δύση του Ήλιου (ίσως κι από πιό πρίν, έως πιό μετά – ρωτήστε καναν παππού καπνεργάτη, να σας πεί), έλλειψη τεχνολογικών μέσων, χειρωνακτική εργασία στο φούλλ, πολλές φορές επιβίωση με οικιακή οικονομία (παραγωγή ιδίας τροφής, πχ λαχανόκηπος, ρούχα από σφοντύλια κι αργαλειούς του σπιτιού, κτλ)… χώρια τις φροντίδες της ανατροφής των παιδιών, τις μή αντιμετωπίσιμες ασθένειες, κτλ. Κι όλος αυτός ο σκληρός βίος απλώς να διακόπτεται πότε-πότε από τις θρησκευτικές εορτές καί τα λαϊκά πανηγύρια.

Μ’ άλλα λόγια, ζωή στην Ελλάδα έως καί του 1955 – καί πολύ χειρότερα. (Ρωτήστε παππούδες, είπαμε!)

Οπότε, όταν ερχόταν η μέρα της ανθρωποθυσίας, ρωτούσε ο ταλαίπωρος χωριάτης: «- Ποιόν θα σφάξουν;», καί του απαντούσανε, φερ’ ειπείν: «- Τον μικρότερο γυιό του βασιλιά!». Αλλά, εφ’ όσον δεν θα σφάζανε παιδί του χωριάτη, η σκέψη του αυτουνού του ψιθύριζε ένα ωμό: «- Δεμπαναγαμηθεί! Τί με νοιάζει;! Βρέ, ας δουλεύω 14 ώρες τη μέρα, αρκεί να εξακολουθούμε οικογενειακώς να ζούμε!»… καί συνωστιζόταν μαζί με τους υπόλοιπους, να χαζέψει το αισχρό θέαμα των μαχαιροβγαλτών Κρονοπαπάδων, που ξεντέριαζαν τον μικρότερο γυιό του βασιλιά απάνω στο πλάτωμα του βωμού.

. . . . . . . . . .

Κάτι σχετικό, επίσης πολύ σημαντικό:

Μιά κοινότητα με ανθρωποθυσίες μπορεί να ήταν (ολόκληρη) Κρονολατρική, αλλά: όπως δεν θυσιαζόταν άνθρωπος των κατωτέρων τάξεων (αλλά μόνον ευγενείς), έτσι καί δεν έσφαζε ο οποιοσδήποτε. Δηλαδή, ο πχ Αζτέκος χωρικός δεν έσφαζε κόσμο, επειδή ερχόταν η μέρα της ανθρωποθυσίας – καί κάποιος έπρεπε να το κάνει αυτό, αλλά δεν βρισκόταν Κρονοπαπάς εύκαιρος.

Μόνον οι (Κρόνιοι) ιερείς ανθρωποθυσιάζανε.

Όπως ακριβώς σήμερα σ’ εμάς, τη Θεία Λειτουργία δεν την κάνει λαϊκός, ελλείψει παπά – όσο κι αν ο λαϊκός «τα Γράμματα τ’ς Εκκλησίας» τα ξέρει απέξω.

«Ιερείς», βέβαια (καί δή, ανώτεροι), στην πλειονότητα των περιπτώσεων σημαίνει (πάντα σήμαινε…) κολλητηλίκια με τη μανδάμ Εξουσία!

Κρατήστε το κι αυτό, γιά παρακάτω.

. . . . . . . . . .

iv.-2α Πέλοψ

Κρόνιος Πελασγός, τυχοδιώκταρος του κερατά… αλλά καί κωλόφαρδος! Ό,τι κυνήγησε στη ζωή του, του βγήκε.

Ετούτος εδώ, πρίγκηπας ών (θυμηθήτε όσα λέγαμε παραπάνω), κατάγεται από ολόκληρο σόϊ ανθρωποθυσιαστών! («Η πείρα μας εγγυάται!», που λένε καί στα μαγαζιά! lol!!!) Ο πατέρας του ο ίδιος τον έσφαξε γιά θυσία στους θεούς, αλλά τον …επανασυναρμολόγησαν οι θεοί, αφού πρώτα τον μεζέδιασαν! (Τώρα, βέβαια, τί είδους «θεοί» είν’ αυτοί, που δεν καταλαβαίνουν ότι τρώνε κρέας παιδιού, άσ’ το· η συζήτηση ξεφεύγει κατά πολύ.)

Ο Πέλοψ, όμως, δεν έβαλε μυαλό απ’ αυτό που έπαθε. Αυτά τα ωραία τα ανθρωποθυσιαστικά, τά έκανε πάσα στους απογόνους του. (Βλέπε «Θυέστεια δείπνα».) Γενικώς, το βρωμόσογο των Ατρειδών συνέχισε με τις ανθρωποθυσίες από γενιά σε γενιά. (Αν καί είπαμε: κόρη Ιφιγένεια, που να έκανε ανθρωποθυσίες ξένων, ως ιέρεια της Αρτέμιδος στην Ταυρίδα, ίσως καί να μην υπήρξε ποτέ.)

. . . . . . . . . .

Όμως, δεν πρέπει οι λεπτομέρειες της κουβέντας μας να μας αποσπούν από την κύρια ροή του άρθρου μας. Ο Τάνταλος (καθαρά Πελασγικός τύπος ονόματος) λένε πως ήταν βασιλιάς της Φρυγίας, ο δέ Πέλοπας έφυγε από τη Λυδία, γιά να έρθει στην Ελλάδα.

Θέλετε να δούμε πού βρίσκονται αυτές οι περιοχές; Ορίστε:

(Λυδία, Φρυγία, Παφλαγονία. Ο χάρτης από τον τελευταίο σύνδεσμο, διότι: στο μεν λήμμα γιά τη Λυδία, ο χάρτης δείχνει την έκταση της περιοχής αυτής στους ιστορικούς, πλέον χρόνους· όχι στο 2,250 πΧ. Το δέ λήμμα γιά την Φρυγία, δεν έχει χάρτη.)

Μας είναι γενικά γνωστό, ότι οι εκδιωχθέντες προς Ανατολάς Πελασγοί πήγαν στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου -τα καί σήμερα διαφιλονεικούμενα από τους Τουρκαλάδες- καί στη Μ. Ασία. Αλλά, με την παράθεση χαρτών, αρχίζει να ξεκαθαρίζει η εικόνα της γεωγραφικής κατανομής τους στις περιοχές που επισημάναμε σε προηγούμενες συνέχειες του άρθρου.

Θα συνεχίσουμε, όμως.

. . . . . . . . . .

[Σημείωση, πρίν κλείσουμε: αυτό το «Πέλοψ» -με το καταληκτικό όμικρον- μου χτυπάει πολύ άσχημα στο γλωσσικό μου αισθητήριο. Γιά μένα, το σωστό είναι «Πέλωψ» – όπως γράφουμε «μύωψ». Το κοίταξα στα ιντερνέτια, όλοι λένε πως στους αρχαίους ημών γραφόταν με όμικρον, το άφησα έτσι. Ποιός κατεβάζει τη Μυθολογία της «Εκδοτικής Αθηνών» απ’ τα ράφια, τώρα!… να μας τα πεί κι ο Κακριδής, ποιό είναι το σωστό.

Άσε καί την ερμηνεία! «Πέλοψ» σημαίνει «μαυρειδερός», λέει. Ρέ λεβέντες, τί παναπεί «πελιδνός», ξέρετε; το τελείως αντίθετο σημαίνει! «Ασπρουλιάρης»! Όπως «Πελίας». Αν όντως ήταν μαυρειδερός (ή ηλιοκαμμένο καμάκι γιά τουρίστριες), θα λεγόταν «Πήλωψ» (όπως «Πηλέας»). «Χωματόφατσος», παναπεί.

Τώρα, άμα πιάσω καί τη μετρική… τί είναι μακρόν, τί είναι βραχύ, τί είναι επαμφοτερίζον… δέν βγαίνουν τα κουκκιά γιά -οψ. Δεν ξέρω, όμως· κάτι με γαργαλάει ν’ αρχίσω φροντιστήρια σε φιλολόγους, διότι οι ανορθόγραφοι αρχαίοι ημών πρόλαβαν καί πέθαναν! lol!!!

Είναι σοβαρό, γιατρέ μου; Είμαι πολύ εγωϊστής, ή θεραπεύεται αυτό; 🙂 ]

. . . . . . . . . .

iv.-2β Μίνως

Το βρωμόσογο, πάντως, αυτά τα κεχαριτωμένα οικογενειακά έθιμα του ανθρωποφαγείν, τα κονόμησε εξ αγχιστείας καί από έτερον ανθρωποθυσιαστή πρόγονο: τον Μίνωα. Ο οποίος ήταν προπάππος του Αγαμέμνονα.

Ο Μίνως είναι ολόκληρος βίος καί πολιτεία από μόνος του. Δεν θα επεκταθούμε, αλλά θα επισημάνουμε επιτροχάδην κάποια πράγματα, απαραίτητα γιά όσα θέλουμε ν’ αναδείξουμε / αποδείξουμε.

Ο Μίνως, λοιπόν, υφήρπασε την εξουσία όλης της Κρήτης από τον γέρο καί άτεκνο βασιλιά της Αστέριο (ή Αστερίωνα). Καί γιατί το λέω αυτό; επειδή, όταν ο βασιλιάς δεν έχει παιδιά, έχει αδέρφια κι ανήψια. Έχει σόϊ ολόκληρο. Οπότε, δεν τίθεται φυσιολογικώς θέμα διαδοχής. Μή …φυσιολογικώς, έρχεται ο οποιοσδήποτε εκβιαστής ξένος με στρατό καί στόλο, καί παίρνει αυτό που θέλει χωρίς πολλά-πολλά.

Ο μόνος λόγος, που ο Μίνως δεν ξεπάτωσε όλους τους τότε κατοίκους της Κρήτης, αλλά κοίταξε να τους καλοπιάσει καί να τους πάρει με το μέρος του, είναι ότι φοβήθηκε το αντάρτικο· δηλαδή, έναν μακροχρόνιο ανταρτοπόλεμο φθοράς από τους ντόπιους. (Η Κρήτη δεν είναι μικρό νησί. Έχει καί μέρη να κρυφτείς, καί διατροφική επάρκεια.) Που σημαίνει, ότι γιά να το πατάξει, θα έπρεπε να φέρει δεκαπλάσιο στρατό καί στόλο, απ’ όσον ήδη διέθετε· καί είναι φανερό πως δεν διέθετε εφεδρείες.

Αντ’ αυτού, η πολιτική του να προσεταιριστεί τους Κρητικούς, ήταν πονηρή.

Σημειώστε εδώ, πρίν συνεχίσουμε, ότι αυτοί οι μύθοι που τον συνοδεύουν (ο Μίνως ως γυιός του Δία, ο «καλός» Ραδάμανθυς, η Ευρώπη, καί τα ρέστα), είναι μεταγενέστερες σάλτσες, προφανώς της Ελληνιστικής εποχής. Είναι, δηλαδή, αφηγήσεις καταφανώς ψευδεπίγραφες, όπως τόσες καί τόσες άλλες· πχ ο ισχυρισμός ότι καταγόμαστε ως φυλή από το βιολογικό ρομπότ Πύρρα. (Τώρα, το γιατί προστέθηκαν στον αρχικό πυρήνα της Μυθολογίας μας, κι από ποιούς, μή ρωτάτε. Όπως καί το γιατί επέτρεψαν -ή αμέλησαν να ελέγξουν- οι Πτολεμαίοι το να προστεθούν. Ξεφεύγουμε πολύ.) Ο πραγματικός χαρακτήρας του Μίνωα φαίνεται απ’ αυτά, που έκανε στους Αθηναίους.

Θα τα εξετάσουμε λίγο πιό αναλυτικά όλ’ αυτά.

(επόμενο)

Ο πιθηκάνθρωπος

1 σχόλιο

Φαίνεται πως, όσα γράφω (αδιάφορο αν λογικά, ή παράλογα), ενοχλούν. Κι ενοχλούν πολύ.

Δεν με νοιάζει αν ενοχλούν εκδότες σαχλοβιβλίων, κόμματα, γιάφκες, στοές, «σχολές αυτοβελτίωσης» (καί λοιπούς απατεωνίσκους κι απατεωνίσκες), πρακτόρια (ημεδαπά, ή ξένα), «μπατριώτες», δόκτορες ή προφέσσορες της καριέρας, ή απλώς φρενοβλαβείς εκτός ιδρυμάτων.

[Καί, γενικώς, χέστηκα αν ενοχλούν – καί ποιούς. Σιγά, τώρα, μή βάλω κηδεμόνα πάνω απ’ το κεφάλι μου, γιά το τί θα γράφω καί πώς θα το γράφω! Καί σιγά μην (ξανα)ήρθα στον κόσμο, γιά να χαϊδεύω αυτιά!

Ρέ, δέ γαμιέστε ν’ ασπρίσετε, μερικοί-μερικοί, λέω ‘γώ;]

Όμως, σε τί θα ενοχλούσα, δηλαδή;

Ποιός είμ’ εγώ, γιά να ενοχλήσω;

Τί πειράζει, ποιόν πειράζει, ένα ιστολόγιο σχετικά χαμηλής αναγνωσιμότητας, που το κρατάω γιά να γράφω τις αποψάρες μου; Στο κάτω-κάτω, άμα (γιά τους χ, ψ λόγους) δέν γουστάρεις τα εδώ γραφόμενα, φεύγεις καί δεν ξαναπατάς. Σε κανέναν δεν έβαλα το πιστόλι στο κεφάλι, γιά να γίνει αναγνώστης του ιστολογίου.

. . . . . . . . .

Έ, λοιπόν! Το κοινό στοιχείο όλων των παραπάνω προαναφερθέντων πιθανών «ενοχλημένων», είναι ότι θέλουν με το στανιό να επιβάλουν στον «χώρο» τη δική τους «αλήθεια», ως μοναδική. Αυτό ακριβώς τους πειράζει καί τους ζεματάει, όταν συναντάνε αντιρρήσεις στις απόψεις τους. (Μπαίνει αγρίως ο εγωϊσμός τους στη μέση, βλέπετε, χώρια τα υπόλοιπα ψυχολογικά συμπλέγματά τους.)

Φυσικά, σε περίπτωση που τέτοιες «αλήθειες» αυτωνών (μπορούν να) αποφέρουν καί παραδάκι, τα δικά μου γραπτά χαλάνε την πιάτσα, όπως καταλαβαίνετε.

Οπότε, αντιδρούν.

