(προηγούμενο)

arxigramma-Oι ουκ ολίγες αναφορές γιά πυραμίδες στην Ελλάδα (πχ εδώ) επιβάλλουν να κάνουμε μια στάση, να τις δούμε λίγο προσεκτικώτερα.

Ειδικά τις πυραμίδες που είναι μαζεμένες στην περιοχή Άργους-Κορίνθου, εφ’ όσον στην προηγούμενη συνέχεια αναρωτήθηκα γιά την ύπαρξη «12+1» στην Κόρινθο, την πατρίδα του Αιήτη.

Πράγματι, οι πυραμίδες της Αργολικής πεδιάδας είναι μέρος του κυκλικού «12+1» που ψάχνουμε. (Διότι εξ αρχής ψάχνουμε σύνολο, κι όχι μεμονωμένα κτίσματα.) Μόνο που δεν «ανήκαν» στην Κόρινθο αποκλειστικά, αλλά σ’ όλες τις κοντινές πόλεις της τότε εποχής. (Πχ Άργος, Σικυώνα, κτλ.)

Στην εποχή μας, στη συγκεκριμένη περιοχή υπάρχουν στα σίγουρα τα υπολείμματα δύο πυραμίδων, του Ελληνικού καί του Λυγουριού. Καί πιθανολογείται πως υπάρχουν ακόμη μερικές πυραμίδες, δηλ. της Δαλαμανάρας (μερικά χμ έξω από τη σημερινή πόλη του Άργους), της Σικυώνας, καί της Καμπίας (στη Νέα Επίδαυρο).

Γιά την τελευταία, υπάρχει ο αντίλογος πως πρόκειται γιά οικοδόμημα με κάθετους τοίχους, κι όχι επικλινείς. (Άρα, δεν πρόκειται γιά πυραμίδα.) Της Σικυώνας, πάλι, υπήρχαν τα υπολείμματα μέχρι πριν έναν αιώνα καί πλέον, ενώ σήμερα δεν υπάρχει τίποτε. (Διάφοροι πήραν τις λαξευμένες πέτρες της καί τις χρησιμοποίησαν σε άλλα κτίσματα.) Άρα, δεν μπορούμε να ξέρουμε την ακριβή θέση της. Η δε πυραμίδα της Δαλαμανάρας δεν διακρίνεται σαφώς στον χάρτη, αλλά αυτόν τον καιρό (καί, δυστυχώς, καί γιά το προβλέψιμο μέλλον) δεν θα μπορέσω να επισκεφθώ την τοποθεσία, ώστε να ξεκαθαρίσω τα πράγματα.

Αναγκαστικά, λοιπόν, ξεκινάμε μονάχα με τα σίγουρα δεδομένα που έχουμε, καί κοιτάζουμε να δούμε τί μπορούμε να κάνουμε. (Στις εικόνες που θα παραθέσω, θα φροντίσω -όπου χρειάζεται- να φαίνονται καί οι συντεταγμένες.) Σας παρουσιάζω τις δύο «καθαρές» πυραμίδες:

Η πυραμίδα του Ελληνικού:

πυραμίδα-Ελληνικού-συντεταγμένες

Καί η πυραμίδα του Λυγουριού:

πυραμίδα-Λυγουριού-συντεταγμένες

(Σημείωση: Την πυραμίδα του Ελληνικού τη βρίσκει κατ’ ευθείαν το ψαχτήρι του Γκούγκλ Έρθ. Αλλά η φράση «πυραμίδα Λυγουριού» μας οδηγεί σ’ ένα …ξενοδοχείο, αρκετά χιλιόμετρα μακριά! Καμμία σχέση με την πυραμίδα. Μά, επιτέλους! Τόση αναίσχυντη …λιγούρα γιά εξεύρεση πελατών; Δυστυχώς, από κάτι τέτοιες «εξυπνάδες» υποφέρει η Ελλάδα όσα υποφέρει.)

Λαμβάνοντας, τώρα, ως δεδομένο ότι τον ρόλο του Ήλιου (δηλ. του κέντρου του συμπλέγματος) παίζει ο ναός της θεάς Ήρας, τον εντοπίζουμε πολύ εύκολα κάπου μέσα στην Αργολική πεδιάδα.

