Αρχική

Το ένα τρίτο των Τούρκων…

95 Σχόλια

arxigramma-Gammaι’ αυτούς που θα βαφτιστούν, μιλάω.

Η συγκεκριμένη προφητεία του Πατροκοσμά, όπως καταλαβαίνετε, ξαναβρίσκεται στην επικαιρότητα λόγω των αναμενομένων γεγονότων στην περιοχή μας.

Το θέμα, όμως, είναι, τί θα γίνει αφού βαφτιστεί όλος αυτός ο λαός των 20-25 εκατομμυρίων. Αλλά, ας το πάρουμε απ’ την αρχή:

Ποιοί Τούρκοι θα βαφτιστούν;

 

Εκτός από μερικές περιπτώσεις στατιστικής τυχαιότητας, ή πονηρούς δι’ ίδιον όφελος, ή άτομα που ενδεχομένως ακολουθούν το ρεύμα της εποχής, είναι φανερό πως μιλάμε γιά τρία κύρια «πακέτα»:

  • Πρώτον, τους κρυπτοχριστιανούς (Πόντος, Καππαδοκία, καί αλλού).
  • Δεύτερον, τους ιδιόρρυθμους «μωαμεθανούς» Αλεβήδες.
  • Καί τρίτον, όσους έχουν προγόνους στο πάλαι ποτέ Βυζάντιο, οι οποίοι το 1453 καί μετά εξισλαμίστηκαν βιαίως.

Καί κάπου εδώ αρχίζουν τα προβλήματα… Βλέπετε, γιά παράδειγμα, πως Ορθόδοξοι είναι καί οι Βούλγαροι. Αλλά πόσες καί πόσες φορές δεν αρπαχτήκαμε σαν τα παλιόσκυλα; Επομένως, η ίδια θρησκεία, ακόμη καί το ίδιο δόγμα, δεν λύνουν τις διαφορές μεταξύ δύο λαών.

(Μην πάτε να με διορθώσετε εδώ, το ξέρω καλά πως οι Κομιτατζήδες Τζότζεφ, Γιάγκωφ, καί λοιποί ήταν ιουδαίοι. Όπως κι ο Μπεναρόγια. Όπως κι αυτοί, που ανατίναξαν το «Γκουανταλκιβίρ». Όπως καί τα μέλη της «Μαύρης Χειρός» Πρίντζιπ, Τσιγκάνοβιτς, καί λοιποί. Όπως καί κάθε ταραξίας, που ονειρευόταν αλλαγή συνόρων στα Βαλκάνια των αρχών του 20ου αιώνα. Όπως κομιτατζού ιουδαία είναι κι η μάνα του ΓΑΠ.)

Άσε καί μεταξύ μας! Ο Έλληνας Ορθόδοξος πχ έμπορος θα κοιτάξει να κλέψει τον Έλληνα Ορθόδοξο πελάτη, κι αυτός τον Έλληνα Ορθόδοξο εφοριακό. Τηλεγραφικώς πως, η αποδοχή ενός θρησκευτικού δόγματος διόλου δεν κάνει τον άνθρωπο καλύτερο …αυτομάτως.

Πάμε, όμως, να δούμε τί κρύβεται στις τρείς κατηγορίες υποψηφίων Ορθοδόξων.

 

Σ’ όλη την περιοχή της Μ. Ασίας, κατά τη διάρκεια της ανιχνεύσιμης (δηλ. με πηγές) Ιστορίας, έχουμε τις εξής πληθυσμιακές ομάδες:

Πρώτα-πρώτα τους Πελασγούς, οι οποίοι έφτασαν μέχρι μέσα, στα σημερινά εδάφη των Κούρδων. Αυτοί εξεδιώχθησαν από την κυρίως Ελλάδα κάπου το 3,500 πΧ (συμβατική χρονολόγηση), διότι ακολούθησαν τον Κρόνο. Αυτό πρακτικά σημαίνει πως οι ιερείς τους έκαναν ανθρωποθυσίες, κι εννοείται βέβαια πως ο κάθε Πελασγός καθημερινός ανθρωπάκος δεν ήταν εξ ορισμού ανθρωποφάγος. Αλλά η απέχθεια των υπολοίπων Ελλήνων γιά τα Κρόνια κωλοέθιμά τους δεν τους άφησε να ζουν μαζί. (Εξαίρεση που θυμάμαι πρόχειρα, οι Πελασγοί της Αρκαδίας, οι οποίοι ξαναδέχτηκαν πίσω τη διωγμένη Πελασγική «φυλή Βενιαμίν» – εξ ού καί οι καταγεγραμμένες ανθρωποθυσίες στο Λύκαιον όρος μέχρι τον 3ο αιώνα πΧ.)

Στα πιό κοντινά σ’ εμάς χρόνια του Τρωϊκού Πολέμου, οι Χετταίοι ήσαν καθαροί Πελασγοί. (Η γλώσσα τους έγινε τελικά κατανοητή, επειδή έμοιαζε πολύ με τα -Πελασγικής προελεύσεως- Λατινικά. Απ’ αυτούς επιβεβαιώνεται ο Όμηρος, διότι μιλάνε γιά τους «Αχιγιάβα». Τους Αχαιούς!) Οι δε κάτοικοι των παραλίων, από τον Ελλήσποντο μέχρι κάτω, την Αττάλεια, όλοι ανεξαιρέτως Πελασγοί καί σύμμαχοι των Τρώων. Παίονες (εδώ μιλάει κυρίως γιά την ομώνυμη φυλή της Μακεδονίας, αλλά ρίξτε μιά ματιά), Κάρες, Λέλεγες, καί δε συμμαζεύεται.

Το ίδιο καί οι (λιγάκι πιό μέσα στην ενδοχώρα) Λυδοί καί οι Φρύγες. Οι πρώτοι, μάλιστα, εξακριβωμένα τηρούσαν το ανθρωποθυσιαστικό έθιμο της βασιλοκτονίας μέχρι καί κάπου τον 6ο αιώνα πΧ – κι ίσως κι αργότερα. Αλλά, παρ’ όλ’ αυτά, πήγαιναν (ως Έλληνες) να πάρουν μαντείες στο μαντείο των Δελφών. (Στο οποίο άφησαν κι αρκετά αφιερώματα.)

