Αρχική

Ιάσων – μέρος α’ 2

12 Σχόλια

(προηγούμενο)

arxigramma-Oι φιλόλογοι, λοιπόν, δείχνουν προσκόλληση μεσαιωνικού καλογήρου (ή ταλιμπάνου, αν θέλετε) στα σωζόμενα κείμενα, τα οποία θεωρούν κάτι σαν τις -αδιαπραγματεύτως θεόπνευστες- πέτρινες πλάκες του Μωϋσή. Λογική απόρροια αυτής της στάσης είναι το ότι ελάχιστοι φιλόλογοι αναρωτιούνται από πού προέρχονται τα «ευαγγέλιά» τους, όπως οι στερεότυπες εκδόσεις της Οξφόρδης – κι αν οι πηγές των πηγών τους είναι «καθαρές», γιά να δικαιολογούν τέτοια τυπολατρεία.

Τέλος πάντων, αν δε δείς τα χειρότερα, δεν εκτιμάς αυτό που έχεις. Καί τα χειρότερα εν προκειμένωι συνοψίζονται εις το εξής άνομον ζεύγος.

 

2β. Λικβινταρισμός καί μηδενιστικός «πραγματισμός»

Πρόκειται γιά το αντίθετο άκρο του φιλολογικού ταλιμπανισμού.

Λικβινταρισμός (υγροποίηση) είναι η στάση μερικών ατόμων ν’ αμφισβητούν τα πάντα. Κι όχι μόνον, αλλά να θεωρούν -σ’ επίπεδο μαθηματικού αξιώματος- πως:

  • (α) πρέπει να ξεκινάμε συνεχώς απ’ το μηδέν,
  • (β) ουδέποτε θα βρεθεί στερεό θεμέλιο, ώστε να χτίσουμε επάνω του, άρα
  • (γ) ουδέποτε θα είμαστε σίγουροι γιά ο,τιδήποτε. Άρα,
  • (δ) ξαναπάμε στο (α) καί συνεχίζουμε επ’ άπειρον.

Η άνευ λόγου καί αιτίας πνευματική αυτή υπερκινητικότητα, αυτή η -δήθεν- «διαρκής επανάσταση» (γνωστή αρρώστεια διαφόρων πολιτικών τυχοδιωκτών), αυτό το διαρκές γράψε-σβήσε, όταν δεν δείχνει ανθρώπους βλάκες, ημιμαθείς, συμπλεγματικούς, τότε δείχνει εμπαθείς κι υστερόβουλους.

Ο μηδενιστικός «πραγματισμός» συνίσταται στην αναγωγή όλων των πράξεων καί παραλείψεων ενός ατόμου σε κίνητρα ευτελή. Δηλαδή τα χρήματα, την κατάκτηση γιά χάρη της εξουσίας, το σέξ, την ηδονή, κτλ παρόμοια. Τελικά, τα υπό εξέταση άτομα «αποδεικνύονται» μηδαμινές προσωπικότητες, ανάξιες λόγου. Έως μηδενισμού. (Καί κακώς η Ιστορία ασχολείται με την πάρτη τους.) Ευγενή κίνητρα, ιδεαλισμός, πατριωτισμός, ρομαντισμός, διάθεση γιά εξερεύνηση καί μάθηση, απλά δεν υφίστανται μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο.

Αυτή τη θεώρηση των πραγμάτων την αποκαλώ «πραγματισμό», επειδή οι φορείς της νομίζουν ότι πατάνε γερά τα πόδια τους στην πραγματικότητα. (Καί πως όλοι, όσοι δεν σκέπτονται σαν αυτούς, ονειροβατούν.)

Αν μιλούσαμε γιά μαγειρική, αυτοί όλοι θα προσπαθούσαν να φτιάξουν σκορδαλιά χωρίς σκόρδο. Ή ομελέττα, δίχως να σπάσουνε αυγά. Ωστόσο, τα πράγματα με κάτι τέτοιους δεν είναι πάντα ανώδυνα. Δεν κινούνται πάντα στο επίπεδο ηλιθιοτήτων, που εκτοξεύουν ταραγμένα μυαλά. Διότι στην περίπτωση «λικβινταριστικής» αντιμετωπίσεως της Μυθολογίας μας αμφισβητούνται με τον χειρότερο τρόπο οι ρίζες του έθνους μας.

Τέλος πάντων, οι επί του θέματος …σταθερές (!) θέσεις των πρώτων μπουμπουκιών της παρέας, των λικβινταριστών, είναι οι εξής:

 

α. Η ανυπαρξία.

Ήτοι: αυτοί οι ήρωες δεν υπήρξαν ποτέ, κι αυτά τα γεγονότα δεν έγιναν ποτέ. Επομένως, πρόκειται γιά καθαρά φανταστικές αφηγήσεις, στις οποίες δεν πρέπει να πολυδίνουμε σημασία. Παιδικά παραμύθια άλλων εποχών, δηλαδή.

Το συγκεκριμένο επιχείρημα είναι ελαφρώς μπαγιάτικο. Ενάμιση αιώνα έχει, που δεν στέκει. Καί να σκεφτήτε, το διατυπώνανε όχι τίποτε φελλοί, αλλά σοβαροί καθηγητάδες – μέχρι ν’ ανασκαφούν η Τροία καί οι Μυκήνες. Βέβαια, μην περιμένετε πως μετά οι διάφοροι λικβινταριστές το βούλωσαν. Απλώς, το επιχείρημά τους αλλάζει μορφή κατά περίπτωση, σα ρετροϊός. Έτσι, δεν είναι καθόλου παράξενο που πρόσφατα διάβασα (κάπου ανά τα Ιντερνέτια) ότι η Αργοναυτική Εκστρατεία …δεν έγινε ποτέ.

(Τί να του πεις τώρα, αυτουνού του σπουδαρχίδη! Ότι, όσο αυτός έγραφε αυτές τις μαλακίες, που τις παρουσιάζει κιόλας δημοσίως σα σοφίες, βρέθηκε σε μυκηναϊκό τάφο στον Βόλο χρυσός από την Κολχίδα; Δεν θα καταλάβει. Δεν χωράει το ανύπαρκτό του ότι τα εργαστηριακά δεδομένα δεν αμφισβητούνται με λόγια κι ιδεοληψίες.)

 

β. Ο συμβολισμός.

Δηλαδή; Δηλαδή: όλ’ αυτά τα μυθολογικά έγιναν μεν, αλλά όχι επί Γής. Τότε, πού έγιναν, μωρέ; Άαααα, όλ’ αυτά συνέβησαν στον ουρανό, ως κινήσεις των άστρων, ώ πτωχόμυαλοι κοινοί θνητοί! Καί μετά, πήραν οι ποιητές τις κινήσεις των άστρων καί τις μεταβάλανε ποιητικώς παύλα τραγουδιστικώς σε ήρωες καί τέρατα καί δράκους. (Οι τέκτονες καί οι τεκτονολάγνοι συγγραφείς, φερ’ ειπείν, έχουν τσουβαλιάσει άπαντες ως «ηλιακούς ήρωες», καί ξεμπέρδεψαν.)

Εδώ ξεκινάει μιά κούρσα συμβολισμών, την οποία οι δήθεν σοβαροί ερευνητές οφείλουν ν’ αντιστρέψουν, αποσυμβολίζοντας.

Τό ‘χω πεί χιλιάδες φορές, θ’ αναγκαστώ ακόμη μία: συμβολισμός υπάρχει στα σίγουρα, αλλά ο αποσυμβολισμός εξαρτάται 1000% απ’ αυτόν που τον επιχειρεί. Πράγμα που, δυστυχώς, ουδείς φαίνεται ν’ αντιλαμβάνεται.

Οι πάγιες, τώρα, σοφίες των μηδενιστικώς «πραγματιστών» μορφοποιούνται ως εξής:

 

γ. Τα οικονομικίστικα κίνητρα.

Του τύπου «ένα κι ένα κάνουν δυό». Όλα γίνονται γιά την κονόμα, καί μην ψάχνεις παραπέρα! (Κι η Αργοναυτική Εκστρατεία γιά την κονόμα έγινε. Αμφιβάλλετε, ρέ ρομαντικές μοσχαροκεφαλές; Διαβάστε το εγχώριο Διαδίκτυο, να μορφωθήτε! Υπ’ ευθύνηι σας, όμως! 🙂 )

Εντάξει, οι αριθμοί δεν αμφισβητούνται, καί συμφωνώ απόλυτα. Όπως συμφωνώ απόλυτα στο ότι τα οικονομικά ενός ατόμου (μιάς ομάδας, ενός κράτους, κτλ) είναι ακτινογραφία (του ατόμου, της ομάδας, κτλ). Σου επιτρέπουν να καταλάβεις πάρα πολλά.

Όμως, θα παραδεχόμουνα αυτούς τους λεβέντες, αν παρουσίαζαν κάποια σοβαρή μελέτη πχ γιά τη χρηματοδότηση του Τρωϊκού Πολέμου. Ή τα οικονομικά μιάς μυκηναϊκής πόλης. Ή τη χρηματοδότηση του 1776, του 1789, του 1821, του 1917. (Καίνε αυτά, έ; ) Ή, εφ’ όσον είναι μαρξιστές, γιά το γιατί ο Μάρξ αλλάζει τον αδόξαστο στους εργοστασιάρχες, αλλά δεν μιλάει γιά το κατ’ εξοχήν παρασιτικό κεφάλαιο, το τραπεζικό-χρηματιστηριακό.

Οπότε, μέχρις ότου δώσουν (σ’ εμένα) σοβαρό δείγμα γραφής, αρνούμαι να λάβω στα σοβαρά τα γραφόμενά τους. Εδώ καλά-καλά δεν απαντάει κανείς τους πχ στο με τί χρήματα καθότανε ο Ιάσων με τη Μήδεια δέκα χρόνια στην Κόρινθο, θέλουμε να τους ρωτήσουμε καί τα πιό δύσκολα;

 

δ. Τα σεξουαλικά κίνητρα.

Μην την ψάχνετε ούτ’ εδώ. Οι «σοφοί» εφθέγξαντο από τρίποδος, καί κουβέντα μη λέτ’ εσείς, ώ κοινοί θνητοί τρισάσχετοι: ο καθένας καί η καθεμία κάνουν ό,τι κάνουν, επειδή παρακινούνται αποκλειστικά από το περιεχόμενο του βρακιού τους. (Καί το μπρος, καί το πίσω. Έμ, τί; τιμητικές εξαιρέσεις θα κάνουμε; 🙂 )

Είχα την εντύπωση πως ο φροϋδισμός είναι ένα μάλλον αφελές, καί σίγουρα ξεπερασμένο κίνημα. Αλλά είναι πιασάρικο, το άτιμο! Γι’ αυτό καί διάφοροι φελλοί επιμένουν ακόμη ν’ ανάγουν τα πάντα σε ανάγκες του αιδοίου καί της μαλαπέρδας. (Καί του απευθυσμένου.) Επομένως, το τί έχει γραφεί επί του θέματος, εύκολα το φαντάζεστε.

Ειδικά αυτή η Μήδεια, έχει κάνει την προίκα της από σεξουαλικού καί κρυπτοσεξουαλικού τύπου χαρακτηρισμούς. Κρατήστε την ανάσα σας:

  • Μάγισσα.
  • Φιδοθεά.
  • Σύμβολο.
  • Ιέρεια της α, της β, της γ… θεότητας – από Σελήνη μέχρι Αστάρτη, μέχρι ό,τι γουστάρεις.
  • Φεμινίστρια της εποχής εκείνης.
  • Ιερόδουλος (με την αρχαία έννοια) – ο φαλλός πάνω απ’ όλα.

Τώρα, βέβαια, το να ήταν μιά γυναίκα σαν όλες τις άλλες της εποχής της, μάλλον δεν πέρασε απ’ το μυαλό κανενός. Πάλι καλά που δεν είπαν ότι ο Ιάσων έφτασε μέχρι την Κολχίδα γιά να βρεί την κατάλληλη νυμφομανή γκόμενα! (Αλλά διόλου δεν αποκλείω να γραφεί κι αυτό συντόμως – έτσι όπως πάμε.)

 

Τέτοια θέσφατα υπάρχουν αμέτρητα ανά τα Ιντερνέτια. Στα δε πιό «επίσημα» από δαύτα, τα διδακτορικά πέφτουν βροχή. Μπορείτε να βρήτε υλικό να διαβάσετε, αν έχετε την περιέργεια, αλλά προσωπικά αρνούμαι να δώσω συνδέσμους. (Είπα να σας ανοίξω τα μάτια. Όχι να σας τα βγάλω.)

Οι παρενέργειες όλων αυτών των ακροτήτων κυμαίνονται από το σοβαρώτατο: «- Έλα, μωρέ! Ποιό ‘έθνος’; Με ποιές ‘ρίζες’;» (όταν οι τυχόντες ανθέλληνες μιλάνε γιά Ελλάδα), μέχρι τον ψιλοκαραγκιόζικο ισχυρισμό πως τα γεγονότα εκείνων των εποχών, κάν πραγματικά ώσιν, δεν μπορούν να χρονολογηθούν.

Όσον αφορά το πρώτο, δεν απαντώ. Ο τυφλωμένος φανατικός παραμένει τέτοιος, κι ας του μιλάς επί δέκα μετενσαρκώσεις μ’ επιχειρήματα. Όμως, γιά το δεύτερο μπορώ κάλλιστα να εκφράσω αντιρρήσεις… Εφ’ όσον προσωπικά μπορώ να χρονολογήσω μιά χαρά, κι εφ’ όσον οι αριθμοί δεν αμφισβητούνται.

Θυμηθήτε, τη χρονολόγηση δεν την επιχειρούμε γιά πλάκα. Την χρειαζόμαστε γιά ν’ αναδείξουμε τις ιστορικές σχέσεις αιτίου-αιτιατού.

 

Περί χρονολογήσεως

Συνοπτικώς, έχουμε μιά διαμορφωμένη πραγματικότητα με συγκεκριμένα αρχαία κείμενα. Ελλιπή κι αλλοιωμένα, στη μορφή ακριβώς που σώθηκαν μέχρι σήμερα. Όμως, δεν αποθαρρυνόμαστε. Το μεν ανακάτεμα γεγονότων ξεκαθαρίζεται με προσπάθεια «ντετεκτιβίστικης» καί συνάμα μαθηματικής μορφής, η δε χρονολόγηση με τη λογική.

Ειδικά γιά τη χρονολόγηση, δεν πρέπει νά ‘χουμε παράπονο. Σε πολλές περιπτώσεις, η Μυθολογία μας δίνει τη χρονολόγηση των γεγονότων έτοιμη, αν καί «αναφορική». Τί σημαίνει αυτό;

Οι μετρήσεις είναι πάντα δύο ειδών: απόλυτες, καί αναφορικές. Οι δεύτερες «αναφέρονται» εμμέσως σε κάποιο σημείο, το οποίο θεωρούμε αρχή των μετρήσεων, καί οι πρώτες ανάγονται στο ίδιο σημείο αφετηρίας αμέσως. (Ο χαρακτηρισμός «αναφορικές» συνήθως στα Ελληνικά αποδίδεται ως «σχετικές» – διότι καί οι δύο λέξεις ερμηνεύουν τη λέξη «relative».)