ναός-Ήρας-Άργος-συντεταγμένες

(Ο «ηλιακός» χαρακτήρας του ναού της θεάς τονίζεται από την εκκλησία της Αγ. Κυριακής, στα 500 μέτρα απόσταση. Θα διαπιστώσετε πως οι εκκλησίες παίζουν κι αυτές κάποιον ρόλο στο όλο σύμπλεγμα.)

Από το γεωμετρικό κέντρο του ναού της θεάς Ήρας μετράμε (με το μετρητικό εργαλείο του Γκούγκλ Έρθ) τις αποστάσεις μέχρι τις δύο πυραμίδες. Βρίσκουμε:

ναός-Ήρας-πυραμίδα-Ελληνικού-απόσταση

14,790 μέτρα απόσταση γιά την πυραμίδα του Ελληνικού, καί

ναός-Ήρας-πυραμίδα-Λυγουριού-απόσταση

24,060 μέτρα απόσταση γιά την πυραμίδα του Λυγουριού.

Εάν διαιρέσουμε τη μεγαλύτερη απόσταση με τη μικρότερη, βρίσκουμε: 24,060/14,790 = 1.62677 . Δηλαδή, βρίσκουμε τη χρυσή αναλογία φί = 1.618 – αν καί με σφάλμα 0,5%.

Δηλαδή, βρήκαμε πως όντως υπάρχει ένα κυκλικό «12+1» στην Αργολικιή πεδιάδα.

 

Εδώ, στάση – γιά να εξηγήσω τί ζητάμε εξ αρχής. (Άρα, να καταλάβουμε τί ακριβώς σημαίνουν αυτά που βρήκαμε.)

Είναι γνωστό από την εποχή των Τίτιους καί Μπόντε, δηλ. εδώ καί δυόμιση αιώνες, ότι οι (μέσες) τροχιές των πλανητών του Ηλιακού μας Συστήματος παρουσιάζουν «κβάντωση». Δηλαδή, δεν έχουν οποιαδήποτε ακτίνα. Αλλά τέτοια, που οπωσδήποτε υπακούει σ’ έναν μαθηματικό «νόμο» – σε μία μαθηματική ακολουθία. Ωστόσο, αυτός ο «νόμος» δεν εφαρμόζεται σε πλανήτες πέρα από τον Ουρανό. (Δηλ. σε Ποσειδώνα, Πλούτωνα, Πάνα.)

Παρ’ όλ’ αυτά, ο «νόμος των Τίτιους καί Μπόντε» είχε δύο επιτυχίες:

  • Πρώτον, τον πλανήτη Ουρανό (ανακαλύφθηκε στις 13/03/1781, δεκαπέντε χρόνια μετά τη διατύπωση του «νόμου Τ.-Μπ.»), η ακτίνα της τροχιάς του οποίου ήταν ακριβώς όρος της ακολουθίας.
  • Καί δεύτερον, τον πρώτο ανακαλυφθέντα αστεροειδή, τη Δήμητρα (ανακαλύφθηκε το 1801), που επιβεβαίωνε την ύπαρξη άστρου -καί όχι κενού, όπως νόμιζαν μέχρι τότε- στην προβλεπόμενη πλανητική τροχιά αμέσως μετά τον Άρη.

Βέβαια, εκεί δεν υπάρχει πιά πλανήτης, αλλά αμέτρητα κομμάτια του εκραγέντος Φαέθωνα. (Οι λεγόμενοι αστεροειδείς, ή πλανητοειδείς.)

Όλα τα παραπάνω ήταν σαφές δείγμα πως το Ηλιακό Σύστημα λειτουργεί με «κβαντισμένα» μεγέθη. Αυτή η «κβάντωση» διαπιστώθηκε ενάμιση αιώνα πριν τη διατύπωση της Κβαντομηχανικής Θεωρίας γιά τον μικρόκοσμο (δηλ. τα σωματίδια μεγέθους ατόμου καί μικρότερα). Αλλά, αντίθετα από τη γοργή πρόοδο της Κβαντικής Θεωρίας στον μικρόκοσμο, από την εποχή των Τίτιους καί Μπόντε δεν έχουν γίνει περισσότερα βήματα προς την κατεύθυνση της κβαντώσεως των μακροκοσμικών μεγεθών.