Συμπερασματικώς, βλέπουμε ότι υπάρχει ένα μεγάλο Πελασγικό πληθυσμιακό υπόστρωμα σ’ όλη τη χερσόνησο, στο οποίο αργότερα (μετά το 1000 πΧ) «επικάθησαν» οι πρώτος καί δεύτερος Ελληνικός εποικισμός (πόλεις όπως η Μίλητος, κτλ), ιδίως στα δυτικά παράλια καί στον Πόντο. Έλληνες κι οι Πελασγοί, Έλληνες κι οι …Έλληνες, αλλά η κυριαρχία, κυριαρχία!

Ακόμη αργότερα, στους χριστιανικούς αιώνες, το λεγόμενο Βυζάντιο βασίζεται επάνω σ’ όλους αυτούς τους -εκχριστιανισμένους πλέον- πληθυσμούς. Αλλά, ως έργο καί Κρονίων Πελασγών της Ρώμης, γράφει την κυρίως Ελλάδα εκεί που δεν πιάνει το μελάνι. Όχι μόνον έκανε βίαιες μετατοπίσεις πληθυσμών, όχι μόνον κατέβασε στρατό γιά να κάνει τους Μανιάτες με το ζόρι χριστιανούς, αλλά από το «Ελλαδικόν θέμα» δεν έπαιρνε ούτε κάν στρατιώτες! (Σωστό αυτό, θα έλεγα, διότι άμα φοβάσαι, παίρνεις τα μέτρα σου.) Χώρια τ’ άλλα τα καμώματά του, που άφηνε ολόκληρες επαρχίες (πχ Συρία) να του φύγουν, κι έχανε τόσο τη φορολογία, όσο καί τη στρατολόγηση ικανών φαντάρων, επειδή δεν ήταν καθαροί Ορθόδοξοι.

«Μονοφυσίτες!», σου λέει, άρα πάρτε δρόμο. Πού η μεγαλοφυΐα του Μ. Αλεξάνδρου, ο οποίος άφηνε τον καθένα να πιστεύει ό,τι γούσταρε, αρκεί να πλήρωνε τους φόρους του καί να μην εξεγειρόταν!

 

Εν πάσει περιπτώσει, Άραβες πρώτα κι Οθωμανοί αργότερα φρόντισαν να εξισλαμιστεί μεγάλο μέρος του πληθυσμού. Έ, λοιπόν, πιστεύω ακράδαντα πως αυτοί, που πρώτοι παράτησαν την Ορθοδοξία (διότι αναγνώριζαν ενδομύχως ότι είναι θρησκεία του Διός) καί πήγαν στο Ισλάμ (διότι πάλι αναγνώριζαν ενδομύχως ότι πρόκειται γιά Κρόνια θρησκεία), ήταν οι πληθυσμοί των Κρονίων Πελασγών. Βλέπετε, οι Άτλαντες προ τεσσάρων ή πέντε χιλιάδων ετών, με τις επιδρομές τους στον Ελληνικό χώρο, είχαν κάνει καλή προεργασία «εκκρονισμού»… (Κατά το: «εξισλαμισμού».)

Αλλά, ακόμη καί μέσα στην Ορθοδοξία… Η Εικονομαχία, γιά παράδειγμα, δεν ήταν μιά διαμάχη γι’ ασήμαντα ζητήματα, αλλά (αιματηρή) έκφραση της προαιώνιας κόντρας Κρονίου καί Διΐου πνεύματος. Άσε καί το όρος Λάτρος, το «Άγιο Όρος της Ιωνίας»: το γνωστό σημερινό Άγιο όρος στον Άθω ξεκίνησε, όταν τέλειωσε το Λάτρος. Πιστεύω ότι μπορείτε να διακρίνετε σαφώς τη διαμάχη της Πελασγικής (Κρόνιας) με την Ελληνική (Δΐια) Ορθοδοξία… που θεωρητικά οι απανταχού Ορθόδοξοι δεν έχουν να χωρίσουν τίποτε.

Δεν έχουν; Τα είδαμε καί με τη Σύνοδο των Χανίων (ΕΡΤ, λες ψεμματάκια!), όπου αλλού τραβάει ο Ατλαντοπελασγός Αρχοντώνης, κι αλλού πάνε οι όντως Έλληνες Ορθόδοξοι.

Επειδή, όμως, το αίμα νερό δεν γίνεται, επί δύο χιλιάδες χρόνια οι Έλληνες κατάπιαμε Σαββαώθ-Κρόνους, Αβράμηδες, Ισαάκηδες, συν διαφόρους άλλους περιτετμημένους σαχλαμάρες, μέχρι καί τις «θεόπνευστες» κόρες του Λώτ λουστήκαμε, μπας καί ξυπνήσουν οι ομόφυλοι καί όμαιμοι Πελασγοί από τον καταστροφικό λήθαργο χιλιετιών.

Καί τώρα, ήγγικεν ο καιρός που όλοι αυτοί οι όμαιμοι εξισλαμισμένοι θα ξαναποκτήσουν την ίδια θρησκεία μ’ εμάς… Αλλά, εδώ ακριβώς χρειάζεται ΜΕΓΙΣΤΗ προσοχή.

 

Με τους Ποντίους καί τους απογόνους των 1ου καί 2ου Ελληνικών αποικισμών δεν τρέχει τίποτε να ξανάρθουν 100% πίσω στον εθνικό κορμό (εννοώ, καί θρησκευτικώς), διότι αυτοί είναι καθαροί Έλληνες Αχαιοί καί Δωριείς. Με τους Πελασγογενείς είναι το πρόβλημα.

Βλέπετε, όλο το πακέτο των Επών (όχι μόνο τα Ομηρικά, αλλά καί τα Κύπρια, κτλ) που μιλάνε γιά τον Τρωϊκό Πόλεμο, δεν μας τα λένε τόσο καλά. Τα κείμενα που έφτασαν -όπως έφτασαν- μέχρι την εποχή μας, κρύβουν λόγια. Καί πρέπει να ψάξουμε αρκετά, ώστε να καταλάβουμε ότι ο Αγαμέμνων ήταν Κρόνιος Πελασγός (καί καραμπινάτος ανθρωποθυσιαστής).

Καί γιατί, τώρα, έπρεπε να καταληφθεί η Τροία; Επειδή έβαζε φόρους στα πλοία των Ελλήνων, όπως λένε οι φιλόλογοι; Σοβαρά; Τί μας λέτε; Μέσα σε τριάντα χρόνια, από την εποχή της «Αργούς», έγινε τόσο μεγάλη καί τρανή η Τροία, που πουλούσε νταβατζηλίκι στις Ελληνικές νήες; Καί πού βρισκόταν ο (ανύπαρκτος) στόλος της Τροίας, να σταματήσει το Ελληνικό «χιλιάρμενο» μεσοπέλαγα; Πώς θα έκανε νηοψίες στους Έλληνες εμπόρους η Τροία, δίχως ισχυρό -πολεμικό- στόλο;

Προφανώς, κάποιες (ακόμη καί φιλολογικές) κουβέντες λέγονται απλά γιά να λέγονται – διότι «απορία ψάλτου, βήξ».