Η (ιστορική) απόλυτη χρονολόγηση, επομένως, θα μας έλεγε:

  • Ο Κολοκοτρώνης γεννήθηκε το 1770.
  • Ο Κολοκοτρώνης κατατάχτηκε στον στρατό των Άγγλων το 1815.
  • Κτλ κτλ.

Εδώ, δεν έχουμε να προσθέσουμε κάτι. Έχουμε τη χρονολόγηση έτοιμη.

Η αναφορική χρονολόγηση, τώρα, θα μας έλεγε – γιά παράδειγμα :

  • Ο Ιάσων γεννήθηκε 1652 χρόνια προ του Περικλή.
  • Όταν γεννήθηκε, ο πατέρας του ήταν 35 ετών.
  • Ξεκίνησε την Αργοναυτική εκστρατεία στα 25 του χρόνια.
  • Κτλ κτλ.

Εδώ, εφ’ όσον έχουμε «αγκύρωση» της βασικής χρονολογίας (δηλ. στο παράδειγμά μας το πότε γεννήθηκε ο Περικλής), τα υπόλοιπα είναι θέμα απλών προσθέσεων κι αφαιρέσεων.

Βέβαια, οι αρχαίοι δεν μπορούσαν να χρονολογήσουν με το (γιά εμάς) …απόλυτα απόλυτο, δηλαδή χρονολογίες με την ένδειξη «προ Χριστού» (!), άρα όλες οι χρονολογήσεις τους είναι «ημιαναφορικές». Κάπως έτσι:

  • Ο Περικλής γεννήθηκε τη χρονιά της -πχ- 156ης Ολυμπιάδας.
  • Υπέγραψε συνθήκη ειρήνης με τη Σπάρτη, δύο χρόνια μετά την -πχ- 166η Ολυμπιάδα.
  • Κτλ κτλ.

Δηλαδή, είναι απόλυτες στο δικό τους ημερολόγιο, αλλά αναφορικές γιά εμάς. Εμείς πρέπει πάλι ν’ «αγκυρώσουμε» τη βάση χρονολόγησης, καί τα υπόλοιπα ξαναγίνονται εύκολα. Εφ’ όσον, όμως, οι Ολυμπιάδες της αρχαιότητας (κι άλλα σημαντικά γεγονότα) έχουν χρονολογηθεί με ακρίβεια, τότε πάλι τελειώνουμε με τις χρονολογήσεις εύκολα.

 

Την αναφορική χρονολόγηση της ζωής του Ιάσονα σας την έχω ήδη δώσει. Γιά να βρούμε την απόλυτη, μας λείπει ένα κύριο χρονολογικό βοήθημα. Κι αυτό δεν είναι άλλο, παρά η φράση, ότι: «Η Αργοναυτική Εκστρατεία έγινε μιά γενιά πριν τα Τρωϊκά». Σ’ αυτό συμφωνούν άπαντες. (Καί πώς να διαφωνήσουν, αφού τα παιδιά των Αργοναυτών πολέμησαν στην Τροία; ) Άρα, μιλάμε γιά μιά χρονική απόσταση 25-30 χρόνια πριν τον Τρωϊκό Πόλεμο.

Επομένως, το απόλυτο χρονολογικό σημείο είναι σαφώς το πότε άρχισε ο Τρωϊκός Πόλεμος. Κι εδώ έχει ξεκινήσει ένας …πόλεμος, μεγαλύτερος καί αυτού τούτου του Τρωϊκού! ΛΟΛ!!! Πέφτουν κορμιά καί σφάζονται παλληκάρια (καί γκόμενες) με πτυχίο Φιλολογίας – όχι μ’ ακόντια κι ασπίδες, αλλά με στυλούς καί πληκτρολόγια!!! 🙂 Μόνο που λείπει ένας σύγχρονος Όμηρος, να ραψωδήσει τον συγκεκριμένο χαρτο-πόλεμο! Ξανά ΛΟΛ!!!

(Παρένθεση: Έχετε διαβάσει Όμηρο; Ξέρετε τί μπινελίκια ρίχνουν οι ήρωες ο ένας στον άλλον; Δε σας λέω τίποτε! Απόλαυση σκέτη! Αυτός είναι ένας πολύ σοβαρός λόγος, γιά να καθήσετε να μάθετε αρχαία Ελληνικά – καί δεν αστειεύομαι καθόλου.)

Εδώ ακριβώς κάνει θριαμβευτική εμφάνιση στη σκηνή η αστρονομική χρονολόγηση των γεγονότων. Γιά όσους γνωρίζουν Αστρονομία (κι εννοείται, Μαθηματικά – ειδικά Προβολική Γεωμετρία), είναι θέμα ρουτίνας να βρουν το πότε έλαβε χώραν η άλφα ή βήτα διάταξη αστέρων στον ουρανό, που μας περιγράφει επακριβώς το τάδε απόσπασμα του Ομήρου, ή του Ορφέα, ή των λοιπών αρχαίων συγγραφέων. Οι δε σχετικοί υπολογισμοί σήμερα εκτελούνται ταχύτατα με τα προγράμματα Αστρονομίας στους υπολογιστές. (Άρα, μένει καί χρόνος γιά ερευνητικές δοκιμές διαφόρων εναλλακτικών λύσεων.)

Οι μόνοι που τσινάνε στα Μαθηματικά (μπέσα, σου λέω αναγνώστη μου: δεν τα εμπιστεύονται! 🙂 ), είναι τα φιλαράκια μας οι φιλόλογοι. Επειδή οι φιλόλογοι:

  • Έχουν τον εγωϊσμό του «ειδικού». (Έχω ράμματα γιά τη γούνα σου καί τις όψιμες υμνήτριές σου, μωρή Τζακόμπερ!… Αλλά εσένα θα σε περιλάβω άλλη φορά.)
  • Εφ’ όσον είναι «ειδικοί», αρνούνται να παραδεχθούν πως υπάρχουν αλλού εργαλεία καλύτερα των δικών τους εργαλείων «ειδικότητας». Όπως ακριβώς τσίνησαν οι Ελβετοί ρολογάδες, όταν βγήκαν στην αγορά τα ηλεκτρονικά ρολόγια. (Πώς να το κάνουμε; τα ηλεκτρονικά ρολόγια είναι φτηνά -κι ίσως φτηνιάρικα-, αλλά επί πολλές φορές ακριβέστερα του ακριβέστερου μηχανικού.) Ψυχολογικός μηχανισμός άμυνας είν’ αυτός, κι οι φιλόλογοι δεν παύουν να είναι άνθρωποι.
  • Εφ’ όσον δεν γνωρίζουν Μαθηματικά, θα υποχρεωθούν …να μάθουν! Καί …δεν θέλουν! (Δε λέω, έχουν κι ένα δίκιο: δεν είναι όμορφο να καλείσαι λίγο πριν τη σύνταξη να μάθεις καινούργια γράμματα.)
  • Το κυριώτερον, οι αστρονομικές χρονολογήσεις χαλάνε άσχημα τον τραχανά του διεθνούς ακαδημαϊκού κατεστημένου, που (νομίζει πως) τά ‘χει «τακτοποιημένα» τα πεπραγμένα του ελλόγου ανθρώπου μέσα στα πλαίσια μερικών εβραίϊκων χιλιάδων ετών «από κτίσεως κόσμου».

Βεβαίως, όταν δεν δέχεσαι την επιστήμη (καί δη των Μαθηματικών), δέχεσαι παραμύθια καί προπαγάνδες. Όπως πχ το προπαγανδιστικό (του κλέους της αυτοκρατορίας της αγγλίτσας) παραμύθι των «Ινδοευρωπαίων», παρμένο κατ’ ευθείαν από μυθιστόρημα του τέκτονος άγγλου αποικιοκράτη Μπάλβερ-Λύττον. (Αλλά οι τίτλοι, τίτλοι, έ;! Άλλο, τώρα, ο «ειδικός» προφέσσωρ, κι άλλο ο αδαής λαουτζίκος, έ;!)

Εμείς, όμως, δεν πτοούμαστε απ’ όλ’ αυτά, καί «ηθικόν ακμαιότατον»! 🙂

(Παρένθεση. Έτερος πονοκέφαλος, που οι φιλόλογοι πάνε ν’ αποφύγουν: Εφ’ όσον οι χρονολογίες της Ελληνικής παρουσίας απλώνονται πολύ πέραν της παλαιοδιαθηκικής μιζέριας, κάποιος «ειδικός» πρέπει να επωμιστεί το καθήκον, να εξηγήσει καί σ’ εμάς τους αδαείς ποιοί ήσαν πχ οι άρχοντες της Ιωλκού από τον Πηλέα καί μετά, ή της Αθήνας του 1500 πΧ κι εντεύθεν, ή των Μυκηνών μετά τον Ορέστη, κοκ.

Δεν υπάρχουν κατάλογοι αρχόντων κι εξιστορήσεις των βίων σημαντικών προσώπων; Κι αν δεν υπάρχουν, γιατί; Γίνεται ξαφνικά απ’ τον Ιάσονα να πηδάμε στον Θαλή; Καί τα απ’ ανάμεσα τί απέγιναν; Ακόμη και με την -έως μούχλας συντηρητική- υπόθεση πως ο Τρωϊκός έλαβε χώραν το 1200 πΧ, πάλι μεγάλο είναι το «σκοτεινό» χρονικό διάστημα.)

 

Εφ’ όσον ο Τρωϊκός Πόλεμος αποδεικνύεται αλληλένδετος με τους ήρωες της Αργοναυτικής εκστρατείας, τότε μ’ αυτόν θ’ ασχοληθούμε – μέχρι να εντοπίσουμε τη χρονολογία του. Γιά τον Τρωϊκό, λοιπόν, κυκλοφορούν διάφορες χρονολογήσεις.

  • Η συμβατική χρονολόγηση μιλάει γιά 1200 πΧ.
  • Μία από τις (βασισμένες στην Ιλιάδα) αστρονομικές φτάνει μέχρι τον 31ο αιώνα προ Χριστού.
  • Η δική μου, τέλος, δείχνει το 2150 πΧ. Καλώς εχόντων των υπολογισμών μου, καί με μικρή απόκλιση. Αυτή φαίνεται να είναι η αληθέστερη χρονολογία, αυτήν καί θα χρησιμοποιήσουμε στα επόμενα.

Γιατί; Διότι τότε ακριβώς είχαμε αλλαγή αστρολογικής εποχής: από τον «μεγάλο μήνα» του Ταύρου, περάσαμε στον «μεγάλο μήνα» του Κριού. Δεν θα πω πολλά: θυμηθήτε τό πόσες φορές μπλέκεται με τα γεγονότα της εποχής ένα κριάρι! Γιά παράδειγμα,

Αντιθέτως, ο λιγάκι παλιότερος Μίνωας ασχολείται με τον ταύρο. Στο δε βασίλειό του (κι αλλού ανά την Ελλάδα) υπάρχουν τα καθαγιαστικά κέρατα του Ταύρου. Με την αλλαγή, δέ, του «μεγάλου μήνα», ακόμη καί τα έθιμα της κηδείας αλλάζουν: ο Ταύρος είναι ζώδιο της γής, άρα οι νεκροί θάπτονται. Ο Κριός είναι ζώδιο της φωτιάς, άρα οι νεκροί καίονται. («Αιεί δε πυραί νεκύων εκαίοντο θαμειαί», γράφει ο Όμηρος.)

Δεν χρειαζόμαστε περισσότερα, ώστε να καταλάβουμε!

Το 2150 πΧ, λοιπόν, ξεκίνησε ο Τρωϊκός. (Τρία χρόνια μετά, γιά να είμαι ακριβής.) Όσον αφορά τις άλλες δύο χρονολογήσεις, η μεν συμβατική του 1200 πΧ είναι εντελώς εσφαλμένη, η δε αστρονομική του 31ου αιώνα πΧ είναι εσφαλμένη, διότι δεν σημαίνει απαραίτητα πως τα αναγραφόμενα στα Έπη αστρονομικά στοιχεία (στα οποία βασίστηκε) ανάγονται υποχρεωτικά στην εποχή του Ομήρου.

Απλούστατα, αυτά υπήρχαν ως λαϊκά τραγούδια / κοινό κτήμα από παλιότερα, από άλλα έπη. Κι επειδή ήταν όμορφα, ο Όμηρος τα ενέταξε στην Ιλιάδα – χωρίς να εξετάζει την ακριβολογία.

(συνεχίζεται)

Advertisements

Ιάσων – μέρος α’ 1

1 σχόλιο

arxigramma-Etonπη!… Μυθολογία!… Δραματουργία!… Ιστοριογραφία!…

Όσα κείμενά τους έφτασαν μέχρι τις μέρες μας (έστω καί κουτσουρεμένα), είναι τόσο γοητευτικά, που μας παρασέρνουν σε μιά ουτοπική θεώρηση του κόσμου. Θεωρούμε, δηλαδή, πως, εφ’ όσον οι ήρωες περάτωσαν τους άθλους τους, μετεβλήθησαν σε …αγάλματα!

Όπως στα ευρωπαϊκά μουσεία περπατάει κανείς σε μακρές στοές με ατέλειωτες κιονοστοιχίες, καί βλέπει διαρκώς (έως χασμουρητικής βαρεμάρας) αγάλματα διαφόρων «μεγάλων ανδρών» εκατέρωθεν, κάπως έτσι θεωρούμε κι εμείς ότι -ξέρω ‘γώ- οι Αργοναύτες γύρισαν πίσω, πάρκαραν την Αργώ, καί μετά ανέβηκαν σε βάθρα, καί… μαρμάρωσαν!

Κι όμως! Αυτοί οι άνθρωποι ήταν ζωντανοί – κι είχαν ζωή καί πρίν, καί μετά τους άθλους τους. Ούτ’ υπήρξαν πολύ διαφορετικοί από εμάς. Κάποτε γεννήθηκαν, πέρασαν βρεφική / νηπιακή / παιδική ηλικίες, πήραν μόρφωση, έκαναν φιλίες (κι έχθρες), έκαναν κάποιο επάγγελμα, πήγαιναν εκδρομές, μπεκρόπιναν σε γλέντια καί ταβερνεία, ερωτεύτηκαν, παντρεύτηκαν, τεκνοποίησαν, γέρασαν, πέθαναν. Είναι σίγουρο, μάλιστα, πως πήγαιναν καί προς νερού τους.

Αλλά, τα ωραία λόγια των ποιητών εστιάζουν στους άθλους, προσπερνώντας το πριν καί το μετά – εξ ού καί η κάπως «ουρανοκατέβατη» εικόνα που έχουμε γιά τους ήρωες εκείνους.

Μη νομίζετε, καί οι πλησιέστεροι σ’ εμάς αρχαίοι ημών (του Χρυσού Αιώνα) διέπρατταν παρόμοιο σφάλμα: είχαν κι αυτοί μιά εξιδανικευμένη εικόνα γιά τους παλιότερους ήρωες προγόνους μας. Τα δε κείμενα των σχετικών τραγωδιών πολλές φορές εισάγουν μη πραγματικά στοιχεία στην εξιστόρηση.

