Αγαπητές φίλες, αγαπητοί φίλοι,

Τ’ είχαν τα έρμα καί ψόφαγαν!

Συγκεκριμένα, ο σέρβερ που φιλοξενεί τις σοφίες μου, η Γουορντπρέςς, άλλαξε τον editor σε νέα μορφή καί κατάργησε τον παλιό. Πράγμα που μου απαγορεύει να γράφω κείμενα όπως ήξερα κι όπως ήθελα. (‘Ντάξ’… τό ‘χει κάνει εδώ καί καιρό. Αλλά μέχρι τώρα έβρισκα μιά «πίσω πόρτα» καί τον ενεργοποιούσα ξανά τον παλιό, μόνο που φαίνεται πως από σήμερα καταργήθηκε κι αυτή η πόρτα.)

Στο μεταξύ, γιά να έχω τα χέρια μου λυμένα (όπως επιθυμώ), είτε πρέπει να πάω κατ’ ευθείαν στο «μπίζνεςς πλάν» (που σημαίνει πληρωμή 300 δολλάρια τον χρόνο), για να μπορώ να έχω ευκολίες να κάνω τα δικά μου, είτε πρέπει ν’ αλλάξω σέρβερ φιλοξενίας.

Όμως, όλοι μα όλοι:

είτε απευθύνονται σε επιχειρήσεις,

είτε τό ‘χουν ρίξει στο χαζοχαρούμενο, γιά χαζοχαρούμενους-ες.

Οι μαλακίες του σημερινού κόσμου της διαφήμισης!… Όπου όλοι (βρέξει-χιονίσει) χαμογελάνε (προβλήματα, όπως πχ ανεργία, ή διακίνηση ανθρώπων δεν υφίστανται), κι όλοι (ανεξαρτήτως μυαλού καί μορφωτικού επιπέδου) έχουν την ίδια σκουπίδικη μοντέρνα διαφημιστική «αισθητική»! (Πράγμα, γιά το οποίο κάποτε είχα τσακωθεί με τον δάσκαλό μου της φωτογραφίας: «- Αν είναι», του είπα, «να έχω προβολείς καί στούντιο του ενός εκατομμυρίου ευρώ, γιά να βγάλω μιά φωτογραφία, ώστε μόνο τότε να την παραδεχτεί ως ωραία ο κάθε κάφρος, τότε δεν ξανασχολούμαι!»)

Αλλά, όπως καταλαβαίνετε, εγώ ούτε προϊόντα πουλάω, ούτε είμαι καμιά δεκαεφτάχρονη χαζοτηνέητζερ, να γεμίζω την οθόνη πέρα-πέρα με selfies του κώλου (καί στην κυριολεξία!…) κάθε μισή ώρα, καί ηλίθια χαμόγελα.

Οπότε, τρείς δρόμοι μένουν:

είτε κάθομαι καί μαθαίνω τον νέο σκατοέντιτορ,

είτε ψάχνω να βρω σέρβερ της προκοπής καί συνεχίζω από εκεί,

είτε τα παρατάω εντελώς.

Την τρίτη λύση δεν τη θέλω, άρα μου μένουν οι άλλες δύο. Κι επειδή διαπίστωσα πως όλη η πιάτσα μαλακίζεται (μή κι υστερήσει κανένας, καί δεν τον θεωρήσουν μοντέρνον), τότε μάλλον θα καθήσω να μάθω τον σιχαμένο «νέο» έντιτορ.

Δυστυχώς (ή ευτυχώς), δεν είμαι πιτσιρικάς, να πω «δεν τρέχει τίποτε»· όταν κάνω «επένδυση» (νοητική / χρόνου / ενέργειας) σε μιά προσπάθεια, δεν το κάνω γιά να περνάει η ώρα, δεν το κάνω γιά το «δός ημίν σήμερον» – καί δεν μ’ αρέσει καθόλου να ξεβολεύομαι. Καί δυστυχώς (σκέτο), στο μεταξύ ο χρόνος περνάει, τα γεγονότα τρέχουν ιλιγγιωδώς…

…καί ποιός θα σας πεί τί θέλει ο μοσχομαλάκας να ρίξει δεκαπέντε χιλιάδες πυρηνικές βόμβες στον Άρη, ή να περιτριγυρίσει τη Γή μας με σαράντα χιλιάδες δορυφόρους; Ποιός θα προλάβει να σας πεί;

Εντάξει, καταλαβαίνω ότι οι σέρβερς φιλοξενίας είναι επιχειρήσεις καί θέλουν έσοδα. Αλλά, πάλι, δεν τους κάνει κάποιος, που -όσο νά ‘ναι- με τα κείμενα καί το έστω «τζαμπέ plan» τους μαζεύει κάποιον κόσμο; Πιστεύω πως σαν εμένα υπάρχουν κι άλλοι, λογικά δεν πρέπει να είμαι ο μόνος που θέλει να «πάει αργά», ώστε κι αυτός καί οι αναγνώστες του να προλαβαίνουν να σκέφτονται.

Αγαπητές φίλες κι αγαπητοί φίλοι, δώστε μου λίγο χρόνο να δω τί θα κάνω τελικά.