arxigramma-Kρατάει χρόνια αυτή η κολώνια… Ο λόγος γιά κάτι «λίστες Λαγκάρντ», καί διάφορες παρεμφερείς – μιά ιστορία, που απασχόλησε τα ΜΜΕ εδώ καί πολύ καιρό.

Το θέμα είναι… καλά, ρέ σύ Εργοδότη, τώρα το πήρες χαμπάρι, με τόσα χρόνια καθυστέρηση, σαν τον Ράν Τάν Πλάν;

Όχι, καλοί μου άνθρωποι, την επικαιρότητα την παρακολουθώ καθημερινά. Καί τέλος πάντων, έναν τριψήφιο δείκτη νοημοσύνης τον διαθέτω… πότε-πότε. Αλλά δώστε βάση: θα σας πω τη γνωμάρα μου.

 

Συνοπτικώς, με τη «λίστα Λαγκάρντ» συνέβησαν τα εξής: το κράτος (το δικό μας, ντέ!), κυρίως γιά λόγους πολιτικού εντυπωσιασμού, ζήτησε από τους Ελβετούς να του πούν ποιοί Έλληνες υπήκοοι έχουν καταθέσεις στην Ελβετία. Οι Ελβετοί γενικώς έκαναν την πάπια, αλλά τελικά βρέθηκε ένας υπάλληλος μιάς κάποιας τράπεζας της χώρας εκείνης να παραδώσει στο ημέτερον ψευτο-Ρωμαίϊκο έναν κατάλογο (εντός κι εκτός εισαγωγικών) Ελλήνων καταθετών στην τράπεζά του.

Από εκεί και μετά, αρχίζει ένα τσίρκο… διότι το μνημάκι του τύπου αυτού (ονόματι Φαλτσιανί) το πήραν μερικοί άρχοντες ενθάδε, οι οποίοι άρχισαν τις αφαιρέσεις ονομάτων (δικών τους καί συγγενών τους) από το συγκεκριμένο ηλεκτρονικό αρχείο. Μετά, την ιστορία την πήραν χαμπάρι (μάλλον από «καρφωτή») μερικοί δημοσιογράφοι, κι άρχισε ένα πανηγύρι… όπου οι μεν πολιτικοί κατηγορούσαν τους δέ. Καί κάποιοι δικαστικοί λειτουργοί προσπαθούσαν να βγάλουν άκρη, υπό την διαρκή προσπάθεια των κυβερνώντων (καί μή) πολιτικάντηδων γιά συγκάλυψη.

Τέλος πάντων, άκρη δε βγήκε ακόμη, αλλά εμείς εδώ θα σας πούμε τί ισχύει καί τί δεν ισχύει. (Διότι, αν περιμένετε από ΑΡΔ…)

 

Κατ’ αρχήν, στη χώρα μας η διακίνηση κεφαλαίων είναι πλήρως ελεύθερη, εδώ καί πολλά χρόνια. Δηλαδή, τα λεφτά σου μπορείς να πας να τα καταθέσεις όπου γουστάρεις, χωρίς να ρωτήσεις κανέναν. Ακόμη καί σε τράπεζα της Βόρνεο με τους ανθρωποφάγους – που λέει ο λόγος. (Εκεί είναι ελαφρώς επικίνδυνα, διότι μπορεί -κυριολεκτικώς- να τα φάνε τα χαρτονομίσματα, άμα πεινάσουν καί δεν έχουν ιεραπόστολο στο καζάνι. Απλώς γιά παράδειγμα το είπα.) Άρα, κανείς δεν διέπραξε αδίκημα καταθέτοντας τα χρήματά του σε τράπεζες της ποδοσφαιρικώς πως Κεντροευρωπαϊκής Αλβανίας Ελβετίας. Ούτε οφείλει εξηγήσεις σε κανέναν.

Τότε, προς τί όλη αυτή η φασαρία με τις αποκρύψεις καί τους δημοσιογράφους κτλ κτλ κτλ;

«Επισήμως», γιά φοροδιαφυγή.