Παρ’ όλ’ αυτά, τα «πριν» καί τα «μετά» των άθλων είναι εξ ίσου ενδιαφέροντα με (αν όχι περισσότερο από) τους άθλους. Βλέπετε, η (κάθε μορφής) Ιστορία δεν είναι μονάχα όμορφες αφηγήσεις. Είναι πρωτίστως η μελέτη των αιτίων καί των αποτελεσμάτων του κοινωνικού γίγνεσθαι.

Εμείς εδώ θα ρίξουμε φώς (όσο κι όπως μπορούμε) στην ιστορία του Ιάσονα προ καί μετά χρυσομάλλου δέρατος. Οι ιστορίες των υπολοίπων Αργοναυτών είναι εξ ίσου ενδιαφέρουσες, αλλά όχι του παρόντος. (Πρέπει να συγγράψουμε τόμο ολόκληρο, γιά να τις καταθέσουμε γραπτώς!) Οπότε, θ’ ασχοληθούμε μ’ αυτές μόνον εφ’ όσον το επιβάλλει η «οικονομία» της αφήγησής μας.

 

Λοιπόν, κόκκινη κλωστή δεμένη!

Κάποτε, σε μιά πόλη που τη λέγανε Ιωλκό, ζούσε ένας καλός βασιλιάς ονόματι Αίσων. (Που μάλλον σημαίνει «αισιόδοξος».) Αυτός είχε παντρευτεί την Πολυμήδη. (Ήγουν, η πολλή σοφία / επινοητικότητα.) Κι όπως γίνεται μ’ όλα τα ζευγάρια, μέσα στο παλάτι δεν άργησε ν’ ακουστεί το κλάμμα ενός νεογέννητου αγοριού, μιά γλυκειά μέρα του Μαΐου του…

«- Κάτ!!!», φωνάζει ο σκηνοθέτης. «Δεν προχωράμε! Εμπόδιο!»

 

…Φαίνεται πως τα ηρωϊκά μωρά της εποχής εκείνης αντιμετώπιζαν πολλά προβλήματα από γεννησημιού τους. Νά, αίφνης, ο Ηρακλής έπνιξε δυό φίδια. Ετούτο εδώ (όπως κι άλλα συνομήλικά του), όμως, είχε άλλου είδους προβλήματα. Τέρατα αναπήδησαν στο δρόμο του, υπό τη μορφή γιγάντιων θεριεμένων τσουκνίδων! Δάσος ολόκληρο σχημάτισαν οι τσουκνίδες αυτές!

Αλλά εμείς δεν πτοούμαστε. Θα ξηγηθούμε μασέτα! 🙂 Είναι το ελάχιστο δώρο, που μπορούμε να κάνουμε στο μωρό.

 

1. Αρχαία εμπόδια της έρευνας

Ετούτα συνίστανται στο ανακάτεμα εποχών, προσώπων, περιστατικών στο ίδιο «μυθολογικό» κείμενο.

Αυτό το ενοχλητικό φαινόμενο αναλύεται σε (εξ ίσου ενοχλητικά) υποφαινόμενα, με τις αντίστοιχες αιτολογήσεις. Ως εξής:

 

α. Λογοκρισία / αλλοίωση κειμένου σε μεταγενέστερες του κειμένου εποχές.

Πράγματι, έλαβε χώρα κατά κόρον, κυρίως εφ’ όσον άλλαξαν τα κόζα στους συσχετισμούς γεωπολιτικής ισχύος. Άρα, «έπρεπε» να κολακευτούν οι νέοι άρχοντες, μη βρίσκοντας στα κείμενα τίποτε καλύτερο της αφεντιάς τους. (Πχ Ρωμαίοι, κρυπτο-ιουδαίοι «Βυζαντινοί», καί λοιποί.) Ή, μη βρίσκοντας τίποτε «ενοχλητικό».

Νά, ας πούμε ο «Προμηθεύς πυρφόρος»: στα σοβαρά σας, περιμένετε ένα τέτοιο κείμενο να είναι σήμερα διαθέσιμο στον καθένα, εφ’ όσον μιλάει στα ίσα γιά το ποιές φυλές είναι τεχνητές (βιολογικά σκουπίδια, παναπεί), κι εφ’ όσον οι σημερινοί κρατούντες αναγνωρίζουν στην αφήγηση …τους εαυτούς τους; Οπότε, οι μεν κρατούντες εξαφανίζουν απ’ την πιάτσα τα «ενοχλητικά» αντίτυπα του «Πυρφόρου» γιά ευνόητους λόγους, οι δε …κρατούμενοι επίσης εξαφανίζουν τα «ενοχλητικά» αντίτυπα του «Πυρφόρου», γιά να μη μεταβληθούν σε …δεσμώτες!

Την κακόβουλη επέμβαση στα κείμενα συνήθως εξουδετερώνουμε με τη βοήθεια της σημερινής τεχνολογίας. Πχ σ’ έναν πάπυρο, φαίνεται καθαρά (καί χωρίς τη βοήθεια φιλολογικών αναλύσεων) το ότι κάποιες σελίδες είναι παρέμβλητες. Πώς; Επειδή δύο διαφορετικοί γραφείς ποτέ δεν έχουν τον ίδιο τρόπο γραψίματος. Ακόμη κι αν ένας ικανός πλαστογράφος αλλοιωτής κειμένου ξεγελάει το μάτι, δεν ξεγελάει το μικροσκόπιο.

Επίσης, οι νεώτερες ιστορικές έρευνες αποδεικνύουν την άγνοια τέτοιων παρεμβολέων γιά θέματα εποχών παλαιοτέρων τους. (Άρα, το αταίριαστο ενός παρέμβλητου κειμένου.)

 

β. Ποιητική ελευθεριότητα.

Διαχρονικό χαρακτηριστικό των ποιητάδων αυτό. Ακόμη καί σήμερα (ανεξάρτητα από την ύπαρξη της καραεβραίϊκης εφεύρεσης του «κοπυράϊτ») ζούμε πχ κλοπές στίχων καί μουσικής στα πανηγύρια, αλλαγές καί προσθήκες στο σώμα του τραγουδιού, ή πλαστοπροσωπεία του δημιουργού του. Φυσικά, με κάτι τέτοια η ρεαλιστική (τραγουδιστική, εννοείται) περιγραφή της πραγματικότητας πάει περίπατο.

Κάπαρη στη σαλάτα των ποιητών αποτελεί το ανακάτεμα των κατορθωμάτων τυχόν ομωνύμων ηρώων. Υπ’ αυτή την οπτική, δεν είναι ασυνήθιστο να διαβάζουμε στους αρχαίους χοντρές παραδοξότητες. Πχ ότι -κατ’ αναλογίαν-, εάν υπήρχε επί Κατοχής αντάρτης με το ψευδώνυμο -ξέρω ‘γώ- «καπετάν Καραϊσκάκης», κατά τους σαλατοποιούς ποιητάδες ο Καραϊσκάκης (Ο Καραϊσκάκης, λέμε!) θα πολέμησε καί στην Εθνεγερσία του 1821, αλλά καί στην Εθνική Αντίσταση, 120 χρόνια μετά!!!

Όμως, γιά να πούμε καί του στραβού το δίκιο, δεν είναι μόνον οι ποιητές υπεύθυνοι γι’ αυτό το μπάχαλο. Είναι καί οι νεώτεροι ήρωες, που αντέγραφαν ονόματα παλαιοτέρων. (Όπως οι αντάρτες της Κατοχής, που λέγαμε πριν.) Γιά παράδειγμα, εάν κάποιος εξεστράτευε εναντίον της Ασίας, έπαιρνε από μόνος του το προσωνύμιο πχ «Νέος Διόνυσος». Ως συνέπεια, με τον καιρό έφευγε το «νέος», καί μας έμενε ένας …κλώνος του αυθεντικού Διονύσου! 🙂 Άντε τώρα εμείς, οι απόγονοι, ν’ αποκαταστήσουμε την αλήθεια, ξανακοτσάροντας το «νέος» στην ταμπέλα!

Γίνεται, όμως. Δεν πρέπει ν’ απελπιζόμαστε.

 

γ. Φόβος να μην επαναληφθούν δυσάρεστες καταστάσεις του απωτάτου παρελθόντος.

Χμ, εδώ πρέπει να διευκρινίσω.

Οι πανέξυπνοι αρχαίοι ημών γνώριζαν άριστα ότι ο πολιτισμός (η πορεία της ανθρωπότητας) δεν ήταν γραμμικός. Δηλαδή, δεν ξεκίνησε απ’ το μηδέν, γιά ν’ ανέβει στα ύψη – καί μάλιστα μία φορά καί μοναδική, όπως πιστεύεται σήμερα. Γνώριζαν πως ο πολιτισμός ανέβηκε αρκετές φορές ψηλά, ψηλότερα καί του σημερινού επιπέδου, κι άλλες τόσες έπεσε κάτω κι έσκασε σαν καρπούζι. (Όντως ισχύει αυτό.)

Οι αρχαίοι ημών γνώριζαν επίσης άριστα πως τα ίδια αίτια παράγουν τα ίδια αποτελέσματα.

Συνεπώς, οι αρχαίοι ημών συνειδητά μπέρδεψαν αίτια κι αιτιατά, γιά να μη δώσουν ανεξέλεγκτα στον οποιονδήποτε παπάρα την ευκαιρία να ξαναφέρει την ανθρωπότητα μπροστά στον ίδιο γκρεμό. Του υψηλού, αλλά γαϊδουρινώς εγωϊστικού «πολιτισμού» τον γκρεμό, παναπεί.

(Ναί, ο άμετρος εγωϊσμός κάποιων ήταν πάντα η αιτία, που ο πολιτισμός γκρεμίστηκε καί σκοτώθηκε. Όπως στον Φαέθωνα καί την Ατλαντίδα – γιά ν’ αναφέρω δύο παραδείγματα, που τά ‘ψαξα εκτενώς.)

Αντιθέτως, η εγωϊστική υπερ-βεβαιότητα κάποιων πως βρήκαν πράγματα, που δεν τα βρήκαν οι «δήθεν» πάνσοφοι Έλληνες, οδήγησε στο να κατέχουν «κλειδιά» πυρηνικών όπλων οι γίγαντες του μυαλού Ρήγκαν καί Θάμνος τζούνιορ. Όθεν, μονάχα να ξανακούσω κανέναν να λέει πως οι αρχαίοι Έλληνες ήσαν φιλοσοφούντες τεμπελχανάδες, αλλά εντελώς ανίκανοι γιά πειραματική επιστήμη, καί θα τον γιαουρτώσω με σκατά!

 

δ. Οι οδηγίες …δημιουργικής γραφής του ιερατείου (αρχαίου καί χριστιανικού)

Υποθέτω, το ιερατείο θα είχε τους λόγους του να επέμβει στα κείμενα – αν καί δεν μ’ αρέσει η πράξη αυτή. Κι όχι μόνο το αρχαίο ιερατείο, αλλά καί οι διάδοχοί του στους χριστιανικούς αιώνες.

Αλήθεια, τα βιβλία των τεραστίων βιβλιοθηκών της Αλεξάνδρειας, της Περγάμου, του «Γέρου του βουνού»… πού πήγαν; Καί γιατί οι ορθόδοξοι χριστιανοί καλόγεροι (της -υποτίθεται- αυστηρής ηθικής) αντέγραψαν επιμελώς μέχρι καί τις βωμολοχίες του Αριστοφάνη, αλλά έκαναν την πάπια γιά τα υπόλοιπα;

(Ορθόδοξοι χριστιανοί καλόγεροι της «αυστηρής» ηθικής – καί δη, κάτω απ’ τη μύτη των κρυπτοϊουδαίων αρχόντων. Μην τα ξεχνάτε ποτέ αυτά. Ουδέποτε σταμάτησε η συνέχεια του έθνους μας, επειδή αλλάξαμε εξωτερικό τύπο θρησκείας.)

 

Σα να μην έφταναν τα παραπάνω, έχουμε καί τις μοντέρνες πληγές του Φαραώ. Ακολουθεί η πρώτη.

 

2α. Ο φιλολογικός ταλιμπανισμός.

Οι φιλόλογοι, ενενηνταεννέα φορές στις εκατό (γιά να μην πω περισσότερες) «κάνουν κράτει», επειδή πλέουν στα βαλτώδη (καί δύσοσμα) νερά της ακαδημαϊκής κοινότητας, όπου κάθε νεωτερισμός αποκεφαλίζεται. Κι όποτε τυγχάνει χοντρόλαιμος καί δε λέει να κάτσει ν’ αποκεφαλιστεί ν’ …αγιάσει, χλευάζεται «ακαδημαϊκώς» πως. (Όσο γιά την ακαδημαϊκή καριέρα του νεωτερίζοντος… Αυτή, πάπαλα. Οριστικώς.)

Έτσι, η φιλολογική έρευνα περιορίζεται πχ στο αν ο Σοφοκλής χρησιμοποιούσε περισσότερους ανάπαιστους στα έργα της ωριμότητάς του, κτλ παρόμοια. Ενδιαφέροντα όλ’ αυτά, δε λέω, αλλά όχι τόσο ενδιαφέροντα! 🙂 (Όσο θα θέλαμε, εννοώ.)

Εφ’ όσον, τώρα, ο φιλόλογος δεν πάει κόντρα στο κατεστημένο, αν του πεις τίποτε θα γυρίσει καί θα σου πεί ότι «- Έτσι γράφει το κείμενο!» (Συνεπώς, αν έχεις αντιρρήσεις, καλά θα κάνεις να σκάσεις. Σου πουλάει καί μούρη, διότι πώς θα κρίνεις κείμενο που δεν διάβασες; )

Φυσικά, αυτό δεν είναι σοβαρό επιχείρημα. Δεν είναι κάν επιχείρημα! Διότι, αν πχ ο Πεόθριξ ο Ακραγαντίνος γράφει πως πατέρας του Ηρακλή ήτανε ο Μενέξενος, κι απ’ την άλλη ο -ξέρω ‘γώ- Αγαθαρχίδας ο Σικυώνιος γράφει πως πατέρας του Ηρακλή ήτανε ο Φιλόξενος, εμείς τί θα κάνουμε; Θα συμπεράνουμε πως πατέρας του Ηρακλή ήτανε ο …Ξένος; (Γιά να μη χαλάσουμε καρδιές; )

Δεν είναι σοβαρά πράγματα αυτά. Η τυφλή παραπομπή στα σωζόμενα γραπτά δεν μας οδηγεί πουθενά.

Το κακό είναι πως, οι μεν φιλόλογοι έχουν συντηρητικώτατες απόψεις, οι δε μη φιλόλογοι ακολουθούν …τους φιλολόγους! Οι δεύτεροι έχουν κι άλλα βάσανα στη ζωή τους (την εφορία, την πεθερά τους, καί δε συμμαζεύεται) – κι εφ’ όσον δεν γνωρίζουν οι «ειδικοί» (που είναι η δουλειά τους να γνωρίζουν), τότε ποιός έχει χρόνο γιά ξόδεμα, να ξελασπώσει τους «ειδικούς»; Έ;

Το δεύτερο κακό είναι πως το κενό της φιλολογικής άγνοιας απέναντι σ’ έναν πνευματικά διψασμένο λαό πετάγονται να γεμίσουν οι διάφοροι Εψιλοφουκαράκηδες καί μπατιροψώρρες.

