Αρχική

Ο Προμηθέας μετά το 9600 πΧ – 2

20 Σχόλια

(προηγούμενο)

arxigramma-Kάποιος συμβατικός επιστήμων ( ; ) θα έλεγε πως, εφ’ όσον καί στις ηπαπάρα υπάρχει ερημοποίηση περίπου στο ίδιο γεωγραφικό πλάτος (Νέο Μεξικό, Αριζόνα, Νεβάδα), τότε, εφ’ όσον έχουμε έναν δακτύλιο ερήμων γύρω-γύρω απ’ τη Γή (καί περίπου από 10 έως 35 μοίρες βόρειου γεωγραφικού πλάτους), αυτή οφείλεται σε κλιματολογικούς λόγους (μπλά-μπλά-μπλά). Θα έριχνε τα σχετικά κλιματολογικά μοντέλα στον υπολογιστή, καί θά ‘ψαχνε να δεί γιατί -κατ’ εξαίρεσιν- δεν έχουμε ερημοποίηση στη βόρεια Ινδία καί την ανατολική Κίνα (ανατολικά της διαβόητης ερήμου Τακλαμακάν).

Υποθέτω πως θά ‘βγαζε ένα «επιστημονικό» πόνημα-τερατάκι, το οποίο αργότερα άλλοι επιστήμονες θα κοίταζαν να σουλουπώσουν.

Φυσικά, εμείς θα δώσουμε τη δική μας εκδοχή – κι όποιος θέλει καθαρά ακαδημαϊκές επεξηγήσεις των φαινομένων, μπορεί να πάει να σπουδάσει.

 

Το πολεμικό σχέδιο των Ελλήνων καί των συμμάχων τους, ενώ αρχικά ήταν ευθεία επίθεση, μετά τις πληροφορίες γιά τέρατα καί κλώνους στην πρώτη γραμμή των αντιπάλων, διαμορφώθηκε διαφορετικά. Το μεγαλύτερο μέρος του στρατεύματος (αν όχι όλο το στράτευμα) θα έφευγε ταχύτατα βόρεια της Μεσογείου την τελευταία στιγμή (παράβαλε πχ τα σημερινά γρήγορα μεταγωγικά αεροπλάνα των Ρώσσων), αφήνοντας στη βόρειο Αφρική τον Ατλάντειο στρατό μόνο του. Μετά, τον λόγο θα είχαν τα αιθερικά υπερόπλα.

Ο μαζεμένος κάπου στη σημερινή Ιταλία στρατός θα ξεκινούσε παρευθύς επίθεση στην ίδια την Ατλαντίδα κατά ένα μέρος, ενώ το άλλο μέρος θα ξαναπήγαινε στη βόρειο Αφρική καί θα έκοβε την οδό επιστροφής στους Άτλαντες, που στο μεταξύ θα είχαν προελάσει χωρίς αντίσταση. (Θυμηθείτε, τα μέσα μεταφοράς του στρατού τότε ήταν ταχύτατα.)

Πράγματι, οι Άτλαντες προέλασαν μέχρι κάπου τη σημερινή Αίγυπτο, αλλά δεν πρόλαβαν ν’ απορήσουν γιατί δεν βρήκαν αντίπαλους στρατιώτες. Τα αιθερικά υπερόπλα διέλυσαν ό,τι βρήκαν στο διάβα τους, κι οι Άτλαντες που απέμειναν έφυγαν προς ανατολάς… με τις αιθερικές βόμβες στο κατόπι τους. Η οπισθοφυλακή του τεράστιου στρατεύματος των Ατλάντων, τώρα, που βρισκόταν κάπου στο σημερινό Μαρόκο, ξαναγύρισε να υπερασπιστεί το νησί τους. Στο οποίο είχαν ήδη αρχίσει ν’ αποβιβάζονται στρατιώτες των Ελλήνων.

Πλην όμως, αυτοί οι τελευταίοι ήσαν άτομα μεγάλης ηλικίας.

Είναι προφανές ότι συμμετείχαν σε αποστολή αυτοκτονίας. Ένας λόγος, γιά να παραπλανήσουν τον αντίπαλο. Κι ίσως ακόμη ένας, μεταφυσικός: να πληρώσουν το τίμημα γιά τη χρήση «απαγορευμένων» όπλων, που -εμμέσως πλην σαφώς- είχαν υποσχεθεί στους Θεούς να ΜΗΝ χρησιμοποιήσουν.

 

Ό,τι υπήρχε ως μορφή ζωής στη βόρειο Αφρική, έγινε σκόνη. Στην κυριολεξία. Τα ίδια καί με τις χώρες που διάβηκαν οι καταδιωκόμενοι Άτλαντες, που έφυγαν ανατολικά (προς τη σημερινή Σαουδαραβική χερσόνησο). Την ίδια τύχη θα είχε καί το όμορφο νησί της Ατλαντίδας, αν δεν το βύθιζαν τελικά οι Έλληνες.

Κι ενώ είχαν αρχίσει οι καταστροφικές βροχοπτώσεις, οι Έλληνες καί οι σύμμαχοί τους γύρισαν οίκαδε γιά ανασύνταξη καί θεραπεία των πληγών. Η τρομερή εκδίκηση της Γαίας δεν θ’ άφηνε ούτε τις χώρες τους απείραχτες.

Στο μεταξύ, οι Άτλαντες καθηλώθηκαν στη Μεσσηνία, καί τσακίστηκαν στη Ναύπακτο. Πάντως, ένα μέρος τους παρέκαμψε στα κρυφά τους αμυνόμενους Έλληνες στη Ναύπακτο, κι έφυγε προς την Όθρυ, όπου καθηλώθηκε. Στο τέλος, οι εναπομείναντες Άτλαντες παραδόθηκαν, συνθηκολόγησαν να μην ξαναενοχλήσουν, κι έμειναν στους τόπους της παράδοσής τους. (Όπου, με τα χρόνια, παντρεύτηκαν καί ντόπιες γυναίκες, Ελληνίδες, καί τεκνοποίησαν.) Είπαμε, δεν ήταν κάποιος λαός ξένος προς εμάς. Άμεσοι συγγενείς μας ήταν (παρά το ότι η -εκτεινόμενη μέχρι την κεντρική Αμερική- αυτοκρατορία τους ήταν πολυεθνική / πολυφυλετική, παράβαλε τη νέγρικη κεφαλή στη Λα Βέντα), καί δυστυχώς ο πόλεμος αυτός ήταν ακόμη ένας Ελληνικός εμφύλιος… από τους αμέτρητους που μας βασανίζουν κατά καιρούς.

Στο Ατλάντειο αίμα οφείλεται το 4 τοις χιλίοις των σημερινών κοκκινομάλληδων του Ελληνικού πληθυσμού. (Τα κόκκινα μαλλιά προέρχονται από την εποχή των βιολογικών επεμβάσεων των Ατλάντων στο ανθρώπινο dna, γιά να κάνουν τα μωρά πιό όμορφα – σύμφωνα, βέβαια, με τις αντιλήψεις περί ομορφιάς της εποχής εκείνης.)

Δεν διανθίζω την αφήγηση με «επιτελικού» τύπου χάρτες, γιά να μη βαρύνει το κείμενο.

Λεπτομέρεια: Οι Άτλαντες στην Όθρυ αντάλλασσαν …μετεωρίτες με τους Έλληνες της Διμένεας. Ναί, καί οι μεν, καί οι δέ, είχαν τον τρόπο να κατεβάζουν αστεροειδείς καί να τους εκτοξεύουν εναντίον αλλήλων. (Παράβαλε κάτι πρόσφατες ειδήσεις, όπου οι ηπαπαραίοι ισχυρίζονται πως απέκτησαν τεχνολογία εκτροπής μετεωριτών.) Αυτό πέρασε στη Μυθολογία μας ως Τιτανομαχία. (Καί αυτό, διότι η αυθεντική Τιτανομαχία έγινε πολύ παλιότερα.)

Ίχνη της μάχης αυτής υπάρχουν ακόμη σήμερα σε κρατήρες μετεωριτών στην Όθρυ, στις λίμνες «Ζερέλια». (Αν καί πρέπει να ξαναδούμε το σύνολο του Ελλαδικού χώρου, διότι έχουμε κι άλλα τέτοια ίχνη μετεωριτών, πχ στην Αργολίδα.)

 

Οι καταδιωκόμενοι Άτλαντες έφυγαν ακόμη πιό ανατολικά (μιά που δεν υπήρχε πλέον οδός επιστροφής στην πατρίδα τους), καί φαίνεται πως μετά την Περσία, όπου έφαγαν ακόμη μερικές αιθερικές βόμβες (έρημος Γεδρωσία), χώθηκαν στα δάση της Ινδίας, ανασυντάχθηκαν, καί γιά λόγους ασφαλείας αποφάσισαν να χωρίσουν. Οι μεν τράβηξαν γιά την Κίνα, κι οι δέ γιά την Αυστραλία. Πλην όμως, τους ξαναπρόλαβαν οι Έλληνες καί τους …εξήγησαν τ’ όνειρο. Οι μεν Άτλαντες στην Αυστραλία εξοντώθηκαν εντελώς, οι δε στην Κίνα έμειναν ολιγάριθμοι, έως ότου έσβησαν ως λαός. (Μάλλον από επιδρομές των ντόπιων φυλών.)

%cf%87%ce%ac%cf%81%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b5%cf%81%ce%ae%ce%bc%cf%89%ce%bd-%ce%ba%ce%af%ce%bd%ce%b1%cf%82-%ce%b1%cf%85%cf%83%cf%84%cf%81%ce%b1%ce%bb%ce%af%ce%b1%cf%82

Τα ίχνη των -ιστορικώς εκλιπόντων- Ατλάντων της Κίνας βρέθηκαν τα τελευταία χρόνια: είναι οι μούμιες ατόμων της λευκής φυλής με ξανθά ή κόκκινα μαλλιά, που βρέθηκαν στην Κίνα. (Σύνδεσμος – γι’ αρχή της έρευνάς σας.) Έχουν γίνει μέχρι καί αναπλάσεις προσώπων, οπότε (με λίγο ψάξιμο στα ιντερνέτια) μπορείτε να δήτε με τί έμοιαζαν οι νεκροί.

Το θέμα, όμως, είναι πως η εξήγηση ότι πρόκειται γιά Έλληνες του Μ. Αλεξάνδρου είναι τελείως πρόχειρη κι απερίσκεπτη, διότι κατά την πρώιμη Ελληνιστική εποχή (έως καί καναδυό ακόμη αιώνες μετά) οι Έλληνες δεν είχαν υιοθετήσει την ταρίχευση των νεκρών. Αλλά εδώ δεν έχουμε κάποια ιδιομορφία του εδάφους, που κρατάει τα πτώματα άλιωτα. Έχουμε συνειδητή διατήρηση του πτώματος με χημικές ουσίες. (Καί, μιά που είπαμε γιά κλωνοποιήσεις καί λοιπά παρόμοια του Προμηθέα, τώρα θα πρέπει να υποψιάζεστε το γιατί.)

Μη σας ξεγελάει η ομοιότητα με τη δική μας φυλή, ούτε τα σύμβολα που βρέθηκαν (σβάστικες), ή τα νεκρικά έθιμα (κτερίσματα, χρυσές μάσκες). Πρόκειται γιά υπολείμματα της καταδιωκόμενης στρατιάς των Ατλάντων. Άλλως τε, σας είπα πως με τους λευκούς Άτλαντες είμαστε αδελφικώς ομόφυλοι – καί, φυσικά, πολλά από τα έθιμά μας ήταν καί δικά τους. Μην πάτε μακριά, εδώ λατρεύαμε τους ίδιους θεούς.

Εάν βρισκόντουσαν τίποτε επιγραφές, βέβαια, θα έδιναν μία καί καλή την απάντηση στα περί της ταυτότητας των νεκρών. Αλλά δεν βρέθηκαν.

 

Η χρήση των αιθερικών υπερόπλων υπήρξε καταστροφική γιά όλον τον πλανήτη. Η παροιμία: «- Κι εμείς κακό χερόβολο, κι εσείς κακό δεμάτι!», θα έπρεπε …να εφευρεθεί από τότε! Οι τόποι, στους οποίους έπεσαν τα αιθερικά όπλα, ερημοποιήθηκαν – καί διατηρούνται ως έρημοι μέχρι σήμερα. Οι λοιποί τόποι, όλη η Γή, κι ενώ οι Έλληνες καταδίωκαν τους Άτλαντες, πλημμύρισαν από καταρρακτώδεις βροχές καί λάσπες. Πολύς κόσμος έχασε τη ζωή του, ώσπου ο καιρός ηρέμησε κι οι επιζήσαντες κοίταξαν να ξαναφτιάξουν τις ζωές τους. Μόνο που πλέον τα πάντα είχαν καταστραφεί. Ακόμη κι η Διμένεα καί η Αθήνα είχαν μεταβληθεί σε μπάζα. (Λογικό. Δε μπορεί να πέφτουν κατευθυνόμενοι αστεροειδείς από δίπλα, να γίνεται σεισμός 7-8 Ρίχτερ, καί να περιμένουμε να μην τρέξει τίποτε με τα κτίρια καί την πόλη.)

Καί το μέλλον της κοινωνίας ολόκληρης ήταν απλά η επιστροφή στον πρωτογονισμό. Από τον οποίο δεν συνήλθε τεχνολογικώς, παρά μόνον στα τέλη του 19ου μΧ αιώνα.

Όλα αυτά τα γεγονότα (χρήση αιθερικών υπερόπλων καί έναρξη Κατακλυσμού) έγιναν -όπως υπολογίζω- σε διάστημα μιάς εβδομάδας το πολύ. Άλλο τόσο χρειάστηκε ο εκμηδενισμός των πολιτιστικών κατακτήσεων των προηγουμένων χιλιετιών.

