Αρχική

Σερσέ λα φάμ!

100 Σχόλια

arxigramma-Deltaεν είναι εύκολο, τελικά, να ξεκολλήσουμε από την τελετουργία της Μυτιλήνης!…

Χάρη στις οξύτατες παρατηρήσεις -καί το πρακτικό ψάξιμο ανά τα ιντερνέτια- δύο κυριών καί κάποιων αναγνωστών του παρόντος (προς τα οποία άτομα χάριτας οφείλω), κατάλαβα πόσο λάθος είχα, που δεν είδα γυναικεία παρουσία συνδεδεμένη με το Παπαδοτρίο. Ενώ το ξέρω άριστα πως το κρόνιο ιερατείο συνεργάζεται με το της μαύρης μητριαρχίας! Είπαμε: όλα είναι μπροστά στα μάτια μας.

 

Λοιπόν, η παρουσία μητριαρχικών «ιερειών» στη Μυτιλήνη όντως υπήρξε. Μόνο που δεν ήταν ταυτόχρονη της παρουσίας των μεγαλοπαπάδων του Κρόνου, γι’ αυτό με μπέρδεψε. Όμως, πάρτε τώρα να ‘χετε μερικά εκπληκτικά:

Καί οι δύο τυγχάνουν ηθοποιοί πασίγνωστες, με διαφορά ηλικίας -κρατηθήτε!- 29 χρόνια παρά 4 μήνες ακριβώς. 4 Οκτωβρίου 1946 γεννημένη η πρώτη, 4 Ιουνίου 1975 η δεύτερη. Ακόμη μία διαφορά έχουν …στα νούμερα των σουτιέν τους! Στα …69 της χρόνια η πρώτη, φοράει «6άρι» (μιλάω εκ πείρας! – τί γελάτε, ρέ; ήμουνα κι εγώ νέος εργένης κάποτε!), ενώ η δεύτερη μηδέν. (0, νούλλ, νάδαθ.) Ως γνωστόν, η Τζολί έχει κάνει μαστεκτομή καί στα δύο βυζιά της. Χωρίς λόγο. («Προληπτικώς» – καί καλά.)

Γνωρίζω πως αυτή η εγχείριση ( ; ) έχει καταγγελθεί ως ψεύτικη είδηση / διαδικτυακή απάτη, αλλά κρατάω ό,τι γράφτηκε «επισήμως», διότι ο συμβολισμός είναι ισχυρώτατος. Μ’ άλλα λόγια, η Τζολί το δηλώνει πως είναι μιά πραγματική Αμαζόνα – κι όχι μόνο στους ρόλους που υποδύεται, ως Λάρα Κρόφτ.

Επομένως, έχουμε την πρώτη ένδειξη πως όντως παρατηρούμε δράση μητριαρχικού ιερατείου.

 

Οι ασήμαντες αυτές διαφορές δεν θα μας απασχολήσουν περισσότερο, διότι πρέπει να ρίξουμε φώς στις ομοιότητες των δύο γυναικών. Πρέπει να έχουν ομοιότητες, δεν πρέπει; Αν είναι «ιέρειες» του ίδιου ιερατείου, οι ομοιότητες εξυπακούονται.

Λοιπόν, μ’ έβαλε σε υποψίες η διαφορά ηλικιών τους, διότι τα 29 χρόνια είναι (περίπου) η περίοδος περιστροφής του Κρόνου γύρω απ’ τον Ήλιο!

Κρόνος, έ; (Λες καί δεν το περιμέναμε, δηλαδή! 🙂 ) Οπότε, η Αστρολογία καταλαμβάνει αυτομάτως τη θέση του πρώτου ερευνητικού εργαλείου μας.

Γιά να ρίξουμε φώς στην υπόθεση αστρολογικώς πως, ανεκτίμητη είναι η βοήθεια της βάσης γενεθλίων δεδομένων γιά διασημότητες του www.astro.com . Σας τα δίνω έτοιμα: το ωροσκόπιο της Σουζανάρας βρίσκεται εδώ, καί της Αντζελίνας εδώ. Οι γνώστες θα παρατηρήσετε τα «τετράγωνα» που κάνει ο Κρόνος με άλλους πλανήτες, κυρίως με τον Δία (καί στα δύο ωροσκόπια αυτή η συγκεκριμένη). Όπως θα παρατηρήσετε καί ότι οι ωροσκόποι των δύο κυριών είναι αντιδιαμετρικοί, καί «χρωματίζονται» από την παρουσία των δύο θηλυκών «αρχών», Σελήνης καί Αφροδίτης. Σ’ αυτό το σημείο, πλέον, με βεβαιότητα μπορούμε να μιλήσουμε καθαρά γιά εκπροσώπους γυναικείου ιερατείου… Η «μητέρα» (ως συμβολικός μυστηριακός ρόλος, εννοώ) Σούζαν με τη Σελήνη επάνω στον ωροσκόπο της, κι η «ερωμένη» Τζολί με την Αφροδίτη επάνω στον δικό της.

Βέβαια, όποιος έχει τέτοιες γνώσεις (καί χρόνο), μπορεί να ψάξει πιό λεπτομερειακά, καθώς καί τις περασμένες ενσαρκώσεις αυτών των δύο. Καί πιστεύω ότι μας περιμένουν πολλές εκπλήξεις στην εκτεταμένη ανάγνωση των δύο ωροσκοπίων. (Πιστεύω, δεν γνωρίζω, διότι δεν έχω χρόνο να το ψάξω σε όσο βάθος απαιτείται.)

 

Σ’ αυτό το σημείο χαμογελάω θριαμβευτικώς πως, διότι: Αν η «Αμαζόνα» Τζολί με την Αφροδίτη στον ωροσκόπο έχει παίξει ρόλους Αμαζόνας, η Σαράντον με τη Σελήνη στον ωροσκόπο έχει παίξει (τουλάχιστον έναν – μου διαφεύγουν οι τυχόν άλλοι) ρόλο μάγισσας! (Σελήνη… μάγισσες… σκουπόξυλα… ξέρετε, τέτοια πράγματα καί τέτοιοι συμβολισμοί.) Ναί, στις «Μάγισσες του Ήστγουϊκ».

 

Αλλά δεν τελειώσαμε.

Το επόμενο βήμα μας, τώρα, είναι το εξής: Σκεπτόμαστε πως, αν το Παπαδοτρίο είχε τρείς κρόνιους μεγαλοπαπάδες, εμείς εδώ έχουμε μονάχα δύο μητριαρχίνες. (Δεν φαίνεται κάποια αιτιολόγηση στον ορίζοντα, αλλά -έστω- ενστικτωδώς καταλαβαίνουμε πως πρέπει να υπάρχει μία αντιστοιχία ένας προς μία.) Άρα, μας λείπει μία τρίτη. Ποιά μπορεί να είναι αυτή;

Εδώ θ’ αποτολμήσω πάλι μία πρόβλεψη, βασισμένη σε απλούστατα Μαθηματικά. (Αυτό το επισημαίνω, επειδή κάποιοι αναγνώστες εξακολουθούν «να …μην παίρν’ν απού φλουϊέρα.») Εφ’ όσον έχουμε συγκεκριμένη διαφορά ηλικιών καί συγκεκριμένη χρονική διαφορά επισκέψεων στη Μυτιλήνη, κι εφ’ όσον, προϊόντος του χρόνου των επισκέψεων, οι ηλικίες των «τουριστριών» βαίνουν κατά φθίνουσα ακολουθία, τότε περιμένω:

  • Κορίτσι γεννημένο στις 4 Φεβρουαρίου 2005, περί ώρα 03:57′ τα ξημερώματα (διότι πήγα πίσω κατά την ακριβή διαφορά ωρών γεννήσεων), στο χωρικό μεσοδιάστημα Νέας Υόρκης-Λός Άντζελες, δηλ. κάπου στην Τοπήκα (γράφεται: Topeka) του Κάνσας. Προβλέπω επίσης πως πρόκειται πάλι γιά ηθοποιό. Καί προβλέπω πως θα επισκεφθεί τη Μυτιλήνη στις 17 Ιουνίου 2016.

Αυτό ακριβώς (θα) είναι το τρίτο μέλος της …τριγυναικίας των μητριαρχισσών. (Το οποίο θα παίξει τον ρόλο της κόρης, όπως είναι γνωστός στα διάφορα Μυστήρια.)

Αν πάτε στο άστρο.κόμ καί βάλετε τα δεδομένα, θα δήτε πως βγαίνει άτομο με εμφανή «τετράγωνα τύπου Τ», καί ωροσκόπο «χρωματισμένον» από τον Πλούτωνα. («Κόρη» είπαμε! Δεν είπαμε; 🙂 ) Εντάξει, ο Κρόνος δεν κάνει τετράγωνα εδώ, αλλά το ωροσκόπιο αυτό είναι εξ ίσου ενδιαφέρον.

 

Εδώ, βέβαια, προκύπτουν αρκετά ερωτήματα προς έρευνα. Παρουσιάζω μερικά:

Αν οι δύο πρώτες μητριαρχικές μεγαλοκυράδες προετοίμασαν (ξέρω ‘γώ με επικλήσεις κτλ) την αύρα της περιοχής γιά την επίσκεψη του κρόνιου Παπαδοτρίου, γιατί η τρίτη θα έρθει μετά την επίσκεψη αυτή; Δε θά ‘πρεπε να έρθει κι αυτή πρίν;

Ακόμα καλύτερα: υπάρχει πράγματι υποχρεωτική σχέση των ημερομηνιών των επισκέψεων, ή δεν παίζει ρόλο;

Μετά: Ποιές είναι οι αρχαίες εορτές, κατά τις ημερομηνίες των οποίων (εννοείται, με αναγωγή στο σημερινό μας ημερολόγιο) επισκέφθηκαν / θα επισκεφθούν τη Μυτιλήνη αυτές οι γυναίκες;

Αυτό το ξέρω εν μέρει.