(συνεχίζεται)

Πώς σκέφτονται ( ; ) οι νεοψευδέλληνες

1 σχόλιο

arxigramma-Piροφητικός ο Θανάσης Βέγγος!

 

 

Η κληρονομιά της Αίας – δ’ 2

8 Σχόλια

(προηγούμενο)

arxigramma-H τελευταία έκπληξη, που μας επιφυλάσσει η Αία, είναι η ίδια που επεφύλαξε ο Αιήτης στον Ιάσονα: η διπλή (ή ίσως τριπλή) δοκιμασία του ήρωα.

  • Πρώτα, να ζέψει ένα ζευγάρι χάλκινων ταύρων καί να οργώσει.
  • Καί μετά, να σπείρει «δόντια δράκου» καί ν’ αντιμετωπίσει τους σπαρτούς που θα έβγαιναν.

Οι χάλκινοι ταύροι, λέει η Μυθολογία, έβγαζαν φωτιά απ’ τα ρουθούνια τους. Η δε ερωτευμένη Μήδεια αποβραδίς έδωσε στον ήρωα μιά κρέμα να βάλει στο σώμα του, γιά να μην καεί. Μετά, όταν έσπειρε τα «δόντια δράκου» καί βγήκαν οι σπαρτοί γίγαντες, ο Ιάσων έτρεξε να κρυφτεί (πίσω από την πλησιέστερη πυραμίδα). Από εκείνη τη θέση, πέταξε μιά πέτρα καί πέτυχε τον έναν. Αυτός νόμισε ότι την πέταξε ο διπλανός του, καί στο τέλος οι σπαρτοί αλληλοσκοτώθηκαν.

Η Μυθολογία, όμως, δε λέει (καί ίσως δεν πρέπει να πεί) τις λεπτομέρειες. Τις οποίες αναλαμβάνει η μή-ταπεινότης ημών! 🙂

 

Οι χάλκινοι ταύροι κι η επάλειψη με την κρέμα της Μήδειας

Λοιπόν… κατά τις αρχές του 20ου αιώνα, ο Φυσικός Χάϊνριχ Γκραϊνάχερ εφηύρε την αλυσίδα διόδου-πυκνωτή. (Η οποία συνήθως αποδίδεται ως εφεύρεση στον Γάλλο Βιγιάρ.) Αυτή είναι ένα κύκλωμα, το οποίο παίρνει το εναλασσόμενο ρεύμα από την πρίζα καί το κάνει συνεχές υψηλής (καί υπερυψηλής) τάσεως. Το κύκλωμα αυτό παρουσιάζεται αμέσως παρακάτω:

αλυσίδα_διόδου-πυκνωτή

Η αλυσίδα διόδου-πυκνωτή (κάτι αρχίζει να μας θυμίζει, έ; ) χρησιμοποιήθηκε γιά την ύψωση της τάσης σε διατάξεις των πρώϊμων επιταχυντών σωματιδίων, όπως στη γεννήτρια Κόκροφτ-Γουώλτον. Αυτή την βλέπετε σε φωτογραφία μουσειακού εκθέματος:

γεννήτρια_Cockcroft–Walton

Εάν παρατηρήσετε προσεκτικά τόσο την αλυσίδα διόδου-πυκνωτή, όσο καί τη γεννήτρια Κόκροφτ-Γουώλτον, θα καταλάβετε το γιατί συνεπέρανα ευθύγραμμη διάταξη των πυραμίδων του «12+1» της Αίας, καί μάλιστα σε θέσεις «κωπηλατών ντρακκάρ»! Είναι ακριβώς οι γνώσεις θεμάτων Φυσικής καί τεχνολογίας που έχω, που μου επιτρέπουν να καταλαβαίνω άγνωστους μηχανισμούς, πηγαίνοντας ανάποδα. (Δηλ. από το συμπέρασμα στην υπόθεση – με «αντίστροφη Μηχανική».) Οπότε, οι πυραμίδες καί οι κρύσταλλοι του «12+1» (με διάταξη γνωστή μας πλέον, αλλά με τρόπο ακόμη άγνωστο) υψώνανε πολύ την τιμή του ηλεκτρομαγνητικού πεδίου της περιοχής. Αυτή ήταν η δουλειά τους.

Καί λοιπόν;

Λοιπόν, μετά γινότανε αυτό ακριβώς που γίνεται καί στα αιωρούμενα μαγνητικά τραίνα: το ηλεκτρομαγνητικό πεδίο σπρώχνει το τραίνο μπροστά.

 

Έτσι ακριβώς το ηλεκτρομαγνητικό πεδίο του φορτισμένου «12+1» κουνούσε τους δυό χάλκινους ταύρους σε ευθύγραμμη κίνηση προς τα εμπρός. Μέσα στο οποίο πεδίο λογικώτατο είναι οι ταύροι να πετάνε σπίθες, διότι ο χαλκός είναι άριστος αγωγός του ηλεκτρισμού. Όπως ακριβώς πετούσε σπίθες το κλειδί στον χαρταετό του Φρανκλίνου μέσα στην καταιγίδα με τους κεραυνούς. Οι ίδιοι οι ταύροι δεν ήτανε τίποτε άλλο, δεν χρειαζότανε να είναι τίποτε άλλο, παρά ένα τεχνούργημα: χάλκινες λαμαρίνες συνολικού βάρους ενός, ενάμισυ τόνου.

Πιστεύω πως το όργωμα διεξήχθη κάπως έτσι:

Ιάσων-ταύροι

Αυτός υπήρξε ο Ιάσων ως (γιαλαντζή) αγρότης! 🙂

 

Τώρα, η κρέμα της Μήδειας… Αυτή κι αν είναι μυστήριο που πρέπει να λυθεί!

Κρέμα οποιουδήποτε είδους ουδέποτε χρησιμοποιούσαν οι αγρότες. Ίσως αντιηλιακή χρησιμοποιούν (όποτε χρειαστεί) σήμερα – αλλά σήμερα υπάρχουν καί τρακτέρ με κλιματισμό. Άντε, καί καμιά φαρμακευτική κρέμα γιά τσιμπήματα εντόμων. Άρα, τί κρέμα ήταν αυτή «γιά να μην καεί» ο Ιάσων;

Εντάξει, κάποιο μείγμα από φυτικά καί ζωϊκά υλικά θα ήταν, αλλά πιστεύω πως απείρως μεγαλύτερο ενδιαφέρον έχει το γιατί της κρέμας, κι όχι το είδος της. Βλέπετε, κάθε ουσία τύπου κρέμας (είτε τρόφιμο, είτε φάρμακο) δεν είναι ηλεκτρικώς ουδέτερη, αλλά ιονισμένη. Δηλαδή, ηλεκτρικώς αγώγιμη. Επομένως, η επάλειψη του δέρματος του Ιάσονα μ’ αυτήν, όχι μόνο δεν θα τον προστάτευε από το ηλεκτρομαγνητικό πεδίο του «12+1», αλλά θα τον φιλοδωρούσε με μιά ξεγυρισμένη ηλεκτροπληξία κι εγκαύματα τρίτου βαθμού.

Τότε;

Τότε, η Μυθολογία εδώ κάνει λάθος. Το σωστό είναι ότι ο Ιάσων -αντίθετα από το πώς τον απεικόνισα- κάλυψε πρώτα όλο το σώμα του με υφάσματα (παρά την πιθανότατα υψηλή θερμοκρασία της εποχής), κι από πάνω από τα υφάσματα έβαλε την κρέμα της Μήδειας. Έτσι, με μονωτικό υλικό από μέσα καί αγώγιμο απ’ έξω, έφτιαξε έναν «κλωβό του Φαρανταίϋ» καί τά ‘βγαλε πέρα μιά χαρά! Το ρεύμα του πεδίου περνούσε πάνω απ’ το στρώμα της κρέμας, καί γειωνόταν χωρίς να τον αγγίζει.

 

Τα «δόντια δράκου»

Το δεύτερο μυστήριο, που καλούμαστε να λύσουμε, είναι η ερώτηση του τί ακριβώς ήταν αυτά τα «δόντια δράκου», που έσπειρε ο Ιάσων.

Όμως, εφ’ όσον δράκοι δεν υπάρχουν, παρά μόνο στα παραμύθια (ναί, αλλά άλλο τα παραμύθια, κι άλλο η Μυθολογία! 🙂 ), τότε δεν υπάρχουν ούτε τα δόντια τους!

Τότε;

Πιστεύω ότι έχουμε να κάνουμε με το εξής φαινόμενο.

Οι πυραμίδες παγκοσμίως θεωρούνται μυητικά κέντρα, αλλά καί τάφοι. Μερικές φορές είναι καί τα δύο. Μυητικά κέντρα εντάξει, το καταλαβαίνουμε: ο συγκεντρωμένος αιθέρας οδηγεί σε ανοιχτή διαίσθηση, παραισθήσεις, κτλ. Αλλά τάφοι; γιατί;

Διότι οι πυραμίδες διατηρούν ες αεί ο,τιδήποτε κι αν βάλουμε μέσα τους. Ακόμη κι ένα πτώμα. Έτσι, εάν μία πυραμίδα διατηρεί τον νεκρό μ’ αυτόν τον τρόπο:

πυραμίδα-με-νεκρό

Τότε, μία μικρή πυραμίδα μπορεί να διατηρεί ες αεί το dna. Το πρώτο ζυγωτικό κύτταρο! Κάπως έτσι:

δόντι-δράκοντα

Αυτά ακριβώς ήταν τα «δόντια δράκου», που έσπειρε ο Ιάσων.

 

Ά, υπ’ όψιν: Τα «δόντια δράκου» στα Αιγυπτιακά ιερογλυφικά απεικονίζονται έτσι:

θεά-Σείριος

Με την προυπόθεση, βέβαια, σε Αία κι Αίγυπτο να έχουμε τα ίδια σύμβολα γιά τα ίδια πράγματα. (Στην Αίγυπτο, αυτά τα ιερογλυφικά σημαίνουν «θεά Σείριος».)

Αναφορά στο ιερογλυφικό αυτό κάνει κι ο συγγραφέας Ρόμπερτ Τέμπλ στο «Μυστήριο του Σείριου», όπου ανακατεύει Αίγυπτο, Αργώ, κτλ κτλ. Κάπου βοσκάει το βιβλίο στην ημιδιαλυμένη βιβλιοθήκη μου, αλλά έχω χρόνια που το διάβασα καί δεν θυμάμαι τίποτε. (Ούτε μπορώ να το βρω, παρεκτός κι αν ξεκινήσω …αιγυπτιολογικού τύπου ανασκαφές! ΛΟΛ!!! 🙂 ) Οπότε, αν κάποιος αναγνώστης το έχει, παρακαλείται να μας πληροφορήσει γιά ό,τι ενδιαφέρον γράφει εκεί μέσα.

 

Γιατί αναφέρθηκα στο dna;

Διότι κάποτε, στην Ατλαντίδα, γνώριζαν την κλωνοποίηση. Κι όχι μόνον – είχαν βρεί έναν πρακτικό τρόπο αθανασίας, μεταφέροντας την προσωπικότητα / ψυχή του νεκρού στον κλώνο του. (Τέτοια «ωραία» μας περιμένουν κι εμάς σε λίγες δεκαετίες… Κάποτε θα σας μιλήσω εκτενώς γιά τα επιστημονικά επιτεύγματα της Ατλαντίδας, που τελικά την οδήγησαν στον οριστικό χαμό της.)

Ακριβώς επειδή αυτές οι γνώσεις (η ταπεινή ηχώ τους, δηλαδή) έφτασαν ως -απόκρυφες- γνώσεις του ιερατείου (απόκρυφες, διότι η συνέπεια της πολλαπλής υπέρβασης της φυσικής τάξεως ακόμη έτσουζε – πάπαλα η Ατλαντίδα, γάρ) σε διαφόρους πολιτισμούς, απετέλεσαν και τον λόγο που στην Αίγυπτο ταρίχευαν τους σημαντικούς νεκρούς. Καί μάλιστα, χωρίς να τους νοιάζει η διατήρηση ολόκληρου του σώματος. (Τα εντόσθια, τον εγκέφαλο, κτλ, σχεδόν τα πετούσαν.) Δεν περίμεναν κάποια «μετά θάνατον ζωή», οι Αιγύπτιοι. (Εδώ, οι αρχαιολόγοι δεν θα μπορούσαν να κάνουν μεγαλύτερο λάθος!) Την πλήρη «ανάσταση», δηλαδή την εν πλήρει σώματι επαναβίωση στην αθανασία (μέσωι κλωνοποιήσεως) του νεκρού περίμεναν! Διότι, από τις παραδόσεις τους ήξεραν πολύ καλά πως αυτό κάποτε ήταν εφικτόάρα, μπορούσε να ξαναγίνει εφικτό.

Κι εφ’ όσον η πυραμίδα διατηρούσε το πτώμα αναλλοίωτο, παρά τη ζέστη της Αιγύπτου, τότε όλα καλά. Ο νεκρός μπορούσε να περιμένει -όσο ήταν αναγκαίο- τους σοφούς του μέλλοντος, να τον αναστήσουν.

Όθεν, η μεγάλη πυραμίδα διατηρούσε το σώμα, καί το πυραμιδάκι-μινιατούρα της Αίας το dna.

 

Εδώ, πρέπει να πούμε ακόμη κάτι «εκτός σειράς».

Οι Άτλαντες, όταν έφτασε η ώρα να πολεμήσουν με τους Έλληνες καί τους λοιπούς λαούς της περιοχής μας, στην πρώτη γραμμή της μάχης είχαν τοποθετήσει κλώνους. Ακριβώς σαν τους κλώνους του Αιήτη. Δηλαδή, βιολογικά ρομπότ προγραμματισμένα να σκοτώνουν χωρίς κανένα συναίσθημα. Κι αν σκοτωνόντουσαν στη μάχη, δεν έτρεχε τίποτε: ήσαν μηδαμινού κόστους «εξαρτήματα» καί τ’ αποκαθιστούσαν αμέσως. Αντίθετα από τους σημερινούς μηχανολογικούς «ρομποτικούς στρατιώτες», που μιά βόμβα μπορεί να τους αχρηστεύσει – καί κοστίζουν ένα σκασμό λεφτά, άρα πρέπει να υπάρχουν έτοιμοι στις αποθήκες όπλων καί προπληρωμένοι στους κατασκευαστές.

Άσε που το βιολογικό ρομπότ μπορεί να το σκοτώνεις, καί …να μή σκοτώνεται. Έχετε ακούσει γι’ αποκεφαλισμένα κοτόπουλα, που συνεχίζουν να περπατάνε; Έ! Ακριβώς αυτό, αλλά σε «άνθρωπο»! Δηλαδή, τελείως τζάμπα ο κόπος να προσπαθείς να σκοτώσεις το κρέας που δεν σκοτώνεται. Όσο γενναίος στρατιώτης κι αν είσαι.