Πώς αντιδρούν;

Αν η διαμάχη ήταν καθαρά κόντρα μυαλών, τότε:

  • είτε θα έγραφαν εδώ σχόλια με αντίθετες απόψεις (αλλά κόσμια, διότι όλα τα υπόλοιπα τρώνε διαγραφή κατ’ ευθείαν), προκαλώντας μιά σχετική συζήτηση (…καί, γιατί όχι, να με κάνουν να δω τα όποια λάθη μου – ή εγώ να τους δείξω τα δικά τους),
  • είτε θα έφτιαχναν τα δικά τους ιστολόγια (τζάμπα είναι, καί δεν απαιτούν ιδιαίτερες γνώσεις υπολογιστών), καί θα έγραφαν ό,τι γουστάρουν – γιά ν’ αποδείξουν ότι αυτός εδώ ο ΕργΔημΕργ παραλογίζεται καί είναι ένας κόπανος καί μισός.

Όμως, όχι, ώ ‘γαθοί! Δρούν με τελείως άλλους τρόπους.

. . . . . . . . .

Κατά καιρούς, το ιστολόγιο έχει δεχθεί αρκετές επιθέσεις. Οι πιό (ας πούμε) «έξυπνες», ήταν:

  • Ένα μακροχρόνιο δασκαλίκι αφ’ υψηλού καί με το στανιό από κάποιον (μαλάκα; «μυημένον»; πράκτορα; ), που μας είχε γίνει τσιμπούρι – παρά το ότι τον ειδοποίησα στα ίσα ότι δεν δέχομαι διδασκαλίες, καί να τις κρατήσει γιά τα παιδάκια του. (Τελικά, μάλλον βαρέθηκε καί ξεκόλλησε.)
  • Καί μερικά σχόλια ετέρων εξυπνοπουλίων, ακατανόητα εξ αρχής· τα οποία, όμως, με δεύτερη (προσεκτική) ματιά φάνηκε πως ήταν επικλήσεις!!! (Επικλήσεις εδώ μέσα; στο Διαδικτυακό μου σπίτι; καί δή, χωρίς να σας δώσω την άδεια προς τούτο; Σαν πολύ έξυπνα παιδιά δεν έκανε η μάνα σας; Ή νομίζετε πως -επειδή δεν μιλάω πολύ γιά κάτι τέτοια- δεν ξέρω τί μου γίνεται; Άντε να μή σας πάρ’ ο διάολος, έστω καί αναδρομικώς!)

Υπήρξε καί άλλος τύπος επιθέσεως, στον οποίο δεν θέλω να αναφερθώ. Αυτός απαντήθηκε δεόντως, καί δεν είχαμε συνέχεια… ευτυχώς, γιά το επιτεθέν άτομο.

. . . . . . . . .

Επειδή, όμως, ανάμεσά μας δεν ζούν μονάχα έξυπνα, ή σχετικώς έξυπνα άτομα, τώρα τελευταία (σχετικώς τελευταία – ήταν από παλιότερα ένα φεγγάρι, το βούλωσε, αλλά επανήλθε) έχουμε έναν ανώνυμο (ΝΟΜΙΖΕΙ!) πιθηκάνθρωπο, τελείως ζώον, που καθημερινά στέλνει στο ιστολόγιο υβριστικά σχόλια, νομίζοντας ότι κάτι κάνει.

Όμως, το λεγάμενο ζωντόβολο ατύχησε ελαφρώς.

. . . . . . . . .

Πολύ κακή πρακτική το να υποτιμάς εξ αρχής κάποιον, καί να του επιτίθεσαι χωρίς λόγο· ειδικά κάποιον, που απλά έτυχε να συναντήσεις κάπου μέσα στο απέραντο Διαδίκτυο. Διότι ποτέ δεν ξέρεις τί σε περιμένει!

Στην περίπτωσή μου:

  • Πρώτον, εγώ δεν σπαταλάω τον πολύτιμο χρόνο μου σε βρισίδια καί τέτοια. Με το που (σε κλάσμα δευτερολέπτου) πιάνει το μάτι μου δυό-τρείς λέξεις φέρουσες έντονη αρνητικότητα (υβρεολόγιο – καί τα ρέστα), ακολουθεί πάραυτα ο σκουπιδοντενεκές. Χωρίς περαιτέρω σάλτσες.
  • Δεύτερον, είμαι αρκετά γομάρι, ώστε να μη χαμπαρίζω από ψυχολογικό πόλεμο καί άλλες τέτοιες πορδές των «υπερεσιώνε». Βλέπετε, ποτέ δεν μου επιτέθηκαν οθόνες υπολογιστών, ώστε να τσιμπήσω καί ν’ ανοίξω πόλεμο με δαύτες. Καί τις δουλειές μου θα συνεχίσω να κάνω, καί τις υποχρεώσεις μου να τηρώ, καί το φαγητό μου θα φάω, καί τον καφέ μου θα πιώ, καί θα πέσω γιά ύπνο… δεν θ’ ασχοληθώ περισσότερο.

[Άσε που -σε περίπτωση πρακτόρων- καταλαβαίνω αμέσως μέχρι καί ποιά παράγραφο του «εγχειριδίου εκστρατείας» χρησιμοποιούν. Άσε που, αν κρίνω ότι πρέπει να σπαταλήσω τον χρόνο μου, θα φάνε τέτοια απάντηση, που θα τους τσούζει μιά ζωή.

Όπως πχ κάποιοι άλλοι, κάπου αλλού, που γενικώς δεν μιλούσαν καθόλου, αλλά σε ό,τι γραφόταν καί τους ενοχλούσε (μάλλον σε όσα είχαν την εντολή ν’ απαντήσουν), πεταγόντουσαν σαν πορδές απ’ το βρακί να την πούν, από την αφεντιά μου έχουν φάει κλύσματα …αναμνηστικά! Σαν εκείνον τον μαλακοπράκτορα, που με ρώτησε γιατί δεν λυπάμαι «τα παιδάκια των προσφύγων που πνίγονται στο Αιγαίο» (των λάθρο, εννοούσε),…

…κλασική περίπτωση προσπάθειας δημιουργίας ενοχών στον αναγνώστη· ακόμη καί γιά θέματα, γιά τα οποία είναι τελείως ανεύθυνος / αμέτοχος / απομακρυσμένος σε τόπο καί χρόνο (βλέπε πχ τις «άνωθεν» επιβαλλόμενες κλάψες γιά το Ολοτέτοιο, το πώς το λένε)…

…καί του απάντησα ότι δεν τα λυπούνται ούτε οι ίδιοι οι -υποτιθέμενοι- γονείς τους! Χώρια το ψευδοκράτος μας, που δεν προσήγαγε σε δίκη κανέναν τους γιά έκθεση ανηλίκου σε κίνδυνο· άρα, εγώ τί πρέπει να κάνω; τον μπεημπυσίττερ; τη μοιρολογίστρα; ή τον …λαθρώτερο των λάθρο;

Το βούλωσε μετά απ’ αυτό, εννοείται.]

  • Τρίτον, είμαι αρκετά έξυπνος, ώστε πάντα να βρίσκω την άκρη, ειδικά άμα το βάλω πείσμα.
  • Τέταρτον, καί πέμπτον, καί… Άσ’ τα αυτά. Να μην τα χρησιμοποιήσω, καλύτερα.

Μ’ άλλα λόγια, καλά θα κάνει ο οποιοσδήποτε να με προσεγγίζει φιλικά. Γιατί, αλλοιώς, δεν του εγγυώμαι τίποτε.

Στη ζωή μου, έχω μία απαράβατη αρχή:

  • Όποιος δεν μ’ αγαπάει, θα με σέβεται.
  • Κι όποιος δεν με σέβεται, ΘΑ ΜΕ ΦΟΒΑΤΑΙ.

Άλλη εναλλακτική, ΔΕΝ υφίσταται. Όποιος νομίζει ότι μπορεί να μου κάνει ο,τιδήποτε αρνητικό καί να τ’ αφήσω αναπάντητο, μάλλον βλέπει πολύ σινεμά.

. . . . . . . . .

Λοιπόν, γιατί το πιθήκι αυτό επιμένει στα βρισίδια (ενώι βλέπει ότι τρώει πόρτα), καί δεν μου λέει ποιό είναι το δικό του ιστολόγιο, που γράφει σοφίες; Γιατί, έστω, δεν στέλνει παραπομπές σε άλλα ιστολόγια, που ν’ αποδεικνύουν (ή, έστω, να προσπαθούν ν’ αποδείξουν) ότι μαλακίζομαι;

Απλούστατα: επειδή, αν φτιάξει / έχει ήδη δικό του (ακόμη καί με κλειστά σχόλια), ή κατονομάσει τα ιστολόγια που γουστάρει, θ’ αυτοκαρφωθεί· καί δεν θέλει. (Γιά τον ίδιο λόγο, όταν συνδέεται στο Διαδίκτυο, χρησιμοποιεί anonymisers.)

Όμως, αυτό ακριβώς είναι το στοιχείο, που μου δείχνει: καί ποιά ιστολόγια γουστάρει το συγκεκριμένο ζωντόβολο (καί αποφεύγει να τα κατονομάσει, όπως ο διάολος το λιβάνι), καί ποιός είναι ο πνευματικός του μέντορας, καί ποιό είναι το ίδιο. Σας είπα, είναι θέμα νοημοσύνης… καί δεν του κόβει τόσο πολύ.

. . . . . . . . .

Υπάρχει κι άλλο στοιχείο: το ότι ο νοικοκύρης του παρόντος ιστολογίου είμ’ εγώ, κι όχι ο τυχαίος περαστικός. Όθεν, γνωρίζω άριστα (καί θυμάμαι άλλο τόσο άριστα) το πότε αρχίζει κάθε επίθεση εναντίον του ιστολογίου, διότι έτσι βλέπω πολύ καθαρά από τί ενοχλείται ο επιτιθέμενος. (Δεν χρειάζεται καί πολύ ψάξιμο, άλλως τε. Ή ανάρτηση θα είναι, ή σχόλιο επώνυμουταυτοποιήσιμου– σχολιαστή.) Οπότε, η ταυτοποίηση του επιτιθέμενου με το πραγματικό του ονοματεπώνυμο είναι πλέον θέμα χρόνου.

Ακόμη κάτι, που συνηγορεί στην ταυτοποίηση στοιχείων του, στην οποία κατέληξα, είναι το profiling που του έκανα. Διότι, όσο γρήγορα διαβάζω, άλλο τόσο γρήγορα περνάω από κόσκινο τον γράψαντα. (ΔΙΑΡΚΩΣ ΜΕ ΚΕΦΑΛΑΙΑ γράφουν πολύ συγκεκριμένα άτομα, ζωντόβολο.)

Τώρα, βέβαια, αν τον κρεμάσω τον πιθηκάνθρωπο στα μανταλάκια με το πραγματικό του ονοματεπώνυμο, θα βγεί (πάλι ανωνύμως) καί θα λέει: «- Χάχά!… Λάθος!… Σιγά μή με λένε έτσι! Θα τον ειδοποιήσω αυτόν, που συκοφαντείς, καί θα δείς εσύ!», καί διάφορα τέτοια. Γι’ αυτό κι εγώ θα συνεχίσω με την ίδια τακτική, του ψηφιακού σκουπιδοντενεκέ. Κρατώντας, όμως, τα στοιχεία ταυτότητάς του μέχρι τη μέρα, που θα τον αναγκάσω να ζητήσει συγνώμη, γιά να μή φύγει απ’ τα χέρια μου οριζόντιος. Εγώ ούτε ξεχνάω, ούτε συγχωρώ.

Μέχρι τότε, τη μπανάνα σου καί στο κλουβί σου, σκατομαλάκα νεάντερταλ.

Πόθεν; Καί ξανά, πόθεν; (Γιά τη Νάσια)

17 Σχόλια

Επειδή προβλέπω ότι θα γίνει της κακομοίρας στα επόμενα σχόλια, αποφάσισα ν’ απαντήσω στο σχόλιο της Νάσιας σε ξεχωριστό αρθράκι· γιά να μή χάνουμε καί την εστίαση στο θέμα των εξισλαμισμών. Οπότε, εδώ από κάτω βγάλτε τον καημό σας ελεύθερα! 🙂

Τα δύο «πόθεν» του τίτλου αναφέρονται στη βιολογική καταγωγή ενός ατόμου καί τις ενσαρκώσεις του, αντιστοίχως.

. . . . . . . . . .

Μεγάλο θέμα η βιολογική καταγωγή…

(Ναί, έχει να κάνει καί με αυτό που πάω να πω στους εξισλαμισμούς – αν καί, ειδικά σε ατομικό επίπεδο, παίζεται το κατά πόσον η καταγωγή σου σ’ επηρεάζει· καί σε ποιό ποσοστό. Το ξαναλέω: το παιχνίδι παίζεται στην ψυχή.)

Κι άλλο τόσο μέγα θέμα οι διαδοχικές ενσαρκώσεις κάποιου ατόμου.

. . . . . . . . . .

Επί προσωπικού: σ’ αυτή τη ζωή, η καταγωγή μου είναι (γι’ αμφότερους τους γονείς) από χωριάτες της Πίνδου (όχι βλάχους, όχι σαρακατσάνους, απλώς χωριάτες της περιοχής), των οποίων οι ρίζες εκτείνονται προς τα πίσω εξακριβωμένα τρείς++ (ο φάδερ) καί τέσσερεις++ αιώνες (η μάδερ). Μόνο που ένας ιστοριοδίφης γέρων συγχωριανός της μάνας μου ανίχνευσε ότι η απώτερη καταγωγή όλου του χωριού πρέπει να είναι νησιώτικη, αν καί άγνωστο από ποιό νησί. (Μάλλον γύρω στα 1630 πιάσαν τα ψηλά, γιά ν’ αποφύγουν τους πειρατές.)

Εν πάσει περιπτώσει, σαφέστατα δωρικά γνωρίσματα ο φάδερ (την καταεύρισκε με την πεντατονία, όπως κι εγώ, καί τη χορδή του βιολιού την αποκαλούσε «χόρδα»), καί αχαϊκά η μάδερ (αγάπη γιά τα Γράμματα, το θέατρο, τις Καλές Τέχνες -που την έκανε πάσα στον υπογράφοντα-… αλλά, στο χωριό της, μή τυχόν έθιγες την τιμή της αδερφής καί της κόρης, ξηγιόντουσαν μάχαιραν! – οι Αχαιοί τα κάνουνε αυτά, εξαπανέκαθεν!).

Στις προηγούμενες ζωές μου, τώρα, κατά πλειονότητα ήμουν πάλι Έλληνας. Αν καί επίσης (εξακριβωμένες ζωές) :

  • μία φορά Κινέζος,
  • μία Γιαπωνέζος,
  • δύο Άγγλος,
  • άλλες δύο Γάλλος,
  • άλλες δύο Ατλάντειος (αλλά όχι φίλος με τα καθήκια, τους τρείς δικτάτορες),
  • μία Μαγιάνος (έζησα στα μέρη τους, πολύ παλιά όμως· δεν ξέρω κάν αν υπήρχε αυτή η φυλή τότε, ή αν υπήρχε καί λεγόταν έτσι),
  • καί μία ακόμη ιερέας των Ίνκας, έναν αιώνα πρό Ισπανών.