Η Σαρακοστή (17/03, επίσκεψη Τζολί) είναι γνωστή, καί νομίζω ήταν γνωστή (με άλλο όνομα, φυσικά) καί στην αρχαιότητα. (Όπως ήταν καί ο θνήσκων καί ανασταινόμενος θεός της δικής μας Μ. Εβδομάδας.) Η 17η Δεκεμβρίου, πάλι (επίσκεψη Σαράντον), ήταν η κορύφωση των Σατουρναλίων!!! Δηλαδή, της γιορτής του Κρόνου! (Περιμένατε κάτι διαφορετικό; )

Η 17η Ιουνίου, τώρα, τί ήταν; Δεν το γνωρίζω αυτό, αλλά «κάτι» θά ‘ταν, όμως, δε μπορεί! 🙂 Μήπως το γνωρίζει κάποιος αναγνώστης; Καλό θα ήταν, όμως (γιά μελλοντικές ανάγκες μας), κάποιοι κάπου να κοπιάσουν να φτιάξουν έναν πίνακα αντιστοιχιών. Εδώ βρίσκουμε κάθε τί απίθανο στα ιντερνέτια, μιά βάση αρχαίων ημερολογιακών δεδομένων είναι το δύσκολο;

Καί πάμε στο φαρμακερό ερώτημα του ενός εκατομμυρίου ευρώ, κυρίες καί κύριοι! (Δεν υπάρχει κανένα εκατομμύριο, μην ξερογλείφεστε! Εκτός αν ληστέψουμε παρέα καμιά τράπεζα! Λόλ!!! 🙂 )

Γιατί στη Μυτιλήνη; Τί σκ_τά γυρεύουν εκεί όλοι-ες τους;

Βλέπετε, η επίσκεψη του Παπαδοτρίου μπορεί να θεωρηθεί συμπτωματική. Αλλά προστίθενται κι άλλες δύο, συν μία πιθανή. Έτσι, όσο ανεβαίνει ο αριθμός των ίδιων φαινομένων, τόσο μηδενίζεται η τυχαιότητά τους. Όχι, οι επισκέψεις αυτές στον συγκεκριμένο τόπο δεν ήταν καθόλου τυχαίες. Θα είμαστε ηλίθιοι, αν συνεχίσουμε να πιπιλάμε την καραμέλλα της σύμπτωσης.

Όμως, τί γυρεύουν οι «τουρίστες» καί οι «τουρίστριες» ειδικά στη Μυτιλήνη; Εξακολουθεί να παραμένει (καί να με βασανίζει) το ερώτημα.

Η απάντηση μπορεί να κρύβεται κάπου στα χρόνια πρίν τον Μίνωα. Πολύ πρίν. Πολύ-πολύ-πολύ πρίν. Αλλά ποιός να ψάξει, πού, καί με ποιά βιβλιογραφία;… Ενστικτωδώς, όμως, σας λέω πως πιθανώτατα η όμορφη Μυτιλήνη (μπορεί κι η όμορφη Λέσβος! 🙂 ) κάποτε ήταν δική τους, καί τώρα πολυ απλά την ξαναθέλουν δική τους. Εξ ού καί το διαρκές πήγαιν’-έλα των «Αμαζόνων».

Μέχρι κι ο κρόνιος ανθρωποθυσιαστής Πέλοπας πέρασε κάποτε από ‘κεί, πηγαίνοντας γιά Πελοπόννησο. Αλλά κι αυτή η διαπάλη «Δικό μας! – Όχι, δικό μας!» φαίνεται πως είναι αρκετά παλιά.

 

Πάλι, όμως… Καί πες πως κάποια μέρα σύντομα η Μυτιλήνη (ξανα)γίνεται μητριαρχικό παύλα κρόνιο κέντρο. Να την κάνουν τί; καί γιατί ειδικά αυτήν; Δεν τους αρκεί μιά Καλιφόρνια φερ’ ειπείν, όπου ευδοκιμεί πάσα αίρεση, πάσα νόσος, καί πάσα μαλακία; Γιατί η Μυτιλήνη, μωρέ;

 

Θα εκτιμήσω κάθε καλή απάντηση! Καί σ’ αυτό το τελευταίο ερώτημα, καί σ’ οποιοδήποτε άλλο.

 

Τα μετά την «συναυλία»

43 Σχόλια

arxigramma-piάει κι αυτό…

Ήρθε ο Μπεργκόλιο στη Μυτιλήνη (μπορεί καί στη Λέσβο! – μ_λάκα αγραμματάκο πρόεδρε των καταλήψεων, θα σ’ το κοπανάω αυτό μέχρι να ψοφήσεις! 🙂 ), βρήκε τους άλλους δυό, «ευλόγησαν» (προφανώς τα ψάρια του Αιγαίου), εξεφώνησαν κι από ‘ναν δεκάρικο, κι επέστρεψαν οίκαδε.

Στο μεταξύ, καθαρίστηκε η Μυτιλήνη. Μέχρι καί τα τσαντήρια των λάθρο άστραφταν από καθαριότητα. (Μάλλον τα πέρασαν μ’ αυτό που το συνιστούν 29 κατασκευαστές.) Τί λέω; ποιά τσαντήρια; Ήταν φανερό πως κι οι ίδιοι οι λάθρο μπήκαν στη μπανιέρα, θέλοντας καί μη! 🙂

(Βέβαια, η όλη φάση μου θυμίζει ένα φιλαράκι, που περιμένει να βρέξει καταρρακτωδώς, γιά να πλυθεί τ’ αμάξι του. Αλλά δε βαρυέσαι. Έστω κι έτσι, στόχος επετεύχθη.)

Ά! Ο πάπας συναπεκόμισε καί κάτι αναξιοπαθούντες ( ; ) μαζί του, θυμίζοντας λιγάκι το πώς ψωνίζουμε κουτάβια από «πέτ σόπ» («ζωάδικο», Ελληνιστί! 🙂 ), ή ίσως αράπη από σκλαβοπάζαρο.

 

Κατά βάσιν, η όλη φιέστα ήτανε μιά άριστα οργανωμένη επίδειξη δημοσίων σχέσεων του Βατικανού. (Καί άριστα σκηνοθετημένη: αγάπες, λουλούδια, καί συγκίνηση του Χόλλυγουντ εν αφθονίαι.)

Καί όχι μόνον. Διότι, τα δύο Ελληνόφωνα δαρμένα σκυλιά που ακολουθούσαν τον Μπεργκόλιο κατά πόδας, έδειξαν (τόσες κάμερες παρούσες, γιά!) καθαρά urbi et orbi πως έχουν ήδη ξεπουλήσει στα μουλωχτά την Ορθοδοξία, καί απλώς αναμένεται να πέσουν οι υπογραφές στα φανερά το καλοκαίρι στην Κρήτη. Καί πως ο ρόλος των θρησκευτικών προκαθημένων Αθήνας καί Φαναρίου εφεξής είναι ακριβώς αυτός, του παπόσκυλου. (Κατά το: «κομματόσκυλου», αν με πιάνετε.)

Γιά μένα, όμως, χίλιες φορές καλύτερα! Ξεκινάει η κάθαρση! Τί νομίζετε; πως τα δύο παπόσκυλα εξακολουθούν να γίνονται αποδεκτά ως αρχηγοί της σημερινής μορφής της θρησκείας των Ελλήνων; Η ημερομηνία λήξεώς τους ήταν το Σάββατο, 16/04/2016! Ή νομίζετε πως η σημερινή μορφή της θρησκείας των Ελλήνων θα παραμείνει η ίδια;

Αρχίζει, λοιπόν, να δουλεύει το νυστέρι!… πρώτα στον πνευματικό τομέα. Άντε, να ξεκαθαρίσουμε (έστω καί στο παρά πέντε) τί μας ταιριάζει, ώστε να φτάσουμε στο ποιοί πραγματικά είμαστε, καί στο τί θέλουμε καί τί θα πράξουμε. Χωρίς πλέον Ρωμαίους, ιουδαίους, Φράγκους, Οθωμανούς, νεο-Άτλαντες στο κεφάλι μας, να μας ζαλίζουν τον έρωτα γιά το ποιό είναι το σωστό. Χωρίς οποιαδήποτε υποχρέωσή μας να δώσουμε ευκαιρία να επανενωθούν μαζί μας όσοι Πελασγοί ξεκόπηκαν από τον εθνικό κορμό.

Καί δεν λυπάμαι καθόλου, που απογοητεύω κάποιους ρομαντικούς, που «έτσι τα βρήκαν τα γράμματα της Εκκλησίας», καί δεν διανοούνται ν’ αλλάξουν ο,τιδήποτε. Αγάπες μου, πλέον θα συνταχθείτε υποχρεωτικά ή με το νεκρό γράμμα, ή με τη ζωντανή Ελλάδα! Δεν έχει άλλες επιλογές απ’ ανάμεσα.

 

Τώρα, θα μου πεις ότι εγώ που τα λέω αυτά, είμαι ένας – καί σιγά μη μ’ ακολουθήσει κανείς στις ίδιες αντιλήψεις. Ειλικρινά, δεν με πειράζει. Καθόλου.

Μου αρκεί που η πανάρχαιη Ελλάδα αρχίζει να ξεπροβάλει ξανά. Σαν τρομερή υπόγεια βοή προ σεισμού.

Κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.

 

Υγ 1: Η «μαύρη μαγεία» τους ήταν η κρυφή αντίληψη που «πέρασαν» μέσωι της τηλεοπτικής εικόνας, ότι πάπας καί παπόσκυλα πατάνε με το έτσι θέλω στη Μυτιλήνη, τόπο των δύο μεγάλων ιερών προσκυνημάτων. Είχαν προηγηθεί στα Ιερά Σόλυμα (το λίκνο της σημερινής μορφής της θρησκείας μας) ο Αθηναγόρας με τον πάπα Παύλο Στ’.

Βέβαια, από το 1962 του Αθηναγόρα πέρασαν 54 χρόνια, αλλά ο σχεδιασμός είναι μακροχρόνιος. Έτσι, ακολούθησαν πρώτα ο «μακαριστός» με τον Βοϊτύλα στην Αθήνα. (Η Αθήνα είναι όντως το θρησκευτικό κέντρο της Ελλάδας, αν καί «απενεργοποιημένο». Δεν επεκτείνομαι.) Καί στις μέρες μας το Παπαδοτρίο στη Λέσβο Μυτιλήνη!

Να μαντέψω; Η επόμενη «συναυλία» του Παπαδοτρίο Μαλκάντο θα δοθεί στο Άγιον Όρος. Δεν έμεινε καί τίποτ’ άλλο, δηλαδή.

‘Ντάξ’, έμειναν η Σύμη με τη Νίσυρο, αλλ’ αυτά τα μέρη ο νεοέλλην δεν ξέρει ούτε κατά πού πέφτουν στον χάρτη.

Υγ 2: Τί λαδοτύρια καί σαρδέλλες! Εδώ έχουμε χοντρές νέες επιχειρηματικές ευκαιρίες γιά τη Μυτιλήνη, που τυγχάνει καί Λέσβος! 🙂 («Κάνουμε την κρίση ευκαιρία», που είπαν καί κάτι φερέλπιδα κομματικά νεολαιΐστικα ξόανα λίγο παλιότερα.) Σκλαβοπάζαρα, κυρίες καί κύριοι! Σκλάβοι γιά κάθε χρήση (φαντασία να υπάρχει), καί σε καλή τιμή!

Πάς, ας πούμε, καί λες: «- Θέλω έναν λαθρομούσλιμ, να τον βάλω να στέκεται ακίνητος, γιά να μου κάνει ίσκιο. Καλοκαίρι έρχεται!» Καί σου πουλάνε έναν, συν έναν δώρο. Διότι άμα γείρει ο Ήλιος το απόγευμα, πρέπει να καλύπτεσαι κι απ’ την άλλη γωνία. Τί, τώρα; Ολοκληρωμένες λύσεις!

Δε ντρέπονται λιγάκι αυτοί οι «πολιτισμένοι», λέω ‘γώ…

 

Ξανά το Παπαδοτρίο Μαλκάντο

55 Σχόλια

arxigramma-Aκόμη μία φορά μούτζωσα (καί με τα δυό τα χέρια) τον τύπο, που βλέπω μέσα στον καθρέφτη: «- Νά! Πάρε, ρέ!»

Όλα (ή σχεδόν) είναι μπροστά στα μάτια μας, αλλά ποιός να τα δεί!

 

Έ, λοιπόν, ζούμε καί ξαναζούμε. Γνωστό αυτό. Όπως γνωστό -τοις παροικούσι τα ιντερνέτια- είναι καί το Μάτριξ: λέξη-καραμέλλα στα χείλη ακόμη καί του κάθε τυχαίου, που ανάθεμα κι αν ξέρει (ή αν σκέφτηκε ποτέ) τί ακριβώς αφορά, πέρα από μιά εντυπωσιακή τριλογία ταινιών, όπου οι σφαίρες πετάνε πολύ αργά προς το μέρος του θύματος.

Εκείνο που ακόμη δεν έχει κατεβεί στο επίπεδο της συνείδησης των πολλών (κακώς, όμως, κάκιστα), είναι ο συνδυασμός των παραπάνω: το ότι ξαναρχόμαστε στη ζωή γιά να ξαναπαίξουμε τους ίδιους ρόλους (ή σχεδόν), υπακούοντες σε μιά ιδιότυπη περιοδική επανάληψη διαφόρων «δομών γεγονότων».

Επομένως, πώς θα μπορούσαν να ξεφύγουν του κανόνα οι τρείς μεγαλορασοφόροι «τουρίστες» της Μυτιλήνης;…

 

Εφ’ όσον, επομένως, αυτοί οι τρείς μετενσαρκώθηκαν στην εποχή μας ως μία ομάδα γιά έναν κοινό σκοπό, τότε μπορούμε εύκολα (τουλάχιστον να δοκιμάσουμε) να βρούμε τον ρόλο που θα (ξανα)παίξουν… αν βρούμε ποιοί ήσαν κάποτε.

Αλήθεια, λοιπόν, ποιοί ήσαν; Ποιοί υπήρξαν;

Ας πάμε να το βρούμε με συνδυασμό λογικής καί διαίσθησης.

Δεν ψάχνουμε στους βασιλιάδες ή στους πολεμάρχους του παρελθόντος, διότι στο Παπαδοτρίο δεν ταιριάζει αυτός ο ρόλος. Θα ψάξουμε (πάλι) σε ιερωμένους. Όμως, διαισθητικά καταλαβαίνουμε κάτι: εφ’ όσον οι πιό ψαγμένοι διαδικτυακοί γραφιάδες (πχ ο Διηνέκης) μιλάνε -ανάμεσα στ’ άλλα καί- γιά το σχεδιαζόμενο «(ψευδο)κράτος της Κωνσταντινουπόλεως», τότε πρέπει να εστιάσουμε καί στο παρελθόν αυτής της συγκεκριμένης περιοχής, κι όχι αλλού. Επομένως, Κωνσταντινούπολη…

…ή, ίσως, Τροία!

Προσωπικά, είμαι πεπεισμένος ότι πιό πολύ «παίζει» η Τροία σ’ αυτό που ψάχνουμε, παρά η Πόλη. Άρα, ψάχνω στους ιερωμένους της Τροίας – καί ναί, την εποχή του Τρωϊκού Πολέμου. Άλλως τε, η Τροία βρίσκεται ακριβώς απέναντι απ’ τη Μυτιλήνη.

Προλαβαίνω τους πολύ-πολύ ψαγμένους, που γνωρίζουν πολλούς Τρωϊκούς Πολέμους. Ναί, αυτοί υπήρξαν, αλλά Ο Τρωϊκός (του Ομήρου) είν’ αυτός, που -γιά χ, ψ λόγους- άφησε το ισχυρώτερο αποτύπωμα καί στον αιθέρα, καί στο συλλογικό μας ασυνείδητο. Άρα, σ’ αυτόν θα ψάξουμε.

(Εννοείται, κάθε τεκμηριωμένη καί λογική προσθήκη ή/καί αντίρρηση σ’ όσα λέω, είναι παραπάνω από ευπρόσδεκτη. Δεν θα πάρουμε κανένα βραβείο πουλώντας «100% αλήθειες», αλλά ψάχνουμε όλοι μαζί αγωνιωδώς να φωτίσουμε τις -άσχημες- εξελίξεις, μήπως κι ανατρέψουμε τίποτε.)

 

Γιατί, τώρα, Τροία κι όχι Κωνσταντινούπολη; Διότι στο υπό έρευνα συγκεκριμένο «φασόν» του Μάτριξ παίζουν κατά κόρον οι Πελασγοί… με τους οποίους συνδέεται το εξής περίεργο φαινόμενο: αυτοί έχτισαν αρκετές πόλεις, με τον χαρακτηρισμό ή το πρόθεμα «ιερό-«. Ιερά Σόλυμα, Ιεριχώ, Ιεράπετρα, Ιεράπολη, Ιερισσός… κι η Τροία αποκαλείται «ιερόν πτολίεθρον» απ’ τον Όμηρο. (Είναι γνωστό ότι η Τροία προϋπήρχε μεν ως χωριουδάκι, αλλά την έκαναν μεγάλη καί τρανή οι Πελασγοί του Δαρδάνου. Δάρ-δάν: καραμπινάτος πελασγικός αναδιπλασιασμός. Δεν χρειάζεται να ψάξουμε πολύ γιά την καταγωγή του φέροντος το όνομα!)

Μόνο που η Αρχαιολογία δεν μπήκε ποτέ στον κόπο να μας εξηγήσει το πού βρισκόταν η «ιερότητα» των συγκεκριμένων οικισμών. Τέλος πάντων, δεν πειράζει. Δεν είναι το μοναδικό, που έκανε γαργάρα! 🙂

Κι έτσι, εφ’ όσον έχουμε ιερωμένους, ψάχνουμε στους ιερείς της «ιερού πτολιέθρου» Τροίας. Ακόμη ένας λόγος, ότι καταλαβαίνουμε ενστικτωδώς πως καί οι τρείς τους κλίνουν «προς τα ‘κεί», κι όχι προς την Ελλάδα του Διός.

 

Η αλήθεια είναι πως ιστορικώς, από ιερείς δεν ξέρουμε πολλούς. Σε αντίθεση με τους βασιλιάδες, ή τους πολεμάρχους, ή τους σοφούς. Πχ, γνωρίζετε ιερείς από το στρατόπεδο των Αχαιών επί Τρωϊκού; Κι εντάξει – ως ιερέας, καί μάλιστα αρχιερέας (άγνωστο σε μένα ποιανού θεού), φέρεται ο ίδιος ο Αγαμέμνων! Όμως, άλλα ονόματα γνωρίζει κανείς; Όχι. Ευτυχώς, από τους Τρώες γνωρίζουμε καμπόσους στα σίγουρα.