 

Γιά να κλείσουμε μ’ αυτή την τραγική ιστορία, πρέπει να πούμε πως κάποιοι αμετανόητοι Άτλαντες άρχισαν σιγά-σιγά να έρχονται προς τα πίσω. Δυτικά, προς την Ελλάδα. Πάλι μ’ εχθρικούς σκοπούς. Αυτές οι κινήσεις δικαιολογούν απόλυτα τις μυθολογικές αφηγήσεις περί εκστρατειών των Ελλήνων στην Ινδία, πολύ προ -χιλιετίες ολόκληρες- του Μ. Αλεξάνδρου. Δεν πήγαν εκεί γιά τουρισμό, οι πρόγονοί μας! Ούτε από εξερευνητική περιέργεια.

Οι εκστρατείες αυτές ήταν επιτυχημένες… καί δεν ήταν. Επιτυχημένες, επειδή στρατός Ατλάντων δεν ξαναπάτησε ποτέ στα σύνορα της Ελλάδας επί χιλιετίες. (Εκτός από τους ιστορικώς γνωστούς ως Φοίνικες.) Καί όχι επιτυχημένες, επειδή οι αμετανόητοι Άτλαντες πονήρεψαν, καί αποφάσισαν να χτυπήσουν την Ελλάδα ως άτομα, στα κρυφά, καί διά μέσου άλλων. Πράγμα που κι έγινε τελικά. Καί συνεχίζει να γίνεται.

(Βλέπετε, ακόμη σήμερα αυτή την «καταδρομική» τακτική των μεμονωμένων Ατλάντων υφιστάμεθα καί πληρώνουμε. Ένα καί μόνον άτομο, ο Σόρος, χορεύει όλο το κράτος μας. Μπορεί αυτός ο συγκεκριμένος να είναι Ατλάντειος, μπορεί καί να μην είναι. Αλλά θέλω να σας δείξω τί μπορεί να καταφέρει ένα καί μόνον άτομο, που διαθέτει ισχύ καί δρά μέσωι άλλων.)

 

Κι ο Προμηθέας; Γιά τον Προμηθέα δε μιλούσαμε;

Πού βρισκόταν ο Προμηθέας κατά τη διάρκεια των γεγονότων;

…Όταν, λέει, ο φαραώ Χορεμχέμπ πέταξε έξω απ’ την Αίγυπτο τους οπαδούς του Ατόν μαζί με τον Μωϋσή, κάποιοι ατονιστές αριστοκράτες Αιγύπτιοι δεν πήγαν στην έρημο να ταλαιπωρηθούν, αλλά την κάνανε κατά Ελλάδα μεριά!!! (Αγνοείται η τύχη τους έκτοτε, αν καί πιθανώτατα γίνανε κι αυτοί σώγαμπροι σε μας.)

Λοιπόν, παρομοίως κι ο «αριστοκράτης» Προμηθέας δεν πήγε στο μέτωπο των στρατιωτικών επιχειρήσεων, μαζί με τους υπόλοιπους συμπατριώτες του. (Καί τους άλλους δύο κολλητούς του δικτάτορες.) Την κοπάνησε απ’ την Ατλαντίδα! (Κατόπιν συμφωνίας με τους άλλους δύο, βέβαια, αλλά την κοπάνησε.) Εγκαίρως.

Είχε καταφύγει σε κάποιο από τα μυστικά του εργαστήρια, σε κάποιο ερημονήσι του νότιου Ατλαντικού. (Αν από το μυαλό σας πέρασε η λέξη «Φώκλαντς», ορθώς πέρασε. Μόνο που αυτά δεν στέγαζαν το πρωτεύον εργαστήριο.) Εκεί, περίμενε να κοπάσουν οι μάχες καί οι καιρικές αναστατώσεις… καί όχι απλά περίμενε. Πέρασαν χρόνια, μέχρι να κάνει την κίνησή του. Περισσότερα από μιά ανθρώπινη ζωή.

Βλέπετε, ήταν ήδη (τεχνητώς) αθάνατος, καί μπορούσε να περιμένει. Στο μεταξύ, φρόντιζε το σώμα του καί μάθαινε τα νέα. (Διότι τα νέα μαθευόντουσαν καί τότε.) Όταν, λοιπόν, έκρινε πως πρέπει να κάνει την κίνησή του, πήγε εκεί, που δεν θα τον περίμεναν…

…καί δοκίμασε να ξαναφτιάξει ανθρωποειδή.

Με σκοπό να ξαναστήσει στρατό ολόκληρο.

(επόμενο)

Ο Προμηθέας μετά το 9600 πΧ – 1

14 Σχόλια

(προηγούμενο)

arxigramma-Aς ξεκινήσουμε από τον αστερισμό του «Οφιούχου», πριν αφηγηθούμε τον βίο καί την πολιτεία του Προμηθέα μετά την καθοριστική μάχη Ελλήνων-Ατλάντων του 9600 πΧ. (Μάχη, κι όχι πόλεμο, διότι ο πόλεμος αυτός δεν τελείωσε ποτέ.)

 

α. Στ’ άστρα

Λοιπόν, δε λέω, ο Οφιούχος θα μπορούσε να είναι ο Ασκληπιός. Άλλως τε, είπαμε πως οι πωρίες είναι μεγαλόσωμα ζώα, κι ο Οφιούχος κουβαλάει ένα μεγάλο φίδι.

%ce%bf%cf%86%ce%b9%ce%bf%cf%8d%cf%87%ce%bf%cf%82-2

Αλλά οι λεπτομέρειες κάνουν τη διαφορά, καί πρέπει να είμαστε παρατηρητικοί. Τί θέλω να πω; Ότι ο τρόπος, που κρατάει το φίδι ο Οφιούχος, δείχνει μεγαλόσωμο φίδι μη δηλητηριώδες. Τέτοια δεν υπάρχουν πολλά: μπορεί να είναι ο βόας ο συσφιγκτήρ (έως 6 μέτρα μήκος – κι αυτός με επαναλαμβανόμενα σχεδιάκια στο δέρμα του), ή ακόμη περισσότερο ο μεγαλύτερος (δεκάμετρος) πύθων.

Έ, λοιπόν, γι’ αυτόν τον τελευταίο πρόκειται.

%cf%80%cf%8d%ce%b8%cf%89%ce%bd

Το φίδι αυτό δεν είναι άλλο, παρά ο Πύθων των Δελφών – το (κάπως αόριστο) σύμβολο του κακού, που το εξόντωσε ο Απόλλων!

Μεταξύ μας, ως σύμβολο κάποιου «κάπως αόριστου» κακού το παρουσιάζει η Μυθολογία μας, αλλά των Ατλάντων είναι στην πραγματικότητα. Μόνο που η Μυθολογία μας αυτολογοκρίνεται κατά περιπτώσεις. Εδώ, ακόμη καί η απλή αναφορά του ονόματος «Άτλαντες» θα δημιουργούσε τουλάχιστον αμήχανες καταστάσεις.

Τώρα, θα μου πείς, πώς ο Πλάτων τους αφιέρωσε δύο διαλόγους καί τους κατονόμασε στα ίσα; (Κόντρα, ενδεχομένως σε σχετικές απαγορεύσεις του ιερατείου.)  Επειδή ο Πλάτων ήταν πρόσωπο του «βαθέως» Αθηναϊκού κράτους, καί μπορούσε να κάνει ό,τι γούσταρε ατιμωρητί. (Δες παρόμοιες περιπτώσεις Περικλή καί Αλκιβιάδη.) Βλέπετε, ο -εκ φτωχολογιάς καί πλέμπας ορμώμενος- Σωκράτης πέρασε από δίκη καί ήπιε το κώνειο. Αλλά οι δημοκρατικοί, που έριξαν τους τριάκοντα τυράννους, δεν πείραξαν ούτε τρίχα απ’ τη φαλάκρα του Πλάτωνα. (Ανηψιό του εκ των «τριάκοντα» Κριτία.) Ευτυχώς, λοιπόν, γιά τους αρχαίους Αθηναίους, που δεν πέρασαν από το μυαλό του Πλάτωνα ιδέες γιά πολιτικά πραξικοπήματα, καί τό ‘χε ρίξει στο συγγραφιλίκι. Κι ευτυχώς γιά μας, που -ελεύθερος να εκφραστεί ών- είπε έξω απ’ τα δόντια μερικά πράγματα γιά το απώτατο παρελθόν της χώρας μας.

 

Ο Προμηθέας με τον Πύθωνα, λοιπόν. Ούτε ο Ασκληπιός, ούτε ο «Οφιούχος» – καί λοιπές αόριστες κολοκύνθες μετά ριγάνεως.

 

β. Σύμβολο …ζωντανό

Εδώ θέλω να επισημάνω πως δυστυχώς, ο Πύθων δεν είναι μονάχα ένα αβλαβές σύμβολο. Αντιπροσωπεύει την προσπάθεια των Ατλάντων να μας εξοντώσουν. Καί την τότε, καί την τώρα. Καί την ανάμεσα.

Γιά λόγους που αυτή τη στιγμή δεν κατανοώ, οι Άτλαντες διαχρονικά μας επιτίθενται (είπαμε! ο πόλεμος μεταξύ μας δεν τελείωσε ποτέ!) με τη μέθοδο του πύθωνα: μας σφίγγουν μέχρι να πάθουμε ασφυξία καί να σπάσουν τα κόκκαλά μας (των Ελλήνων τα ιερά). Ίσως επειδή αυτός είναι αργός θάνατος, καί σαδιστικώς το χαίρονται – ενώ δεν φαίνεται να τους πολυνοιάζει ο χρόνος που καταναλώνουν γιά να εξοντώσουν τον αντίπαλό τους «πυθωνιστί». (Προφανώς είναι υπερσίγουροι γιά την τελική νίκη τους.) Δεν γνωρίζω, καί δεν το ψάχνω τώρα.

Γεγονός είναι, όμως, ότι ειδικά σήμερα όλοι οι Έλληνες πρέπει ν’ αναγνωρίζουν το πρόσφατο σφίξιμο του Πύθωνα γύρω απ’ την Ελλάδα. Εκτός αν μερικοί  εξακολουθούν να ζούν στην κοσμάρα τους (διακοπές στη Μύκονο, κανείς; ), ή είναι χαμηλής νοημοσύνης άτομα. Καθαρή Ατλάντεια μεθοδολογία, περισσότερο από πασιφανής τα τελευταία χρόνια! Πρώτα μας έβαλαν στο ΔΝΤ. Μετά άρχισαν οι περικοπές στα χρήματα. Μετά άρχισαν να μπουκάρουν μαζικά -καί μ’ εντολές άνωθεν- στην Ελλάδα τελείως ανεξέλεγκτα τα λαθρόσκατα, καί τέλος (προσώρας τέλος, δηλαδή, διότι αύριο θά ‘χει άλλες …εμπνεύσεις το ημέτερον κυνοβούλιον) οι …άνωθεν άρχισαν να τιμωρούν νομοθετικώς πως τον Ελληνικό Λαό, γιά όσα …λέει. Νομοθετημένος σκασμός, παναπεί.

Καθαρά το σφίξιμο του Πύθωνα… Καί κάποια μέρα, όταν το φίδι αυτό θα θελήσει να δώσει το οριστικό σφίξιμο στους μύες του, θα μας επιτεθούν τα λαθρόσκατα ενόπλως, γιά να μας τελειώσουν μία καί καλή.

Φυσικά, εμείς δεν θα κάτσουμε με σταυρωμένα τα χέρια. Αλλά, όταν ο εχθρός καθίσταται ορατός, γίνεται τρωτός. Γι’ αυτό τα γράφω αυτά.

Βλέπετε, μέχρι σήμερα πολλοί λέγανε πως εχθρός μας δεν είναι οι ηπαπαραίοι καί οι λοιποί ομοϊδεάτες τους, αλλά οι εβραίοι, που κρύβονται πίσω από τους προειρηθέντες. Πολύ σωστά, πλην όμως -ακόμη ακριβέστερα- πρόκειται γιά εκείνους τους εβραίους, που υιοθέτησαν την Ατλάντεια ιδεολογία, καθιστώντας εαυτούς οιονεί κληρονόμους της πάλαι ποτέ ούλτρα δικτατορικής υποψήφιας κοσμοκράτειρας Ατλαντίδας. Επομένως, την είδαν τη δουλειά υποψήφιοι κοσμοκράτορες δικτάτορες κι οι ίδιοι – οπότε, μην απορείτε γιά τη συμπεριφορά των Μπίλντερμπεργκ, Τριμερούς (με έμβλημα τη …Λερναία Ύδρα), FED, καί δε συμμαζεύεται.

Τώρα, γιά το ποιός τους έβαλε τέτοιες ιδέες στις φθειροβριθείς κεφάλες τους… έχω μιά ισχυρή υποψία, αλλά τα πάντα στην ώρα τους.

Εν πάσει περιπτώσει, εφ’ όσον αντιμετωπίζουμε το δίλημμα: «ή εμείς, ή αυτοί!», τότε θα εξοντωθούν. Δεν χωράνε εδώ «ανθρωπισμοί».

 

γ. 9600 πΧ

Πώς, όμως, εφαρμόστηκε το σφίξιμο του πύθωνα εναντίον της Ελλάδας στις παλιές εκείνες εποχές; Θα το πούμε κι αυτό.

Από έρευνές μου, προκύπτει ότι καί οι Άτλαντες, καί οι Έλληνες διέθεταν τότε τεχνολογία (καί στρατιωτική) ανώτερη της σημερινής, οπότε κατά κάποιο τρόπο φοβόταν ο Γιάννης το θεριό καί το θεριό τον Γιάννη. Επίσης, ειδικά των Ελλήνων τα στρατηγικά όπλα κάνανε καταστροφή πλανητικής εμβέλειας (μπορούσαν να κάνουν κομμάτια τον πλανήτη μας, όπως έγινε το πάλαι ποτέ ο Φαέθων), γι’ αυτό οι δικοί μας τα φυλάγανε ως «καβάτζα» γιά τα πολύ δύσκολα.

Ως αποτέλεσμα, αποφασίστηκε εκατέρωθεν η συμβατική αντιμετώπιση – με στρατιώτες. Καί, βλέποντας καί κάνοντας.

