arxigramma-Etonχω κατ’ επανάληψιν εξηγήσει (σε φίλους καί γνωστούς) πως με τους γιατρούς -υπό την επαγγελματική τους ιδιότητα- δεν τα πάω καλά. Γενικώς, δεν είμαι άρρωστος (ούτε σκοπεύω να γίνω), εκτός από μία καί μοναδική ασθένεια, από την οποία πάσχω χρονίως. Μόνο που της δικής μου της αρρώστειας το φάρμακο είναι παράνομο, γι’ αυτό δεν μπορώ να την εξαλείψω. Βλέπετε, πάσχω από «ετερίτιδα» (όχι «εντερίτιδα», ρέ χαϊβάνια! – «ετερίτιδα», δηλ. με αρρωσταίνουν οι άλλοι), της οποίας το φάρμακο είναι μία γεμάτη (καί απασφαλισμένη) καραμπίνα!

(Μην την ψάχνετε, διότι την έψαξα εγώ. Ο μαλάκας, ο αγενής, ο πρήχτης δεν …θεραπεύονται αλλοιώς. Ας μην κοροϊδευόμαστε.)

Η έξαρση των συμπτωμάτων της συγκεκριμένης ασθένειας, γιά μένα προκύπτει κάθε χρόνο την άνοιξη. Σαν τις αλλεργίες, να πούμε. Με πρήζουν οι πάντες να πάω γιά «τσεκάπ». Λες καί δε μού ‘φταναν όλα τ’ άλλα μου βάσανα (Εφορία, κτλ), έχω (εδώ καί κάτι χρόνια) καί το ετήσιο πρήξιμο, κυρίως απ’ το εξ αγχιστείας συγγενολόϊ, να πάω να δω γιατρούς… Το οποίο δικαιώνει σοφόν τινά φίλον, που μου έδινε συμβουλές περί γάμου. Έφα ο σοφός: «- Τί νομίζεις; ότι θα παντρευτείς μονάχα τη γυναίκα σου; Όταν παντρεύεσαι, δεν παντρεύεσαι μονάχα τη γυναίκα σου. Αλλά ταυτόχρονα κονομάς στην καμπούρα σου ένα τσούρμο ανθρώπων, που λέει το κοντό του καί το μακρύ του!»

Δεδικαίωται πλήρως ο φιλαράκος… αν καί ζωντανός! 🙂

Οπότε, αρκετές φορές ήδη έδωσα τόπο στην οργή, καί δεν μ’ έπιασε το προγονικό καί δεν έβαλα μονόβολα στο τυφέκιον, καί δεν τελείωσα μία καί καλή. Έκανα την ανάγκη φιλοτιμία, καί πήγα στους δόκτορες… στον πληθυντικό. Διότι χρειάζονται δύο! Ο ένας γράφει τί εξετάσεις πρέπει να κάνεις …στον άλλον!!! (Καί μετά ξαναπάς στον πρώτο, καί τις κοιτάει.)

Βέβαια, ένα μεγάλο πρόβλημα είναι το πώς διαβάζει ο ένας γιατρός τα γράμματα τ’ αλλουνού, αλλά έβαλα κι εγώ το χεράκι μου: είπα απέξω το ποίημα που έμαθα – κι έβαλα καί υστερόγραφο, ότι πρέπει να κάνω καί «psi». Μόνο που ο ένας ο ντόκτωρ με κοίταξε περίεργα γιά λίγο, καί μετά μου είπε ότι αυτό γίνεται στα βενζινάδικα. «- Κι εδώ τί ακριβώς κάνετε, ντοττόρ εφφέντη;», τον ερώτησα. «- Εδώ κάνουμε πί-ές-έη!», είπε ο ιατροφιλόσοφος, καί δεν βρήκα κάποιον καλό λόγο να του φέρω αντίρρηση. Δε θα τα χαλάγαμε, δά, για ένα γράμμα.

 

Τέλος πάντων, έκανα τις εξετάσεις, καί πήρα ανά χείρας κάτι εκτυπώσεις με μαύρους αριθμούς, αλλά καναδυό αριθμοί ήταν κόκκινοι. Δε γ_μιέται, είπα από μέσα μου, αλλά ο πρώτος ντόκτωρ (που κοίταξε τα χαρτιά) σχεδόν φρίκαρε.

«- Ίιιιι!!!! Τ’ είν’ αυτά;;;», είπε.

«- Τί νά ‘ναι, ώ τρισμέγιστε; εκτυπώσεις σε έγχρωμο λέηζερ εκτυπωτή είναι! Δεν ξαναείδες;»

«- Δεν εννοώ αυτό. Εννοώ ότι έχεις υψηλή χοληστερίνη!»

