Αρχική

Πού βρισκόταν η Ατλαντίδα; – 4

37 Σχόλια

(προηγούμενο)

arxigramma-Thα ήταν μεγάλη παράλειψη, αν δεν αναφερόμουνα καί στις άλλες «Ατλαντίδες», που κατά καιρούς βρίσκουν οι αρχαιολόγοι. Ναί, είναι αλήθεια, οι άνθρωποι βρίσκουν ανά τον πλανήτη μας διάφορες τοποθεσίες, που ταιριάζουν στην περιγραφή του Πλάτωνα – κατά το μάλλον, ή ήττον.

Βέβαια, γιά να πείς ότι ένα πραγματικό δεδομένο μπαίνει στα βιβλιογραφικά καλούπια που έχεις, πρέπει να συμφωνεί μ’ αυτά σε ποσοστό άνω του μισού καί κάτι ψιλά ακόμη. (Γιά να είμαι ακριβής, πάνω από το 67% – το οποίο κατά κάποιο τρόπο είναι το όριο της τυχαιότητας. Δηλ. κάτω απ’ αυτό δεν μπορούμε να δεχθούμε συγκεκριμένο «ποιητικό αίτιο».) Έτσι, ώστε τα υπόλοιπα «αταίριαστα» στοιχεία (μέχρι το 100%) να συμπληρώνονται μ’ εύλογες εικασίες. Πχ αλλοίωση του εδάφους λόγωι των χιλιετιών που πέρασαν, υπόθεση πως ο Πλάτων έκανε λάθος στην κλίμακα μεγέθους, ή παραποίησε τα στοιχεία επίτηδες (γιά να κόψει τη διάθεση διαφόρων πονηρών να πάνε να ξαναβρούν την άκρη με την κακία των Ατλάντων), ή χίλια δυό άλλα. Αυτού του τύπου οι φιλολογικές παύλα αρχαιολογικές συζητήσεις έχουν συμπληρώσει σε τυπωμένα χαρτιά έκταση μεγαλύτερη της ίδιας της Ατλαντίδας! Λολ!!!

Εμείς δεν θα υπεισέλθουμε ως νέοι συζητητές, διότι κάτι τέτοιο είναι άνευ νοήματος. Αλλά -παρενθετικώς- θα ρίξουμε μιά ματιά στις λοιπές «Ατλαντίδες», διότι πάλι θα βγάλουμε χρήσιμα συμπεράσματα. Παράλληλα, θα βοηθήσουμε καί τους αρχαιολόγους να μάθουν να βλέπουν το σύνολο, κι όχι τα μεμονωμένα …εξαρτήματα. (Βλέπε περίπτωση πυραμίδων Αργολίδας.)

 

vi. Φήμες κι αντιγραφές

Εάν διαπιστώσουμε πως κάποιος αντιγράφει κάτι, τότε τί μπορεί να σημαίνει αυτό; (Εκτός της ειλικρινέστερης μορφής κολακείας! 🙂 ) Γιατί αντέγραψε το πρωτότυπο; Ειδικά αν κάποιοι -επίσης αρχαίοι- πολιτισμοί αντέγραψαν τη δομή της Ποσείδιας σε δικές τους πόλεις – ή σε άλλα κατασκευάσματα.

Στην έρευνα που κάνουμε, αποκλείουμε, βέβαια, την πνευματική αδράνεια ως αίτιο της αντιγραφής. Διότι, τί πνευματική αδράνεια να έχει κάποιος, που μπαίνει στον κόπο πχ ν’ αντιγράψει ολόκληρο τον Παρθενώνα; Τα αίτια της αντιγραφής εδώ είναι σαφώς άλλα.

Μόνο που θα μου επιτρέψετε να περιορίσω το ψάξιμο σε τρείς -από πολύ έως λίγο- γνωστές «Ατλαντίδες» του Ελλαδικού χώρου. Καί διότι δεν έχω χρόνο γιά μιά πλήρη μελέτη, καί διότι ο σκοπός της παρούσας έρευνάς μας είναι διαφορετικός. (Είναι η πιστοποίηση της ύπαρξης της πρωτότυπης Ατλαντίδας.)

Ας τις δούμε.

 

Θήρα

Στην πολυαγαπημένη «προϊστορική» Θήρα, τη ζημιά την έκανε ο άνθρωπος που την ανακάλυψε: ο Σπύρος Μαρινάτος. Αυτός πρωτοταύτισε τη Θήρα με την Ατλαντίδα.

καμπαναριό-Σαντορίνη

Του δίνω, όμως, ελαφρυντικό καλούτσικο: η «καταβύθιση» της Στρογγύλης του 1625 πΧ ταυτίζεται με την πλατωνική αφήγηση (της καταβυθίσεως της Ατλαντίδας) σε μεγάλο βαθμό. Οι τρανταχτές ομοιότητες με το κείμενο: επρόκειτο γιά νησί, επρόκειτο γιά κοσμογονική καταστροφή, επρόκειτο γι’ ανθρώπους πλούσιους καί καλοζωϊσμένους, που μάλιστα λάτρευαν τους ίδιους θεούς με τους κλασικούς Έλληνες – γιά τους οποίους ανθρώπους δεν φαίνεται να σώθηκε καμμία γραπτή περιγραφή στα χρόνια του Πλάτωνα. Κι έτσι, υπερίσχυσε ο πειρασμός της εξίσωσης «Ατλαντίδα = Καλλίστη» (Στρογγύλη, Θήρα, Σαντορίνη).

Δε λέω, οι μαγαζάτορες της σημερινής Σαντορίνης μιά χαρά τα κονόμησαν από τα ρομαντικά ζευγαράκια με την εξίσωση αυτή. Μόνο που δεν είναι σωστή! 🙂

Διότι λείπουν απ’ την εικόνα τα ψηλά βουνά στον βορρά, η μεγάλη πεδιάδα στον νότο, κι η πρωτεύουσα με τους επάλληλους κύκλους ξηράς καί θάλασσας. Εδώ, ο Μαρινάτος δεν έχει δικαιολογητικό. Διότι τη Σαντορίνη τη ζούσε κάθε μέρα. Δεν έβλεπε ότι δεν μπορούσαν να υπάρξουν τέτοια γεωγραφικά στοιχεία στο συγκεκριμένο νησί;

 

Σα να μην έφταναν αυτά, τη σύγχυση επέτειναν κάποια άλλα ξυπνοπούλια, που ισχυρίστηκαν (μετά τις πρώτες εμφανίσεις εργαστηριακών αποτελεσμάτων, γιά το πότε έγινε η έκρηξη) ότι ο Πλάτων θα είχε δίκιο, αν δεν έγραφε ότι η καταβύθιση της Ατλαντίδας έγινε 9,000 χρόνια πριν την εποχή του, αλλά 900. Διαφορά ένα μηδενικό στο τέλος, δηλαδή.

Ας πούμε σωστό (αν καταπιούμε τρείς αιώνες – διότι 400 πΧ + 900 = 1300 πΧ), ας πούμε ότι ο Πλάτων ήταν τόσο χαζός (ή κρυψίνους), που δεν διέκρινε (ή δεν ήθελε να διακρίνει) μιά τάξη μεγέθους διαφορά, αλλά η αιτιολόγηση του ισχυρισμού αυτού είναι απλά εξωφρενική. Ακούστε: ο Πλάτων μπέρδεψε το 900 με το 9,000, διότι οι Έλληνες, λέει, δεν γνώριζαν το μηδέν!!! (Το οποίο, ξαναλέει, το πρωτοβρήκαν οι Ινδοί, κτλ κτλ.)

Εδώ, δεν απαντάς. Ουρλιάζεις! (Κι άμα βρείς καραμπίνα γεμάτη, τη χρησιμοποιείς …δεόντως! 🙂 )

Ρέ ξόανα, κατ’ αρχήν πώς μπορεί κάποιος να κάνει λάθος (εσκεμμένο ή μη) σε κάτι, που …δεν το γνωρίζει – καί άρα δεν το χρησιμοποιεί; Κατά δεύτερον, οι Έλληνες μιά χαρά τό ‘ξεραν το μηδέν, αλλά στην εποχή του Πλάτωνα χρησιμοποιούσαν το «ιερατικό» αριθμητικό σύστημα. Κι έτσι, δεν τίθεται κάν θέμα αν ο Πλάτων προσέθεσε ένα μηδέν.

Κατά τρίτον, ο Πλάτων δεν ήταν καθόλου χαζός. Μπορούσε να διακρίνει μιά χαρά αυτό:

900

από αυτό:

9000

Τέλος, ο Πλάτων δεν ήταν καθόλου χαζός. Αλλά σας το ξαναείπα αυτό, έ; Δεν πειράζει, πρέπει να το μάθουν μερικοί-μερικοί! 🙂

Έτσι, εάν ο Πλάτων άλλαξε τη χρονική απόσταση κατά μία τάξη μεγέθους, είτε έλεγε αλήθεια, είτε ψέμματα, οι σύγχρονοί του (καί ειδικά το ιερατείο) θα γνώριζαν άριστα πχ τους ηγεμόνες της εποχής που αναφερόταν (καθώς καί άλλα πραγματικά στοιχεία), καί θα του ζητούσαν εξηγήσεις. Βλέπετε, στην εποχή του Πλάτωνα δεν είχε πέσει ακόμη η λογοκρισία των επομένων αιώνων… κι οι πάντες γνώριζαν απέξω κάτι τέτοιες «λεπτομέρειες». (Εδώ γνώριζαν απέξω τον Όμηρο, κι όχι μόνον, καί πιάσαν στα πράσσα κοτζάμ πρόεδρο της επιτροπής φιλολόγων γιά την καταγραφή των Επών -τον Ονομάκριτο-, που έβαλε μέσα στα Έπη δικούς του στίχους! Στον Πλάτωνα θα κολλούσανε; ) Επιτρεπόντουσαν τέτοιες γνώσεις τότε – πράγμα που οι σημερινοί «σοβαροί» ιστορικοί «ξεχνάνε».

Βέβαια, αν θέλουμε να το πάμε παραπέρα, βολεύει πολύ η θεωρία ότι ο Πλάτων επενόησε μιά φανταστική χώρα, γιά να δείξει πως πράγματι, κάποτε ίσχυαν οι (αυστηροί) νόμοι των ύστερων γραπτών του. Βολεύει πολύ τους πονηρούς η αποκοπή από τις ιστορικές ρίζες, έστω καί του απωτάτου παρελθόντος.

