ε ρυθμό ράπ ο τίτλος!  🙂

Τα πτυχία γιά ταπετσαρία, τα καταλαβαίνουμε: είναι άχρηστα χαρτιά, καί τα κολλάμε στον τοίχο να μη φαίνονται οι ατέλειες του σοβά. Τα μυαλά, όμως; Έ, άμα πυροβολήσεις κανέναν άχρηστον στο κεφάλι, μυαλά καί αίματα κάνουν ένα πλάτς! στον τοίχο, καί δημιουργούν ένα έργο αφηρημένης ελάσσονος τέχνης, ούτως ειπείν.

Διατί, όμως, εκφράζεις τέτοια επιθετικά σήμερον, ώ Εργοδότα;

Διότι… παρακάτω.

 

α. 1918

Βρισκόμαστε προς το τέλος του Α’ ΠΠ. Συνάδελφός τις (δεν θυμάμαι το όνομα, αλλά φίρμα – πάλι από ντοκυμανταίρ στην τηλεόραση, του οποίου δεν θυμάμαι τα λοιπά στοιχεία), αγγλίτσος, υπηρετεί στο μέτωπο. Κάποια στιγμή, πάει στον απόπατο γιά κακάκια του.

Παρένθεσις: Απόπατος εστί πρόχειρός τις κατασκευή, συνισταμένη εκ τεσσάρων καθέτων παλουκιών των δύο μέτρων υπέρ του εδάφους έκαστον, στηριζόμενα καθέτως από τέσσερα ζεύγη σανίδων του ενός μέτρου, μία πάνω καί μιά κάτω ανά πλευρά του νοητού παραλληλεπιπέδου των παλουκιών. Από τις απάνω σανίδες, τώρα, αναρτώνται λινάτσες – οι τρείς σταθερές, η μία ψιλοχύμα, διά να μετατοπίζεται καί να εισέρχεται άνθρωπος εις τον απόπατο.

Αυτη η κατασκευή μέσα καλύπτει βαθύ λάκκο τριών μέτρων βάθους περίπου, στο στόμιο του οποίου τοποθετείται εσχάρα από παλιοσανίδες. Εκεί, λοιπόν, κάθεταί τις καί τ’ αμολάει. Εννοείται πως στον πάτο του λάκκου σχηματίζεται κώνος εκ καφέ δυσόσμων πραγμάτων, περί του οποίου βρίσκεται διαρκώς σε δορυφορική τροχιά πλήθος μυγών. Εννοείται, επίσης, πως άμα σου πέσει τίποτε χρήσιμο στον λάκκο (πχ γυαλιά ή ταμπακιέρα), η ελπίς ανακτήσεώς του καθίσταται σχεδόν μηδενική.

Τέλος πάντων, ο συνάδελφος κάθεται ν’ αδειάσει, αλλά ο τόπος τραντάζεται από τις εκρήξεις των τηλεβόλων των Γερμανών. Ο άνθρωπός μας βρίζει (όσο τέλος πάντων, σε αντίθεση με τους Κεφαλλονίτες καί τους Ναπολιτάνους, μπορεί να βρίσει ένας προτεστάντης – «μπλάντυ κράουτζ!» καί τέτοια), αλλά ουδέν αποτέλεσμα: η σανίδινη εσχάρα τραντάζεται επικίνδυνα, με κίνδυνο να βρεθεί κι ο ίδιος στον πάτο του λάκκου.

Όμως, εκεί καί τότε τού ‘ρχεται η φαεινή ιδέα:

Μπορεί να εντοπίσει το πού βρίσκεται ένα κανόνι, από τα στοιχεία του υποηχητικού κύματος της έκρηξης!!!

Κάθεται, λοιπόν, φτιάχνει την θεωρητική ανάλυση, φτιάχνει κι ένα πλέγμα με σπάγγους / τενεκέδες / χαλίκια μέσα στους τενεκέδες, πιάνει καί τον λογαριθμικό κανόνα, καί περιμένει.

