arxigramma-Wmegaς ένα σχόλιο στην προηγούμενη ανάρτηση: θα σας παρουσιάσω μία σκέψη της Μελισσούλας μας.

Η ΜΜ υποθέτει (από παλιά) πως ο Δίσκος της Φαιστού είναι πλαστός. Όχι όλος, αλλά εν μέρει. Πώς αυτό; Ποιές (μπορεί να) είναι οι λεπτομέρειες της ιστορίας – αν έτσι έγιναν τα πράγματα; Καί τί ακριβώς συνεπάγεται αυτό;

Κοιτάξτε.

 

Ενώ, ακόμη καί γιά τον Λουΐτζι Περνιέ (τον αρχαιολόγο, που ανακάλυψε τον ΔτΦ το 1908) έχουν εκφραστεί υποψίες πως αυτός ο ίδιος κατασκεύασε τον Δίσκο (γιά να δείξει πως κάτι κατάφερε στις ανασκαφές), εδώ μιλάμε γιά τελείως διαφορετική περίπτωση. Κατ’ αρχήν ο Περνιέ δεν έκανε κάτι τέτοιο, διότι δεν διέθετε ούτε τον χρόνο, ούτε τις συνθήκες απομόνωσης καί μυστικότητας γιά να το κάνει.

Ο Δίσκος, αν όντως είναι πλαστό αντίγραφο του αυθεντικού, έχει πλαστογραφηθεί σε παλιότερη εποχή. Συγκεκριμένα, κατά την περίοδο της Ενετοκρατίας στην Κρήτη. Εκείνη την περίοδο, η Φαιστός ανήκε σε γαίες παραχωρημένες στον καθολικό αρχιεπίσκοπο Κρήτης. (Δυστυχώς, δεν κατάφερα να ξαναβρώ τον σχετικό σύνδεσμο, τώρα που γράφω.)

Οπότε, τα γεγονότα πρέπει να εξελίχθηκαν κάπως έτσι:

 

Διασώζονται από την πυρά κάποια σημαντικά βιβλία των Αζτέκων, των οποίων οι καθολικοί ιερείς κατάλαβαν τη σημασία. Αυτά μεταφέρονται στα υπόγεια του Βατικανού, καί παραμένουν εκεί μέχρι σήμερα, ορατά σ’ ελάχιστους. Όμως, από την πρώτη στιγμή φάνηκε πως περιέχουν κάποιο χρονικό μήνυμα (είπαμε, τα κάθε λογής αριθμητικά σύμβολα ξεχωρίζουν αμέσως) – το οποίο, όμως, κατέστη αδύνατον ν’ αποσαφηνιστεί. Ακόμη κι οι ενδελεχείς συγκρίσεις -από λογίους ιερωμένους της εποχής- με «χαμένα» (χέχέ!!! – εδώ γελάνε!) αρχαία Ελληνικά βιβλία της υπόγειας βιβλιοθήκης, δεν αποκαλύπτουν τίποτε.

Το βιβλίο των Αζτέκων ψιλοξεχνιέται σε κάποιο ράφι, διότι η Καθολική Εκκλησία εκείνον τον καιρό είχε άλλα, δύσκολα θέματα ν’ ασχοληθεί. Είχε την Αναγέννηση, είχε τον Προτεσταντισμό, είχε την ανατροπή των κρατικών ισορροπιών στην Ευρώπη, με τον γιγαντισμό της Ισπανίας (διότι παλιότερα το Βατικανό έπαιζε τον «καλό μπαμπά» προς όλους, ενώ τώρα δεν μπορούσε να βάλει εύκολα χέρι στην Ισπανία, να του κάνει αυτή τα χατήρια), είχε καί τους μεμέτηδες, που κοντοζυγώναν στο κέντρο της Ευρώπης, ούτως ειπείν αναβιώνοντας τις εποχές προ της μάχης του Πουατιέ. (Άσε που ο Μεχμέτ Β’ «Πορθητής» απεδείχθη γάτα με πέταλα, αρνούμενος να τους πουλήσει -όπως έλπιζαν- την Πόλη καί τα υπόλοιπα. Τα κράτησε γιά πάρτη του.)

Τέλος πάντων, το βιβλίο πιάνει αράχνες στο ράφι, καί η μοναδική μνεία σ’ αυτό γίνεται κατά την «αλλαγή φρουράς»: όταν οι γέροι λόγιοι καθολικοί ιερωμένοι, οι φύλακες των μυστικών να πούμε, παραδίδουν (λίγο πριν τα τινάξουν) τη σκυτάλη της έρευνας σε νεώτερους. Περνάνε έτσι κάποια χρόνια, ίσως κι ένας αιώνας (1530; – 1630; ), ώσπου…

…Μιά μέρα, βροχές αποκαλύπτουν στην Κρήτη ένα περίεργο εύρημα, που αιώνες αργότερα θα ονομαστεί «Δίσκος της Φαιστού».

Εννοείται πως ο Δίσκος φτάνει τάχιστα στα χέρια του καθολικού αρχιεπισκόπου Κρήτης, καί σε καναδυό βδομάδες (με το πλοίο) στο Βατικανό, προς εξέταση από τους εντεταλμένους «ειδικούς». Εκεί, κάποιος θυμάται το βιβλίο των Αζτέκων, κι όλη η ομάδα των σοφών γερόντων ανακαλύπτει πως το κείμενο είναι ακριβώς το ίδιο καί στα δύο «γραπτά».