Το -ουσιαστικώς- άσκοπο της εκστρατείας κατά της Τροίας το κατάλαβε πρώτος ο Αχιλλέας. (Δεν ήταν μιά γκομενίτσα Πελασγίνα, η αιτία που σταμάτησε να πολεμάει.) Αλλά κι αυτός, κατόπιν εορτής. Το ίδιο κι ο Παλαμήδης, μαζί με τον φιλαράκο του καί σύμβουλό του, τον γηραιό Ιάσονα πίσω στην Ελλάδα. Οπότε, ακόμη σήμερα δεν έχει απαντηθεί το ερώτημα γιατί ένας Κρόνιος Πελασγός τέθηκε επικεφαλής των Ελλήνων καί τους έπεισε (ίσως μερικούς ανάγκασε; ) να εκστρατεύσουν κατά της Τροίας μέχρι τελικής πτώσεως. Όπως καί το πώς το κατάφερε. Τους έταξε – καί τί; Τουλάχιστον οι πολιτικάντηδες ξέρουμε πως ροκανίζουν το δημόσιο χρήμα, γιά να βρουν κομματόσκυλα ψηφοφόρους. Ο Αγαμέμνων τί βρήκε (γιά να το τάξει), καί πού;

(Καί, παρακαλώ, να μην ακούω πως αιτία του Τρωϊκού ήταν το ποιός κατέβασε το βρακί της Ωραίας Ελένης.)

Όχι της παρούσης, όμως, αυτά.

 

Ο Πατροκοσμάς έχει απόλυτο δίκιο, που λέει πως όταν δούμε το «χιλιάρμενο» στα Ελληνικά ύδατα, τότε θα λυθεί το ζήτημα της Πόλης. Διότι, με το προηγούμενο «χιλιάρμενο» λύθηκε το ζήτημα της Τροίας! Βλέπετε καθαρά πώς κάποιες καταστάσεις επαναλαμβάνονται… καί, δυστυχώς, όχι πάντα ως φάρσα. («Μάτριξ» το λένε το αίτιο της επανάληψης, κύριε Μάρξ.) Συνεπώς, πρέπει από τώρα να τεθεί το ζήτημα:

Αν οι επαν-εκχριστιανισμένοι Πελασγοί δημιουργήσουν νέα Τροία, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Μην ξεχνάτε, ότι καί τότε ήμασταν ομόθρησκοι!

Δεύτερο (αλλά εξ ίσου σημαντικό) ερώτημα είναι, αν οι Πελασγοί εξακολουθούν να έχουν εκδικητικές τάσεις (τις οποίες διαθέτουν όλοι οι Κρόνιοι θρησκευτές καί τις μεταβιβάζουν στα παιδιά τους), διότι προσωπικά δεν έχω όρεξη να δω 20-25 μύρια κόσμο, Ορθοδόξους γνήσιους ή μαϊμού, να έρχονται κατά δώ με άγριες διαθέσεις. Τουλάχιστον τώρα υπάρχει η διαχωριστική γραμμή, διότι είναι «Τούρκοι». Λίαν προσεχώς, με τις ομαδικές βαπτίσεις, τί θα γίνει; Ελεύθερη ανάμιξη στην αρχή, με τελικό καπέλλωμα της Ελλάδας από τη νέα Τροία;

Μακριάααααα!!!…

Μακριά κι αλάργα τέτοιες ιστορίες, λέγω.

Γι’ αυτό τα γράφω όλ’ αυτά από τώρα, γιά να μην επαναληφθεί Τρωϊκός και να μην υπάρξει εκδικητικότητα. Να πάρουμε από τώρα τις συνειδητές προφυλάξεις μας, γιά το καλό όλων μας.

Αλλοιώς, θα καταστραφεί το Ελληνικό έθνος καί θα επιζήσουν οι κολυμπήθρες.

 

Την ανάρτηση αφιερώνω κυρίως στα φιλαράκια, που σε άλλες ενσαρκώσεις ήταν «απέναντι», αλλά τελικά ήρθαν μ’ εμάς. Ας φροντίσουν, με τους γάμους που έκαναν (ή θα κάνουν – διότι η ψυχή θυμάται), ν’ αποτελέσουν γέφυρα συνεννόησης καί δημιουργίας, κι όχι αιτία νέου διχασμού.

 

Ευρω-συμβολισμοί

45 Σχόλια

arxigramma-Hαποχώρηση της αγγλίτσας από την «Ενωμένη» Ευρώπη, όπως γνωρίζετε, πυροδότησε -εκτός των άλλων, καί- πλήθος γελοιογραφιών.

Όμως, απ’ όλες αυτές, μία μου τράβηξε την προσοχή. Αυτή εδώ:

11+1_αστέρια-ΕΕ

Με δεδομένο, τώρα, ότι η σημαία της «Ενωμένης» Ευρώπης απεικονίζει τα άστρα της Αποκάλυψης του Ιωάννη…

…μάλλον, καλύτερα ν’ αρχίσουμε απ’ την αρχή.

 

Το τί συμβολίζει (καί αν) η σημαία της «Ε»Ε, επισήμως (πιό επισήμως δεν γίνεται) δίδεται εδώ. (Με το επίσημο κείμενο συμφωνώ μόνο στο ότι ο αριθμός των άστρων δεν σχετίζεται με τον αριθμό των μελών της «Ε»Ε.) Όπου, όμως, κανείς δεν κάνει κουβέντα γιά Αποκάλυψη κτλ. Αυτά τα περί Αποκάλυψης οφείλονται σε δικές μου μνήμες από αρκετά παλιότερες ειδήσεις στα ΜΜΕ, όπου κάποιος «ευρωεπίσημος» (Ζισκάρ ντ’ Εσταίν; δεν θυμάμαι) εξηγούσε πως τα 12 άστρα αναφέρονται στην Αποκάλυψη του Ιωάννη, επειδή η Ευρώπη κατά βάσιν είναι χριστιανική.

Σωστά, αλλά ο χριστιανισμός έχει αμέτρητα άλλα σημεία αναφοράς. Προς τί, λοιπόν, ειδικά η ανάμνηση του αρχικού Ηλιακού μας Συστήματος;

Κι όπως καταλαβαίνετε, υπό το συγκεκριμένο πρίσμα, το πεφταστέρι της αγγλίτσας αναπαριστά τον Φαέθωνα. (Λιγάκι καλύτερος συμβολισμός εδώ, όπου υποδηλώνεται ότι ο Φαέθων άφησε πίσω του τους αστεροειδείς.)

