Αρχική

Η επιχειρούμενη αντιστροφή των γεγονότων

15 Σχόλια

arxigramma-Thέλω ν’ αγιάσω (που λέει η παροιμία), αλλά δεν μ’ αφήνουν. Απ’ την άλλη, βέβαια, μπορεί να …μη μ’ αφήνω εγώ! 🙂

Ο λόγος; ότι ανακαλύπτω με βραδύ ρυθμό πράγματα, που συνήθως βρίσκονται μπροστά στα μάτια μου.

 

Λοιπόν, αγαπημένο μου ευρύτατον αναγνωστικόν κοινόν (που τύφλα νά ‘χει το κοινόν του Endgame μπροστά σου), τί βλέπεις εδώ;

FrMoreno-1

Κι εδώ;

FrMoreno-2(Οι καθαρές φωτογραφίες στον σύνδεσμο, που σημειώνεται επάνω τους.)

 

Στην πρώτη φωτογραφία βλέπουμε ένα σύνολο ατόμων. Τον νικητή των γρίφων του πρώτου τόμου Φ. Μορένο (τέταρτος εξ αριστερών), τον διευθυντή του καζίνου «Σήζαρ’ς Παλλάς» στο Λας Βέγκας (δεύτερος εξ αριστερών), τους συν-συγγραφείς της τριλογίας των Endgames (τρίτος καί πέμπτος εξ αριστερών), καί δύο επαγγελματίες ηθοποιούς, που ο πρώτος υποδύεται τον Ιούλιο Καίσαρα (εφ’ όσον βρίσκεται στο …«Παλάτι του Καίσαρα»), καί η δεύτερη την Κλεοπάτρα.

Στη δεύτερη φωτό, ο νεαρός Αζτέκος αστροφυσικός σακκουλιάζει το παραδάκι (υπό μορφήν χρυσών ντάλλαρζ).

Αυτά θα έβλεπε κάθε νοήμων άνθρωπος… αλλά εμένα δεν μου αρκούν. Βλέπετε, στις φωτό υπάρχει καί δεύτερη ανάγνωση – την οποία, όταν κατάλαβα, δαγκώθηκα.

Πάμε, όμως, πρώτα να μάθουμε λίγη Ιστορία.

 

Κατά τη διάρκεια των χρόνων της Κατάκτησης του Μεξικού, ο αυτοκράτορας των Αζτέκων Μοντεζούμα (ορθότερα: Μοκτεζούμα ο Β’ – εδώ κι εδώ) αιχμαλωτίστηκε από τους Ισπανούς μέσα στο ίδιο το παλάτι του. Ο λόγος ήταν πως οι ιθαγενείς επαναστάτησαν εναντίον των Ισπανών, καί δεν τον άκουγαν να κάτσουν στ’ αυγά τους.

Λοιπόν, ανάμεσα σε όσα υποχρέωσαν οι Ισπανοί τον Μοντεζούμα να κάνει (κυρίως να πείσει τους υπηκόους του να βγάλουν τον σκασμό), ήταν καί να εκπληρώσει την απαίτησή τους να τους δώσει χρυσάφι. Πολύ χρυσάφι. Αλλοιώς, δεν θα τον άφηναν ελεύθερο. Συγκεκριμένα, του ζήτησαν να γεμίσει με χρυσάφι μέχρι το ταβάνι ένα κυβικό δωμάτιο 5x5x5 (κυβικά) μέτρα, ή  6x6x6 (κυβικά) μέτρα. (Δεν θυμάμαι ακριβώς.)

Όντως, οι Αζτέκοι έφεραν ό,τι χρυσό βρήκαν. Κομμάτια χρυσού, τεχνουργήματα, κοσμήματα, ό,τι βρέθηκε στα σπίτια τους τό ‘φεραν στο δωμάτιο που τους υπέδειξαν οι Ισπανοί, καί το γέμισαν. Γιά τους Αζτέκους, η απαίτηση των Ισπανών ήταν παιδαριώδης καί ακατανόητη, διότι ο χρυσός εκεί βρισκόταν εύκολα – κι είχαν πολύ. Επομένως, δεν τους κόστιζε τίποτε να τον δώσουν, γιά να ελευθερώσουν τον αυτοκράτορά τους. (Ας πάει καί το παλιάμπελο, που λένε.)

Αν καί το δωμάτιο -ως θρυλείται- όντως γέμισε μέχρι το ταβάνι, το τέλος του Μοντεζούμα δεν ήταν καλό. Ο αυτοκράτορας αυτός πέθανε. Είτε από άρνηση να λάβει τροφή (από αίσθημα ντροπής), είτε επειδή τον καθάρισαν οι δικοί του ως ανάξιο καί προδότη, είτε επειδή τον καθάρισαν οι -αθετήσαντες τον λόγο τους- Ισπανοί (γιά να μην υπάρξουν μελλοντικές εξεγέρσεις στ’ όνομά του). Δεν έχει διευκρινιστεί ακόμη το θέμα ιστορικώς.

Ο δε χρυσός των Αζτέκων πήγε στην Ισπανία, όπου ο περισσότερος λιώθηκε καί χρηματοδότησε το κράτος. Ένα μέρος του βρίσκεται (ακόμη σήμερα) στην οροφή του καθεδρικού του Τολέδο (το Τολέδο ήταν η τότε πρωτεύουσα της Ισπανίας), ως καλλιτεχνική διακόσμηση.

 

Λοιπόν, είτε το καταλάβατε, είτε όχι, αυτή η τραγική ιστορία βλέπουμε πως επανελήφθη στις φωτογραφίες… αλλά ανάποδα. Εξηγώ:

  • Έχουμε έναν Ευρωπαίο βασιλιά (έστω καί γιαλαντζή), τον Ιούλιο Καίσαρα, ο οποίος μάλιστα πήγε καί στην Ισπανία. Καί δή, στα Γάδειρα (Κάδιξ), απ’ όπου έφυγε ο Κολόμβος γιά την Αμερική!!!
  • Αυτός ο βασιλιάς παραδίδει τον χρυσό (υπό μορφή χρυσών δολλαρίων) σε κάποιον Αζτέκο «κατακτητή» (των αινιγμάτων του Endgame 1).
  • Η παράδοση γίνεται μέσα στο -έστω καί γιαλαντζή- παλάτι του βασιλιά.
  • Το οποίο παλάτι βρίσκεται σε πόλη με Ισπανικό όνομα. (Λας Βέγκας σημαίνει «τα λιβάδια», στα Ισπανικά.)
  • Το χρυσάφι βρίσκεται μέσα σ’ ένα κυβικό κουτί.

Δηλαδή, βλέπουμε μιά τελετουργία (καθαρή τελετουργία είναι, μην το ψάχνετε), όπου αναστρέφονται πλήρως τα γεγονότα του 1520 στο Μεξικό.

Τί έχετε να πήτε;

Σημειώστε ακόμη ότι δεν φαίνεται πουθενά κοινό, ο δε νικητής πήγε ντυμένος σα λέτσος. Μά, τέτοια νίκη καί να μην έχει την ανάλογη επισημότητα;

Κατά τη γνώμη μου, αυτό δείχνει πως έχω απόλυτο δίκιο στις εκτιμήσεις μου. Δηλαδή, πως καί ο νικητής ήταν προαποφασισμένος, καί θα τον βάλουν να κάνει όσα υπέθεσα (ανάγνωση μυστηριώδους χειρογράφου), καί πως -κατά κάποιο τρόπο- του παρέδωσαν την εξουσία που είχαν οι πρόγονοί του, αντιστρέφοντας τελετουργικά τις πράξεις των Κονκισταδόρων.

Καί κάτι τελευταίο: εφ’ όσον ζούμε καί ξαναζούμε, νομίζω πως ο νεαρός αστροφυσικός τον καιρό του Κορτέζ ήταν ιερέας. (Ίσως κι αρχιερέας.) Έτσι μου βγαίνει.

 

Σίγουρα πρόκειται γιά τελετουργική αντιστροφή του χρόνου, λοιπόν. Το ερώτημα, όμως, είναι, τί προσπαθούν να πετύχουν;

Κατά τη γνώμη μου, προσπαθούν ν’ αντιστρέψουν κάποιο γεγονός, το οποίο προκάλεσαν μεν, αλλά γιά το οποίο σκυλομετάνοιωσαν. Εννοώ, οι τωρινοί εξουσιαστές του πλανητάκου μας. Ξεκίνησαν κάτι, με φιλοδοξία να πραγματοποιηθεί το θέλημά τους μιά ώρ’ αρχήτερα, αλλά η δουλειά στράβωσε στο μεταξύ – καθ’ ό, μαθητευόμενοι μάγοι. Καί τώρα θέλουν να επαναφέρουν τα πράγματα στην πρότερη κατάσταση. (Καί, προφανώς, ούτε γάτα, ούτε ζημιά.)

Θες ν’ άνοιξαν πύλες, απ’ όπου μπαίνουν στον κόσμο μας οντότητες καί πράγματα τελείως ανεξέλεγκτα – καί τώρα καίγονται να τις κλείσουν; Θες να έπαιξαν με τον χρόνο, ή το ίδιο το Μάτριξ; Θες να θέλουν ν’ αποτρέψουν την επιστροφή του Κετζαλκοάτλ, στέλνοντας στους ουρανούς σήμα πως -δήθεν- οι Ισπανοί δεν πάτησαν ακόμη στην Αμερική (εφ’ όσον «αντιστράφηκε» η κατάκτηση των Αζτέκων από τους Ισπανούς) ; Δεν γνωρίζω τί είδους φωτιά άναψαν στα μπατζάκια τους (καί πολύ φοβάμαι καί στα δικά μας) – καί δυστυχώς, δεν μπορώ ούτε να φανταστώ αυτή τη στιγμή.

Βεβαίως, θα εκτιμούσα αφάνταστα τις έξυπνες υποδείξεις περί του ερωτήματος.