Γιά τη ζωή μου στην Κεντρική Αμερική (την προτελευταία από τις παραπάνω) σας έχω ήδη γράψει ένα διηγηματάκι· κι ακόμη ένα γιά τις δύο ζωές μου στο Νησί. Ίσως κάποτε καταπιαστώ με σειρά διηγημάτων καί γιά τις υπόλοιπες, αλλά δεν υπόσχομαι. (Διότι τώρα προέχουν αγρίως άλλα, πολύ σημαντικώτερα.)

. . . . . . . . . .

Τώρα, τί χρειάζονται όλ’ αυτά, τί σημασία έχει (γιά τους άλλους) το προσωπικό ταξίδι μιάς ψυχής (με τα σφάλματά της καί τις αμαρτίες της…) καποιανού x ατόμου, που συναντάς στο Διαδίκτυο, πέρα από έναν ρομαντισμό να περνάει η ώρα;

Έχει, όσον αφορά αυτό που έγραψε η Νάσια στο σχόλιο: ότι (θέλουμε-δέ θέλουμε…) ερχόμαστε καί ξαναρχόμαστε στα ίδια μέρη… συναντιόμαστε καί ξανασυναντιόμαστε, μεμονωμένα καί ως παρέες, τα ίδια άτομα… συνεχίζουμε κοινές εργασίες καί πνευματικές αναζητήσεις, που αφήσαμε στη μέση (λόγωι των θανάτων που μεσολαβήσανε)… συνεχίζουμε ακόμη καί τις έχθρες, που έμειναν μισές… ή τις τελειώνουμε με μιά αγκαλιά, αν εξ αρχής δεν είχαν βάση καί δεν έπρεπε να υπάρχουν.

Δηλαδή, θέλουμε-δέ θέλουμε, ομαδοποιούμαστε σ’ ένα υπο-Μάτριξ.

[Χωρίς αυτό, βέβαια, ν’ αποκλείει νέες γνωριμίες καί νέες εμπειρίες. Απλώς, τα ήδη γνωστά πρόσωπα καί πράγματα, οι ήδη γνωστές δεξιότητες, μας δίνουν μιά τρομερή αρχική ώθηση να προχωρήσουμε σε ψυχική ανέλιξη. Με αγνώστους καί άγνωστες καταστάσεις, απλά ξεκινάμε απ’ το μηδέν.]

Ειδικά γιά μας, δηλαδή γιά την παρέα των αναγνωστών του παρόντος ιστολογίου, αλλά καί των λοιπών «κολλητών» ιστολογίων με τους αναγνώστες τους, αυτό έχει σχέση καί με την ψυχική μας ανέλιξη (όπως προαναφέραμε), αλλά κυρίως καί με όσα θα κληθούμε να κάνουμε λίαν προσεχώς, ώστε να «σουλουπώσουμε» τη χώρα μας μετά τα επερχόμενα γεγονότα (κι αφού τελειώσουν αυτά).

Γιά να μην αναρωτιέστε πού θα βρεθούν οι «στρατιώτες» της προσεχούς ανασυγκροτήσεως της Ελλάδας σε λίγα χρόνια! Καλούμεθα «άνωθεν». (Αν καί είπα ότι τους «άνωθεν» τους χρωστάω ένα σουλτάν μερεμέτ, δίκην Διομήδη της Ιλιάδας, διότι δεν μας ανοίγουν τον δρόμο. Άμα τα κάνουμε όλα μόνοι μας, τί αξία έχει να τους κάνουμε παρέα; 😉 )

. . . . . . . . . .

Υγ 1: Το τί κόσμο έχω διαπιστώσει πως ξέρω κι από άλλες ζωές, δέ λέγεται! Νά, ας πούμε φίλους ιδιοκτήτες άλλων ιστολογίων. (Δεν είναι τυχαίο, που στην παρούσα συγκυρία κάνουμε το ίδιο έργο.) Στη δέ δουλειά μου, ο χαμός!

Επίσης, έχω συναντήσει καί δύο θανάσιμους εχθρούς μου (ναί, συναντάμε καί τους αμετανόητους εχθρούς ημών…), που καί σ’ αυτή τη ζωή μου ξηγήθηκαν πολύ βρώμικα.

Μόνο δύο παρατηρήσεις:

  • Ότι πρέπει ήδη να έχεις ένα επίπεδο αντίληψης των πέραν του φυσικού πεδίου πραγμάτων, γιά να καταλάβεις ποιός-είναι-ποιός από τα άτομα που σε περιβάλλουν,
  • κι ότι η ικανότητα ειδικά των γυναικών, να καταλαβαίνουν πρώτες ποιά άτομα ξανασυναντάνε από περασμένες κοινές ζωές, είναι εκπληκτική!!!

Οι γυναίκες μ’ έχουν αφήσει άφωνο πολλές φορές· σε αρκετές περιπτώσεις, παρά το ότι γενικώς μου κόβει σε κάτι τέτοια, κατάλαβα με καθυστέρηση ετών, αυτό που κατάλαβαν αυτές αμέσως.

Υγ 2: Από Κρήτη δεν έχω περάσει καθόλου σ’ αυτή τη ζωή. Μόνο μία φορά την είδα από ψηλά, από το αεροπλάνο, επιστρέφοντας από ταξίδι αναψυχής στην Αίγυπτο. (Κι αφού λίγο πρίν, κατά την Κάρπαθο, απόλαυσα κι ένα κυνηγητό των δικών μας F16 με κάτι Τούρκικα, στα 4 χιλιόμετρα από κάτω μας!…)

Σε κάποια προηγούμενη ζωή, ήμουν απλά περαστικός γιά ελάχιστα χρόνια από δυτική Κρήτη· αλλά δεν θέλω ν’ αναφέρω λεπτομέρειες.

Τα παράλια της Μ. Ασίας τα έχω επισκεφθεί μόνο μία φορά (Αλικαρνασσός / Μπόντρουμ). Συναισθήματα; ουδέτερα. Αλλά δεν έχω αναμνήσεις από εκεί, ούτε από άλλες ζωές. Παρεκτός αν δεν μου ήρθαν ακόμη· δεν μου έρχονται όποτε τις θέλω, έρχονται όποτε θέλουν αυτές.

Υγ 3: Ούτε η φάτσα μου, ούτε η χροιά της φωνής μου, ούτε ο τρόπος που μιλάω μοιάζουν με του «τυπικού» Έλληνα· καί δή, του καταγόμενου από τις περιοχές των γονέων μου.

Η βιολογική μου καταγωγή δεν μ’ επηρέασε σε μεγάλο βαθμό ούτε στα βιολογικά μου γνωρίσματα, ούτε (ακόμη περισσότερο) στον τρόπο του σκέπτεσθαι. Σε άλλους ανθρώπους, βέβαια, αυτή αποτελεί χαριτωμένο γνώρισμα αναφοράς (μαζί με ντοπιολαλιές, κτλ)· καί σ’ άλλους, ακόμη, αποτελεί τροχοπέδη καί φυλακή: μόνο το δικό τους το χωριό είναι το καλύτερο, μόνο τα δικά τους τα τραγούδια κι οι χοροί αξίζουν, μόνον οι δικές τους οι γυναίκες ξέρουν να φτιάχνουν πχ μουσακά καί σκορδαλιά, κτλ κτλ. Ουδέν σχόλιον επ’ αυτού.

Εξισλαμισμοί Ελλήνων – 3α

4 Σχόλια

(προηγούμενο)

. . . . . . . . . .

Πάμε, τώρα, στις ίδιες τις ρίζες του κακού!

. . . . . . . . . .

β4. «Εξισλαμισμοί» …πρό Χριστού!!!

Καί στην πολύ βαθειά αρχαιότητα. Απο τον Κατακλυσμό, μέχρι τα χρόνια του Τρωϊκού· αλλά κι αργότερα.

Κι όχι, ο τίτλος της ενότητας δεν είναι παράλογος.

. . . . . . . . . .

Τα όσα ακολουθούν, είναι (απολύτως προσωπική) προσπάθεια ν’ ανασυστήσω το απώτατο παρελθόν του έθνους μας με χρήση κυρίως:

  • των (ελλιπών / κεκαλυμμένων) στοιχείων της Μυθολογίας μας (καθώς καί των Μυθολογιών, ή/καί θρησκευτικών κειμένων άλλων λαών),
  • της λαογραφίας,
  • καί της συμπερασματικής λογικής.

Βέβαια, πολλές φορές βοηθάνε καί τα επιστημονικά μου εφόδια.

Επαναλαμβάνω, όμως, ακόμη μία φορά πως αυτή γενικώς είναι η μέθοδος που χρησιμοποιώ, γιά ν’ αναζητώ την αλήθεια. (Οποιανού, τώρα, δεν του αρέσει, αδιαφορώ πλήρως· ας φτιάξει δικό του ιστολόγιο, να μας πεί τα δικά του. Τζάμπα είναι.)

. . . . . . . . . .

Γιά να μή σας βασανίζω, η κατάσταση στα πολύ-πολύ παλιά χρόνια (που μας ενδιαφέρουν) είχε ως εξής – αν καί αναγκάζομαι σε μακρά εισαγωγή:

. . . . . . . . . .

i. Κρόνος

Λίγο πρίν την καταβύθιση της Ατλαντίδας, καί κατά τη διάρκεια των πολεμικών προετοιμασιών της γιά την επίθεση εναντίον της Ελλάδας (καί των λοιπών εθνών της ανατολικής Μεσογείου), οι τρείς «αόρατοι» δικτάτορες του νησιού επανέφεραν -ενεργώντας περίπου σαν τον Ιουλιανό– την πανάρχαιη θρησκεία του Κρόνου, του κατ’ εξοχήν θεού της χώρας εκείνης. Αυτή, βέβαια, ποτέ δεν έλειψε, αλλά στη διάρκεια των αιώνων άλλαξε μορφή.

Ενώι στην αρχή ο Κρόνος ήταν ένας x θεός, όπως όλοι οι θεοί όλων των χωρών, κι οι νησιώτες υπήκοοί του περνούσαν καλά…

[…Αυτές ακριβώς είναι οι «χρυσές ημέρες της βασιλείας του Κρόνου», που αναφέρει η Μυθολογία μας!

Καταλάβατε, τώρα, πού αναφέρεται η έκφραση «Χρυσή Αυγή», καί γιατί τη διάλεξε γιά το «περιστύλιό» της η παρέα του ΜακΓκρέγκορ-Μάδερζ;… καί την υιοθέτησε ενθάδε κι ο κυρ-Νικολάκης;

Όχι αντιρρητικές «εξυπνάδες» δεν θ’ ανεχτώ εδώ, αλλά ούτε κίχ!

Όχι καί να μας πουλάει μυαλό η αγγλίτσα κι η μασωνία της!]

…κάπου στη διαδρομή ο Κρόνος έγινε αιμοβόρος. Προφανώς σε δύσκολες εποχές στερήσεων, πολέμων, κτλ.

[«Τρώει τα παιδιά του», κτλ – αναφορά (εκτός των άλλων πιθανών ερμηνειών) καί στις «απαραίτητες» ανθρωποθυσίες, ειδικά παιδιών, «γιά να στεριώσει η χώρα», κτλ που λέει η λαογραφία.

Το φαινόμενο ειδικά παιδοθυσιών το κράτησαν μέχρι τους ιστορικούς αιώνες σχεδόν όλοι οι λαοί της Κεντρικής Αμερικής -Αζτέκοι, Μάγιας, καί λοιποί-, συν οι Ίνκας. Στους τελευταίους, απλώς δεν υπήρχε βίαιη θυσία· αυτοί αφήναν τα προς θυσία παιδιά χωρίς εφόδια, να ξεπαγιάζουν στα χιονισμένα βουνά, μέσα στην ερημιά, καί να πεθαίνουν από υποθερμία. Ενώι οι άλλοι διέπρατταν φρικαλεότητες, πχ τους έσπαζαν τα κόκκαλα· πράγματα που καταγγέλουν οι χρονικογράφοι των -επίσης καθαρμάτων- Κονκισταδόρες, αλλά μέχρι σήμερα δεν γινόντουσαν πιστευτά…

…έως ότου βρέθηκαν πολύ πρόσφατα σε ανασκαφές στην Πόλη του Μεξικού σκελετοί παιδιών με σπασμένα κόκκαλα, σε ομαδικές ταφές.]

Καί κάπου αργότερα ο Κρόνος παραμερίστηκε σε κάποια γωνιά στους μύθους της Ατλάντειας προϊστορίας, απλώς θυμίζοντας πως οι εκάστοτε βασιλείς της ήταν απόγονοί του (Άτλας, κτλ)…

…γιά να πάρει τη θέση του ο Ποσειδών, ως ναυτικός κυρίαρχος των θαλασσών.

Η λέξη «Ποσειδών» ετυμολογείται από τις: πότι δάν, δηλαδή: «ο ισχυρός κύριος αυτής της γής». Προφανώς στην αρχή ήταν στεριανός θεός· κι άλλο τόσο προφανώς, τον έφεραν μαζί τους Έλληνες ναυτικοί, έποικοι στο νησί. Ώστε, τελικά έγινε θαλασσινός θεός, καί κύριος των θαλασσών καί των ναυτικών ταξιδιών… καί ο μέγιστος θεός της επίσης θαλασσοκράτειρας Ατλαντίδας. Νησί ήταν, στο κάτω-κάτω! Αν δεν είχε σχέση με τη θάλασσα, με τί θα είχε;! (Της οποίας Ατλαντίδας η πρωτεύουσα -με το κατά Πλάτωνα τοπογραφικό σχέδιο των ομοκέντρων κυκλικών λιμανιών, κτλ- δεν λεγόταν «Ατλαντίδα», αλλά Ποσείδια.)

Ωστόσο, ο Κρόνος φαίνεται πως κατά τις παραμονές του πολέμου επανήλθε (καί μάλλον με το ζόρι – με δικτατορικά διατάγματα) ως κυρίαρχος θεός της Ατλαντίδας (…καταγωγή βασιλέων, «εθνικόφρων» προπαγάνδα να πάει πρόθυμα να σκοτωθεί η πλέμπα γιά τις φιλοδοξίες των δικτατόρων, κτλ), καί δή με το βίαιο πρόσωπό του. Απόλυτα κατανοητό, πάντως, διότι σε πόλεμο δεν βάζεις γιά νοητό αρχιστράτηγο έναν ειρηνιστή!

