arxigramma-eton, λοιπόν, όλα είναι μπροστά στα μάτια μας, καί δεν τα βλέπουμε! Η αφεντιά μου, δηλαδή (χρησιμοποιώ πληθυντικό μεγαλοπρεπείας! λόλ!!!) – εσείς, ελπίζω πως όχι.

 

Όπως τρώμε ένα καλό φαγητό, καί μετά μας μένει η γεύση στο στόμα (η επίγευση, που λένε) καί χαλαρώνουμε ευχάριστα μετά το ντερλίκωμα, κάπως έτσι μηρυκάζω κι εγώ τα άρθρα μου. Δεν ξεκολλάω εύκολα από δαύτα!

Λοιπόν, από κάποιες σκέψεις που έκανα μετά το κλείσιμο της σειράς των αναρτήσεων γιά τον Προμηθέα, κατάλαβα ότι «έπαιξαν» κι άλλα στην ιστορία μας. Ο Ηρακλής δεν ζήτησε ως αντίτιμο από τον δεσμώτη Προμηθέα (γιά να τον ελευθερώσει) μονάχα τους «κωδικούς ασφαλείας» των (Ατλάντειας κατασκευής) τεράτων, που λυμαίνονταν την Ελλάδα, αλλά ζήτησε καί κάτι ακόμη:

Το μυστικό της αθανασίας!

Καί νά, που το ακριβοπληρωμένο (μ’ εκατομμύρια ζωές εκατέρωθεν, κατά τον Ελληνο-Ατλαντικό πόλεμο) μυστικό του πρώην ξιπασμένου δικτάτορα παραδόθηκε πάραυτα, έναντι μιάς ροπαλιάς στον αετό κι ενός σπασίματος των δεσμών… Πώς τα φέρνει η ρημάδα η τύχη, έ; Καί νά, που ο -σχεδόν- θεός επί Γής σερνόταν κλαμμένος στα τριχωτά πόδια του Ηρακλή, εκλιπαρώντας την ελευθερία του!…

 

Οπότε, η ιστορία μας στο σημείο αυτό διαμορφώνεται ως εξής:

Ο Προμηθέας έδωσε πρόθυμα τις απαντήσεις που του ζήτησε ο Ηρακλής. Ο οποίος Ηρακλής, όμως, σοφώς ποιών (τί εμπιστοσύνη νά ‘χει σ’ ένα καθήκι, έστω καί μετανοιωμένο; ), τον σύστησε στον μέγιστο των ιατρικών επιστημών εν Ελλάδι, τον Ασκληπιό, ώστε να δοκιμάσει στην πράξη την αλήθεια των ισχυρισμών του Προμηθέα ένα τρίτο πρόσωπο εμπιστοσύνης. (Μιά που ο ίδιος δεν είχε τις απαιτούμενες γνώσεις προς τούτο.)

Ο Ηρακλής, λοιπόν, αναδεικνύεται έτσι στον μέγιστο ήρωα της Ελλάδας! Διότι είχε στο μυαλό του την αθανασία ΟΛΩΝ των Ελλήνων!!! Δεν τα ήθελε αυτά τα μυστικά γιά πάρτη του.

Αυτός είναι κι ο λόγος, που αργότερα (μετά την απελευθέρωση του Προμηθέα) έριξε καί μιά βόλτα κατά τις Εσπερίδες, να βρεί τα χρυσά τους μήλα. Πήγε να βρεί τα όποια υπολείμματα της Ατλαντίδας, παναπεί, καί να φέρει πίσω τυχόν βοηθητικά της αθανασίας βότανα (καί όχι μόνο βότανα). Εκεί, κατά τη διάρκεια του ενδέκατου άθλου, συνάντησε καί τον ίδιο τον Άτλαντα. (Να του μεταβίβασε τις ευχαριστίες του γυιού του, του Προμηθέα, άρα γε, ώστε μετά -από ευγνωμοσύνη- να του κάνει ο Άτλας το ρουσφέτι να κλέψει τα μήλα καί να του τα δώσει; ) Άσε που είχε προηγηθεί καί μιά άλλη επίσκεψη τέρμα δυτικά (ανιχνευτική;…), στα βόδια του Γηρυόνη.

(Πού το ξέρω ότι σκόπευε να κάνει αθάνατους όλους τους Έλληνες; Προς το παρόν, θα μου επιτρέψετε η απάντηση να μείνει μυστική.)

Όμως, το ιερατείο του Διός είχε άλλα σχέδια, κι έστειλε τον Ασκπληπιό γιά μετενσάρκωση.

 

Το θέμα, όμως, εδώ είναι… φταίει, τάχα, ο φονιάς; Βλέπετε, ίσως το ιερατείο να σκεφτόταν σωστότερα από έναν ρομαντικό ήρωα κι έναν ανθρωπιστή γιατρό. Ίσως να μην είχε έρθει ακόμη η εποχή της αθανασίας της Ελληνικής Φυλής. Ίσως στο (απώτατο) παρελθόν να ξαναεμποδίστηκε αυτή η ανακάλυψη (πάνω που ήταν να γίνει), πράγμα που σ’ εμάς έφτασε ως -αγνώστων αιτίων- μυθολογικές καταστροφές, πχ βύθιση Αιγηϊδας, κτλ.

Η πιό πρόσφατη τέτοια καταστροφή ήταν η ηθελημένη ανατίναξη του ηφαιστείου της Σαντορίνης, του 1625 πΧ. Μην απορείτε, ισχύει απόλυτα αυτό που σκεφτήκατε: όντως είχε αρχίσει να διαθέτει αθανάτους το νησί. Απλά, εκεί το αίτιο που ανάγκασε τους ιερείς της Αρτέμιδος να βάλουν μπουρλότο στο ηφαίστειο, ήταν ξένο καί ψιλοάσχετο με τη δυνατότητα βιολογικής αθανασίας.