Δηλαδή;

Δηλαδή, όποιος έχει καταθέσεις στην Ελλάδα (καί σε αρκετά άλλα κράτη), πληρώνει κάποιον φόρο. Τον οποίο αποδίδει η τράπεζα λογιστικώς στο κράτος, αφαιρώντας τον από το επιτόκιο που θα έδινε στον καταθέτη. Στην Ελβετία μάλλον δεν πληρώνουνε (απ’ όσα κατάλαβα), άρα συμφέρουν οι καταθέσεις στις εκεί τράπεζες. Μόνο που έτσι (από καταθέσεις στην Ελβετία, δηλ.) δεν εισπράττει φόρους το ψευτο-Ρωμαίϊκο.

Καί καλά! Μουρλάθηκε το κράτος, να κρεμάει μούτρα …εναντίον των δικών του νόμων; Απ’ τη μιά αφήνει τα κεφάλαια ελεύθερα, κι απ’ την άλλη ζητάει φόρους από εκεί, που δεν μπορεί να τους εισπράξει;

‘Ντάξ’, το ημέτερον κρατίδιον ποτέ δεν διακρινόταν γι’ απόλυτη εφαρμογή της Αριστοτελικής λογικής. Αλλά, όπως είπαμε, η όλη ιστορία έγινε γιά πολιτικό «κάρφωμα»: ότι δήθεν τάχαμ «εσείς είσαστε πλουτοκράτες εχθροί του λαού, ενώ εμείς είμαστε παιδιά του λαού», καί λοιπά μυξερά καί κλαψιάρικα. Δηλαδή, γιά μιά κάποια τελείως αόριστη αίσθηση ντροπής, που δήθεν θα έπρεπε να χαρακτηρίζει τους πολιτικούς. (Καί γιά την εντελώς απίθανη περίπτωση, όπου ίιιιιιισως διαπιστωθεί ξέπλυμα μαύρου χρήματος μέσωι των καταθετών.)

Έεεεεελλλαααα!!!!! Σοβαρά, ρέ; Άντε! Υπάρχουν πολιτικοί με ντροπή καί φιλότιμο; Δεν το πιστεύω!

Ενώ κάθε μέρα γίνονται ΤΑ σκάνδαλα καί δεν ιδρώνει τ’ αυτί κανενός, ενώ οι πολιτικοί πάνε τα παιδιά τους σε πανάκριβα ιδιωτικά σχολεία καί γιά θεραπεία σε πανάκριβες ιδιωτικές κλινικές (σε αντίθεση με την πλέμπα, που την έχουν τελείως χεσμένη), σιγά μη στάξει η ουρά του ποντικού επειδή έχουν καταθέσεις στην Ελβετία! Είπαμε, η φασαρία γίνεται γιά τις εντυπώσεις. Καί, πιθανώτατα, ως αποπροσανατολισμός από άλλα, σοβαρώς εθνοβλαπτικά θέματα, που -μέσα στις κραυγές της χάβρας των ΜΜΕ- περνάνε απαρατήρητα.

 

Καί πάμε τώρα στην ερώτηση του ενός εκατομμυρίου γιούροζ.

Εφ’ όσον τα ψηφιακά αρχεία αντιγράφονται άπειρες φορές χωρίς απώλειες, γιατί δεν πήρε ένας ένα αντίγραφο του καταλόγου αυτών των καταθετών, να το βάλει στα ιντερνέτια καί να τους κάνει ρόμπα; (Αν υποτεθεί ότι ντρέπονται τόσο πολύ με την αποκάλυψη των σκατών τους.) Τί «αποκρύψεις» καί «προσπάθειες της Δικαιοσύνης γιά διαλεύκανση» καί σαχλαμάρες μας τσαμπουνάνε; Επιτέλους, στον 21ο αιώνα μΧ ζούμε! Χειρισμό υπολογιστών καί αντιγραφή αρχείων γνωρίζει μέχρι κι ο παππούς με το παγωτό. (Αυτός που λέει: «- Να φύγετε, κύριε! Να πάτε αλλού!» Είναι σίγουρο ότι ο γέρος, άμα μυρίστηκε πως μπορεί να δεί τσόντες στο Διαδίκτυο, θα μάθει άριστα χειρισμό ΗΥ. Καρα-λόλ!!!)