. . . . . . . . . .

ii. Ελληνοατλαντικός πόλεμος

Βρισκόμαστε στα 9,600 πΧ.

Ξεκινάει ο πόλεμος, μόνο που δεν εξελίσσεται όπως τον περίμενε η δικτατορική τριανδρία της Ατλαντίδας. Τα υπερόπλα των Ελλήνων τους καταβυθίζουν το νησί· αλλά, δυστυχώς, ίσχυσε καί η παροιμία: «Κι εμείς κακό χερόβολο, κι εσείς κακό δεμάτι!»

Η Ελλάδα πλημμυρίζει από συνεχείς καταρρακτώδεις βροχές (πχ Θεσσαλία), ως αποτέλεσμα της αντιδράσεως της ατμόσφαιρας στις τρομερές διαταραχές του ηλεκτρομαγνητικού πεδίου, που επέφεραν τα υπερόπλα μας, ταρακουνιέται συθέμελα από δυνατούς σεισμούς, αλλάζει δραστικά η γεωμορφολογία της καί καταστρέφονται οι τότε πόλεις της, σκοτώνονται αρκετοί κάτοικοί της…

…καί, σα να μην έφταναν αυτά, λίγο πρίν την καταβύθιση, οι Άτλαντες επετέθησαν εναντίον της χώρας μας με κυκλωτικό σχέδιο. Κατσικώθηκαν στη σημερινή Καλαμάτα, αλλά έφαγαν τα μούτρα τους στη Ναύπακτο· κι όσοι μπόρεσαν καί πέρασαν τις δικές μας γραμμές άμυνας, έφαγαν κι αυτοί τα μούτρα τους στην Οίτη, καί τελείωσε (σχετικώς) το παραμύθι. (Σχετικώς, διότι αργότερα οι -δήθεν συνθηκολογημένοι- απόγονοί τους μπαίνανε μέσα στα ιερατεία καί τις ηγετικές δυναστείες μας, καί διέβρωναν ό,τι μπορούσαν. Τα ίδια κάνανε καί πχ στην Αίγυπτο.)

«Αντικειμενικός στόχος» του στρατού των Ατλάντων ήταν η τότε πρωτεύουσα της Ελλάδας, η Διμένεα, ευρισκόμενη λίγο έξω από τον σημερινό Βόλο. (Δεν θα το αναλύσω, όμως, αυτό.) Εξ ού καί η πορεία τους, από Ναύπακτο μέχρι Οίτη.

Υπήρχαν, όμως, κι άλλοι, που είχαν διεκπεραιωθεί στη Μ. Ασία, γιά να επιτεθούν εξ ανατολών. Αυτούς, τους κυνήγησαν οι δικοί μας κάπου χίλια με χίλια πεντακόσια χρόνια μετά, μέχρι την Ινδία καί την Κίνα, όπου καί παρέμειναν (οι δικοί μας), ξεκομμένοι πλέον από την κυρίως Ελλάδα καί μή επιστρέφοντας ποτέ. (Δεν θ’ αναλύσω εδώ τους λόγους, γιατί συνέβη αυτό.) Είναι ακριβώς αυτοί, των οποίων τους απογόνους συνάντησε πολύ αργότερα ο Μ. Αλέξανδρος, καί τον ρώτησαν γιατί τους επιτίθεται, ενώι κι οι ίδιοι είναι Έλληνες – καί μάλιστα, του έδειξαν ότι καλλιεργούν κισσό καί αμπέλια προς τιμήν του Διονύσου.

Κι εκεί (στους πρόποδες του Θιβέτ) βρίσκονται μέχρι σήμερα! Άλλη ιστορία, όμως, αυτή.

Γιά να καταλάβετε καί το γιατί πολλές Ελληνικές λέξεις είναι αυτούσιες καί Ινδικές (βάσανος = βασάνας, μέγας ρήξ = μαχαράτζα, κτλ), καί το πώς βρέθηκαν εκεί πέρα Έλληνες πρό Μ. Αλεξάνδρου. Όλ’ αυτά, όχι, βέβαια, λόγωι των ανυπάρκτων «Ινδοευρωπαίων» του τέκτονα (καί υπουργού …αποικιών της αγγλίτσας! – έμ, τί άλλο;! ως αποικία τους μας έβλεπε, όχι ως πανάρχαιη φυλή υψηλού πολιτισμού!) λόρδου Μπάλβερ-Λύττον.

[Υπάρχει καί το θέμα των θρησκευτικών αντιλήψεων στις Βέδδες… αν, δηλαδή, ταυτίζονται -καί μέχρι ποιό βαθμό- με τις αντίστοιχες των παναρχαίων Ελλήνων, αλλά καί τις σημερινές δικές μας!

Όπως καί το τί –καί ποιούς– γύρευαν εκεί πέρα διάφοροι «μύστες», πχ Γκουρτζίεφφ.

Θέματα ούλτρα καυτά, τζίζ-τζίζ-τζίζ, τα οποία εννοείται ότι δεν θα θίξω εδώ. Η έρευνα, όμως, παραμένει ελεύθερη γιά όποιον θέλει.]

. . . . . . . . . .

Περνάνε τα χρόνια κι οι αιώνες.

Οι Άτλαντες, όμως… κι εννοώ, οι Ατλαντόφρονες (διότι, δυστυχώς, στο γενικό επίπεδο των δύο λαών, ο πόλεμος αυτός ήταν ένας ακόμη εμφύλιος, η κατάρα της φυλής μας!…), ουδέποτε εγκατέλειψαν τις προσπάθειες να εκδικηθούν καί τελικά να καταλάβουν την Ελλάδα· επιτιθέμενοι, όμως, αυτή τη φορά από ανατολικά. Αρχίζουν, λοιπόν, τις επιδρομές – διότι η κατάσταση δεν σήκωσε αναμέτρηση τακτικών στρατών.

Την εποχή που λέμε, κάπου στα 5,000 με 3,500 πΧ, κι αυτοί κι εμείς ήμασταν σε κατάσταση διαλύσεως· εμείς, μάλλον χειρότερα. Ανοργάνωτα μπουλούκια, παναπεί, που απλώς προσπαθούσαν να επιβιώσουν. Αυτοί, βέβαια, είχαν προικιό καί τον μεγαλοϊδεατισμό των προγόνων τους!

Έτσι, καί με ορμητήριο τη Μ. Ασία, πραγματοποιούν επιδρομές εναντίον της κυρίως Ελλάδας… καί φαίνεται πως έχουν κάποιες επιτυχίες στην κατάληψη εδαφών – κυρίως πεδινών. Στα ορεινά, βέβαια, είχαν αποτραβηχτεί οι δικοί μας κι αντιστεκόντουσαν όπως μπορούσαν. Σας ξαναδείχνω (από δημοσίευση 8 ετών πρίν, από το παλιό ιστολόγιο) τον οικογενειακό τάφο του οπλαρχηγού των Δρυόπων Miloqqese (μάλλον «Μολοσσού» – κι ίσως όχι ως όνομα, αλλά ως τίτλου), που βρίσκεται χαμένος κάπου στα βουνά της Ρούμελης καί τελείως άγνωστος στους πολλούς. (Κι άσε την «επίσημη» Αρχαιολογία…) Δυστυχώς, συλημένος από απροσδιόριστους αρχαίους χρόνους.

Κι εδώ, η ζωγραφική προσπάθειά μου αναπαράστασης της ταφής:

. . . . . . . . . .

[Τώρα, βέβαια, η ομαδική ταφή δείχνει ομαδικό, ταυτόχρονο θάνατο· αν καί είναι απίθανο να σκαλίστηκε ο τάφος τόσο γρήγορα, πριν σαπίσουν τα πτώματα. Προφανώς είχαν κάποια μέθοδο, που τα διατήρησαν μέχρι την ταφή. Μπορεί καί να τα έκαψαν καί μετά να έθαψαν τα οστά, αν καί δεν το νομίζω. Η εποχή, που τοποθετώ τον Miloqqese, δηλαδή το 4,500 πΧ, είναι προς το τέλος της εποχή των Διδύμων, οπότε λογικά τα ταφικά έθιμα είχαν να κάνουν με τον αέρα, όχι με τη φωτιά.

Ίσως άφησαν τα πτώματα να σαπίσουν στον αέρα (Δίδυμοι, αέρας), όπως κάνανε οι Ινδιάνοι της Αμερικής καί κάνουν μέχρι σήμερα οι Ζωροάστρες Πέρσες, καί μετά έθαψαν (Ταύρος, γή) τα υπολείμματτά τους. Ποιός να ξέρει!… Εμείς, πάντως, πάντα δίνουμε αφορμή γιά έρευνες, γιά όποιον θέλει να τις συνεχίσει. Δεν περιοριζόμαστε σε ξερές αφηγήσεις. Γι’ αυτό κάνουμε τέτοιες παρεκβάσεις από την κύρια ροή του κειμένου.

Τώρα, θα μου πείς… αν είναι έτσι, με την ίδια λογική εμείς, στην εποχή των Ιχθύων (στοιχείο του νερού), τους πεθαμένους έπρεπε να τους πετάμε στη θάλασσα. Αλλά τους θάβουμε. Ειλικρινά, δεν γνωρίζω γιατί· ίσως τιμούμε το πραγματικό ζώδιο της Ελλάδας (Ταύρος, γή), ως αρχαίου πολιτισμού.

. . . . . . . . . .

Εν πάσει περιπτώσει, ταυτόχρονος θάνατος καί ταυτόχρονη ταφή δείχνουν:

  • είτε ομαδική σφαγή από εχθρούς (αρκεί αυτοί ν’ άφησαν τα πτώματα επί τόπου, καί να μην τα πήραν μαζί τους γιά διαπόμπευση),
  • είτε δηλητηρίαση (πάλι από εχθρούς -κρυφούς-, ή συνομώτες),
  • ή, έστω, δηλητηρίαση από κακοπαρασκευασμένη / ακατάλληλη τροφή (απίθανο, όμως, γιά τόσο δεμένους με τη Φύση ανθρώπους· παρεκτός κι αν δεν το πρόσεξαν, πχ έφαγαν μισοσαπισμένα κόλλυβα με ερυσίβη),
  • είτε ταυτόχρονη προσβολή από θανατηφόρα ασθένεια.

Ποιός να ξέρει!… Δυστυχώς, δεν υπάρχουν ούτε οστά· πολλά θα εύρισκε απ’ αυτά η σημερινή εργαστηριακή ανάλυση.]

. . . . . . . . . .

Μαζί, όμως, με τις (έστω, πρόσκαιρες) κατακτήσεις εδαφών στην κυρίως Ελλάδα, οι Άτλαντες επέβαλαν καί αλλαξοπιστίες σε όσους Έλληνες αιχμαλώτισαν καί βρήκαν μπόσικους· δηλαδή, τους κάνανε (με την απειλή βίας – ίσως καί με πειθώ / κίνητρα, δεν το αποκλείω) πιστούς του Κρόνου. Φυσικά, η επιβολή της πολιτικής ατζέντας (δηλαδή, η νοητική προπαγάνδα στους Έλληνες της εποχής να μισήσουν τους προγόνους τους) ακολούθησε μετά… ώστε, στις επόμενες επιδρομές τους, οι Άτλαντες να συναντούν έναν ισχυρό πυρήνα «φιλίων δυνάμεων» (καί εν όπλοις συμμάχων, δυστυχώς), επάνω στον οποίο να βασίζονται, γιά να ξεπαστρέψουν τους υπόλοιπους Έλληνες.

Αυτοί ακριβώς οι αλλαξοπιστήσαντες είναι ο πρώτος πυρήνας Κρονίων Πελασγών…

…καί, ναί, σωστά μαντέψατε: η Ιστορία επαναλαμβάνεται! (Δυστυχώς, όχι πάντα ως φάρσα.)

. . . . . . . . . .

iii. 3,500 πΧ

Φαίνεται πως, γιά τη μία, μιάμιση χιλετία που διήρκεσαν οι επιδρομές, η κατάσταση παράγινε. Αλλά φαίνεται καί πως τελικά οι Έλληνες συνήψαν συντριπτική νίκη εναντίον Ατλάντων καί Κρονίων Πελασγών, με αποτέλεσμα οι μεν πρώτοι να λουφάξουν γιά περίπου τρείς χιλιετίες (πλήν σποραδικών επιδρομών πειρατικού χαρακτήρα – καί πονηρών διεισδύσεων στα ιερατεία καί τις δυναστείες μας), οι δέ δεύτεροι να διασκορπιστούν στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα.

Σας το έχω ξαναπεί: όπου βλέπετε σημαίες, ή οικόσημα με έμβλημα τον αετό, αυτοί οι λαοί είναι απόγονοι Πελασγών. Περισσότερο Κρονίων, πχ Πρώσσοι, που μας μισούν όσο τίποτε (αν κι ο αετός είναι τοτεμικό πτηνό του Διός), αλλά σαφώς καί Διΐων. Παρατηρώντας στον χάρτη τις σημαίες με τον αετό, θα καταλάβετε καί πού πήγαν οι (βιαίως) διωγμένοι από εδώ ηττημένοι Πελασγοί του Κρόνου. (Ενδιαφέρον θέμα, αλλά ξεχωριστό.)

Σημειωτέον, ότι τη χρονολογία οριστικής εκδιώξεως των Πελασγών από την Ελλάδα, το 3,500 πΧ, δεν τη δίνω εγώ, αλλά η «επίσημη» Αρχαιολογία! Η οποία, όπως γνωρίζετε, είναι τρομερά φειδωλή στο να πάει σε χρονολογίες πρό του 2,000 πΧ. (Είναι από μόνη της; την έκαναν οι εξ αγγλίτσας στοές; αδιάφορο· το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: σύμφωνα με τα «επίσημα» κιτάπια, οι Έλληνες «δεν έχουμε» Ιστορία, που φτάνει παραπίσω.)

. . . . . . . . . .

Κλείνοντας την ενότητα, οφείλω να εκφράσω τις θερμές μου ευχαριστίες στον «Μποτίλια», που μου άνοιξε τα μάτια, πως η εκδίωξη των Πελασγών ήταν λόγωι θρησκευτικών διαφορών με τους λοιπούς Έλληνες (Διΐους Πελασγούς) της εποχής.

Γνώριζα από παλιά ότι οι Πελασγοί έφυγαν από την Αττική το 3,500 πΧ, ότι μετά ήρθαν Ίωνες, αλλά έφυγαν κι αυτοί, κτλ κτλ, αλλά δεν καταλάβαινα τον λόγο γιατί τόσο μίσος μεταξύ Ελλήνων· κι ούτε έβρισκα αναφορές, που να μιλάνε στα ίσα. Έτσι, ήταν αρκετή μιά πρόταση του «Μποτίλια», γιά να ξεκλειδώσει στο μυαλό μου σχεδόν όλο το πάζλ της «άγνωστης» Προϊστορίας μας, από το 9,600 πΧ μέχρι καί την κλασική αρχαιότητα.