 

Παρένθεση άκρως σοβαρή:

Η Αποκάλυψη, εκεί που περιγράφει το αστέρι που έπεσε καί τα δεινά που προκάλεσε στη Γή, μιλάει καθαρά γιά την έκρηξη του Φαέθωνα, δηλαδή γιά ένα γεγονός του (απωτάτου) παρελθόντος. Όθεν, στο σημείο αυτό ουδόλως μπορεί να χαρακτηριστεί «προφητική».

Στην καλύτερη περίπτωση, μπορούμε να την αποκαλέσουμε «προειδοποιητική». Με την έννοια ότι, αν διαπράξουμε τις ίδιες ηλιθιότητες όπως οι Φαεθωνιανοί πρόγονοί μας, θ’ ανατιναχτεί -δίκην Φαέθονος- καί η Γή, καί θα ψάχνουμε ξανά άλλον πλανήτη να κατοικήσουμε. (Καί να διαπράξουμε εκ νέου καταστροφικές ηλιθιότητες – διότι, σύμφωνα καί με τον μέγιστο Μάρκο ντε Σάντ, «…ο άνθρωπος παραμένει φαύλος και ξεκωλιάρης επί χιλιετίες», παρά τις κατά καιρούς θρησκείες παύλα ηθικές διδασκαλίες.) Βλέπετε, τα ίδια αίτια φέρνουν τα ίδια αποτελέσματα. (Ο δε ορισμός της ηλιθιότητας είναι να περιμένεις διαφορετικά αποτελέσματα κάθε φορά, από τα ίδια αίτια.)

Το απώτατο παρελθόν, επομένως, είδε ο Ιωάννης, κι όχι το μέλλον – κι επ’ αυτού, δεν δέχομαι κουβέντα.

Τέλος παρένθεσης.

 

Ξεκάθαρα, λοιπόν, η αγγλίτσα παραλληλίζεται με τον Φαέθωνα… Άρα, στη χριστιανική «Ενωμένη» Ευρώπη ταυτίζεται με τον Πεπτωκότα, τον Εωσφόρο, κτλ.

Πολύ ενδιαφέρον – καί δεν νομίζω πως ο σκιτσογράφος το συνέλαβε αυτό τυχαία.

Το θέμα είναι, όμως: γιατί ειδικά η αγγλίτσα να είναι ο Φαέθων; Καί τί συνεπάγεται αυτό;

Δεν γνωρίζω. Καί, δυστυχώς, ούτε μπορώ να φανταστώ. Δεν πάει κάπου το μυαλό μου.

Χρειάζεται σαφώς η βοήθεια του σεβαστού κοινού!

 

Με την ευκαιρία, μιά που πιάσαμε τους συμβολισμούς.

  • Η «Ενωμένη» Ευρώπη ξεκίνησε με έξι μέλη, την Πρωτοχρονιά του 1957. (Όλες οι πληροφορίες, από εδώ.)
  • Αυτά τα μέλη έγιναν εννέα, ακριβώς 16 χρόνια αργότερα.

Το 6 που γίνεται 9… παίζει λίγος Πυθαγορισμός καί λίγος κατοπτρισμός.

  • Άλλα οκτώ χρόνια μετά, η Ελλάδα γίνεται το 10 μέλος.

Καθαρά ήμασταν το κερασάκι στην τούρτα της Πυθαγόρειας Τετρακτύος. (Γι’ αυτό μας τρώνε τώρα. Λόλ!!!)

  • Την Πρωτοχρονιά του 1986 συμπληρώνεται η 12άδα των άστρων της Αποκαλύψεως με την Ισπανία καί την Πορτογαλία.
  • Την Πρωτοχρονιά του 1995, τα μέλη της «Ε»Ε γίνονται 15.
  • Την Πρωτομαγιά (!) του 2004, γίνονται 25.
  • Την Πρωτοχρονιά του 2007 προστίθενται άλλα δύο κράτη, καί φτάνουμε στα 27.

Εδώ, πολλά θα έλεγα γιά το 27, αλλά

  • την 1η Ιουλίου 2013, η Κροατία έγινε το 28ο μέλος – καί τελευταίο μέχρι στιγμής.

Όμως, εφ’ όσον αποχώρησε η αγγλίτσα, ξαναπέφτουμε στα 27. Άρα, όντως χωράει λίγη κουβέντα γιά τον αριθμό αυτόν, ειδικά αφού υπάρχουν κι άλλα κράτη-μέλη υποψήφια προς αποχώρηση.

 

Κατ’ αρχήν, το 27 είναι το 3 εις την τρίτην. Είναι, δηλαδή, ένας κύβος. (Ξανά ο Πυθαγόρας, ή μου φαίνεται; ) 27 είναι καί τα γράμματα του αλφαβήτου μας προ του 403 πΧ – τα οποία τότε περιορίστηκαν στα 24.

Προσωπικά, σε κάποια γωνία του μυαλού μου είχα μείνει σε 27 μέλη της «Ε»Ε (διότι η ένταξη της Κροατίας πέρασε στο «ντούκου»), οπότε οι πρώτες σκέψεις μου ήταν -αναλογικά με την αποκοπή των στίγμα / κόππα / σαμπί- γιά το ποιές άλλες 2 χώρες θ’ ακολουθήσουν αμέσως την αγγλίτσα.

Βέβαια, πριν αναφερθώ γραπτώς σε κάτι που δεν θυμάμαι, πάντα ανατρέχω στη βιβλιογραφία (διαδικτυακή ή έντυπη). Οπότε, ναί μεν οι σκέψεις μου δεν μπορούσαν να βασιστούν στα συνεπαγόμενα του 27 αμέσως, αλλά …μπορούν προσεχώς. Άρα, συνεχίζω την ανάλυση.

Επειδή, τώρα, σας είχα δείξει ότι τα 27 γράμματα είναι τα 12 ζώδια, σύν τα 12 αντίστοιχα «κυρίαρχα» άστρα τους, συν ο γαλαξίας, συν ο ουρανός, συν το όριο ανάμεσα στην Παρθένο καί τον Ζυγό, τότε καταλαβαίνετε πως οι επόμενες σκέψεις μου ήταν τί θα παίξει σε συμβολικό επίπεδο με αποχωρήσεις άλλων κρατών-«άστρων», ή κρατών-«ζωδίων», καί γιατί.