Την επόμενη μέρα, ξαναρχίζουν οι Γερμαναράδες το κανονίδι, γκντούμπουμ! καί γκντούμπουμ! Σείεται πάλι ο τόπος, το πλέγμα με τους τενεκέδες καί τα χαλίκια τραντάζεται (αλλά με τρόπο που να προδίδει την προέλευση του κύματος), ο απόπατος τραντάζεται επίσης, ο δικός μας αρχίζει τους υπολογισμούς πυρετωδώς, καί σε λίγο δίνει τα στοιχεία στους δικούς του πυροβολητές: «- Εκεί να βαρέσετε!», τους λέει.

Αρχίζουν κι οι αγγλίτσοι τα γκντούμπουμ!, οι αγγλίτσικες οβίδες πέφτουν κατακέφαλα στους Γερμαναράδες πυροβολητές, καί σε μισή ώρα σίγησε καί το τελευταίο τηλεβόλο του Κάϊζερ.

 

Σήμερα, οι πλέον εκμοντερνισμένοι στρατοί διαθέτουν (εκτός των uav καί λοιπών μέσων) αυτόματα μηχανάκια, που εντοπίζουν ηλεκτρονικώς τα εχθρικά πυροβόλα. Οπότε, αμέσως μετά τη βολή αυτά πρέπει να γίνουν Λούηδες καί ν’ αλλάξουν θέση. Αλλά, εν πάσει περιπτώσει, οπωσδήποτε μιλάμε γιά θρίαμβο της επιστήμης (καί της ελευθερίας των λαών, καί της δημοκρατίας, κτλ κτλ «δεκάρικα»), έστω καί διά του χεσίματος.

 

β. Κατοχή

Επί Κατοχής, φόβος καί τρόμος των αντιστασιακών Ελλήνων στις πόλεις, ήταν η περίφημη «νεκροφόρα». Παναπεί ένα όχημα κατασκευής της εταιρείας Μίζενς (ναί, ακριβώς αυτηνής που δίνει σε πολιτικούς ως «δωράκια» οικοσκευές – μπλέντερ γιά φρουτόκρεμες, τηλεφωνητές, κτλ), το οποίο ήταν ραδιογωνιόμετρο κι έβρισκε τους -τότε παρανόμους, εννοείται- αντιστασιακούς ασυρμάτους.

Πώς τους έβρισκε; μ’ έναν απλούστατο τρόπο. Η «νεκροφόρα» έκοβε βόλτες στους δρόμους της Αθήνας, καί γύριζε γύρω-γύρω την κεραία της, πιάνοντας τις συχνότητες των ασυρματιστικών εκπομπών. Εκεί που έπιανε τη μέγιστη ένταση, σημείωνε μιά γραμμή στον χάρτη της Αθήνας. (Από εκεί που βρισκόταν αυτή, προς την πηγή της μέγιστης έντασης.) Μετά, πήγαινε λίγο παρακάτω, κι έκανε τα ίδια. Ενδεχομένως καί τρίτη φορά, αλλά οι δύο αρκούσαν.

Εκεί, λοιπόν, που τεμνόντουσαν οι δύο γραμμές στον χάρτη, μετά από λίγο πλάκωνε η Γκεστάπο κι έψαχνε μέχρι καί τα στρώματα απ’ τα κρεββάτια – καί την πλήρωσε πολύς κόσμος. Οι όποιοι ασύρματοι γλύτωσαν τελικά, γλύτωσαν επειδή οι Γερμαναράδες (ως προτεστάντες βλάκες) ήταν …συστηματικοί! Έβγαζαν παγανιά τη «νεκροφόρα» με συγκεκριμένο ωράριο!!! (Αυτή ακριβώς η συστηματικότητα τους έφαγε καί στον πόλεμο των υποβρυχίων, στον Ατλαντικό – διότι επέτρεψε στους αγγλίτσους να σπάνε τα κρυπτογραφημένα Γερμανικά σήματα, που πάντα άρχιζαν με συντεταγμένες, ημερομηνία/ώρα, καί σύντομο δελτίο καιρού!)