Ο πρώτος, ο περίφημος Λαοκόων, ήταν ιερέας του Απόλλωνα.

Πριν προχωρήσουμε, μικρή ανάλυση του ονόματός του – ή, καλύτερα, του προσδιοριστικού του (διότι δεν είναι κύριο όνομα) : «κόων» σημαίνει ιερέας (παράβαλε: «Κοέν»), καί μάλιστα ιερέας της Φύσης. Είναι ο μάγος της φυλής, ο σαμάνος. Λαο-κόων σημαίνει ο παπάς του λαού.

Στους Πελασγούς υπήρχε αυτή η «δυαρχία» ιερέων, οι λαϊκοί κι οι «επίσημοι» παπάδες. Λαϊκοί ιερείς, γιά παράδειγμα, («κόοντες» σαμάνοι) ήσαν οι περίφημοι Σελλοί. Αυτό υπάρχει ακόμη καί σήμερα σε μας, όπου οι «επίσημοι» παπάδες είναι οι γνωστοί των ενοριών, κι οι «κόοντες» είναι οι καλόγεροι. (Ασχολούνται με τη Φύση: βότανα, φυτικές μπογιές γιά αγιογραφίες, μαντική όπως οι Σελλοί, κτλ.) Από τους Πελασγούς, η ιερατική «δυαρχία» πέρασε (μέσω των δύο Κρονίων Πελασγικών φυλών του Βενιαμίν καί του Ιούδα) στους ιουδαίους (γι’ αυτό έχουν τις δύο ιερατικές φυλές των Λευΐ καί των Κοέν), καί μέσωι παναρχαίων Ελλήνων πέρασε στον ινδουϊσμό. Όπου υπάρχουν οι «επίσημοι» ιερείς, των οποίων η ενδυμασία είναι …η Άρτα καί τα Γιάννενα μαζί (μέχρι καί το πώς θα στρίψουν το μουστάκι προβλέπεται από την εθιμοτυπία!), καί οι -στην κυριολεξία!- ξυπόλητοι καί ξεβράκωτοι «κόοντες»!

Δεν υπεισέρχομαι σε σοβαρά σχετιζόμενα θέματα, όπως η προέλευση της «δυαρχίας», απλώς επισημαίνω το φαινόμενο.

Στο μεταξύ… πώς, είπαμε, ονομαζόταν ο ένας από τους δύο γυιούς του Λαοκόοντα;

Αντίφας-ΛαοκόοντοςΧιούμορ πού ‘χει το Μάτριξ καμιά φορά!…

 

Ο δεύτερος ιερέας που ερευνούμε, ήταν ο Αινείας. Γυιός του Αγχίση καί της θεάς Αφροδίτης. Ο οποίος μπαμπάς Αγχίσης, όμως, παρά τους περί του αντιθέτου θρύλους των αρχαίων Ελλήνων (δηλ. πως, όποιος έκανε έρωτα με θεά, πέθαινε νέος), έφτασε μέχρι βαθειά γεράματα.

Ο Αινείας δεν ήταν ακριβώς ιερέας, αλλά σίγουρα ήταν ο φύλακας του κλεμμένου από τη Σπάρτη βρέταος της θεάς… μάλλον της Αφροδίτης. Της μαμάς του! 🙂 (Ξέρετε, με την ιστορία που η πραγματική Ελένη βρισκόταν στην Αίγυπτο, καί στην Τροία το είδωλό της, κτλ.) Στην οποία περίπτωση, την Αφροδίτη δεν πρέπει να την έχουμε στο μυαλό μας ως τη θεά του έρωτα καί του ερωτισμού, αλλά ως την κάτοχο παναρχαίων αποκρύφων γνώσεων. Υπάρχει περίπτωση (λιγώτερο πιθανή) το βρέτας να ήταν καί της θεάς Αθηνάς, ώστε να είναι αυτό που ξανάφερε ο Μ. Κωνσταντίνος στην περιοχή καί το ενσωμάτωσε στον τότε ναό της Αγ. Σοφίας (δηλ. αυτόν που έχτισε αυτός), καί επί Ιουστινιανού μεταφέρθηκε στα θεμέλια του σημερινού. (Εφ’ όσον οι παραδόσεις μιλάνε γιά το «φέρετρο της βασίλισσας Σοφίας» κάτω απ’ το δάπεδο της Αγ. Σοφίας.)

Αξίζει …πολλούς κόπους να διαβάσουμε το γενεαλογικό δένδρο του Αινεία (στο αντίστοιχο λήμμα της Γουΐκι, όπου παραπέμπω), παρά το ότι τις μεταγενέστερες προσθήκες των Ρωμαίων πρέπει να τις δούμε μ’ επιφύλαξη.

 

Αναφέρονται επίσης ο Χρύσης, ιερέας του Απόλλωνα, κι ο Βρισεύς (αδελφός του προηγούμενου), κι αυτός ιερέας του Απόλλωνα, αλλά όχι σίγουρα. Το πιθανώτερο είναι να ήταν βασιλιάς της Πηδάσου. (Καί μάλλον μεγαλύτερος αδελφός του Χρύση. Δηλ. το γνωστό «μοντέλο», όπου ο πρωτότοκος διαδέχεται στον θρόνο τον πατέρα του, κι ο δευτερότοκος γίνεται ιερωμένος.)

Όλοι γνωρίζουμε το τί έγινε με τις κόρες αυτωνών, την Χρυσηΐδα καί τη Βρισηΐδα. Η πρώτη κανονικά ονομαζόταν Αστυνόμη (!), όπως κι η πρώτη της ξαδέρφη – η οποία, σύμφωνα με άλλη εκδοχή, μπορεί να ονομαζόταν Ιπποδάμεια. Εν πάσει περιπτώσει, με τις συγκεκριμένες ξαδέρφες απεδείχθη η ισχύς της παροιμίας, πως πράγματι …σέρνει καράβι! Καρα-λόλ!!!!! Τί «καράβι», δηλαδή;! Ολόκληρο …χιλιάρμενο των Αχαιών έσυρε! 🙂 Τσατίστηκε ο Αχιλλέας που του πήρε ο Αγαμέμνων τη γκομενίτσα, απέσυρε τα στρατεύματά του, νικούσαν οι Τρώες, ο Αγαμέμνων απέδειξε πως τον κυβερνούσε καθαρά όχι το κεφάλι του, αλλά το …κάτω κέντρο αποφάσεων, καί στο τέλος πήγε ο (τσατισμένος γιά τη δολοφονία του γυιού του, του Παλαμήδη) Ναύπλιος στο Άργος καί κάρφωσε στην Κλυταιμνήστρα ότι ο δικός της την έκανε …ελαφίνα απ’ το κέρατο, τόσο που να μη χωράει απ’ την πόρτα, μετά η Κλυταιμνήστρα έβαλε στο κρεββάτι της τον Αίγισθο, καί τελικά μαζί σκότωσαν τον επιστρέψαντα Αγαμέμνονα, μαζί με την δύστυχη Κασσάνδρα. (Που υπήρξε η τελευταία γυναικεία κατάκτηση του άθλιου ανθρωποθυσιαστή πορνόγερου.)

Μύλος!… Καί τύφλα νά ‘χουν οι τσόντες! Λόλ!!!

 

Τούτων ειπωθέντων, πάμε τώρα στο ψητό. (Ελπίζω να διαβάσατε έστω τα λήμματα της Γουΐκι, διότι αλλοιώς δεν μπορούμε να προχωρήσουμε.) Πάμε, λοιπόν, να ερευνήσουμε εάν τα μέλη του Παπαδοτρίου ακολουθούν τα ίδια βήματα με τους πάλαι ποτέ Τρώες ομολόγους τους.

(Προσέξτε, αν βρούμε ταύτιση, δεν ισχυρίζομαι πως αυτομάτως ο σημερινός παπάς είναι μετενσάρκωση του τότε. Όμως, στα σίγουρα ακολουθούν τα ίδια χνάρια, κι αυτό ακριβώς ερευνούμε. Το αποτέλεσμα είναι που μετράει.)

Εκείνη η περίπτωση, που μας κάνει αμέσως «κλίκ», είναι του Αινεία. Ξαναδιαβάζουμε:

Ο Αινείας περίμενε να βασιλεύσει στην Τροία μετά τον θάνατο του Πριάμου, αλλά ούτε ο Πρίαμος πέθανε, ούτε ο Αινείας ησύχασε: τον έδιωξε ο Αχιλλέας προς τη Λυρνησσό (πελασγικό όνομα, όπως όλα τα εις -ησσός), η οποία βρισκόταν κοντά στη Θήβη. Παρ’ όλ’ αυτά, ο Αινείας πολέμησε γενναία (από την πλευρά των Τρώων), αν καί κόντεψε να σκοτωθεί σε δύο μονομαχίες. Στο τέλος, έφυγε από την Τροία με τον γνωστό τρόπο, κουβαλώντας τον γέρο πατέρα του Αγχίση καί τα εικονίσματα του σπιτιού του. (Δεν δέχθηκε να μείνει στην Τροία, παρά την ομόφωνη παραχώρηση των Αχαιών.) Υποτίθεται πως ο Αινείας έφτασε στην περιοχή της Ρώμης, την οποία ίδρυσε.