Με δεδομένο, πάλι, ότι τα δύο από τα 3 αποκοπέντα γράμματα αντιπροσωπεύουν τους δύο μη εισέτει επαν-ανακαλυφθέντες πλανήτες (Ήφαιστο καί Πάνα), καταλαβαίνετε τί θύελλα ερωτημάτων γεννιέται.

  • Κατ’ αρχήν, «αυτοί» τα ξέρουν αυτά περί Ελληνικού αλφαβήτου καί πλανητών; (Λογικά ναί, εφ’ όσον δεν αφήνουν τίποτε δημοσιευμένο ασκούπιστο. Κι εφ’ όσον τα έγραψα εγώ με το νί καί με το σίγμα.)
  • Αν τα ξέρουν, τα αποδέχονται; (Οι αλλεπάλληλες -ποδιτσικής προελεύσεως- γραπτές «αποκωδικοποιήσεις» του αλφαβήτου μας, δείχνουν πως όχι. Είτε δεν τους φτάνει το μυαλό να καταλάβουν, είτε -το πιθανώτερο- δεν θέλουν να παραδεχθούν δημοσίως ακόμη μία σφαλιάρα από την αρχαία Ελλάδα στα τηλεσκόπιά τους καί την «επιστήμη» τους.)
  • Αν τα ξέρουν καί τα αποδέχονται, θα στήσουν, άρα γε, τη θεατρική παράσταση των αποχωρήσεων άλλων κρατών από την «Ε»Ε με βάση κάποιο νοητικό σχήμα βασισμένο στο αρχαίο Ελληνικό αλφάβητο; Καί ποιό;

Εδώ μπορεί να παίξει κάποιο σχήμα με βάση τα αρχικά των ονομάτων των προς αποχώρηση κρατών. (Μόνο που δεν έχουμε αρχικά από κόππα καί σαμπί. Αλλά, αν είναι να παίξει pattern, τότε θ’ ανατεθούν ρόλοι Ελληνικών γραμμάτων καί στα 27 κράτη.)

Τέλος, αν θυμηθούμε πως τα γράμματα αντιπροσωπεύουν καί ήχους…

…καί οι ήχοι ενδεχομένως παραλληλίζονται με την εξέλιξη των εγκεφαλικών κέντρων του ανθρώπου…

…η συνέχεια προοιωνίζεται πολύ, μα πολύ ενδιαφέρουσα!

Αναμένω.

 

Υγ: Εδώ μας κρυφοκοιτάζει κι ένα άλλο χοντρό θεματάκι. Το -όπως το ξέρουμε- Ελληνικό αλφάβητο ακόμη παλιότερα είχε κι άλλα γράμματα. Κι άλλους ήχους, που πιθανώτατα επιβίωσαν μέχρι την εποχή των Πελασγών. Είχε πχ το ε δασύ καί το υ δασύ.

Μάρτυρες περί αυτού είναι οι σκαλισμένοι χαρακτήρες σε όλη τη Γαλλική δυτική ακτογραμμή, καί στα σπήλαια της περιοχής, όπως της Γκλοζέλ. (Τους μετράνε από 38 έως 46, διότι δεν έχουν καταλήξει στο αν κάποιοι χαρακτήρες είναι παραλλαγές άλλων, ή ξεχωριστοί. Άλλοι, πάλι, μη αποδεχόμενοι Ελληνικά γράμματα σε χρονολογίες γύρω στο 45,000 με 40,000 πΧ, θεωρούν όλο το θέμα «απάτη» καί -νομίζουν πως- ξεμπερδεύουν.)

Αυτά τα παλιά ξεχασμένα γράμματα κι αυτοί οι παλιοί ξεχασμένοι ήχοι συναποτελούν τον Παλαιό Λόγο – που λέει καί μιά ψυχή. (Ναί, που θ’ αναστηθεί, κτλ κτλ.) Φυσικά, δεν μπορούν ν’ αντιπροσωπεύουν πλανήτες του Ηλιακού μας Συστήματος (εφ’ όσον οι θέσεις είναι ήδη κατειλημμένες), εκτός αν αντιπροσωπεύουν άλλα άστρα: τους μεγάλους αστεροειδείς, ή κάποιους σημαντικούς απλανείς αστέρες. (Οπότε πάλι πάμε σε έτερο χοντρό θέμα: στην απόκρυφη Αστρολογία των αστεροειδών. Η οποία ναί, σωστά μαντέψατε, χρησιμοποιείται ευρέως απ’ «αυτούς» στον προγραμματισμό μελλοντικών γεγονότων.)

Καταλαβαίνετε πως αυτό το «θεματάκι» δεν θα μας απασχολούσε, αλλά ενδεχομένως η κυρά-Αγγέλα κι ο σακάτης να θέλουν να βρουν νέα κορόϊδα προς ένταξιν. Δεν απομένουν, βέβαια, καί τίποτε μεγάλα κράτη εις τας Ευρώπας. Ίσως καμιά Ανδόρρα καί κανένας Άγιος Μαρίνος. (Μικρά κράτη = αστεροειδείς;;;…)

Το θεωρώ απίθανο, αλλά είπαμε: έχει ξεσπάσει θύελλα σκέψεων μέσα στο πτωχό μου το μυαλό, που δε λέει να καταλαγιάσει! Καί θεώρησα καλό να τις καταγράψω.

Υγ 2: Επειδή αυτή την εποχή έχουμε το ποδοσφαιρικό Πανευρωπαϊκό Κύπελλο εθνικών ομάδων, κι έχουμε αποκλεισμούς (δηλαδή συμβολικώς ξανά αποχωρήσεις από την «Ε»Ε), πιστεύω θα ήταν ενδιαφέρον να ψάξει κανείς γιά κάποιο πιθανό νοητικό σχήμα, βάσει του οποίου αποκλείονται οι ομάδες.

Μά, θα μου πεις, ότι στα αθλήματα κερδίζει ο καλύτερος (ή κι ο τυχερώτερος) κτλ. Άρα, ποιό pattern ζητάς, ρέ Εργοδότη; Δεν διαφωνώ, αλλά αυτό το γράφω, επειδή ακόμη καί τα αποτελέσματα τέτοιων διοργανώσεων μαγειρεύονται. (Καί να μη με συμπαθάει καθόλου ο κυρ-Πλατινί καί η Ουέφα του, οι ταγοί της μαϊμούδικης ποδοσφαιρικής δικαιοσύνης της Γηραιάς Ηπείρου.)