Σημειώστε ακόμη πως οι συγγραφείς γράφουν καί ξαναγράφουν πως το Endgame είναι αληθινό καί ήδη ξεκίνησε. (Γιατί όχι, στο κάτω-κάτω; ) Μία, δέ, ηρωΐς, η Άσλινγκ, είδε, λέει, κάτι εικόνες σε μιά σπηλιά, καί φρίκαρε. (Λογικόν, διότι η ράτσα της -οι αρχαίοι Σκανδιναυοί- ουδέποτε έφτιαξε αρχαία χειρόγραφα ή Δίσκους της Φαιστού. Σπηλιές είχαν να επιδείξουν καί αρκουδοτόμαρα, τ’ ανθρωπάκια. Όχι συγγραφικόν έργον.) Καταστροφή του κόσμου, λέει. Ενώ οι λοιποί ήρωες όλο καί ενθυλακώνουν δισκάκια τύπου Φαιστού, με διάφορες προελεύσεις – αν καί δεν τά ‘χουν ερμηνεύσει ακόμη.

Κάτι φαίνεται πως μετράει αντίστροφα προς μιά (αναπόφευκτη; ) τεράστια καταστροφή.

Ά! Ρίξτε κι εδώ μιά ματιά! Άγγλος, λέει, που κατέβηκε από τα Λευκά Όρη, λέει, καί διάβασε τον Δίσκο της Φαιστού, ξαναλέει, καί βρισκόμαστε κοντά στο τέλος του κόσμου, συμπεραίνει τελικώς. Τρελλός; ίσως – αν καί προσωπικά δεν θα τό ‘λεγα. Βλέπετε, οι θέσεις του «τρελλού» Άγγλου συμπίπτουν εν πολλοίς με τα δικά μου συμπεράσματα. Εν πάσει περιπτώσει, αυτός που τα λέει αυτά τα περί τρέλλας στη συνέντευξή του, ο προφέσσωρ Λουΐ Γκοντάρ, θεωρείται σήμερα διεθνής αυθεντία στο θέμα του Δίσκου. (Αν κι ο ίδιος -κάν λογικός ών- δεν έχει να επιδείξει τίποτε απολύτως, όσον αφορά την επανανάγνωση του Δίσκου.)

 

Χωρίς να υιοθετώ θέσεις περί «τέλους του κόσμου» (εκτός από συμβολική ερμηνεία της φράσης, ως τέλος εποχής), διαπιστώνω πως μάλλον «ανέγνωσα» σωστά τους ανθρώπους στα παρασκήνια του Endgame καί τις προθέσεις τους.

Αναμένω τις επόμενες κινήσεις τους.

 

Υγ: Γράφω στο κείμενο πως του Αζτέκου αστροφυσικού «…-κατά κάποιο τρόπο- του παρέδωσαν την εξουσία που είχαν οι πρόγονοί του». Χαμογέλασα, όταν συνειδητοποίησα πως ο ΔτΦ (κατά τη δική μου εκτίμηση) αρχίζει με τη φράση: «Ο Θεός έδωσε την εξουσία στον αρχιερέα»!!!

Τώρα, βέβαια, λέτε να την έχουν ψωνίσει τόσο πολύ οι κρατούντες, ώστε να θεωρούν τους εαυτούς τους θεούς; Δεν γνωρίζω. Φοβάμαι, όμως, πως ναί.

 

Advertisements

Οι Ενετοί, οι Αζτέκοι, κι ο Δίσκος της Φαιστού

19 Σχόλια

arxigramma-Wmegaς ένα σχόλιο στην προηγούμενη ανάρτηση: θα σας παρουσιάσω μία σκέψη της Μελισσούλας μας.

Η ΜΜ υποθέτει (από παλιά) πως ο Δίσκος της Φαιστού είναι πλαστός. Όχι όλος, αλλά εν μέρει. Πώς αυτό; Ποιές (μπορεί να) είναι οι λεπτομέρειες της ιστορίας – αν έτσι έγιναν τα πράγματα; Καί τί ακριβώς συνεπάγεται αυτό;

Κοιτάξτε.

 

Ενώ, ακόμη καί γιά τον Λουΐτζι Περνιέ (τον αρχαιολόγο, που ανακάλυψε τον ΔτΦ το 1908) έχουν εκφραστεί υποψίες πως αυτός ο ίδιος κατασκεύασε τον Δίσκο (γιά να δείξει πως κάτι κατάφερε στις ανασκαφές), εδώ μιλάμε γιά τελείως διαφορετική περίπτωση. Κατ’ αρχήν ο Περνιέ δεν έκανε κάτι τέτοιο, διότι δεν διέθετε ούτε τον χρόνο, ούτε τις συνθήκες απομόνωσης καί μυστικότητας γιά να το κάνει.

Ο Δίσκος, αν όντως είναι πλαστό αντίγραφο του αυθεντικού, έχει πλαστογραφηθεί σε παλιότερη εποχή. Συγκεκριμένα, κατά την περίοδο της Ενετοκρατίας στην Κρήτη. Εκείνη την περίοδο, η Φαιστός ανήκε σε γαίες παραχωρημένες στον καθολικό αρχιεπίσκοπο Κρήτης. (Δυστυχώς, δεν κατάφερα να ξαναβρώ τον σχετικό σύνδεσμο, τώρα που γράφω.)

Οπότε, τα γεγονότα πρέπει να εξελίχθηκαν κάπως έτσι:

 

Διασώζονται από την πυρά κάποια σημαντικά βιβλία των Αζτέκων, των οποίων οι καθολικοί ιερείς κατάλαβαν τη σημασία. Αυτά μεταφέρονται στα υπόγεια του Βατικανού, καί παραμένουν εκεί μέχρι σήμερα, ορατά σ’ ελάχιστους. Όμως, από την πρώτη στιγμή φάνηκε πως περιέχουν κάποιο χρονικό μήνυμα (είπαμε, τα κάθε λογής αριθμητικά σύμβολα ξεχωρίζουν αμέσως) – το οποίο, όμως, κατέστη αδύνατον ν’ αποσαφηνιστεί. Ακόμη κι οι ενδελεχείς συγκρίσεις -από λογίους ιερωμένους της εποχής- με «χαμένα» (χέχέ!!! – εδώ γελάνε!) αρχαία Ελληνικά βιβλία της υπόγειας βιβλιοθήκης, δεν αποκαλύπτουν τίποτε.

Το βιβλίο των Αζτέκων ψιλοξεχνιέται σε κάποιο ράφι, διότι η Καθολική Εκκλησία εκείνον τον καιρό είχε άλλα, δύσκολα θέματα ν’ ασχοληθεί. Είχε την Αναγέννηση, είχε τον Προτεσταντισμό, είχε την ανατροπή των κρατικών ισορροπιών στην Ευρώπη, με τον γιγαντισμό της Ισπανίας (διότι παλιότερα το Βατικανό έπαιζε τον «καλό μπαμπά» προς όλους, ενώ τώρα δεν μπορούσε να βάλει εύκολα χέρι στην Ισπανία, να του κάνει αυτή τα χατήρια), είχε καί τους μεμέτηδες, που κοντοζυγώναν στο κέντρο της Ευρώπης, ούτως ειπείν αναβιώνοντας τις εποχές προ της μάχης του Πουατιέ. (Άσε που ο Μεχμέτ Β’ «Πορθητής» απεδείχθη γάτα με πέταλα, αρνούμενος να τους πουλήσει -όπως έλπιζαν- την Πόλη καί τα υπόλοιπα. Τα κράτησε γιά πάρτη του.)

Τέλος πάντων, το βιβλίο πιάνει αράχνες στο ράφι, καί η μοναδική μνεία σ’ αυτό γίνεται κατά την «αλλαγή φρουράς»: όταν οι γέροι λόγιοι καθολικοί ιερωμένοι, οι φύλακες των μυστικών να πούμε, παραδίδουν (λίγο πριν τα τινάξουν) τη σκυτάλη της έρευνας σε νεώτερους. Περνάνε έτσι κάποια χρόνια, ίσως κι ένας αιώνας (1530; – 1630; ), ώσπου…

…Μιά μέρα, βροχές αποκαλύπτουν στην Κρήτη ένα περίεργο εύρημα, που αιώνες αργότερα θα ονομαστεί «Δίσκος της Φαιστού».

Εννοείται πως ο Δίσκος φτάνει τάχιστα στα χέρια του καθολικού αρχιεπισκόπου Κρήτης, καί σε καναδυό βδομάδες (με το πλοίο) στο Βατικανό, προς εξέταση από τους εντεταλμένους «ειδικούς». Εκεί, κάποιος θυμάται το βιβλίο των Αζτέκων, κι όλη η ομάδα των σοφών γερόντων ανακαλύπτει πως το κείμενο είναι ακριβώς το ίδιο καί στα δύο «γραπτά».

 

Τί γίνεται μετά, επομένως;

Το χειρόγραφο των Αζτέκων αποκλείεται να υπήρχε σε δεύτερο αντίτυπο. Όσο περίεργο κι αν φαίνεται, ήταν η κουλτούρα των αρχαίων λαών τότε, να μη βγάζουν αντίγραφα. Ευτυχώς, καποιανού δικού μας στην Αλεξάνδρεια τού ‘κοψε να τ’ αντιγράφουν, κι έτσι έχουμε σήμερα τη γνώση γιά το πώς ήταν η αρχαία μας Γραμματεία. Εν πάσει περιπτώσει, τα ιερατικά βιβλία δεν αντιγραφόντουσαν – άρα, το Αζτέκικο βιβλίο δεν είχε δίδυμο αδερφάκι.

Όμως, με τον ΔτΦ η περίπτωση ήταν διαφορετική, διότι ουδείς γνώριζε αν υπήρχαν αντίτυπα, πόσα, καί πού. Έτσι, ακολουθήθηκε άλλη μεθοδολογία: ο δίσκος αντιγράφτηκε από ικανούς τεχνίτες μέσα στο Βατικανό (γιά να κρατηθεί η μυστικότητα), αλλά στο αντίγραφο έβαλαν κάποια σύμβολα σε θέσεις άλλων. Ώστε, αν βρισκόταν αντίγραφα, απλά να προξενούσαν σύγχυση -περί της αλήθειας / πιστότητας του κειμένου- σε όποιον πήγαινε να τα διαβάσει.

Ο πρωτότυπος ΔτΦ έμεινε κι αυτός σε κάποιο ράφι, ο δε πλαστογραφημένος ξαναπήγε πίσω στην Κρήτη καί …θάφτηκε στο ίδιο μέρος.