Δυστυχώς, ούτε ο Ελληνοατλαντικός πόλεμος τελείωσε το 3,500 πΧ, ούτε η μετεξέλιξή του, ο Τρωϊκός! Συνεχίζονται μέχρι τις μέρες μας, αν καί όχι (ακόμη ξανά…) ενόπλως.

(επόμενο)

Εξισλαμισμοί Ελλήνων – 2

5 Σχόλια

(προηγούμενο)

. . . . . . . . . .

Να μην παραλείψω τη διαπίστωση, ότι τα άτομα αυτά που εξισλαμίστηκαν, είναι / ήταν τελείως ανιστόρητα. Αν είχαν έστω καί λίγο μάθει τί ήταν η Τουρκοκρατία (Οθωμανοκρατία, σωστότερα), ή ποιός ήταν πχ ο Αθανάσιος Διάκος, θ’ ακούγανε «ισλάμ» καί θα φτύνανε.

[Αν μάθαιναν καί γιά τον Γιώργαρο τον Καραϊσκάκη… δε σου λέω τί θα λέγανε! 🙂 Ειδικά ο Γιώργαρος είναι ζώσα πραγματικότης καί μας εμπνέει διαρκώς. Δεν είναι μονάχα ένα κάδρο σε σχολικές αίθουσες.]

. . . . . . . . . .

Συνελόντι τώι λόγωι: όσο οι εξισλαμισμοί Ελλήνων του εξωτερικού συνιστούν μεμονωμένες περιπτώσεις, το πράγμα ελέγχεται. Μόνο να μή γίνει μόδα – καί δή, στα καθ’ ημάς, οπότε θα τρέχουμε καί δεν θα φτάνουμε!

Προς το παρόν, ο κίνδυνος «προσηλυτισμού» των αλαφρών ατόμων στην Ελλάδα προέρχεται από τα διάφορα σαχλοκινήματα, τύπου: «δικαιωματισμός», «Αριστερά της πολιτικής ορθότητας», καί τα ρέστα. Σ’ αυτά πρέπει να ρίξουμε το βάρος της ιδεολογικής μας άμυνας. Άλλως τε, φροντίζουν τα ίδια τα ισλαμολάθρο να μας θυμίζουν καθημερινώς με τα έργα τους (δηλαδή, την παράβαση κάθε διάταξης του Ποινικού μας Κώδικα) τη βδελυρή εποχή της Τουρκοκρατίας!… ώστε να μη χρειάζεται να δώσουμε εμείς ιδεολογικό πόλεμο υπέρ των πατρίων εθνικών αξιών. (Σιγά, τώρα, μην κάτσουμε ν’ αντιμετωπίσουμε ιδεολογικώς το σκυλολόϊ των «δομών» καί τους ηλίθιους τους υποστηρικτές του!)

Μόνον οι «δικαιωματιστές» μαλάκες δεν καταλαβαίνουν πού μπλέξαμε. (Αντιθέτως, οι «δικαιωματιστές» πράκτορες το καταλαβαίνουν άριστα.)

. . . . . . . . . .

Ως υστερόγραφο στην ενότητα, αξίζει ν’ αναφέρω τη θυμοσοφία του Παλαιού!

«- Γιατί πάνε καί μπλέκουνε οι δικοί μας με τους μουλλάδες, έ; Έ, πώς πάνε καί μπλέκουν άλλοι με τα ναρκωτικά;!», είπε.

Συμπυκνωμένος λόγος! Δεν χρειάζεται προσθήκες, ή επεξηγήσεις.

. . . . . . . . . .

β2. Τουρκοκρατία (Οθωμανοκρατία)

Δεν χρειάζεται να προσθέσω κάτι εδώ.

Μόνο να θυμίσω ότι την Τουρκοκρατία την βρίζουμε νυχθημερόν, αλλά περνάμε στο ντούκου την -κάθε είδους- Φραγκοκρατία, που προηγήθηκε δυόμιση αιώνες… καί συνεχίστηκε σε κάποιες περιοχές της Ελλάδας (πχ Κρήτη) παράλληλα με την Κατοχή των Τουρκαλάδων, μέχρι το τέλος του 17ου αιώνα. (Στα δέ Επτάνησα έφτασε μέχρι τις αρχές του 19ου. Να μη σου πώ μέχρι τα μέσα του, όταν αυτά προσαρτήθηκαν στην Ελλάδα.) Βέεεεβαια!!!… «Πολιτισμένοι», μαθές, οι Φράγκοι!!! Γι’ αυτό δεν τους καταχεριάζουμε ιστορικώς καί βιβλιογραφικώς. (Κι αν κάποιος ιστορικός τυγχάνει καί ποδίτσας, ή κομματόσκυλο, τότε είναι που «ανήκομεν εις της Δύσιν», καί θα το βουλώσει.)

Η διαφορά τους; Πιό πρακτικοί καί πιό πονηροί οι Τούρκοι, μάζεψαν με το ζόρι καί προσηλύτισαν παιδιά δικά μας, τα οποία ξεκόπηκαν γιά πάντα από τον Ελληνισμό. (Αντιστοίχως, καί από άλλες εθνικότητες.) Ευτυχώς, όμως, δεν ενδιαφέρθηκαν γι’ αλλοίωση του Ελληνικού πνεύματος όσων παρέμειναν 100% Έλληνες Ορθόδοξοι. (…Καί ραγιάδες, καί φορολογικά υποζύγια.) Γιά τον Τούρκο, η χατζάρα νά ‘ν’ καλά (ως μέσον …πειθούς 🙂 ), καί τα βιβλία ποιός τα χέζει!

Αντιθέτως, οι Φράγκοι, ως πιό ουσιαστικοί, χτύπησαν στο ψαχνό: από το 1204 τσούρνεψαν ό,τι αξιόλογο βιβλίο βρήκαν (από πού προέρχονται, νομίζετε, οι «στερεότυπες εκδόσεις» των αρχαίων ημών Οξφόρδης / Λειψίας; ), καί δοκίμασαν να υποδουλώσουν πνευματικώς την Ορθοδοξία στο «πρωτείο» της Παλαιάς Ρώμης – καί τους πιστούς στον καθολικισμό. Βέβαια, όταν είδαν ότι οι ραγιάδες καί τους αντιπαθούσαν, καί δεν έπαιρναν από φλουϊέρα, μας παράτησαν στην ησυχία μας καί αρκέστηκαν κάθε φορά στο να καπελλώνουν την πνευματική ηγεσία μας καί τα ιδεολογικά ρεύματα (βλέπε Κοραή).

Ακόμη μία διαφορά τους με τους Τουρκαλάδες, είναι πως οι τελευταίοι συνεχίζουν στις μέρες μας τις προσπάθειες εδαφικής επανακατακτήσεως της Ελλάδας, ενώι οι Φράγκοι της πνευματικής τοιαύτης.

Τέλος πάντων, Κρόνιο καί το Βατικανό, Κρόνιο καί το ισλάμ… αλλά το θέμα μας είναι καθαρά το τελευταίο.

. . . . . . . . . .

Πρίν κλείσουμε την ενότητα, οφείλω να επισημάνω ότι ένα πολύ αξιόλογο σύγγραμμα γιά τη μελέτη της βδελυρής αυτής περιόδου, είναι το έργο «Οι Μαυρόλυκοι» του Θανάση Πετσάλη-Διομήδη. (Τετράτομο αρχικά, στο κλασικό μικρό σχήμα των βιβλίων της -πάλαι ποτέ- «Εστίας»· τώρα, με τις επανεκδόσεις σε μονοτονικό καί τα ρέστα, δεν γνωρίζω. Επίσης, σημειωτέον ότι «Μαυρόλυκοι» ήταν το σόι της μητέρας του Ρήγα Φερραίου.)

Το διαβάζεις… κι απ’ τη μία τρελλαίνεσαι… αναρωτιέσαι: «- Τί πέρασε κι αυτό το έθνος μας, ρέ φούστη μου, γιά να υπάρχουμε εμείς σήμερα ως ημιελεύθεροι!!!»… κι απ’ την άλλη σε πιάνουν τα νευρικά γέλια, όταν διαβάζεις γιά το πώς τα αρπαγμένα Ελληνάκια καταλήγανε στα τάγματα γενιτσάρων.

Το αρπαγμένο Ελληνάκι (αγόρι – τα κορίτσια είχαν άλλο …τυχερό), αφού πρώτα του κάνανε περιτομή καί το «βαφτίζανε» μωαμεθανάκι, το κλείνανε αρχικά σε ιεροδιδασκαλείο (μεντρεσέ). Όπου, ανάμεσα σε αυστηρή ζωή (έκανε χαμαλοδουλειές, καθάριζε, υπηρετούσε, κτλ) καί τις φάπες του ιμάμη, μάθαινε να τουρλοκωλιάζεται πεντάκις ημερησίως καί να ψέλνει αυτούς τους μακρόσυρτους αμανέδες μπούρ-μπούρ-μπούρ του μουεζίνη, μέχρι που γινότανε 18 ετών. (Στο περίπου, δηλαδή, διότι οι Τουρκαλάδες που αρπάζανε παιδιά, δεν ζητούσαν απ’ τους γονείς πληφορίες γιά το πότε γεννήθηκαν αυτά, ούτε ληξιαρχικές πράξεις. Απλώς, την ημέρα της αρπαγής υπολόγιζαν με το μάτι να είναι έως 7 ετών το πολύ.)

Τότε, έφτανε η μέρα που θα εντασσόταν στα τάγματα των γενιτσάρων. Λαμπρή ημέρα! Σημαίες, μουσικές, όμορφα ρούχα, όμορφες στολές, τραπεζώματα, λόγοι επισήμων, χαρές καί πανηγύρια! Όταν, λοιπόν, τέλειωνε το ντερλίκωμα, τα πήγαιναν τα παιδιά στο τάγμα… όπου ο διοικητής, αντί να τα καλοδεχτεί, τα έβαζε στη σειρά το ένα πίσω απ’ τ’ άλλο, τ’ άρπαζε απ’ τ’ αυτιά (τους τα τραβούσε μέχρι ξερριζώματος) καί τα πλάκωνε στο σκατόξυλο μέχρι λιποθυμίας (τους)! Αυτό, λέει, γινόταν, γιά να μάθει ο νέος γενίτσαρος ότι η ζωή είναι σκληρή· δεν είναι πάντα τραπεζώματα καί γλέντια.

Εν πάσει περιπτώσει, είναι τόσο τραγικά γελοίο!… Σαν πχ να πέρασες πανεπιστήμιο, καί να σε πλακώνει ο πατέρας σου στις φάπες μπροστά στους συγγενείς!…

Έτσι, γιά να καταλάβουν καλά μερικοί-μερικοί πόσο πολιτισμένο είναι το ισλάμ, που μας το κουβαλάνε εδώ γιά «πολυπολιτισμό», καί τί ακριβώς σημαίνουν τα «ανοιχτά σύνορα» καί οι λοιπές ιδεολογικές κουράδες τους. (Άλλως τε, καί τώι καιρώι εκείνωι οι Τουρκαλάδες όλα τα σύνορα ανοιχτά τα βλέπανε. Δεν άλλαξε καί τίποτε.)

. . . . . . . . . .

Ένα άλλο πολύ ενδιαφέρον θέμα γιά έρευνα (παρά την τραγικότητα του βίαιου εξισλαμισμού των Ελλήνων) – καί κλείνω την ενότητα· το υπόσχομαι: στους γενίτσαρους υπήρχαν καί …ταξικές διαφορές!!!

Συγκεκριμένα, τα παιδιά, που αναφέραμε πρίν, επάνδρωναν τα τάγματα του Πεζικού των γενιτσάρων, καί προερχόντουσαν κυρίως από φτωχές οικογένεις χωρικών. Αντιθέτως, το γενιτσαρικό Ιππικό, δηλαδή οι έφιπποι γενίτσαροι («σπαχήδες», ή «σπαήδες») προερχόντουσαν από παιδιά αρχοντικών οικογενειών· πχ κάτι ηγεμόνων της Μολδοβλαχίας, ή της Ουγγαρίας, ή της Σερβίας ξέρω ‘γώ, ή εξισλαμισμένων αρχοντικών οικογενειών του Βυζαντίου (δες σχετικό βιβλίο με πληροφορίες), κτλ. Ο λόγος, βέβαια, που αυτά τα παιδιά των αρχόντων γινόντουσαν μωαμεθανάκια καί γενιτσαράκια, δεν ήταν μονάχα η βίαιη αρπαγή τους (μετά από ήττα των γονέων τους σε μάχη). Ήταν καί λόγοι συμφέροντος (οικειοθελής εξισλαμισμός όλης της οικογένειας, μή χάσει τα πλούτη της), ή τηρήσεως συνθηκών – πχ στέλνανε παιδιά να μεγαλώσουν στη σουλτανική αυλή ως όμηροι, γιά να τηρούνται υπογεγραμμένες συνθήκες… κι εκεί, τα ξεγελούσανε με καραμέλες ξέρω ‘γώ, καί τους κόβανε στην άκρη το παιδικό τσουτσουνάκι! 🙂

[Παλιά δουλειά η συμπεφωνημένη ομηρία παιδιών στην αυλή του εχθρού, από την εποχή τουλάχιστον της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας! Μέχρι κι ο Αννίβας κι ο Αττίλας μεγάλωσαν στη Ρώμη, οι δε γάμοι Βυζαντινών πριγκηπισσών με βαρβάρους ηγεμόνες δίναν καί παίρναν.]

Εν πάσει περιπτώσει, οι πεζοί γενίτσαροι καί οι έφιπποι δεν χωνεύανε οι μέν τους δέ – οι δε συνομωσίες αναμεταξύ τους πήγαιναν σύννεφο! Ιστορική πραγματικότητα.

. . . . . . . . . .

β3. Περίοδος πρό του 1453

Η περίοδος αυτή είναι σχετικά άγνωστη· καί διότι δεν την πολυαναφέρουν τα βιβλία της Ιστορίας (έστω, τα σχολικά), καί διότι ενστικτωδώς την προσπερνάμε. Περίοδος μεγίστης παρακμής, γάρ. Πρέπει να ψάξει κανείς επισταμένως, να μάθει τα τότε χάλια μας.

…Καί, πιστέψτε με, ζεματάει.

. . . . . . . . . .