 

Αυτά γιά τη Σαντορίνη ως Ατλαντίδα. Πολύ ρομαντική θεωρία, αλλά δεν ισχύει. Όμως, οι διάφοροι «ερευνητές» -ακαδημαϊκοί καί μη- επιμένουν να διαιωνίζουν την ηλιθιότητα: «Ο Πλάτων μπέρδεψε τα μηδενικά!»

Τί να κάνουμε; Περαστικά τους!

 

Πέλλανα

Φαίνεται πως ο αρχαιολόγος Θ. Σπυρόπουλος (γνωστός από τις ανασκαφές στην περιοχή) ταύτισε την πάλαι ποτέ Ατλαντίδα με την Πέλλανα της Λακωνίας. (Ένθα καί το υποτιθέμενο παλάτι του Μενελάου, αν δεν κάνω λάθος.) Γιά να πάρετε μιά ιδέα του τί παίζει στα νότια της ηπειρωτικής χώρας μας (κι ευχαριστώ τον prkl γιά την υπόδειξη του 1) : σύνδεσμος 1, σύνδεσμος 2, σύνδεσμος 3, σύνδεσμος 4, σύνδεσμος 5.

Γνώμη μου, όμως: Εάν πράγματι βρέθηκε εκεί κάτω περιοχή με ατλάντεια/πλατωνική τοπολογία (που δεν το αποκλείω καθόλου), τότε αυτή δεν είναι η αυθεντική Ατλαντίδα. Κι επειδή πιστεύω ότι μάλλον δεν πρόκειται γιά τοπολογία παρόμοια ολόκληρης της Ατλαντίδας, αλλά μονάχα της Ποσείδιας, τότε (κατά τη γνώμη μου) πρόκειται γιά πόλη, που έχτισαν οι Άτλαντες επιδρομείς. (Καλή ώρα, όπως φτιάξανε ολόκληρη πόλη οι Αχαιοί στα παράλια της Τροίας, δίπλα στα καράβια τους.)

Βλέπετε, οι Άτλαντες δεν δώσανε μάχη με τους Έλληνες μιά κι έξω. Η κύρια μάχη, βεβαίως, δόθηκε κοντά στη λίμνη Τριτωνίδα της νότιας Λιβύης. Αλλά οι Άτλαντες χρησιμοποίησαν παράλληλα το στρατιωτικό κόλπο του Αννίβα, αυτό που σήμερα οι στρατιωτικοί αποκαλούν «λαβίδα». Δηλαδή: δύο στρατιωτικά σώματα, εξορμούντα από διαφορετικές μεριές, βάζουν στη μέση τον εχθρικό στρατό καί τον συνθλίβουν.

Σύμφωνα με τις δικές μου έρευνες, παράλληλα με τη μάχη στη Λιβύη (όπου έβαλαν κλώνους να μάχονται στην πρώτη γραμμή), οι Άτλαντες έστειλαν άλλα δύο στρατιωτικά σώματα (με τους καλύτερους πολεμιστές τους) εναντίον της κυρίως Ελλάδας. Αντικειμενικός σκοπός τους ήταν να χτυπήσουν την Αθήνα καί τη Διμένεα. Την τότε Αθήνα της Κωπαΐδας, καί τον -στο πολύ περίπου- σημερινό Βόλο. (Το θρησκευτικό καί το διοικητικό κέντρο της τότε Ελλάδας, αντίστοιχα.) Προς τον σκοπό αυτό, το πρώτο στρατιωτικό σώμα αποβιβάστηκε στη Μεσσηνία, ενώ το δεύτερο στη Ναύπακτο.

ανσκ-Ατλάντων

Το δεύτερο σώμα, πάλι, χωρίστηκε σε δύο κομμάτια. Το πρώτο αποκρούστηκε επιτυχώς καί διελύθη τελείως επί τόπου, ενώ το δεύτερο παρέκαμψε το πεδίο της μάχης, κι έκοψε δρόμο ανάμεσα στα βουνά, κατευθυνόμενο προς τη Διμένεα. Αυτό αποκρούστηκε επιτυχώς στην Όθρυ, κι επίσης καταστράφηκε.

Λοιπόν, πιθανώτατα είναι το πρώτο σώμα, που έφτιαξε την πόλη που βρέθηκε στην Πέλλανα, ως βάση γιά τις μετέπειτα επιδρομές τους – ή, μετά την ανακωχή. Εάν η δομή του μέρους μοιάζει με την αυθεντική Ατλαντίδα, τότε είναι ευνόητο το γιατί: απλούστατα, ήθελαν να θυμούνται την πατρίδα τους.

Τα υπολείμματα του δευτέρου σώματος, τώρα, φτιάξαν κάτι άλλο. Πολύ ταπεινότερο.

 

Διμήνι

Επισήμως έχει καταχωρηθεί ως νεολιθικός οικισμός, αλλά δεν είναι.

Διμήνι

Ας δούμε, όμως, (α) αν κάνουμε λάθος, καί (β) τί είναι πραγματικά. Το Διμήνι εμβαδομετρημένο πιάνει έκταση…

Διμήνι-εμβαδομετρημένο

…3,187.40 τετραγωνικά μέτρα. 3,200 στρογγυλά. Αν οι τοίχοι πιάνουν εμβαδό το 5% αυτού του αριθμού, τότε η καθαρή έκταση είναι 3200*0,95 = 3040 τετραγωνικά μέτρα.

Επόμενο ερώτημα, λοιπόν, πόσοι άνθρωποι χωρούσαν εκεί μέσα.

Ένας άνθρωπος όρθιος (με τα χέρια κολλημένα στο σώμα του καί λεπτούλης) καταλαμβάνει ελάχιστο χώρο 0,40 x 0,40 μέτρα τετραγωνικά. Άρα, αν το Διμήνι ήταν ορθάδικο (λολ!!!), θα χωρούσε 19,000 (δεκαεννέα χιλιάδες) ανθρώπους όρθιους. (Μη βάζω, όμως, ιδέες, γιά κανένα ρέηβ πάρτυ σ’ έναν μοναδικό αρχαιολογικό χώρο!) Αν οι άνθρωποι ήταν ξαπλωμένοι, καί υποθέτουμε νάνοι με 1.50 μέτρα ύψος, τότε θα χωρούσε 3040/(1.50×0.40) = περίπου 5,067 ξαπλωμένους ο ένας δίπλα στον άλλον.

Όμως, αφ’ ενός δεν νομίζω ότι το Διμήνι ήταν κάποιο τεμπελχανειακό ίδρυμα της αρχαιότητας, αφ’ ετέρου ο άνθρωπος χρειάζεται τον λεγόμενο «ζωτικό χώρο» του – κι όχι μονάχα την έκταση που καταλαμβάνει το σώμα του. Εάν υποθέσουμε πως κάθε άνθρωπος χρειάζεται κατ’ ελάχιστον 2.50 x 2 = 5 τετραγωνικά μέτρα, τότε στο Διμήνι ζούσαν 3040/5 = 608 άτομα – στρατιωτικώς πως. Στριμωχτά!

Επίσης, πρέπει ν’ αφαιρέσουμε ένα ποσοστό επιφάνειας γιά δρόμους καί διόδους. (Επίτηδες δεν το υπολόγισα στην αρχή των υπολογισμών.) Εάν αυτό είναι το 10%, τότε ο αριθμός των ενοίκων (θυμηθήτε: στριμωχτά) γίνεται κάπου 540. Εάν συνυπολογίσουμε ότι δεν ήταν όλοι οι χώροι κατοικίες (ήταν και φούρνοι, εργαστήρια, κτλ), καί παρατηρώντας στην αεροφωτογραφία τον ελάχιστο αριθμό κτισμάτων, τότε μία εύλογη εκτίμηση είναι το μισό του αριθμού που βρήκαμε. Δηλαδή, κάπου 250 (βαρειά 300) άτομα ήταν οι πάλαι ποτέ Διμηνιώτες όλοι μαζί.

Όντως, η θεωρία του οικισμού στέκει. Αλλά δεν στέκουν άλλα στοιχεία της «επίσημης» θεωρίας. Πχ το μη τετραγωνισμένο σχήμα του οικισμού: το υπάρχον εξωτερικό τείχος δεν προσφέρει καλύτερη προστασία, απ’ όση προσφέρει ένα τετραγωνισμένο τείχος. (Άρα, γιατί το φτιάξανε έτσι; ) Επίσης, αν μιλάμε γιά εποχή, κατά την οποία ο παγκόσμιας πληθυσμός ήταν ελάχιστος, δεν υπήρχε λόγος γιά τόσο στρίμωγμα οικιών καί ανθρώπων. Τέλος, το Διμήνι βρίσκεται μακριά από οποιοδήποτε σώμα νερού. Καί είναι γνωστό ότι κάθε κοινωνία έχει κάθε συμφέρον να βρίσκεται κοντά σε μεγάλα σώματα νερού – θάλασσες, λίμνες, ποτάμια. Ειδικά οι πανάρχαιες πρωτόγονες. (Εδώ θα κάνω λάθος, μονάχα αν η έκταση της λίμνης Κάρλας -της αρχαίας Βοιβηΐδος- έφτανε τότε μέχρι το Διμήνι.) Άρα, μάλλον δεν ήταν «κανονικός» οικισμός των εντοπίων.

 

Κατά τη γνώμη μου, όλα συντείνουν στο εξής:

Ότι το Διμήνι είναι ακριβώς αυτό που θα κατασκεύαζε «εκ των ενόντων» γιά να διαμένει (καί μακριά από τ’ αδιάκριτα βλέμματα του Έλληνα αφεντικού-ιδιοκτήτη της κτηνοτροφικής μονάδας) μιά παρέα Αλβανών γιδοβοσκών, αν τα Τίρανα μοιάζανε με την Ποσείδια.

Δηλαδή, ό,τι απέμεινε από το εκστρατευτικό σώμα των Ατλάντων, που τσακίστηκε στην Όθρυ, έχτισε (μετά την ανακωχή) ένα χωριουδάκι γιά να μένει. Που να μοιάζει με τη χαμένη Ποσείδια. (Καί ναί, να μένουν μαζί με γυναίκες δικές τους – διότι πολλές ακολούθησαν το εκστρατευτικό σώμα. Κατά τη γνώμη μου, απ’ αυτά ακριβώς τα άτομα κατάγεται ο Πελίας.)