 

Παρένθεση – τσουχτερή:

«Νόμοι» του Ηλιακού Συστήματος… Ανακαλύψεις πλανητών καί αστεροειδών… Θα μπορούσε κανείς να πεί πως πρόκειται γιά χόμπυ κονομημένων (καί κάπως μυαλωμένων) αστών της εποχής του Μότσαρτ καί του Καζανόβα, ασχολουμένων με τις επιστήμες. Όμως, ουδόλως μιλάμε γιά θεωρητικές ανακαλύψεις, οι οποίες δήθεν δεν ενδιαφέρουν κανέναν (πλην μερικών «βαρεμένων»). Μιλάμε γιά γνώσεις κι ανακαλύψεις με τρομερές συνέπειες στις ζωές μας.

Η Δήμητρα, αίφνης.

Της Δήμητρας η ανακάλυψη ανακοινώθηκε ανεπίσημα -σε επιστολή- στις 24/01/1801, αλλά φυσικά ο αστεροειδής είχε παρατηρηθεί λιγάκι πιό πριν. Καί λίγους μήνες μετά, την ίδια χρονιά, βλέπουμε τον Έλγιν (ή, έστω, τα συνεργεία του – δεν θυμάμαι καλά) γιά πρώτη φορά στην Αθήνα!

Άσχετα μεταξύ τους τα δύο γεγονότα; Παρά το ότι τωι καιρώι εκείνωι ένα ταξίδι απαιτούσε αρκετή προετοιμασία, δεν θα τό ‘λεγα. Δηλαδή, μπορεί ο Έλγιν να είχε ήδη αρχίσει τις προετοιμασίες του ταξιδιού του, όμως η ανακάλυψη της Δήμητρας τον έκανε να κάθεται σε αναμμένα κάρβουνα. Γιατί;

Μά, διότι επιβεβαιωνόντουσαν οι απόκρυφες παραδόσεις που ήξερε, ότι πράγματι υπήρχε πλανήτης σ’ εκείνη την τροχιά καί πράγματι αυτός ήταν ο Φαέθων της Ελληνικής Μυθολογίας! Καί πράγματι αντιστοιχούσε στην τέρμα δεξιά καί πίσω Καρυάτιδα. (Έ, δεν ήταν η πρώτη φορά το 1801, που οι ξένοι «περιηγητές» μετά το 1453 έβλεπαν ή ζωγράφιζαν την Ακρόπολη!) Διότι αλλοιώς δεν έβγαινε η αντιστοιχία 5 εσωτέρων πλανητών -τεσσάρων συν τον Ήφαιστο, που δεν έχει ακόμη παρατηρηθεί- καί έξι Καρυατίδων.

Ως αποτέλεσμα, ο Έλγιν, εκτελώντας τελετουργική μαγεία, έβαλε τους εργάτες του καί πριόνισαν το κεφάλι της Καρυάτιδας του Φαέθωνα.

Δυστυχώς, στο σημερινό έκτρωμα που ονομάζεται «Νέο Μουσείο Ακρόπολης», η πινακίδα πληροφορεί τον επισκέπτη ότι το κεφάλι της Καρυάτιδας είναι κομμένο κάθετα από …βόμβα, κατά την πολιορκία της Ακρόπολης του 1827. Αυτά τα γραπτά κόπρανα (διότι περί κοπράνων πρόκειται) :