Οι Άτλαντες είχαν εξ αρχής βάλει στόχο τη θρησκευτική (Αθήνα) καί την διοικητική (Διμένεα) πρωτεύουσες της Ελλάδας. Προς τούτο, είχαν καταστρώσει ένα στρατιωτικό σχέδιο, που στόχευε τη δυτική Πελοπόννησο (σημερινή Μεσσηνία) καί τη Ναύπακτο. Αν η αντίσταση των Ελλήνων έσπαγε στη Μεσσηνία, τότε θα προχωρούσαν προς ανατολάς σαρώνοντας στο διάβα τους τους Ελληνικούς πληθυσμούς. Αν έσπαγε στη Ναύπακτο, τότε η Αθήνα (σημειωτέον, τα χρόνια εκείνα η Αθήνα βρισκόταν δίπλα στην Κωπαϊδα) καί η Διμένεα θα έπεφταν στα χέρια τους σαν ώριμα φρούτα.

Τέλος, ένα άλλο μέρος του στρατού τους θα εξόντωνε τους στρατούς των Ελλήνων καί των λοιπών λαών της περιοχής, που είχαν συγκεντρωθεί μέσα στις -τότε- ζούγκλες της βόρειας Αφρικής (σήμερα έρημος Σαχάρα της Λιβύης), νομίζοντας πως είναι ασφαλείς. (Εφ’ όσον πρόλαβαν καί κατέλαβαν πρώτοι το δάσος, δεν μπορούσε να τους στήσει ενέδρα ο αντίπαλος.) Βέβαια, οι Άτλαντες το είχαν σκεφτεί κι αυτό… είχαν φέρει μαζί τους διάφορα τέρατα (καί σε μεγάλους αριθμούς), που θα τα εξαπέλυαν μέσα στο δάσος γιά να εξοντώσουν ό,τι κινείται. Όχι μόνο τους δικέφαλους μεγαλόσωμους σκύλους (γιά τους οποίους μιλήσαμε), αλλά καί κλώνους, καί «ξαναζωντανεμένα» πτώματα. (Σας εκπλήσσουν τα πτώματα; άλλη φορά θα μιλήσουμε γι’ αυτά. Πάντως, όπως είχε σχολιάσει κάποτε ο Μιμάκος, τα ζόμπυ ξαναγύρισαν στα «παλιά λημέρια» τους – Αϊτή, κτλ.)

Σημειώστε πως σε μία -κάπως δευτεροκλασάτη- ταινία, την «Επιστροφή της μούμιας» (την οποία έχει δείξει η τηλεόραση αμέτρητες φορές), τα μεν τέρατα των Ατλάντων εμφανίζονται ως χωμάτινα ανθρωπόμορφα …τέρατα, που ξεπηδάνε ξαφνικά από την άμμο καί σκοτώνουν, οι δε Έλληνες εμφανίζονται ως μαυροφορεμένοι Άραβες ιππείς. Συμφωνούμε, όμως, με τους συμβούλους της ταινίας γιά το τί υπήρχε στο πεδίο της μάχης στη Λιβύη.

Οι τοποθεσίες, τώρα, των «αντικειμενικών στόχων» της εκστρατείας των Ατλάντων φαίνονται στον παρακάτω χάρτη:

%ce%b1%ce%bd%cf%83%ce%ba-%ce%b1%cf%84%ce%bb%ce%ac%ce%bd%cf%84%cf%89%ce%bd

Οι δικοί μας δεν είχαν ελπίδα, εκτός αν…

 

…Εκτός αν χρησιμοποιούσαν τα αιθερικά υπερόπλα τους, όπως καί έπραξαν τελικά, καί διέλυσαν τον στρατό των Ατλάντων καί των τεράτων τους. Αλλοιώς, δεν γλύτωναν απ’ το σφίξιμο του πύθωνα ούτε ως χώρα, ούτε ως άτομα. (Ένας στρατιώτης να προσπαθεί ν’ αντιμετωπίσει πέντε «φτιαγμένους» δικέφαλους σκύλους μαζί μέσα στη ζούγκλα, απλά αδύνατον.)

Τα αιθερικά υπερόπλα των Ελλήνων αφ’ ενός καταβύθισαν την ίδια την Ατλαντίδα, αφ’ ετέρου τρέλλαναν την καιρική ισορροπία του πλανήτη (με αποτέλεσμα να ξεσπάσει ο φοβερός καί τρομερός Κατακλυσμός), καί εκ τρίτου ερημοποίησαν μεγάλες εκτάσεις γής… οι οποίες δεν έχουν συνέλθει μέχρι σήμερα.

Ξανά χάρτης:

%cf%87%ce%ac%cf%81%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b5%cf%81%ce%ae%ce%bc%cf%89%ce%bd

Τί μας δείχνει ο -στο περίπου- χάρτης των ερήμων, που σχεδίασα; (Προσθέστε καί την επίσης ερημοποιημένη κεντρική Αυστραλία, που δεν την βλέπουμε εδώ.) Τί καταλαβαίνουμε;

(επόμενο)

Τα φίδια ως σύμβολα – 2

17 Σχόλια

(προηγούμενο)

arxigramma-mιά επεξήγηση (πριν προχωρήσουμε) σαφώς επιβάλλεται.

Τα όσα ισχυρίστηκα γιά τη Ρόδον καί τον Λαβύρινθο, τα συνεπέρανα κυρίως με «ανάστροφη μηχανική» στα μυθολογικά δεδομένα. Κοιτάξτε πώς:

Γιά τον Μίνωα, η Μυθολογία μας είναι ξεκάθαρη πώς έβγαιναν φίδια απ’ το σώμα του (το ερμηνεύω πως πήγαινε να κλωνοποιήσει τον εαυτό του – δηλ. γενικά έκανε βιολογικές έρευνες), καί πως είχε κλεισμένον τον Μινώταυρο στον Λαβύρινθο. Τώρα, εφ’ όσον έκανε βιολογικές έρευνες κι εφ’ όσον ήταν με τους κακούς (δηλ. μικτής Κρόνιας Πελασγικής κι Ατλάντειας καταγωγής), λογικό είναι που έφτιαξε το τέρας Μινώταυρο. (Καί όχι να το γέννησε η σύζυγός του.) Άλλως τε, οι Άτλαντες ήταν μανούλες στην κατασκευή τεράτων!

Τον οποίο Μινώταυρο έφτιαξε, αφού εκμεταλλεύτηκε προγενέστερη κατάσταση, δηλ. ύπαρξη βιολογικού εργαστηρίου. (Όχι πως δεν μπορούσε να φτιάξει το δικό του, αλλά εκμεταλλεύτηκε κι ένα άλλο χαρακτηριστικό: την ήδη σχηματισμένη σκεπτομορφή του «εδώ-σκαλίζουμε-τα-γονίδια».)

Εφ’ όσον, πάλι, τον Μινώταυρο -μυθολογικώς- τον γέννησε η Πασιφάη ( = Πανσέληνος), αυτό μου γέννησε υποψίες ότι το βιολογικό εργαστήριο είχε να κάνει με αστρονομικά δεδομένα. (Εντάξει… Όντως ισχύουν κι όσα έχετε διαβάσει μέσες-άκρες οι περισσότεροι από σας, γιά τη σύνδεση βιολογικών κύκλων καί άστρων. Πχ το του Ιπποκράτη, πως οι εγχειρήσεις πρέπει να γίνονται με το χάσιμο του φεγγαριού. Κτλ κτλ.) Κυρίως, το ότι είχε σχήμα κάποιου αστερισμού, διότι «όπως επάνω, έτσι καί κάτω». (Αυτός ήταν ένας απλούστατος τρόπος να τραβήξουν αιθερική ενέργεια.)

Πρέπει, λοιπόν (σχεδόν αναγκαστικά), το βιολογικό αυτό εργαστήριο (ο Λαβύρινθος) να κατόπτριζε κάποιον αστερισμό, ο οποίος ευνοεί το φαινόμενο της ζωής. Υποψιάζομαι 2-3, με κυριώτερο τον Ωρίωνα. (Λόγωι της σχετικής κουβέντας που κάναμε γιά τον Μ. Αλέξανδρο, καί λόγωι κάποιων παρατηρήσεων δικών μου επί χάρτου.) Δεν γνωρίζω ακόμη γιά ποιόν αστερισμό πρόκειται, αλλά θα το καταλάβω …ανάποδα: όταν βρεθεί ο πραγματικός Λαβύρινθος, η κάτοψή του θα μας τα πεί όλα. Πάντως, το σπήλαιο, που στις μέρες μας έχει μισο-ταυτιστεί με τον μυθικό Λαβύρινθο (δυστυχώς, ενώ γνωρίζω πως υπάρχει, δεν μπόρεσα να βρω φωτογραφία του να τη βάλω εδώ), δεν έχει τέτοιες προδιαγραφές.

 

Το ότι η Ρόδον κι ο Μίνωας έκαναν βιολογικές έρευνες, το συμπεραίνω από το ότι εκείνη την εποχή (κάπου το 2200 πΧ) στην Ανατολική Μεσόγειο καί τον Εύξεινο «κυκλοφορούσε» ευρέως μιά δυνατότητα στην παραγωγή κλώνων (πχ σπαρτοί της Κολχίδας – δες σύνδεσμο γιά Μήδεια, αμέσως παρακάτω). Η οποία, μάλιστα, στους ανθρώπους της εποχής φαινόταν ως κάτι το σχεδόν συνηθισμένο. Δυνατότητα ακόμη καί γιά πλήρη αντικατάσταση ανθρωπίνων μελών (Πέλοπας), ή καί ολόκληρων ανθρώπων καί ζώων (Μήδεια με Πελία). Γιά να επιμένει τόσο πολύ η Μυθολογία μας ξανά καί ξανά καί ξανά, σημαίνει πως αυτά όλα γινόντουσαν στ’ αλήθεια.

Καί μάλιστα, όλ’ αυτά τα βιολογικά επιτεύγματα λάμβαναν χώρα σε θερμοκρασία δωματίου. Άντε, καί καμιά φορά μέσα σε καζάνια, σε βρασμό βιολογικών ιστών μαζί με βότανα. Εξ ού καί η επιλογή (διαμορφωμένων) σπηλαίων, ου μην καί κανονικών οικημάτων: να κρατάνε καλές συνθήκες, δηλ. δροσερή θερμοκρασία καί ξηρασία. Όπως πχ τα κελλάρια των κρασιών, ή το καλάθι της Πανδρόσου. Αντιθέτως, σήμερα η Βιολογία χρησιμοποιεί πάρα πολύ το ψυγείο καί τις υπερχαμηλές θερμοκρασίες.

Η Ρόδον, ειδικά, ως πρωθιέρεια της Γαίας, πρέπει ν’ ασχολούταν με βελτίωση σπόρων καί φυτικών ποικιλιών, όπως κάνουν καί σήμερα οι Βιολόγοι.

 

Το τελευταίο ερώτημα που προκύπτει, είναι το πώς όλοι αυτοί οι άνθρωποι επενέβαιναν στο μικροκοσμικό κηρύκειο / dna χωρίς μικροσκόπια. Πιστεύω πως ήδη είχαν πανάρχαιες γνώσεις (από κάπου – δεν το εξετάζουμε ακόμη), οπότε δούλευαν σε αφηρημένο επίπεδο – με άλλη διατύπωση, σε τεχνική «μαύρου κουτιού»: ξεκινούσαν μιά διαδικασία καί περίμεναν τ’ αποτελέσματα.

Τί σημαίνει «αφηρημένο επίπεδο»; Ένα παράδειγμα είναι η μελέτη της Αστρονομίας. Ας υποθέσουμε πως είσαι πρωτόγονος, ή τελείως άσχετος με το θέμα, καί ξεκινάς να μελετάς τα άστρα. Ωραία! Πλην όμως, τα άστρα γιά τις 12 ώρες της ημέρας χάνονται. Εάν, λοιπόν, δεν υποθέσεις νοερώς πως τα άστρα εξακολουθούν να βρίσκονται στον ουρανό (καί να κινούνται), παρά το ότι δεν μπορείς να τα δείς, τότε δεν μπορείς να προχωρήσεις στη σοβαρή μελέτη του θέματος. Θα σκέφτεσαι στην κυριολεξία ιστορίες με δράκους! Δηλ. ότι τη μέρα τ’  άστρα τα καταπίνει κάποιος κακός δράκος, ενώ το σούρουπο κάποιος καλός θεός (καί φίλος των ανθρώπων) του δίνει φάρμακο εμετού καί τα ξερνάει. Καί τα βλέπεις. (Αυτά δεν τά ‘βγαλα απ’ το μυαλό μου, είναι λαογραφικώς καταγραμμένες δοξασίες αρκετών πρωτογόνων φυλών.)

Αυτό ακριβώς είναι το αφηρημένο επίπεδο νοητικής εργασίας.

Η τεχνική «μαύρου κουτιού» είναι γνωστή σήμερα, κι έχει να κάνει με την είσοδο δεδομένων σε μιά πειραματική διάταξη (ή μηχανή), καί την έξοδο αποτελεσμάτων, χωρίς στο μεταξύ να βλέπουμε τί ακριβώς γίνεται μέσα στο μηχάνημα. Βέβαια, γιά την ίδια τη διαδικασία μπορούμε να κάνουμε υποθέσεις, ή όχι. Μπορούμε να βασιστούμε σε ήδη υπάρχουσα γνώση, ή όχι. Αυτές οι υποπεριπτώσεις όντως εφαρμόζονται καί οι δύο, ανάλογα τις περιστάσεις. (Πχ στα πειράματα του CERN.) Αλλά πιστεύω ότι πχ η Μήδεια έκανε όσα έκανε με την κλωνοποίηση του νεκρού αρνιού με τεχνική «μαύρου κουτιού» (καί γνωρίζοντας από πριν το αποτέλεσμα), κι αφήνοντας τη Φύση να κάνει τη «χαμαλοδουλειά» από μόνη της. (Όπως ακριβώς σήμερα βάζουμε τον υπολογιστή μας να ψάχνει, χωρίς εμείς να παρακολουθούμε τα μπίτς καί τα μπάϋτς.) Κι έτσι, δεν χρειαζόταν μικροσκόπιο.