Ίσως, λοιπόν, η εποχή της οριστικής καί αμετάκλητης αθανασίας όλης της Ελληνικής Φυλής να μας περιμένει κάπου στο (ορατό, ή απώτερο) μέλλον… κι άσε τους «άλλους» να τρέχουν στις «ειδικές» κλινικές της Ελβετίας, γιά να παρατείνουν τις άθλιες παραδόπιστες ζωούλες τους!

 

Όλα, μα όλα, βρίσκονται μπροστά στα μάτια μας!… Αρκεί να μπορούμε να τα δούμε.

Αυτά που κατάλαβα εγώ, χρησιμοποιώντας συμπερασματική λογική, κάποιοι πρόγονοι τα είχαν ήδη απεικονίσει ψηλά – εκεί, όπου δεν μπορούσε ν’ απλωθεί βέβηλο χέρι, να τα εξαλείψει. (Αν, εννοείται, το βέβηλο μυαλό ήταν τόσο ικανό, ώστε να χαμπαριάσει τα σχετικά.)

%ce%b7%cf%81%ce%b1%ce%ba%ce%bb%ce%ae%cf%82-%cf%80%cf%81%ce%bf%ce%bc%ce%b7%ce%b8%ce%ad%ce%b1%cf%82-%cf%87%ce%b5%ce%af%cf%81%cf%89%ce%bd

Νά ο Ηρακλής, νά κι ο Προμηθέας, νά κι ο Χείρων! Οι πρωταγωνιστές της τελευταίας πράξης του δράματος, μαζί!!! Πάνω απ’ τον Προμηθέα, ο αετός που του έτρωγε τα τζιέρια, καί πάνω απ’ τον Ηρακλή μόλις φαίνεται η λύρα του μπαμπά του Ασκληπιού! Στο κάτω μέρος της εικόνας, ο κένταυρος που σημαδεύει με το ακόντιο τον λύκο (αλλά καί τον Χείρωνα), είναι ο Νέσσος.

Καί το ένα φέρνει τ’ άλλο… Εφ’ όσον οι πρόγονοι καταστέρισαν μιά ιστορία, που έλαβε χώραν ανάμεσα στο 2200 πΧ καί το 2150 πΧ, τότε συμπεραίνουμε πως δεν είναι οι ήρωες, που ακολουθούν τον δρόμο των άστρων, όπως επιπολαίως γράφεται σε διάφορες «αποκωδικοποιήσεις» (συγγραφέων τεκτόνων καί μή) της Μυθολογίας μας.

Αλλά τ’ άστρα ακολουθούν τον δρόμο των ηρώων!!!

Εννοείται πως, πηγαίνοντας ανάστροφα, μπορούμε να βρούμε αρκετά χρήσιμα «κλειδιά». Τί «κλειδιά»; κλειδάρες!!! Ώστε να ξεκλειδώσουμε πάλι τις μεγάλες πόρτες, που το πεπρωμένο της φυλής μας ορίζει να διαβούμε.

Αυτή είναι καί η Αλ-Μέγιστη διαθήκη-δωρεά των προγόνων μας της εποχής του Κριού σ’ εμάς, διά χειρός Κλαυδίου Πτολεμαίου.

(Προσοχή, μόνο, αν αρχίσετε το σκάλισμα των ουρανών: υπάρχουν κι αστερισμοί πολύ παλιότεροι του Ηρακλή καί του Προμηθέα καί του Χείρωνα. Έχουν κι αυτοί τον ρόλο τους, γι’ αυτό τους κράτησαν οι αρχαίοι ημών. Άρα, εσείς μην τους απορρίψετε.)

 

Το ερώτημα, τώρα, είναι…

«- Γιατί, ρέ Εργοδότη, τα θυμήθηκες αυτά με καθυστέρηση, καί δεν μας τά ‘πες στο κυρίως κείμενο;»

Άααα, οι αναμνήσεις!…

Βλέπετε, μυρηκάζω πολλά άλλα, εκτός απ’ το φαγητό μου. (Το «ζωώδιο» γάρ, που λένε κι οι αγράμματοι.  🙂  )

Εκείνος ο ανάποδος γέρος διαχειριστής της πολυκατοικίας, που κάποτε μάλωνε …κάποιον πιτσιρικά: «- Γιατί, παλιόπαιδο, πας απάνω-κάτω με το ασανσέρ; Έ; Άντε μή σου ξερριζώσω τ’ αυτιά!» (Πολύ κακή ανάμνηση αυτή.)

Εκείνη η συζήτηση που είχα, κι έλεγα: «- Τόσα απάνω-κάτω θα πληρώσω φόρο!» (Κακή ανάμνηση.)

Κι εκείνη η ωραία γκόμενα, που της είπα: «- Αφού έβγαλες το πάνω του μπικίνι σου, ολοκλήρωσε το καλό καί βγάλε καί το κάτω!» (Ωραία ανάμνηση αυτή!  🙂  )

«- Γιάαα πές μας!!!»

Άαααα, όχι, μή θέλετε να τα μαθαίνετε κι όλα!  🙂  Ήδη παράνοιξα το στόμα μου κι είπα δημοσίως αρκετά, πολύ πέραν του επιτρεπτού. Από ‘δώ καί μετά, όποιος έχει μάτια βλέπει – κι όποιος έχει νού, καταλαβαίνει.

Φιλούθκια!

 

Advertisements