Αλλά καί τ’ όνομα, τί σας λέει; «Διμήνι», δηλαδή διφέγγαρο. Σιγά να μην τιμούσε τα δυό φεγγάρια του Φαέθωνα το πρωτόγονο αυτό καί φτωχικό χωριουδάκι! Φυσικά καί πρόκειται γιά κοροϊδευτική ονομασία. Πήγαν οι Άτλαντες να κατακτήσουν τη Διμένεα, κι έφτιαξαν …τη μικρή Διμένεα. Όπως λέμε «Μπαρτσελόνα» καί «Μπαρτσελονέττα».

 

Δεν έχω πρόχειρη να σας δείξω τη φωτογραφία του ταυρόσχημου αγγείου, που βρέθηκε στο Διμήνι. Μπορείτε όμως να την έχετε, αν επισκεφθείτε το Διμήνι. Την έχουν τυπωμένη επάνω στο (δωρεάν) φυλλάδιο της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας.

Είναι ο ταύρος του Ποσειδώνα, με κόκκινες κυματιστές γραμμές απάνω του.

 

vii. Γνωστές συμβολικές Ποσείδιες

Η πρώτη είναι ο Κελτικός σταυρός.

Ιρλανδικό-νεκροταφείο(Επσκεφθήτε την ενδιαφέρουσα σελίδα της φωτογραφίας. Αν μη τί άλλο, έχει κι άλλα «Διμήνια» εκεί πέρα. Αξιοπρόσεκτο.)

Βρίσκεται κυρίως στα ιρλανδικά νεκροταφεία. Καθαρά δηλωτικό εθνικής καταγωγής, διότι η ομοιότητα με την τοπογραφία της Ποσείδιας βγάζει μάτια. (Κι εφ’ όσον είναι δηλωτικό εθνικής καταγωγής, είναι -κατά τη γνωμάρα των παντογνωστών εγχωρίων αντιτέτοιων-  «φασιστικό», καί λοιπές θρίχες περμανάντ.)

 

Η δεύτερη είναι …το μισό της αυθεντικής τοπογραφίας της Ποσείδιας! Εδώ το ολόκληρο:

Ποσείδια

Καί, ναί! Πρόκειται γιά το Ηλιακό μας Σύστημα, σχηματικά. (Οι «τροχιές» δεν είναι υπό κλίμακα.) Στη μέση ο Ήλιος (στο κεντρικό νησί υπήρχε ναός κι άγαλμα του Ποσειδώνα), καί μετά κατά σειράν Ήφαιστος, Ερμής, Αφροδίτη, Γή, Άρης, Φαέθων. Οι έξι εσώτεροι πλανήτες, στους οποίους αναπτύχθηκε ζωή.

Η εναλλαγή ξηράς-θάλασσας προφανώς δείχνει κάποια ιδιότητα «γίν-γιάνγκ», η οποία συναντάται εναλλάξ στους πλανήτες. Βέβαια, σήμερα δεν γνωρίζουμε κάτι σχετικό. Όπως δεν γνωρίζουμε το γιατί οι τρείς πρώτοι πλανήτες παρουσιάζουν ανάστροφη ιδιοπεριστροφή, όπως μας δείχνουν οι τρείς αριστερές καρυάτιδες του Ερεχθείου. (Ξέρουμε μόνον γιά την Αφροδίτη.) Όπως δεν γνωρίζουμε τίποτε γιά την πραγματική συμπεριφορά πλανητικών συστημάτων. (Βαρύτητα, αιθέρας, κβάντωση βαρυτικού πεδίου, «νέα Φυσική», κτλ.)

Λοιπόν, είδατε το ολόκληρο, πάρτε τώρα καί το μισό:

7φωτος-λυχνία-Ποσείδια

(Το μισό, μάλλον γιά οικονομία! Λολ!!!)

Κι αυτό καραμπινάτο δηλωτικό καταγωγής. Όχι, όμως, γιά όλους τους (ενιαίας θρησκείας, αλλά πολυφυλετικής προέλευσης) ιουδαίους, αλλά γιά έναν εσώτατο πυρήνα «αβρααμικών». Κι ίσως όχι ακριβώς καταγωγής, αλλά ιδεολογικής πίστης καί διαχρονικής συνέχειας σ’ αυτήν. (Εννοείται, στη λατρεία του Κρόνου, πάλαι ποτέ βασιλιά της Ατλαντίδας).

(Μόνο που αυτό, πάλι κατά τη γνώμη των πανσόφων ετικετοκολλητών αντιτέτοιων, έ, δε μπορεί να είναι φασιστικό. Μόνο των άλλων είναι τα φασιστικά. Αλοίμονο!)

(Σημείωση: Δεν υπήρχε μονάχα μία φυλή στην Ατλαντίδα – αν σας δημιουργούνται ερωτηματικά σε συσχέτιση με τον Κελτικό σταυρό.)

 

Αυτά, όσον αφορά τις ανά τον πλανήτη Ατλαντίδες καί Ποσείδιες. Πραγματικά αντίγραφα, ή συμβολικά. Αποτελούν απλώς αντίγραφα κι αναμνήσεις της αυθεντικής Ατλαντίδας καί της αυθεντικής Ποσείδιας. Η αυθεντική Ατλαντίδα με την αυθεντική πρωτεύουσά της εξακολουθούν να βρίσκονται εκεί που σας έδειξα.

(επόμενο)

Advertisements

Πού βρισκόταν η Ατλαντίδα; – 3β

56 Σχόλια

(προηγούμενο)

arxigramma-Yπάρχει ακόμη ένας τρόπος να επαληθεύσουμε τα περί Ατλαντίδας: οι απεικονίσεις. Είτε αυτές προέρχονται από προσπάθειες ν’ αναπαρασταθεί εικαστικώς το πλατωνικό κείμενο, είτε από αντίστοιχες ζωγραφικές αποδόσεις των εκτιμήσεων διαφόρων άλλων συγγραφέων. Είτε, τέλος, από σκίτσα που αποδίδουν τα λεγόμενα ενορατικών, όπως ο Έντγκαρ Κέησυ (εδώ κι εδώ).

Εμείς εδώ θεωρούμε καί αυτές τις πηγές ως αξιόλογες παρόχους πληροφορίας – εννοείται, με το ανάλογο «κοσκίνισμα». (Εδώ κοσκινίζουμε τις ανακοινώσεις των επιστημόνων, τα μέντιουμ θ’ αφήναμε; 🙂 )

 

v. Επαλήθευση β’ – με εικόνες

Στα νεώτερα χρόνια (από το 1850 κι εντεύθεν), με την Ατλαντίδα ασχολήθηκαν αρκετοί συγγραφείς, όπως ο Πάτροκλος Καμπανάκης κι ο Ιγνάτιος Ντόννελλυ (σύνδεσμος 1, σύνδεσμος 2). Οι οποίοι βγάλανε καί βιβλία με απεικονίσεις. Χωρίς να εξετάσουμε εδώ την όποια ιστορική ή ρεαλιστική ακρίβεια των βιβλίων αυτών, κάνουμε μία σοβαρή ερώτηση: πώς γνωρίζανε τα (όσα νόμιζαν πως γνώριζαν) περί Ατλαντίδας;

Υπάρχουν τρείς απαντήσεις: με τη μελέτη του Πλάτωνα, με τη διαίσθηση, καί με την προσπάθεια να χαρτογραφηθεί ο βυθός του Ατλαντικού.

Όσον αφορά τις δύο πρώτες πηγές, τις έχει ήδη εξετάσει αμέτρητες φορές ένα αμέτρητο πλήθος ερευνητών. Δεν επανερχόμαστε.

 

Όσον αφορά την (τελικώς, επιτυχή) προσπάθεια χαρτογραφήσεως των βυθών, δεν γνωρίζουμε ακριβώς το πότε άρχισε. Εννοώ, στους νεώτερους χρόνους. Βλέπετε, από την εποχή του Κολόμβου (αλλά καί προγενέστερα) τα ιστιοφόρα μετρούσαν τον βυθό με το ρίξιμο της βολίδας. Δηλαδή, είχαν ένα μολύβδινο βαρίδι (μολύβδινο, γιά να μη σκουριάζει) δεμένο σε -βαθμονομημένο- σχοινί, που το ρίχνανε στο νερό μέχρι να πιάσει πάτο. Όταν το βαρίδι ακουμπούσε στον πάτο της θάλασσας, φυσικά το σχοινί άρχιζε να χαλαρώνει. Τότε, κοιτούσαν τη διαβάθμιση επάνω στο σχοινί (πχ 170 μέτρα) καί τη σημείωναν επάνω στον χάρτη. (Αυτή ακριβώς τη διαδικασία εννοούσε ο Καββαδίας, με τον στίχο: «Σ’ έστειλ’ ο πρώτος τα νερά να πας γιά να γραδάρεις». Γράδο = βαθμός, διαβάθμιση.)

Μ’ αυτόν τον τρόπο έφτιαξαν ακριβέστατους χάρτες των βυθών των λιμανιών, ώστε τα πλοία να μπαίνουν στα λιμάνια από ασφαλείς διόδους, καί να μη χτυπάνε σε υφάλους. Τέτοιους χάρτες (από το 1700-τόσο) έχει ακόμη στα αρχεία του ενδόξου Πολεμικού Ναυτικού της η αγγλίτσα.

Αυτή η μέθοδος δούλεψε πολύ καλά, πλην όμως στον Ατλαντικό συνάντησε τρία προβλήματα: το ένα, πως κάθε πλοίο έπρεπε να κουβαλάει διαβαθμισμένο σχοινί εννέα χιλιομέτρων. (Μέγιστο βάθος Ατλαντικού, περίπου 8,600 μέτρα.) Το άλλο, ότι σε τέτοια βάθη υπάρχουν ισχυρά θαλάσσια ρεύματα, που αλλοιώνουν τον κάθετο προσανατολισμό του σχοινιού – άρα, καί τη μέτρηση. Το τρίτο, πως με τα ισχυρά θαλάσσια ρεύματα ο βυθός δεν παραμένει ο ίδιος. Μέσα σ’ έναν μήνα μπορεί να έχει αλλάξει σε μεγάλο βαθμό.

Βέβαια, αυτά τα προβλήματα δεν συναντιένται στα λιμάνια. Ή, υφίστανται σε μικρό βαθμό.