Αυτούς ακριβώς τους σπαρτούς είδαν οι Έλληνες καί φρικάρανε, οπότε παραμερίστηκαν αυτοστιγμεί οι ηθικοί δισταγμοί τους, κι η απόφαση ελήφθη οριστικώς καί αμετακλήτως: χρήση αιθερικών όπλων μέχρις ολοκληρωτικής εξοντώσεως των Ατλάντων καί της χώρας τους. Αλλοιώς, οι πρόμαχοι των ελευθέρων ανθρώπων Έλληνες δεν είχαν ελπίδα. (Η χώρα εξολοθρεύτηκε, αλλά μερικοί Ατλάντειοι -καί δή, απ’ τις σκατόφαρες της χώρας εκείνης- γλύτωσαν. Κι ακόμη σήμερα μας τρέχουν.)

Ειρήσθω ότι κι εμείς τα ξέραμε αυτά τα κόλπα, αλλά σ’ εμάς κρατούσε κόντρα η ηθική κι ο ανθρωπισμός μας – καί δεν τα χρησιμοποιούσαμε. Στους πιστούς του Κρόνου Άτλαντες, αντιθέτως, επικρατούσε ο αχαλίνωτος εγωϊσμός.

Λοιπόν, ως φαίνεται ο Αιήτης είχε στην κατοχή του μερικά τέτοια πυραμιδάκια με dna σπαρτών γιγάντων πολεμιστών. Άγνωστο τυγχάνει σε μένα το πώς τ’ απέκτησε, αλλά η προέλευσή τους κάνει «μπάμ» Ατλαντίδα.

(Άρα, οι Κόλχοι ήταν υπολείμματα Ατλάντων; Καί πώς έγινε ο Έλλην Αιήτης βασιλιάς τους; Όπως έγινε κι ο Ατλάντειος Πελίας βασιλιάς της Ιωλκού, θα μου πείς. Καί πώς; Είχε ο Αιήτης στρατό μαζί του καί επεβλήθη – σαν τον Πελία; Δεν γνωρίζω…)

Εν πάσει περιπτώσει, το άκρως ενδιαφέρον στην όλη ιστορία είναι το πόσο γρήγορα δημιουργήθηκαν οι σπαρτοί γίγαντες. Έριξε ο Ιάσων τα πυραμιδάκια στο χώμα, αυτά σπάσανε (πιθανολογώ ότι ήταν από κάποιο κεραμεικό υλικό, σαν τσόφλι αυγού), το dna τους ήρθε σ’ επαφή με το χώμα κι άρχισε ν’ απορροφάει καί να μετασχηματίζει θρεπτικά συστατικά, ώσπου δημιούργησε τους γίγαντες. Τόσο γρήγορα, όσο έτρεξε ο Ιάσων να κρυφτεί πίσω από την πλησιέστερη πυραμίδα.

Από ‘κεί καί μετά, φαίνεται πολύ καθαρά ότι έχουμε να κάνουμε με βιολογικά ρομπότ περιορισμένης νοημοσύνης, προγραμματισμένα μονάχα γιά σφαγή. Άρκεσε μιά πέτρα επάνω σ’ ένα τους, γιά να ξεκινήσουν (χωρίς οποιασδήποτε μορφής σκέψη) επιθετικές ενέργειες εναντίον των πλησιεστέρων στόχων – μέχρι που αλληλοεξοντώθηκαν.

Λοιπόν, εμάς όλους οι μαμάδες μας μας έφτιαξαν σε εννέα μήνες. Υποθέτω πως ένας κλώνος σήμερα στα διάφορα μυστικά στρατιωτικά εργαστήρια φτιάχνεται σε κανένα τρίμηνο. Αλλά, το να φτιαχτεί ένας κλώνος τόσο γρήγορα, όσο μερικά δευτερόλεπτα, είναι το όνειρο κάθε κουφάλας, απ’ αυτές που σήμερα κυβερνάνε τον πλανήτη μας. Ένας τέτοιος «βιολογικός επιταχυντής» είναι τεχνογνωσία, γιά την οποία σήμερα καμιά δεκαριά κράτη θα σκότωναν χωρίς δισταγμό γιά να την αποκτήσουν. (Μεταξύ μας, φαντάζομαι πως καί τα υπόλοιπα ακριβώς το ίδιο θα κάνανε!)

Καί την είχε έτοιμη ο Αιήτης τότε…

Κρατήστε το αυτό, γιά όταν η συζήτηση (στην επόμενη ενότητα) φτάσει στις ικανότητες της Μήδειας.

 

Συμπεράσματα

Στα βόρεια καί τα ανατολικά παράλια του Ευξείνου Πόντου υπήρχαν κατάλοιπα γνώσεων ή/καί αντικειμένων καί κατασκευών, με προέλευση από ένα τεχνολογικώς πολύ προηγμένο παρελθόν, τα οποία ήσαν γνωστά στα Ελληνικά ιερατεία. Τα οποία ιερατεία, με τη σειρά τους, έκαναν τα πάντα γιά να τ’ αποκτήσουν καί να τα χειριστούν (εάν παρίστατο ανάγκη), εν όψει του επερχομένου Τρωϊκού Πολέμου.

Δεν γνωρίζουμε γιατί αυτά τα αντικείμενα διασώθηκαν τόσο μακριά από το μητροπολιτικό κέντρο της κυρίως Ελλάδας. Αλλά, στην Ελλάδα τα ιερατεία είχαν ήδη εφαρμόσει την «ανώδυνη» πλευρά κάποιων τέτοιων γνώσεων. (Βλέπε πχ το «12+1» της Αργολίδας.)

Ο Ιάσων πήγε στην Αία γιά να πάρει το (εντελώς άχρηστο γιά ο,τιδήποτε, πλην διακόσμησης) χρυσόμαλλο δέρας με καλό τρόπο, αλλά τα πράγματα έμπλεξαν προς το χειρότερο από απρόβλεπτους παράγοντες. (Ίσως όχι καί τόσο απρόβλεπτους παράγοντες – θα τ’ αφηγηθούμε στην επόμενη ενότητα.) Ωστόσο, το κακό δεν συνεχίστηκε.

Δεν γνωρίζουμε αν οι διάδοχοι του Αιήτη (Φρίξος; ) συνέχισαν το έργο της προστασίας των εφορμούντων στην Τροία Αχαιών. Πάντως, το υποθέτουμε ως βάσιμο.

Η ενότητα αυτή ήταν απαραίτητη, γιά να διαφωτίσουμε μετέπειτα πράξεις καί παραλείψεις προσώπων της Μυθολογίας μας. Χωρίς τις εδώ εξηγήσεις, οι πράξεις (καί οι παραλείψεις) αυτές φαίνονται εντελώς ακατανόητες.

ΤΕΛΟΣ

Η κληρονομιά της Αίας – δ’ 1

Σχολιάστε

(προηγούμενο)

arxigramma-Mετά καί την «αποκάλυψη» στον γράφοντα των πυραμίδων της Ταυρίδας (Κριμαίας), δεν είναι σίγουρο αν ο Αιήτης κατασκεύασε το «12+1» της Αίας, ή το βρήκε έτοιμο. Εν πάσει περιπτώσει, μικρή σημασία έχει. Το σημαντικό είναι πως οι Έλληνες γνώριζαν την κατασκευή καί τον χειρισμό τέτοιων τεχνουργημάτων, καί πως ο Αιήτης το ενεργοποίησε αμέσως.

Προχωράμε στη συζήτηση, χωρίς να μπούμε σε λεπτομέρειες γιά το πώς έγινε βασιλιάς στην Κολχίδα, διότι σ’ αυτό το θέμα αδυνατώ έστω καί να εικάσω τα γεγονότα.

Η -με τον δικό μας τρόπο- αφήγηση της κληρονομιάς της Αίας, τελειώνει εδώ. Στην παρούσα τελευταία ανάρτηση του άρθρου θα δούμε (σε δύο συνέχειες) ορισμένα τεχνικά θέματα, καί κλείνουμε την ενότητα.

 

Προσανατολισμός του «12+1» της Αίας

Αυτό είναι ένα θέμα, θα έλεγα όχι τόσο ουσιαστικό γιά τις δυνατότητες του «12+1» της Κολχίδας. Περισσότερο έχει να κάνει με τη ναοδομία. Όμως, μιά που αναρωτήθηκα σχετικά, κάθησα να βρω την απάντηση. Η οποία θα μας βοηθήσει να κατανοήσουμε ορισμένες λεπτομέρειες του «μύθου».

Οι ναοί, οι πυραμίδες, οι βωμοί… όλα τα σχετικά οικοδομήματα (καί σ’ όλη τη γνωστή Ιστορία του ανθρώπου), εάν δεν έχουν τυχαίους προσανατολισμούς (ο διαμήκης τους άξονας ή/καί τα ιερά τους), τότε έχουν κάποιους πολύ συγκεκριμένους. Μεταξύ αυτών, τους εξής τέσσερεις:

  • Το σημείο της ανατολής του Ηλίου στον ορίζοντα κατά τα ηλιοστάσια (δύο περιπτώσεις, θερινό-χειμερινό), καί
  • Το σημείο της ανατολής του Ηλίου στον ορίζοντα κατά τις ισημερίες (δύο περιπτώσεις, εαρινή-φθινοπωρινή).

Αυτοί οι προσανατολισμοί έχουν το χαρακτηριστικό πως είναι σταθεροί, όσα χρόνια κι αν περάσουν. Δηλαδή, θερινό ηλιοστάσιο θα έχουμε πάντα στις 21/06, καί ούτω καθ’ εξής. Έτσι, δεν πρέπει να μας εκπλήσσει που βρίσκουμε ναούς κτλ ηλικίας χιλιετιών, που σημαδεύουν τις ισημερίες καί τα ηλιοστάσια… τα οποία σημεία τα καταλαβαίνουμε αμέσως, διότι είναι ακριβώς τα ίδια με τα σημερινά.

Πιστεύω πως ο διαμήκης άξονας του «12+1» της Κολχίδας σημάδευε ένα από αυτά τα τέσσερα σημεία. Άρα, εάν βρεθούν ποτέ τα ερείπεια των δεκατριών αυτών πυραμίδων, θα υπακούνε στον προσανατολισμό που θα προσπαθήσουμε να συμπεράνουμε εδώ. Όπως καταλαβαίνετε, θα προσπαθήσουμε να περιορίσουμε ακόμη περισσότερο τις τέσσερεις αυτές πιθανότητες – κι αν είμαστε τυχεροί, θα καταλήξουμε σε μία.

Επίσης, υποθέτουμε πως ακριβώς τη μέρα ανατολής του Ηλίου στον προσανατολισμό του «12+1», είχανε κάποιο πανηγύρι στην Αία – καί δή, υπαίθριο, πιθανόν μάλιστα με κάποιας μορφής ταυροκαθάψια. Καί συμπεραίνουμε πως οι Αργοναύτες φτάσανε λίγο πριν το πανηγύρι αυτό. (Η εξήγηση παρακάτω, όταν ασχοληθούμε με τους χάλκινους ταύρους του Αιήτη.)

 

Ας βρούμε τώρα την αιτιολόγηση του γιατί η συγκεκριμένη ημερομηνία, κι όχι κάποια άλλη.

Η Γή περιστρέφεται γύρω από τον Ήλιο, όπως φαίνεται στο σχήμα:

Περιφορά_της_Γης_γύρω_από_τον_Ήλιο

Τα κόκκινα βέλη δείχνουν τη φορά περιστροφής καί ιδιοπεριστροφής, καί στα σχήματά μας βλέπουμε τη Γή κάθε φορά από την αντίστοιχη κόκκινη κουκκίδα.

Παίρνουμε τις τέσσερεις σημαντικές ημερομηνίες με τη σειρά.

 

α. Χειμερινό ηλιοστάσιο

Δεν συγκεντρώνει πολλά προσόντα, ώστε να το επέλεξαν γιά «σημάδι» του «12+1». Άλλως τε, γιά να φτάσουν οι Αργοναύτες Δεκέμβριο μήνα στην Κολχίδα (καμμία σχέση με τροπικά νησιά!), πρέπει να έπλευσαν μέσα σε προχωρημένο φθινόπωρο καί χειμώνα – πράγμα που δεν συνηθιζόταν τότε. Εκτός αν έκανε ασυνήθιστα γλυκό καιρό εκείνη τη χρονιά. Αλλά, πάλι, πανηγύρι στην ύπαιθρο χειμωνιάτικα δεν γίνεται.

Εν πάσει περιπτώσει, θα δοκιμάσουμε να βρούμε θεωρητικά προς ποιά διεύθυνση πρέπει να χτιστεί ένας ναός σε τόπο Τ, γεωγραφικού πλάτους (γγπ), ώστε οι πρώτες ακτίνες του ανατέλλοντος Ηλίου στις 21/12 να πέσουν επάνω στο ιερό του.

Τη στιγμή της ανατολής στις 21 Δεκεμβρίου, η εικόνα της Γής «από το πλάϊ» -θέση (α)- είναι κάπως έτσι (ο ναός απεικονίζεται με μώβ περίγραμμα) :

προσανατολισμός-ναού-α1-χη-πλάγιο

Από «επάνω», η αντίστοιχη εικόνα είναι:

προσανατολισμός-ναού-α2-χη-κάτοψη

Βλέπουμε πως ο προσανατολισμός του ναού δεξιοστρόφως από βορράν (δαβ) θα είναι 90°+φ. Ζητάμε να βρούμε τη γωνία φ. Αυτό, όμως δεν είναι εφικτό από τα ήδη παρατεθέντα σχήματα. Άρα, φτιάχνουμε τον αντίστοιχο γεωμετρικό «σκελετό» (στο σχήμα, μόνο γιά το βόρειο ημισφαίριο), ώστε να κάνουμε στερεομετρικούς υπολογισμούς:

προσανατολισμός-ναού-α3-χη-προοπτικό

Υπολογίζουμε:

Έστω πως ο ναός βρίσκεται στον τόπο Τ. (Επάνω στον πράσινο γεωγραφικό παράλληλο.) Τη στιγμή που ανατέλλει ο Ήλιος στον τόπο Τ (χρυσός κάθετος κύκλος = ορίζοντας ανατολής-δύσης, ή «terminator») στις 21 Δεκεμβρίου, ζητάμε να βρούμε τη γωνία φ (ανάμεσα στον χρυσό κύκλο καί τον μώβ μεσημβρινό). Η φ είναι η γωνία, που πρέπει να προστεθεί στις 90°, ώστε να χτίσουμε ναό με τέτοιον τρόπο, που οι πρώτες ακτίνες του ανατέλλοντος Ηλίου στο χειμερινό ηλιοστάσιο να συμπέσουν με τον διαμήκη άξονα του ναού. (Δηλ. ο ναός θα είναι παράλληλος στην ακτίνα της Γής ΟΙ.)

Η (στερεά) γωνία φ προβάλλεται επάνω στην (επίπεδη) γωνία Β’ΤΑ’. Έτσι, αρκεί να βρούμε τη δεύτερη.