Αιώνες μετά, όταν το θαμμένο κατασκεύασμα απέκτησε κι αυτό την πατίνα του χρόνου, κάποιος Ιταλός καθολικός (ξανα; ) βρήκε τον ΔτΦ.

Δασκαλεμένος – κι αυτός, κι ολόκληρη η αποστολή της Ιταλικής αρχαιολογικής αποστολής; Ποιός να ξέρει…

 

Γιατί, όμως, ξεκίνησε πάλι αυτή η ιστορία με το χειρόγραφο των Αζτέκων καί τον δίσκο; Διότι τώρα (α) έχουμε πληθώρα γνώσεων κι εργαλείων, που δεν υπήρχαν το 1650, (β) πιθανώτατα βρέθηκε ο κατάλληλος άνθρωπος, που έχει σοβαρή πιθανότητα να ξαναδιαβάσει το κείμενο, καί (γ) εφ’ όσον δεν έσκασε κάποιο πλανητικής κλίμακας γεγονός τόσα χρόνια, είναι φανερό ότι -εφ’ όσον αυτό προβλέπεται στον ΔτΦ καί το χειρόγραφο- λιγόστεψε ο διαθέσιμος χρόνος προετοιμασίας κατά 4 αιώνες, καί πρέπει να βιαστούμε. Ποτέ δεν ξέρει κανείς, τί μας επιφυλάσσει το μέλλον!

Κι εφ’ όσον δεν καρποφόρησαν οι προσπάθειες επανανάγνωσης του Δίσκου «από μηδενική βάση», τότε οι επίδοξοι εκμεταλλευτές των πληροφοριών του θέλουν ν’ αποκτήσουν πρόσβαση σ’ αυτές από την πίσω πόρτα.

Σαν διαρρήκτες απρόσκλητοι σε ξένα σπίτια.

 

Δίσκος της Φαιστού, λοιπόν… Κι Αζτέκικο χειρόγραφο. Καί τρίτος πήλινος δίσκος, από την Κίνα – καταπώς μας λέει το Endgame 1.

Γιά να δούμε τί θα δούμε!

 

Υγ: Απορώ με μερικούς ανθρώπους. Τόσο αφελείς, ή τόσο τυφλωμένοι είναι; Λέω, γιά όσους κατά καιρούς ανακοίνωσαν πως «ξαναδιάβασαν» τον ΔτΦ.

Σοβαρά, ωρέ;

Κι αν -λέω, «αν»- υπάρχει μέσα στο κείμενο πχ η λέξη «χρόνος» (ή οποιαδήποτε άλλη αφηρημένη έννοια), πώς θα την αναγνωρίσετε; Έ;

Δεν τα παρατάτε, λέω ‘γώ; Πιό ειλικρινείς θα είσαστε. Καί με τους ανθρώπους γενικά, αλλά πρωτίστως με τον εαυτό σας.

Υγ 2: Εφ’ όσον ο «συγγραφέας» του ΔτΦ, ο αρχιερέας Ορκάλ, είχε κάποια σχέση (καταγωγή ενδεχομένως) με την Κεντρική Αμερική, τότε πράγματι μπορούμε να υποθέσουμε το αυτό κείμενο σε Αζτέκους κι Ετεοκρητικούς.

Όμως, αυτού του είδους τις αρχαίες μακρινές σχέσεις δεν τις υποστηρίζω μόνον εγώ. Δέστε πχ κι εδώ.

Η επιστροφή του Κετζαλκοάτλ (Endgame 2)

22 Σχόλια

arxigramma-Sigmaτις 20 Ιανουαρίου ενεστώτος έτους…

Όχι. Όχι αυτό.

Όταν ο Κορτέζ κατέκτησε το Μεξικό…

Όχι, όχι. Ούτ’ αυτό είναι ταιριαστή αρχή.

Πάμε σωστά.

 

Μέσα στις γιορτές, διάβασα την πολυαναμενόμενη συνέχεια του Endgame, τον δεύτερο τόμο. Το βιβλίο «Endgame 2 – Το κλειδί του ουρανού».

Endgame2-ekswfyllo

Θυμίζω εν τάχει την υπόθεση: έχουμε 12 νεαρά άτομα, τα οποία το καθένα αντιπροσωπεύει έναν διακεκριμένο (ορίστε; καλά, κάντε πως δεν το διαβάσατε αυτό) πολιτισμό της ανθρωπότητας. Αυτά τα άτομα εκπαιδεύονται όλη τους τη ζωή ως υπερ-δολοφόνοι. Γιατί; Διότι στο τέλος -δίκην Χαϊλάντερ– πρέπει να εξοντώσουν το ένα το άλλο, ώστε να μείνει μόνο ένα, του οποίου ο πολιτισμός θα είναι ο μόνος που θ’ απομείνει ζωντανός επί Γής μετά από επερχόμενους σεισμούς, λιμούς, λοιμούς, καταποντισμούς.

Γιατί αυτό, τώρα; Διότι τους το είπε ένα κακεντρεχές (αλλά δυστυχώς απρόσβλητο από σφαλιάρες) εξωγήϊνο ρομποτάκι (άλλες φορές εμφανιζόμενο ως «υπερφωτεινή οντότητα» – να κάνουμε καί το σταυρό μας, δηλαδή). Ως αντιπρόσωπος των εξωγηΐνων που μας φτιάξανε, λέει. (Τα εφτά δις στόματα επί Γής είναι περίσσια, καί πρέπει να μειωθούνε. Η γνωστή θεωρία – διατυπωμένη καί σε βιβλίο επιστημονικής φαντασίας.)

Ταυτόχρονα, οι δώδεκα αυτοί «παίκτες» πρέπει να λύσουν κάτι γρίφους, γιά ν’ αποδείξουν στο ρομποτάκι πως αξίζει τον κόπο ν’ ασχοληθεί κανείς μαζί τους. Παράλληλα, οι αναγνώστες του βιβλίου συμμετέχουν σε επιλύσεις διαδοχικών γρίφων, με έπαθλο γιά τους γρίφους του 1ου τόμου μισό μύριο ντάλλαρζ. (Στον δεύτερο τόμο έπεσε λιτότητα: μόνον εκατό χιλάρικα το βραβείον.)

Βέβαια, όταν ο Ελληνικός πολιτισμός αναφέρεται πολύυυυυ εμμέσως (κι ο υποτιθέμενος αντιπρόσωπός του είναι ο πρώτος που σκοτώνεται), αλλά θεωρείται άξιος μνείας «πολιτισμός» ο πρωτογονισμός κι η βρώμα των βιολογικών ρομπότ του Προμηθέα, των Αμπορίτζινων (που τρώνε τους πεθαμένους τους, παρά τον σχετικό απαγορευτικό νόμο του 1955), τότε να με συμπαθάνε οι συγγραφείς, αλλά με την ανάγνωση των πρώτων σελίδων του πρώτου τόμου τά ‘ξυσα επιδεικτικώς.

Να πω, όμως, καί του στραβού το δίκιο, διότι στο μεταξύ το καλοσκέφτηκα: οι συγγραφείς είναι μιά χαρά φιλέλληνες – καί τους είχα παρεξηγήσει! (Μπαρδόν, ρέ! Φρέντζ στο εξής; 🙂 ) Γιατί; Διότι, αν «πολιτισμός» σημαίνει παραγωγή εκπαιδευμένων υπερ-δολοφόνων, ευχαριστούμε, αλλά δεν θα πάρουμε. Επομένως, χάριτας χρωστώ στους συγγραφείς, που άφησαν την Ελλάδα απέξω απ’ αυτόν τον βόθρο. Στο εξής, δεν θα τρέφω αρνητικά αισθήματα εναντίον υποθετικών ανθελλήνων. Απλώς, θα διαβάζω με σαδιστική χαρά ν’ αλληλοεξοντώνεται όλος αυτός ο συρφετός των κωλόπαιδων. (Αν καί στον δεύτερο τόμο νεκρανασταίνεται το ένα. Φτού, γαμώτο!)

Στον δεύτερο τόμο συνεχίζονται οι σκοτωμοί, αλλά έχουμε κι άλλες ανατροπές. Κι ανακατεύονται κι άλλοι τύποι (καί τύπισσες) με κουμπούρια, που δεν άκουσαν τη μαμά τους, να μην κάνουν κακές παρέες. Ως κερασάκι στην τούρτα, όλων αυτών των αλητών τους τη φέρνει ένα βρέφος, που ακόμη φοράει πάνες! (Να τους δω στον τρίτο τόμο να το ξεσκατίζουν, καί τί στον κόσμο! Λολ!!!) Τέλος πάντων, η υπόθεση εξακολουθεί να παραμένει άκρως ενδιαφέρουσα, καί το βιβλίο το συνιστώ ανεπιφύλακτα. Αξίζει τα λεφτά του. Κι αν κάποτε βγεί σε ταινία, θα πάω να τη δώ.

 

Εδώ, όμως, αρχίζουν τα παράδοξα.

Κατ’ αρχήν, με την κυκλοφορία του πρώτου τόμου, οι ανακοινώσεις των συγγραφέων καί του εκδοτικού οίκου (του πρωτοτύπου έργου στην Αγγλική) μιλούσανε γιά τρείς τόμους, εκδιδόμενους ανά δύο χρόνια – αν θυμάμαι καλά, δηλαδή. (Εκτός αν εννοούσαν ότι, αν βρεθεί νικητής των γρίφων του πρώτου τόμου, θα εκδοθεί καπάκι ο δεύτερος.) Όμως, πραγματικά ξαφνιάστηκα, που είδα τον δεύτερο τόμο σε διαφήμιση στα ιντερνέτια μόλις ένα χρόνο μετά τον πρώτο. Δεν το περίμενα.

Το δε χρηματικό βραβείο -συνέχιζαν οι αρχικές ανακοινώσεις- θα δινόταν (ή όχι), ανάλογα αν υπήρχε (ή όχι) νικητής των γρίφων κάθε τόμου. Τέλος πάντων, άμα έχετε περιέργεια, οι πλήρεις κανονισμοί του διαγωνισμού, εδώ.

Φυσικά, το αν θα ρίχνανε τα χρήματα σε τζάκ-πότ κτλ, εμένα μου είναι αδιάφορο. Άλλα είναι αυτά που με τίναξαν όρθιο, όταν τα κατάλαβα.