 

Έτσι εξηγώ τα πράγματα. Μόνο μιά παρατήρηση, επειδή το εγχώριο Διαδίκτυο είναι γεμάτο από «προπονητές της κερκίδας» καί «ήρωες του καναπέ»: εάν δεν σας κάνει η δική μου συμπερασματική λογική, παρακαλώ μη με απασχολείτε με εξυπναδούλες καί κουβεντολογικές κόντρες. Να πάτε σε ποδιτσοστοές καί παρεμφερείς οργανώσεις (θεοσοφικές κτλ), να σας γεμίσουν το κεφάλι με «αλήθειες» εξ αποκαλύψεως, που τις εξέφρασαν διάφορες αυθεντίες (κατά κανόνα ανύπαρκτες – τύπου Νάγου καί Κούτ Χούμι), ύστερ’ από απ’ ευθείας συνομιλίες με τον Θεό. (Ή «τα πνεύματα», ή τον Οξαποδώ, ή ξέρω ‘γώ.) Εναλλακτικώς, μπορεί να σας κάνουν μέχρι κι η οργάνωση του Π-Σώρρα (με την υπερτεχνολογία καί τα δισεκατομμύρια), ή διάφορα παραμυθοβιβλία με τους Ψίψιλον. Τώρα, μάλιστα, αυτά τα τελευταία είναι ευκαιρία: λογικά, πρέπει να πουλιούνται στα καλάθια μπίρ παρά. (Αντί να πάνε κατευθείαν στην ανακύκλωση.)

 

Συνεχίζουμε με τις Ελληνικές μορφές που έχουν να κάνουν με φίδια. Σειρά έχει ο Ηρακλής. Ως μπέμπης έπνιξε δύο φίδια (ξεχωριστά), που του τά ‘στειλε η Θεά Ήρα από ζήλεια. (Αντί να ξεμαλλιάσει τη μάνα του.) Σωστόν το βρέφος! Εν αντιθέσει με το άλλο, το ελαφρώς χαλβαδέξ, τον Ερεχθέα, που τον είχε τυλίξει το φίδι γύρω γύρω κι αυτός ούτε κάν έβαλε τα κλάμματα.

(Αλλά κι αυτοί οι αρχαίοι ημών, ρέ παιδί μου, απαράδεκτοι! Τά ‘χαν τα μωρά χύμα με τα κωλόφιδα. Τα οποία φίδια, όπως θα ξέρετε, τα τραβάει πολύ το γάλα. Λογικό, λοιπόν, να πάνε αυτά απάνω στα μωρά, γιά να γλείψουν τα υπολείμματα του γάλακτος που βυζαίνει το μωρό. Έτσι κάνουν καί στα κοπάδια τα φίδια: πάνε καί βυζαίνουν τις προβατίνες!!!)

Αυτό, τώρα, το ερμηνεύω ως υπέρβαση της ανθρώπινης φύσης. Επειδή με τον Ηρακλή συμβαίνουν πολλά περίεργα, όπως πχ το ότι δεν έγινε δεκτός γιά μύηση στην Ελευσίνα. Μάλλον θέλει να δείξει ο μύθος ότι ο Ηρακλής ήταν προορισμένος γιά τα πολύ υψηλά, ήδη υπεράνθρωπος πριν γεννηθεί, καί γι’ αυτό δεν είχε ανάγκη των μυήσεων των κοινών θνητών.

Σημειωτέον πως υπάρχουν καί κάτι άλλες ερμηνείες του πνιξίματος των φιδιών (κι ευχαριστώ την Πολυμήδη, που τις ανέφερε). Μία απ’ αυτές είναι πως ο Ηρακλής έδωσε τέλος στη μητριαρχία (βλέπε τη Ρόδον με τα δυό της φίδια), κτλ κτλ. Αλλά δεν θα τις εξετάσω καθόλου.

Θ’ αναφέρω μονάχα ακόμη μία πιθανή ερμηνεία, πως το πνίξιμο δύο μονών φιδιών προοιωνίζει αυτό που έκανε ο ήρωας ως ενήλικος: σκότωσε τα -εκ βιολογικού «σκαλίσματος» προερχόμενα- τέρατα των Ατλάντων (πχ Λερναία Ύδρα), που λυμαινόντουσαν τον Ελληνικό χώρο.

 

Πάμε, τώρα, στον Ασκληπιό. Νά ‘τος εδώ, καμαρωτός-καμαρωτός με τη φιδόνα, δίκην Διός:

%ce%b1%cf%83%ce%ba%ce%bb%ce%b7%cf%80%ce%b9%cf%8c%cf%82

Θέλω να παρατηρήσω πως ο καλλιτέχνης παρουσιάζει ένα φίδι, που μάλλον δεν υπάρχει στον Ελλαδικό χώρο. Δεν παίρνω καί όρκο, δηλαδή, αλλά τόσο μεγάλο καί παχύ φίδι είναι απίθανο. (Εδώ, όμως, αναφέρεται ένα είδος φιδιού -πολύ συγκεκριμένα!- ως «φίδι του Ασκληπιού».) Πάντως, τα φίδια ( ; ) του Ασκληπιού σε αρχαιοελληνικά ανάγλυφα δεν είναι φίδια, αλλά φιδόμορφα θηλαστικά, καί ονομάζονται πωρίες. Χαρακτηριστικά τους: το ότι σηκώνονται «σούζα» κι έχουν μουσάκι.

Εικόνες τους, εδώ.

Οι πωρίες είναι μεγαλόσωμα ζώα, με κεφάλι μεγάλο σαν κατσίκας, ή κι ακόμη μεγαλύτερο. Έτσι, σαφώς διακρίνονται από τα κοινά φίδια. Σημειώστε πως υπάρχει αναφορά γιά θέαση μάλλον ενήλικα (μεγαλόσωμου) πωρία στη Χίο, τη δεκαετία του 1960. Το ζώο το σκότωσε με τη δαγκάνα του μηχανήματός του ένας χειριστής εκσκαφέα, που -κατά τη διάρκεια χωματουργικών εργασιών- σήκωσε μιά μεγάλη πέτρα καί το είδε να πετάγεται από κάτω. Δεν γνωρίζω τί απέγινε το κουφάρι του πωρία (αν το πήραν οι επιστήμονες να το μελετήσουν κτλ). Αλλά η μαρτυρία ήταν σαφής: το «φίδι» αυτό είχε μούσι.

(Γιά τους πρακτικώς σκεπτόμενους εξ ημών, το επόμενο λογικό ερώτημα είναι με τί τρέφεται ένα τέτοιο ζώο. Ειλικρινά, δεν γνωρίζω να σας απαντήσω.)

 

Ακόμη κι αν δεν απεικονίζεται πωρίας στο συγκεκριμένο άγαλμα της εικόνας μας, το σίγουρο είναι πως ο (ικανώτατος ως γιατρός) Ασκληπιός πήρε φόρα, κι άρχισε ν’ ανασταίνει νεκρούς – μέχρι που τον κεραυνοβόλησε ο Ζεύς, ως αντιβαίνοντα στην Συμπαντική Τάξη. Να τους ανασταίνει, ή να τους κλωνοποιεί; Το μονό φίδι στις αναπαραστάσεις συνηγορεί σαφώς υπέρ της δεύτερης εκδοχής.

(Με το μπαρδόν, βρέ Ασκληπιέ, σε σέβομαι απείρως, αλλά ο Ζεύς είχε δίκιο. Δηλαδή, τί θες; με το κακό παράδειγμα που έδωσες εσύ, να βρεθεί κανένας μιμητής σου να κλωνοποιήσει τον γέρο-Μητσ… έεεεπππ!!! δεν γράφω τ’ όνομα, να μην πάει κατά διαόλου το μπλόγκι! Πωπώωωω, συμφορά!!!… να ζή αιωνίως αυτό το άτομο!… τον ήπχαμεν γενναίως, με το συμπάθειο. Καί θέλω μεν να γελάσω, αλλά τέτοιο ενδεχόμενο δεν είναι καθόλου αστείο! Λόλ!!! 🙂 🙂 )

Κι όπως είπαμε, δάσκαλος του Ασκληπιού σ’ αυτά τα κόλπα ήταν ο (κρυπτόμενος στο μυθολογικό παρασκήνιο) Προμηθέας! Ο οποίος -μετά την απελευθέρωσή του- ακολούθησε σα σκυλάκι τον Ηρακλή στην Ελλάδα, καί δη στην ανατολική Θεσσαλία, όπου καί τελικά απεβίωσε καί τον θάψανε. Στο μεταξύ, όμως, συνέχιζε να βυσσοδομεί εναντίον των Ελλήνων. (Ο λύκος κι αν εγέρασε…)

Δε θα «βρεθεί» (διάβαζε: απελευθερωθεί απ’ τ’ ανήλιαγα σκοτάδια Βατικανείων καί παρεμφερών υπογείων μυστικών βιβλιοθηκών) τα προσεχή χρόνια τουλάχιστον το πρώτο μέρος της Αισχυλικής τραγωδίας του Προμηθέα, ο «Πυρφόρος»; Ου μήν καί το τρίτο, ο «Λυόμενος»; Πάτε ένα στοιχηματάκι πως ο Αισχύλος περιγράφει καμώματα του κυρ-Προμηθέα ίδια μ’ αυτά που περιγράφω εγώ εδωδάς; 🙂

Τέλος πάντων, προσωπική πεποίθηση είναι πως καί ο Ασκληπιός διέθετε βιολογικό εργαστήριο σε κάποιο σπήλαιο, διαμορφωμένο ως κάτοψη αστερισμού. Τώρα, γιά το πού βρίσκεται αυτό… Καί να τό ‘ξερα, δεν θα σας το έλεγα.

 

Όπως είναι λογικώς επόμενο, δεν θ’ αφήσουμε έξω από το εξεταστικό μας οπτικό πεδίο τον ίδιο τον Προμηθέα. Αυτός έχει κάνει τόσα πολλά με το μονό του φίδι, που δικαιούται ξεχωριστή συνέχεια στην ανάρτηση. Την οποία δεν μπορώ, αλλά καί δεν θέλω ν’ αποφύγω.

Στο κάτω-κάτω, απ’ αυτόν πήραμε την αφορμή γιά το μίνι-δοκίμιο «φιδολογίας» που παρουσιάζουμε.

(επόμενο)

 

Τα φίδια ως σύμβολα – 1

40 Σχόλια

(προηγούμενο)

arxigramma-Piριν ξεκινήσουμε, θέλω να ξεκαθαρίσω δυό πραγματάκια σχετικά με τα σύμβολα καί τους συμβολισμούς. Χωρίς την παραδοχή των οποίων είναι αδύνατο να προχωρήσουμε.

Το πρώτο, πως κάθε λαός ερμηνεύει τα σύμβολα όπως θέλει. Δεν ισχύει κατ’ ανάγκην μία κοινή παγκόσμια γλώσσα. Εδώ, καλά-καλά, δεν ισχύει η ίδια γλώσσα των συμβόλων γιά τα όνειρα σε δύο διαφορετικούς ανθρώπους! Πχ ο ένας τον γάμο σε όνειρο τον ερμηνεύει ως χαρά, ενώ ο άλλος ως …κηδεία. (Εντάξει, δεν θα κάνουμε τώρα τόσο βαθειά ανάλυση, ώστε ν’ αγγίξουμε πχ την ευθεία καί την αντίστροφη ερμηνεία των συμβόλων.)

Καί το δεύτερο, πως τα επίπεδα ερμηνείας του μύθου, ειδικά γιά την Ελλάδα καί τους λαούς που αυτή επηρέασε, είναι το πολύ τρία.

Μην πάτε μακριά, ρίξτε απλά μιά ματιά στις λέξεις της Ελληνικής: οι έννοιες που κουβαλάνε, ποτέ δεν είναι πάνω από τρείς. (Πχ «τέλος» σημαίνει τον τερματισμό, αλλά καί τον φόρο. Δύο έννοιες.) Έτσι ακριβώς γίνεται καί στους μύθους: έχουν το πολύ τρία συμβολιστικά επίπεδα.

Καί γιά να προλάβω τους εξυπνάκηδες «ψαγμένους» νεοεποχίτες: εάν το παρακάνουμε με τα συμβολιστικά επίπεδα, τότε είναι τόσες πολλές οι «νευρικές συνάψεις» που δημιουργούνται μεταξύ των επιπέδων, που χανόμαστε. Κι ο μύθος καταντάει γενικόλογος κι άχρηστος. Απλοί κανόνες συνδυαστικής! Έτσι, κάτι γιά «εφτά επίπεδα ερμηνείας» κτλ κτλ εμένα μου ακούγονται τελείως ανεδαφικά. Απλά χαμογελάω με τους ανθρώπους που το παίζουν μύστες, αλλά δεν μπορούν να κάνουν ούτε απλές σκέψεις γιά τις συνέπειες των όσων ισχυρίζονται.

 

Τούτων ειπωθέντων, ας δούμε τί συμβολίζει το φίδι στον διευρυμένο Ελληνικό κόσμο.

Όλοι συμφωνούν απάνω-κάτω πως στις παγανιστικές εποχές (πχ αρχαία Ελλάδα) το φίδι ήταν σύμβολο αρχαίας σοφίας (πήγα να γράψω «σ-οφίας»! 🙂 ), θεραπείας, καί καμιά φορά κάτι σαν δαίμων φύλακας του σπιτιού ή του ναού από κακούς ξένους («οικουρός όφις»). Ενώ, αντίθετα, στον χριστιανισμό το φίδι είναι σύμβολο του κακού (καί του Κακού), που πρέπει να πατηθεί από κάτω. Μάλιστα, πολλοί ξέρω ‘γώ σατανιστές καί διάφοροι άλλοι τέτοιοι υιοθέτησαν το φίδι ως σύμβολο σε ταττουάζ, εμβλήματα, κτλ κτλ. Συμφωνώντας -εμμέσως πλήν σαφώς- με τον χριστιανισμό, τον οποίο κατά τ’ άλλα απορρίπτουν!

