arxigramma-Kι αυτή η ανάρτηση είναι μέρος του μεγάλου μου μυθιστορήματος. Είναι τα «πραγματικά στοιχεία» του πού οδηγεί η επανάληψη στην εποχή μας των καμωμάτων του κυρ-Προμηθέα.

 

…………………………………………

 

Καί φαντάσου, λέει, πως βρισκόμαστε ένα τέταρτο του αιώνα μετά, κάπου στα 2040, καί σκάει μύτη η είδηση πως στα φαρμακευτικά εργαστήρια της εταιρείας «Τρεχαγύρευε Φραμακιούτικαλ» βρέθηκε το ελιξήριο της αθανασίας!… Καί λογικό να βρεθεί, ύστερ’ από πολυετή έρευνα (σε κάποιες «ειδικές» κλινικές) πάνω σε ουσίες που παρατείνουν τη νεότητα …των γέρων. Χαπάκι ή σιρόπι, εμφύτευμα ή ένεση, το ίδιο κάνει. (Αν καί στην τελευταία περίπτωση είναι εντελώς σουρρεαλιστικό ο δρόμος της αθανασίας να περνάει απ’ τον κώλο.)

Χαράς Ευαγγέλια! Όλοι θα τρέξουν να προμηθευτούν πατείς με πατώ σε. Ποιός δεν θά ‘θελε, δά, να ζεί γιά πάντα (διότι οι πιό πολλοί τά ‘χουν βρεί με τον εαυτό τους – κακώς, βέβαια), ή να είναι γιά πάντα νέος;

Δυστυχώς, ελάχιστοι μπορούν να διακρίνουν τη διαφορά μεταξύ του αιωνίως ζήν καί της αιώνιας νεότητας. Άσε που χρειάζεται επίσης αιώνια ατρωσία κι αιώνια υγεία – ψυχική τε καί σωματική. Οι περισσότεροι δεν τα βλέπουν αυτά. Κι ούτε κάθησαν ποτέ να διαβάσουν τους σοφούς αρχαίους ημών, που μας έδωσαν πχ τον μύθο του Τιθωνού. Με τέτοια θ’ ασχολούνται;

Κι έτσι, τα φαρμακεία καί τα εν γένει πωλητήρια της θαυματουργής ουσίας θα ζήσουν επιδρομές βαρβάρων «θελωζήσηδων», μπροστά στις οποίες οι ορδές του Ταμερλάνου θα φαίνονται νήπια.

 

Ο δρόμος γιά την Κόλαση, όμως, είναι στρωμένος με καλές προθέσεις.

Όλοι θ’ ανακαλύψουν κάποια στιγμή της παρατεταμένης ζωούλας τους ότι μεταβάλλονται σε Τιθωνούς… άρα, χρειάζεται καί το σκεύασμα της αιώνιας νεότητας. Το οποίο, όπως καί το σκεύασμα της αθανασίας, μπορεί καί να μην πιάνει 100%. Ή, να έχει παρενέργειες. Η απλούστερη, να συνειδητοποιήσουν οι γιαλαντζή «αθάνατοι» πως δεν θα έχουν με τί ν’ ασχοληθούν σε μιά ζωή χωρίς όρια. Πως αυτή η ζωή είναι παντελώς ασύμβατη με την ψυχή τους την ανεύθυνη καί το μυαλουδάκι τους το ανεύθυνο.

Καί τότε, ένα πιστόλι θα δώσει τη λύση… που δεν αφέθηκε να δώσει η Φύση κάποια χρόνια πριν. (Είπαμε: άλλο αθανασία, άλλο ατρωσία.)

Μπορεί, βέβαια, καί το ίδιο το φάρμακο να τους κουρκουτιάσει το μυαλό, οπότε -το πιθανώτερο- πάλι έχει γειά καημένε κόσμε.

 

Αλλά οι λίαν πιθανές παρενέργειες δεν είναι μονάχα φαρμακευτικής φύσεως. Είναι καί κοινωνικές.

Η φαρμακευτική βιομηχανία μέχρι στιγμής έχει αποδείξει ότι δεν διστάζει να κάνει τα πάντα προξενώντας κακό, ώστε να σου δώσει μετά το αντίδοτο – ακόμη κι εκεί που δεν χρειάζεται κανένα αντίδοτο φυσιολογικά. Πχ γεμίζει τον τόπο τρόφιμα με δηλητηριώδη συντηρητικά, καί μετά σου πουλάει φάρμακο κατά των δηλητηριωδών συντηρητικών. Όπως δεν διστάζει να κάνει τους πάντες συνδρομητές-πρεζάκηδες. (Τί, δηλαδή; Θα σε κάνει καλά μιά κι έξω; Αυτό νομίζεις, αφελέστατε; Σου το χρώσταγε, μήπως; ) Πχ όποιος έχει αϋπνίες, νομίζετε πως θ’ απεξαρτηθεί ποτέ του από τα υπνωτικά χάπια που παίρνει; Εδώ δεν κόβεται το κάπνισμα, θα πάμε καί στα παραπέρα;

Εάν Όταν, λοιπόν, βρεθεί το φάρμακο της αθανασίας (καί με τη βασική προϋπόθεση ότι ο κόσμος μας θα συνεχίσει να κάνει μακροβούτια στα σκατά, όπως σήμερα), τότε αυτό θα δίνεται σε δόσεις. Κι αν όχι αυτό, τα παρελκόμενά του – όπως το φάρμακο της αιώνιας νεότητας. Καί, φυσικά -γιά τους σώφρονες-, πάντα υπάρχει το βασικό ερώτημα:

Γιατί θα σε κάνει κάποιος αθάνατον, ειδικά εσένα; Ποιός είσαι; Τί είσαι; Τί του είσαι;

Πρώτα η επιλογή γιά τους εκλεκτούς, λοιπόν, καί μετά η πρεζοεξάρτηση των υπολοίπων.