Δυστυχώς, δεν γνωρίζω (καί δεν έχω βρεί αναφορές γιά) το αν / από πότε επιχειρήθηκε βυθομέτρηση του Ατλαντικού με βολίδα. Κι αν υπάρχουν χάρτες σχετικοί. (Αν καί φαίνεται πως κάτι έγινε, ειδικά στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα.)

 

Ο επόμενος σταθμός στις βυθομετρήσεις, ήταν η πόντιση υποβρυχίων καλωδίων στον Ατλαντικό. Πρώτα τηλεγραφικών. Το πρώτο απ’ αυτά ποντίστηκε το 1866. Όπως καταλαβαίνετε, η βυθομέτρηση με βολίδα είναι αρκετά ακριβής, αλλά το καλώδιο δίνει μιά τελείως θολή εικόνα. (Διότι το καλώδιο μπορεί πχ να «γεφυρώσει» υποβρύχιο βουνό με υποβρύχιο βουνό, «εξαφανίζοντας» μία χαράδρα μεταξύ τους.)

Κάπως βελτιώνεται η εικόνα, αν ποντίσουμε πολλά καλώδια. Ή, αν χρειαστεί ν’ αντικατασταθεί κανένα. (Υπάρχουν αναφορές ότι σε καινούργιο καλώδιο χρειάστηκε μεγαλύτερο μήκος, διότι ο βυθός είχε αλλάξει -μάλλον λόγωι σεισμικής δραστηριότητας- καί δημιουργήθηκαν χάσματα.)

Πάντως, αν καί οι προσπάθειες των Καμπανάκη καί Ντόννελλυ ξεκινάνε ακριβώς την εποχή, που αρχίζει το εμπορικό ενδιαφέρον γιά τη μορφή του βυθού του Ατλαντικού, το μεγάλο άλμα στη χαρτογράφηση θαλασσίων πυθμένων έγινε λίγο μετά.

 

Τα υποβρύχια, ειδικά του Α’ ΠΠ, αισθάνθηκαν επιτακτική την ανάγκη να εξοπλιστούν με σόναρ. Τα αρχικά σόναρ είχαν μικρή εμβέλεια, καί δοκιμάστηκαν -ώ, ναί!- στον Ατλαντικό. Τα χρησιμοποιούσαν κυρίως γιά ν’ ανιχνεύουν άλλα πλοία ή υποβρύχια εκεί κοντά. Αργότερα, βέβαια, τα σόναρ έγιναν παντοδύναμα, κι επέτρεψαν την πλήρη χαρτογράφηση των πυθμένων των θαλασσών.

Σήμερα κυκλοφορούν έτοιμοι τέτοιοι χάρτες (κυρίως γιά στρατιωτική χρήση, γιά να μη στουκάρουν τα υποβρύχια σε υποθαλάσσια βουνά – βλέπετε, τα υποβρύχια συνεχίζουν να κατασκευάζονται χωρίς παράθυρα καί προβολείς, άρα πορεύονται «στα τυφλά» καί μόνο με βοήθεια οργάνων), καί επίσης υπάρχουν ένα σωρό άλλα όργανα βυθομετρήσεων, μη εξαιρουμένων των δορυφόρων.

Όμως, αντίθετα απ’ ό,τι θα περίμενε κανείς, με τα σημερινά όργανα κατοπτεύσεως έχουμε μεν πλήρη εικόνα του βυθού του Ατλαντικού, αλλά πολλοί ισχυρίζονται πως ξεκαθαρίστηκε πως δεν υπήρξε ποτέ Ατλαντίδα. Γιατί; Διότι «κανείς δεν είδε» κάποια βυθισμένη ήπειρο – καί δή, στον Ατλαντικό. «Φυσικά», όσοι (κυρίως χρήστες του Γκούγκλ Έρθ καί άλλων σχετικών προγραμμάτων) επιμένουν πως είδαν σχηματισμούς στον βυθό καθαρά οφειλόμενους σε ανθρώπινη έλλογη παρέμβαση, θεωρούνται γραφικοί, αφελείς, βλαμμένοι πιτσιρικάδες, άσχετοι ερασιτέχνες μή-γνώστες των …προόδων της επιστήμης (η οποία δήθεν εξηγεί τα πάντα), καί τα λοιπά παρόμοια.

Γνωστές καταστάσεις, δηλαδή.

Όπως είναι γνωστή καί η δική μας αντιμετώπιση: τους γράφουμε κανονικά τους «επιστήμονες», διότι τα μάτια μας δεν μας ξεγελάνε. Όντως, η ικανότητα των σημερινών οργάνων να διακρίνουν στον βυθό μέχρι καί τα πόμολα απ’ τις πόρτες των ναυαγίων, μας έφερε στην οθόνη του προσωπικού υπολογιστή μας πολλά «ανεξήγητα». Μόνο που κάποιος πρέπει να υπενθυμίσει στους «επιστήμονες» το αρχαίο ρητό: Κρείττον το σιγάν του λαλείν.

 

Ας επιστρέψουμε, όμως, στις απεικονίσεις.

Μιά έρευνα στο Διαδίκτυο απέδωσε καμιά δεκαριά εικόνες από παλιά χαρακτικά καί σκίτσα, οι οποίες εικόνες κυκλοφορούν «χύμα στο κύμα». Όποιος ασχολήθηκε με την Ατλαντίδα, τις έχει στη σελίδα του. Μιά πιό προσεκτική ματιά σε μερικά μπλόγκια, έδειξε πως οι εικόνες αυτές «κατάγονται» από συγκεκριμένα βιβλία (καί λοιπά έντυπα). Λοιπόν, οι σύνδεσμοι πρώτα:

  • Πρώτος, όπου όμως δεν φαίνονται οι εικόνες. (Τις είδα στο ψάξιμο γιά εικόνες στο Γκούγκλ, το οποίο παραπέμπει στη συγκεκριμένη σελίδα.)
  • Δεύτερος.
  • Τρίτος.
  • Τέταρτος.
  • Καί ο πλέον επεξηγηματικός όλων, ο πέμπτος.

Ακολουθούν οι εικόνες-«φίρμες», με χρονολογική σειρά εκδόσεως.

 

Η πρώτη εικόνα δημοσιεύτηκε στο βιβλίο «Mundus Subterraneus» ( = υπόγειος κόσμος), έκδοση του 1665. (Μόνο μην αρχίσει κανείς κουβεντολόϊ γιά τα «τρία εξάρια», δύο φανερά / ένα κρυμμένο. Λολ!!!) Ο συγγραφέας του είναι ο Αθανάσιος Κίρχερ, ευρυμαθής ιησουΐτης ιερέας. Αλλά καί μέγας αποκρυφιστής, ιδιότητα την οποία συνήθως οι «επίσημες» βιογραφίες του την κάνουν γαργάρα. (Όπως καί την αντίστοιχη του Νεύτωνα.) Ιδού η κατά Κίρχερ Ατλαντίδα:

Ατλαντίς-Κίρχερ

Αμέσως μας κάνει εντύπωση το ότι ο βορράς δείχνει προς τα κάτω. Θες επειδή τότε η χαρτογραφία δεν είχε συγκεκριμένα πρότυπα, όπως σήμερα, θες γι’ άλλους λόγους; Δεν γνωρίζουμε. Έτσι, αναστρέφουμε την εικόνα:

Ατλαντίς-Κίρχερ-2

Μοιάζει μ’ αυτό που βρήκαμε, αλλά σε μεγέθυνση τουλάχιστον πεντέξη φορές. Επίσης, δεν σημειώνεται η θέση της Ποσείδιας.

Ο Κίρχερ, ως ιησουΐτης, θα μπορούσε κάλλιστα να έχει πρόσβαση στη μυστική βιβλιοθήκη του Βατικανού. (Καί ν’ αντιγράψει παλιά χειρόγραφα.) Αλλά εμένα μου φαίνεται πως η εικόνα αυτή είναι προϊόν οραματισμού. Ο Ατλαντικός στα χρόνια του Κίρχερ είχε ήδη διαπλευστεί από τους θαλασσοπόρους του 1500, αλλά τέτοιο μέγεθος της Ατλαντίδας δεν το δικαιολογεί σε καμμία περίπτωση η τυχόν χρήση βολίδων γιά βυθομέτρηση. Καθαρός οραματισμός, επομένως.

Επιτυχία 40% έως 50%, δηλαδή καθόλου άσχημα (γιά οραματισμό).

 

Πάμε στην επόμενη:

Ατλαντίς-ΣαίνΒενσάν

Αυτός ο χάρτης είναι του 1809, καποιανού συνταγματάρχη Μπορύ Σαίν Βενσάν. Σκούρηνα την «Ατλαντίδα», γιά να τη δήτε εύκολα. (Το ομοιόχρωμο πρωτότυπο είναι πολύ κουραστικό.) Καμμία σχέση με την πραγματικότητα. Άλλως τε, το γράφει: carte conjecturale – χάρτης εξ εικασίας.

 

Προχωράμε στην τρίτη απεικόνιση. Ο χάρτης του Ντόννελλυ, με χρονολογία 1882:

Ατλαντίς-Ντόννελλυ

Εδώ φαίνεται καθαρά ότι έδρασαν οι βολίδες των πλοίων καί τα ποντισμένα καλώδια. Δεν εξηγείται αλλοιώς! (Αν καί, μεταξύ μας, μιά μικρή βοήθεια από μέντιουμ δεν νομίζω ότι θα την απέρριπτε! 🙂 ) Ο χάρτης είναι αρκετά ακριβής, μόνο που ο συγγραφέας πρόσθεσε στο έδαφος της πάλαι ποτέ Ατλαντίδας καί τη νοτιοδυτική υποθαλάσσια οροσειρά.

Κατά τη γνώμη μου, δεν είναι λάθος του αυτό, αλλά παράλειψη να διευκρινήσει κάποια πράγματα. (Διότι αυτά ούτε τα γνώριζε, ούτε τα κατάλαβε, ούτε πολυσκέφτηκε πριν δημοσιεύσει.) Η εξήγηση είναι πως η νοτιοδυτική οροσειρά βυθίστηκε σε παλιότερη γεωλογική αναστάτωση, κι όχι το 9600 πΧ. Μερικές δεκάδες χιλιάδες χρόνια ακόμη πιό πριν. Κατά τον δεύτερο, ή τρίτο Κατακλυσμό προ του Δευκαλίωνα. Το 9600 πΧ βυθίστηκε το απομένον κομμάτι του νησιού, δηλαδή η Ατλαντίδα που επισημάναμε εδώ.