 

Τί γίνεται μετά, επομένως;

Το χειρόγραφο των Αζτέκων αποκλείεται να υπήρχε σε δεύτερο αντίτυπο. Όσο περίεργο κι αν φαίνεται, ήταν η κουλτούρα των αρχαίων λαών τότε, να μη βγάζουν αντίγραφα. Ευτυχώς, καποιανού δικού μας στην Αλεξάνδρεια τού ‘κοψε να τ’ αντιγράφουν, κι έτσι έχουμε σήμερα τη γνώση γιά το πώς ήταν η αρχαία μας Γραμματεία. Εν πάσει περιπτώσει, τα ιερατικά βιβλία δεν αντιγραφόντουσαν – άρα, το Αζτέκικο βιβλίο δεν είχε δίδυμο αδερφάκι.

Όμως, με τον ΔτΦ η περίπτωση ήταν διαφορετική, διότι ουδείς γνώριζε αν υπήρχαν αντίτυπα, πόσα, καί πού. Έτσι, ακολουθήθηκε άλλη μεθοδολογία: ο δίσκος αντιγράφτηκε από ικανούς τεχνίτες μέσα στο Βατικανό (γιά να κρατηθεί η μυστικότητα), αλλά στο αντίγραφο έβαλαν κάποια σύμβολα σε θέσεις άλλων. Ώστε, αν βρισκόταν αντίγραφα, απλά να προξενούσαν σύγχυση -περί της αλήθειας / πιστότητας του κειμένου- σε όποιον πήγαινε να τα διαβάσει.

Ο πρωτότυπος ΔτΦ έμεινε κι αυτός σε κάποιο ράφι, ο δε πλαστογραφημένος ξαναπήγε πίσω στην Κρήτη καί …θάφτηκε στο ίδιο μέρος.

Αιώνες μετά, όταν το θαμμένο κατασκεύασμα απέκτησε κι αυτό την πατίνα του χρόνου, κάποιος Ιταλός καθολικός (ξανα; ) βρήκε τον ΔτΦ.

Δασκαλεμένος – κι αυτός, κι ολόκληρη η αποστολή της Ιταλικής αρχαιολογικής αποστολής; Ποιός να ξέρει…

 

Γιατί, όμως, ξεκίνησε πάλι αυτή η ιστορία με το χειρόγραφο των Αζτέκων καί τον δίσκο; Διότι τώρα (α) έχουμε πληθώρα γνώσεων κι εργαλείων, που δεν υπήρχαν το 1650, (β) πιθανώτατα βρέθηκε ο κατάλληλος άνθρωπος, που έχει σοβαρή πιθανότητα να ξαναδιαβάσει το κείμενο, καί (γ) εφ’ όσον δεν έσκασε κάποιο πλανητικής κλίμακας γεγονός τόσα χρόνια, είναι φανερό ότι -εφ’ όσον αυτό προβλέπεται στον ΔτΦ καί το χειρόγραφο- λιγόστεψε ο διαθέσιμος χρόνος προετοιμασίας κατά 4 αιώνες, καί πρέπει να βιαστούμε. Ποτέ δεν ξέρει κανείς, τί μας επιφυλάσσει το μέλλον!

Κι εφ’ όσον δεν καρποφόρησαν οι προσπάθειες επανανάγνωσης του Δίσκου «από μηδενική βάση», τότε οι επίδοξοι εκμεταλλευτές των πληροφοριών του θέλουν ν’ αποκτήσουν πρόσβαση σ’ αυτές από την πίσω πόρτα.

Σαν διαρρήκτες απρόσκλητοι σε ξένα σπίτια.

 

Δίσκος της Φαιστού, λοιπόν… Κι Αζτέκικο χειρόγραφο. Καί τρίτος πήλινος δίσκος, από την Κίνα – καταπώς μας λέει το Endgame 1.

Γιά να δούμε τί θα δούμε!

 

Υγ: Απορώ με μερικούς ανθρώπους. Τόσο αφελείς, ή τόσο τυφλωμένοι είναι; Λέω, γιά όσους κατά καιρούς ανακοίνωσαν πως «ξαναδιάβασαν» τον ΔτΦ.

Σοβαρά, ωρέ;

Κι αν -λέω, «αν»- υπάρχει μέσα στο κείμενο πχ η λέξη «χρόνος» (ή οποιαδήποτε άλλη αφηρημένη έννοια), πώς θα την αναγνωρίσετε; Έ;

Δεν τα παρατάτε, λέω ‘γώ; Πιό ειλικρινείς θα είσαστε. Καί με τους ανθρώπους γενικά, αλλά πρωτίστως με τον εαυτό σας.

Υγ 2: Εφ’ όσον ο «συγγραφέας» του ΔτΦ, ο αρχιερέας Ορκάλ, είχε κάποια σχέση (καταγωγή ενδεχομένως) με την Κεντρική Αμερική, τότε πράγματι μπορούμε να υποθέσουμε το αυτό κείμενο σε Αζτέκους κι Ετεοκρητικούς.

Όμως, αυτού του είδους τις αρχαίες μακρινές σχέσεις δεν τις υποστηρίζω μόνον εγώ. Δέστε πχ κι εδώ.

Advertisements