«- Πρόβλημά της!», απάντησα. «Να χαμηλώσει, άμα σας ενοχλεί η αγενέστατη!»

Μετά, όμως, ακολούθησε ένας καταρράκτης επιστημονικών γνώσεων, που καλά θα κάνω να τις θυμάμαι όσο ζω, λέει. Με υψηλή χοληστερίνη παθαίνει κανείς διάφορα, λέει, καί προτιμότερο να κάνει κοινωνικές επαφές με φαρμακοποιούς, παρά με χασαποταβερνιάρηδες, διότι στο βάθος του μαγαζιού παραμονεύει ο Χάρος, ξαναλέει. (Στο βάθος του μαγαζιού συνήθως είναι τοποθετημένος ο καμπινές, ένθα καταλήγει τελικώς καί το γεύμα, αλλά είπαμε: μακροθυμία. Δεν θα τα χαλάσουμε γιά τόσο ασήμαντες διαφορές πεποιθήσεων.)

 

Στην αρχή, δε λέω, όλ’ αυτά τα πήρα στα σοβαρά. Έλα, όμως, που έχω την κακή συνήθεια να την ψάχνω τη δουλειά! Την έψαξα, που λέτε, κι απ’ αυτά που βρήκα έγινα παπόρι!

Δε μου λέτε, ωρέ δόκτορες! Ετούτος εδώ:

Πάγκαλος-ζώον…Έχει χοληστερίνη, ή όχι;

Όχι απλά έχει, τίγκα είναι! Αλλά έπαθε τίποτε απ’ αυτά που λέτε κι απειλείτε τον κοσμάκη πως θα πάθει;

Όχι μόνο δεν έπαθε, αλλά -τελείως απτότητος- συνεχίζει να κατεβάζει τον αγλέορα.

Πάγκαλος-τρώει

Ετούτος εδώ, τώρα:

Βενιζέλος-ζώον

…Έχει χοληστερίνη, ή όχι;

Όχι απλά έχει, τίγκα είναι! Αλλά έπαθε τίποτε απ’ αυτά που λέτε κι απειλείτε τον κοσμάκη πως θα πάθει;

Όχι μόνο δεν έπαθε, αλλά -τελείως απτότητος- συνεχίζει να κατεβάζει τον αγλέορα. (Δυστυχώς, δε βρήκα φωτό του χοντρο-Τούρκογλου αμαρτάνοντος στο αμάρτημα της λαιμαργίας.)

Τέλος, ετούτος εδώ:

Φίλης-ζώον…Έχει χοληστερίνη, ή όχι;

Όχι απλά έχει, τίγκα είναι! Αλλά έπαθε τίποτε απ’ αυτά που λέτε κι απειλείτε τον κοσμάκη πως θα πάθει;

Όχι μόνο δεν έπαθε, αλλά -τελείως απτότητος- συνεχίζει να κατεβάζει τον αγλέορα.

Φίλης-τρώει

(Άσε πού ‘βαλε καί την πετσέτα στο γιακά, σα χωριάτης.)

 

Καί σας αρωτώ, ώ δόκτορες: θα πάθουν τίποτε σε καρδιές κι εγκεφάλους αυτοί όλοι;

Δε θέλω εξυπνάδες, ότι δεν θα πάθουν τίποτε, εφ’ όσον …δεν διαθέτουν ούτε καρδιά, ούτε μυαλό. Θέλω απάντηση ξεκάθαρη επιστημονικώς καί ιατρικώς. Λέτε όλοι σας στον κοσμάκη χοντρά ψέμματα περί επικίνδυνης χοληστερίνης, ναί ή ού; Το κάνετε αυτό, γιά να ‘χετε πελατεία, ναί ή ού;

Λοιπόν, λεβέντες μου, προτιμώ χίλιες φορές να δίνω ένα εικοσάευρο παραπάνω φόρο υπέρ γιατρών χωρίς πελατεία (εδώ πληρώνουμε τόσα καί τόσα κερατιάτικα, αυτό θα μας πειράξει;…), παρά να έχω κάθε χρόνο αυτή την κωμωδία με τις εξετάσεις της χοληστερίνης. (Ενώ ταυτόχρονα βλέπω σύσσωμη τη Βουλή να χλαπακιάζει ό,τι βρεί μπροστά της.)

Αλλάξτε πορεία, γιατί είμαι δόκιμο μέλος στο ΚΙΧΕ, καί θα θέσω το θέμα της απαράδεκτης ιατρικής συνομωσίας σας στο προεδρείο! Κι έτσι καί πάρουμε την εξουσία, αλοίμονό σας! Αυτό μόνο σας λέω!

Άντε, επιτέλους, με τα ιατρικά παραμύθια!

 

Advertisements