Οπότε, άμα πιάσετε κανένα χοντρά εξώφθαλμο νοητικό σχήμα στις αποχωρήσεις, ρίξτε σύρμα, να το δούμε μαζί.

Διότι, μην ξεχνάτε καί το «Βραζιλία-Γερμανία 1-7». (Αυτό κι αν ήταν pattern!!!)

 

Γιά μιά αυθεντική προφητεία

113 Σχόλια

arxigramma-Hπροφητεία ανήκει στον Πατροκοσμά τον Αιτωλό. Το πλήρες κείμενό της βρίσκεται (καί) εδώ.

Το θέμα είναι πως, ενώ την ήξερα από χρόνια, αναρωτιόμουνα πού κολλάει το στενό του Κρά. Βλέπετε, όλη η υπόλοιπη προφητεία αναδίδει καθαρά Βαλκανικό «άρωμα». Η ονομασία «Κράψη» είναι Αλβανική πέρα γιά πέρα, χωρίς να γνωρίζω ποιό ακριβώς μέρος προσδιορίζει (ποιός ξέρει ποιοί παππούδες τα ξέρουν αυτά – καί στο μεταξύ, από τον καιρό του Κοσμά του Αιτωλού, οι ονομασίες πιθανώτατα έχουν αλλάξει), το δε «Μουζίνα» Γιουγκοσλαύϊκο, γιά το οποίο επίσης αγνοώ την ακριβή γεωγραφική του θέση. (Πάντως, υπάρχει Γιουγκοσλαύϊκο επίθετο «Μούζινιτς».)

Είναι φανερό πως η όλη προφητεία μιλάει γιά εισβολή στρατού από τα δυτικά παράλια της Βαλκανικής χερσονήσου (δηλ. τις Δαλματικές ακτές), καί το μόνο αταίριαστο σ’ αυτήν είναι το στενό του Κρά – το οποίο πέφτει κοντά στην Ταϋλάνδη.

Ακριβώς εδώ:

στενό-Κρά

 

Σήμερα, όμως, μου λύθηκε η απορία! Ο «κοντός» πάει στο Πεκίνο γιά υπογραφή αμυντικής συμφωνίας, ενώ κάμποσα ηπαπαραίϊκα αεροπλανοφόρα περιπολούν «κοντά» στο στενό του Κρά – ωσάν ενοχλητικές σκατόμυγες.

Κολλάει, λοιπόν, αρκετά καλά – μου φαίνεται.

 

Υγ: Σημαντική συμπλήρωση.

Μαθαίνω πως υπάρχει καί Κρά Αργυροκάστρου. (Πχ εδώ κι εδώ.) Αν καί η σωστή ονομασία της τοποθεσίας φαίνεται να είναι «Κουρά».

Εν πάσει περιπτώσει, αυτό θεωρώ πως δεν αναιρεί την αρχική μου υπόθεση. Θεωρώ πως η προφητεία μπορεί κάλλιστα να ισχύει ταυτόχρονα σε δύο επίπεδα.

Μυτιλήνη – σύντομος απολογισμός

4 Σχόλια

arxigramma-sigmaχετικά με την παλιότερη ανάρτησή μου γιά τις «κρυφές» τελετουργίες του σύγχρονου μητριαρχικού ιερατείου στη Μυτιλήνη, θα ήθελα να κάνω έναν μικρό απολογισμό.

Είχα προβλέψει επίσκεψη 11χρονης ηθοποιού στο νησί (υπέρ των «προσφύγων»), γιά την 17η Ιουνίου 2016, ως επιστέγασμα της μητριαρχικής τριάδας (γραίας – μητέρας – κόρης).

Η 17η ήρθε καί πέρασε, αλλά κανένα 11χρονο κοριτσάκι δεν πήγε στη Μυτιλήνη – τουλάχιστον απ’ όσα πληροφορήθηκα από τις ειδήσεις.

Παρ’ όλ’ αυτά, πήγε επίσκεψη στη Μυτιλήνη «γιά τους πρόσφυγες» ο …Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ, Μπάν Κί Μούν. (Χωρίς γιώτα στο τέλος.) Ο οποίος κάθε άλλο παρά 11χρονος είναι. Καί δή, στις 18 του μήνα.

Θεωρώ, λοιπόν, πως έπεσα μέσα στα εξής:

  • Επίσκεψη διασημότητας στη Μυτιλήνη.
  • «Γιά τους πρόσφυγες».
  • Καί στην ημερομηνία που είπα.

Άρα, έκανα απόλυτα σωστή επεξεργασία των δεδομένων, απόλυτα σωστή «ανάγνωση» του τρόπου του σκέπτεσθαι «αυτών», γιά να βρω μία μελλοντική ενέργεια δική τους – με επιτυχία τουλάχιστον 70-75%.

 

Όμως, γιά να είμαι συνεπής, πρέπει να βρω εξήγηση καί γιά όσα δεν βρήκα.

Αυτή πιστεύω ακράδαντα ότι κρύπτεται σε πολύ μικρές λεπτομέρειες. Τις οποίες εγώ μεν δεν έλαβα υπόψη μου, αλλά «αυτοί» …τις λαμβάνουν.

Κατ’ αρχήν, η διαφορά της μίας μέρας. Θεωρώ ότι αυτή οφείλεται στην τροχιά της Γής γύρω από τον Ήλιο, η οποία τροχιά δεν είναι ακριβώς κυκλική. Η διαφορά από 17 έως 18 Ιουνίου πιστεύω ότι εξηγείται, αν λάβουμε υπ’ όψη μας την ακριβή διαφορά γωνιακών θέσεων της Γής γιά 17/12 (επίσκεψη Σαράντον) – 17/03 (επίσκεψη Τζολί) – 18/06 (επίσκεψη Μπάν Κί Μούν), ή ενδεχομένως την ακριβή διαφορά ωρών, ή πρώτων λεπτών.

Πιστεύω ότι κάπου εκεί κρύβεται η εξήγηση, αν καί δεν την έψαξα περισσότερο.

Γιά το ότι δεν είδαμε κάποιο 11χρονο κοριτσάκι στις ειδήσεις, άσχετο αν είμαι 1000% πεπεισμένος πως υπήρξε, πιστεύω πως οφείλεται σε κάποια αγαπημένα νοητικά σχήματα «αυτών». Κάλλιστα θα μπορούσε -λέμε τώρα- να ισχύει ένα νοητικό σχήμα «2 φανερά / 1 κρυφό». Μόνο που δεν έχω εντρυφήσει τόσο πολύ στα τερτίπια τους, ώστε να γνωρίζω κάτι τέτοιο.