Η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, άλλως Βυζάντιο, αφού διήλθε διά πυρός καί σιδήρου (καί πάντοτε… ώ, τί σύμπτωσις!… όποτε πήγαινε να γίνει καταφανώς Ελληνικού χαρακτήρα!), έφτασε στον κολοφώνα της επί Βασιλείου Β’ του Βουλγαροκτόνου. Μετά τον θάνατο του οποίου, όμως (το 1025), καί με διαρκή κατήφορο επί σχεδόν μισό αιώνα, το κράτος διαλύθηκε. Πολλά τα δεινά… αιματηροί εμφύλιοι, ραδιουργίες της «κρύπτο» σκατοοικογένειας των Δουκών καί του συγγενή τους, του Φελλού, με αποκορύφωμα την προδοσία των σκατιάδων αυτών εις βάρος του Ρωμανού Δ’ Διογένη, έφεραν:

  • Τους Τουρκαλάδες στη Μ. Ασία, μόνιμα πιά μετά το Ματζικέρτ.
  • Την επιβεβαίωση της Τουρκικής παρουσίας μετά τη δεύτερη γερή φάπα, στο Μυριοκέφαλον.
  • Τους Δυτικούς, που μυρίστηκαν διαλυμένο κράτος, κι έσπευσαν να ντερλικώσουν κοψίδια. (Οι Νορμανδοί πρώτα, το 1204 μετά. Η δυναστεία των Κομνηνών απλώς φρενάρισε λίγο την κατρακύλα.)
  • Τη διάλυση της Αυτοκρατορίας σε τέσσερεις …υπο-αυτοκρατορίες καί δεσποτάτα, παναπεί κρατίδια ανίσχυρα καί αλληλοϋποβλεπόμενα. (Φτάσανε μέχρι καί σε μεταξύ τους άγριες πολεμικές συγκρούσεις, αρκετές φορές· με συμμάχους όχι Έλληνες, αλλά πρώην καί νύν κι αργότερα εχθρούς – Τούρκους, Βουλγάρους, Φράγκους… Προκόψανε!!!)
  • Τους Φράγκους καί τους Ενετούς ν’ αλωνίζουν καθ’ άπασα την Ελλάδα.
  • Την κατάκτηση από τους Τούρκους περιοχών με Ελληνικό πληθυσμό, που αυτοί κατελάμβαναν στ’ ανατολικά (πχ Καππαδοκία), καί την κατοχή τους μέχρι σήμερα.
  • Κι άλλους εμφυλίους πολέμους. (Δε λέει να μας λείψει αυτό το φρούτο.)
  • Την σταδιακή προώθηση των Τούρκων προς τα δυτικά… μέχρι τις ακτές του Αιγαίου καί την Ευρωπαϊκή πλευρά του Ελλησπόντου (κατά τον 14ο αιώνα, κάπου 100 χρόνια πρίν την Άλωση), όπου καί επίσης κατσικώθηκαν μέχρι σήμερα.

Φυσικά, μετά απ’ όλ’ αυτά, το 1453 υπήρξε λογικό επακόλουθο. Κανείς λογικός άνθρωπος δεν θα περίμενε κάτι άλλο… δεν θα περίμενε νεκρανάσταση ενός ήδη ζέχνοντος πτώματος – καί, τελείως τζάμπα οι θρήνοι καί η κλάψα της 30ης Μαΐου 1453 καί εντεύθεν. (Γνωμάρα μου.)

. . . . . . . . . .

Εδώ, όμως, ας σταθούμε λίγο στον 14ο αιώνα (1300-1400).

Παρατηρούμε ότι, ενώι η Αυτοκρατορία σαπίζει, οι Τούρκοι προωθούνται διαρκώς προς τα δυτικά· εκεί, βέβαια, που δεν βρίσκουν μεγάλη αντίσταση. (Διότι είναι καί πονηροί – πχ, την Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας δεν την πείραξαν. Αυτή έπεσε 8 χρόνια μετά την Άλωση.) Κατακτούν τη μία πόλη μετά την άλλη, το ένα «θέμα» μετά το άλλο… καί όχι πάντα με μάχες. Πολλές φορές, τόσο ο λαός, όσο καί οι τοπικοί άρχοντες, τους υποδέχθηκαν μετά βαΐων καί κλάδων, ως …ελευθερωτές!!!

Γιατί;

Διότι -κυρίως- τους απάλλασσαν από τη βαρειά φορολογία της Κωνσταντινούπολης… η οποία τους επιβαλλόταν, προκειμένου οι ανάξιοι αυτοκράτορες του 14ου αιώνα να πληρώνουν τους μισθοφόρους (πχ τους διαβόητους Καταλανούς) καί τα πλοία των Ενετών. (Γιά «προστασία» των θαλασσών πληρώνανε στους Ενετούς, μιά που το άλλοτε περήφανο καί ανίκητο αυτοκρατορικό «Πλώϊμον» είχε πάψει να υπάρχει από καιρό.)

Έλα, όμως, που μετά την τουρκαλάδικη «απελευθέρωση» των περιοχών αυτών από τη διοίκηση της μΠόλης, ερχόντουσαν βροχή καί οι ΟΙΚΕΙΟΘΕΛΕΙΣ εξισλαμισμοί!!!!! Τόσο αρχόντων, όσο καί λαού.

Είπατε τίποτε;

Απ’ αυτό το φαινόμενο αποστρέφουν όλοι το πρόσωπο… ακόμη κι οι επαγγελματίες ιστορικοί, απ’ όσο φαντάζομαι. Ωστόσο, ζεματάει. Κι εμείς, εδώ, θα προσπαθήσουμε να το εξηγήσουμε… διότι δεν μπορούμε να τ’ αφήσουμε να περάσει έτσι. Σας λέω, μονάχα, ότι τόσο οι βαθύτερες αιτίες του, όσο κι οι συνέπειές του, είναι ΩΡΟΛΟΓΙΑΚΗ ΒΟΜΒΑ στα θεμέλια της Ελλάδας του σήμερα…

…αλλά καί του αύριο. (Αν έχουν δίκιο οι προφητείες, καί ξαναπάρουμε τημΜπόλιν καί τις τέως Βυζαντινές περιοχές της Μ. Ασίας.)

Το παρόν ιστολόγιο έχει αρκετό θράσος, ώστε καί να βάλει βαθειά το νυστέρι σε μιά πληγή, μονάχα φαινομενικώς κλεισμένη, αλλά καί να τα σπάσει με διάφορες ισχύουσες «εθνοκεντρικές» (εσφαλμένες, όμως) αντιλήψεις – καθώς καί τους φορείς αυτών. Δεν θα λάβω, δέ, καθόλου υπ’ όψιν μου ποιά επέτειο έχουμε φέτος…

…διότι το Έθνος πρέπει να μάθει να θεωρεί εθνικόν, ό,τι είναι αληθές.

Πόσο, μα πόσο σωστή κουβέντα!

. . . . . . . . . .

Ως αντιπαραδείγματα οικειοθελών εξισλαμισμών της εποχής εκείνης, αναφέρω:

  • Τον Σουλεϊμάν πασά, κατά την κατάληψη της Καλλίπολης από τους Οθωμανούς (μόνο που δεν θυμάμαι από ποιό σόϊ προερχόταν),
  • καί τον έναν από τους υπαρχηγούς του, τον -αν δεν κάνω λάθος- Μαχμούτ Πασά (από το Βυζαντινό σόϊ των Αγγέλων, αυτός… από τα καθάρματα, που μας κουβάλησαν τους Φράγκους το 1204).
  • Άλλο αντιπαράδειγμα (αν καί μου είναι άγνωστη η εποχή του εξισλαμισμού του προγόνου του) είναι ο πασίγνωστος Ομέρ Βρυώνης του 1821· από το Βυζαντινό σόϊ των Βρυεννίων.

Υπάρχουν, βέβαια, καί Παλαιολόγοι οικειοθελώς εξισλαμισθέντες, καί Λασκαραίοι, κι άλλοι… Πλην όμως, όλοι αυτοί μετά το 1453. Δεν υπάγονται στις περιπτώσεις του 14ου αιώνα.

. . . . . . . . . .

Επειδή, τώρα, κάτι σας είπα πρίν γιά «ωρολογιακή βόμβα» στα θεμέλια -καί- της σημερινής Ελλάδας, πιστεύω ήδη να βλέπετε καθαρά πως αυτές οι καταστάσεις μοιάζουν πάαααρα πολύ με τις σημερινές στο ψευδοκράτος μας!

«- Καί τί μας νοιάζει;!», ίσως με ρωτήσετε.

Ξέρω καί ‘γώ; Αν αναλογισθήτε το τί πιθανώτατα θα πράξει η νύν ηγεσία, η «άρχουσα τάξη» του ψευτο-Ρωμαίϊκου μετά από προσεχή πόλεμο με (καί ήττα από) τους Τουρκαλάδες, ίσως καί να σας νοιάξει. (Ειδικά γιά τους δεσποτάδες, να τό ‘χετε σίγουρο.) Όσο προστάτεψαν τον υπόδουλο Ελληνισμό όλοι αυτοί οι αλλαξοπιστήσαντες γόνοι των Βυζαντινών σογιών, άλλο τόσο μεγάλο κλύσμα αναμείνατε κι από τους σημερινούς «αρχουσοταξίτες», σε περίπτωση που καί δικός μας πρωθυπουργός, πρόεδρας, ό,τι γουστάρει το παλληκάρι μας, τέλος πάντων, γίνει ο Ρετζεπίκας.

Κι όχι μόνον!

Ο Κώστας Κυριαζής, στον «Κωνσταντίνο Παλαιολόγο», γράφει με λύπη του, ότι στην πολιορκία της μΠόλης συμμετείχαν πολλά έθνη…

«…Κι αλοίμονο, καί Ρωμιοί!…»

(Ανακαλώ τη φράση από μνήμης.)

Ποιοί ήταν αυτοί οι Ρωμιοί, όμως; Μά, κυρίως όσοι αλλαξοπίστησαν από τις ανατολικές επαρχίες, βεβαίως-βεβαίως! (Φοβάμαι πως ήταν καί κάμποσοι από την κυρίως Ελλάδα, που βρήκαν την ευκαιρία να βγάλουν το άχτι τους, που τους είχε παραπετάξει τελείως η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία επί 11 αιώνες· διότι ήταν Έλληνες, βλέπεις. Άλλο θέμα αυτό, όμως.)

Έ, λοιπόν, μαντέψτε τί μας περιμένει, αν οι σημερινοί εγχώριοι τουρκόφρονες καί ισλαμόφρονες αυξηθούν σαν τις κατσαρίδες!…

. . . . . . . . . .

Γιατί, όμως, υπήρξε αυτή η βροχή αλλαξοπιστησάντων τον 14ο αιώνα;

Η επίσημη Ιστορία επικαλείται τελείως «προσγειωμένα» αίτια, κυρίως το οικονομικό. Δηλαδή, -υποτίθεται πως- οι επελαύνοντες Τούρκοι λέγανε στους κατοίκους ότι σε απαλλάσσω μεν από τους φοροεισπράκτορες της μΠόλης, αλλά μόνον αν γίνεις σαν εμάς.

Όμως, δεν στέκει. Έστω, δεν στέκει απόλυτα.

  • Καί διότι οι Τούρκοι πάντοτε ήσαν σχετικά ολιγάριθμη ορδή (σε σχέση με τον Βυζαντινό στρατό), άρα στρατιωτικώς αντιμετωπίσιμοι. (Έστω και με συμμαχίες / μισθοφορίες.)
  • Καί διότι τα προηγούμενα χρόνια κάνανε ουκ ολίγες συμμαχίες (ως μισθοφόροι) με διαφόρους Βυζαντινούς (πχ Αυτοκρατορία της Νικαίας), άρα θα μπορούσαν να περιοριστούν καθαρά στις μπίζνες (πχ αμοιβαίες υποσχέσεις με τους Βυζαντινούς γιά διαμοιρασμό μελλοντικών κτήσεων), καί ν’ αφήσουν τις αλλαξοπιστίες απέξω.
  • Καί διότι υπάρχει ιστορικό παράδειγμα, που δικαιώνει απολύτως την προηγούμενη παρατήρηση: όταν πήγαν οι Ισπανοί στο Μεξικό, οι (φυλετικώς συγγενείς των Αζτέκων) Τολτέκοι συμμάχησαν με τους Ισπανούς εναντίον των Αζτέκων, χωρίς, όμως, να βαφτιστούν καθολικοί χριστιανοί. Άρα, θα μπορούσε κάλλιστα καί Βυζαντινοί να συμμαχήσουν με Τούρκους εναντίον Βυζαντινών, χωρίς ν’ αλλαξοπιστήσουν – πράγμα, που είχε ήδη ξανασυμβεί μέχρι κι εκατό (καί πλέον) χρόνια πρίν.

Τότε; Τί συνέβη πραγματικά;

Μία πιό «ψαγμένη» εξήγηση, λέει ότι αυτοί, που έγιναν οικειοθελώς μούσλιμζ καί κόψαν τα πουλάκια τους, ήταν πρώην αιρετικοί – μονοφυσίτες, καί τα ρέστα. Οι οποίοι όντως μιά ζωή τρώγανε φάπες απ’ το επίσημο Βυζαντινό κράτος, καί όντως κατοικούσαν κυρίως στις ανατολικές (μέχρι Αρμενία) καί νότιες περιοχές του κράτους στην ακμή του (Συρία, Λίβανο… κτλ). Καί, προφανώς, βρήκαν την ευκαιρία να εκδικηθούν μ’ αυτόν τον ιδιότυπο τρόπο· κυρίως, διότι έπαυε πιά η υποχρέωσή τους να δίνουν στρατιώτες στην μΠόλιν.

Έχει κάποια βάση… καί διότι, ιστορικώς, ο 14ος αιώνας είναι εποχή, όπου οι τέως καταπιεσμένοι αιρετικοί βγαίνουν (ξανά) στο προσκήνιο, όπως πχ οι Ζηλωτές (η …«Φεντερασιόν» του 14ου αιώνα – πάλι στη Θεσσαλονίκη!) καί οι Βογόμιλοι.

Ναί, αλλά:

  • Οι συγκεκριμένοι παρέμειναν χριστιανοί· έστω, αιρετικοί. Δεν αλλαξοπίστησαν στο ισλάμ.
  • Οι δέ (επίσης κατά βάσιν μονοφυσίτες, αν θυμάμαι καλά) Βογόμιλοι, όταν είδαν κι αποείδαν ότι στο Βυζάντιο δεν έχουν προκοπή, πήραν των ομματιών τους κι έφτασαν στη νότια Γαλλία (μέχρι Πυρηναία), όπου έγιναν γνωστοί ως Καθαροί, ή Αλβίγιοι. (Δες πχ εδώ. Σ’ εκείνα τα μέρη, βέβαια, ξανατρώγανε φάπες απ’ τα καθολικά στρατεύματα του εκάστοτε κόμητα της Τουλούζης· άλλη ιστορία, όμως, αυτή.)