 

Επόμενη απεικόνιση, η Ατλαντίδα σύμφωνα με τον Πάτροκλο Καμπανάκη. (Βιβλίο: «Η προ του κατακλυσμού συγκοινωνία των δύο κόσμων διά της Ατλαντίδας», έκδοση 1893. Έχει επανεκδοθεί στις μέρες μας.)

Ατλαντίς-Καμπανάκης

Σωστο το σχήμα σε γενικές γραμμές, αλλά λάθος προσανατολισμός καί λάθος μέγεθος. (Πολύ περίεργο, διότι ο Καμπανάκης υπήρξε αρχιτέκτων. Παναπεί, σκάμπαζε από σχέδιο.) Όπως εσφαλμένη είναι καί η θέση της Ποσείδιας.

Μου φαίνεται, κι εδώ έπεσε οραματισμός. Με τίποτε οραματιστικές «σεάνς» (που ήταν της μόδας στο τέλος του 19ου αιώνα στα σαλόνια του «καλού κόσμου»), ή τίποτε -επίσης οραματιζόμενους- θεοσοφιστές. (Κι αυτοί …της μοδός, τωι καιρώι εκείνωι.)

 

Προχωράμε. Η Ατλαντίδα του Πάουλ Σλήμανν, όπως παρουσιάστηκε σε άρθρο του περιοδικού «New York American» (τεύχος Οκτωβρίου 1912) του Γουΐλλιαμ Ράντολφ Χήρστ. (Ξέρετε, «Ο πολίτης Κέην» κι έτσι.)

Ατλαντίς-Σλήμανν

Ο Πάουλ Σλήμανν κατά τα φαινόμενα υπήρξε ένας απατεώνας (ενδιαφέρουσα η εξιστόρηση της απάτης), πλην όμως το προοπτικό σκιτσάκι είναι σε γενικές γραμμές σωστό. Χοντρά λανθασμένο είναι το μέγεθος καί της Ατλαντίδας, καί της Ποσείδιας, ενώ η θέση της πρωτεύουσας στο περίπου είναι σωστή.

Δεν γνωρίζω πόθεν η έμπνευση του σκιτσογράφου, αλλά μάλλον είχε μάθει τους σχετικούς πλατωνικούς διαλόγους απέξω.

 

Ακολουθεί η Ατλαντίδα του θεοσοφιστή Σίννεττ, από το βιβλίο «Nature’s Secrets» του 1913:

Ατλαντίς-Σίννεττ

Σε γενικές γραμμές, επιτυχής απεικόνιση. Λίγο καλύτερη του Κίρχερ. Κι αυτή από οραματισμό. Καθαρά.

 

Τέλος, η Ατλαντίδα του συγγραφέα αποκρυφιστικών βιβλίων Τζέημς Τσέρτσγουωρντ, μάλλον από το βιβλίο του «The lost Continent of Mu» (Η χαμένη ήπειρος της Μού), του 1931:

Ατλαντίς-Τσέρτσγουωρντ

Εδώ έχουμε καθαρά το πόρισμα της φαντασίας του συγγραφέα, ούτε κάν οραματισμό. Μιά σαχλαμάρα καί μισή. Τα πάντα αλλού ‘ντ’ αλλού. Ένα ψέμμα καί μισό, αν καί το επίθετο του κυρ-συγγραφέα σημαίνει «προσανατολισμένος προς την Εκκλησία»! 🙂 (Μ’ αρέσει που μπήκε στον κόπο να ζωγραφίσει ο ίδιος τον χάρτη! Αλλά, το καλό ψέμμα θέλει προετοιμασία!)

Σημειώστε πως ο Τσέρτσγουωρντ ήτανε ο «εφευρέτης» καί της αντίστοιχης Ατλαντίδας του Ειρηνικού Ωκεανού, της (υποθετικής) ηπείρου Μού. Έ, εντάξει, ο μακαρίτης υπήρξε ο αντίστοιχος «εψιλονιακός» Φουκαράκης της προπολεμικής αγγλίτσας, κι έβγαλε αρκετά φράγκα. (Καί κέρδισε καί θέση στη Γουϊκιπήντια.) Αλλά, ως εδώ καί τέρμα.

 

Δεν παρουσιάζω άλλες εικόνες, διότι προέρχονται από νεώτερες εκδόσεις με κοπυράϊτ. Καί γιά έναν άλλο λόγο, ότι η εποχή μας (με τις τεχνολογικές της ευκολίες) επιτρέπει πολύ εύκολα στον καθένα να εκφέρει δημόσιο λόγο. Κυριολεκτικά «στον καθένα». Συνεπώς, ήδη υπάρχουν καμιά χιλιάδα γνώμες περί Ατλαντίδας, δημοσίως εκπεφρασμένες (κι αντικρουόμενες). Εγώ, όμως, δεν μπαίνω σε τέτοιες διαμάχες.

Γιά τους ίδιους λόγους απάνω-κάτω, δεν ασχολούμαι καθόλου με διάφορες (όντως πανέμορφες) τεχνητές εικόνες της βυθισμένης Ατλαντίδας (ναοί, κτλ), προερχόμενες από εκατοντάδες ώρες υπολογιστικής επεξεργασίας εικόνας η καθεμιά τους.

Συμπερασματικώς, θεωρώ ότι οι εικόνες που παρουσιάσαμε, σε γενικές γραμμές όντως επαληθεύουν τα δικά μας πορίσματα. Αν καί, γιά να είμαι ειλικρινής, η επαλήθευση αυτού του τύπου δεν μπορεί να εκληφθεί ως βασική. Ως συμπληρωματική, ναί.

 

Δεν μπορούμε να κλείσουμε, παραβλέποντας κάτι πραγματικά σημαντικό. Η τελευταία εικόνα του Τσέρτσγουωρντ θέτει ένα σοβαρό ερώτημα: κατά πόσο μπορούμε με την Ατλαντίδα να «μπαλώσουμε» το κενό της θεωρίας της Πανγαίας γιά τη βορειοδυτική Ευρώπη καί τη βορειοανατολική Αμερική. (Δηλ. το ότι όλες οι ξηρές της Γής κάποτε ήταν μία ξηρά ενιαία, η οποία διαχωρίστηκε. Άρα, τα σημερινά αντικρυστά κομμάτια ξηράς, δηλαδή οι ακτογραμμές τους, οφείλουν να ταιριάζουν – όπως η Νότια Αμερική με την Αφρική.)

Ούτε αυτό θα το επιχειρήσω, διότι κατά την άποψή μου η Ατλαντίδα δεν είναι το ελλείπον κομμάτι του γεωλογικού «πάζλ». Εκτός αν «τσούλησε» από βορειότερα, σε πολύ παλιότερες γεωλογικές εποχές.

Δεν έχω τέτοιες γνώσεις, αλλά νομίζω πως ούτε κάποιος άλλος τις έχει! Κομπασμός; Όχι. Απλούστατα, οι επιστήμες μας ακόμα πάνε στο νηπιαγωγείο – όπως είπαμε εδώ αμέτρητες φορές! Ώσπου να ενηλικιωθούν, λοιπόν, θα συνεχίσουμε ν’ αναρωτιόμαστε.

(επόμενο)

Πού βρισκόταν η Ατλαντίδα; – 3α

16 Σχόλια

(προηγούμενο)

arxigramma-Hαπόσταση ανάμεσα στα δύο νησάκια της προτελευταίας εικόνας, την Τερσέϊρα (αν δεν κάνω λάθος, στα Ελληνικά σημαίνει «Τρίτη» – τρίτη στην αρίθμηση, δηλ.) καί τον Σάου Μιγκουέλ, είναι κάπου 140 χιλιόμετρα. Όπως Ίος-Κρήτη, γιά να πάρετε μιά ιδέα. Καταλαβαίνετε πως, αν όντως βρήκαμε την Ατλαντίδα, τότε βρήκαμε μονάχα ένα μέρος της. Δεν μπορεί να ήταν αυτή η αυτοκρατορία, που φιλοδοξούσε να κυριαρχήσει σ’ όλον τον πλανήτη! Με 140 χμ μήκος, ούτε ομάδα στην Α’ Εθνική δεν βγάζεις! Λολ!!!

Εδώ, λοιπόν, έχουμε δύο δρόμους μπροστά μας:

(i) είτε να δούμε στην πλήρη του έκταση τί βρήκαμε, καί μετά να επαληθεύσουμε αν όντως είναι η Ατλαντίδα αυτή,

(ii) είτε να ξεκινήσουμε από τα δεδομένα του Πλάτωνα, καί να δούμε αν ταιριάζουν μ’ αυτό που βρήκαμε.

Θ’ ακολουθήσουμε τον πρώτο δρόμο, διότι δεν ψάχνουμε το πόδι της Σταχτοπούτας! 🙂

Πριν ξεκινήσουμε, όμως, σας λέω πως υπάρχουν κι άλλες επαληθεύσεις! (Καί μία τρανταχή διάψευση των πάντων. Περί ής ο λόγος, στο τέλος.)

 

Πάμε, λοιπόν, να δούμε στην πλήρη του έκταση, το τί βρήκαμε:

Ατλαντίδα-με-γραμμές

Καί χωρίς τις γραμμές (με τονισμένο το κοντράστ) :

Ατλαντίδα-χωρίς-γραμμές

Νά ‘την η Ατλαντίδα!… Πραγματικότητα. Όχι μύθος.

 

iv. Επαλήθευση α’ – κατά Πλάτωνα

Θέλουμε να δούμε αν οι διαστάσεις, που παραδίδει γραπτώς ο Πλάτων, περιγράφουν αυτό που βλέπουμε. Όπως γνωρίζετε, πολλοί έχουν γράψει γιά την Ατλαντίδα, πολλοί την έχουν τοποθετήσει σε διαφόρους τόπους (εδώ ο πληρέστερος κατάλογος που ξέρω), αλλά μονάχα ο Πλάτων δίνει συγκεκριμένα μεγέθη. Οι λοιποί που ασχολήθηκαν με το θέμα (πχ Ντόννελλυ), αν δίνουν, δίνουν από προσωπικές τους εκτιμήσεις. Όχι ως καταγραφή αρχειοθετημένων γνώσεων.