Κι ευτυχώς, διότι οι τυχόν τσίλιες γύρω από το σπίτι με τον παράνομο ασύρματο ήσαν τελείως ανεπαρκές αποτρεπτικό μέσον. Η «νεκροφόρα» έκανε τη δουλειά της από χιλιόμετρα μακριά. Τί να δεί, επομένως, καί ποιόν να ειδοποιήσει ο τυχών «αργόσχολος» πιτσιρικάς που έπαιζε έξω απ’ το «επικίνδυνο» σπίτι…

 

γ. Σήμερα

Φταίω κι εγώ ακόμη μία φορά, διότι πάλι άργησα να δω το προφανές. Αλλά εγώ είμαι ένα καί μόνο άτομο, με τις ατέλειές του. Εσείς, όμως, συμπατριώτες μου, τί πάθατε; Τί σκατά έχουμε πάθει όλοι ομαδικώς κι αποβλακωθήκαμε σε τέτοιο βαθμό; Έ;

Λοιπόν…

Μιλάμε γιά σεισμούς στη Λέσβο, μιλάμε γιά Χάαρπ, αλλά χωρίς αποδείξεις. Μόνο με το ένστικτο.

Όμως, επιτέλους!!! Η Φυσική στα βασικά της δεν άλλαξε. Τα κύματα κάθε είδους εξακολουθούν να έχουν:

  • διεύθυνση /φορά
  • ένταση (ισχύ – χρονική καμπύλη ισχύος, γιά την ακρίβεια)
  • βασική συχνότητα / κυματομορφή («φέρον»)
  • διαμόρφωση / αρμονικές.

Γιατί, λοιπόν, τόσα χρόνια που το Χάαρπ έγινε «κοινό μυστικό» στα ιντερνέτια, κανείς δεν έφτιαξε έναν ανιχνευτή της δραστηριότητάς του; Καί ακόμη καλύτερα, ένα δίκτυο ανιχνευτών;

Μή μου πεί κανένας πως είναι δύσκολο, πως μετά χρειάζεται απόρριψη θορύβου / ανάδειξη σήματος, καί τα ρέστα. Τα ξέρω. Μή μου πεί κανείς, επίσης, πως δεν μπορεί να βρεί ακριβή τεχνικά χαρακτηριστικά του Χάαρπ. (Ψάξτε στο «βαθύ Διαδίκτυο», ή βγάλτε συμπεράσματα από τις φωτογραφίες που κυκλοφορούν. Εγώ θα σας τα λέω όλα; ) Θ’ απαντήσω πως, όσο τα πτυχία αποτελούν μέσον διορισμού στο Δημόσιο γιά τον κάθε κουτοπόνηρο παπάρα, θα είναι άχρηστα γιά ο,τιδήποτε άλλο – πλην περιτυλίγματος σαρδελλών. Καί θα εξακολουθήσουμε να έχουμε τέτοια φαινόμενα -παρατεταμένης αδράνειας καί αποφυγής ουσιαστικής δημιουργικότητας, φραππεδολατρείας, μοιρολατρείας γιά την κακή κοινωνία που δεν μας διορίζει-, όσο θ’ ανακατεύεται με τα πανεπιστήμια καί τα πτυχία (ενώ δεν τον έσπειραν εκεί) ο κάθε πονηρός άσχετος παρτάκιας παύλα κομματόσκυλο.

Μή μου πεί κανείς, τέλος, πως το δίκτυο ανιχνευτών είναι ακριβό. Θ’ απαντήσω ότι έχουμε πάααααρα πολλούς (καί πολλές φορές ομαδοποιημένους) «πατριώτες του πληκτρολογίου»… οι οποίοι, αντί ν’ αναλώνονται -εδώ καί είκοσι χρόνια- σε καταγγελίες γιά τους κακούς σιωνιστές, καλό θα είναι ν’ ανασκουμπωθούν, να βάλουν το χέρι στην τσέπη, καί να κάνουν τίποτε πιό πρακτικό. Εκτός αν περιμένουν να δηλώσουν στον Άρειο Πάγο πως δημιουργούν κόμμα, γιά να πάρουν την επιδότηση. Αν είναι έτσι, μερικοί άχρηστοι πάνω, μερικοί κάτω, δεν αλλάζει τίποτε. Καλό, όμως, σ’ αυτή την περίπτωση είναι να είναι ειλικρινείς – να μας αδειάζουν τη γωνιά, καί να μη δηλώνουν «πατριώτες».