Επίσης, δεν γνωρίζω αν πχ ο Μούν πήρε μαζί του καμιά εγγονούλα του, αλλά κράτησε το παιδί αυστηρά μακριά από κάμερες. Ή αν τον υποδέχτηκε κάποιο ντόπιο 11χρονο κοριτσάκι (καί δή, γεννημένο αρχές Φεβρουαρίου, όπως είχα προβλέψει) με την κλασική ανθοδέσμη. Αυτά, μόνο ντόπιοι Μυτιληνιοί θα μπορούσαν να μας τα επιβεβαιώσουν, αλλά ποιός απ’ αυτούς κάθεται ν’ αχοληθεί με ανθοδέσμες! 🙂

 

Αυτά όλα όφειλα να σας τα πω. Καί γιά τους κακόπιστους δήθεν τακτικούς αναγνώστες του παρόντος, επαναλαμβάνω πως δεν πρόκειται γιά «προφητείες», αλλά γιά καθαρά Μαθηματικά.

Στο κάτω-κάτω, δεν χρειάζονται προφητείες γιά να δεις το μέλλον. (Έστω, το εγγύς.) Αρκεί να καταλάβεις πώς σκέπτονται αυτοί, που δημιουργούν τα γεγονότα.

 

Μιά πόρτα

65 Σχόλια

arxigramma-Piολλά ήταν υποψήφια τα θέματα προς ανάπτυξη σήμερα, αλλά ένα αναπάντεχο γεγονός τα υπερέβη όλα.

Μιά πόρτα.

Μιά πόρτα που άνοιξε – όπως ανοίγει, όταν είναι κατάλληλες οι συνθήκες.

Την πόρτα αυτή την ξέρετε, διότι ήδη σας την έχω παρουσιάσει.

telikh-porta-mayro

Πολύ πρόσφατα, λοιπόν, ξανάνοιξε. Όχι αυτή ακριβώς, αλλά η αιθερική αντίστοιχή της.

Οι πόρτες ανοίγουν γιά δύο λόγους: είτε γιά να βγούν έξω οι από μέσα, είτε γιά να μπουν μέσα οι απέξω.

Τελικά, γιά να συναντηθούν δύο ομάδες, που χωρίζονται από την πόρτα. Αλλά μετά, εννοείται πως θα προχωρήσουν μαζί προς τη μία ή την άλλη κατεύθυνση. Ουδείς κάθεται κάτω από άνοιγμα πόρτας επί μακρόν.

Ήταν, λοιπόν, ο καιρός να ξανανοίξει.

 

Όταν συναντιένται άνθρωποι, ευρισκόμενοι εκατέρωθεν μιάς πύλης, τότε πρόκειται γι’ ανθρώπους με την επιθυμία να βρεθούν μαζί. Μπορεί, όμως, να πρόκειται καί γι’ αποφυλάκιση.

Σκέφτηκα, λοιπόν – καί σκέφτηκα πολύ… ποιοί μπορεί να είναι αυτοί που αποφυλακίζονται κι έρχονται κατά ‘δώ.

Το συμπέρασμα είναι πως πρόκειται γιά ομάδα πάλαι ποτέ Ατλάντων. Άτομα καλών προθέσεων, που δεν συμφωνούσαν μεν με τα βδελυρά έργα της -αμέσως προ Κατακλυσμού- απόκρυφης ηγεσίας τους, αλλά τη βοήθησαν άθελά τους. (Διότι, η πατρίδα πάνω απ’ όλα.)

Η ποινή που τους επιβλήθηκε «άνωθεν», ήταν επί τόσες χιλιάδες χρόνια να ΜΗ θυμούνται. (Γιά να μην ξαναβοηθήσουν – ασυνείδητα, ή, ακόμη χειρότερα, συνειδητά.) Τώρα, όμως, που άνοιξε η πόρτα της φυλακής τους, κατευθύνονται ενστικτωδώς (σαν τα ψάρια προς τις πηγές των ποταμών) προς κάποια συγκεκριμένα άτομα, που -θεωρούν ότι- θα τα βοηθήσουν στην ενθύμηση.

Κατ’ αρχήν, καλόδεχτοι. Αλλά θα τους θυμίσω ότι, όπως ο (έστω κι άδικα) φυλακισμένος πρέπει να κάνει αγώνα γιά να του φύγει η ρετσινιά καί να επανενταχθεί στην κοινωνία, έτσι ακριβώς καί ο πάλαι ποτέ (έστω κι άθελά του) αντίπαλος πρέπει να κάνει αγώνα, ώστε ν’ αποδείξει πως πλέον είναι καθαρός καί θα εργαστεί γιά το καλό όλης της ανθρωπότητας. Χωρίς υστεροβουλίες καί σκοτεινά σημεία.

Εάν, λοιπόν, κάποια συγκεκριμένα μάτια διαβάζουν αυτές τις γραμμές, τότε γνώρισαν. Επομένως, δεν έχουν πλέον δικαιολογία να μην παραιτηθούν απ’ αυτό που είναι τώρα. Κι αυτό είναι όρος sine qua non.

Αλλοιώς, η πόρτα θα ξανακλείσει, καί θα εγκλωβιστούν πίσω της οριστικά.

 

Υγ 1: Αφιερωμένο στην επί τόσες ζωές μητέρα μου.

Υγ 2: Ζητώ συγνώμη από τους αναγνώστες, διότι το κείμενο αφορά μονάχα ένα συγκεκριμένο άτομο – καί ίσως μερικά ακόμη. Γιά το υπόλοιπο αγαπητό αναγνωστικό κοινόν, μάλλον είναι χάσιμο χρόνου. (Όχι σοβαρό, ελπίζω.)

Υγ 3: Το άρθρο γιά την Αμφίπολη θα το συνεχίσω κάποια στιγμή. Δεν το αφήνω μισοτελειωμένο.

Υγ 4: Αφιερωμένο:

Αρχαιοελληνική μουσική

9 Σχόλια

arxigramma-mε αφορμή ένα σχόλιό μου στο ιστολόγιο του Μάρκο ντέ Σάντ περί αρχαίας Ελληνικής μουσικής, σας παρουσιάζω σήμερα μιά μικρή εισαγωγή στο θέμα, ώστε να το ψάξετε περισσότερο.

 

Πέρα από τα καθαρά τεχνικά στοιχεία (πχ διαίρεση των τόνων, ηχοχρώματα οργάνων, κτλ), που -πιστεύω- περισσότερο θα ενδιέφεραν φτασμένους μουσικούς, πρέπει να πούμε ότι δεν σώθηκε κανένα αρχαίο βιβλίο περί μουσικής. Με το οποίο, βέβαια, θα αποκτούσαμε ολοκληρωμένη εικόνα του αντικειμένου.