Λοιπόν, αγαπητέ αναγνώσθα μου, ουδείς μπόρεσε ν’ αντιγράψει το ψηφιακό αρχείο, διότι αυτό εδόθη στας «Αρχάς» (καί έμεινε «κλειδωμένο» στα χέρια τους) σε ένα καί μοναδικό αντίτυπο. Ως γνωστόν, αι «Αρχαί» του ψευτο-Ρωμαίϊκου είναι υπόδουλες στους πολιτικάντηδες, άρα το αρχείο αποκλειόταν από ανεξέλεγκτη αντιγραφή. (Εφ’ όσον μέσα στο αρχείο αναγράφονται σαφέστατα ονόματα πολιτικάντηδων καί συγγενών τους.)

Απ’ την άλλη, αυτός ο Φαλτσιανί διέπραξε παρανομία, διότι το αρχείο αυτό το υπέκλεψε από την τράπεζα όπου εργαζόταν, χωρίς να έχει δικαίωμα. Άρα, το αρχείο αυτό, ως προϊόν υποκλοπής, δεν μπορεί να σταθεί σε κανένα δικαστήριο ως ενοχοποιητικό στοιχείο. Μ’ άλλα λόγια, οι πολιτικάντηδες καί τα ΜΜΕ (καί οι αποχαυνωμένοι ψηφοφόροι – μέχρι κι η μυτόγκα η Λαγκάρντ) μιλάνε απλά γιά να μιλάνε. Ο Φαλτσιανί είναι σίγουρο πως: (α) «λαδώθηκε» αρκετά καλά (απ’ το λάδι έγινε …σπεντζοφάϊ, ναούμ’) γιά να παραδώσει το αρχείο (μόνο που δεν ξέρω με τίνος τα λεφτά), (β) το παρέδωσε σε ένα καί μοναδικό αντίτυπο, λέγοντας στας «Αρχάς» κάτι σαν: «- Αυτό είναι, καί κόψτε το λαιμό σας!», καί (γ) κρατάει αντίγραφα γιά δική του χρήση (καί γιά να γλυτώσει τα δικαστικά παλούκια που σίγουρα θ’ αντιμετώπιζε, καί γιά μελλοντικούς εκβιασμούς). Επομένως, απ’ αυτόν στο μέλλον κανείς δεν πρέπει να περιμένει περισσότερη βοήθεια.

Έτσι έχει η κατάσταση, γι’ αυτό εδώ όλοι παίζουν το κρυφτό (ή τον παπά των παπατζήδων, όπως το βλέπει κανείς) – «πού πήγε το στικάκι» καί «ποιός τό ‘χει το στικάκι». Όσον αφορά την καθαρή ουσία της υπόθεσης, είναι σκέτο χάσιμο χρόνου. Ουδείς μπορεί να κατηγορηθεί γιά τίποτε (παρά μόνον γιά υποκρισία), ουδείς θα πάει στο δικαστήριο ως κατηγορούμενος, καί ουδείς θα τιμωρηθεί. Το δε κράτος δεν πρόκειται να εισπράξει τίποτε. Πρόκειται, δηλαδή, όχι γιά κάποια σοβαρή ιστορία, αλλά γιά πορδές.

 

Καί τώρα, η ερώτηση του ενός τρισεκατομμυρίου γιούροζ – ν’ αποσβέσουμε το χρέος, καί να μείνουν καί τίποτις ψιλά γιά διακοπές στη Μύκονο, φερ’ ειπείν:

Γιατί ασχολούμαι εγώ -καί δή, με καθυστέρηση- με τέτοια δύσοσμα οργανικά αέρια; Ά;

…Χμ… χμ….

Η χρησιμότης της πολλαπλότητας των αρχείων είναι προφανής. Σήμερα, δέ, καί πανεύκολη. Τα φωτοτυπικά δουλεύουν με τρομερές ταχύτητες, τα κινητά φωτογραφίζουν έγγραφα στο πίτς-φυτίλι (καί τα τυπώνουν κιόλας σε εκτυπωτή), άσε που ο καθένας διαθέτει στο σπίτι του σκάννερ καί υπολογιστή με δυνατότητα εγγραφής μέχρι καί δίσκων «μπλέ ακτίνας».