«Θήβη», λοιπόν!… Θήβα στην ηπειρωτική Ελλάδα, Θήβη στην Ιωνία, Θήβαι στην Αίγυπτο. Η πρώτη καί η τρίτη είχαν Σφίγγα. (Να υποθέσουμε καί γιά τη δεύτερη πως είχε; Γιατί όχι; ) Αλλά η Θήβα της Βοιωτίας στις μέρες μας είχε -ως μητροπολίτη- καί τον σημερινό αρχιεπίσκοπο, τον Ιερώνυμο Β’ (Ιερώ, έ;… έεεεελαααα!!!), που στα σημαντικά εθνικά μας θέματα δε μιλάει. Είναι, δηλαδή, σκέτη …Σφίγγα! 🙂

Βρήκαμε, λοιπόν, πιθανή ταύτιση.

Πάμε στο βιογραφικό. Κατά κόσμον ονομάζεται Ιωάννης Λιάπης. Όνομα καί πράγμα Αρβανίτης (δηλ. Πελασγός), γεννημένος στη Βοιωτία (Οινόφυτα), καί περίμενε να πεθάνει ο Πρίαμος ο Χριστόδουλος, γιά να γίνει αρχιεπίσκοπος. Σπούδασε τόσο στην Ελλάδα (αρχαιολόγος!!!), όσο καί στο εξωτερικό, κυρίως όμως σε ρωμαιοκαθολικά ιδρύματα. (Εδώ βλέπουμε καί τη σύνδεση με Ρώμη / Νέα Ρώμη.) Σε κάποια φάση, δούλεψε ως φιλόλογος στη Λεόντειο, απ’ όπου -κάποια άλλα χρόνια- ως μαθητής πέρασε ο προκάτοχός του, ο Χριστόδουλος.

Λεπτομέρεια σημαντική: η Λεόντειος είναι σχολείο καθολικών συμφερόντων, κι αυτά να τα βλέπετε όσοι θεωρούσατε τον Χριστόδουλο εθνάρχη. Εθνάρχης των Ελλήνων ΔΕΝ μπορεί να είναι κάποιος, που αφ’ ενός τα δημόσια σχολεία τά ‘χει κλασμένα, κι αφ’ ετέρου φοιτά σε ιδιωτικά ξένων συμφερόντων. Αλλ’ αυτός ο λαός γουστάρει ψέμμα: δώσ’ του παραμύθια καί προσωπολατρεία (καί θέση στο Δημόσιο), καί πάρ’ του την ψυχή. Την αλήθεια στα μούτρα του δεν την αντέχει. Λυπηρό, αλλ’ αυτή είναι η πραγματικότητα. Γι’ αυτό τώρα περιμένει …τον Πούτιν! 🙂 (Να καθαρίσει τα σκατά, ως άλλος Ηρακλής.)

Η συμπεριφορά των δύο αυτών αρχιεπισκόπων εξηγεί κάλλιστα τα κολλητηλίκια τους με τους καθολικούς, σε πλήρη αντίθεση με τον προκάτοχό τους, τον χωριάταρο (καί αντάρτη του Ζέρβα) Σεραφείμ.

 

Σ’ αυτό το σημείο, θεωρώ πως η ταύτιση Ιερώνυμου καί Αινεία είναι πλήρης. Επομένως, πρέπει να δούμε τις -σχεδόν βέβαιες- επόμενες κινήσεις του.

Γελάω στην ιδέα να περιμένει να πεθάνει κι ο Πρίαμος Βοθρολυμαίος, ώστε να γίνει αυτός πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως! Αλλά δεν γελάω καθόλου στο ενδεχόμενο να πάει (ως πατριάρχης) στην Αγία Σοφία καί να ξηλώσει το βρέτας της «βασίλισσας Σοφίας». Αν συμβεί κάτι τέτοιο, το πιθανώτερο είναι να σκοπεύει να το ξαναπάει στη Ρώμη – αφαιρώντας από την Κωνσταντινούπολη την όποια αιθερική της ισχύ. Κι ίσως αυτό ακριβώς να του έχουν ζητήσει από τη Ρώμη.

Τον Ιερώνυμο δεν μπορεί να τον αποκαλέσει κανείς ασεβή. (Ούτε ο Αινείας ήταν.) Παρά το ότι εισήγαγε καινά δαιμόνια, πχ συναυλία μέσα σ’ εκκλησία (καί δή με τον …Νταλάρα!) κι επίσκεψη χωρίς σταυρό στα λαθρομουσλίμια. Είναι, όμως, φανερό πως δεν τον ενδιαφέρει η σημερινή θρησκεία των Ελλήνων – δηλ. το βασικό καθήκον του, η διατήρησή της ως έχει. (Εδώ δεν τον ενδιαφέρουν κάν οι Έλληνες!) Ο άνθρωπος έχει τη δική του «ατζέντα», κι αυτό είναι επίσης φανερό. Κι όσο γιά την αφαίρεση του σταυρού, ο Ιερώνυμος μας έδειξε καθαρά πως δεν θέλει να συγκαταλέγεται μεταξύ των Ελλήνων.

(Αντιθέτως, γιά την Ελένη, την κόρη του Κύκνου, έγινε χαμός κάποτε. Τί σχέση έχει, όμως, το Ελενάκι, μ’ αυτά που λέμε; Γιάααα ρίξτε μιά ματιά πρώτα στον αστερισμό του Κύκνου, καί μετά στον Εσταυρωμένο! Ταττουάζ έπρεπε να είχαμε κάνει τον σταυρό όλοι οι Έλληνες – κι ας είναι καλά όσοι πάλαι ποτέ Εκκλησιαστικοί Πατέρες τον διετήρησαν ως σύμβολο του Χριστού καί μνήμη της παλιάς μας πατρίδας!

Καί δεν είναι καθόλου ανώδυνο να τον βγάζεις γιά πλάκα, Ιερώνυμε, μη τυχόν καί σεκλετίσεις τα λαθρομουσλίμια, καί δεν κοιμηθούν ήσυχα! Το να τους δείξεις τον δρόμο της εξόδου προς τις χώρες τους, μάλλον δε το σκέφτηκες ούτ’ εσύ, έ; Τί να σου πω… Όμως, «κατά τα έργα σου, αλληλούϊα». Ανάμενε. Ως αρχηγός της Ελλαδικής Ορθοδοξίας, πάντως, είσαι ήδη τελειωμένος.)

 

Πάμε καί στους άλλους δύο ιερείς, τους σίγουρους. Τους Τρώες, όχι τους σημερινούς. Τον Λαοκόοντα καί τον Χρύση.

Ο Χρύσης (από την Τένεδο) απλώς ζήτησε την αιχμάλωτη (καί παλλακίδα του Αγαμέμνονα) κόρη του πίσω, οι Αχαιοί (δηλ. ο Αγαμέμνων) δεν του τη δίνανε, ο Χρύσης επικαλέστηκε τον Απόλλωνα να τους ρίξει θανατικό, καί στο τέλος -αφού ο Κάλχας εξήγησε την αιτία του γιατί οι Αχαιοί πεθαίνανε μαζικά- η Χρυσηΐδα επεστράφη στον μπαμπά της μετά τιμών, καί το «άνωθεν» θανατικό έπαψε. Όμως, δεν βλέπω αντιστοιχία είτε με τον Βοθρολυμαίο, είτε με τον Μπεργκόλιο.

Ο Λαοκόων, πάλι, είναι πολύ ενδιαφέρουσα περίπτωση. Βλέπουμε πως κατά πάσα πιθανότητα έκανε έρωτα με τη γυναίκα του μέσα στον ναό του Απόλλωνα (μη ρωτάτε το γιατί, αν κι υποθέτω πως το έκαναν γιά να γεννήσουν ημίθεο, όπως ο Φίλιππος με την Ολυμπιάδα), καί τιμωρήθηκε με το να προφητεύει μεν, αλλά να μη γίνεται πιστευτός. Κάπως όπως κι η Κασσάνδρα, δηλαδή. Κατ’ άλλους, κι ενώ δεν έπρεπε, πήγε να τελέσει τα καθήκοντα του ιερέα (μάλλον αρχιερέα) του Ποσειδώνα, ο οποίος ήταν προ πολλού μακαρίτης καί δεν υπήρχε διάδοχός του γιά κάποια χρόνια. Γιατί; Διότι τον ιερέα του Ποσειδώνα οι Τρώες τον εκτέλεσαν διά λιθοβολισμού (σαν τα μουσλίμια, δηλαδή!), επειδή δεν απέτρεψε την απόβαση των Αχαιών.

Υποθέτω πως δεν έπιασαν οι επικλήσεις του εκτελεσθέντος στον Ποσειδώνα, να κάνει μιά ξεγυρισμένη τρικυμία, ώστε να βουλιάξουν τα καράβια των Αχαιών. Βέβαια, όπως λέει η παροιμία, γιά να γλυτώσεις απ’ τα ποντίκια στο κελλάρι σου, «Καλός είν’ ο αγιασμός, αλλά πάρε καί καμιά γάτα!». Οπότε είναι φανερό πως, μέχρι την άφιξη των Αχαιών, οι Τρώες δεν είχαν φροντίσει να προμηθευτούν τη γάτα – στόλο, δηλαδή.

Κι αφού δεν υπήρχε πιά αρχιερέας του Ποσειδώνα, ανέλαβε -αντικανονικώς, όμως- ο Λαοκόων.

Μετά τη σεμνή τελετή προς τιμήν του Ποσειδώνα, ο Λαοκόων χτύπησε τον Δούρειο Ίππο με το δόρυ του, λέγοντας στους Τρώες πως μέσα στην κοιλιά του αλόγου υπάρχουν Έλληνες, καί προσέθεσε (σύμφωνα με τη μεταγενέστερη παράδοση των λατίνων ποιητών) το περίφημο: «- Φοβού τους Δαναούς, καί δώρα φέροντας!» Όμως, γνωστό το τί έγινε μετά: βγήκαν δύο φίδια απ’ τη θάλασσα, καί τον έπνιξαν – μαζί με τους γυιούς του. (Το ωραίο είναι πως, όπως διαβάζω στη Γουΐκι, τα δύο φίδια είχαν …ονόματα!)