Αφού, λοιπόν, γιά τους μαζικούς οικειοθελείς εξισλαμισμούς των Ελληνικών πληθυσμών της ανατολικής Μ. Ασίας του 14ου αιώνα δεν φαίνεται να ισχύει (έστω, να ισχύει απόλυτα) ως αίτιο ούτε η απειλή βίας, ούτε το οικονομικό κίνητρο, ούτε το αιρετικό ιδεολογικό υπόβαθρο, ούτε -έστω- ένα είδος βλαμμένης «μόδας» της εποχής…

…τότε, τί ίσχυσε;

…Πολύ φοβάμαι ότι το αίτιο είναι πολύ βαθύτερο, πολύ παλιότερο…

…καί πολύ τρομερό.

(επόμενο)

. . . . . . . . . .

Υγ στην ενότητα: Αν θέλετε να διαβάσετε ένα σοβαρό βιβλίο γιά την Ιστορία των Τουρκαλάδων, προτείνω αυτό εδώ.

Εξισλαμισμοί Ελλήνων – 1

6 Σχόλια

Έχω αρκετό θράσος, ώστε να θίξω ένα μέγιστο (καί καθόλου απλό) θέμα… το οποίο, κανονικά, απαιτεί ολόκληρη κοινωνιολογική διατριβή. Ωστόσο, κάποιος πρέπει να βρεθεί, να δείξει την άκρη του νήματος· κι ας συνεχίσουν το ψάξιμο οι υπόλοιποι.

Ένα μέρος της ρίζας είναι σάπιο. Άρα, κάτι πρέπει να κάνουμε επ’ αυτού.

. . . . . . . . . . .

Πρόλογος

Όταν ακούμε γιά εξισλαμισμούς, το μυαλό μας πάει στην Τουρκοκρατία, όπου πράγματι έγινε το έλα να δείς. Φυσικά, τα -με τη βία- εξισλαμισμένα παιδιά (γενίτσαροι, κοπέλλες γιά τα χαρέμια) έπαψαν ν’ ανήκουν στο Ελληνικό έθνος… όσο κι αν αυτό μας πονάει καί δεν θέλουμε να το δεχθούμε.

[Τα δέ παιδιά τους καί τα εγγόνια τους καί ούτω καθ’ εξής, δέκα φορές περισσότερο. Σας το έχω πεί… τί να την κάνουμε την ταύτιση του dna με το δικό μας, όταν το παιχνίδι παίζεται κυρίως στην ψυχή… καί η ψυχή ξεκόβεται οριστικά από τον φυλετικό κορμό; ]

Όμως, οι εξισλαμισμοί Ελλήνων δυστυχώς δεν περιορίζονται μόνο σ’ αυτή την ιστορική περίοδο. Συνέβησαν καί πρίν, συνέβησαν (καί συμβαίνουν) καί μετά. Εμείς εδώ θα παρουσιάσουμε το πώς· αλλά θα προσπαθήσουμε να βρούμε καί το γιατί. Το σημαντικώτερο! Ώστε να ελπίσουμε πως, κάποια μέρα, θα σταματήσει διά παντός το φαινόμενο αυτό. Δεν χρωστάμε τίποτε σε κανέναν, ώστε να του δίνουμε καί δικά μας άτομα.

Η ας πούμε «πρωτοτυπία» της σημερινής αφήγησής μας έγκειται στο ότι θα πάμε από το παρόν στο παρελθόν. Σας το λέω, γιά να μην παραξενευτήτε· άλλως τε, τις ρίζες ψάχνουμε – γι’ αυτό θα πάμε προς τα κάτω καί προς τα πίσω.

Επίσης, ξεκαθαρίζω εξ αρχής ότι -επί της ουσίας- δεν κάνω θεολογική συζήτηση (άρα, μην πεταχτεί κανείς να μου πεί ότι κάνω λάθος, δεν είναι έτσι τα πράγματα, κτλ κτλ), αλλά διατυπώνω θέσεις υπέρ του έθνους μας.

Τέλος, ξεκαθαρίζω εξ αρχής καί το ότι υποψιάζομαι πως -με το παρόν άρθρο- θα ξεσηκώσω θύελλα πανταχόθεν. Λοιπόν, δηλώνω από τώρα ότι απόψεις, τις οποίες δεν εγκρίνω, τις γράφω κατ’ ευθείαν εκεί που φανταστήκατε. Οπότε, όσοι θα θελήσουν να μου κάνουν τον δάσκαλο, ας μην κάνουν τον κόπο.

Στην ηλικία μου, καί με την πορεία ζωής που έχω διανύσει, δεν δέχομαι μαθήματα – ειδικά από ανθρώπους ημιτελείς καί ανεπαρκείς.

. . . . . . . . . . .

α1. Εισαγωγή – 1

Γιατί, όμως, ασχολούμαι ειδικά με τους εξισλαμισμούς, καί όχι με προσηλυτισμό Ελλήνων προς άλλες θρησκείες;

Διότι οι υπόλοιπες (γνωστές) θρησκείες δεν είναι επιθετικές. Δεν περιέχουν στο δόγμα τους την υποχρέωση του πιστού ν’ αλλάξει τα μυαλά των απίστων, έστω καί με το ζόρι, ή αλλοιώς να τους κόψει τα κεφάλια. (Ως άχρηστα… άμα δεν παίρνουν οι άπιστοι από φλουϊέρα. 🙂 )

Ούτε ο ινδουϊσμός είναι επιθετικός, ούτε ο βουδδισμός, ούτε ο ταοϊσμός, ούτε ο σιντοϊσμός, ούτε ο ανιμισμός των πρωτογόνων ( ; ) φυλών, ούτε ο τζαϊνισμός, ούτε… ούτε… Ακόμη κι ο ιουδαϊσμός, δεν προσηλυτίζει. Θα σε πλησιάσει, μόνο άμα πας γυρεύοντας.

Όταν, λοιπόν, βλέπεις Έλληνες να «φλερτάρουν» μ’ αυτές τις θρησκείες, αν όχι ποτέ, πολύ σπάνια θα τους δείς να προσηλυτίζονται σ’ αυτές. Η σχέση των Ελλήνων με τέτοιες θρησκείες είναι να σκαλίζουν αντικείμενα, όπως πχ η γιόγκα. Η οποία γιόγκα (μιά που το είπαμε) είναι όντως θρησκευτικό αντικείμενο γιά τους λαούς που την εφηύραν (νομίζω είναι καί θρησκεία από μόνη της), αλλά σε καμμία περίπτωση δεν θα δείς Έλληνα να παρατάει την Ορθοδοξία, επειδή μελέτησε γιόγκα, ή το Τάο, ή ο,τιδήποτε παρόμοιο. Θα τους δείς, βέβαια, να πουλάνε μούρη (επειδή κατέχουν γνώσεις, που δεν κατέχει η πλέμπα), ή να τρώνε ξέρω ‘γώ αποκλειστικά Ταϋλανδέζικο φαγητό, ή να έχουν διαμορφώσει το σπίτι τους σύμφωνα με το Φένγκ-Σούϊ, αλλά μέχρις εκεί. Αλλαξοπιστία δεν θα δείς.

Αντιθέτως, το ισλάμ είναι επικίνδυνο εξ ορισμού· ειδικά τώρα, που το εργαλειοποίησαν «κάποιοι»… όπως ακριβώς αυτοί οι «κάποιοι» το είχαν κατασκευάσει, ως αγκάθι στα πλευρά του σαφώς αρξαμένου να εξελληνίζεται πρώϊμου Βυζαντίου.

Βέβαια, τί κι αν οι ορδές του Μωάμεθ κατέλαβαν την Αλεξάνδρεια, επειδή δεν μπορούσε να την προστατέψει (καί να την ανακαταλάβει αργότερα) ο Ηράκλειος; το ισλάμ θα έπρεπε να σεμνύνεται γιά τους «Αριστοτελικούς» θεολόγους του! Αλλά ποιός να τους ξέρει αυτούς… Στα σημερινά τζιχάντια αρκούν τα φληναφήματα των αγραμμάτων φανατικών ιμάμηδων· κι ένας τρόπος ζωής («σαρία»), που καθόλου δεν ταιριάζει με την εποχή μας.

Μπερδεγουέη, όταν με τους «Αριστοτελικούς» θεολόγους της Αλεξάνδρειας άρχισε καί το ισλάμ να …εξελληνίζεται, παρενέβησαν οι Φατιμίδες με άγριες διαθέσεις, καί η δουλειά πήγε πίσω, ού μήν καί σταμάτησε εντελώς! Τί ήταν αυτοί, τώρα; «κρύπτο» Φοίνικες εκ Τυνησίας (πού βρισκόταν η Καρχηδόνα, θυμάστε; ), που έγιναν ηγεμόνες στην Αίγυπτο. Αν σας πω ότι βγάλανε διάταγμα, να σπάνε με το ραβδί τα δόντια των χασικλήδων, καταλαβαίνετε γιά τί άτομα μιλάμε…

Έτσι πάει η Ιστορία, πάντως, με τον Ελληνισμό καί τους «άλλους»: χτύπημα-αντιχτύπημα. Όποιος αναγιγνώσκει αλλοιώς την Ιστορία μας, είναι τελείως απαίδευτος.

. . . . . . . . . . .

Γιά να κλείσουμε την ενότητα: ουδόλως αποκλείω το ότι μπορεί κανείς να έχει φίλους μωαμεθανούς. Όμως, όταν ο άλλος σου το δηλώνει στα ίσα ότι είναι δυνάμει εχθρός, ότι -ευκαιρίας δοθείσης- θα σου γαμήσει τον αδόξαστο…

…τότε πρέπει να λάβεις τα μέτρα σου καί να μην εφησυχάζεις καθόλου.

. . . . . . . . . . .

α2. Εισαγωγή – 2

Καί η Ορθοδοξία, κύριε;

Το ερώτημα, τα ερωτήματα, μάλλον, είναι:

  • γιατί να μην παρατήσει κανείς την Ορθοδοξία, αν θεωρεί ότι αλλού είναι καλύτερα;
  • είναι η Ορθοδοξία σωστή;

Πέρα από γενικεύσεις, του τύπου: «όλες οι θρησκείες είναι γιά τα σκουπίδια!», θα πω πως πρέπει να διακρίνουμε από τον σωρό τις θρησκείες… που δεν είναι θρησκείες! Μεταξύ των οποίων «μή-θρησκειών» θεωρώ πως συγκαταλέγεται καί η δική μας.

Θρησκείες, που δεν είναι θρησκείες… Αντίφαση;

Όχι. Όχι καλή διατύπωση. Αυτές που εννοώ, είναι -θα λέγαμε- «αγωγές» του ανθρώπου, να συμφιλιωθεί με το πεπερασμένο της ύπαρξής του καί με το άπειρο του Σύμπαντος καί του Θεού. Λίγο φιλοσοφία / θυμοσοφία, λίγο χιούμορ… Κάπως έτσι. Γιατί, νομίζετε, έγινε τόσο δημοφιλής ο Παΐσιος;

Βέβαια, πάντα ελλοχεύει ο εκφυλισμός μιάς τέτοιας θρησκείας ( ; ) προς κεριά καί λιβάνια (τυπικό αντι-παράδειγμα ο βουδδισμός), καθώς καί η (ηθελημένη; ) άγνοια των πιστών γιά τις σημαντικές πλευρές της θρησκείας τους. Νά, οι δικοί μας σήμερα σχεδόν νομίζουν ότι Ορθοδοξία σημαίνει αποκλειστικώς κομποσχοίνια καί «γεροντάδες». Την Ελληνική Πατρολογία, όμως, πόσοι την έχουν ακουστά; (Καί πόσοι να την έχουν διαβάσει κιόλας; Ελάχιστοι!)

Φυσικά, ακόμη καί η Ορθοδοξία έχει διολισθήσει σε λάθη – καί δεν μιλάω γιά πολιτικής φύσεως, πχ αναγνώριση του αυτοκέφαλου της Ουκρανίας. Εννοώ πχ την υιοθέτηση του προτεστάντικου θεσμού των κατηχητικών (αν καί βγάλαμε ολόκληρη Τουρκοκρατία χωρίς αυτά!), που -όχι τυχαία- μας τον κουβάλησε εδώ προπολεμικά Ελληνοαμερικανός παπάς, αν θυμάμαι καλά.

Επίσης αντιπαράδειγμα, όλη αυτή η αυστηρότητα γιά να μην υπάρχουν προγαμιαίες σχέσεις (σέξ μόνον εντός γάμου)! Πού τα λένε αυτά; Σ’ έναν λαό, που όσο πάει καί λιγοστεύει… καί που σφάζουν / δολοφονούν όλοι, όταν βρίσκουν ευκαιρία. Εκεί τα λένε. Αν είχαν μυαλό κι αν τους ένοιαζε το έθνος μας, θά ‘καναν τα στραβά μάτια, μπας καί γεννηθεί κανα Ελληνόπουλο παραπάνω.

Ωστόσο, θέση του γράφοντος είναι ότι στην παρούσα φάση του έθνους μας, πρέπει να προσκολληθούμε στην Ορθοδοξία, σαν σε σωσίβιο. Είτε την εκτιμούμε, είτε όχι· είτε την καταλαβαίνουμε, είτε όχι. Είτε έχει γεράσει καί δεν έχει πιά δυναμική, είτε όχι. Είτε δείχνει να ενδιαφέρεται γιά το έθνος μας, είτε όχι. (Ειδικά γιά τις αρχιεπισκοπές εξωτερικού, ουδόλως τρέφω αυταπάτες…)

Οι λόγοι της έστω καί αναγκαστικής μας συμπορεύσεως με την Ορθοδοξία δεν θ’ αναλυθούν εδώ. Κρατήστε μονάχα την προτροπή. Ειδικά στις μέρες μας, την Ορθοδοξία, όπως κι αν την αντιλαμβάνεται κανείς (κομποσχοίνια, Πατρολογία, Παπαδιαμάντης, ψητά αρνιά με τσάμικα, κτλ κτλ), θεωρήστε την διακριτό γνώρισμα / «σφραγίδα προελεύσεως» του έθνους μας (ένα από τα πολλά, αλλά ισχυρώτατο) – καί μείνετε σ’ αυτή τη διατύπωση.

[Κι όσο γιά τους «αρχαιόθρησκους» συν-Έλληνες, ουδείς ψόγος. Δεν θα καθήσω να κάνω θρησκειολογική ανάλυση.

Αρκεί να συμπορεύονται μαζί με τους υπόλοιπους καθαρούς πατριώτες.]

Πάμε, όμως, να δούμε τα «μαύρα πρόβατα» του Ελληνισμού.