 

Με την ευκαιρία (των σεισμών της Λέσβου)… εκείνο το ΒΑΝ πού χάθηκε; Ιδού έτοιμο ανιχνευτικό δίκτυο, που θα μας έλεγε αμέσως αν οι κυματομορφές πρό των σεισμών ήταν φυσικές, ή όχι. (Κι από πού μας ήρθαν.)

Αλλά…

Λείπει κάτι ακόμη.

Αυτό το κάτι, λέγεται θάρρος. Λέγεται ανδρεία.

 

Όταν εγώ μιλάω γιά το κεφάλι μας στον τορβά με τις οχιές, ξέρω πολύ καλά τί λέω. Δεν έφτιαξε μεν κανένας ανιχνευτικό δίκτυο των εκπομπών του Χάαρπ. Αλλά καί νά ‘φτιαχνε, θα είχε το θάρρος να βγεί να πετάξει τις καταγραφές στα μούτρα των ηπαπαραίων (καί του πρέσβη τους), ζητώντας μάλιστα αποζημιώσεις; (Θα είχε καλά-καλά το θάρρος να πεί στον κάθε «έγκριτο» πληρωμένο ΑΡΔ, που θα δοκίμαζε να τον σφάξει με το γάντι από τηλεοράσεως, : «- Σκάσε ρέ άσχετε, που μού ‘γινες καί ηλεκτρονικός!»; )

Ακόμη περισσσότερο:

Απ’ όλους αυτούς τους νερόβραστους «πατριώτες» του Διαδικτύου, που θέλουν να κυβερνήσουν την Ελλάδα γιά να τη σώσουν, θα έχει κανένας το θάρρος να πεί στα ίσα στους ηπαπαραίους να πάρουν τις «βάσεις» τους καί να ξεκουμπιστούν ΑΥΡΙΟ ΤΟ ΠΡΩΙ;

Μεταξύ μας, χλωμό το κόβω. Πολύ χλωμό, έως πεθαμένο. Τόσο πεθαμένο, όσο κι αυτοί που θα φάνε κατακέφαλα τα πυρηνικά του «κοντού». (Θα μας λυπηθεί ο «ομόδοξος αδελφός», λέτε; Ζωή σε σάς!  🙂  )

Γι’ αυτό, λοιπόν, κι επειδή δε βλέπω φώς από πουθενά, καλό θα είναι όλοι οι επίδοξοι «πατριώτες αρχηγοί» να κλείσουν το στοματάκι τους καί να ξανακρυφτούνε στα σπιτάκια τους σιγά-σιγά.

Αλλοιώς, μόνο ζημιά θα κάνουν στη χώρα.

 

Υγ: Ελπίζω ο καθένας να έχει τη στοιχειώδη νοημοσύνη, να μην περιμένει από μένα να πιάσω το κολλητήρι καί το καλάϊ να φτιάξω Χααρπο-ανιχνευτή. Όχι πως δεν μπορώ. Καί τις απαραίτητες γνώσεις έχω, καί την ικανότητα. Μόνο που δεν έχω ούτε χρόνο, ούτε χρήμα. (Οι οικείοι μου άνθρωποι το γνωρίζουν άριστα αυτό. Δε λέω ψέμματα.)

Αλλά εκεί έξω, τα πτυχία τα τυπώνουν πλέον με ταχυπιεστήριο εφημερίδας.

Από τους τόσους, πού ‘χουν …ταχυπιεσμένη φωτοτυπία πανεπιστημιακού τίτλου Ηλεκτρονικών, κανείς με φιλότιμο / διάθεση / κάποιο χρόνο διαθέσιμο / κάποια χρήματα, ρέ παιδιά; Κανείς σωστός, εκεί έξω, που η αξία του όντως ν’ αντιπροσωπεύει τον τίτλο του πτυχίου του;

Κανείς;…

 

Advertisements