  1. Η Β’ΤΑ’ = φ είναι το τόξο ημιτόνου Β’Α’/Β’Τ, φ = arcsin(Β’Α’/Β’Τ). (Το τρίγωνο ΤΑ’Β’ είναι ορθογώνιο στη γωνία Α’.) Όμως,
  2. Β’Α’ = ΟΒ’*tan(κ), όπου κ = η κλίση του άξονα της Γής, 23.439°. (Το τρίγωνο Α’Β’Ο είναι ορθογώνιο στη γωνία Β’, μόνο που στο σχήμα δεν σχεδίασα τη γραμμή ΟΑ’.) Με τη σειρά του, το
  3. ΟΒ’ = ΟΤ*sin(ΟΤΒ’) = R*sin(γγπ), όπου R = η ακτίνα της Γής καί γγπ = γωνία γεωγραφικού πλάτους του τόπου Τ = Ι’ΟΤ = ΟΤΒ’. (Το τρίγωνο ΟΤΒ’ είναι ορθογώνιο στη γωνία Β’.) Τέλος,
  4. Β’Τ = ΟΤ*cos(ΟΤΒ’) = R*cos(γγπ).

Το σύστημα των ανωτέρω εξισώσεων (1) / (2) / (3) / (4) συνδυαζόμενο, δίνει:

B’Α’/Β’Τ = R*sin(γγπ)*tan(κ) / R*cos(γγπ) = tan(γγπ)*tan(κ)

Καί τελικά:

φ = arcsin(tan(γγπ)*tan(κ))

Πάμε στο λογιστικό φύλλο, να φτιάξουμε τον πίνακα τιμών της γωνίας (90°+φ) σε συνάρτηση με το εκάστοτε γεωγραφικό πλάτος:

απόκλιση-Κολχίδα-χη

Βλέπουμε πως γιά το γεωγραφικό πλάτος της Κολχίδας (περίπου 42°), ο προσανατολισμός ενός ναού θα είναι περίπου 113° δαβ.

Φυσικά, πολύ ευκολώτερο είναι να βρούμε με εμπειρική παρατήρηση το σημείο ανατολής της 21ης Δεκεμβρίου.

 

β. Εαρινή ισημερία

Το σημείο της ανατολής κατά την εαρινή ισημερία είναι ένας καλός υποψήφιος, χάρη στο χρυσόμαλλο δέρας. Βλέπετε, με βάση αυτό ακριβώς το σημείο ορίζεται ο εκάστοτε «μεγάλος μήνας». Συνεπώς, εάν ο Φρίξος εναπέθεσε το χρυσόμαλλο δέρας στην πυραμίδα στο τέλος του διαδρόμου του «12+1», τότε αυτή η χειρονομία ίσως σήμαινε ευχές καλοτυχίας γιά τον «μεγάλο μήνα του Κριού», που ερχόταν σύντομα.

(Αν είναι έτσι, ο Φρίξος έφτασε στην Αία όταν ο διάδρομος του «12+1» έδειχνε λίγο παραπάνω από τη μισή μοίρα του Ταύρου. Αυτό το συμπεραίνουμε από το χρονοδιάγραμμα των ζωών των ηρώων μας, εφ’ όσον ο Τρωϊκός ξεκίνησε ακριβώς στην αλλαγή του «μεγάλου μήνα», μισό αιώνα μετά τη γέννηση του Άργου. Κι εφ’ όσον μία μοίρα μετάπτωσης του άξονα της Γής διαρκεί κάπου 72 χρόνια.)

Εδώ, ο θεωρητικός υπολογισμός του προσανατολισμού του ναού είναι απλούστατος: αρκεί να σημαδεύει τη μαθηματική ανατολή (90° δαβ), ανεξάρτητα από το γεωγραφικό πλάτος. Διότι η γραμμή ανατολής συμπίπτει με τον μεσημβρινό του τόπου (η μώβ καμπύλη – μόνο που δεν τη σχεδίασα μέχρι τον Νότιο Πόλο, όπως έπρεπε), άρα όλοι οι τόποι αυτού του μεσημβρινού φωτίζονται ταυτόχρονα από τον ανατέλλοντα Ήλιο.

Ιδού πώς φαίνεται η Γή από τη θέση (β) :

προσανατολισμός-ναού-β1-ει-πλάγιο

Η εαρινή ισημερία στις παραδόσεις των λαών γενικά θεωρείται ευοίωνη μέρα, διότι συνδέεται με την αναγέννηση της Φύσης. Σηκώνει καί υπαίθριο πανηγύρι, έστω καί σε τόπους όπως η Κολχίδα. Η μοναδική μας επιφύλαξη να δεχθούμε άφιξη της Αργούς στην Αία στα μέσα Μαρτίου, συνίσταται στο ότι αυτή έπρεπε να πλεύσει τους αμέσως προηγούμενους μήνες. Δηλαδή, να αντιμετωπίσει όχι τον καλύτερο δυνατό καιρό.

Καί, βέβαια, ότι το όργωμα με τους χάλκινους ταύρους συμβολίζει το φθινόπωρο – όχι την άνοιξη.

 

γ. Θερινό ηλιοστάσιο

Αυτή η ημερομηνία είναι μία πολύ καλή ημέρα, γιά ν’ αρπάξει κανείς ένα χρυσόμαλλο δέρας! ΛΟΛ!!! 🙂

Γιά να φτάσει στην Αία, η Αργώ θα έπλεε μέσα στο καλοκαίρι. Ο καιρός θα ήταν πολύ καλός γιά υπαίθριο πανηγύρι. Καί το θερινό ηλιοστάσιο συμβολίζει τον θρίαμβο του Ήλιου καί του (κάθε είδους) φωτός.

Πιθανώτατα, μάλιστα, οι βαίτυλοι στις πυραμίδες να φορτίζανε στο μέγιστο.

Η εικόνα της ανατολής ενός τόπου στις 21 Ιουνίου με τη Γή «από το πλάϊ» -με τον παρατηρητή στη θέση (γ)- είναι:

προσανατολισμός-ναού-γ1-θη-πλάγιο

Κι από «επάνω»:

προσανατολισμός-ναού-γ2-θη-κάτοψη

Γιά να υπολογίσουμε τη γωνία φ καί σ’ αυτή την περίπτωση, σχεδιάζουμε πάλι τον κατάλληλο γεωμετρικό «σκελετό» του βορείου ημισφαιρίου:

προσανατολισμός-ναού-γ3-θη-προοπτικό

Με τα σύμβολα ακριβώς ίδια, όπως στο χειμερινό ηλιοστάσιο, καί με ακριβώς ίδιους υπολογισμούς, βρίσκουμε πως ο προσανατολισμός του ναού θα είναι 90°-φ δαβ.

Ρίχνουμε τη συνάρτηση στο λογιστικό φύλλο γιά ζεύγη τιμών (γγπ, 90°-φ), καί παίρνουμε:

απόκλιση-Κολχίδα-θη

Γιά το γεωγραφικό πλάτος της Κολχίδας (περίπου 42°), ο προσανατολισμός ενός ναού θα είναι περίπου 67° δαβ.

Καί πάλι είναι πολύ ευκολώτερο να βρούμε με εμπειρική παρατήρηση το σημείο ανατολής της 21ης Ιουνίου.

Το «μείον» στην επιλογή της 21ης Ιουνίου (ως ημερομηνίας που σημάδευε το «12+1», άρα ως ημέρας αρπαγής του δέρατος) συνίσταται στο ότι δεν υφίστανται ναοί παγκοσμίως με τέτοιους προσανατολισμούς. Ελάχιστοι υπάρχουν, καί το γεγονός μπορεί κάλλιστα ν’ αποδοθεί στην τυχαιότητα.

 

δ. Φθινοπωρινή ισημερία

Εδώ, ως προς τον προσανατολισμό του ναού, ισχύουν ακριβώς τα ίδια με την εαρινή ισημερία: βλέπει καθαρά προς τη μαθηματική ανατολή, στις 90° δαβ. Με τον παρατηρητή στη θέση (δ), η εικόνα της Γής «από το πλάϊ» είναι:

προσανατολισμός-ναού-δ1-φι-πλάγιο

Γιά την υποψηφιότητα της φθινοπωρινής ισημερίας συνηγορούν το ότι η Αργώ θα έπλεε με καλοκαιρία, καί το ότι το όργωμα με τους χάλκινους ταύρους (που ο Αιήτης υποχρέωσε τον Ιάσονα να κάνει) είναι εργασία συμβολική της εποχής του φθινοπώρου.

Μόνο που η ανατολή του Ηλίου συμβαίνει ακριβώς 180° απέναντι από τον τρέχοντα «μεγάλο μήνα». Κι αυτό ίσως μετράει αρνητικά γιά την φθινοπωρινή ισημερία στην Αία, ως ημέρα αρπαγής του χρυσομάλλου δέρατος.

 

Συμπερασματικά, τις μεγαλύτερες πιθανότητες (να συνέβη επάνω τους η αρπαγή του δέρατος) συγκεντρώνουν πρώτα το θερινό ηλιοστάσιο, καί μετά η φθινοπωρινή ισημερία. Τα αρνητικά τους σημεία αυτών είναι πολύ μικρότερα από τα θετικά τους.

Άρα, το «12+1» του Αιήτη είτε σημάδευε 67° δαβ, είτε ακριβώς 90° δαβ.

(συνεχίζεται)

Μαθήματα πρακτικής Οικονομίας

10 Σχόλια

arxigramma-Lamdaοιπόν, αναγνώστη μου, στην Οικονομία τα πράγματα κατά κανόνα δεν είναι όπως φαίνονται. Το χρήμα έχει κρυφές διαδρομές, τις οποίες σπανίως βλέπει κάποιος από μας, απ’ τους «απ’ έξω». Ακόμη κι έξυπνος να είναι.

Δεν σας έλεγα τις προάλλες ότι ο μέσος νεοέλλην αδυνατεί να κάνει έναν απλό πολλαπλασιασμό (γιά να υπολογίσει το κόστος των σπουδών του ΕΑΠ) ; Δεν ξανάλεγα ότι ουδείς σκέφτεται το πώς (βρίσκεται χρήμα -καί πόσο- ώστε να) ταΐζονται τέσσερα εκατομμύρια λαθρομετανάστες κάθε μέρα;

Σκατά αντίληψη περί Οικονομίας, δηλαδή. Καί πού να πάμε καί στα δύσκολα!…

Δεν είναι μονάχα η ανύπαρκτη ικανότητα γιά εκτίμηση μεγεθών, που διακρίνει τον νεοέλληνα, είναι καί το: «- Τί με νοιάζ’ εμένα!» Η αντίληψη, δηλαδή, ότι τα δημόσια πράγματα, καθήκον / συμφέρον / περιουσία, δεν αφορούν κανέναν, παρά μόνο την εκάστοτε «κυβέρνηση». (Γι’ αυτό μας πήρε καί μας σήκωσε.) Γι’ αυτό βλέπεις να μην τη λέει κανένας στους παρανομούντες.

Γιά παράδειγμα, κανένας να μη μιλάει στο μαλακισμένο που δεν φοράει κράνος. (Εσύ θα το πληρώσεις το μαλακισμένο, «ανεκτικέ», αν πάει στο νοσοκομείο με σπασμένο κεφάλι κι επιβαρύνει τον κρατικό προϋπολογισμό.) Κανένας να μη μιλάει στο έτερο μαλακισμένο, που σπάζει πλακάκια στις πλατείες, γιά να τα πετάξει στα ΜΑΤ. Θ’ αποκατασταθούν τα πλακάκια, ναί, αλλά με κόστος πολλαπλάσιο της τιμής της πιάτσας. (Διότι, πώς αλλοιώς θα βγάλει το κατιτίς του κι ο κυρ-δήμαρχος; ) Κόστος που θα το πληρώσει ο «ανεκτικός» πατέρας του νεαρού «επαναστάτη ενάντια στο μπουρζουάδικο κατεστημένο», μη χέσω. Καί μαζί μ’ αυτόν, που πληρώνει το βλαμμένο του, κι όλοι εμείς.

Εν πάσει περιπτώσει, εμείς δεν πτοούμαστε. Σήμερα θα επιχειρήσουμε καί τα δύσκολα.

 

Κακό χοντρό προηγούμενο 1

Η (προ ετών) κατάργηση του άνω ορίου των μισθών / αμοιβών στον εγχώριο ιδιωτικό τομέα, εκτίναξε τις τιμές των αγαθών στα ύψη. Διότι, ο ιδιωτικός τομέας πληρώνει υψηλούς μισθούς, εφ’ όσον κερδίζει από πωλήσεις προϊόντων κι υπηρεσιών. Καί κάνει πολλές πωλήσεις, εφ’ όσον πληρώνει αρκετά στη διαφήμιση.

Όπως καταλαβαίνετε, ούτε το αφεντικό της επιχείρησης, ούτε ο διαφημιστής θα πληρώσουν διαφήμιση καί μισθούς εργαζομένων καί «μπόνους» των διαφόρων «γκόλντεν μπόϋζ» (καί γκέρλζ) απ’ την τσέπη τους. Αυτά θα τα πληρώσει το κορόϊδο ο πελάτης / αγοραστής, με την ανατίμηση των ειδών που πουλάει η επιχείριση. (Πχ το πανάκριβο αυτοκίνητο του «γκόλντεν μπόϋ» το πλήρωσες εσύ, αγαπητέ αναγνώστη. Ως μή ώφειλες.) Καί θα τα πληρώσουμε όλοι μας, ακόμη κι αν δεν αγοράζουμε τα προϊόντα της συγκεκριμένης επιχείρισης, μέσωι του πληθωρισμού.

Έτσι, κάθε φορά που ακούω κάποιον να λέει: «- Έλα μωρέ! Τί πειράζει που παίρνουν τόσα; Ιδιωτικός τομέας είναι!», απλώς υπολογίζω πόσα καντάρια μαλάκας είναι. Να τον θεωρήσω έξυπνον, αποκλείεται.

 

Κακό χοντρό προηγούμενο 2

Η (τρομάρα της) «Ενωμένη Ευρώπη» με τις «επιδοτήσεις» της.

Δηλαδή, ωρέ νεοέλληνες, νομίζετε πως ο κάθε Γάλλος, Γερμανός, Βέλγος, Άγγλος, κτλ κτλ, ξαφνικά μίαν ωραίαν πρωΐαν το 1981 άνοιξε το πορτοφόλι του κι άρχισε να δίνει λεφτά σ’ εμάς έτσι, αέρα-πατέρα; Άρχισαν όλοι αυτοί τα χουβαρνταλίκια, επειδή έχουμε ωραία μάτια;

Δε μου λέτε… Σας πέρασε ποτέ απ’ το μυαλό ότι κι εμείς δίνουμε κάθε χρόνο λεφτά στην «Ευρώπη»; Καί πόσα;

Ψάξτε το, βγάλτε καί το ισοζύγιο, καί θα σας πω τί πράγμα (μήκους σημαντικόν) ακριβώς μας έδωσαν τόσα χρόνια οι διάφοροι Άγγλοι / Γάλλοι / Γερμανοί. Τί, δηλαδή; Επειδή όλα τα ΜΜΕ τήρησαν αυστηρή ομερτά γι’ αυτή την ιστορία επί 34 χρόνια (παρεκτός από καναδυό περιπτώσεις, που …τους ξέφυγε – γιά να καρφώσουν πολιτικό αντίπαλο), πάει να πεί ότι μόνον εισπράτταμε καί δεν δίναμε;

Όχι μόνον δεν πήραμε χρήματα απ’ τους «Ευρωπαίους», αλλά τους χαρτζηλικώσαμε κι από πάνω.