Οι κύριες (καί αξεπέραστες) πηγές μας επί του θέματος είναι οι πλατωνικοί διάλογοι «Τίμαιος», καί (κυρίως ο) «Κριτίας». Ίσως καί η «Πολιτεία». Όμως, αν βαρυέστε το διάβασμα του Πλάτωνα (που, όντως, είναι γιά πολύ μερακλήδες! 🙂 ), υπάρχει καί το Διαδίκτυο γιά μιά «ντεκαφφεϊνέ» δόση έτοιμων αποτελεσμάτων: σύνδεσμος 1, σύνδεσμος 2, σύνδεσμος 3.

Πρώτο στοιχείο: μία πεδιάδα διαστάσεων περίπου 2,000 x 3,000 σταδίων καί περιμέτρου 10,000 σταδίων. Ο δεύτερος σύνδεσμος δίνει το ισοδύναμο σε μίλια: 230 x 345, καί 1,150 περίπου.

Η περιφέρεια της πεδιάδας (είναι το νότιο κομμάτι του γεωλογικού μας σχηματισμού) επαληθεύεται απολύτως.

περιφέρεια-πεδιάδας

Οι δε διαστάσεις της επαληθεύονται με μεγάλη ακρίβεια:

μήκος-πλάτος-πεδιάδας

Είναι φανερό πως ο Πλάτων εδώ δεν ακριβολογεί. Αποφεύγει να δώσει εκτεταμένη περιγραφή, έτσι θεωρεί την πεδιάδα ως ένα παραλληλόγραμμο στο περίπου. Τα 45 μίλια, που «περισσεύουν» από την πλατωνική περιγραφή, ίσως αναφέρονται στα ημιορεινά εδάφη δίπλα στην πεδιάδα.

 

Πάμε, τώρα, στον τρίτο σύνδεσμο, απ’ αυτούς που μας δίνουν τις διαστάσεις έτοιμες. Μας πληροφορεί ότι η Ατλαντίδα θα έπρεπε να είναι ένα νησί με έκταση 250-500 χιλιάδες τετραγωνικά μίλια. Ωραία, λοιπόν:

έκταση-Ατλαντίδας

Χωρίς τα -πάλαι ποτέ- νησιά ( ; ) τέρμα κάτω στον νότο, η ολική έκταση είναι λίγο μικρότερη από 250 χιλιάδες τετραγωνικά μίλια. Αλλά, γενικά, κι αυτός ο αριθμός βγήκε σύμφωνος με τα γραπτά.

 

Τρίτο πρόβλημα, το πού βρισκόταν η πρωτεύουσα της Ατλαντίδας, η Ποσείδεια. Η πόλη με τους διαδοχικούς δακτυλίους ξηράς-θάλασσας, καί το κεντρικό νησί στη μέση με τον ναό του Ποσειδώνα.

Εφ’ όσον ψάχνουμε γιά κάποια κυκλική διάταξη, οι υποψήφιες φαίνονται συγκεντρωμένες στο νότιο τμήμα του νησιού:

πιθανές-θέσεις-Ποσείδιας

Καί επισημασμένες με χρώμα:

πιθανές-θέσεις-Ποσείδιας-2

Απ’ αυτές, όμως, μόνο μία συμφωνεί με τις διαστάσεις του Πλάτωνα (27 στάδια = 3.1 μίλια διάμετρος). Η μικρότερη απ’ όσες φαίνονται. Σε μεγέθυνση, εδώ:

θέση-Ποσείδιας

Εντάξει! Πάει κι αυτή! 🙂

 

Πιστεύω πως η επαλήθευση των Πλατωνικών μετρήσεων υπήρξε επιτυχής. Περιττό να επεκταθούμε στην περιγραφή των βουνών στον βορρά (που κόβανε τους αέρηδες καί γλυκαίνανε το κλίμα), ή της πυκνότητας του πληθυσμού, κτλ. Είμαστε εκεί που πρέπει να είμαστε, καί μπορούμε να προχωρήσουμε.

(επόμενο)

Πού βρισκόταν η Ατλαντίδα; – 2

14 Σχόλια

(προηγούμενο)

arxigramma-Sigmaηκωνόμαστε ψηλά στον ουρανό, γιά να παρατηρήσουμε την πορεία των τεσσάρων γραμμών. Το αποτέλεσμα είναι το ακόλουθο:

(Με κόκκινη γραμμή από τον Άγιο Ιάκωβο, πράσινη από το Μόν Σαίν Μισέλ, ανοιχτή πράσινη από το Μάουντ Σαίντ Μάϊκαελ, καί κίτρινη από το Σκέλλιγκ.)

4-πρώτες-γραμμές

Το αποτέλεσμα είναι μάλλον απογοητευτικό, διότι ενώ οι τρείς γραμμές φαίνεται να ορίζουν κάποια περιοχή, η ανοιχτή πράσινη του Αγίου Μιχαήλ του Κορνουάλλης δείχνει αλλού-‘ντ’-αλλού.

Ακόμη χειρότερα, δύο μη παράλληλες γραμμές πάντα τέμνονται σε σημείο, κι η τρίτη (η κόκκινη του Αγίου Ιακώβου), έ, τυχαία περνάει από δίπλα (μπορεί να ισχυριστεί κανείς).

Γιά ν’ αποκλείσουμε, όμως, την τυχαιότητα, σκεφτόμαστε το εξής:

Εφ’ όσον κάποιοι φυγάδες της βυθιζόμενης Ατλαντίδας φτάσανε στην Κορούνια, οι λοιποί (αν υπήρξαν) πού πήγαν; Μόνον εκεί;

Όχι, σαφώς όχι. Οι πιθανές πρώτες περιοχές «καταφυγίου», καί μάλιστα με το σκεπτικό να μην τους φτάσει η οργισμένη θάλασσα, είναι όλες οι περιοχές που ορίζονται από την ανατολική άκρη αυτών των γραμμών. Δηλαδή, αυτές:

πιθανές-περιοχές-διάσωσης

Τί καταλαβαίνουμε από την εικόνα; Ότι πρέπει να ψάξουμε καί γι’ άλλες εκκλησίες του αρχαγγέλου Μιχαήλ στις περιοχές της σωμόν γραμμής.

Γιά να δούμε.

 

iii α. Η απογοήτευση

Επειδή ο ναός της Κορνουάλλης σημαδεύει σαφέστατα «εκτός κατανομής», αναρωτιόμαστε γιατί να συμβαίνει κάτι τέτοιο, καί ξεκινάμε από την Ουαλλία.

Έβαλα, λοιπόν, το ψαχτήρι του Γκούγκλ Έρθ να ψάξει γιά ναούς του αρχαγγέλου στην Ουαλλία. Ο πίνακας της απάντησης έδωσε πολλούς, ανακατεμένους με σχολεία καί ιδρύματα. Κι ακόμη χειρότερα, όταν πρόσφατα ξαναζήτησα τον ίδιο πίνακα, η σειρά παρουσιάσεως ήταν διαφορετική.

Εν πάσει περιπτώσει, πήρα δειγματοληπτικά κάποιους ναούς.

1. Τον σε 52° 16′ 34.92» βπ καί 3° 3′ 40.28» δμ.

StMichael-Wales-1

Φαίνεται καί το λάθος στη γραμμή, που έκανε το κουρασμένο χέρι μου, αν καί δεν είχε σημασία τελικά.

2. Τον σε 51° 30′ 53.19» βπ καί 02° 32′ 42.71» δμ.

StMichael-Wales-2

3. Τον σε 51° 38′ 22.00» βπ καί 03° 56′ 58.72» δμ.

StMichael-Wales-3

4. Τον σε 53° 17′ 06.67» βπ καί 03° 34′ 57.21» δμ.

StMichael-Wales-4

5. Τον σε 51° 26′ 23.32» βπ καί 02° 35′ 30.09» δμ.

StMichael-Wales-5

6. Τέλος, τον σε 51° 27′ 24.96» βπ καί 02° 35′ 54.35» δμ.

StMichael-Wales-6

Νομίζω πως έξι ναοί + ένας (του Μάουντ) είναι αρκετοί. Το μακροσκοπικό αποτέλεσμα;

6+1-ναοί-Ουαλλίας

Τελείως μη αναμενόμενο. Φαίνεται πως το συλλογικό ασυνείδητο των Ουαλλών συγκράτησε το επώδυνον της φυγής από την Ατλαντίδα, καί θέλει αναμνήσεις …ελαφρές καί χωρίς λιπαρά! 🙂

 

Εν πάσει περιπτώσει, εμείς τώρα τί κάνουμε, μιά που η θεωρία μας δεν αποδεικνύεται;

Απλούστατα, συνεχίζουμε να ψάχνουμε στις λοιπές σημειωμένες περιοχές στ’ ανατολικά. Δηλαδή στη Ιρλανδία καί τη Γαλλία.

 

iii β. Η επιβεβαίωση

Γιά να επιλέξω την επόμενη περιοχή έρευνας, θυμήθηκα αυτό που είχα διαβάσει κάποτε, γιά τις ατέλειωτες συστοιχίες μονολίθων (καί τριλίθων) στο Καρνάκ της Βρεττάνης. Κοντά στο χωριό των Αστερίξ καί Οβελίξ, δηλαδή! Λολ!!!

Καρνάκ-μονόλιθοι

Αυτά ήταν περισσότερα στην αρχαιότητα, αλλά λέγεται πως μεγάλο μέρος τους κατέστρεψε ο Καρλομάγνος, ως ειδωλολατρικά. (Ευτυχώς, που δεν τα κατέστρεψε όλα.)

Σε κάποια σάϊτς, είχαν δώσει την ερμηνεία πως οι σειρές των μονολίθων επανέφεραν σε ισορροπία το αιθερικό (ή γεωμαγνητικό, ή όπως θέλετε) πεδίο, μιά που με την καταβύθιση της Ατλαντίδας αυτό είχε φύγει από κατάσταση ισορροπίας. Δεν υιοθετώ άκριτα τον ισχυρισμό αυτόν, αλλά η (ευρύτερη) περιοχή έχει κι άλλα, άκρως ενδιαφέροντα ευρήματα. Πχ βραχογραφίες με ευκόλως αναγνωρίσιμα Ελληνικά γράμματα, ηλικίας …μερικών δεκάδων χιλιάδων ετών. (Εδώ, κι εδώ – όπου τα σχετικά ευρήματα χαρακτηρίζονται «απάτες». Σωστά… όσα δεν καταλαβαίνουμε, τα χώνουμε στο τσουβάλι με τ’ άχρηστα. Υπεράνω όλων η διανοητική μηδενική προσπάθεια καί η προπαγάνδα!)