  • Καί υποτιμούν τη νοημοσύνη του επισκέπτη, διότι καμμία βόμβα δεν κάνει χειρουργικής ακρίβειας τομές.
  • Καί -πολύ ύπουλα- ρίχνουν το βάρος της καταστροφής στους -πολιορκητές- Έλληνες, παίρνοντάς το από τον συφιλιδικό αληταρά «λόρδο» καί το σύνολο της ποδιτσείας της αγγλίτσας, της οποίας ήταν μέλος. (Να ρωτήσω αν τον Έλγιν πάει να τον «αθωώσει» κάποιος σημερινός τέκτων «αρχαιολόγος», ή ρωτάω αυτονόητα πράγματα; )
  • Καί πετάνε στα σκουπίδια την Ιστορία, που μας πληροφορεί σαφώς ότι αφ’ ενός αυτή την ιεροσυλία τη διέπραξε ο πόρδος, κι αφ’ ετέρου ότι οι Έλληνες δίνανε μολύβι στους πολιορκημένους Τούρκους, γιά να φτιάχνουν αυτοί τις σφαίρες τους, καί να μην το παίρνουν απ’ τους συνδέσμους των κιόνων του Παρθενώνα. Δηλαδή, ότι οι Έλληνες βάζανε την Ακρόπολη παραπάνω από τις ζωές τους.
  • Καί, τέλος, διατρανώνουν τη θέλησή μου να γκρεμίσω προσωπικά το «Νέο Μουσείο» καί τα ρέστα, όταν η Ελλάδα γίνει Ελλάδα.

Αλλά, σου λέει, όλοι σήμερα έχουν αποχαυνωθεί κοιτάζοντας τα μπούτια της κάθε «στάρ». Ποιός θα κάτσει να διαβάσει τέτοιες ιστορικές λεπτομέρειες, καί μάλιστα τόσο καλά, ώστε να μας την πεί μετά;

Έλα, όμως, που βρέθηκε ο εξής ένας! 🙂 Καί με το Διαδίκτυο, περισσότεροι!

Τέλος της παρένθεσης.

 

Αναφέραμε τους Τίτιους καί Μπόντε, επειδή υφίσταται καί δεύτερη υπόθεση «κβαντισμένων τροχιών». Προγενέστερη.

(Διόλου δεν αποκλείεται οι δύο Γιάννηδες -Γιοχάννες- να την είχαν ακουστά από καμιά τεκτονική στοά, κι είπαν να δοκιμάσουν αν ισχύει. Αλλά τέτοιων λεπτομερειών την αλήθεια δεν μπορώ να την αποδείξω εγώ. Αυτή η δουλειά επαφίεται καθαρά στον ιστορικό της επιστήμης. Ή σε …συνομωσιολόγους με πολλά διαθέσιμα μέσα καί πολύ διαθέσιμο χρόνο! 🙂 )

Αυτή ανάγεται στον Πυθαγόρα, που ήταν ο πρώτος που γνωρίζουμε ότι μίλησε γι’ αυτήν. (Χωρίς αυτό να σημαίνει απαραίτητα πως επρόκειτο γιά δική του γνώση. Κατά τη γνώμη μου, αυτή η γνώση πρέπει ν’ ανάγεται σε ακόμη παλαιότερες εποχές – κι ο Πυθαγόρας απλώς την κοινοποίησε, δηλαδή κατά κάποιο τρόπο την «υπέγραψε» καί την οικειοποιήθηκε.) Η συγκεκριμένη υπόθεση έχει περίπου ως εξής:

Ο Πυθαγόρας, μελετώντας -από μαθηματικής πλευράς- τις μουσικές νότες ως αποτελέσματα του μεταβαλλόμενου μήκους μιάς παλλόμενης χορδής (πολύ καλό εισαγωγικό άρθρο εδώ), πχ όπως παίζουμε κιθάρα, θεώρησε ότι κάτι τέτοιο πρέπει να ισχύει γενικά στο Σύμπαν. Καί στα μικρά πράγματα, καί στα μεγάλα. Δηλαδή, οι τροχιές των πλανητών να υπακούνε σε παρόμοιους μουσικούς «νόμους».

Στο βιβλίο «Ο μυστικός κώδικας του Πυθαγόρα», ο συγγραφέας του Ιπποκράτης Δάκογλου υποθέτει πως οι τροχιές ενός «πρωταρχικού» ηλιακού συστήματος είναι η καθεμία πολλαπλάσιο επί φί της προηγουμένης της. (Οι τροχιές αρχικά, με τη γένεση των πλανητών, είναι κυκλικές. Αλλά αμέσως μεταπίπτουν σε ελλειπτικές, γιά «οικονομία» στην ενέργεια. Η Φύση είναι τσιγκούνα! 🙂 ) Γράφω «πρωταρχικού», επειδή -ως φαίνεται- καί το δικό μας ήταν κάποτε έτσι. Αλλά, μετά την έκρηξη του Φααέθωνα, οι τροχιές μετατοπίστηκαν – ώστε να διατηρηθούν οι ισορροπίες. (Δηλ. τα συνολικά μεγέθη του Ηλιακού μας Συστήματος, όπως η στροφορμή του.) Κι έτσι, από τον απλό τροχιακό μαθηματικό νόμο «επί φί», που περιέγραφε το πρωταρχικό Ηλιακό Σύστημα, πέσαμε στον συνθετώτερο των Τίτους καί Μπόντε (που περιγράφει το μετά την έκρηξη του Φαέθωνα, έως καί σήμερα).