Απλώς, ο μηχανισμός κατανομής «μέσωι Βρυξελλών» χρήματος σε ημετέρους στήθηκε γιά να μη μπορούν οι υπόλοιποι (όσοι δεν φάγανε, δηλαδή) να ζητήσουν ευθύνες. (Καί …μερίδιο στο φαΐ.) Πώς; Δοκιμάστε να ζητήσετε ευθύνες πχ από γνωστό σας συνοικιακό μπακάλη, από τον οποίο αγοράσατε ελαττωματικό προϊόν. Δοκιμάστε να κάνετε το ίδιο (γιά την ίδια περίπτωση) καί σε πολυεθνική. Καί θα καταλάβετε τί εννοώ.

Καί, μ’ αυτά καί μ’ αυτά, φτάνουμε στο

 

Κακό χοντρό παρόν

Έχοντας διαβάσει το -άριστα τεκμηριωμένο- βιβλίο του μοναχού Δωροθέου γιά το «Σόα» των ιουδαίων (εδώ το α’ μέρος – πρόσφατα δημοσιεύτηκε καί η τελευταία συνέχεια), έμαθα πως η Γερμανία πληρώνει συνεχώς (σχεδόν σε βάση …μισθοδοσίας) αποζημιώσεις σε «διασωθέντες» ιουδαίους, ακόμη καί γεννηθέντες το …1952!

Θα μου πείς, καί τί με κόφτει εμένα ο δείκτης νοημοσύνης των Γερμανών, το κουμάντο της οικονομίας τους, ή το ποσοστό ιουδαίων καί φιλοϊουδαίων στην κυβέρνησή τους;

Ουδόλως με κόφτουν αυτά. Αλλά, ήδη καταλάβατε πως αυτή η «μισθοδοσία» δεν βγαίνει απ’ τις τσέπες των βαρβάρων του Ρήνου, αλλά απ’ τις δικές μας. Δηλαδή, η Γερμανία έχει -με τη συνδρομή προδοτών πωλητικώνξεσκίσει τους Έλληνες, γιά να πληρώνει «μισθό» στον κάθε ιουδαίο όπου γής!!!!! Εκεί τ’ ακουμπάει τα κλεμμένα των Ελλήνων η Γερμανία.

Θα με ξαναρωτήσεις, τί με νοιάζει πού τα δίνουν, εφ’ όσον ούτως ή άλλως …μας τα παίρνουν;

Σωστά μιλάς. Εφ’ όσον μας τα παίρνουν αδίκως, δεν έχει καμμία σημασία πού τα δίνουν.

Αλλά, ένα έχω να πω: Έρχονται ΠΟΛΥ ΧΟΝΤΡΑ κλύσματα γιά τα (πάσης σημαίας) κρονάκια, καί προσωπικά έχω διαγράψει από το λεξιλόγιό μου τη λέξη «οίκτος».

Όποιος αδικεί τους Έλληνες, στο διάολο κι ακόμα παραπέρα.

 

Υγ: Εσχάτως διάβασα μιά άλλη προφητεία ( ; ) του Παΐσιου ( ; ), ότι δήθεν μετά το πέρας του Γ’ ΠΠ «οι εβραίοι θα γίνουν χριστιανοί».

Ναί, έ;

Δηλαδή, πρώτα ο ευτελισμός της Ορθοδοξίας με το βάπτισμα γύφτων, καί τώρα το ξεπούλημά της; Κανείς δεν έβαλε μυαλό από το πόσο «χριστιανοί» γίνανε οι εβραίοι πχ στην Ισπανία; Όταν φύγανε το 1492 καί πήγανε στην Κωνσταντινούπολη, κάνανε ουρά έξω από τα κουρεία, που με τα ξυράφια τους κάνανε καί περιτομές. Τόσο «χριστιανοί» έγιναν!

Ο εβραίος είναι ΑΔΥΝΑΤΟΝ να γίνει χριστιανός, πολλώι δε μάλλον ορθόδοξος, διότι το θέμα είναι φυλετικό. Είπαμε, η θρησκεία κάθε λαού είναι φυλετική του έκφρασηκαί χωνέψτε το.

Ο ιουδαίος, καί δη ο Πελασγογενής, ίσως. Έχει μιά μικρή πιθανότητα.

Αλλά, είναι δυνατόν μ’ ένα βάπτισμα να σβηστούν όλα τα υπερχιλιόχρονα εγκλήματα κατά των Ελλήνων, από την εποχή των Ατλάντων καί των κρονίων Πελασγών; Σιγά!

Όθεν, αυτή η «προφητεία» είναι μία αισχρή προβοκάτσια κάποιων πονηρών, καί τίποτ’ άλλο. (Καί, παπάδες, ξέρετε πολύ καλά πως ούκ εν τώι πολλώι το εύ.)

Προσέξτε οι ιστολόγοι τί διαβάζετε καί τί αναπαράγετε με κόπυ-πέηστ.

 

Παρένθετο: Ταυρίδα

19 Σχόλια

(προηγούμενο)

arxigramma-Tαυρίδα!… Άλλως «Ταυρική». Ή «Χώρα των Ταύρων». Η σημερινή Κριμαία.

Το θέμα με τις πυραμίδες της περιοχής αυτής θα περνούσε τελείως απαρατήρητο από τον γράφοντα, αν δύο καλές φίλες του ιστολογίου (η mnk καί η Μάγια η Μέλισσα) δεν μου εφιστούσαν -με μία σειρά συνδέσμων- την προσοχή σ’ αυτό. Βλέπετε, η «εσωστρέφεια» της τέως ΕΣΣΔ έφερε το εμπόδιο της (Ρωσσικής) γλώσσας γιά τους Έλληνες. (Που «ανήκομεν εις την Δύσιν», τρομάρα μας, θέλουμε-δε θέλουμε.) Κι αυτό με τη σειρά του έφερε την αποξένωση του Έλληνα αναγνώστη από μία τεράστια βιβλιογραφία, συν -τώρα τελευταία- από έναν τεράστιο αριθμό ιστοσελίδων.

Εν πάσει περιπτώσει, κάθησα υπομονετικά καί είδα όλα τα ντοκυμανταίρ που θα σας υποδείξω. Καί δή χωρίς υποτιτλισμό, παρ’ ότι η μοναδική ρωσσική (ή μήπως ουκρανική; ) λέξη που ξέρω είναι «ιβόσκαγιε». (Ο τσοπάνος τα πρόβατα! ΛΟΛ!!! 🙂 )

 

Ξεκινάμε από αυτήν εδώ την ιστοσελίδα. Πρόκειται γιά ψιλοτσαπατσούλικη μετάφραση (από τα Αγγλικά, από το σάϊτ «Βιβλιοθήκη των Πλειάδων») από αυτόματο μεταφραστικό πρόγραμμα, που θυμίζει το παλιό αστείο γιά τα συγκεκριμένα προγράμματα: ότι μετέφρασαν από τα Ρωσσικά τη φράση: «Το μεν πνεύμα πρόθυμον, η δε σάρξ ασθενής», ως: «Η βότκα ήταν εξαιρετική, αλλά το μπόρστ (δηλ. το κρέας) χάλια!»

(Εάν θέλετε να παρακάμψετε τη μετάφραση, η αρχική σελίδα εδώ.)

Την ιστοσελίδα την ίδια θα τη σχολιάσω μετά τα φιλμάκια – διότι μας δίνει περισσότερες πληροφορίες απ’ όλα τα ντοκυμανταίρ μαζί. Λοιπόν, αυτή έχει ενσωματωμένο ένα φιλμάκι, το οποίο κατά 99% είναι απόσπασμα από κάποιο μεγαλύτερο. Εν πάσει περιπτώσει, το φιλμάκι της ιστοσελίδας λίγο πριν το 13ο λεπτό μας δείχνει ένα (έστω, πρόχειρο) σχεδιάγραμμα των πυραμίδων της Ταυρίδας:

πυραμίδες-Κριμαίας

Βλέπουμε διάταξη των πυραμίδων σε ευθείες, πράγμα που μου έφερε αρκετά χαμόγελα!

Έχοντας την υποψία, τώρα, πως βρήκαμε απόσπασμα ντοκυμανταίρ, βάζουμε (με κόπυ-πέηστ, εννοείται – εκτός αν χειρίζεστε το κυριλλικό αλφάβητο) τον τίτλο του στα ψαχτήρια, ώστε να βρούμε το πλήρες. Δικαιωνόμαστε, διότι μας οδηγεί σε μία σειρά άλλων εφτά:

Ο γενικός τίτλος της σειράς είναι (με προφορά, έ; 🙂 ) «Τσιερναμόσρκα Ατλαντίδα», ήγουν «Η Ατλαντίδα της Μαύρης Θάλασσας». Όλη τη σειρά τη διέπει η μάλλον άτεχνη προσπάθεια ν’ αποδείξει ότι η Ατλαντίδα στην πραγματικότητα βρισκόταν στην Ταυρίδα. (Καί πού το ξέρω, αφού δεν ξέρω Ουκρανικά; Το ξέρω, διότι τις δύο αυτές λέξεις τις επαναλαμβάνουν συχνότερα από «Κύρ’ ελέησον»! 🙂 ) Ωστόσο, μας δείχνει αρκετές -μπορώ να πω τις περισσότερες- από τις μεγαλιθικές κατασκευές της περιοχής: μενίρ, γέφυρες από βράχια, πάλαι ποτέ κατοικημένες κοιλότητες μέσα σε βράχους, υποθαλάσσιες κατασκευές, καί όλα τα παρόμοια. Η δε χρονολόγηση, ότι αυτά όλα χτίστηκαν προ του Κατακλυσμού του Δευκαλίωνος, είναι απόλυτα σωστή.

Τα ντοκυμανταίρ αυτά είναι επαγγελματικής ποιότητας, με καλές λήψεις, καθαρή εικόνα, όμορφες μουσικές (νομίζω οι Τού Στέπς φρόμ Χέλλ έχουν την τιμητική τους). Το περιεχόμενο, όμως, θα μπορούσε να είναι καί καλύτερο: η προσπάθεια γιά εξήγηση του τί ρόλο έπαιζαν αυτές οι κατασκευές συνολικά, απλά δεν υφίσταται. (Τέτοιες εξηγήσεις δίνει η ιστοσελίδα, την οποία αναφέρω αρχικά.) Καί, κατά τη γνώμη μου, λιγώτερο μπλά-μπλά δεν θα πείραζε.

 

Αφού, τώρα, πήρατε μιά γεύση από πυραμίδες της Ταυρίδας, υπάρχει καί μία μίνι-σειρά τριών ντοκυμανταίρ (που απαρτίζουν το 8ο φίλμ μιάς ντοκυμανταιρίστικης σειράς γιά τα μυστήρια της Κριμαίας), που θα τη βρήτε εδώ. (Είμαι περίεργος να μάθω αν υπάρχουν ανεβασμένα καί τα υπόλοιπα φίλμ της σειράς.)

Τα οποία, όμως, τρία φιλμάκια συνιστώ… να μη δήτε!

Γιατί; Διότι μιλάει ένας συμπαθής κουστουμάτος τύπος (συγγραφέας ξέρω ‘γώ), ο οποίος στα μουλωχτά πρέπει να είναι ελαφρώς των «υπερεσιώνε». Αυτός λέει ούλτρα ενδιαφέροντα πράγματα, πχ γιά το πως οι τέως Σοβιετικοί εκμεταλλεύτηκαν μέχρι το 1965 το δίκτυο των …ναζιστικών βάσεων υποβρυχίων, γιά το τί ακριβώς κάνει ένα υποβρύχιο (κατά τη γνώμη του ομιλούντος δεν είναι όπλο, αλλά κρυφός μεταφορέας, πχ ράβδων χρυσού – ώστε να επανέρχονται σε ισορροπία κάποια «παγκόσμια δίκτυα»), γιά το ότι πολλοί Γερμανοί αιχμάλωτοι των ναζιστικών στατευμάτων άλλαξαν όνομα κι έμειναν στην ΕΣΣΔ, όπου προσέφεραν τις επιστημονικές τους υπηρεσίες (καί σήμερα συνεχίζουν το ίδιο βιολί τα παιδιά τους καί τα εγγόνια τους), κτλ κτλ. Αλλά, όσον αφορά τις πυραμίδες της Ταυρικής, ενώ το ντοκυμανταίρ στην αρχή σε βάζει στα φυτίλια ότι οι ναζιστές λύσσαξαν ν’ αποκτήσουν πρόσβαση σ’ αυτές (κ’ ίσως σήμερα η Ρωσσία του Πούτιν γιά τον ίδιο λόγο), ο κουστουμάτος στρίβει διά του αρραβώνος. Ούτε κίχ γιά δαύτες!

Οπότε, εάν ψάχνετε τεκμηρίωση ειδικά γιά τις πυραμίδες της Κριμαίας, τα συγκεκριμένα φιλμάκια είναι χάσιμο χρόνου. Εάν ψάχνετε γιά λοιπά μυστήρια, είναι πολύ καλά.

 

Προσπερνάμε τα προηγούμενα φίλμς, καί συνεχίζουμε μ’ ένα άλλο σύντομο φιλμάκι, που είναι σχεδόν «όλα τα λεφτά».

Δυστυχώς, δεν υφίσταται καμμία ένδειξη τόπου προέλευσης ή ημερομηνίας, η δε εικόνα είναι κακή. Μάλλον τραβήχτηκε με αναλογική κάμερα, άρα κάπου στη δεκαετία του 1990. Δείχνει σαρκοφάγους με καλοδιατηρημένες μούμιες αρχόντων (βασιλέων; ), με πολύ όμορφα συνοδευτικά χρυσά αγάλματα, τοποθετημένα μέσα στις σαρκοφάγους ως κτερίσματα. Καναδυό εκ των οποίων το πρόσωπο θυμίζει την περίφημη Κυρία της Ελίκης. Δηλαδή, τεχνοτροπία που -με τη σειρά της- θυμίζει πολύ Ελλάδα, αλλά όχι την κλασική Ελλάδα που ξέρουμε. Ούτε την αρχαϊκή. Ούτε ακριβώς Ελλάδα. Κάτι ανάμεσα σ’ Ελλάδα καί Μεσοαμερικάνικους πολιτισμούς θυμίζει.

Μάλλον παραπέμπει πολύ πιό πίσω στον χρόνο, στην Ατλαντίδα. Όπως καί οι χρυσές ενεπίγραφες πλάκες επάνω στις μούμιες, δεν θυμίζουν γράμματα του αλφαβήτου μας.

Επειδή, τώρα, κάποια στιγμή η κάμερα πέφτει -γιά λίγο- επάνω σε μιά σειρά ασπρόμαυρες φωτογραφίες από κάτι σκατόφατσες, αντιλαμβάνομαι πως πρόκειται γιά πρόχειρη κινηματογράφηση σε αστυνομικό τμήμα, καί ότι οι σαρκοφάγοι με τις μούμιες αποτελούν προϊόν λαθρανασκαφής. Κατά πάσα πιθανότητα, τις σαρκοφάγους τις βρήκανε μέσα στις πυραμίδες της Ταυρίδας. Δυστυχώς, όμως, το φίλμ, αν κι από καθαρά αρχαιολογικής πλευράς είναι το σημαντικώτερο απ’ όλα που είδα, δεν μας δίνει άλλες πληροφορίες.