Εν πάσει περιπτώσει, παρακάμπτοντας τα μενίρ καί τα Ελληνικά γράμματα (παρά το ότι αυτά τα ευρήματα από μόνα τους δικαιολογούν αρκετή έρευνα), είπα να ξεκινήσω απ’ το Καρνάκ – έστω κι αν δεν είχε εκκλησία του αρχαγγέλου Μιχαήλ.

Άμ, έλα που είχε!!!

Ανάμεσα στα μενίρ καί τα ντόλμεν, νά κι ο Τύμβος του Αγίου Μιχαήλ (Tumulus Saint Michel)!

Τύμβος-αρχ-Μιχαήλ

Ναός του αρχαγγέλου, χτισμένος επάνω σε προϊστορικό τύμβο.

Οπότε, προεκτείνω καί τον άξονα αυτού του ναού,…

Τύμβος-αρχ-Μιχαήλ-2

…καί…

4-κύριοι-ναοί

Εδώ είμαστε!!!

Βλέπουμε, λοιπόν, ότι (παρά την ανακρίβεια που έχουμε) ορίζεται από τρείς γραμμές μιά πολύ στενή περιοχή του Ατλαντικού, άρα η πρώτη τομή μας των δύο γραμμών κάθε άλλο παρά τυχαία ήταν. (Ο Άγιος Ιάκωβος ξεφεύγει, αλλά αυτός δεν είναι ναός του αρχαγγέλου Μιχαήλ. Σωστά; )

 

Πάμε να το δούμε από πιό κοντά.

τομή-1

Αστοχία 35 χιλιομέτρων περίπου, αλλά από τεράστια απόσταση! Καθόλου άσχημα.

Απομακρυνόμαστε λίγο, κερδίζουμε ύψος, να το δούμε καλύτερα:

τομή-2

Χμμμμ… Βλέπουμε να σημαδεύεται μιά βυθισμένη οροσειρά ανάμεσα σε κάτι νησάκια – τις Αζόρες.

 

Όμως, εδώ έδρασε το θηλυκό μυαλό της ΜΜ! Λοιπόν, πώς ονομάζεται το νησάκι κάτω δεξιά;

Σάου-Μιγκέλ

Σάου Μιγκουέλ! Άγιος Μιχαήλ!

Διάνα!!!

(επόμενο)

Πού βρισκόταν η Ατλαντίδα; – 1

16 Σχόλια

arxigramma-Nαί, εντάξει, ξέρω, πασίγνωστο θέμα, σας τά ‘παν κι άλλοι, υπάρχουν πολλά ψώνια που την ψάχνουν / αλλά μύθος, ο καθένας τη βλέπει στο χωριό του απέξω, κτλ κτλ κτλ.

Εγώ, όμως, θα σας δώσω την οριστική απάντηση. Με επιχειρήματα. Τώρα, αν δε θέλετε να πειστήτε, κανένα πρόβλημα. Μπορείτε να περιμένετε την …επιστήμη! 🙂

(Θα περιμένετε γιά πολύ ακόμη, όμως, διότι είναι απασχολημένη ν’ ανακοινώνει πράγματα που …δεν βρήκε. Σωματίδια «του Θεού», βαρυτικά κύματα, καί δεν ξέρω τί άλλο θα κατεβάσουν οι γκλάβες των γιαλαντζή «σοφών» των Αγγλοφώνων γιουνιβέρσιτιζ.

Η πρόσφατη αυτή «επίθεση» της επιστήμης εναντίον του ευρέως κοινού, αυτό το επιτακτικό: «- Σκάστε καί προσκυνήστε μας, αμόρφωτα ανθρωπάκια!», κάπου στοχεύει – καί δεν είναι άσχετο με τη σχεδιαζόμενη απ’ «αυτούς» κατάσταση γιά μετά τον Γ’ ΠΠ. Όμως δεν θα μας απασχολήσει σήμερα.)

Γιά να βρούμε την Ατλαντίδα, μπορούμε κάλλιστα να ξεκινήσουμε από μύθους καί παραδόσεις. Πχ τον «χιλιοφορεμένο» Πλάτωνα, επαναλαμβάνοντας σαν παπαγάλοι: «- Γιατί ο Κριτίας είναι κομμένος στο κρίσιμο σημείο;» (Καμιά απάντηση, κανείς, μπας καί τελειώσουμε κάποτε με τα διάφορα κωλοβιβλία καί κωλοάρθρα «έρευνας», που διαιωνίζουν τη νοητική παραζάλη εδώ καί δεκαετίες; ) Ή την προέλευση των Αζτέκων από το νησί Αζτλάν. Κι άλλες, ών ούκ έστιν αριθμός. Ωστόσο, εμείς θα ξεκινήσουμε πάλι με μυθική παράδοση, αλλά τελείως ανορθόδοξα.

 

i. Η αρχή

Υπήρχαν, που λέτε, κάτι φιλοσοφούντες παύλα θεολογούντες τύποι, ονόματι «Γνωστικοί». Αυτοί ζούσαν κυρίως στην Ελληνιστική Αλεξάνδρεια. Αργότερα, στους χριστιανικούς αιώνες, δοκίμασαν να προσχωρήσουν στον χριστιανισμό – κι αν δεν κάνω λάθος, έγραψαν καί δικά τους Ευαγγέλια. Βασική τους θέση ήταν ότι λύνουμε όλα τα σημαντικά νοητικά, ηθικά, καί λοιπά παρεμφερή προβλήματα (γενικώς, προχωράμε στη ζωή μας) διά της γνώσεως, εξ ού καί η ονομασία τους.

Ωστόσο, η επίσημη Εκκλησία τους καταδίκασε ως αιρετικούς. Παρ’ όλ’ αυτά, αυτοί συνέχισαν να υπάρχουν αργότερα με διαφορετικά ονόματα, καί να βγάζουν διαφορετικές …αιρέσεις, υπό …διαφορετικούς διωγμούς της Εκκλησίας. Οι χρονικά τελευταίες γνωστές Γνωστικές ομάδες ήταν οι (με το τραγικό τέλος) Καθαροί καί οι Αλβίγιοι της Νότιας Γαλλίας. Σήμερα υφίστανται διάφορες νεο-γνωστικές ομάδες, ωσάν «σέχτες», αλλά δεν επιχειρούν να παρέμβουν στα χριστιανικά δόγματα.

Τέλος πάντων, οι Γνωστικοί διέσωσαν κάποιες πολύ ενδιαφέρουσες (απόκρυφες; ) μυθικές παραδόσεις, αν καί άγνωστο σε μένα πού καί πώς τις έμαθαν. Μία απ’ αυτές είναι αυτή που λέει ότι, στη διαμάχη του (τελικά πεπτωκότος) Εωσφόρου με τον αρχάγγελο Μιχαήλ, ο τελευταίος άρπαξε το πράσινο πετράδι από το στέμμα του Εωσφόρου, πριν αυτό χαθεί στην άβυσσο, καί το έβαλε διακοσμητικό στη λαβή του σπαθιού του. Κατ’ άλλους, το σμαράγδι έπεσε στη Γή, κι απ’ αυτό φτιάξανε το Άγιο δισκοπότηρο. (Στον ίδιο σύνδεσμο, τον αμέσως παραπάνω.)

Η Εκκλησία μπορεί να μη δέχεται αυτόν τον μύθο (εν όλωι, ή εν μέρει), αλλά λέει πως ο αρχάγγελος, βλέποντας τον πεσμένο Εωσφόρο, είπε την περίφημη φράση: «- Στήτε, στήτε μετά φόβου!» (Δηλ. καθήστε ήσυχα, διότι οι συνέπειες της οργής του Θεού είναι τρομερές.)

Φυσικά, εμείς μπορούμε να δώσουμε κι άλλη ερμηνεία: όταν ο Φαέθων εξερράγη, ο αρχάγγελος άρπαξε έναν πολύτιμο λίθο, που ήταν πηγή -αιθερικής; – ενέργειας (η μοναδική, άρα γε; ) γιά τον μακαρίτη πλανήτη.

Εν πάσει περιπτώσει, μπορεί κάτι τέτοιοι μύθοι να εμπεριέχουν μεγάλο ποσοστό ανακριβειών καί φαντασίας. Αλλά εμείς εδώ δεν περιφρονούμε τίποτε, απ’ όσα μπορούν να μας δώσουν πολύτιμες πληροφορίες. Συνεπώς, «αξιοποιούμε» τον συγκεκριμένο μύθο «απογυμνώνοντάς» τον – δηλαδή, πηγαίνοντάς τον σε «αφηρημένο» επίπεδο. Ιδού πώς βλέπουμε το αρχετυπικό υπόβαθρο του μύθου:

Το Καλό καί το Κακό πολεμούν, καί τελικά το Κακό χάνει (μέσα σε μεγάλο χαλασμό). Αλλά το Κακό είχε στην κατοχή του πολύτιμα πράγματα, που πλέον τα οικειοποιείται το Καλό.

Έτσι,…

 

ii. Τα πρώτα ανιχνευτικά βήματα

…Επεκτείνουμε το σκεπτικό του συγκεκριμένου μύθου σε κάθε μεγάλη καταστροφή, που έχει να κάνει με πάλη Καλού καί Κακού. Ποιά τέτοια περίπτωση μας έρχεται αμέσως στο μυαλό, λοιπόν; Μά, η Ατλαντίδα!!!

Άρα, στην καταστροφή της Ατλαντίδας ψάχνουμε γιά παρουσία των υπολοίπων βασικών στοιχείων του γνωστικού μύθου (μιά που την καταστροφή -λόγωι της κακίας των Ατλάντων, όπως λόγωι του εγωϊσμού του «εξέπεσεν» ο Εωσφόρος- την έχουμε δεδομένη) – τά ‘πε δεν τά ‘πε ο Πλάτων. Δηλαδή, ψάχνουμε γιά αρχάγγελο Μιχαήλ καί γιά σμαράγδι. Κι εφ’ όσον η Ατλαντίδα σημαίνει «Ατλαντικός Ωκεανός», περιορίζουμε εξ αρχής το γεωγραφικό μας ψάξιμο.