Ας δούμε, όμως, διάφορες περιπτώσεις φιδιών-συμβόλων της αρχαίας Ελλάδας.

Πρώτο καί καλύτερο, το κυρήκειο του θεού Ερμή:

%ce%ba%cf%85%cf%81%ce%ae%ce%ba%ce%b5%ce%b9%ce%bf

Δύο φίδια περιπεπλεγμένα καί συμμετρικώς αντικρυστά.

Σας έχω πεί, όμως, ότι αυτά αντιπροσωπεύουν επίσης την «κατερχόμενη» καί την «ανερχόμενη» εξάδες ουρανίων σωμάτων, που κυριαρχούν στα ζώδια.

%ce%b6%cf%89%ce%b4%ce%b9%ce%b1%ce%ba%cf%8c%cf%82-%cf%80%ce%bb%ce%ae%cf%81%ce%b7%cf%82

Αυτό είναι το λεγόμενο «μακροκοσμικό κηρύκειο», διότι από το 1953 καί μετά πολλοί αναγνώρισαν (ορθότατα) καί τη διπλή έλικα του dna επάνω στο («μικροκοσμικό») κηρύκειο.

dna-%ce%b4%ce%b9%cf%80%ce%bb%ce%ae-%ce%ad%ce%bb%ce%b9%ce%ba%ce%b1

 

Πάμε, τώρα, σε μιά άλλη χαρακτηριστική περίπτωση της αρχαίας Ελλάδας:

%cf%81%cf%8c%ce%b4%ce%bf%ce%bd-%ce%b1%cf%81%cf%87%ce%b9%ce%ad%cf%81%ce%b5%ce%b9%ce%b1

Η Ρόδον, αρχιέρεια της Γαίας, η βλακωδώς αποκαλούμενη «θεά των όφεων». Η Ρόδον κρατάει δύο οχιές (θυμηθήτε όσα λέγαμε γιά την οχιά στην προηγούμενη συνέχεια), αλλά προσέξτε: ξεχωρισμένες!

Αυτή ακριβώς τη λεπτομέρεια να τη θυμάστε, διότι αποκαλύπτει πάρα πολλά. Από τώρα σας λέω το συμπέρασμα, το οποίο φυσιολογικά προκύπτει αφού μελετήσουμε όλα τα συμβολιστικά μας δείγματα:

  • Φίδια ενωμένα καί συμμετρικά = μορφές ζωής κι ενέργειας κατά φύσιν.
  • Φίδια ξεχωριστά, ή ένα φίδι μεμονωμένο = μορφές ζωής κι ενέργειας παρά φύσιν.  (Ή σχεδόν.) Δηλαδή, επέμβαση στο dna, κλώνοι, κτλ.

Η Ρόδον όντως σκάλιζε το dna μέσα στον Λαβύρινθο, ο οποίος ήταν το βιολογικό της εργαστήριο. Το οποίο ήρθε μετά ο Μίνως καί το μαγάρισε, με τον παρά φύσιν Μινώταυρο. (Θυμηθήτε ότι κι από το σώμα του Μίνωα έβγαιναν φίδια, «ασθένεια» από την οποία τον θεράπευσε η σύζυγός του Πασιφάη.)

Δεν θα σας αναλύσω τώρα το πώς το γνωρίζω αυτό, αλλά… μήπως έκανε κανείς καμιά έρευνα, γιά το αν ο φερόμενος σήμερα ως Λαβύρινθος μοιάζει με κανέναν αστερισμό; (Ούτ’ αυτό θα το αναλύσω τώρα.) Αν ναί, όντως είναι ο …σωστός Λαβύρινθος.

(επόμενο)

 

Ποιός ανακάλυψε πραγματικά το dna; – 2

4 Σχόλια

(προηγούμενο)

arxigramma-Oήρωάς μας (με μηδενισμένη πλέον τη θέλησή του) άρχισε ν’ απαντάει στις ερωτήσεις. Λογικές στην αρχή, παράλογες ( ; ) κατόπι. Ποιός είναι, γιατί ήθελε να γίνει μέλος της «υπερεσίας», κτλ.

Όμως, αυτά δεν ενδιέφεραν την ομάδα των ανακριτών, παρεκτός γιά καθαρά τυπικούς λόγους. (Να συμπληρωθούν τα προβλεπόμενα έντυπα καί να μπουν στο αρχείο.) Πολύ σύντομα, ο άνθρωπός μας αποκάλυψε λίαν ενδιαφέροντα πράγματα… Το πιό «καθημερινό», πως στην προηγούμενη ζωή του ήταν Έλληνας – ένα πλουσιόπαιδο από την Καβάλα, που πέθανε δύο χρόνια πριν ξαναγεννηθεί από φυματίωση, αποτέλεσμα της άστατης ζωής του στο Παρίσι.

Αργότερα, τους είπε πως είναι μετενσάρκωση του Ιάσονα (ναί, του γνωστού), κι ακόμη αργότερα πως ήταν μέλος μιάς κάποιας «Γαλάζιας Αδελφότητας», τον καιρό της Ατλαντίδας…

Επί τόση ώρα, οι έμπειροι ιεροεξεταστές συγκρατούσαν τα χασμουρητά τους. Στο άκουσμα των περί μετενσαρκώσεως του Ιάσονα συγκράτησαν το γέλιο τους – αν καί συνέχισαν να καταγράφουν τα πάντα, ως είθισται στις «υπερεσίες». Αλλά η λέξη «Ατλαντίδα» τους έβαλε φωτιά στον κώλο, επενεργώντας σα δέκα καφέδες μαζεμένοι. Πλέον, οι ερωτήσεις των ανακριτών δεν προλάβαιναν να πάρουν σειρά, καί ήταν καθαρά αυτοσχεδιαζόμενες της στιγμής.

 

Κάποια στιγμή, ο ήρωάς μας τους εξήγησε ότι το σχήμα του μικροσκοπικού γενετικού υλικού, που έδινε τις κληρονομικές ιδιότητες, ήταν σα φίδιπράγμα που ήξεραν πολλοί παλαιοί πολιτισμοί, καί το απεικόνιζαν. Νά, καλή ώρα όπως άμα πεταχτεί κανείς 8 μίλια παραδίπλα απ’ το Τσέλτεναμ (δηλ. την έδρα της «υπερεσίας»), στο Γκλώστερ, εκεί κοντά…

%cf%84%cf%83%ce%ad%ce%bb%cf%84%ce%b5%ce%bd%ce%b1%ce%bc-%ce%b3%ce%ba%ce%bb%cf%8e%cf%83%cf%84%ce%b5%cf%81

…ανάμεσα στα θαυμάσια βιτρώ του καθεδρικού ναού του Γκλώστερ, θα δεί καί την εκδίωξη του Αδάμ απ’ τον Παράδεισο:

%ce%b5%ce%ba%ce%b4%ce%af%cf%89%ce%be%ce%b7-%ce%b1%ce%b4%ce%ac%ce%bc-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%ac%ce%b4%ce%b5%ce%b9%cf%83%ce%bf

Το φίδι στη ράχη του έχει γεωμετρικά σχέδια… λοιπόν, κάπως έτσι είναι καί το υλικό που δίνει τις κληρονομικές ιδιότητες. Οι κουκκίδες των σχεδίων είναι οι χημικές ενώσεις που περιέχουν τη γενετική πληροφορία – πχ ποιό παιδί είναι ξανθό, ποιό μελαχροινό, κτλ κτλ κτλ.

(Παρένθεση: από τα φίδια της Ευρώπης καί των κοντινών περιοχών, γεωμετρικά σχέδια στο δέρμα της έχει κατ’ εξοχήν η οχιά.

%ce%bf%cf%87%ce%b9%ce%ac

Η οποία συνήθως στις λαϊκές καί θρησκευτικές παραδόσεις ταυτίζεται με το φίδι των πρωτοπλάστων.

Μήπως, τώρα, σας λέει κάτι η έκφραση «γεννήματα εχιδνών»; Μήπως η έκφραση αυτή έχει καί δεύτερη ανάγνωση;

Αν δεν το πιάσατε ακόμη το υπονοούμενο, περιμένετε την επόμενη συνέχεια του παρόντος.)

 

Παρένθεση: Κατά καιρούς, διαβάζω τα γραπτά διαφόρων δήθεν «ψαγμένων», που λένε ότι το φίδι αντιπροσωπεύει τον φαλλό ή/καί το σέξ… αλλά η Εκκλησία έρχεται σε δύσκολη θέση να μιλάει γιά τέτοια πράγματα. Κι έτσι, δεν μιλάει γιά σέξ καί μαλαπέρδες, αλλά γιά τον Οξαποδώ, κτλ κτλ κτλ.

Έ, λοιπόν, ειλικρινά δεν γνωρίζω πόσο μεγάλη είναι η παγκόσμια ηλιθιότητα! Θα το παραχοντρύνω, αλλά δεν αντέχω άλλο. Θα τους κράξω αγρίως.

Δεν ξέρω αν αυτοί οι «ψαγμένοι» -με το συμπάθειο- τον έχουν σα φίδι, ή σαν την ουρά του γουρουνιού…

%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%ac-%ce%b3%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%bf%cf%85%ce%bd%ce%b9%ce%bf%cf%8d

…αλλά το περιεχόμενο του δικού μου βρακιού (από μπροστά) είναι ελαφρώς καμπύλο προς τα κάτω, εκτός από τις στιγμές …έμπνευσης, οπότε γίνεται τελείως ευθύγραμμο λοξώς προς τα πάνω.

Όθεν, το φίδι δεν είναι ο φαλλός. Είναι αυτό-που-βγάζει-ο-φαλλός. (Στο τέλος, όταν τελειώσει …η έμπνευση.) Μεγεθυμένο καμιά εκατοστή χιλιάδες φορές.

Αυτά περί «ψαγμένων». Άειντε, που μας έφαγαν οι νεοεποχίτικες εξ αποκαλύψεως «αλήθειες», που αδρανοποιούν τη σκεπτική ικανότητα ακόμη περισσότερο! Ήταν που ήταν στραβό το κλίμα, τό ‘φαγε κι ο νεοεποχίτικος γάϊδαρος (Κρ-όνος)!

 

Αυτά είπε -μεταξύ των άλλων- ο ήρωάς μας. Τώρα, οι χοντροκέφαλοι πράκτορες της «υπερεσίας» δεν ήξεραν από τέτοια, επομένως δεν μπορούσαν να ελέγξουν την ορθότητά τους, κι έτσι περιορίστηκαν στο να καταγράψουν τα πάντα με προσήλωση μεσαιωνικού καλογήρου. (Που θά ‘λεγε κι ο Εμμανουήλ Ροϊδης.)

Η συνέχεια, όμως, αποδεικνύεται λίαν συναρπαστική. Σαν …μυθιστόρημα.

Ο χαρισματικός Μιχαήλ Βέντρις (διότι περί αυτού πρόκειται, όπως -πιστεύω- ήδη καταλάβατε)…

%ce%bc%ce%b9%cf%87%ce%b1%ce%ae%ce%bb-%ce%b2%ce%ad%ce%bd%cf%84%cf%81%ce%b9%cf%82

…γιά κάποιους λόγους αμέσως μετά αδρανοποιείται ως πράκτορας. Μάλιστα, παρά τον πρώϊμο γάμο του καί την εγκυμοσύνη της συζύγου του στο πρώτο τους παιδί, στέλνεται να υπηρετήσει στα βομβαρδιστικά ως ραδιοναυτίλος, ειδικότητα που επέλεξε ο ίδιος. (Δεν έβρισκε το πιλοτάρισμα τόσο ενδιαφέρον, όσο το να βρίσκει τον δρόμο του αεροσκάφους στο σκοτάδι, με μόνη βοήθεια το μυαλό του καί τα σχεδιαστικά όργανα – διαβήτες, κτλ. Πού οι δορυφόροι καί τα gps τότε!…)

(Παρένθεση: οι Άγγλοι, κατά τον Α’ ΠΠ σε κάποια στιγμή είχανε ξεμείνει από στρατιώτες. Κι έτσι, στείλανε στο μέτωπο όποιον έβρισκαν! Πχ ηλικίες ακόμη καί πάνω από 50 ετών, όπως καί παντρεμένους με παιδιά. Όμως, η κατάταξη τέτοιων ανδρών είχε ως αποτέλεσμα να σκοτωθεί ο ήδη στα 27 του διάσημος φυσικός -αν καί γνωστός από τις εργασίες του στη Χημεία- Μόζλυ, κι από τότε ψηφίστηκε νόμος να μην πηγαίνουν στην πρώτη γραμμή του μετώπου τέτοιοι στρατιώτες.

Η πλάκα είναι πως ο Μόζλυ, ο οποίος σκοτώθηκε στην -καταστροφικής ηλιθιότητας «έμπνευση» του Τσώρτσιλλ- μάχη της Καλλίπολης, πήγε ως εθελοντής.)

Τα βομβαρδιστικά τύπου «Λάνκαστερ», όμως, είχαν ένα σοβαρώτατο σχεδιαστικό μειονέκτημα: από κάτω, από την «κοιλιά» τους, δηλαδή, ήτανε «τυφλά». Δηλαδή, σε αντίθεση με τα Β-17 των ηπαπαραίων, δεν είχανε πολυβόλο από κάτω, ούτε άνθρωπο να κάνει διόπτευση καί να ειδοποιεί γιά κίνδυνο. Κι έτσι, τα Μέσσερσμιτ-109 των  Γερμαναράδων, γνωρίζοντας το μυστικό, πλησίαζαν τα Λάνκαστερ από κάτω, από την «τυφλή γωνία», καί τα θερίζανε. Βοηθούσης καί της νύχτας (διότι οι Άγγλοι διεξήγαγαν νυχτερινούς βομβαρδισμούς από χαμηλό ύψος), το αποτέλεσμα υπήρξε καθαρό μακελειό. Ο Μιχαήλ Βέντρις ήταν μέσα στα λίγα πληρώματα των Λάνκαστερ, που το τέλος του Β’ ΠΠ τα βρήκε σώα καί αβλαβή.

