δυνατότητα γιά αποστολή σχολίων από αναγνώστες αναστέλλεται επ’ αόριστον.

 

Ένα από τα πλέον αρνητικά χαρακτηριστικά του λαού μας, είναι ότι έχουμε πολλά άτομα, γεννημένα …αυτοκράτορες κι αυτοκρατόρισσες. Γιαλαντζή βεβαίως-βεβαίως, αλλά που νομίζουν ότι μπορούν να λένε καί να κάνουν ό,τι γουστάρουν, όποτε γουστάρουν, καί σε όποιον γουστάρουν, λες κι οι άλλοι είναι δούλοι τους. Κι άμα δεν τους κάνεις τα (εντελώς παράλογα) χατήρια, τότε είσαι κακός, φασίστας, παλιάνθρωπος, καί δέ συμμαζεύεται.

Διότι τότε οι «αυτοκράτορες» (μή χέσω) μεταβάλλονται σε -επίσης γιαλαντζή- δικαστές, καί …απαγγέλουν ποινές. (Πώς λέμε: «Ο Καραγκιόζης δικαστής»; Αυτό.)

 

Δυστυχώς, όμως, τέτοια άτομα τείνουν να γίνουν πλειονότητα. (Γι’ αυτό μας πήρε καί μας σήκωσε.) Παραδείγματα; αμέτρητα. Μαθητές-γαϊδούρια, φοιτητές-«επαναστάτες τα σπάνε όλα» (επαναστατημένοι γάϊδαροι, αυτοί), μεσήλικες που περνάν με κόκκινο καί ζητάνε καί τσαμπουκά από πάνω (άμα τους πεις τίποτε), διάφορες κυράτσες που την έχουν δεί τσαμπουκαλούδες με το παραμικρό (μπροστά σε άντρα 110 κιλών καί με γροθιά που γκρεμίζει τοίχο – ναί, θα τον δείρουν με τις γόβες), ισχυρογνώμονες γέροι που ανάβουν φωτιές «γιά τα ξερόχορτα» καί καίνε δάση (διότι θεωρούν πως θα τρέξουν άνετα -με τα μπαστούνια- να προλάβουν τυχόν πυρκαϊά), καί… καί… καί…

Εν πάσει περιπτώσει, στην πραγματική ζωή γενικώς έχω βρεί τους τρόπους να τους αδειάζω όλους αυτούς καί να μή μου τα παραζαλίζουν. Εδώ, όμως, κι επειδή δεν μ’ έχουν ποτέ απειλήσει οθόνες υπολογιστών, επέδειξα υπομονή πολύ παραπάνω από το κανονικό.  Αλλά τα όρια έχουν ξεπεραστεί, καί τα σχόλια αναστέλλονται μέχρι νεωτέρας.

 

Βέβαια, κλείνοντας τα σχόλια, χάνω τα καλά σχόλια σοβαρών κι έξυπνων ανθρώπων, που συμβάλλουν σοβαρά στον κοινό σκοπό μας – την έρευνα. Αλλά θα κάνω καί θα κάνετε λίγη υπομονή, μέχρι να σκεφτώ το πρακτέον.

 

Υγ: Το ημέηλ υπάρχει μέν, αλλά το κοιτάζω με ρυθμό τριμήνου-τετραμήνου, καί άν. Μην ελπίζετε πολλά από εκεί.

Υγ2: Εξακολουθώ να έχω την απορία, τίνος ρουφιάνος είμαι. Διότι δεν είναι σωστό ν’ αφήνουμε προτάσεις ανολοκλήρωτες. Δεν πάει αισθητικώς, ρέ παιδί μου. (Επίσης, τυπικώς πως, πρέπει να διακρίνουμε υποκείμενον καί αντικείμενον – παναπεί, γραμματικώς άλλο είναι το: «είμαι ρουφιάνος του τάδε» κι άλλο το: «ρουφιανεύω τον τάδε». Αλλά θεωρώ πως το αντικείμενο έχει ήδη ξεκαθαριστεί: «ρουφιανεύω τους αναγνώστες του παρόντος». Άρα, σωστά λέω: μένει να διευκρινίσουμε την γενική κτητική του υποκειμένου.)

Λέω, λοιπόν, να το ρίξω σε δημοσκόπηση πολλαπλής επιλογής, με απαντήσεις από «υπερεσιώνε» κι «εφημερίδωνε», μέχρι -ξέρω ‘γώ- «του Αγίου Παφνουτίου» (βοήθειά μας). Αλλά τώρα μού ‘χει γυρίσει ελαφρώς το κρανίον με τα καμώματα μερικών-μερικών, καί δεν έχω πολλή διάθεση γιά χιούμορ.

 

Advertisements