Καί τί να την κάνουμε τη δυνατότητα αντιγραφής αρχείων, ρέ Εργοδότη;

Χμ… Σκέφτομαι διάφορα. Νά, ας πούμε, όταν το 1944 ξεκουμπίστηκαν οι Γερμανοί, έβαλαν φωτιά μέχρι καί στα ληξιαρχεία. (Οι Γερμανοί, ή τίποτις άλλοι;…) Γι’ αυτό σήμερα δεν ξέρουμε ποιός είναι ποιός. Αν, ας πούμε, πιάσεις έναν μπαχαλάκια καί τον ξεβρακώσεις (γιά να δείς την περιτομή του καί να του τραβήξεις μιά περιποιημένη «σέλφυ» διά πάσαν χρήσιν αργότερα), θα σου την πέσουν όλοι ότι δήθεν καταπατάς τα «ανθρώπινα δικαιώματα», καί λοιπά δύσοσμα οργανικά αέρια. Ενώ αν υπήρχαν οι καταγραφές του ποιός άλλαξε επίθετο επί Κατοχής καί γιατί το κρατάει μέχρι σήμερα, ή ποιός βαφτίστηκε καί πού καί πότε, καί ποιανού οι πρόγονοι ετάφησαν καί πού, δεν θα είχαμε σήμερα φαινόμενα, όπως πχ το να μας πουλάει πατριωτισμό καί φιλολαϊκισμό το διεθνές βιολογικό σκουπίδι ΓΑΠ. Αντιληπτόν;

Παρομοίως, στις μέρες μας έχουμε κάτι αλήτες διπλωματικούς υπαλλήλους, που -με το αζημίωτο, φυσικά-  μας «ελληνοποίησαν» όλη τη μαφία των Παρακασπίων χωρών. (Καί μας την κουβάλησαν εδώ.)

Ξαναπαρομοίως, έχουμε καί κάτι αλήτες δημάρχους, που κάνουν αβέρτα (καί πάλι με το αζημίωτο) «ελληνοποιήσεις» του κάθε ποινικού καταδίκου, που τον ξαμόλησαν από τις φυλακές ξέρω ‘γώ του Πακιστάν και μας ήρθ’ εδώ μουσαφίρης ακάλεστος. Κι αυτό δεν είναι ανώδυνο παιχνίδι – του σκεπτικού: «- Έλα, μωρέ, πήρε ο γύφτος Ελληνικό διαβατήριο, καί τί έγινε;!». Είναι ευθεία επίθεση εναντίον του Ελληνικού Λαού, το να μπάζεις στο σπίτι του τον εχθρό από την πόρτα της κουζίνας.

Καί νά ‘ταν μόνο τα ληξιαρχεία… Έχουμε φερ’ ειπείν καί αδικαιολόγητα υψηλές τραπεζικές καταθέσεις, ακόμη καί σε τοπικό επίπεδο. Ή προσόντα διορισμού στο Δημόσιο εμφανώς ψεύτικα. Πχ να σου πουλάει μούρη ο κάθε μαλάκας με το «μάστερ» από το πανεπιστήμιο της Βλαχομπογδανίας, καί με την κομματοσκυλική ταυτότητα να τον δείς μέχρι καί διευθυντή σε δημόσια υπηρεσία. (Ένθα καί τα λαδώματα κάτω απ’ το τραπέζι πίπτουν βροχηδόν.) Ενώ είναι ικανός μόνο γιά να καθαρίζει βόθρους.

 

Επομένως, ρέ Εργοδότη;

Επομένως…

Αν οι λέξεις: «Πατρίδα», «πόλεμος», «υπεράσπιση βωμών καί εστιών» σας λένε τίποτε…

…οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές καί τα κινητά δεν είναι μόνο γιά ν’ αποχαυνωνόμαστε. Προς χάριν της Πατρίδας καί μόνον, γινόμαστε …λιστές καί διαπράττουμε …λιστείες …λιστών.

Έρχεται ολοκληρωτικός πόλεμος, κι άλλο τόσο ολοκληρωτικό ξεκαθάρισμα.

Κανονίστε.

 

Υγ: Ωραία η -προ ολίγου καιρού- δοκιμή με τη λίστα των μασώνων στα περιπτερειακά μανταλάκια, ώστε να διαπιστωθεί πόσο γρήγορα αντιδρούν τα «ξίφη»! Διότι περί δοκιμής επρόκειτο. Αν ο πληροφοριοδότης ήθελε να κάνει σωστή δουλειά, ώφειλε να βγάλει τη λίστα στα ιντερνέτια.

 

Advertisements