Τώρα, γιατί να θέλει η «υπερεσία» να στείλει σε αποστολή σχεδόν αυτοκτονίας έναν τέτοιον άνθρωπο, ουδείς γνωρίζει. Μάλλον θέλανε να τον βγάλουν απ’ τη μέση, μη τυχόν καί θυμηθεί ο ίδιος όσα ήξερε στο βαθύ του ασυνείδητο… τα οποία προφανώς μετά το τέλος της ανάκρισης θεωρήθηκαν άκρως διαβαθμισμένα.

 

Ο Βέντρις έκανε καί δεύτερο παιδί, αποστρατεύτηκε μετά τη Δίκη της Νυρεμβέργης (όπου συμμετείχε ως διερμηνέας, καθ’ ό γλωσσομαθής), κι ασχολήθηκε με την πολιτική του ζωή πλέον. Έμεινε ανενόχλητος (τουλάχιστον εμφανώς) από την «υπερεσία» γιά όλ’ αυτά τα χρόνια, ακόμη καί μέχρι το 1952, που ανακοίνωσε από το ραδιόφωνο του BBC την τελική επιτυχία του στο διάβασμα της Γραμμικής Β’.

Μόνο που, όταν τον Απρίλιο του 1953 ανακοινώθηκε η ανακάλυψη του σχήματος του dna, «κάποιοι» θυμήθηκαν τις υπεραπόρρητες απαντήσεις της ανάκρισης του 1941… κι έπαψαν να θεωρούν καταγέλαστες ανοησίες όσα δεν δεχόντουσαν τότε. (Πχ τη μετενσάρκωση του Ιάσονα.) Ο Μιχαήλ Βέντρις θα ξανάμπαινε σε μιά χρυσή φυλακή, όπως τότε με τη «Γαλάζια Αδελφότητα». Κι έτσι, τον «ξαναθυμήθηκαν», σα φιλαράκια απ’ τα παλιά.

Μόνο που λογάριασαν χωρίς τον ξενοδόχο. Ο ΜΒ, γνωρίζοντας άριστα τί καθήκια ήταν (ειδικά ο «χειριστής» του, συνταγματάρχης …Κατιτίς… – ένθα ο «χειριστής» ενός πράκτορα στις «υπερεσίες» είναι μία σχετικά ευγενική έκφραση, αντί της λέξεως «νταβατζής»), κατάλαβε πως μία μονάχα διέξοδος υπήρχε. Το καντήλι του τέλειωνε.

Ο έρμος ο φορτηγατζής που ξεπάρκαρε κάθετα στον δρόμο, τις πρώτες πρωϊνές ώρες της Πέμπτης, 6 Σεπτεμβρίου 1956, παρά το ψήσιμο που έφαγε στις ανακρίσεις της Αστυνομίας, δεν ήξερε τίποτε καί δεν έφταιγε σε τίποτε. Ο ΜΒ, που όλη τη νύχτα οδηγούσε με τέρμα τα γκάζια, έπεσε πάνω του, διότι απλά επιζητούσε τον θάνατό του – αλλά όχι την αυτοκτονία του, αν καταλαβαίνετε τη διαφορά.

 

Πολλά περισσότερα θα μπορούσαμε να προσθέσουμε εδώ. Είπαμε, τα περιστατικά της εμπλοκής του ήρωά μας με τις «υπερεσίες» συναποτελούν σκέτο μυθιστόρημα, μπροστά στο οποίο ωχριά η φαντασία. Όπως πχ θα μπορούσαμε ν’ αναφέρουμε την αιθερική δεσμευτική «σφραγίδα» των Ατλάντων, που βάζανε σ’ όλα τα μέλη της «ΓΑ» γιά να μην τους φύγουνε (καί ναί, με τον ίδιο τρόπο που χρησιμοποίησαν τα πρακτόρια της αγγλίτσας – ύπνωση με ναρκωτικά κτλ). Ή την αντίστοιχη, που εμπνεύστηκαν κι έβαλαν εκείνη τη στιγμή μέσα στο μυαλό του ΜΒ οι ανακριτές. (Είναι καί οι δυό σπασμένες σήμερα, από τις 28 Ιουλίου 2014. Τη μέρα της αποκορύφωσης των Παναθηναίων.)

Ή ένα μυθιστόρημα που κυκλοφόρησε προ ετών στη χώρα μας, που περιγράφει πολλά απ’ όσα σας είπα. Το πλουσιόπαιδο απ’ την Καβάλα που γίνεται πράκτωρ, που συναντάει τον Μιχαήλ Βέντρις μαζί με τον …Ιάσονα (όχι τον τότε, αλλά κάποιον γιατρό μ’ αυτό το όνομα), κτλ κτλ κτλ. Τώρα, βέβαια, έχετε το δίκιο σας: η προέλευση τέτοιων πληροφοριών δεν εξηγείται εύκολα, παρεκτός αν δεχθούμε ότι «κάποιοι» άνοιξαν «κάποια» συρτάρια, κι έδωσαν τίποτε φωτοτυπίες στον καλό συγγραφέα, μπας καί ξυπνήσουν οι αναμνήσεις στον μετενσαρκωμένο ΜΒ. (Που τον ξαναψάχνουν εναγωνίως οι «υπερεσίες» της Χέρ Μάτζεστυ’ζ γραίας κάργιας – σκαλώσανε τα παλληκάρια σε κάτι προβληματάκια, καί χρειάζονται το μυαλό που θα τους ξελασπώσει.)

Κι εγώ; Πού τα ξέρω αυτά, εγώ; Πού τα ξέρω, έ;… Ά, εγώ δε θέλω να βλέπω τις «υπερεσίες» ούτε ζωγραφιστές! Εμένα αυτά μου τα σφύριξαν διάφορα πουλάκια! Διότι, όλα κι όλα, είμαι ερασιτέχνης οιωνοσκόπος, καί παρακολουθώ συστηματικά τα πτηνά, πώς κάνουν τσίου-τσίου.

Αν, τώρα, δεν πείθεστε με τα παραπάνω, κανένα πρόβλημα! Θεωρήσετε πλούσια καί τη φαντασία του συγκεκριμένου συγγραφέα, καθώς καί τη δική μου. Καί διαβολική σύμπτωση το ότι οι πληροφορίες ταυτίζονται.

Αν μη τί άλλο, εγώ ξέρω πως στη ζωή του ΜΒ υπάρχει η σκοτεινή περίοδος από Νοέμβριο 1940 μέχρι καλοκαίρι του 1941, καί προσπαθώ να συμπληρώσω το κενό. Βλέπετε, έχει κυκλοφορήσει η φήμη πως πράγματι ήταν πράκτωρ, καί πως από την εμπειρία του στο σπάσιμο των Γερμανικών κωδικών συνομιλιών κατάφερε κι «έσπασε» καί τη Γραμμική Β’. Πλην όμως, ο ΜΒ δεν υπηρέτησε στο Μπλέτσλυ Πάρκ, όπου γινότανε αυτή η δουλειά… αν καί το αφεντικό τόσο του προσωπικού του Μπλέτσλυ Πάρκ, όσο καί το δικό του, ήταν η ίδια ακριβώς «υπερεσία».

Τελειώνοντας, να πούμε καί τον καλό τον λόγο: τα μέντιουμ, που έχουν στο μισθολόγιο οι «υπερεσίες» της αγγλίτσας, έκαναν πολύ καλή δουλειά. Μάντεψαν επιτυχώς το 80% της περιγραφής του μετενσαρκωμένου σήμερα ΜΒ. Μπράβο, ρέ! Δικαιολογείτε απόλυτα τα λεφτά που τσεπώνετε απ’ τους Άγγλους φορολογούμενους.

 

Να πούμε, όμως, καί κάτι άλλο:

Λεβέντες, ο Συμπαντικός Νόμος ισχύει ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ!!! Δεν ισχύει μονάχα γιά τη φτωχολογιά, ενώ τζιούζ, ποδίτσες, κι Άγγλοι αριστοκράτες βγάζουν διαρκώς την ουρίτσα τους απέξω – καί δεν τρέχει τίποτε. Εν άλλαις λέξεσιν, τα κάρματα καί τ’ άρματα πιάνουν καί τα καθάρματα.

Βάλτε το καλά αυτό στα μικρά μυαλουδάκια σας, επειδή ο τότε «χειριστής» του ΜΒ σήμερα -μετενσαρκωμένος- αργοπεθαίνει (αν δεν ψόφησε ήδη) στα βρώμικα πεζοδρόμια μιάς Ευρωπαϊκής πρωτεύουσας, κατατρυπημένος απ’ τις σύριγγες. Κι ενθυμούμενος -ανάμεσα στις εφιαλτικές εικόνες που βλέπει απ’ την «άσπρη»- ποιός ήταν κάποτε καί τί έκανε. Παίρνει από τώρα μιά πρόγευση απ’ την Κόλαση, παναπεί. (Στην «πρωτεύουσα της Αλχημείας» βρίσκεται, αν απορείτε.)

Αυτά, ως απάντηση στις προσφάτως εντεινόμενες προσπάθειες της αγγλίτσας να ξανακάνει δικό της προτεκτοράτο την πατρίδα μου, την Ελλάδα. (Δες πχ εδώ.)

Τώρα, αν θεωρείτε πως λέω μαλακίες, καί πως πάω ν’ αντιμετωπίσω την (καί πυρηνική δύναμη ούσα) αγγλίτσα με φαντασιοπληξίες, δικαίωμα σας. Αν σας ικανοποιεί αυτό, δεν σας στερώ τη χαρά.

 

Ωραία, λοιπόν… Μέχρις εδώ το εμπεδώσατε: ο Μιχαήλ Βέντρις απο- (ανα-) κάλυψε πρώτος (υπό απίθανες συνθήκες) στην εποχή μας τη δομή του μορίου του dna. «- Καί λοιπόν;» θα ρωτήσετε. Κάποιος θα τό ‘κανε κάποια στιγμή. Ο τρόπος, όμως, που μαθεύτηκε η πληροφορία αυτή, μας οδηγεί αλλού.

Πάμε, επομένως να δούμε τί σημαίνουν όλ’ αυτά στην πράξη.

Όπως ακριβώς στις επιστήμες: παρατηρούμε, βγάζουμε τα πρώτα συμπεράσματα, καί ξαναγυρίζουμε πίσω στις (κατευθυνόμενες, πλέον) παρατηρήσεις, να δούμε αν είμαστε στον σωστό δρόμο.

(επόμενο)

Ποιός ανακάλυψε πραγματικά το dna; – 1

15 Σχόλια

arxigramma-Kάθεστε καλά; Θά ‘πρεπε.

Σήμερα θα μάθετε μερικές παρασκηνιακές «λεπτομέρειες» από την σύγχρονη ανακάλυψη του dna. Αλλά ταυτόχρονα ετοιμαστήτε να πιάσετε στα χέρια σας τη φωτιά του Προμηθέα!

Όπως ήδη καταλάβατε, συνεχίζουμε τη σειρά του μυθιστορήματος. Πάλι με πραγματικά στοιχεία.

 

1. Τα σκοτεινά χρόνια

Στη ζωή αρκετών ιστορικών προσώπων υπάρχει μία σκοτεινή περίοδος. Συνήθως κατά τη νεότητά τους, όπου ιστορικώς αποκρύπτονται δάσκαλοι κι επιρροές – που ενδεχομένως αργότερα θα έφερναν σε δύσκολη θέση τον μαθητευόμενο. Καί γιά να γίνω σαφής, παραδείγματα:

  • Χριστός.

Το μέγιστο παράδειγμα αυτού που ισχυρίζομαι. Από τότε που ήταν μωρό καί έφυγαν οικογενειακώς στην Αίγυπτο, εμφανίζεται μία φορά δωδεκαετής να διδάσκει «στον ναό» (του Κρόνου; ), καί μετά από άλλα 18 χρόνια άρχισε να διδάσκει ανοιχτά.

Μόνον εικασίες μπορούμε να κάνουμε γι’ αυτά τα «σκοτεινά» χρόνια. Θέλετε τη γνώμη μου; επισκέφθηκε κάποια Ελληνικά θρησκευτικά κέντρα, ενδεχομένως κι Αιγυπτιακά, πήρε οδηγίες από τους ιερείς καί τις ιέρειες, κι αντάλλαξε γνώμες.

Ξέρω, τίποτε απ’ αυτά δεν αποδεικνύεται. Σωστά. Αλλά μή μου πήτε ότι τόσα χρόνια έφτιαχνε …έπιπλα στην πατρική βιοτεχνία «Ιωσήφ καί Υιός ΟΕ»!

  • Μέγας Αλέξανδρος

Με το που σύναξε τους Πανέλληνες καί τους είπε να ετοιμαστούν γιά εκστρατεία στην Περσία, …χάθηκε. Επί τέσσερα χρόνια, κανείς δεν ήξερε πού βρίσκεται. (Ούτε σήμερα ξέρει.) Το ωραίο είναι πως ούτε κάποιος από το στράτευμά του μίλησε αργότερα. Δεν ξέρω με ποιόν τρόπο το κατάφερε (τους όρκισε στο ύδωρ της Στυγός; ποιός να ξέρει…), αλλά το πέτυχε.

Λεπτομέρεια: εκτός από παράδειγμα ιστορικού προσώπου με σκοτεινή περίοδο, ο Αλέξανδρος είναι κι αντιπαράδειγμα ηγεμόνα, που απουσίασε επί απαράδεκτα μακρό χρόνο από την έδρα του.

Κυκλοφόρησε η φήμη ότι πολεμούσε τους Πάρθους… καί λίγο αργότερα κυκλοφόρησε η φήμη ότι σκοτώθηκε. Τότε ξεσηκώθηκαν περιχαρείς οι αντιμακεδονικές πολιτικές φατρίες σ’ όλη την Ελλάδα, κι έδιωξαν τις Μακεδονικές φρουρές. Πρωτοστάτες στα σχετικά γεγονότα οι Θηβαίοι (καί, πάω στοίχημα, με «μαναφούκια» των Γεφυραίων της περιοχής), που φαίνεται πως βιαιοπράγησαν κιόλας.