Λοιπόν, η εσπευσμένη ( ; ) κυκλοφορία του δευτέρου τόμου είναι σαφές δείγμα πως κάποιοι, κάπου, βιάζονται… Δεν ξέρω αν «αυτό» που περιμένουν έρθει πρώτο, ή προλάβει να κάνει καμιά βλακεία ο Ερντογάν. Αλλά βιάζονται. Αναντίρρητα.

(Παρένθεσις.

Κουμπάρε, το ότι όλοι κάνουν την πάπια κι αφήνουν εσένα τον χαζοβιόλη να ξεκινήσεις τον Γ’ ΠΠ, είναι επειδή -σαν τους χαρτοπαίχτες- περιμένουν το κορόϊδο να φορτωθεί όλο το κάρμα. Γι’ αυτό θα την πάρει καί θα τη σηκώσει τη χώρα σου, με τα καμώματά σου. Όχι ότι θα με χαλάσει, δηλαδή, μιά τέτοια προοπτική, αλλά κουβέντα κάνουμε. Δε σου τά ‘παν αυτά στις στοές καί τις «λέσχες» που συχνάζεις;

Δεν καθόσουνα στις σπαλομπριζόλες, ρε κακομοίρη;… Τί την ήθελες την πολιτική; )

Μετά, ψάχνοντας ν’ αγοράσω το βιβλίο, διαπίστωσα πως οι δύο τόμοι (1ος καί 2ος) πωλούνται καί μαζί σε κασετίνα, καί μάλιστα στην τιμή του ενός. (Όντως πολύ καλή ευκαιρία. Όσοι δεν αγοράσατε ούτε τον πρώτο τόμο, σπεύσατε.) Κασετίνα;! Ξέρετε τί σημαίνει αυτό,… όταν δεν πρόκειται γι’ άρμεγμα χρημάτων από κορόϊδα; Οι κασετίνες είναι αναμνηστικές εκδόσεις με το σύνολο ενός έργου, εννοείται τελειωμένου. Επομένως, η κασετίνα σημαίνει πως ο συγγραφέας (ο συνθέτης, ο σκηνοθέτης) όσα είπε, είπε, καί δεν έχει άλλο παρακάτω.

Κι εντάξει, σε διάφορα «Στάρ Γουώρς», «Ιντιάνα Τζόουνς» καί τέτοια, βγαίνουν κασετίνες, γιά …να βγεί κι άλλο έργο μετά! 🙂 (Εκεί που έφτασε στα ύψη αυτή η πατέντα, είναι οι αλεπάλληλες κασετίνες των Μπήτλς, όπου -εξαντληθέντων προ πολλού των τραγουδιών- συνεχίζουν να βγαίνουν σιντιά ακόμη καί με το τί σιγοσφύριζε ο Λέννον, όταν έπινε καφέ.) Αλλά εδώ, το έργο κάθε άλλο παρά τελειωμένο είναι. Άρα;

Είπαμε, κάποιοι βιάζονται… Κι εδώ βιάζονται γιά την -ας πούμε- κατοχύρωση του «- Εμείς, σας τά ‘παμε!» (Σε περίπτωση που δεν προλάβουν να φτάσουν στο κανονικό τέλος της αφήγησης.)

(Εντάξει… Το συγγραφικό δίδυμο έκανε κι αυτό το φαουλάκι του. Βλέποντας την τρομερή εμπορική επιτυχία των δύο Endgames, έβγαλε άλλα τρία βιβλία, ή εναλλακτικώς ένα που τα περιλαμβάνει καί τα τρία. Αυτά είναι τα «πρήκουελζ» της ιστορίας, δηλαδή περιγράφουν τις παιδικές ηλικίες των ηρώων. Χαλάλι, όμως, διότι πρόκειται γιά προικισμένους συγγραφείς. Είναι σίγουρο πως η σειρά έχει φανατικούς οπαδούς, και συνεπώς, όποιος γουστάρει, ας πάει να τ’ αγοράσει. Αν καί, προσωπικώς, τα «πρήκουελζ» δεν τα θέλω ούτε τζάμπα. Με το συμπάθειο, αλλά χέστηκα γιά το πώς εκπαιδεύονται οι επαγγελματίες δολοφόνοι.)

Εκεί, όμως, που το ενδιαφέρον μου έφτασε κάτι έτη φωτός ψηλά στον ουρανό, ήταν με τον νικητή. Ναί, υπήρξε νικητής της σειράς των γρίφων του πρώτου τόμου, όστις τσέπωσε καί τον αντίστοιχο αθλοθετημένο παρά του πρώτου τόμου. Γιά να δήτε τη φάτσα του (επειδή, πιστέψτε με, πρέπει να το κάνετε), ακολουθήστε τον δρόμο που ακολούθησα εγώ. Πάμε μαζί στον εκδοτικό οίκο γιά την Ελληνική γλώσσα, κι ακολουθούμε τον σύνδεσμο που βλέπουμε εκεί γιά φωτογραφίες του νικητή. (Γιά βίντεο της απονομής, εδώ. Φωτογραφίες με συνέντευξη, εδώ.)

Το ευχάριστο είναι πως είχαμε τρείς Έλληνες νικητές (με τους δύο μέσα στην πρώτη δεκάδα!!!), δείγμα πως βεβαιωμένα τρείς συμπατριώτες μας έχουν δείκτη νοημοσύνης άνω του 160. (Δυστυχώς, γράφοντας αυτή την ανάρτηση, δεν κατάφερα να ξαναβρώ τις δικές τους σελίδες με τις εντυπώσεις τους. Τις είχα βρεί πριν αρκετές μέρες, αλλά δεν τις κράτησα.) Πολύ καλά, διότι ελπίζω σ’ ένα καλύτερο μέλλον αυτής της χώρας. Πολύ καλά… αν κι όχι όσο χρειάζεται καλά.

– Γιατί, ωρέ Εργοδότη; Πάλι γκρινιάζεις;

Διότι… Αλλά, ας δούμε πρώτα τον νικητή. Ας διαβάσουμε τα σχετικά. Καί μετά, αλήθεια ή ψέμματα, όσα πω δείχνουν αν μη τί άλλο ότι από φαντασία καί συγγραφιλίκι τους πάω μιά κόντρα στα ίσα τους συγγραφείς του Endgame!

Ακολουθήστε με, λοιπόν, στην αρχή ενός μυθιστορηματικού κυνηγητού, πολύ πιό ενδιαφέροντος από το Endgame.

 

Το παρατιθέμενο μίνι βιογραφικό του νικητή μας ενημερώνει πως είναι Μεξικανός στην καταγωγή καί Αστροφυσικός στο επάγγελμα. 25 ετών, ζεί στο Μιλάνο. (Δεν το ξέρω, αλλά υποθέτω πως κάνει μεταπτυχικές εργασίες στην Ιταλία. Τί στην ευχή; Έτσι αέρα ξοδεύει χρήματα, γιά να ζεί μακριά απ’ την πατρίδα του ως κοπρόσκυλο; )

Γιά κάτσε τώρα να κάνω λύση-αρμολόγηση των πληροφοριών αυτών, με τον τρόπο τον δικό μου.

Λοιπόν, τί «Μεξικανός» καί κολοκύθια;! Το άτομο είναι αυθεντικός Αζτέκος. (Καί, περιέργως γι’ απόγονο έθνους σκληρών πολεμιστών, τον κόβω ελαφρώς ως …τσιγκολελέτα! 🙂 )

Καί πώς καί κέρδισε; Επειδή είναι πιό έξυπνος ή πιό τυχερός απ’ τους συν-Έλληνές μας;

Χμμμ… Δε νομίζω. Θα την πω πω την κακία μου, διότι δεν αντέχω: η φάτσα του ξετρυπώνει απ’ τα βάθη της μνήμης μου την απωθημένη απεχθή -κι επαχθή- ανάμνηση ενός ατόμου, με το οποίο (κακήι τήι τύχηι) σπουδάζαμε μαζί, που πέρασε τις σπουδές του «αέρα» (μη ρωτάτε πώς καί γιατί) καί συνέχισε γιά παραπάνω, ενώ αντικειμενικά δεν έπρεπε ποτέ στη ζωή του να πιάσει στα χέρια του βιβλίο Φυσικής. (Πλην του Δημοτικού Σχολείου, που είναι υποχρεωτικό.) Ενώ η αφεντιά μου, αντιθέτως, που παιδιόθεν «μιλούσα» στα ηλεκτρόνια καί τα πρωτόνια, έφτυσα αίμα να πάρω ένα κωλοπτυχίο. Τί να κάνουμε; όταν είσαι είκοσι χρονών (συν πλήν), κι ειδικά όταν έχεις ρίξει όλες σου τις προσπάθειες σ’ έναν στόχο, δεν τα ξέρεις όλα. (Των ανωτέρω, εξαιρούνται οι γιαλαντζή «επαναστάτες» των αμφιθεάτρων, που στα 20 τους τα ξέρουν όλα. Καί που στα 40 τους ήδη έχουν γίνει τα χειρότερα καθήκια του κατεστημένου.)

Πού να ξέρω, λοιπόν, τότε γιά «πίσω πόρτες», γιά το ότι ο κατώτερος μασώνος στέκεται σούζα στον ανώτερο, καί διάφορα άλλα τέτοια… Κβαντική Μηχανική σπούδαζα, όχι Κοινωνική Μηχανική!

Ευτυχώς, απ’ όλη αυτή την άσχημη περιπέτεια, μού ‘μειναν οι γνώσεις. Της Φυσικής, εννοώ – αν κι αργότερα προστέθηκαν καί της …πισωπορτικής Κοινωνιολογίας. 🙂

– Δηλαδή, ρέ Εργοδότη, εννοείς πως τον βοήθησαν; Τού ‘δωσαν τα θέματα λυμένα; Όντως λες κακίες!

Κακίες-ξεκακίες, συγκρατήστε τα όλ’ αυτά. Στο σκεπτικό μου, έχουν τη σημασία τους. Θα σας πω ξεκάθαρα τη γνώμη μου γιά το τί έγινε.