Ούτε γιά την τύχη των ευρημάτων γνωρίζω έτερόν τι.

 

Πάμε, τώρα, στον σχολιασμό της αρχικής ιστοσελίδας μας – την οποία, πιστεύω, ήδη διαβάσατε. (Τα παρακάτω σχόλια εννοείται πως εκφράζουν καθαρά τη δική μου άποψη.)

  • Ο ισχυρισμός πως η πυραμίδα, που ανακάλυψε ο Βιτάλι Γκόχ, χτίστηκε την εποχή των δεινοσαύρων, έχει ελάχιστες πιθανότητες να είναι αληθής.

Όχι πως αμφισβητώ την (όποια) πιθανότητα υπάρξεως ελλόγων ανθρωποειδών όντων (καί μάλιστα με υψηλό πολιτισμό) τότε στον πλανήτη μας, αλλά είναι γνωστό πως οι πυραμίδες (ακόμη καί κομμάτια από το υλικό τους) «τρελλαίνουν» τα όργανα μετρήσεων. Το πιό πιθανό είναι η πυραμίδα να είναι προκατακλυσμιαία, πράγμα που κι ο ίδιος ο Γκόχ λέει παρακάτω. (Ορίζει την κατασκευή τους στο 14000 πΧ.)

  • Υπάρχει θαμμένη κάποια μούμια στο εσωτερικό της πυραμίδας;

Πιθανώτατα.

  • Είναι οι Κιμμέριοι οι πρώτοι κάτοικοι της περιοχής;

Αν μιλάμε γιά εποχές προ του Κατακλυσμού του Δευκαλίωνος, σαφώς όχι. Όπως, όμως, καταλαβαίνετε, εδώ πέφτει καί λίγη …συμβολαιογραφικού τύπου διεκδίκηση του «οικοπέδου» από τους σημερινούς Ρώσσους: εφ’ όσον δεν υπάρχουν πλέον Κιμμέριοι να διεκδικήσουν την περιοχή γιά πάρτη τους, αυτή αυτοδικαίως ανήκει στη μαμά Ρουσσία! 🙂

  • Είναι οι πυραμίδες αυτές μέρος ενός παγκόσμιου συστήματος, που τροποποιούσε καί διένειμε (κάποιας μορφής) ενέργεια σ’ όλον τον πλανήτη μας;

Ναί. Τουλάχιστον οι κάποιων συγκεκριμένων αναλογιών, καί δη οι μεγαλύτερες σε όγκο.

  • Μία ευθεία, που ξεκινάει από το Στόουνχετζ καί περνάει από την Κριμαία, περνάει μετά από το Θιβέτ; (Αγνοούμε τις υποθετικές «Λεμουρίες» καί τα ρέστα, που αναφέρει ο Γκόχ ως σημεία της ευθείας αυτής.)

Όχι. Η ευθεία αυτή δεν περνάει από κανένα Θιβέτ.

Το εντυπωσιακό, όμως, είναι ότι περνάει από Κολχίδα καί Καμμένη Πόλη!

Stonehedge-BurntCity

Κι όχι μόνον. Στην ανατολική Κριμαία βρίσκεται το μέσον της, στη δε Κολχίδα χωρίζεται σε τμήματα χρυσής αναλογίας!

  • Τί είναι αυτά τα «πεδία στρέψεως» (τόρσιον φίλντζ) που επικαλείται ο Γκόχ, γιά να εξηγήσει τη φυσική δράση της πυραμίδας; Ισχύουν;

Μέγιστη ιστορία…

Υποτίθεται πως προκύπτουν από τη θεωρία περί Ηλεκτρομαγνητισμού του Μάξγουελλ. Υποτίθεται, επίσης, ότι η σημερινή θεωρία περί Ηλεκτρομαγνητισμού αποτελεί απλούστευση της αντίστοιχης του Μάξγουελλ. Την οποία απλούστευση επεχείρισε ο Όλιβερ Χηβισάϊντ, ένας πανέξυπνος (καί πολυγραφώτατος) αυτοδίδακτος φυσικός, που δεν πήγε ποτέ του στο πανεπιστήμιο. Εφ’ όσον τα «πεδία στρέψεως» -μετά την απλούστευση του Χηβισάϊντ- έμειναν «εκτός νυμφώνος», γι’ αυτό η σημερινή «δυτική» Φυσική τα θεωρεί κάτι σαν απάτη.

Υποτίθεται, ακόμη, ότι ελάχιστοι έκαναν τον κόπο να διαβάσουν σωστά τη θεωρία του Μάξγουελλ, εξ ού καί η απλούστευση του θέματος που επεχείρισε ο Χηβισάϊντ: έκανε τον ηλεκτρομαγνητισμό προσιτόν σε περισσότερους ενδιαφερόμενους. (Αλλ’ απρόθυμους να κοπιάσουν όσο έπρεπε.)

Ο Μάξγουελλ όντως είναι δυσνόητος. Αν μη τί άλλο, είναι ένας από τους ελάχιστους (μετρημένους στα δάχτυλα του ενός χεριού) φυσικούς, που εφηύραν δικά τους Μαθηματικά, γιά να διατυπώσουν σωστά όσα ήθελαν να περιγράψουν… αν αυτό σας λέει κάτι.

Τα πορίσματα της θεωρίας Μάξγουελλ, εφ’ όσον έχουν να κάνουν καί με το αιθερικό πεδίο, εξηγούν τόσο τη λειτουργία των πυραμίδων, όσο καί πχ το πώς το αιθερικό πεδίο των άστρων μπορεί να επηρεάσει τις γεννήσεις (δηλ. εξηγούν το γιατί ισχύει η Αστρολογία). Θέματα, δηλαδή, που η σημερινή Φυσική δεν δέχεται, εφ’ όσον (α) έχει απορρίψει την ύπαρξη αιθέρα, καί (β) εφ’ όσον δεν δέχεται πεδία δυνάμεων, που δεν χάνουν την έντασή τους όσο διανύουν αποστάσεις.

Ανάμεσα στους ελάχιστους, που διάβασαν «σωστά» τον Μάξγουελλ, λέγεται πως ήτανε κάποιοι φυσικοί στην τέως ΕΣΣΔ. Αυτοί δεν ενδιαφερόντουσαν τόσο γιά πυραμίδες, όσο γιά κατασκευή όπλων… εφ’ όσον υπήρχαν πεδία, που δεν χάνανε την έντασή τους μετά από κάποια απόσταση. (Άρα, με τέτοια όπλα μπορείς να στοχεύσεις όσο μακριά θέλεις!) Κι έτσι, λέγεται πως παρήγαγαν διάφορα «μυστηριώδη» πανίσχυρα όπλα. Όπως εδώ. Ή όπως ο περίφημος «τρυποκάρυδος», κάτι ανάλογο του Χάαρπ – αλλ’ απείρως ισχυρώτερο. (Εδώ, αν καί λέγεται πως δεν είχε μόνον τις δυνατότητες που αναφέρει η Γουΐκι.)

Βέβαια, το ίδιο δοκίμασαν να κάνουν καί οι «δυτικοί» φυσικοί (άσχετο αν δεν το ομολογούν δημοσίως), ειδικά όσοι δουλεύουν σε κατασκευές οπλικών συστημάτων. Δεν δέχονται ύπαρξη αιθέρα, δεν δέχονται «πεδία στρέψεως», αλλά, αν κυκλοφορεί κάπου τριγύρω ένα ανοιχτό βάζο με μέλι… Έ! Να μη βάλουν κι αυτοί το δάχτυλο μέσα; χαζοί είναι; 🙂

Λεπτομέρειες γιά το θέμα δίνουν τα άρθα-«σεντόνια» του Εντερπράϊζ Μίσσιον. Αν έχετε την περιέργεια, διαβάστε τα όλα. Αξίζουν. (Αν καί θα χρειαστεί ν’ ασκηθήτε στην υπομονή!)

Μπορώ εγώ, τώρα, να παρακάμψω όλ’ αυτά τα «υποτίθεται» καί «πιθανόν», κτλ, καί να σας δώσω οριστική απάντηση γιά το τί ισχύει;

Θα είμαι ειλικρινής μαζί σας. Αν κι έχω στη βιβλιοθήκη μου το αυθεντικό σύγγραμμα του Μάξγουελλ (σε ακριβές ανάτυπο, όχι σε έκδοση της εποχής του), δεν μπορώ να επιβεβαιώσω ή ν’ απορρίψω τέτοιους ισχυρισμούς. Διότι, έχοντας ήδη το επίπεδο των γνώσεων που έχω ως φυσικός, χρειάζομαι να καθήσω ν’ ασχοληθώ ακόμη δύο χρόνια αποκλειστικά με τη θεωρία Μάξγουελλ, ώστε να σας δώσω αλάνθαστη γνώμη. Πρέπει, δηλαδή, να κλειστώ σ’ ένα μελετητήριο γιά μία διετία, να ξεχάσω τον έξω κόσμο, καί οι όποιες ανάγκες μου (φαγητό κτλ) να ικανοποιούνται από έναν λόχο ικανών καί διακριτικών υπηρετών.

Ένας από τους λόγους της βραδύτητας αυτής είναι ότι πρώτα πρέπει να …ξαναγράψω το βιβλίο. Αλήθεια, πόσοι γνωρίζετε ότι ο συμβολισμός στα -πανεπιστημιακά!- βιβλία της Φυσικής σταθεροποιήθηκε μόλις τη δεκαετία του 1960, καί μονάχα κατόπιν επιμονής των μεγάλων εκδοτικών οίκων; (Διότι τα πανεπιστήμια κάναν το κορόϊδο στην απαραίτητη ομογενοποίηση του συμβολισμού της Φυσικής.) Κι εδώ μιλάμε γιά βιβλίο του 1865.

Είναι ακριβώς το ίδιο, σα να πρόκειται να διαβάσεις ένα αρχαίο χειρόγραφο: πρώτα θέλει μεταγραφή σε μορφή σύγχρονου βιβλίου, γιά να μη σου βγούν τα μάτια απ’ την προσπάθεια να το διαβάσεις. Η δε κατανόηση του κειμένου, που αποτελεί το πρώτο μέρος της κυρίως προσπάθειας, έρχεται σαφώς αφού ολοκληρωθεί το ευανάγνωστον των σελίδων. (Το δεύτερο μέρος της κυρίως προσπάθειας είναι να βγάλεις τα δικά σου πορίσματα, βασιζόμενος σ’ όσα διάβασες.)

Λοιπόν, μέχρι να σας δώσω εγώ απάντηση (που δεν το βλέπω γι’ αυτή τη ζωή! 🙂 ), δεχθήτε ότι τα «πεδία στρέψεως» ισχύουν. Και πως πράγματι εξηγούν όσα υποτίθεται πως εξηγούν. Οι σημερινοί Ρώσσοι φυσικοί -σε αντίθεση με τους «δυτικούς» συναδέλφους τους- τα θεωρούν αυτονόητο μέρος της επιστημονικής κουλτούρας τους. Άρα, σωστά ο Γκόχ θεωρεί αυτονόητη την ύπαρξη «πεδίων στρέψεως», εφ’ όσον στηρίζεται στους φυσικούς της χώρας του.

  • Ισχύει το ότι οι πυραμίδες μπορούν να πάρουν ενέργεια από τ’ άστρα ή τους αστερισμούς;

Απολύτως.

 

Αυτά, γιά τις πυραμίδες της Ταυρίδας. Η οποία Ταυρίδα:

  • Καί τότε βρισκόταν στην επικαιρότητα, μόλις πριν ξεσπάσει σε πλήρη ισχύ ο Τρωϊκός Πόλεμος.
  • Καί τώρα βρίσκεται στην επικαιρότητα, μόλις πριν ξεσπάσει σε πλήρη ισχύ ο Γ’ ΠΠ.

Όταν λέω εγώ πως ζούμε παρόμοιες στιγμές με τις παραμονές του Τρωϊκού, να μ’ ακούτε.

Λοιπόν, η Ιφιγένεια αποδεικνύει ότι πράγματι υπήρχε ιερατείο από πίσω, που της έδωσε εντολή να πάει στις πυραμίδες της Ταυρίδας καί να τις επανενεργοποιήσει! Το δε όνομα «Ιφιάνασσα» (ένδοξη βασίλισσα), με το οποίο επίσης είναι γνωστή, δείχνει πως μάλλον ήταν μέλος του ιερατείου παιδιόθεν. (Το «Ιφιάνασσα» περισσότερο μοιάζει γιά ιερατικό τίτλο, παρά γιά κύριο όνομα. Όπως πχ λέμε «Υψιπύλη».)

Τώρα, η θυσία στη Χαλκίδα… Ποιά «θυσία»; Δεν ήταν δύσκολο ένα τρύκ με καπνούς κτλ που θα κάλυπτε τον βωμό – καί θα φυγάδευαν μετά την Ιφιγένεια, χωρίς να το καταλάβει κανείς.

Ιέρεια της θεάς Αρτέμιδος, τελικώς, η μικρή. Η οποία Ιφιγένεια με τη σειρά της επάνω στην Ταυρίδα θυσίαζε ξένους που πλησίαζαν πολύ. Όπως ο προπάππος της, ο Οινόμαος, που είχε φτιάξει …πυραμίδα ολόκληρη με κομμένα κεφάλια.

Δεν νομίζω πως ο Οινόμαος έσφαζε ξένους, γιά να μην κατεβάσουν το βρακί της κόρης του. Έτερόν τι υπερασπιζόταν με τόσο ακραίο τρόπο, ώστε να κρατάει αλάργα τα λαμόγια: γνώσεις! Πανάρχαιες, απόκρυφες, καί πανίσχυρες. Το ίδιο καί το μαχαίρι της Ιφιγένειας, τέτοιου είδους γνώσεις υπερασπιζόταν.

Ως φαίνεται, το ιερατείο υπενθύμισε στον Αγαμέμνονα ότι κακώς ο τυχοδιώκτης παππούς του, ο Πέλοπας, έβαλε χέρι στις γνώσεις της Ιπποδάμειας. Δεν προβλεπόταν τέτοιος γαμπρός, αλλά συνέβη. Όμως, ταυτόχρονα πήρε -εκών άκων- καί την ευθύνη των γνώσεων αυτών. Συν την υποχρέωση να υπακούει το ιερατείο τυφλά, όποτε του το ζητούσαν. Καί ο Πέλοπας, καί όλοι οι απόγονοί του. Όθεν καί η Ιφιγένεια – ακόμη περισσότερο, ως ιέρεια της θεάς Αρτέμιδος.

Λέγεται πως καί στην Ιωλκό λάτρευαν κατ’ εξοχήν τη θεά Άρτεμη. Λογικό. Δένει. Όλα δένουν. Αιήτης στην Κολχίδα, Ιφιγένεια στην Ταυρίδα. Πιάσαν τα αιθερικά περάσματα, καί περίμεναν.

Οι Τρώες δεν είχαν ελπίδα. Αλλά δεν το ξέρανε.

(επόμενο)

Older Entries