Πάλι δεν βλέπω κάποια αντιστοιχία του Λαοκόοντα με τον Βοθρολυμαίο ή τον Μπεργκόλιο. Εκτός, ίσως, του εκτελεσθέντος αρχιερέα του Ποσειδώνα με τον Βοθρολυμαίο. Ο οποίος βάλθηκε ν’ αποδείξει (στους σημερινούς Άτλαντες κι Ατλαντόφρονες) ότι ναί ρέ παιδιά, τότε με παρεξηγήσατε, αλλά σήμερα θα κάνω τα πάντα γιά να ΜΗΝ «αποβιβαστούν» οι Έλληνες στην Κωνσταντινούπολη!

 

Μας μένει ο Μπεργκόλιο, αλλά γι’ αυτόν δεν βλέπω κάποια αντιστοιχία. Βέβαια, πάμε με τη λογική ότι οι ομάδες ανθρώπων, που έδρασαν μαζί σε μία εποχή, ξαναενσαρκώνονται μαζί καί ξαναβρίσκονται.

Το θέμα είναι πως, στα χρόνια του Τρωϊκού, η Ρώμη (αν υπήρχε καλά-καλά) θα ήταν τίποτε πελασγικά χωριουδάκια, εντελώς ασήμαντα. Διαφορετικά, θα περίμενα οι Τρώες να κάνουν το πανάρχαιο στρατηγικό κόλπο του αντιπερισπασμού: να συνεννοηθούν με τους Πελασγούς της Δύσης, γιά να επιτεθούν οι τελευταίοι εναντίον της ηπειρωτικής Ελλάδας, η οποία επί δέκα χρόνια δεν είχε στρατό καί στόλο. (Τουλάχιστον ασκημένο κι εμπειροπόλεμο.) Άρα, επί δεκαετία η Ελλάδα ήταν ανυπεράσπιστη.

(Η Ελλάδα επί δέκα χρόνια δεν καθόταν σε μιά τεράστια κερκίδα, αγναντεύοντας την Ιωνία. Τα Έπη μπορεί να μας βάζουν κάτι τέτοιο -ούλτρα ρομαντικό, δε λέω- στο μυαλό, αλλ’ αυτό είναι ανεδαφικό. Η ζωή συνεχιζόταν, μέχρι καί τοπικοί πόλεμοι γινόταν. Όπως πχ η στρατιωτική κατάκτηση της Ιωλκού από τους δύο παλιόφιλους, τον Πηλέα καί τον Ιάσονα – αλλά με σχετικά ανεκπαίδευτο στρατό πιτσιρικάδων καί συνταξιούχων! Ο «κανονικός» στρατός των ανδρών, δηλ. οι ηλικίες 25 έως 50 ετών,  απουσίαζε.)

Όχι μόνο Ρώμη δεν υπήρχε, αλλά καί οι πρόσκαιρες «επιτυχίες» των Ατλαντοφρόνων Πελασγών εξουδετερώθηκαν. Ο Μίνωας είχε προ πολλού πεθάνει, η δε Κρήτη καί η Λήμνος (γιά ν’ αναφέρω δύο τρανταχτές περιπτώσεις) πήγαν σαφέστατα με το Ελληνικό στρατόπεδο. Έτσι, δεν υπάρχει (τουλάχιστον γνωστό σ’ εμένα) ιστορικό πρόσωπο της εποχής εκείνης, το οποίο να μπορώ να ταυτίσω με τον Μπεργκόλιο. Άρα, δεν μπορώ να σας διαφωτίσω περισσότερο επ’ αυτού.

Δεν πειράζει όμως, δύο στα τρία είναι πολύ καλά! 🙂

 

Το σημερινό θεωρήστε το περισσότερο ως άσκηση στον τρόπο του σκέπτεσθαι που εφαρμόζω. Κι αν τον βρίσκετε ενδιαφέροντα, εφαρμόστε τον κι εσείς!

Είπαμε πολλά (σε μορφή υποθετικού λόγου), πλην όμως το κριτήριο της ορθότητας της λογικής μας είναι πάντα τα γεγονότα. Αναμένουμε τις εξελίξεις, λοιπόν.

 

(Υστερόγραφο: Αν στη «συμπροσευχή» του Παπαδοτρίου στη Μυτιλήνη της 16ης Απριλίου 2016 -16 καί 16, την ημέρα του Κρόνου!- παραστεί καί γνωστότατος εφοπλιστής, τότε το Μάτριξ θα μας έχει βάλει αίνιγμα γιά δυνατούς λύτες. Περισσότερα δε λέω.

Δεν το υποθέτω εξ αρχής πως θα πάει, ή έστω θα κάνει δηλώσεις γιά το γεγονός, αλλά -με πιθανότητα 50% τουλάχιστον- περιμένω κάποια σχετική κίνησή του.)

 

Μεγαλεία Μυτιληναίϊκα!

21 Σχόλια

arxigramma-mπρέ μπρέ μπρέ!!!… Τί μαθαίνω; Πάπας καί πατριάρχης, λέει, θα επισκεφθούν τη Μυτιλήνη το Σάββατο, 16/04/2016!!! (Κι άμα έχουν καιρό, μπορεί να επισκεφθούν καί τη Λέσβο! Καρα-λόλ!!!) Τέτοια μεγαλεία δεν είδε η Ελλάς ποτέ ενθάδε, στην Ιωλκό – ούτε κάν στην (φερόμενη ως πρωτεύουσα) Αθήνα! Διότι στην Ιωλκό είχαμε πατριάρχη καί δεσπότη (το Σάββατο 28/09/1991 – δηλαδή, τη μέρα που στην αρχαιότητα κορυφωνόντουσαν τα Ελευσίνια Μυστήρια), είχαμε Βοθρολυμαίο/αρχιεπίσκοπο/δεσπότη σε πακέτο δίπαξ (την Τετάρτη 26/06/2002 καί την Πέμπτη 27/09/2012 – ρέ, λύσσα με τις τελευταίες μέρες του Σεπτέμβρη!), στην Αθήνα είχαν πάπα κι αρχιεπίσκοπο (την Παρασκευή, 04/05/2001), αλλά συνδυασμό Βοθρολυμαίου καί Μπεργκόλιο μόνο στη Μυτιλήνη θά ‘χουνε!

Κι όχι μόνον: οι Μυτιληνιοί -όπως στις πίτσες- στους δύο μεγαλοπαπάδες κονομάνε κι έναν δώρο! Τον αρχιεπίσκοπο Αθηνών! 🙂 Αχτύπητη προσφορά 2+1, ώστε να σβήσει …ο ανταγωνισμός! (Τί να κλάσουν τα μουσλίμια, τώρα, με χαλίφηδες καί σεϊχουλισλάμηδες!) Καί μεγαλεία απλησίαστα, σου λέω!

Όθεν, η Μυτιλήνη (ίσως καί η Λέσβος 🙂 ), μ’ έναν αντίστροφο χορό του Ζαλόγγου εκτοξεύεται στα ύψη κι αναδεικνύεται το πρώτο κοσμοπολίτικο μέρος στην Ελλάδα! Ποιά Μύκονος, τώρα;

(Δεν αναδεικνύεται μόνο στον θρησκευτικό τουρισμό, ώ αφελείς! Διότι από τη Μυτιλήνη -ίσως καί τη Λέσβο! 🙂 – προσφάτως παρήλασαν καί οι β… άντε δεν το λέω… -άρες της σιτεμένης όρνιθος κυρά-Σούζαν. Δεν αξίζει πλέον να ξοδεύεται κανείς στη Μύκονο γιά μπανίζειν. 🙂

Πάρτε καί πλαγιομετωπικό πλάνο των …προσόντων της Σουζανάρας, μαζί με βλέμμα «- Έλα να σε στείλω στον Παράδεισο!». Καταλαβαίνετε, ρέ αργόστροφοι, ποιά …μεγάλη πολιτισμική αξία πέρασε απ’ τη Μυτιλήνη – κι ενδεχομένως να ξαναπεράσει; Έ; 🙂 )

Οπότε, οι ανύπαντροι μη διστάζετε: να βρήτε τίποτε Μυτιληνιές ν’ αποκατασταθήτε, διότι ανοίγονται εμπρός σας λαμπρές προοπτικές! Όπως πχ ο καθένας που παντρεύτηκε Χαλκιδικιώτισσα προ του 1960 καί μπήκε σώγαμπρος, καί τα κονόμησε τα επόμενα χρόνια εκμεταλλευόμενος το παραθαλάσσιο οικόπεδο που πήρε προίκα.

 

Οι Μυτιληνιοί εμένα μου είναι γενικώς συμπαθή ανθρωπάκια. Έχουν μεν τις ιδιορρυθμίες τους (πχ ενώ ψηφίζουν ΚΚΕ, άμα τους ρωτάς γιατί πάνε στον Ταξιάρχη, απαντάνε ότι ο Θεός δεν ξέρουν αν υπάρχει, αλλά ο Ταξιάρχης υπάρχει, καί μάλιστα τους πλακώνει στο ξύλο! – έτσι μού ‘πε ένα πουλάκι ότι γίνεται εκεί, έτσι σας λέω), αλλά απ’ την άλλη έχουν καί καλό φαγητό (αν κι οι σαρδέλλες τους μπροστά στις δικές μας είναι …μοντελάκια), έχουν κάτι «λαδοτύρια» φανταστικά (καί λοιπές παρεμφερείς λιχουδιές), έχουν ξυλόγλυπτα επίσης φανταστικά, κι έχουν και παλαιοπωλεία φανταστικά στην πρωτεύουσά τους. (Άμα ενδιαφέρεστε γιά ορίτζιναλ παλαιά αντικείμενα, κι όχι απομιμήσεις Ταϊβανέζικες, εκεί να πάτε.)