 

Ευθύς αμέσως από τις πρώτες σελίδες του πρώτου τόμου, είχα καταλάβει πως στην όλη ιστορία δεν είχαν μείνει απόξω οι «υπερεσίες» των ηπαπάρα. Εφ’ όσον οι συμμετέχοντες έπρεπε να είναι επώνυμοι (αν ήθελαν να πάρουν το παραδάκι, εφ’ όσον κέρδιζαν), αμέσως-αμέσως σχηματιζόταν μιά βάση δεδομένων με τα στοιχεία ατόμων υψηλής νοημοσύνης – η οποία ήταν ούλτρα χρήσιμη γιά τις «υπερεσίες».

Γιατί;

Διότι θα έβρισκαν νέα στελέχη.

Τί να τα κάνουν, όμως, εφ’ όσον παραδοσιακά «στρατολογούν» πράκτορες με χίλιες-δυό άλλες διαφορετικές μεθόδους;

Κοιτάξτε: εφ’ όσον δέκα, είκοσι, πεντακόσια… άτομα αποδείξουν ότι είναι ικανά να λύνουν δύσκολους γρίφους, θα τα έβαζαν μετά (τη «στρατολόγησή» τους) να λύσουν κάποιον άλλον γρίφο-παλούκι, που ΔΕΝ αναφέρεται στο βιβλίο. Καί τον οποίο γρίφο αδυνατούν να λύσουν τα ήδη υπάρχοντα στελέχια των «υπερεσιώνε». Φαινότανε το πράγμα, μπάμ έκανε. (Εντάξει, κατά τη γνώμη μου πάντα.)

Μάλιστα, ο μεγάλος αριθμός συμμετεχόντων θα επέτρεπε στις «υπερεσίες» να κάνουν επιλογή ως προς την ιδεολογία των ατόμων καί τη συνεργασιμότητά τους. (Διότι, αν πχ συμμετείχα εγώ κι έβγαινα ψηλά στην κατάταξη, θα τους έλεγα ευθύς αμέσως ποιά ακριβώς γνώμη έχω γιά τη χώρα τους. Άρα, δεν θα …συνεργαζόμασταν! Λολ!!! 🙂 )

Όλ’ αυτά σας τα ξαναείπα, στη βιβλιοπαρουσίαση του πρώτου τόμου. Σήμερα θα πούμε καί τη συνέχεια.

Τώρα, όσον αφορά τον τυπά που κέρδισε: αυτός σίγουρα έλυσε τους γρίφους μέχρι ένα σημείο, γιά δύο λόγους: (α) διότι βλάκας δεν είναι. Καί (β) διότι έπρεπε ν’ αποδείξει ότι σωστά τον …είχαν επιλέξει εξ αρχής! Εκπλήσσεσθε; Δεν θά ‘πρεπε.

Βλέπετε, πάντα -μα πάντα- σε μυστικές ομάδες ατόμων υπάρχουν (τουλάχιστον) τρείς «κύκλοι»: ο εξωτερικός, ο εσώτερος, κι ο εσώτατος. Ο Αζτέκος ανήκε εξ αρχής στον εσώτατο – κι αυτό (είμαι 1000% σίγουρος πως) δεν το ξέρανε οι συμπατριώτες μας, που διαγωνίστηκαν στα ίσα (καί δυό φορές μπράβο τους). Ο μάγκας, λοιπόν, είτε (μετά από μιά πρώτη συνεννόηση με τις «υπερεσίες») έπρεπε να άρει τις τελευταίες αμφιβολίες περί του ατόμου του (δηλ. πως όντως έχει ικανό μυαλό γιά τη δουλειά που τον θέλουν), είτε είχε ήδη περάσει τα τέστς καταλληλότητας, οπότε τα χρήματα που πήρε ήταν ένας τρόπος να του δείξουν πως τηρούν τις υποσχέσεις τους.

Βέβαια, θα μπορούσαν να τον πληρώσουν αμέσως, κι όχι να καταφεύγουν σε διαγωνισμούς γρίφων καί τέτοια. Αλλά σ’ εκείνη την περίπτωση όλο καί κάποιος περίεργος γερουσιαστής θα βρισκόταν να χωθεί καί να κάνει επερωτήσεις γιά το ξόδεμα κρατικών χρημάτων.

Οπότε, ο τύπος έλυσε ας πούμε το 70% των γρίφων, καί αμέσως -απ’ την …πίσω πόρτα- του πιστώσανε τη λύση καί στους υπόλοιπους.

Υφίσταται ακόμη ένα σοβαρό ερώτημα, το οποίο καλούμαι ν’ απαντήσω. Πώς, δηλαδή, ισχυρίζομαι ότι έγινε λαδιά γιά την πρώτη θέση;

Λοιπόν, έχω κάθε δικαίωμα να σκέφτομαι ό,τι γουστάρω περί του «διαγωνισμού», εφ’ όσον δεν υπάρχει κάποιο σύστημα έγκαιρης δημόσιας παρακολούθησης της πορείας των συμμετεχόντων. Σε πολύ ακριβότερους «διαγωνισμούς», πχ ράλλυ αυτοκινήτων, γίνονται γνωστά εγκαίρως τα πάντα μέχρι καί γιά τον τελευταίο τηλεθεατή ή διαδικτυακό αναγνώστη. Βαθμολογίες, θέσεις, χρόνοι ειδικών διαδρομών, βλάβες, κτλ κτλ. Δεν θα μπορούσε στον διαγωνισμό επίλυσης γρίφων να υπάρξει ένα σύστημα, που να μεταδίδει διαδικτυακώς τέτοιες πληροφορίες γιά δημόσια ανάγνωση; Άθροισμα χρόνων συμμετέχοντος, κατάταξη, κτλ. Δεν ήταν δύσκολο! (Καί ταυτόχρονα, θα μπορούσε ν’ αποκρύπτεται η λύση των γρίφων.) Όμως δεν υπήρξε κάτι τέτοιο.

Εντελώς αδιανόητο γιά τον 21ο αιώνα! Όπως εντελώς αδιανότητο είναι αυτό που γράφουν οι κανονισμοί του παιχνιδιού κάτω-κάτω, ότι γιά να μάθεις τον νικητή (αν ενδιαφέρεσαι), πρέπει να στείλεις στην εταιρεία του διαγωνισμού (καί μέχρι 31-01-2020) ταχυδρομικό φάκελλο με προπληρωμένο το απαντητικό γραμματόσημο!!! (Αν τό ‘γραψαν κατόπιν συμβουλής των δικηγόρων τους, καλώς. Αλλοιώς, πρόκειται γιά φαιδρότητα.)

Έτσι, εφ’ όσον δεν έχω έγκαιρη on-line πληροφόρηση, μπορώ (καί μου επιτρέπεται) να σκεφτώ ο,τιδήποτε. Κι όποιος έχει αντιρρήσεις, να τις καταπιεί.

 

Ωραία, λοιπόν! Με τον άλφα ή βήτα τρόπο επιλέξανε τον αρεστό τους νικητή. Τί γρίφο θα του δίνανε να λύσει στην πραγματική ζωή, εφ’ όσον ισχύουν τα «συνομωσιολογικά» τα δικά μου; Εδώ σε θέλω, Εργοδότη! Να λύσεις τον γρίφο …του γρίφου! Λολ!!!

Εξ αρχής φαινότανε πως θα ήταν κάτι σχετικό με το Διάστημα. Το μεν βιβλίο αναφέρεται σε «γρίφους» συνεννόησης με εξωγήϊνους καί τα σχέδιά τους, ο δε νικητής, Αστροφυσικός σου λέει! Υπέθεσα, λοιπόν, ότι ο τύπος είναι αρκετά γατόνι, ώστε (καί λόγωι ειδικότητας) να τους βοηθήσει να βρουν λύση στο θέμα που απασχολεί τις Νάσες καί τις «υπερεσίες» εσχάτως, καί τις κάνει να βλέπουν εφιάλτες: την προέλευση καί την αντιμετώπιση αστεροειδών, που περνάνε κοντά στη Γή – κ’ ίσως πέσουν καί πάνω της, με καταστροφικά αποτελέσματα.

Λογικό, πλην όμως κάτι δεν μου κόλλαγε. Κάτι δεν πήγαινε καλά. Κάτι έλειπε: η απάντηση στο «γιατί στην Ιταλία;». Εφ’ όσον τα μεγάλα τηλεσκόπια βρίσκονται κοντά στην πατρίδα του, κι όχι στην Ευρώπη. Το Αρεσίμπο, το Φλάγκσταφφ, ακόμη καί το …«παπασκόπιο» (Pope scope) – γιά ν’ αναφέρω πρόχειρα μερικά. Εντάξει, σήμερα μπορείς να χειριστείς τηλεσκόπια από μακριά με τα ιντερνέτια, αλλά πάλι…

…Καί τότε, 20 Ιανουαρίου το απόγευμα, μούτζωσα τον καθρέφτη μου. Νά, ηλίθιε!!! Άνοιξε τα μάτια σου καί δές! Μπροστά σου είναι όλα!

Medousa-Endgame2

(Πληροφορίες για την -συμπατριώτισσα του νικητή- Αζτέκικη-Ατλάντεια Μέδουσα που βλέπετε, εδώ.)

 

…Όταν οι Ισπανοί κατέκτησαν το Μεξικό (φοβερή ιστορία, να τη διαβάζεις καί ν’ ανατριχιάζεις γιά το πόσο κοντά είναι η κορυφή με την άβυσσο), δεν είχαν μαζί τους μονάχα στρατιώτες. Είχαν καί καθολικούς παπάδες. Οι οποίοι παπάδες, με το που πάτησαν τα ποδάρια τους στην Αμερική, επιτέθηκαν στα ίσα στη θρησκεία των ιθαγενών πληθυσμών. Άρχισαν να γκρεμίζουν είδωλα, να μοιράζουν χαστούκια στους ντόπιους, κτλ. Μέχρι σημείου που επενέβη ο ίδιος ο Κορτέζ να τους σταματήσει, διότι λίγο έλειψαν αυτά τα καμώματα να μετατρέψουν τους συμμάχους του Τολτέκους σε εχθρούς.

Βέβαια, όταν -κάποια χρόνια αργότερα- οι Ισπανοί στρογγυλοκάθησαν στην καμπούρα των ιθαγενών, οι καθολικοί ιερείς άρχισαν τον συστηματικό προσηλυτισμό – κι όχι μόνον: άρχισαν αρχικά την καταστροφή καί μετέπειτα τη λεηλασία των βιβλίων των ιθαγενών. Βιβλίων ιερατικών καί μή – ό,τι έπιαναν στα βρωμόχερά τους.