Όπως καταλαβαίνετε, εάν διαιωνιστεί η ζωή πχ του Κίσσιγκερ, πρέπει όλοι μαζί να πλακώσουμε στο ξύλο τον Χάρο, που κατέβηκε σε απεργία.

 

Η γνώση της κατασκευής ενός τέτοιου σκευάσματος, όπως είδαμε, οδηγεί σε απόλυτη δύναμη απόλυτης επιβολής μιάς δικτατορίας των «εκλεκτών». Ακριβώς αυτό συνέβη με την Ατλαντίδα, όπου μιά τριανδρία «αθανάτων» χόρευε στο ταψί γιά αιώνες όλον τον υπόλοιπο λαό… με την αιωρούμενη διαρκή (αλλά μηδέποτε τελεσφορήσασα) υπόσχεση του χαρίσματος του σκευάσματος στους πρόθυμους υπηρέτες της.

Ο δε λαός θα χάσει τα σταθερά σημεία του. Θα χάσει το χαλί κάτω απ’ τα πόδια του.

Πώς;

…Οι περισσότερες θρησκείες στηρίζονται στον φόβο του θανάτου, καί στο εν πολλοίς άγνωστο επέκεινα. Έτσι, τα πρώτα χρόνια αφ’ ότου το σκεύασμα της αθανασίας διαδοθεί, οι αθλιοκήρυκες της νέας φιλοσοφίας θα λένε στον κόσμο πως, τώρα πιά, δεν υπάρχει ανάγκη Θεού. Ο Θεός μπορεί ν’ αναπαύεται καμαρώνοντας το έργο Του, το Σύμπαν, αλλά δεν Τον έχουμε πιά ανάγκη. Θα ζούμε αιώνια – κι έχουμε όλον τον καιρό μπροστά μας ν’ απαντήσουμε τα βασικά ερωτήματα του ανθρώπου. Ακόμη κι αυτά των περασμένων ατελών γενεών, αυτών που πέθαιναν.

Θα είμαστε, δηλαδή, μικροί θεοί εμείς οι ίδιοι.

Δεν θέλω να ψάξω το πού οδηγεί μιά τέτοια τρίπλα στα εκ παραδόσεως μεταφυσικά πιστεύω του κάθε μικρόμυαλου καί του κάθε ανεύθυνου. Αλλά φοβάμαι πως θ’ αποχαλινωθεί η κακία. Αυτός ακριβώς θα είναι ο «Αντίχριστος», που προφητεύουν οι γεροντάδες – κι ερμηνεύουν κάπως λανθασμένα. Όχι ένα άτομο προβαλλόμενο με ολογράμματα λέηζερ, όπως νομίζουν οι πολλοί, αλλά μερικά δισεκατομμύρια ανευθύνων νηπίων με τη φωτιά του Προμηθέα στα χέρια. Πάντως, ο χαρακτηρισμός είναι απόλυτα σωστός: όχι πιά άθεοι, αλλ’ αντίθεοι.

Αυτή ακριβώς η άθλια αντίληψη θα είναι το περιτύλιγμα του χαπιού. Το χάπι της αθανασίας δεν θα πουλιέται μόνο του. Θα το συνοδεύει καί το μάρκετινγκ της αντιθεϊας.

 

Κάτι ακόμη, πριν τελειώσουμε.

Δε μου λέτε, νομίζετε πως αυτή η (σχεδόν) επανάληψη αυτών των περιστατικών είναι τυχαία; Ή ότι θα την υλοποιήσουν τυχαία πρόσωπα;

Όχι.

Καί όχι.

…Ο Προμηθέας ξαναβρίσκεται ανάμεσά μας, μόνο που δεν θα σας πώ τί σπούδασε (ναί, σωστά το μαντέψατε – δεν ήταν δύσκολο) καί με τί άλλο -εκτός σπουδών- ασχολείται αυτή την εποχή.

(Παρεμπιπτόντως, ο τάφος του ως Προμηθέα βρίσκεται στην ευρύτερη περιοχή του σημερινού Βόλου. Τον έχω εντοπίσει κατά 95%. Ποιός, όμως, σηκώνεται νυχτιάτικα -καί συγκεκριμένα βράδια-, να πάει να παραμονέψει γιά επιβεβαίωση, να δεί αν τον προσκυνάνε διάφορες …«αδελφότητες»… Πάντως, στην περίπτωση που οι «αδελφότητες» δεν τον ξέρουν, τέτοια πληροφορία δεν θα δοθεί δημοσίως. Εννοείται. Άμα είναι μάγκες, να τον βρουν μόνοι τους.

Σας είπα, όμως, ότι θ’ αρχίσω να πετάω άσχημα το γάντι στους «ισχυρούς» της ημέρας.)

Αλλά τον προειδοποιώ, να ΜΗΝ συνεχίσει. Σε διαφορετική περίπτωση, θα θυμηθώ πως έχουμε κάποιους πολύ παλιούς λογαριασμούς μαζί.

Κι όσο γιά το σκεύασμα που θα (ξανα)εφεύρει (αν δεν συνετιστεί), όσον αφορά εμένα, του λέω από τώρα να το χώσει εκεί που ξέρει.

 

Advertisements