Έλα, όμως, που ο Μεγάλος ζούσε… καί τά ‘μαθε αυτά… καί κατέβηκε κάτω, κι έκανε τη Θήβα οικόπεδο. Πλην «οικίας Πινδάρου του μουσοποιού».

  • Ιάσων

Από ηλικίας 6 ετών μέχρι τα 24 του θεωρητικώς μαθήτευε στον κένταυρο Χείρωνα. Αλλά, μέσα σε τόσα χρόνια, πολλά μπορούν να συμβούν.

Όπως ένα προπαρασκευαστικό ( ; ) ταξίδι μέχρι την Αία, μόνος του. Όπως, πολλούς αιώνες αργότερα, κι ο…

  • Κολόμβος

Ελάχιστα είναι γνωστά, τόσο γιά την καταγωγή του, όσο καί γιά τη νεότητά του. Πιθανώτατα έκανε κι άλλο -πλην των τεσσάρων ιστορικώς γνωστών- ταξίδι προς την Αμερική, γύρω στα 1485, «ανεπίσημο» καί υπό άκρα μυστικότητα. Πιθανώτατα υπό την αιγίδα κάποιων κύκλων της Καθολικής Εκκλησίας.

Βρέθηκε κάποια επιστολή προς αυτόν, από κάποιον υψηλό καθολικό ιερωμένο, που γράφει γιά το «…πόσο αμοιβαίως εποικοδομητικό υπήρξε το προ ετών ταξίδι σας».

  • Χίτλερ

Καί μιλάμε γιά τον 20ο αιώνα, πλέον – τον αιώνα της εικόνας καί της πληροφορίας! Όχι γι’ αρχαίες περιόδους, ή μεσαιωνικές.

Επί ένα εξάμηνο, από την άνοιξη μέχρι το φθινόπωρο του 1921 (αν θυμάμαι καλά), είχε εξαφανιστεί. Δεν τον έβρισκε κανένας ούτε στο σπίτι του, ούτε στο δεύτερο σπίτι του, τα γραφεία του DAP (Γερμανικό κόμμα εργασίας – αργότερα NSDAP, Εθνικοσοσιαλιστικό κτλ).

Ο ιδρυτής του DAP, ο κλειδαράς Ντρέξλερ, σε έξαλλη κατάσταση ζητούσε τη διαγραφή του Χίτλερ, προφανώς υποψιασθείς ότι πρόκειται γιά χαφιέ. Τον συγκράτησαν, όμως, διάφοροι «ψύχραιμοι» (πάντα βρίσκονται κάτι τέτοιοι, βλέπετε), κι ο Χίτλερ δεν διεγράφη. Μάλιστα, αργότερα την ίδια χρονιά έγινε αρχηγός του κόμματος.

Όμως, στο αξιολογώτατο πόνημα του μοναχού Δωροθέου βρίσκουμε μία πιθανή απάντηση: ότι το κάθαρμα πήγε στη Φραγκφούρτη, όπου πήρε την «ευλογία» του Ρότσιλντ – κι ίσως δέχθηκε καί περιτομή.

 

Τέλος πάντων, πιστεύω πως το πιάσατε το νόημα: «σκοτεινή περίοδος».

 

2. Η παραδεδεγμένη «ανακάλυψη» του dna

Η ερώτηση «ποιός ανακάλυψε το dna;» (εννοείται, στη σύγχρονη εποχή), δεν έχει απάντηση. Όσο κι αν σας φαίνεται παράξενο. Ή, καλύτερα, δεν έχει απάντηση, που να δείχνει συγκεκριμένο πρόσωπο. Το dna το ανακάλυψαν διάφορες ανώνυμες νοσοκόμες κατά τη διάρκεια του Αμερικανικού Εμφυλίου (1861-1865), όταν σε μεταχειρισμένες γάζες τραυματιών παρατήρησαν ένα είδος «μούχλας»… που κανονικά «δεν έπρεπε» να υπάρχει. (Δυστυχώς, αυτή τη στιγμή αδυνατώ να ξαναβρώ ένα κατατοπιστικότατο διαδικτυακό άρθρο, που αναλύει όλη την ιστορική πορεία της ανακάλυψης.)

Η ερώτηση αυτή μοιάζει με την ερώτηση, που λέγεται ότι υπέβαλε μιά εταιρεία τηλεοπτικών παραγωγών στον κάθε ενδιαφερόμενο να συμμετάσχει σε τηλεπαιχνίδι της: «Ποιός βρήκε τον ηλεκτρονικό υπολογιστή;» Πιστεύω ότι οι πιό ψαγμένοι θα ανέφεραν τον Τζών Ατανάσωφφ, αλλά η σωστή απάντηση είναι: κανείς!!! Βλέπετε, ο ηλεκτρονικός υπολογιστής είναι παιδί πολλών πατεράδων, ενδεχομένως κι «ανωνύμων» πρακτικών εφευρετών (που ο καθένας έβρισκε κι από ένα εξάρτημα – άλλος το πληκτρολόγιο, άλλος την οθόνη, κτλ), άσε που προ του υπολογιστή του Ατανάσωφφ υπήρχαν ταμειακές μηχανές. Οι οποίες δεν είναι τίποτ’ άλλο, παρά  μικροί ηλεκτρονικοί υπολογιστές ειδικού προγραμματισμού. Άρα, ο φερόμενος ως εφευρέτης του ΗΥ δεν εφηύρε ούτε το υπολογιστικό κομμάτι του μηχανισμού. (Η όλη φασαρία στις ηπαπάρα γίνεται γιά το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας καί τα ντάλλαρζ, όχι γιά την ιστορική αλήθεια.)

Οι «στραβές» απαντήσεις σε κάτι τέτοιες ερωτήσεις, όμως, δυστυχώς γίνονται κοινό κτήμα, κι έτσι όλοι «ξέρουν» πως το dna το ανακάλυψαν οι Γουώτσον καί Κρίκ. Αλλά εμείς θα δώσουμε τη δική μας εκδοχή.

 

Μ’ ένα μικρό ψάξιμο στο Διαδίκτυο (σύνδεσμος 1, σύνδεσμος 2), μαθαίνουμε πως το περίεργο υλικό στις γάζες λίγο αργότερα ταυτίστηκε ως νέα (μη ανακαλυφθείσα μέχρι τότε) ουσία. Οι ακόλουθες χημικές αναλύσεις προσδιόρισαν την ποιοτική σύσταση (δηλ. πόσο τοις εκατό άνθρακα, πόσο τοις εκατό οξυγόνο, κτλ κτλ), κι ακόμη υστερότερα προσδιορίστηκε η ποσοτική σύσταση, δηλ. το βάρος του μορίου της ουσίας.

Επειδή, όμως, κάτι δεν πήγαινε καλά με το μοριακό βάρος (ήταν μεταβαλλόμενο κατά περίπτωση), οι επιστήμονες είχαν το ερώτημα τί είδους ουσία είναι αυτή – διότι δεν είχαν προηγούμενο ανάλογο. Σε τελική ανάλυση, ποιό ήταν το σχήμα του μορίου της ουσίας αυτής. Κι εδώ ακριβώς -το 1953- έδωσαν ( ; ) την απάντηση οι Γουώτσον καί Κρίκ, δηλ. περί του σχήματος του μορίου του dna. Απάντηση, η οποία ακόμη σήμερα βλακωδώς εκλαμβάνεται ως «ανακάλυψη» του dna.

 

Όμως, αν οι δύο νομπελίστες (τρείς, μαζί με τον Γουϊλκινς) δεν έδωσαν την απάντηση γιά το ποιό είναι το σχήμα του dna, τότε ποιός την έδωσε;

Το σωστό είναι «ποιά;».

Αυτό το πρόσωπο είναι η Ρόζαλιντ Φράνκλιν (σύνδεσμος 1, σύνδεσμος 2), χημικός καί πολύ καλή χειρίστρια του ηλεκτρονικού μικροσκοπίου. Λοιπόν, οι τρείς λεβέντες σφετερίστηκαν (εν αγνοίαι της) τις πολύ καλές φωτογραφίες του μορίου του dna, που είχε τραβήξει η Φράνκλιν με το ηλεκτρονικό μικροσκόπιο, όπου φαινόταν καθαρά η δομή της διπλής έλικας, καί ανακοίνωσαν την ανακάλυψη ως δική τους.

Την εποχή εκείνη, οι γυναίκες δεν είχαν καί πολλές ελπίδες ν’ ανελιχθούν στον ακαδημαϊκό τομέα. (Δες το θαυμάσιο βιβλίο: «Το παντελόνι του Πυθαγόρα» – κυκλοφόρησε καί στα Ελληνικά, από τις «Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης». Μόνο που η συγγραφέψ μας τα χαλάει στο τέλος, θέλοντας να φορέσουν «πυθαγορικά παντελόνια» κι οι γυναίκες επιστήμονες. Δικτατορία έναντι δικτατορίας, δηλαδή. Κι όχι να βρεί ο κόσμος την αρμονία καί την ισορροπία που του λείπει.) Διότι, ακόμη καί το Κέημπριτζ δεν δεχόταν φοιτήτριες, αλλά αναγκάστηκε να το κάνει (γιά να μη φανεί καθυστερημένο), εφ’ όσον ανέβηκε στον θρόνο της αγγλίτσας η σκατόγρια. Έτσι, πατώντας στην ανδροκρατική παράδοση, την πανέξυπνη Φράνκλιν την κλάσανε εντελώς (με το συμπάθειο) στο μερίδιο της δόξας – κι η ίδια ήταν αρκετά ευγενική ψυχή, ώστε να μην το κάνει θέμα.

Λεπτομέρεια: η Φράνκλιν ήταν η μόνη σχετική με το θέμα, καθ’ ό χημικός. Από την τριάδα των νομπελιστών, μονάχα ο Γουώτσον είχε κάποια σχέση (ζωολόγος). Λεπτομέρεια δεύτερη: οι Κρίκ καί Γουϊλκινς (φυσικοί) είχαν δουλέψει καί γιά τις «υπερεσίες» της αγγλίτσας κατά τη διάρκεια του Β’ ΠΠ.

Λεπτομέρεια τρίτη: η Φράνκλιν ήταν τζιού, αλλά κι η αλήθεια είναι αλήθεια καί το δίκιο είναι δίκιο.

 

3. Έντεκα χιλιάδες εξακόσια χρόνια μετά

Γυρίζουμε, όμως, στο παρελθόν. Λίγα χρόνια νωρίτερα, πάλι στην αγγλίτσα. Στο Λονδίνο. Προπολεμικά. Προ του Β’ ΠΠ.

Ο ήρωας της παρούσης ήταν ένα καλό κι έξυπνο παιδί, που γεννήθηκε σε μιά πλούσια οικογένεια. Η μόρφωσή του ήταν καλή, κι όχι μόνον η σχολική. Η μητέρα του ήρωά μας συνήθιζε να παραθέτει στο σπίτι της «φιλολογικά τέϊα», όπου ως καλεσμένους είχε πολλά τρανταχτά ονόματα των Γραμμάτων καί των Τεχνών.

Όμως, τα καλά πράγματα δεν κρατάνε πολύ. Πρώτα χώρισαν οι γονείς του, μετά από λίγο πέθανε ο πατέρας του, κι ακόμη αργότερα μπουκάρανε οι Γερμανοί στην Πολωνία. Η Πολωνικής καταγωγής μητέρα του ήρωά μας είχε μεγάλη ακίνητη περιουσία στην Πολωνία, εξ ού καί τα πολλά της εισοδήματα (που επέτρεπαν τα «τέϊα»), πλην όμως όλ’ αυτά τον Σεπτέμβριο το 1939 έγιναν παρελθόν. Σκόνη. Καπνός που διαλύθηκε! Η μητέρα δεν μπόρεσε να ξεπεράσει τη λύπη της, κι αυτοκτόνησε.

Ο ήρωάς μας βρέθηκε τελείως ξεκρέμαστος, πριν κάν ενηλικιωθεί. Η πώληση περιουσιακών στοιχείων του σπιτιού (πίνακες κτλ), συν η κάποια βοήθεια από συγγενείς τον βοήθησαν κάπως, αλλά δεν ήταν αρκετά. Ακόμη χειρότερα, κάποια στιγμή ο άμαχος πληθυσμός των μεγάλων αστικών κέντρων (μεταξύ των οποίων καί το Λονδίνο) μετακινήθηκε προς τα δυτικά, στην Ουαλλία, γιά να γλυτώσει τους βομβαρδισμούς των Γερμανών.

Ανάμεσα στους αμάχους, κι ο ήρωάς μας. Κι εκεί που τα είχε χάσει όλα, κι επιπροσθέτως απομακρύνθηκε κι απ’ το σπίτι του, βρήκε στα χωριά της Ουαλλίας κάποιον παλιό γνωστό, τρόφιμο των τεϊων της μάνας του. Ο συγκεκριμένος, ένας Ρωσσοτζιού πρωτοποριακός καλλιτέχνης, του έδωσε μιά όντως σωστή συμβουλή (βλέπετε, οι συμβουλές είναι …τζάμπα, γι’ αυτό δεν τρέχει τίποτε να τις δώσει ένας τζιού! 🙂 ) γιά το πού θα βρεί ένα αξιοπρεπές σταθερό εισόδημα κι ένα πιάτο φαγητό ημερησίως: στις «υπερεσίες»!

Μόνο που δεν του είπε το αντάλλαγμα.

 

Η «υπερεσία» όντως τον δέχθηκε (ακόμη σήμερα στην Ουαλλία βρίσκεται – κι ώ, ρέ μάνα μου, ένα κτίριο!…), μάλιστα εφ’ όσον είχε ήδη έναν άσσο υπέρ του, μιά δημοσίευση γλωσσολογικού περιεχομένου σε σοβαρώτατο επιστημονικό έντυπο – καί δή, σε τόσο νεαρή ηλικία.