Οι Αζτέκοι είχαν μεγάλη ικανότητα στις εικαστικές τέχνες, οπότε τα βιβλία τους ήταν πλούσια διακοσμημένα – καί η εικόνα μιλάει από μόνη της: οι φλάροι είπαν πως ο μεγάλος θεός των ντόπιων, ο Κετζαλκοάτλ (το φτερωτό φίδι), ήταν ο ίδιος ο Σατανάς. Όθεν, καί τα βιβλία που τον απεικόνιζαν, θα ήταν -τί άλλο;- σατανικά. Βούρ γιά προσάναμμα κάτω απ’ τα καζάνια του φαγητού, λοιπόν.

Όμως, ποτέ δεν πρέπει να ξεχνάμε πως η Καθολική Εκκλησία είναι ένας τεράστιος καί αυστηρότατα ιεραρχικώς δομημένος οργανισμός, με άριστη πληροφόρηση από «κάτω» προς τα «πάνω». (Δηλ. οι κατώτεροι ιερωμένοι διαρκώς συντάσσουν αναφορές προς τους ανωτέρους τους.) Γιά τα πάντα. Ακόμη καί γιά τα λεγόμενα στην «απόρρητη» (ναί, πώς;!) εξομολόγηση.

(Οταν έβλεπες τους αιώνες εκείνους στη θεία λειτουργία ο παπάς να λέει αυστηρά πως τα Σόδομα καί τα Γόμορρα τα τιμώρησε ο Θεός, καί ταυτόχρονα να καρφώνει με το βλέμμα κάποια συγκεκριμένη Ισπανίδα δόνα, ήταν 1000% σίγουρο πως ο ψιλοβλάξ σύζυγος είπε στην εξομολόγηση πως γουστάρει καί την …πίσω πόρτα γιά είσοδο στις απολαύσεις! Ψιλοτραγικό απ’ τη μία, όμως απ’ την άλλη δεν μπορείς να μη γελάσεις!)

Έτσι, μετά τις πρώτες πυρπολήσεις βιβλίων από αμόρφωτους στρατιώτες κι ιεροκήρυκες, την …βιβλιοθηκονομία την ανέλαβε η ηγεσία του καθολικού παπαδαριού με οργανωμένο σχέδιο – κι η λεηλασία των υπολοίπων βιβλίων (όσων δεν πρόλαβαν να κρύψουν οι ιθαγενείς, δηλαδή) ήταν συστηματική. Καί πού κατέληξαν αυτά; Σε διάφορα μουσεία καί πανεπιστήμια ανά τας Ευρώπας, αλλά κυρίως στο Βατικανό. Το οποίο είναι πασίγνωστο -εκτός απ’ τον …πάπα! Λολ!!!- καί γιά τη μυστική του βιβλιοθήκη.

Όμως, μή νομίζετε: στη δεκαετία του 1520, στο σημερινό Μεξικό, το φαινόμενο της συστηματικής λεηλασίας βιβλίων δεν ήταν καθόλου καινούργιο. Πρώτα έκαναν το ίδιο οι ορδές του Μωάμεθ στην κατακτημένη απ’ αυτούς Αλεξάνδρεια. Μετά, πάλι οι καθολικοί στην Κωνσταντινούπολη το 1204. Καί τρίτη φορά, πάλι οι καθολικοί στο Μεξικό. Καί λίγο αργότερα, πάλι οι καθολικοί στους (γείτονες των Αζτέκων) Μάγιας. Πάντα πρώτα οι κατακτητές έκαιγαν μερικά βιβλία, γιά να σπάσει ο τσαμπουκάς των ντόπιων, αλλά μετά τσούρνευαν τα υπόλοιπα. Πώς νομίζετε ότι ανέπτυξαν οι Άραβες Ιατρική καί Μαθηματικά τον Μεσαίωνα… αν είχαν κάψει τα πάντα στην Αλεξάνδρεια, καταπώς λένε οι θρύλοι; Καί πού νομίζετε βρέθηκαν τα πρωτότυπα των στερεοτύπων εκδόσεων αρχαιοελληνικών συγγραμμάτων της Οξφόρδης;

 

Εφ’ όσον ασχολούμαστε εδώ με τους Αζτέκους, γιατί ανέφερα κι όλες τις άλλες λεηλασίες βιβλιοθηκών; Διότι προσωπικά πίσω απ’ όλες τους βλέπω ως κοινό παρονομαστή τους ιουδαίους. Πέρα απ’ τον καρα-εβραίο Μωάμεθ, ας μην ξεχνάμε πως λίγα χρόνια πριν τον Κορτέζ οι ιουδαίοι της Ισπανίας είχαν ένα αναγκαστικό δίλημμα: ή να βαφτιστούν, ή να φύγουν. Αρκετοί έφυγαν (καί μας κουβαλήθηκαν εδώ, στην Ελλάδα), κι αρκετοί έγιναν καθολικοί – έστω, φαινομενικά. Να, ας πούμε ο μέγας ιεροεξεταστής Τορκουεμάδα. (Να πούμε, δά, καί γιά τους εκ προσηλύτων εβραίων πάπες;… Λεγεών ολόκληρη!) Επομένως, γιατί να μην είναι κι άλλοι παπάδες των Κονκισταδόρες «πρώην» ιουδαίοι; (Πρώην; Ναί, καλά!)

Λοιπόν, θα μπορούσε κάλλιστα να υπάρχει ένα προαιώνιο κρυμμένο σχέδιο δικό τους, γιά συστηματικό ξεπάτωμα των βιβλιοθηκών άλλων λαών, καί πρωτίστως των Ελλήνων. Κι εφ’ όσον δεν άφησαν μεγάλη Ελληνική βιβλιοθήκη όρθια, τώρα σειρά είχαν οι λοιποί λαοί.

Είναι γνωστό πως οι Αζτέκοι υπήρξαν μισο-πολιτισμένοι καί μισο-βάρβαροι του κερατά. Ανθρωποθυσιαστές! Μέχρι πρόσφατα νόμιζα πως τα περί ανθρωποθυσιών λεγόμενα ήταν συκοφαντίες των Ισπανών τυχοδιωκτών (καί παντοειδών αλητών) Κονκισταδόρων, έως ότου πριν λίγα χρόνια ανακαλύφθηκαν στο σημερινό Μέξικο Σίτυ μαζικοί τάφοι θυσιασμένων παιδιών. (Δες πχ εδώ.) Άρα, οι Ισπανοί είχαν δίκιο στις κατηγορίες τους. Όμως, η καταστροφή / ληστεία / απόκρυψη βιβλίων είναι τελείως άλλη υπόθεση. Είναι έγκλημα σαφώς κατά του πολιτισμού όλης της ανθρωπότητας. Καί, ποιοί άλλοι θα έκαναν διαχρονικώς ανά τους αιώνες τέτοια πράγματα; Όχι οι τυχόντες βάρβαροι (Βάνδαλοι, Ερούλοι, καί λοιποί), φυσικά, αλλά οι προαναφερθέντες συγκεκριμένοι!

Συμπερασματικώς: οι έγγραφοι θησαυροί των λαών «έπρεπε» ή να καταστραφούν, ή να θαφτούν σε ανήλιαγα υπόγεια – προς χρήσιν ολίγων εξουσιαστών καί μόνον. Πώς αλλοιώς θα επεβίωνε η λατρεία του Κρόνου επί 20 αιώνες, αν οι άνθρωποι δεν υποτασσόντουσαν πλήρως, ακόμη καί με τη βία;

 

Έτσι, τώρα καταλαβαίνουμε πολύ καλά τί ακριβώς πήγε να κάνει ο νικητής του διαγωνισμού στην Ιταλία. Όχι πως η Ιταλία δεν έχει παράδοση στην Αστρονομία (απ’τον Γαλιλαίο ακόμη), αλλά βλέπετε, αυτή η χώρα περιλαμβάνει καί το Βατικανό!… καί τη μυστική βιβλιοθήκη του. Άρα, ο έξυπνος Αζτέκος εκλήθη (ως αρμόδιο καί ικανό πρόσωπο) να «διαβάσει» ένα -κρυμμένο επί πέντε αιώνες στα υπόγεια- βιβλίο των προγόνων του.

Μιά ματιά στη Γουΐκι σχετικά με τα βιβλία των Αζτέκων, μας ενημερώνει πως πολλά απ’ αυτά όντως είχαν κείμενο (μαζί με τις εικόνες), αλλά υπήρξαν καί βιβλία με μόνο περιεχόμενο εικόνες, σ’ όλες τις σελίδες τους. Τα πρώτα, λέει, έγιναν η κυριαρχούσα τάση στα πρώτα χρόνια μετά την Κατάκτηση, ενώ αυτά με μόνο εικόνες είναι κατά κανόνα προγενέστερα.

Καί τί τόσο σημαντικό θα περιείχε ένα Αζτέκικο βιβλίο με εικονίτσες, ώστε να ενδιαφερθούν τόσο πολύ Βατικανό καί πρακτόρια; Γιά να το θέσουμε καλύτερα: κατ’ αρχήν, ό,τι καί να περιείχε, θα μπορούσε κάλλιστα να παραμείνει σε κατώτερα κλιμάκια. Να περιλάβουν το βιβλίο ικανοί αποκρυπτογράφοι των «υπερεσιώνε», καί να ξετινάξουν τα τυχόν κρυμμένα του νοήματα. Προς τί, όμως, τόση φασαρία; Προς τί κάλεσαν έναν παλιό εχθρό, καί του πρόσφεραν γήν καί ύδωρ, ώστε να τους βρεί καί να τους πεί τα μυστικά του βιβλίου;

Μμμμ…. Γιά όλ’ αυτά τα ερωτήματα, κάντε λίγη υπομονή.