Η αλήθεια είναι πως (απ’ όσα ξέρω, δηλαδή) ουδέποτε στη μουσική -σε οποιοδήποτε μουσικό είδος- υπήρξαν δύο διαδοχικές νότες, καθορισμένες με συχνότητες «επί φί». Προσωπικά, όμως, είχα την περιέργεια (χρησιμοποιώντας το πρόγραμμα Audacity) να δω πώς ακούγονται τέτοιες νότες, οπότε έφτιαξα «νότες» με βάση το Λά στα 440 Hz καί δυό-τρείς υψηλότερες, με συχνότητες «επί φί» διαδοχικώς.

Γιά να σας δώσω έτοιμο το αποτέλεσμα, η συγχορδία τους θυμίζει πάρα πολύ το ταυτόχρονο κορνάρισμα των πλοίων, όταν βυθίζεται ο Σταυρός στα νερά, κατά τα Θεοφάνεια. Δεν θα τό ‘λεγα αρμονικό, αλλά ούτε καί δυσαρμονικό.

Η αλήθεια είναι, επίσης, ότι δεν υπάρχει καμμία θεωρία, που να εξηγεί γιατί ο «χρυσός αριθμός φί» πρέπει να ορίζει τις διαδοχικές τροχιές πλανητών. Πιστεύω, όμως, ότι προκύπτει, επειδή είναι σταθερά του βαρυτικού πεδίου. (Γιά το οποίο γνωρίζουμε ελάχιστα πράγματα.) Καί πιστεύω ότι κάποια μέρα, κάπως, θα εξηγηθεί πραγματικά το γιατί η βαρύτητα προτιμάει τον χρυσό αριθμό φί. (Όπως καί το γιατί, μετά την έκρηξη του Φαέθωνα, οι τροχιές παρουσιάζουν την κβάντωση Τίτιους-Μπόντε. Καί το γιατί αυτή δεν ισχύει πέρ’ από τον Ουρανό.) Αλλά, μέχρι τότε, τον λαμβάνουμε ως στέρεη βάση της έρευνάς μας ασυζητητί.

 

Επανερχόμαστε, τώρα, στα γήϊνα.

Από τις έρευνές μου προκύπτει ότι οι πρόγονοι της εποχής του Ταύρου, όταν έφτιαχναν κυκλικά «12+1», ακολουθούσαν τον «νόμο Πυθαγόρα»: τις ομόκεντρες τροχιές «επί φί».

Βέβαια, εδώ υπεισέρχεται ένα σοβαρό ερώτημα. Δηλαδή, αν τα κυκλικά «12+1» φτιάχτηκαν ως απεικονίσεις του πρωταρχικού Ηλιακού μας Συστήματος, ή ήταν αυτόνομες διατάξεις με σκοπό τη διαχείριση του αιθέρα (χωρίς καμμία αναφορά σε πλανήτες κτλ), εφ’ όσον το συγκεκριμένο σχήμα έδινε αυτομάτως πρόσβαση στο αιθερικό πεδίο.

Η προσωπική μου απάντηση είναι πως συνέβαιναν καί τα δύο. Διότι καί οι πλανήτες «χειρίζονται» το αιθερικό πεδίο. (Βλέπε Αστρολογία / γεννήσεις.)

Έτσι, εφ’ όσον οι αποστάσεις των δύο σωζομένων πυραμίδων ακολουθούν τον «νόμο επί φί», αυτομάτως γνωρίζουμε πως στην πεδιάδα του Άργους εντοπίσαμε κυκλικό «12+1». Αυτή ακριβώς ήταν η σημασία του πηλίκου των αποστάσεων των δύο καλώς σωζομένων πυραμίδων από τον ναό της Ήρας!