Έλα, όμως, που οι «υπερεσίες» δεν δίνουν τίποτε στο τζάμπα! Ούτε κάν συμβουλές! Λόλ!!! Κι έτσι, ο νεοφώτιστος πράκτοράς μας έπρεπε πρώτα να περάσει μίαν μικράν ανάκρισιν, γιά να γίνει δεκτός. Αλλά μην περιμένετε τίποτε ψαρωτικές ερωτήσεις από κάποιον αυστηρό κι αγέλαστο μπάρμπα, παλαιό στέλεχος. Όοοοχι. Η δουλειά θα γινόταν πιό έξυπνα.

Σατανικά πιό έξυπνα.

Οι πρώτες ζέστες του Μαρτίου του 1941 έφεραν δίψα, αλλά καί «συμπτωματικά» χαλασμένες βρύσες στον κοιτώνα. Τη λύση έδωσε ένας άλλος τρόφιμος της «υπερεσίας», ένας νεαρός στρατιωτικός, που έφερε ένα ποτήρι νερό.

Μόνο που το νερό είχε μέσα του lsd.

 

Το lsd είχε ανακαλυφθεί το 1938 από τον Ελβετό χημικό Άλμπερτ Χόφμανν, που -υποτίθεται- το απομόνωσε από τη μούχλα του σιταριού, την ερυσίβη. (Αν δεν κάνω λάθος, αυτό το «αλκαλοειδές» -όπως λέγεται στη χημική ορολογία- απαντάται καί σε άλλα φυτά.) Καί ο οποίος υποτίθεται πως ανακάλυψε τις ψυχοδηλωτικές ιδιότητες του παρασκευάσματός του το 1943. Καί μετά τον πόλεμο υποτίθεται το πήραν οι ηπαπαραίοι της …Θείας καί κάνανε εγκεφαλοανοιχτικά πειράματα σε διαφόρους.

Θα μου επιτρέψετε, όμως, να διαφωνήσω αγρίως. Διότι οι ψυχοδηλωτικές ιδιότητες της μούχλας του σιταριού ήταν γνωστές από πολύ παλιά. Από τα Ελευσίνια Μυστήρια καί τον κυκεώνα. Άλλως τε, αυτές οι ξενέρωτες σάχλες των «επισήμων» διαδικτυακών άρθρων στερούνται βάσεως, αν απλά αναρωτηθούμε τί ακριβώς γύρευε ο Χόφμανν καί σκάλιζε την ερυσίβη. (Εκτός αν ήταν ταυτόχρονα πλούσιος, αργόσχολος, καί ημίτρελλος.) Είμαι βέβαιος πως (α) έψαχνε ποιά είναι αυτή η ψυχοτρόπος ουσία καί (β) τη δοκίμασε αμέσως μόλις τη βρήκε. Δεν περίμενε να περάσουν 5 χρόνια.

Άλλως τε, άλλα διαδικτυακά δημοσιεύματα λένε ότι το lsd το χρησιμοποίησαν καί οι ναζί ως «υποβοηθητικό» (στην εξάλειψη του φόβου) γιά τους φαντάρους τους, ακριβώς όπως σήμερα τα τζιχάντια καταπίνουν το «κάπταγκον». Μόνο που το παράτησαν σύντομα, διότι τα αποτελέσματά του ήταν ανεξέλεγκτα.

Το βέβαιο είναι πως αμέσως το προμηθεύτηκαν οι διάφορες «υπερεσίες» των ισχυρών της εποχής, προπολεμικώς παναπεί, κι ας αφήσει η Γουϊκι τα σάπια περί δοκιμής του το 1943.

 

Με το που άρχισε να βλέπει τα πιλάφια καί τις παρθένες του Παραδείσου (ή, τέλος πάντων, ό,τι έβλεπε), ο -μέσα στην τρελλή χαρά- ήρωάς μας, τον βάλανε να καθίσει, καί ο παραδοσιακώς αναμενόμενος σε τέτοιες δουλειές αυστηρός μπάρμπας (το παλαιό στέλεχος κτλ κτλ) άρχισε τις ερωτήσεις, με τη βοήθεια κι ενός υπνωτιστή.

(επόμενο)

Κύριε Οφιούχε, ορίστε η βιομετρική σας ταυτότητα!

55 Σχόλια

(προηγούμενο)

arxigramma-Tελικά, δεν είναι δύσκολο να βρείς αυτό που ψάχνεις. Λίγη συγκροτημένη σκέψη χρειάζεται, λίγο συστηματικό νοητικό σκάλισμα, καί οι πύλες του Αγνώστου ανοίγουν!

Άκου, «Οφιούχος»! Όπως λέμε «διπλωματούχος», «διαμερισματούχος», «οφφικιούχος», «ευνούχος» (εύνοια έχων – ίσως καί «ευνή», δηλ. κρεββάτι), καί όλα τα εις -ούχος! (Εξαιρείται το «Μαντρακούχος». Ποιός είν’ αυτός; ο αρχηγός των καλλικαντζάρων! 🙂 )

Τα ίδια χάλια καί στους Δελφούς, όπου εκατομμύρια κόσμος πάει να δεί τον «Ηνίοχο». Καί ποιός είν’ αυτός, μωρέ; Όνομα δεν έχει;

Το ξέρω πως σε κάθε ενσάρκωσή μου ήμουνα όμορφος καί μεγαλοπρεπής, αλλά μή χαίρεστε! Δεν είμ’ εγώ. Λόλ!!! 🙂 Οπότε, ή ο Απόλλων θα είναι, ή ο Φαέθων. Αλλά η ήρεμη καί λαμπερή θεία φυσιογνωμία άντρα γύρω στα σαράντα του, δείχνει Απόλλωνα. Επομένως, τί «Ηνίοχο» μου τσαμπουνάτε; Σας πειράζει να λέτε καί να γράφετε το όνομα «Απόλλων»;

 

Τέλος πάντων, δεν πρόκειται γιά τον μαθητή (Ασκληπιό) που είπα χθες, αλλά γιά τον δάσκαλο. Ναί, ο «Οφιούχος» είναι ο Προμηθέας!!!

Ο λόγος γιά τον οποίο ο Προμηθέας δεν αναφέρεται ονομαστικά, είναι πως η Αστρολογία-Αστρονομία, ως έχει, αποτελεί Ελληνική κατασκευή. Κι έτσι, οι Έλληνες -εμμέσως πλήν σαφώς- βγάζουν μεν το καπέλλο στον ευφυή καί χαρισματικό (πολύ ευφυή καί πολύ χαρισματικό, γιά να μην αδικούμε την αλήθεια – καί λίαν άγαν πάνυ σφόδρα παμπόνηρο) Ατλάντειο αντίπαλο, αλλά δεν του κάνουν καί τη χάρη να τον καταστερίσουν ονομαστικώς. (Διότι καί την πατρίδα του την Ατλαντίδα, αλλά καί την Ελλάδα, κατάφερε καί τις έκανε σκατά. Ο άκρατος εγωϊσμός του μας κόστισε κάτι χιλιετίες συμφοράς καί πρωτογονισμού.)

Αν, μάλιστα, ρίξουμε καί μιά ματιά στην αστρική γειτονιά του …«Οφιούχου», θα βρούμε έναν …«Υδρούχο»! 🙂 Πράγμα που επιβεβαιώνει απόλυτα το ποιός είναι ο κύριος ( ; ) αυτός με τη φιδούκλα.

%ce%bf%cf%86%ce%b9%ce%bf%cf%8d%cf%87%ce%bf%cf%82-%ce%b7%cf%81%ce%b1%ce%ba%ce%bb%ce%ae%cf%82

Ναί! Πάνω από τον Προμηθέα βρίσκεται ο Ηρακλής. Αυτός που απελευθέρωσε τον Προμηθέα, κι αυτός που ως μπέμπης έπνιξε δύο φίδια. (Γενικώς, τα τάραξε τα ερπετά, ο αντιοικολόγος! Λόλ!!!)

Συγκρατήστε την έννοια του -κοινού καί στους δύο αστερισμούς- φιδιού, καί θα σας την εξηγήσω στην ώρα της. (Ακριβώς το φίδι ήταν, που μου «ξεκλείδωσε» την πραγματική ταυτότητα του «Οφιούχου».) Σε άλλη ανάρτηση, λίαν προσεχή.

Έτσι, εξηγούνται όλα μα όλα.

 

Οι μυστικές «αδελφότητες», που σήμερα κυβερνάνε τον πλανήτη (ναί! ακριβώς! η Λερναία Ύδρα), τουλάχιστον οι ηγεσίες τους, φαίνεται πως την ήξεραν την πραγματική ταυτότητα του «Οφιούχου» εξαπανέκαθεν. Μόνο που δεν τη λέγανε. (Γιατί; Κυρίως διότι -όπως οι τέκτονες- κάνουν πλάκα σ’ εμάς τους υπόλοιπους, τους «βέβηλους» απ’ έξω, χρονομετρώντας το πότε θα πάρουμε χαμπάρι τα κρυμμένα σε πλήρες φώς μυστικά τους. Αυτοεπιβεβαιώνονται κι αυτοθαυμάζονται πως καλά κάνουν καί κυβερνάνε, εφ’ όσον όλοι εμείς οι υπόλοιποι είμαστε βόδια… πράγμα που «αποδεικνύουν» στους νεοεισερχόμενους.)

Έτσι, αυτή η κατά καιρούς πρεμούρα να μπάσουνε τον «Οφιούχο» στον ζωδιακό, εξηγείται κάπως αλλοιώς. Δεν πρόκειται, δηλαδή, γιά επιστημονικά πορίσματα (που δήθεν πάνε να «διορθώσουν» εσφαλμένες αντιλήψεις) καί λοιπές θρίχες περμανάντ.

Θέλουν να εισάγουν τον Προμηθέα ως 13ο ζωδιακό αστερισμό, κάπως σαν βασιλιά των υπολοίπων δώδεκα. Κι εφ’ όσον το 12 είναι ιερός αριθμός, ο Προμηθέας θα πραγματοποιήσει μεταθανατίως το όνειρό του, να γίνει κάτι σαν Ζεύς γιαλαντζή. (Βέβαια, εφ’ όσον ο πραγματικός Ζεύς δεν φαίνεται να πολυενδιαφέρεται, «κάτοχος» του κατηραμένου όφεως θα είναι ο Καραγκιόζης, αντί του Μεγάλου Αλεξάνδρου! Λόλ!!!)

Αυτό ακριβώς πήγαν να ξανακάνουν τώρα, καί δή με τη βοήθεια των αστρολόγων. Τρομερά μυαλά, κι αυτοί οι αστρολόγοι! Αντιδρούν σε ανάρτηση του Ιανουαρίου 2016 με καθυστέρηση 8 μηνών! (Τον Ράν-Τάν-Πλάν, τί τον έχουν; ξάδερφο; 🙂 ) Σίγουρα θα βρισκόντουσαν μερικοί, που θα έλεγαν ναί, η Νάσα κι οι αρχαίοι Βαβυλώνιοι έχουν δίκιο, οι αστερισμοί του ζωδιακού είναι 13. Κι έτσι, ο ψευδεπίγραφος «Οφιούχος» θ’ ανέβαινε στον θρόνο δόξηι καί τιμήι.

Η ευκαιρία γι’ αυτό ήταν τώρα, που στο πόδι του «Οφιούχου» βρίσκεται ο Άρης. Όχι πως ο Άρης δεν περνάει από εκεί κάθε ενάμιση χρόνο περίπου, αλλά τώρα είναι ευκαιριάρα. Κι όχι στην προηγούμενη, ή την επόμενη διέλευση.

(α) Επειδή Άρης = πόλεμος.

Επίκειται ο Γ’ ΠΠ, άρα η ανθρωπότητα «πρέπει» να μπεί σ’ αυτόν με καθιερωμένη αντίληψη δεκατριών ζωδίων. (Βλέπετε, οι λεβέντες προετοιμάζονται εγκαίρως καί γιά το μετά. Γιά την μεταπολεμική μορφή της κοινωνίας.)

Τώρα, γιά το τί μπορεί να σημαίνει αυτό στο συλλογικό ασυνείδητο, καί γιά το ποιούς ωφελεί καί πώς, μόνον ασθενείς υποθέσεις μπορώ να κάνω γιά την ώρα. Ας το αφήσουμε. Μου αρκεί προς το παρόν που βλέπω μόνο το πρώτο αίτιο.

(β) Κι επειδή ο Άρης στο πόδι του «Οφιούχου», δηλαδή λίγο πάνω από το (τρομερής ισχύος) γαλαξιακό κέντρο, θα συνδυαζόταν με τη φθινοπωρινή ισημερία της 22ας Σεπτεμβρίου 2016 (αυτό δεν γίνεται κάθε χρόνο).

Που σημαίνει ότι η ανακοίνωση του Προμηθέα ως 13ου ζωδίου θα είχε τρομερή ισχύ, ώστε να παγιωθεί στις αντιλήψεις. (Έτσι το καταλαβαίνω προσωπικά.)

Ευτυχώς, δεν έγινε. Καί δεν θα γίνει.

 

Αυτά γιά τον ουράνιο Προμηθέα καί το φίδι του.

Ελπίζω μονάχα να μην αρχίσουν στον νομό Μαγνησίας τίποτε μαζικά …γιαλαντζή «αναπτυξιακά» έργα! Μη χαίρεστε! Ούτε ζώδιο θα γίνει ο κυρ-Προμηθέψ, ούτε …προσκύνημα ο τάφος του, λεβέντες μου των «αδελφοτήτων»!

Σας την έσπασα; Χαίρομαι! 🙂

Εγώ είμ’ από ‘κείνους τους επίμονους τρελλούς, σαν τους ξεχασμένους Γιαπωνέζους φαντάρους στα ξερονήσια του Ειρηνικού, που εδώ κι εντεκάμιση χιλιάδες χρόνια δεν κατέθεσα τα όπλα.

 

Older Entries