Ρίσκο, θα μου πείς, εφ’ όσον πολλοί βλέπουν Ατλαντίδα μέχρι καί στο Γιοναγκούνι της Ιαπωνίας. Αλλά εμείς ρισκάρουμε. Ζούμε επικινδύνως! 🙂

Από παλιότερες έρευνες, ο γράφων εντόπισε (όχι έναν, αλλά) τρείς πολύ ενδιαφέροντες ναούς του αρχαγγέλου Μιχαήλ στις ακτές του Ατλαντικού Ωκεανού. Γιατί «πολύ ενδιαφέροντες»; Διότι πρώτον έχουν ασυνήθιστη καί όμοια μεταξύ τους αρχιτεκτονική, καί δεύτερον είναι σα να «δείχνουν» τον Ατλαντικό. Αυτά τα χαρακτηριστικά φανερώνουν μονάχα ένα πράγμα: ότι διασώζουν μιά (απόκρυφη; ) γνώση, που έχει σχέση με τον Ατλαντικό.

Ποιά, όμως;

Ας την ψάξουμε.

Οι τρείς αυτοί ναοί είναι:

  • Το -εντυπωσιακό- όρος του Αγίου Μιχαήλ στη Γαλλία. (Οι καθολικοί τον αρχάγγελο τον αποκαλούν «άγιο».) Εδώ κι εδώ. (Καί φωτογραφίες.)

μοναστήρι_Mont-Saint-Michel

Το αντίστοιχο (καί πολύ όμοιο!) όρος του Αγίου Μιχαήλ στην Κορνουάλλη της Ουαλλίας. (Φωτογραφίες.)

μοναστήρι_St-Michael's-Mount-Cornwall

Καί το όρος (βράχος στη θάλασσα, Σκέλλιγκ) του Αγίου Μιχαήλ στην Ιρλανδία. Παλαιότερο αυτό των προηγουμένων κατά αρκετούς αιώνες, καί φτιαγμένο με τεχνική δρακόσπιτων. (Όχι πως ο συσχετισμός δηλώνει απαραίτητα κάτι, αλλά είναι αξιοπρόσεκτος.) Φωτογραφίες εδώ.

μοναστήρι_Skellig-St-Michael

Μάλιστα!… Η ομοιότητα των δύο πρώτων καστρομοναστηριών είναι εντυπωσιακή. Άρα, συνηγορεί στο ότι «κρύβουν» το ίδιο μυστικό.

 

Ξεκινάμε, κάνοντας το εξής απλό: προεκτείνουμε τους διαμήκεις άξονες των ναών προς τα δυτικά. Προς τον ωκεανό. Με την επιφύλαξη του ότι: (α) οι δορυφορικές φωτογραφίες δεν είναι παρμένες από απολύτως κάθετο σημείο επάνω στους ναούς, (β) το να σύρουμε γραμμές με το χέρι, δεν είναι η καλύτερη εναλλακτική που έχουμε. Δηλαδή, ο χειρισμός του ποντικιού δεν είναι ο βέλτιστος δυνατός. Καί (γ), η σφαιρική χαρτογραφική προβολή της Γής οδηγεί σε κάποια ανακρίβεια.

Τέλος πάντων, το αποτέλεσμα είναι το ακόλουθο:

Η προέκταση του άξονα του «καθολικού» (δηλ. της κεντρικής εκκλησίας του μοναστηριού) του Mont Saint Michel:

άξονας_Mont-St-Michel

Η προέκταση του άξονα του καθολικού του Mount Saint Michael:

άξονας_Mount-St-Michael

Καί η προέκταση του άξονα του Skellig Michael (του οποίου δυσκολεύτηκα να εντοπίσω το καθολικό) :

άξονας_Skellig-Michael

Όμως…

 

…Πριν προχωρήσουμε στη μακροσκοπική θέαση των γραμμών αυτών, ρίχνουμε μιά ματιά καί σ’ έναν ακόμη ναό: τον Άγιο (δηλ. απόστολο) Ιάκωβο της Κομποστέλλα. (Εδώ κι εδώ – καί φωτογραφίες.)

μοναστήρι_Santiago-de-Compostela

Γιατί, όμως, ν’ ασχοληθούμε με τον συγκεκριμένο ναό, ο οποίος δεν είναι ούτε του αρχαγγέλου Μιχαήλ, ούτε κάν παραθαλάσσιος;

τοποθεσία_Sandiago-Compostela

Ο ναός βρίσκεται στην επαρχία της Κορούνια στην Ισπανία, κι επισημαίνεται με την κόκκινη φούσκα. Εντάξει, δεν είναι καί τόσο μακριά απ’ τη θάλασσα. Κάπου 15-20 χμ. Κι όποιος προσκυνητής θέλει, περπατάει μερικά χιλιόμετρα ακόμη, καί βλέπει τον μεγαλοπρεπή Ατλαντικό.

Ανέκαθεν μου έκανε εντύπωση πως οι προσκυνητές απ’ όλη την Ευρώπη παίρνανε καί παίρνουν τον δρόμο γιά τον Άγιο Ιάκωβο της Κομποστέλλας, κι όταν φτάνουν εκεί, ξεσπάνε σε κλάμματα. Ευσέβεια; Δεν θα το έλεγα. Έχουν καί στις πατρίδες τους καθεδρικούς. Άρα;…

Μπορούμε να υποψιαστούμε την απάντηση, αν σκεφθούμε πως οι δρόμοι που οδηγούν στο μοναστήρι είναι πολλοί, που στο τέλος, κάπου προς τη νότια Γαλλία, ενώνονται (αναγκαστικά) σ’ έναν. Ο οποίος έχει εξαγνιστικό χαρακτήρα. Κάπως σαν την Οδό της Θλίψεως (Via Dolorosa) στα Ιεροσόλυμα.

Τέλος πάντων, τί πετυχαίνουν μ’ αυτό; Μόνον ο απόστολος Ιάκωβος δίνει άφεση αμαρτιών; Προσωπικά, θα έλεγα πως όλοι αυτοί κλαίνε γιά κάτι άλλο: τη χαμένη τους πατρίδα, την Ατλαντίδα. Καί δεν πάνε στη θάλασσα, δηλ. ο ναός δεν χτίστηκε παραθαλάσσιος, επειδή στο σημείο του ναού σταμάτησαν σε στέρεο έδαφος οι φυγάδες της βυθισμένης Ατλαντίδας καί πήραν ανάσα απ’ το κυνηγητό των κυμάτων. Αρκετά χιλιόμετρα από τη θάλασσα, γιά σιγουριά.

Ίσως «τραβηγμένη» υπόθεση, αλλά ας δούμε καί τον διαμήκη άξονα του Αγίου Ιακώβου:

άξονας_SanDiago-Compostella

Δεν είναι κόπος να χαράξουμε μιά γραμμή ακόμη. Ούτε να κάνουμε (πιθανόν) ένα λάθος ακόμη. Έρευνα κάνουμε.

(επόμενο)

Γιά τα παιδιά που χάθηκαν με το ελικόπτερο

25 Σχόλια

arxigramma-Deltaάκρυα, τέλος. Θρήνοι, τέλος. Λυπητερά τραγούδια, τέλος.

Όσοι Έλληνες έχουν το δάχτυλο στη σκανδάλη, ας περιμένουν το «- Πύρ!» της Νεμέσεως.

Όσο γιά μερικούς από μας, που μαχόμαστε με άλλα μέσα, να ξέρετε πως ακόμη δεν μας έχουν δοθεί «άνωθεν» οι «κωδικοί». Επειδή το -καλώς οργανωμένο- Θείο Σχέδιο δεν επιτρέπει επεμβάσεις με θυμό καί βρασμό ψυχής.

 

Έλα, Ρετζέπ Ταΐπ! Εμπρός, λοιπόν, κάνε το μοιραίο βήμα. Περιμένουμε.

Μόνο που δεν ξέρω αν εσύ προσωπικά προλάβεις να δείς το ατλάντειο λάβαρό σου να καταλήγει στα σκατά, μαζί με τους οπλικούς τενεκέδες του «Ατλαντικού» παραφώνου «Συμφώνου» καί το κλωνίστικο σκυλολόϊ που μας κουβάλησες, ως δήθεν «πρόσφυγες».

Ωραία τα στήσατε εσύ κι οι κρυφοί σου σύμβουλοι κι εντολοδότες!… Όπως τότε. Δικτατορία του κερατά με τις μυστικές λέσχες σας, οπλική υπερτεχνολογία, φτηνό κρέας να σκοτωθεί στην πρώτη γραμμή. Κι οι Έλληνες στριμωγμένοι.

Όλα εδώ είναι πάλι. Μά, όλα!

Έλα, λοιπόν! Τί σου λείπει; Τί περιμένεις; Μή μου πεις την εαρινή ισημερία… όπως τότε;!

 

Κουρδιστάν

4 Σχόλια

arxigramma-Mερικές φορές αναρωτιέμαι αν είμαι εμμονικός με το παρελθόν καί χρειάζομαι ζουρλομανδύα, αλλά παρηγοριέμαι που βρίσκονται άλλοι, πιό …προχωρημένοι! 🙂

Πρόσφατο παράδειγμα, γιά να καταλάβετε:

 

Εδώ, βλέπουμε τον χάρτη του υπό ίδρυση κράτους τους, που σχεδίασαν οι ίδιοι οι Κούρδοι:

χάρτης-υπό-ίδρυση-Κουρδιστάν

Κι εδώ βλέπουμε την αυτοκρατορία των Χετταίων σε κάποια ιστορική της φάση:

αυτοκρατορία-Χετταίων-14ος-αιώνας-πΧ

 

Μά, καλά. Τέτοια ομοιότητα πιά; Τέτοια ομοιότητα;

Κι έχουν, λέει, πλέον την αμέριστη στήριξη των Αμερικάνων. Κουφάλες Κούρδοι, εγώ ΔΕΝ ξέχασα το ότι το 1922 πεταλώνατε τους Έλληνες αιχμαλώτους, γιά να γλείψετε τους Τουρκαλάδες. Κι αν δεν μας ζητήσετε συγνώμη εμπράκτως από μόνοι σας, θα έρθ’ η ώρα που θα το πράξετε με το ζόρι. (Καί όχι, με τον Οτσαλάν δεν πατσίσαμε. Μη σας μπαίνουν ιδέες.)

Εκτός του ότι συμπεριλαμβάνετε στον χάρτη δικά μας εδάφη (πχ Καππαδοκία) ως δικά σας, οφείλω να σας προειδοποιήσω, πως:

Εάν γουστάρετε Χετταίους, θα πάθετε από μας ό,τι έπαθε η Τροία!

 

Older Entries