Σώθηκαν, όμως, αποσπάσματα μουσικών συνθέσεων.

Αυτά, κάποιοι άνθρωποι προσπάθησαν να τα ερμηνεύσουν όπως έπρεπε, με σύγχρονα όργανα… ή προσπάθεια ανακατασκευής των αρχαίων οργάνων, όπως αυτά εμφανίζονται στην αρχαία ζωγραφική (πχ αγγειογραφίες).

Όπως καταλαβαίνετε, είναι μεγάλος ο κόπος προς την σημερινή τελική εκτέλεση ενός αρχαίου μουσικού κομματιού, καί τα κενά πρέπει να τ’ αναπληρώσουμε με εύλογες υποθέσεις (πχ μήκος χορδών λύρας).

 

Ο δεύτερος δρόμος προς την επαν-ανακάλυψη της αρχαίας Ελληνικής μουσικής είναι η προφορική παράδοση. Γιά παράδειγμα, το τροπάριο της Μ. Πέμπτης «Σήμερον κρεμάται επί ξύλου» (έχω γίνει ενοχλητικός να επαναλαμβάνω πως) είναι -από τρόπο καί ύφος- καθαρό στάσιμο σε τραγωδία του Αισχύλου. Μπορεί καί να μην είναι κάν απομίμηση του Αισχυλικού ύφους, αλλά ατόφια αντιγραφή. (Τους καιρούς εκείνους δεν υπήρχε κοπυράϊτ.)

Φανταστήτε, τώρα, αντί γιά ορθόδοξο ιερέα, τον πρώτο του χορού της τραγωδίας (με λυπημένη μάσκα) να το ψέλνει… καί στα σταματήματα των στροφών («…κρεμάσας.») γκάπ! να χτυπάει το ραβδί του κάθετα κάτω στο σανίδι. Κάθε φορά που ψέλνεται το συγκεκριμένο τροπάριο, προσωπικά σχεδόν το ακούω το χτύπημα του ραβδιού! (Απλά, στην Εκκλησία μας δεν συμμετέχουν μουσικά όργανα οποιουδήποτε είδους, παρά μόνον η φωνή.)

Δυστυχώς, η προφορική παράδοση δεν έχει διασώσει πολλά. Η Βυζαντινή μουσική έχει μεν βάσεις στην αρχαία, αλλά είναι αρκετά διαφοροποιημένη.

 

Οι (περιορισμένες) μουσικές γνώσεις μου λένε πως τον πρώτο δρόμο, της ανασύνθεσης, τον ακολούθησε με συνέπεια ο Γκρεγκόριο Πανιάγκουα (Ισπανός, μουσικολόγος, καί -νομίζω- καθολικός μοναχός). Στα σίγουρα αυτός, διότι προσωπικά δεν γνωρίζω άλλους. Με το μουσικό συγκρότημά του (κι ολόκληρο το σόϊ του – όλο το Πανιαγκουαίϊκο συμμετείχε! 🙂 ) ανασύνθεσαν κάποια σωζόμενα αρχαιοελληνικά μουσικά χειρόγραφα, καί το αποτέλεσμα μπορείτε να το ακούσετε εδώ:

 

 

Έχει καί συνοδευτικά κομμάτια τραγωδίας, έχει καί αυτόνομα. Καλή ακρόαση!

(Στο δεύτερο κομμάτι αναγράφεται λάθος η λέξη «Κοντραπολλινόπολις». Δεν είναι «Κονρρα-» , αλλά «Κοντρα-» .)

 

Υγ: «Ψευτορωμαίϊκο», μ’ όλη τη σημασία της λέξεως!…

Στο «Αθανασάκειον» αρχαιολογικό μουσείο του Βόλου έχουν έναν θάλαμο με δύο ακουστικά, σαν τηλέφωνα. Βάζεις το ακουστικό στο αυτί σου, πατάς κάτι κουμπάκια, κι ακούς ένα αρχαίο μουσικό κομμάτι επανασυντεθειμένο – σε 4 εκτελέσεις διαφορετικές. Το μουσικό γραπτό (νομίζω μαρμάρινες πλάκες) βρέθηκε σ’ ένα μέρος, που σήμερα είναι γνωστό ως Κορώπη (ή λαϊκά: Μπούφα). Όπου το πάλαι ποτέ υπήρχε ναός του Απόλλωνα παύλα μικρό Ασκληπιείο.

Πάω, λοιπόν, περιχαρής, στη μπουτίκ του μουσείου, να ζητήσω το cd. Αλλά δεν υφίσταται τοιούτον τί! Καί διατί, ώ ‘γαθοί; Διότι ο τεχνικός που πέρασε το μουσικό κομμάτι στη ROM του μηχανήματος ακροάσεων πήρε το πρωτογενές υλικό (μαγνητοφωνήσεις) καί δεν το επέστρεψε ποτέ, παρά τις διαρκείς οχλήσεις του μουσείου!!!

Δεν σχολιάζω περισσότερο.

Εν πάσει περιπτώσει, αυτό το κομμάτι που λέμε είναι γιά καθαρή ιερατική χρήση, κι όχι γιά μουσική τέρψη. («Κουρδίζει» τον εγκέφαλο, όπως είπε μιά ψυχή.) Κι αξίζει να το ακούσει κανείς, έστω κι από περιέργεια. Κανονικά, θα πρέπει να υποθέσουμε εφαρμογή μουσικοθεραπείας αρκετά προχωρημένη – κι αλλού, θα κινούσαν Γή καί ουρανό γιά να το ψάξουν το θέμα περισσότερο. (Καί ίσως να μοιράσουν καί καμιά φυλάκιση μετά προστίμου.)

Αλλά… ψευτορωμαίϊκο…

Υγ 2: Αυτά, όσον αφορά την αρχαία Ελληνική μουσική. Αλλά υπάρχει καί η …πανάρχαιη, διασωσμένη καθαρά με την προφορική παράδοση.

Μήπως γνωρίζει κανείς ποιό cd είναι αυτό (τίτλο, εννοώ), στο οποίο η μακαρίτισσα Όφρα Χάζα τραγούδησε καθαρά Πελασγικές μελωδίες; (Είπαμε: φυλή Βενιαμίν καί φυλή Ιούδα – Πελασγοί του Κρόνου. Η πρώτη σήμερα δεν υφίσταται.)