Κάποιες δεκαετίες αργότερα, κάποια χίλια χιλιόμετρα παρακάτω απ’ την Τενοχτιτλάν των Αζτέκων (δηλαδή το σημερινό Μέξικο Σίτυ),

Mexico-Yucatan

στη χώρα των Μάγιας (Ονδούρα, χερσόνησος Γιουκατάν), οι Ισπανοί συνέχισαν το ίδιο βιολί. Κατάκτηση, στρατιώτες, παπάδες, προσηλυτισμός, καταστροφή καί πλιάτσικο βιβλίων κι έργων τέχνης των ιθαγενών. Πρωταγωνιστής, ο αμφιλεγόμενος Ισπανός καθολικός επίσκοπος Ντιέγκο ντε Λάντα. Αργότερα, όμως, ο ντε Λάντα άλλαξε μυαλά, καί βάλθηκε να περισώσει όσα Μαγιάνικα βιβλία καί πολιτισμικά στοιχεία μπόρεσε. Μάλιστα, έγραψε κι ένα βιβλίο, πολύτιμο γιά την ιστορική έρευνα.

Τί σημασία έχουν αυτά; Μά, σίγουρα έχετε ακούσει ότι το ημερολόγιο των Μάγιας είναι ακριβέστερο από το σημερινό δικό μας! Επίσης, σας έχω πεί πως, όταν επαναδιαβάζουμε κείμενα σε ξεχασμένα αλφάβητα, πρώτα φανερώνονται (α) τα αριθμητικά σύμβολα, (β) τα ημερολογιακά, κι ακόμη ύστερα (γ) τα σύμβολα μέτρων καί σταθμών. Μ’ αυτή τη σειρά. Έ, λοιπόν, τα πάσης μορφής αριθμητικά σύμβολα των Μάγιας ήταν γνωστά από τον καιρό του ντε Λάντα! (Αν καί στο μεταξύ χάθηκε η γνώση αυτή, ακόμη κι απ’ τους Ισπανούς, οπότε φτάσαμε στον 19ο αιώνα γιά να ξαναδιαβαστούν οι Μαγιάνικοι αριθμοί.) Κι επειδή καμμία επανανάγνωση (ειδικά μη Ευρωπαϊκών γλωσσών) δεν είναι εύκολη, από τότε χρειάστηκε να περάσουν τέσσερεις αιώνες, γιά να φτάσει να καταλάβει το 1982 η μακαρίτισσα Λίντα Σήλε τα ρήματα στα Μαγιάνικα γραπτά.

Λοιπόν; Η σημασία της αναφοράς μου στους Μάγιας; Η σχέση της με το θέμα μας; Ιδού:

Ο ντε Λάντα άρχισε να μελετάει Μαγιάνικα κάπου γύρω στο 1555 (έξι χρόνια, αφ’ ότου πήγε στο Γιουκατάν κι άρχισε να …σώζει ψυχές με το ζόρι), καί το 1582 το Βατικανό εισήγαγε το Γρηγοριανό («νέο») ημερολόγιο. Νομίζω, λοιπόν, πως 16 χρόνια (ο ντε Λάντα επέστρεψε το 1566 κι άρχισε να γράφει το βιβλίο του «Σχετικά με τα πράγματα στο Γιουκατάν» την ίδια χρονιά) είναι περισσότερο από αρκετά γιά επεξεργασία ημερολογιακών δεδομένων.

Τί έχετε να πήτε τώρα;

Ξέρω, ξέρω, η συνάφεια των χρονολογιών δεν συνεπάγεται απαραίτητα σχέση αιτίου-αιτιατού. Όπως ξέρω το ότι διάφορες μυστικές ομάδες Γνωστικών αντιλήψεων (πχ Καθαροί, Αλβίγιοι, καί λοιποί) γνώριζαν ήδη -αιώνες προ των Κονκισταδόρες- πως το ημερολόγιο προχώρησε κάτι μέρες. Αφήστε, όμως, τα «δεν», καί πήτε μου κάτι θετικό. Όχι τί δεν δέχεστε απ’ όσα λέω, αλλά τί έχετε ν’ αντιπροτείνετε εσείς. Από τη θετική πλευρά, θα δεχθώ (επαρκώς αιτιολογημένο, όμως) ακόμη καί το ότι ο πάπας Γρηγόριος μίλησε με το Άγιο Πνεύμα, πριν αλλάξει το ημερολόγιο.

Τί; Δεν γνωρίζετε; Άααα, δεν γίνεται δεκτή αυτή η απάντηση! 🙂 Δεν ενδιαφέρομαι γι’ ακαδημαϊκού / καφενοβιακού τύπου κωλυσιεργίες άνευ νοήματος.

 

Ένα το κρατούμενο, λοιπόν: το Βατικανό πήρε τουλάχιστον άπαξ πολύ στα σοβαρά τα γραπτά κάποιων ξυπόλητων ιθαγενών. Άρα, γιατί να μην τα πάρει καί δεύτερη φορά;

Η διαφορά Αζτέκων με Μάγιας, τώρα, είναι πως οι γνώσεις των δευτέρων έγιναν γνωστές παγκοσμίως (κάτι με συνομωσιολογίες, κάτι με το Διαδίκτυο), αλλά τα σωζόμενα γραπτά τους είναι ελάχιστα. Ενώ των Αζτέκων πιό πολλά, καί …διεθνώς άγνωστα.

Επανερχόμαστε, όμως, στο υποθετικό μας βιβλίο, που θα κληθεί να διαβάσει ο Αζτέκος αστρονόμος. Κατά τη γνώμη μου, αυτό περιέχει (μεταξύ των άλλων) αριθμητικά σύμβολα – όπως είπαμε, εύκολα να διαβαστούν. Που οδηγούν σ’ ένα είδος ημερολογίου, αλλά καί στον πανικό. Το βιβλίο αυτό στην κυριολεξία πρέπει να δείχνει τον τρόπο να μετριέται ο χρόνος μέχρι ένα μεγάλο γεγονός, μάλλον καταστρεπτικής φύσεως. Ίσως όχι καταστροφής σκέτης, όπως η Αποκάλυψη, αλλά όλες οι μεγάλης κλίμακας αλλαγές οπωσδήποτε φέρνουν καί καταστροφές του παλιού.

Άρα, το βιβλίο αυτό πρέπει να μιλάει γι’ αλλαγές πλανητικής κλίμακας, που θα συμπαρασύρουν τα πάντα. Καί πρέπει να δίνει την εντύπωση του αναπόφευκτου (γιά το αναμενόμενο μεγάλο γεγονός). Όθεν καί η εσπευσμένη μετάκληση (καί με το αζημίωτο) του …ειδικού.

Αλλά, γιά μισό λεπτό! Εικονίτσες είπαμε, έ; Κάτι σαν τον Δίσκο της Φαιστού, δηλαδή; Έ, ρέ, γλέντια, νά ‘ναι κι ο Δίσκος (ή, έστω, η μία απ’ τις πολλές αναγνώσεις του) οδηγίες γι’ αντίστροφη μέτρηση!!! Όχι τίποτ’ άλλο, αλλά γελάω από τώρα με την κωλοπιλάλα που θα πιάσει τα τυχόν πρακτόρια, που διαβάζουν τις σοφίες μου! 🙂 Καλή επανανάγνωση του Δίσκου, παιδιά! Κι άμα βρήτε τίποτε, να το μάθουμε κι εμείς! ‘Ντάξ’;

(Γελάω καί με τους αναρίθμητους «αποκρυπτογράφους» του, αλλ’ αυτό είναι άλλη ιστορία. Εδώ ουδείς έχει ξεκαθαρίσει το τί ακριβώς απεικονίζουν τα υπόλοιπα δυσερμήνευτα σύμβολα του Δίσκου, η δόξα της επανανάγνωσης τους μάρανε; Τέλος πάντων…)

Όχι, προσωπικά δεν θα τρέξω να κλειστώ σε καταφύγιο. Θα κάτσω να παρακολουθήσω τα γεγονότα ήρεμος, με εκλεκτό σκάτς δεκαπέντε ετών. Όπως τα γεροντάκια στο κατάστρωμα του βυθιζόμενου Τιτανικού. 🙂

 

Μάλιστα… Καί ποιό, τάχα, νά ‘ναι αυτό το γεγονός;

Αστρονομικής φύσεως οπωσδήποτε, διότι το Endgame 2 δίνει την εντύπωση πως επίκειται καταστροφική πτώση μετεωρίτη. Καί δή, πως ο χρόνος μέχρι τότε τρέχει καί …ελαττώνεται απότομα από εξωγήϊνη παρέμβαση!

Εμείς, όμως, θα πάμε λιγάκι πιό συμβατικά: ποιό μεγάλο γεγονός περίμεναν οι φυλές των ιθαγενών της Κεντρικής Αμερικής την εποχή των Κονκισταδόρες; Ποιό άλλο, παρά την επιστροφή του μεγάλου εκπολιτιστή τους, του θεού Κετζαλκοάτλ – που τους την είχε υποσχεθεί ο ίδιος φεύγοντας. (Αυτό τους έφαγε, βέβαια, διότι οι Ισπανοί με τα γένεια κάθε άλλο παρά γενειοφόροι θεοί εκπολιτιστές ήσαν.)

Εφ’ όσον, τώρα, αποδείξαμε πως ο Κετζαλκοάτλ είναι ο Ερμής, κι εφ’ όσον ο Ερμής χειρίζεται τόσο το μικροκοσμικό, όσο καί το μακροκοσμικό κηρύκειο, τότε δεν ξέρω πώς θα επιστρέψει ο Κετζαλκοάτλ (το πότε, το υποψιάζομαι: σύντομα), αλλά αναμένουμε δύο πράγματα:

  • Αλλαγές στο Ηλιακό μας Σύστημα, καί
  • αλλαγές στο dna μας.