. . . . . . . . . . .

β1. Σημερινή εποχή

Έρχονται από το Διαδίκτυο αρκετές ειδήσεις, ότι κάποιοι Έλληνες ασπάζονται από μόνοι τους το (σουνιτικό) ισλάμ (καί, ναί, φροντίζουν να τεμαχίσουν καί το πουλάκι τους)· κι όχι μόνον αυτό, αλλά γίνονται καί φανατικοί τζιχαντιστές!!!

  • Πρώτο (αντι)παράδειγμα, σύνδεσμος ένα, σύνδεσμος δύο. (Πάει αυτός!… Δεν ξέρω αν τρώει πιλάφια, εκεί που βρίσκεται. Κι όσο γιά τις παρθένες, άσ’ το καλύτερα! lol!!!)
  • Δεύτερο (αντι)παράδειγμα. Όχι ο Καναδός, ο παρακάτω στο κείμενο. Πάει κι αυτός, μας άφησε χρόνους μαζί με τον Καναδό! (Η καζάνα με τα πιλάφια λογικά δουλεύει υπερωρίες· οι παρθένες δεν ξέρω αν …ράβονται, γιά να προλαβαίνουν τη ζήτηση! lol!!!)
  • Τρίτο (αντι)παράδειγμα. Ετούτος εδώ απλώς ασπάστηκε το σουνιτικό ισλάμ· αλλά φρόντισε να βιντεοσκοπήσει την περιτομή του, λες καί του δώσανε το βραβείο Νομπέλ, καί ήθελε να απαθανατίσει τις στιγμές!

Παρατηρούμε ότι οι εξισλαμισμοί αυτοί (που ανέφερα) αφορούν Έλληνες δεύτερης, τρίτης… μεταγενέστερης γενιάς μετανάστες πέραν του Ατλαντικού. Ίσως υπάρχουν κι άλλοι, αλλού (πχ Αυστραλία), αλλά δεν ψάχνω τώρα.

Πρίν, όμως, φτάσουμε ν’ αναρωτηθούμε το γιατί εξισλαμίζεται οικειοθελώς έστω κι ένας Έλληνας του εξωτερικού, θα ρωτήσουμε αν έχουμε σήμερα οικειοθελείς εξισλαμισμούς στην Ελλάδα.

Η απάντηση είναι πως ναί, έχουμε ελάχιστους, όσον αφορά τα άτομα που εξισλαμίστηκαν, καί παραμένουν στην Ελλάδα. Αυτά είναι μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού. Ωστόσο, υπάρχουν καί οι «αφανείς» οικειοθελείς εξισλαμισμοί, αν καί πάλι ολιγάριθμοι· κυρίως από κάτι ηλίθιες, που πάνε καί παντρεύονται (από …ρομαντισμό, μή χέσω!) ανατολίτες, καί μετά διαμένουν μόνιμα εκτός Ελλάδος – αλλάζοντας καί υπηκοότητα, πλην θρησκείας. (Καί μετά τον πρώτο …ρομαντισμό με τα μουσλίμια, τρώνε το ξύλο -καί το κέρατο- της αρκούδας.) Οι γονείς τους, βέβαια, τραβάνε τα μαλλιά τους· αλλά, ας το πάρουν απόφαση, όπως οι γονείς των απαγμένων παιδιών επί Τουρκοκρατίας: τα παιδιά τους πέθαναν. Τα δέ εγγόνια τους δεν είναι Ελληνάκια.

. . . . . . . . . . .

Λοιπόν, γιατί εξισλαμίζεται (οικειοθελώς) ένας Έλληνας του εξωτερικού;

Η απάντηση είναι απλή: επειδή νομίζει πως εκεί βρίσκει (ιδεολογικώς / θρησκευτικώς) κάτι, που του λείπει. (Πχ πλήρη αποδοχή από μιά ομάδα, διότι το ισλάμ αυτοπροσδιορίζεται ως «έθνος», ή πολεμική δράση.) Ή, επειδή νομίζει πως απαλλάσσεται (ηθικών καί άλλων) ευθυνών, που -με το στανιό- του τις φοράει καπέλλο η προγονική του Ορθοδοξία. Πράγματι (καί πολύ χοντρικά), στο ισλάμ σχεδόν δεν είναι κάποιος υπεύθυνος γιά τις πράξεις του, ή την πορεία προς τη σωτηρία της ψυχής του (η οποία σωτηρία της ψυχής δεν υπάρχει κάν στο δόγμα!)· αρκεί να κάνει την προσευχή του πέντε φορές τη μέρα, να τηρεί πχ το ραμαζάνι, κι όλα καλά! Συγχωρούνται ακόμη καί πράγματα, αδιανόητα γιά τον Δυτικό – πχ σφαγή εν ψυχρώι ενός διαφωνούντος «απίστου». Υπεύθυνος είναι μονάχα ο Θεός (ο Αλλάχ), διότι Αυτός τον έφτιαξε τον πιστό. Άμα ήθελε, ας μην τον έφτιαχνε στραβόν από χαρακτήρα! (Επαναλαμβάνω, στο περίπου όλ’ αυτά. Δεν θεολογώ, εδώ. Μιά εικόνα ζωγραφίζω. Χοντροκομμένη μεν, αλλά ευδιάκριτη.)

Βέβαια, υπάρχουν καί οι παραδοσιακοί τρόποι προσηλυτισμού: το χρήμα (γιαχωβάδες), οι αόριστες υποσχέσεις γιά κοινωνική ανέλιξη (μασώνοι), κτλ κτλ. Εδώ, όμως, μιλάμε καθαρά γιά ιδεολογία καί προπαγάνδα, την οποία ο προσηλυτιζόμενος βρίσκει του γούστου του· σε αντίθεση με την πατρογονική του θρησκεία, την οποία απορρίπτει παντελώς – ακόμη κι αν δεν την έχει γνωρίσει καλά.

Υπάρχει κι ακόμη μία παράμετρος: η τρομερή καταπίεση από την πατρική του οικογένεια· οπότε, ο νεοπροσήλυτος έχει οδηγηθεί σε ψυχική κατάσταση «να τα τινάξει όλα στον αέρα»... προκειμένου να μείνει ελεύθερος ν’ αποτυπώσει στο κοινωνικό γίγνεσθαι την καθαρά δική του προσωπική «σφραγίδα». (Δες πάλι τους συνδέσμους γιά το πρώτο αντιπαράδειγμα.) Γι’ αυτό καταλήγει τελικώς στα τζιχάντια, διότι αυτά δεν σηκώνουν πολλά-πολλά από αντιρρήσεις! 🙂

. . . . . . . . . . .

Πάντως, γιά να φτάσει ένας Έλληνας του εξωτερικού να εξισλαμιστεί οικειοθελώς, εκτός απ’ τις άλλες αιτίες (πχ όπως προείπαμε, οικογενειακή καταπίεση), αυτό σημαίνει ένα καί μόνον πράγμα: ότι δεν έχει ισχυρά ιδεολογικά ερείσματα… διότι είτε δεν του τά ‘δωσε κανένας, είτε δεν τα έψαξε (καί με τον σωστό τρόπο) μόνος του.

Κι άντε, πες ότι δεν γουστάρεις τους παπάδες· αλλά είσαι Έλληνας, γαμώτο!!! Τί να σε πείσουν, τώρα, διάφορα αγράμματα γίδγια, ν’ ακολουθήσεις τη θρησκεία τους;

Λένε ότι οι εξτρεμιστές ιμάμηδες είναι πολύ πειστικοί στο μπλά-μπλά, αλλά μαλακίες. Άμα δεν τα θέλει ο κώλος σου, ΔΕΝ πείθεσαι ούτε με το πιστόλι στο κεφάλι σου.

Δες εδώ παράδειγμα ατόμου, που φιλοδοξεί να σε κάνει να ξεχάσεις ότι είσαι απόγονος του Αχιλλέα καί των φιλοσόφων!!! Πίσω, ρέ φούστη μου!!! 🙂

Με την ευκαιρία, ο χαρακτηρισμός «γίδγια» που έδωσα, δεν είναι τυχαίος. Παρατηρήστε τη φωτογραφία, καί να σας εξηγήσω καί τη σημειολογία:

  • Το μουστάκι είναι ξυρισμένο, αλλά το μούσι φτάνει στο πάτωμα. Γιατί; διότι πρόκειται γιά τραγόγενο. Τράγος, Αιγόκερως, Κρόνος.
  • Το κεφάλι είναι επίσης ξυρισμένο, γιά να δείχνει «γέρων» / «σοφός». (Το κάνανε καί οι σαμουράϊ αυτό, αν καί μόνο στο μπροστά μέρος του κεφαλιού – γιά τον ίδιο λόγο.)
  • Το καπελλάκι δείχνει υποταγή. Σε ποιόν; μά, στον Κρόνο, φυσικά! (Βλέπε βόρειο πόλο του πλανήτη αυτού, κτλ κτλ. Πού τα ξέρανε πρό τηλεσκοπίων αυτά τα πράγματα, τα διάφορα ιερατεία; από απόκρυφες προφορικές παραδόσεις προγενέστερης φάσης υψηλού πολιτισμού – πχ, πρό Κατακλυσμού. Από ‘κεί τα ξέρανε.)

Ποιόν πραγματικό Έλληνα να πείσουν, αυτοί οι κακομοίρηδες, που το παίζουν καί φιλόσοφοι κατέχοντες τη λύση όλων των προβλημάτων του Δυτικού ανθρώπου;… Άσε μας, μωρέ!

. . . . . . . . . . .

Τα ιδεολογικά ερείσματα, τώρα, των Ελλήνων (κι όχι μόνον του εξωτερικού) είναι δύο:

  • θρησκεία του έθνους μας / θρησκείες, μάλλον, όσο τις γνωρίζουμε από την Ιστορία,
  • καί φυλετική ταυτότητα (πάλι με τη βοήθεια της Ιστορίας, αλλά όχι μόνον).

Αυτά τα δύο συνιστούν την παράδοσή μας καί μας βοηθάνε να διαμορφώσουμε την κοσμοαντίληψή μας. Ακόμη κι αν διαφωνούμε εν μέρει μ’ αυτά, πιστεύω ότι ο κάθε Έλληνας κάποια στιγμή στη ζωή του έχει αναρωτηθεί πώς καί γιατί από κατασκευαστές Παρθενώνων καταντήσαμε οι ανυπόληπτοι γύφτοι, που είμαστε σήμερα. (Ειδικά γιά τον γράφοντα, αυτό το ερώτημα είναι άκρως βασανιστικό καί θα κρατήσει μιά ζωή – όσο δεν θ’ απαντηθεί ικανοποιητικώς.) Επίσης, πιστεύω ότι ο κάθε σωστός Έλληνας: (α) θα ψάξει να βρεί απάντηση, (β) η απάντηση θα τον ενοχλήσει, (γ) από ‘κεί καί μετά θα κολλήσει σα στρείδι στην Ελληνικότητά του.

Ειδικά γιά τους Έλληνες του εξωτερικού, το να πάνε να βρούν υπαρξιακές απαντήσεις στο ισλάμ, σημαίνει ένα καί μοναδικό πράγμα: το ότι το υπόβαθρο της παράδοσής μας δεν τους το έδωσε ποτέ κανείς!

Καί καλά, το ψευδοκράτος μας το γνωρίζουμε άριστα το πόσο ανθελληνικό είναι. Σιγά μην ενδιαφερθεί γιά την τύχη των αποδήμων… πέρα από πωλητικά κολλητηλίκια. Άμ, η Εκκλησία;… (Τώρα, βέβαια, άμα περιμένει κανείς από τον Λεπιδοφόρο μεταλαμπάδευση του εθνικού φρονήματος στις νεώτερες γενιές αποδήμων, είναι ντίπ γιά τα πανηγύργια!)

Κι έτσι βρίσκονται τα πρόβατα έξω απ’ το κοπάδι, ώστε τελικά να τα τρώει ο λύκος!

Αποπροσανατολισμός, λανθασμένα (ή ανύπαρκτα) σημεία αναφοράς (φυλετικής, ή άλλης), υιοθέτηση λάθος ιδεολογιών με λάθος τρόπο… (Το τρίτο αντιπαράδειγμα γράφει πως αρχικά ήταν άθεος. Νομίζει!!! Αν πράγματι ήταν, τί δουλειά είχε να πάει στο ισλάμ; Μόνο που -ως φαίνεται- δεν του είπε κανείς τί πράγματι σημαίνει αθεΐα!) …Παρατημένα παιδιά από «μοντέρνες» οικογένειες με ξένα πρότυπα («- Στα 18 σου, άδειαζέ μας τη γωνιά, δεν έχουμε πιά υποχρέωση να σε ταΐζουμε!», λένε οι …γονείς αυτοί), κι άλλα παιδιά από -επίσης μαλακισμένες- οικογένειες «σιδηράς πειθαρχίας» άνευ λόγου… (Δες πχ το πρόσφατο παράδειγμα «νέο Κωσταλέξι» με τη γυναίκα στη Λάρισα, που η μάνα της την κλείδωσε σπίτι από τα 9 της χρόνια!)

Δεν θέλει πολύ να γίνει το κακό.

. . . . . . . . . . .

Σημειώστε ότι καί αρκετοί Δυτικοί (δες αντιπαράδειγμα) παρατάνε τον χριστιανισμό, ασπάζονται το ισλάμ, καί γίνονται τζιχάντια. Εκεί, όμως, οι αιτίες είναι τελείως άλλες. Διότι, ούτε κράτη-μπάχαλα έχουν (σαν το δικό μας), ούτε την παράδοσή τους την παρατάνε τελείως προς χάριν της «μοντέρνας» Δύσης (αφού ήδη είναι …»μοντέρνοι Δυτικοί»), ούτε… ούτε. Εκεί, παίζει πολύ η γοητεία ( ; ) του αλλότριου, του «εξωτικού».

[Ειδικά οι γυναίκες, νομίζουν πως οι άρρενες μούσλιμζ δεν είναι σαν τους Δυτικούς, τους ξενέρωτους. ότι είναι κάτι σαν -υπεργ@μιάδες- άγγελοι επί Γής! Μπορεί, ωρέ γκόμενες, αλλά έχουν πολύ βαρύ χέρι καί βαράνε άσχημα! Μόνο που, μετά την απομάκρυνσιν εκ του ιμάμη στη γαμήλια αίθουσα, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται! lol!!!]

Κι από άλλες αιτίες, βέβαια, αλλά δεν θα ξεκινήσω ψυχαναλυτικό σύγγραμμα. Μόνον οι δικοί μας προσήλυτοι στο ισλάμ απόδημοι μ’ ενδιαφέρουν.

(επόμενο)

Older Entries