Έχουν κι ούζο, αλλά -να πω την αλήθεια- εγώ δεν είμαι οπαδός του συγκεκριμένου ποτού. (Προτιμώ το τσίπουρο χωρίς γλυκάνισο.)

Ταυτόχρονα, όμως, έχουν δύο κορυφαία θρησκευτικά προσκυνήματα: τον Αρχάγγελο Μιχαήλ στο Μανταμάδο«Ταξιάρχη», όπως τον αποκαλούν οι ιθαγενείς) καί τον -επίσης νησιώτη, αν καί Ιθακήσιο- Άγιο Ραφαήλ (μαζί με τον διάκονο Άγιο Νικόλαο καί την Αγία Ειρήνη).

 

Τόση ώρα προσπαθώ να σοβαρευτώ καί να πω αυτό που θέλω, το οποίο είναι λίαν σοβαρό. Αλλά μπαίνουν στο μυαλό μου κάτι «ταγκαλάκια» με τον μέγα Λιακό καί τον «Πολέμαρχό» του (που πάει όποτε γουστάρει καί δανείζεται το γιαπωνέζικο ταντό του Ταξιάρχη), που πρέπει να καταβάλω αρκετή προσπάθεια να μη γελάω σα βαρεμένος απ’ τον Ήλιο της Σαχάρας.

Τέλος πάντων, στο θέμα μας.

Επισήμως, η παπαδοτριάς θα επισκεφθεί τη Μυτιλήνη γιά να συμπροσευχηθεί γιά τους λαθραίους. Επισήμως. Διότι, ανεπισήμως, εγώ το βλέπω ότι δεν πάει εκεί γιά καλό σκοπό. Τί «συμπροσευχές», καί θρίχες περμανάντ! Γιά μαύρη μαγεία πάνε! Θα προσπαθήσουν να εξουδετερώσουν τα δύο προσκυνήματα που προαναφέραμε!

Αυτή είναι μονάχα η γνωμάρα μου, βεβαίως, αλλά πιστεύω θα συμφωνήσετε αρκετοί.

Διότι:

  • Μέλος της τριάδας αυτής δεν είναι μόνον αυτός που έβγαλε τον σταυρό του μπροστά στα λαθρομουσλίμια.
  • Μέλος της τριάδας αυτής δεν είναι μόνον ο νύν επί Γής μέγιστος αρχιερέας του Κρόνου.
  • Είναι καί πως κάτι άκουσα κάποτε (επίσης από μαρτυριάρικο πτηνόν) γιά το τρίτο μέλος της ανίερης παρέας. Κάτι γιά μαύρα τραπέζια στη μέση του ναού, λέει, καί τελετουργία αφορισμού, ξαναλέει. Πριν χρόνια. (Μόνο που δεν έγινε ευρύτερα γνωστό το περιστατικό.)

Καθαρή μαύρη μαγεία, δηλαδή. Αλλά, ποιός με βεβαιώνει πως δεν θα το ξανακάνει;

 

Από άλλα «μεγάλου βεληνεκούς» προσκυνήματα στην Ελλάδα, ψάχνω καί δεν βρίσκω. Με την εξαίρεση του Αγίου Όρους, όπου ο πάπας δεν είναι ευπρόσδεκτος (γι’ αυτό καί δεν πήγε ακόμη, καί κατά τα φαινόμενα ούτε πρόκειται).

Υποψιάζομαι πως εκεί μάλλον θα πάει κάποια άλλη στιγμή «ινκόγκνιτο» άλλος αρχιερέας του Κρόνου (επίσης γιά «τελετουργίες» κτλ), αλλά σ’ αυτό το ενδεχόμενο θα επιληφθώ προσωπικά.

Τώρα, θα με ρωτήσετε τί δουλειά έχω εγώ. Βλέπεις, αναγνώστη μου, υπάρχουν κάποια γεγονότα στη ζωή κάθε ανθρώπου, που δείχνουν καθαρά πως είναι ψηφίδες της «μεγάλης εικόνας» του καθενός μας. Έ, λοιπόν, μία απ’ τις «ψηφίδες» μου περιμένει την τοποθέτησή της – κι όπως το «κόβω», μονάχα εκεί έχει θέση: στην πιθανή αυτή επίσκεψη. Περισσότερα δεν επιτρέπεται να σας πω.

Έτσι, μας μένουν αυτά τα δύο μεγάλα προσκυνήματα της Μυτιλήνης, μαζί. Καί το πράγμα κάνει νιάου-νιάου, δεν χρειάζεται να το σκαλίσουμε πολύ. Γιατί δεν πάει η ανίερη ρασοφορική τριάδα πχ στην Κώ, ή στην Χιόν (να χορτάσει μαστιχοπαγωτά), όπου κι εκεί έχουν λαθρομουσλίμια; Ή στο Καστελλόριζο; Ντέ καί καλά στη Μυτιλήνη; Γιατί;

 

Υπάρχει ακόμη μία σοβαρώτατη πλευρά στο όλο θέμα, «αόρατη» απ’ τους πολλούς.

Σας θυμίζω πως πάγια αρχή του γράφοντος είναι ότι η θρησκεία μας (ημών των Ελλήνων) απλά αλλάζει μορφές όποτε απαιτείται. Αλλά, επί της ουσίας, παραμένει η ίδια κι απαράλλαχτη διά μέσου των αιώνων. Αυτό ΔΕΝ το συζητάω, ούτε μ’ ενδιαφέρει αν διάφοροι χριστιανοί ή «αρχαιόθρησκοι» έχουν αντιρρήσεις επ’ αυτού. Να τις κρατήσουν γιά τα παιδάκια τους.

Υπ’ αυτό το πρίσμα, λοιπόν, επιβάλλεται να ρίξουμε μιά ματιά στην Ιστορία.

Ερωτώ, επομένως: Πότε ξαναείχαμε πάρε-δώσε με Κρόνιους στ’ ανατολικά νησιά του Αιγαίου;

Εύκολο αυτό: Τουλάχιστον μία φορά (άγνωστο γιά παλιότερα), επί Μίνωα / Ιάσονα / Τρωϊκού Πολέμου. Τότε, κάπως κουλαντρίστηκε η κατάσταση, κι οι Κρόνιοι έκαναν πίσω. Με την ευκαιρία, σας θυμίζω ότι ο στόλος των Αχαιών κρύφτηκε πίσω απ’ την Τένεδο – όσο οι Τρώες έμπαζαν στην πόλη τους τον Δούρειο Ίππο. Δεν κρύφτηκε πίσω απ’ την πολύ μεγαλύτερη Μυτιλήνη!

Μήπως καταλαβαίνετε τώρα το γιατί;

Μήπως θυμάστε, επίσης, ποιός κατάγεται από την Ίμβρο;

Επόμενη ερώτηση: Επανελήφθη αυτή η κατακτητική προσπάθεια σε άλλη ιστορική περίοδο;

Χμμμ… ίσως. Στα χρόνια του Χριστού. Εκεί, βέβαια, έχουμε μάχη Κρόνου-Ελλάδας κυρίως στο συμβολικό επίπεδο. Πχ ο Χριστός (Γιεχοσούα-Ιάσων) κυβερνάει το «ανώνυμο» πλοίο της Εκκλησίας. Με πιό ολιγομελές πλήρωμα. Κι ο Κρόνιος Σαούλ-Παύλος ανεβοκατεβαίνει τα παράλια της Ιωνίας (όχι τα ανατολικά νησιά του Αιγαίου), γιά νά ‘ρθει εδώ καί να διαδώσει τις ιδέες του. Εν πάσει περιπτώσει, βλέπουμε πριν 2000 χρόνια να επαναλαμβάνεται ένα γενικό συμβολικό σχήμα, αν κι όχι ακριβώς.

Επόμενη ερώτηση: Σήμερα, τί γίνεται;

Σήμερα δεν υπονοώ ότι οι Μυτιληνιοί λατρεύουν τον Κρόνο (αν κι έχουν καί στοά – δε λείπει αυτό το φρούτο από πουθενά), αλλά σαφώς έχουμε ξεκάθαρη κρόνια εισβολή με τα λαθρομουσλίμια. Σ’ όλα τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου!!! Ξανά-μανά τα «καλά» του Μίνωα καί του Θόα (καί της Υψιπύλης), δηλαδή. Καί η ανίερη τριάς πάει εκεί βίζιτα γιά να…

…Ρέεεε!!!… Λές οι συγκεκριμένοι να δώσουν κάποιο σύνθημα στα συγκεντρωμένα λαθρομουσλίμια, κι αμέσως μετά να δούμε πράματα καί θάματα;;;;; Λες να πετάξουν σταυρούς καί ράσα, καί ν’ αρχίσουν να κυρήττουν καινά δαιμόνια;

Δεν ξέρω, απλά μου πέρασε απ’ το μυαλό. Αλλά όλα είναι πιθανά, στον σκατόκοσμο που ζούμε.