Όπως καταλαβαίνετε, καί τα δύο είναι ούλτρα επικίνδυνα γιά τους κρατούντες – κι αυτοί θα κοιτάξουν όχι μόνο να προφυλαχτούν, αλλά καί παντί τρόπωι να εμποδίσουν …εγκαίρως τους υπόλοιπους ανθρώπους να ευεργετηθούν από τις όποιες αλλαγές. Είκοσι (καί πλέον) αιώνες η κρόνια Λερναία Ύδρα μετατρέπει τους ανθρώπους σε κτήνη καί πτώματα! Είναι δυνατόν να έρχεται όποτε θέλει ο πάσα είς Κετζαλκοάτλ, καί να της χαλάει τη σούπα με το «έτσι γουστάρω»; Έ;

Όσον αφορά τις αλλαγές στο Ηλιακό μας Σύστημα, πολλοί ψάχνουν (εδώ καί χρόνια) έναν πλανήτη ακόμη, πέρα από τον Πλούτωνα. (Δες πχ εδώ.) Η δέ σχετική έρευνα τον τελευταίο καιρό έχει ενταθεί τόσο, που νομίζεις πως από στιγμή σε στιγμή θ’ ανακοινώσουν την (επαν)εύρεση του πλανήτη. Αυτός ο πλανήτης είναι ο Πάν (σύμβολο το σαμπί), κύριος του ζωδίου του Ταύρου.

zwdiakos-Tauros-Pan

Όσον αφορά, πάλι, τις αλλαγές στο ανθρώπινο dna, τις περιμένω, αν καί δεν γνωρίζω πού θα οφείλονται. Ίσως θα οφείλονται στον Πάνα, ίσως όχι. Δυστυχώς, παρά το ότι ο -μέχρι τώρα εξώτατος πλανήτης- Πλούτων ανακαλύφθηκε στον 20ο αιώνα (το 1930), το dna δεν ήταν τότε μελετημένο σε τόσο βάθος, ώστε να καταγραφούν οι τυχόν αλλαγές του. Έτσι, δεν έχουμε ιστορικό προηγούμενο τέτοιων παρατηρήσεων. Κάλλιστα, όμως, μπορούμε να το δημιουργήσουμε τώρα!

 

Μέχρι την επιστροφή του γενειοφόρου θεού των Αζτέκων, όμως, μ’ αρέσει να βλέπω τα φίδια του κηρύκειου να φιλιούνται κάθε 20 Ιουλίου, καί να ενώνουν τις ουρές τους κάθε 20 Ιανουαρίου.

zwdiakos-20-07-20-01

Ο καλλιτέχνης του εξωφύλλου, πάλι, μας δείχνει το …69, το 08, καί το 80 με το Μαγιάνικο μηδέν / μάτι του Ώρου. Κανείς δυνατός λύτης γιά τους αριθμούς αυτούς;

Γιά τη νέα χρονιά

19 Σχόλια

arxigramma-Kαλημέρα καί καλή χρονιά!

Με τη νέα χρονιά θα έρθουν κάποιες αλλαγές στο ιστολόγιο.

 

Πρώτον, τα (σχεδόν απολύτως) ανοιχτά σχόλια ήταν μιά δοκιμή, που έλαβε τέλος. Δυστυχώς, κάποιο ποσοστό αναγνωστών έδειξε πως εμφορείται από ανωριμότητα, έλλειψη σοβαρότητας, βλακεία, κακία. Καί ανεδαφικότητα. Παρά τις άσχημες εποχές που περνάμε, ο καθένας βλέπει φώς καί μπαίνει καί ξερνάει την ψυχική του βρωμιά, λες καί δεν έχει άλλες δουλειές να κάνει. Λες κι έχει όλα του τα προβλήματα λυμένα, καί πάει να λύσει καί τα δικά μου.

Φυσικά, τα έμμισθα τρόλλς δεν θα μπορούσαν να λείπουν από τέτοια -κατά τη γνωμούλα τους- «παιδική χαρά».

Ο λόγος που άνοιξαν τα σχόλια, είναι άλλος. Είναι ότι πρέπει να εκφραστούν περισσότεροι αναγνώστες. Κι αυτό, επειδή είμαι πεπεισμένος ότι πολλοί διαθέτουν «κλειδιά» που χρειάζονται σε άλλους. Οπότε, δεν πρέπει να περιμένουν τη δική μου διαμεσολάβηση. (Μη ρωτάτε, γιατί ο ένας έχει το απαραίτητο «κλειδί» του άλλου. Ταχίστως: στρατηγικό σχέδιο ασφαλείας, «άνωθεν».) Κι αυτό, με τη σειρά του, επειδή τώρα δεν έχουμε την πολυτέλεια του χρόνου, να καθόμαστε με την άνεσή μας ν’ αναμασάμε τις γνώσεις που κερδίσαμε με το σταγονόμετρο. Ζούμε έσχατους καιρούς, καί τρέχουμε να προλάβουμε να γίνουμε αυτό που πρέπει να γίνουμε: μαχητές της αιώνιας Ελλάδας.

Τέλος πάντων, τα σχόλια που έχουν κάτι να πουν, θα περνάνε. Υβριστικά καί βλακώδη θα διαγράφονται – καί αναδρομικώς, αν ξεφεύγουν με την πρώτη. Καταστάσεις δεκαετίας 1990, όπου το Διαδίκτυο ήταν καινούργιο κοσκινάκι μου καί πού να σε κρεμάσω, καί συνδεόταν ο κάθε μαλάκας γιά να μπαχαλοποιήσει τα πάντα, πέρασαν ανεπιστρεπτί.

Μένοντας στο θέμα, θα παρακαλούσα μερικούς αναγνώστες να μην κάνουν ειδικά ονομαστικές επιθέσεις. Αν, γιά παράδειγμα, ο -λέμε τώρα- δόκτωρ Σμίθ ή ο προφέσσωρ Τζόουνς είναι κάθαρμα καί σας έχει ζημιώσει, δεν έχει θέση η ιστορία αυτή να τη δημοσιοποιήσετε εδώ. Ανοίξτε δικό σας ιστολόγιο καί γράψτε ό,τι γουστάρετε. Σας παρακαλώ, δηλαδή.

 

Δεύτερον, επειδή όντως δεν έχω χρόνο, υπόσχομαι να μην ξαναπέσω στην παγίδα της επικαιρότητας. Τα γεγονότα τρέχουν τόσο πολύ, που δεν προλαβαίνω να σας δείξω τις κρυφές όψεις τους. Δεν θα προλάβαινα, ακόμη κι αν έγραφα 18 ώρες κάθε μέρα καί μου φέρναν έτοιμα όσα έχω ανάγκη.

Βασίζομαι στο ότι ο καθένας σας έχει ήδη εδώ καί χρόνια μιά σχετική «παιδεία» στο Παράξενο, ώστε να πιάνει με την πρώτη τις κρυμμένες όψεις της καθημερινότητας των ειδήσεων.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα σχολιάζω / αναπτύσσω τέτοια θέματα, αλλά θα κοιτάζω να τα αποφεύγω.

Εκείνο που θέλω, είναι να τελειώσω επιτέλους κάποια μεγάλα κείμενα (100++ σελίδων Α4 το καθένα), σε μορφή βιβλίου, τα οποία φιλοδοξώ ν’ αποτελέσουν βάση γιά τον καθένα, ώστε στο εξής να κάνει περαιτέρω έρευνες μόνος του. Επίσης, στα κείμενα αυτά φιλοδοξώ να ξεκαθαρίσω (όσο γίνεται, βέβαια) μία καί καλή τη βρωμιά που κυκλοφορεί, καί ανακυκλώνεται βιβλιογραφικώς καί διαδικτυακώς εδώ καί δεκαετίες.

(Γιά την οποία βρώμα, αδιαφορώ πλήρως ποιοί την προωθούν, με ποιούς τρόπους, καί με ποιά «αστέρια» του προφορικού ή γραπτού λόγου. Ν’ αδιαφορήσετε κι εσείς. Ώστε στο εξής να διαβάζουν τις σοφίες τους μονάχα οι ίδιοι μέσα στα βρωμερά μαγαζιά τους, κι όχι ν’ αποβλακώνουν τον κόσμο που διψάει γιά το καθαρό νερό της Ελλάδας.)

Γιά παράδειγμα, το θέμα του χριστιανισμού.

  • Κατά τη γνώμη των φανατικών (καί τυφλωμένων απ’ τις …κληρονόμους των Ελληνικών Μυστηρίων στοές) «αρχαιοθρήσκων», κάποια μέρα ξαφνικά …έπεσαν απ’ τον ουρανό κάποιοι κακοί, ονόματοι «χριστιανοί», καί μετά …ες έδαφος φέρειν, η σφαγή της Σκυθόπολης, η «Αντιγνώση» της Ζωγράφου, μπλά-μπλά-μπλά.
  • Κατά τη γνώμη των φανατικών (καί τυφλωμένων από εξ ίσου φανατικούς «γεροντάδες») χριστιανών, οι αρχαίοι μας πρόγονοι (σημειωτέον: ταυτοχρόνως, κι αυτωνών οι πρόγονοι) ήσαν …διεφθαρμένοι, ώσπου ξαφνικά (πάλι!) …έπεσε απ’ τον ουρανό κάποιος Χριστός, κι οι διεφθαρμένοι πρόγονοί μας ανέβλεψαν, μπλά-μπλά-μπλά.

Όμως, το ποιά σημαντικώτατη σχέση έχει με την όλη ιστορία η …Χόμς (ναί, η γνωστή από τις ειδήσεις πόλη της Συρίας, όπου στις μέρες μας γίνεται της κακομοίρας), ουδείς από τις δύο αυτές ομάδες νομπελιστών γνωρίζει. Κι ούτε ενδιαφέρθηκε ποτέ να μάθει. Αλλά κι αν έμαθε, κάνει συνειδητώς το κορόϊδο – γιά να προωθήσει τις φανατικές, εμπρηστικές, καί εν τέλει ανθελληνικές κωλοϊδέες του.

(Καί με το αζημίωτο, βεβαίως. Με εκδόσεις εντύπων, εκδηλώσεις, ομιλίες, κτλ. Τί το περάσατε; Πως ο καθένας είναι Εργοδότης, νά ‘χει τρύπιες τσέπες; )

Κι αν νομίζεις, αναγνώστη μου, ότι θα σου πω την ιστορία (με Χόμς καί Μέκκες) χαρτί καί καλαμάρι, θα σου δώσω στο πιάτο την απάντηση του ερωτήματος καί τέλειωσες… Άμ, δέ! 🙂 Εκεί ακριβώς αρχίζουν τα δύσκολα!!!

Δεν ξέρω, όμως, κατά πόσο στο εξής θα πετάξεις στον κάδο ανακύκλωσης τα κωλόχαρτα του καθενός, που πάει να σου βγάλει τα μάτια. Αλλά το ελπίζω, διότι αλλοιώς δεν θα έμπαινα στον κόπο.

 

Αυτά! Καί, όπως πάντα, σας υπόσχομαι εκπλήξεις!

Καλή χρονιά πάλι!