Ξεκινάμε, λοιπόν, την ανάπλαση του τοπογραφικού του «12+1» από τους δύο πρώτους κύκλους:

κύκλοι-Ελληνικού-Λυγουριού

Εννοείται, εκεί όπου βρίσκονται οι κόκκινες κουκκίδες, είναι τοποθετημένες οι πυραμίδες.

Η πυραμίδα του Ελληνικού μαζί με την «τροχιά» της από κοντά:

πυραμίδα-Ελληνικού-με-τροχιά

Πιστεύω, παρατηρήσατε ήδη ότι η «τροχιά» περνάει από τον διαμήκη άξονα της παρακείμενης εκκλησίας! Ευλόγως αναρωτιέται κανείς, αν το «12+1» ήταν γνωστό καί στους χριστιανικούς αιώνες.

Η πυραμίδα του Λυγουριού μαζί με την «τροχιά» της από κοντά:

πυραμίδα-Λυγουριού-με-τροχιά

Εδώ, όμως, κάτι δεν πάει καλά. Βλέπουμε ότι η πυραμίδα δεν βρίσκεται στην προβλεπόμενη θέση της. (Πιθανοί λόγοι γι’ αυτό, αρκετοί. Πχ η στόχευση σε 24 χιλιόμετρα απόσταση είναι δύσκολη, ακόμη καί με σημερινά τοπογραφικά όργανα.) Επίσης, μας δημιουργεί ένα πρόσθετο ζητηματάκι: αν, αναπλάθοντας τις υπόλοιπες δέκα τροχιές, πρέπει να ξεκινήσουμε με βάση την τροχιά του Ελληνικού, ή αυτήν του Λυγουριού.

Προσωπικά, ξεκίνησα τη χάραξη των τροχιών με βάση την πυραμίδα του Ελληνικού. Αν κάνω λάθος, θα φανεί στην πορεία. Ωστόσο, θα σας δώσω έτοιμα καί τα δύο σύνολα αποστάσεων σε πίνακα. (Καί ψάξτε το κι εσείς.)

Παρατηρήστε πάλι την παρακείμενη εκκλησία!… Γιά μένα, πολύ ευχάριστη παρουσία – καί ουδέν έτερον σχόλιον. 🙂

 

Πρέπει, όμως, να φτιάξουμε καί τις υπόλοιπες δέκα τροχιές. Αλλά εδώ προκύπτει το ερώτημα: μέχρι πού θα φτάσουμε προς τα μέσα, καί μέχρι πού προς τα έξω; Διότι, αν καθορίσουμε (έστω καί μόνον) το εσώτατο, ή (έστω καί μόνον) το εξώτατο όριο, αυτομάτως ξέρουμε καί μέχρι πού φτάνουν οι υπόλοιπες.

Οι δοκιμές του γράφοντος έδειξαν ότι η εξώτατη τροχιά που ψάχνουμε, περνάει -λίγο πάνω- από τους δύο ναούς της θεάς Ήρας στο Λουτράκι. (Αν καί πάνω από χίλια χρόνια νεώτεροι των πυραμίδων της Αργολικής πεδιάδας, ουδόλως αποκλείεται το να «κάθησαν» επάνω σε παλιότερους καί μικρότερους. Το αντίθετο, θα έλεγα.) Δοκιμές μεγαλυτέρων τροχιών, μέχρι πχ την πυραμίδα στα Βιγκλάφια, ουδέν απέδωσαν. Έτσι, ο πίνακας αποστάσεων διαμορφώνεται ως εξής – με τις χρωματισμένες να είναι οι μετρημένες:

αποστάσεις_12+1_Αργολίδας

Καί, ακολουθώντας τη στήλη της πυραμίδας Ελληνικού, το συνολικό κυκλικό «12+1» της περιοχής είναι αυτό εδώ:

12-τροχιές

Ιδού καί το εσώτερο μέρος του (που δεν διακρίνεται καλά στη συνολική εικόνα), μέχρι τον «Φαέθωνα» στα όρια του χωριού Νέο Ηραίο:

εσώτερο_12+1

 

Αυτό ήταν!

(επόμενο)

Advertisements