Σίγουρα ξέρετε ότι φέτος, την εποχή που διανύουμε, παίζεται το …περσινό πανευρωπαϊκό κύπελλο ποδοσφαίρου εθνικών ομάδων. (Ούτε ο Ράν-Τάν-Πλάν να ήτανε, με τόσο ταχεία ανταπόκριση!) Εξ αναβολής, λόγωι του κοροϊδοϊού.

Εν πάσει περιπτώσει, όποιος δεν έχει τί καλύτερο να κάνει, βλέπει τους αγώνες. Τρείς έχει καθημερινώς σ’ αυτή τη φάση: έναν στις 4 το απομεσήμερο (γιά τη χώνεψη), έναν στις 7 το απόγευμα, κι έναν στις 10 το βράδυ.

Το θέαμα γενικώς είναι σούπα που κρύωσε· έχουμε δεί πολύ καλύτερα ματσάκια. Κι ειλικρινά, δεν έχω όρεξη να μαζευτώ με φιλαράκια να δούμε τίποτε, όπως παλιά. Το μόνο που κάνω, είναι στις νεκρές ώρες του 24ώρου μου να ξεκλέβω κάποιες ματιές στα μάτς.

Τέλος πάντων, το …περσινό αυτό κύπελλο έχει την πρωτοτυπία ότι οι προκριματικοί αγώνες παίζονται σε διάφορες χώρες – κι έτσι, μας έκατσε πριν από λίγο μάτς της τουρκίτσας στο Αζερμπαϊτζάν. Στα καρντάσια τους! Που τα βοήθησαν στον υπέρτατο βαθμό εναντίον των Αρμενίων.

Ουσιαστικά, δηλαδή, η τουρκίτσα έπαιζε εντός έδρας – με αντίπαλη ομάδα την Ουαλλία. Πρ’ όλ’ αυτά, άρπαξε δύο τεμάχια, να τά ‘χει γιά την προίκα της. Πρίν από λίγες μέρες, δέ, εισέπραξε άλλα τρία απ’ την Ιταλία.

Ο επόμενος αντίπαλος, τώρα, της τουρκίτσας είναι η Αλβανία Κεντρικής Ευρώπης.

Πώς δεν υπάρχει τέτοιο κράτος, ρέ;! «Ελβετία» λεγόταν παλιά. Πιστεύω συνεννοηθήκαμε τώρα, σωστά; Αλλά, άμα ακούς παίχτες με επίθετα «Χσάκα» καί τα ρέστα, τί «Ελβετία» καί κολοκύθια μου λέτε; (Παλιότερα είχε κι άλλο τέτοιο -τουρκοφέρνον, αυτό- άνθος, ονόματι Κουμπιλάϊ Τουρκγιλμάζ.) Μόνο στα τραίνα καί τις σοκολάτες υπάρχει κάτι λίγο από Ελβετία, πλέον. Το να στήσεις εθνική ποδοσφαίρου με κατσαπλιάδες (όρα γερμανίτσα), δέ λέει.

Τέλος πάντων, λόγωι ιδεολογικής συγγένειας καί τα ρέστα, δεν το κόβω πιθανό η τουρκίτσα να φάει καί τρίτη μαλαπέρδα από την κεντρο-Ευρωπαϊκή χαλβανίτσα. (Εκτός αν η τελευταία ζοριστεί στο να μαζέψει βαθμούς πρόκρισης.) Αλλά, επειδή άκουσα τους εκφωνητές να λένε ότι στο στάδιο του Αζερμπαϊτζάν ήταν κι ο Ερντογάν στις κερκίδες των επισήμων, έχω να ρωτήσω το εξής:

«- Ρετζεπίκα, πονάνε τα πέντε που μαζέψατε μέχρι στιγμής; Αλλά, θα μου πείς… πονάν, ωρέ, τα παλληκάρια;» 🙂 🙂

Πονάνε, αλλά δέ μιλάνε, γιά να μή δώσουν ικανοποίηση στον εχθρό! lol!!!

Λεβέντες μου, πολύ το χάρηκα – παρά το ότι οι Ουαλλοί είναι γενίτσαροι των Άγγλων! (Δεν εξεγέρθηκαν ποτέ, σε αντίθεση με τους λοιπούς Κέλτες.) Καί παρ’ ό,τι έχουν έμβλημα τον δράκο. (Μεγάλη μάνδολα αυτή… Συνειδητοί Ατλάντειοι της κακής πλευράς είναι, αλλά άλλη φορά οι εξηγήσεις.)

Άντε, τουρκίτσα, καί καλά σαράντα! 🙂

. . . . . . . . . .

Υγ: Πολύ το χάρηκα καί το αράπικο, πού ‘φαγε η γερμανίτσα απ’ τη Φραγκιά!