Μονάχα που δεν ξέρω ποιός είναι ο σημερινός Ιάσων, ή ποιοί είναι οι σημερινοί Μυρμηδόνες, καί τί σκοπεύουν να πράξουν. Έτσι, ελπίζω οι Μυτιληνιοί να ξέρουν να χειρίζονται όπλα. Έστω καί κουζινομάχαιρα.

 

Υπομονή λίγες μέρες. Γιά να δούμε, τί θα δούμε…

 

Ιατρική συνομωσία!

19 Σχόλια

arxigramma-Etonχω κατ’ επανάληψιν εξηγήσει (σε φίλους καί γνωστούς) πως με τους γιατρούς -υπό την επαγγελματική τους ιδιότητα- δεν τα πάω καλά. Γενικώς, δεν είμαι άρρωστος (ούτε σκοπεύω να γίνω), εκτός από μία καί μοναδική ασθένεια, από την οποία πάσχω χρονίως. Μόνο που της δικής μου της αρρώστειας το φάρμακο είναι παράνομο, γι’ αυτό δεν μπορώ να την εξαλείψω. Βλέπετε, πάσχω από «ετερίτιδα» (όχι «εντερίτιδα», ρέ χαϊβάνια! – «ετερίτιδα», δηλ. με αρρωσταίνουν οι άλλοι), της οποίας το φάρμακο είναι μία γεμάτη (καί απασφαλισμένη) καραμπίνα!

(Μην την ψάχνετε, διότι την έψαξα εγώ. Ο μαλάκας, ο αγενής, ο πρήχτης δεν …θεραπεύονται αλλοιώς. Ας μην κοροϊδευόμαστε.)

Η έξαρση των συμπτωμάτων της συγκεκριμένης ασθένειας, γιά μένα προκύπτει κάθε χρόνο την άνοιξη. Σαν τις αλλεργίες, να πούμε. Με πρήζουν οι πάντες να πάω γιά «τσεκάπ». Λες καί δε μού ‘φταναν όλα τ’ άλλα μου βάσανα (Εφορία, κτλ), έχω (εδώ καί κάτι χρόνια) καί το ετήσιο πρήξιμο, κυρίως απ’ το εξ αγχιστείας συγγενολόϊ, να πάω να δω γιατρούς… Το οποίο δικαιώνει σοφόν τινά φίλον, που μου έδινε συμβουλές περί γάμου. Έφα ο σοφός: «- Τί νομίζεις; ότι θα παντρευτείς μονάχα τη γυναίκα σου; Όταν παντρεύεσαι, δεν παντρεύεσαι μονάχα τη γυναίκα σου. Αλλά ταυτόχρονα κονομάς στην καμπούρα σου ένα τσούρμο ανθρώπων, που λέει το κοντό του καί το μακρύ του!»

Δεδικαίωται πλήρως ο φιλαράκος… αν καί ζωντανός! 🙂

Οπότε, αρκετές φορές ήδη έδωσα τόπο στην οργή, καί δεν μ’ έπιασε το προγονικό καί δεν έβαλα μονόβολα στο τυφέκιον, καί δεν τελείωσα μία καί καλή. Έκανα την ανάγκη φιλοτιμία, καί πήγα στους δόκτορες… στον πληθυντικό. Διότι χρειάζονται δύο! Ο ένας γράφει τί εξετάσεις πρέπει να κάνεις …στον άλλον!!! (Καί μετά ξαναπάς στον πρώτο, καί τις κοιτάει.)

Βέβαια, ένα μεγάλο πρόβλημα είναι το πώς διαβάζει ο ένας γιατρός τα γράμματα τ’ αλλουνού, αλλά έβαλα κι εγώ το χεράκι μου: είπα απέξω το ποίημα που έμαθα – κι έβαλα καί υστερόγραφο, ότι πρέπει να κάνω καί «psi». Μόνο που ο ένας ο ντόκτωρ με κοίταξε περίεργα γιά λίγο, καί μετά μου είπε ότι αυτό γίνεται στα βενζινάδικα. «- Κι εδώ τί ακριβώς κάνετε, ντοττόρ εφφέντη;», τον ερώτησα. «- Εδώ κάνουμε πί-ές-έη!», είπε ο ιατροφιλόσοφος, καί δεν βρήκα κάποιον καλό λόγο να του φέρω αντίρρηση. Δε θα τα χαλάγαμε, δά, για ένα γράμμα.

 

Τέλος πάντων, έκανα τις εξετάσεις, καί πήρα ανά χείρας κάτι εκτυπώσεις με μαύρους αριθμούς, αλλά καναδυό αριθμοί ήταν κόκκινοι. Δε γ_μιέται, είπα από μέσα μου, αλλά ο πρώτος ντόκτωρ (που κοίταξε τα χαρτιά) σχεδόν φρίκαρε.

«- Ίιιιι!!!! Τ’ είν’ αυτά;;;», είπε.

«- Τί νά ‘ναι, ώ τρισμέγιστε; εκτυπώσεις σε έγχρωμο λέηζερ εκτυπωτή είναι! Δεν ξαναείδες;»

«- Δεν εννοώ αυτό. Εννοώ ότι έχεις υψηλή χοληστερίνη!»

«- Πρόβλημά της!», απάντησα. «Να χαμηλώσει, άμα σας ενοχλεί η αγενέστατη!»

Μετά, όμως, ακολούθησε ένας καταρράκτης επιστημονικών γνώσεων, που καλά θα κάνω να τις θυμάμαι όσο ζω, λέει. Με υψηλή χοληστερίνη παθαίνει κανείς διάφορα, λέει, καί προτιμότερο να κάνει κοινωνικές επαφές με φαρμακοποιούς, παρά με χασαποταβερνιάρηδες, διότι στο βάθος του μαγαζιού παραμονεύει ο Χάρος, ξαναλέει. (Στο βάθος του μαγαζιού συνήθως είναι τοποθετημένος ο καμπινές, ένθα καταλήγει τελικώς καί το γεύμα, αλλά είπαμε: μακροθυμία. Δεν θα τα χαλάσουμε γιά τόσο ασήμαντες διαφορές πεποιθήσεων.)

 

Στην αρχή, δε λέω, όλ’ αυτά τα πήρα στα σοβαρά. Έλα, όμως, που έχω την κακή συνήθεια να την ψάχνω τη δουλειά! Την έψαξα, που λέτε, κι απ’ αυτά που βρήκα έγινα παπόρι!

Δε μου λέτε, ωρέ δόκτορες! Ετούτος εδώ:

Πάγκαλος-ζώον…Έχει χοληστερίνη, ή όχι;

Όχι απλά έχει, τίγκα είναι! Αλλά έπαθε τίποτε απ’ αυτά που λέτε κι απειλείτε τον κοσμάκη πως θα πάθει;

Όχι μόνο δεν έπαθε, αλλά -τελείως απτότητος- συνεχίζει να κατεβάζει τον αγλέορα.

Πάγκαλος-τρώει

Ετούτος εδώ, τώρα:

Βενιζέλος-ζώον

…Έχει χοληστερίνη, ή όχι;

Όχι απλά έχει, τίγκα είναι! Αλλά έπαθε τίποτε απ’ αυτά που λέτε κι απειλείτε τον κοσμάκη πως θα πάθει;

Όχι μόνο δεν έπαθε, αλλά -τελείως απτότητος- συνεχίζει να κατεβάζει τον αγλέορα. (Δυστυχώς, δε βρήκα φωτό του χοντρο-Τούρκογλου αμαρτάνοντος στο αμάρτημα της λαιμαργίας.)

Τέλος, ετούτος εδώ:

Φίλης-ζώον…Έχει χοληστερίνη, ή όχι;

Όχι απλά έχει, τίγκα είναι! Αλλά έπαθε τίποτε απ’ αυτά που λέτε κι απειλείτε τον κοσμάκη πως θα πάθει;

Όχι μόνο δεν έπαθε, αλλά -τελείως απτότητος- συνεχίζει να κατεβάζει τον αγλέορα.

Φίλης-τρώει

(Άσε πού ‘βαλε καί την πετσέτα στο γιακά, σα χωριάτης.)

 

Καί σας αρωτώ, ώ δόκτορες: θα πάθουν τίποτε σε καρδιές κι εγκεφάλους αυτοί όλοι;

Δε θέλω εξυπνάδες, ότι δεν θα πάθουν τίποτε, εφ’ όσον …δεν διαθέτουν ούτε καρδιά, ούτε μυαλό. Θέλω απάντηση ξεκάθαρη επιστημονικώς καί ιατρικώς. Λέτε όλοι σας στον κοσμάκη χοντρά ψέμματα περί επικίνδυνης χοληστερίνης, ναί ή ού; Το κάνετε αυτό, γιά να ‘χετε πελατεία, ναί ή ού;

Λοιπόν, λεβέντες μου, προτιμώ χίλιες φορές να δίνω ένα εικοσάευρο παραπάνω φόρο υπέρ γιατρών χωρίς πελατεία (εδώ πληρώνουμε τόσα καί τόσα κερατιάτικα, αυτό θα μας πειράξει;…), παρά να έχω κάθε χρόνο αυτή την κωμωδία με τις εξετάσεις της χοληστερίνης. (Ενώ ταυτόχρονα βλέπω σύσσωμη τη Βουλή να χλαπακιάζει ό,τι βρεί μπροστά της.)

Αλλάξτε πορεία, γιατί είμαι δόκιμο μέλος στο ΚΙΧΕ, καί θα θέσω το θέμα της απαράδεκτης ιατρικής συνομωσίας σας στο προεδρείο! Κι έτσι καί πάρουμε την εξουσία, αλοίμονό σας! Αυτό μόνο σας λέω!

Άντε, επιτέλους, με τα ιατρικά παραμύθια!