(προηγούμενο)

arxigramma-Piοιός, τώρα, ο σχεδιαστής του «δράκου» της Αίας;

Πολύ καλό ερώτημα! Πλην όμως, δεν έχουμε κάποιο προφανές σημείο να στηριχτούμε, ώστε ν’ απαντήσουμε. (Εδώ η Μυθολογία δεν μιλάει κάν γιά πυραμιδάκια καί ναΐσκους.) Βέβαια, αν αρχίσουμε να κοπανάμε απαντήσεις σωρηδόν, είναι σίγουρο πως κάποια στιγμή θα τον πετύχουμε. Αλλά, υπάρχει καλύτερος τρόπος. Πιό κομψός.

Θα τον βρούμε αυτόν τον σχεδιαστή εμμέσως μεν, πλην σαφέστατα, αν καί με βοήθημα απροσδόκητο: από τις αφηγήσεις της Μυθολογίας μας (συν λίγο με το χεράκι το δικό μας), αναπλάθουμε το χρονολόγιο της εποχής.

Όταν το ολοκληρώσουμε, θα δούμε καθαρά όχι μονάχα την ταυτότητα του σχεδιαστή του δράκου της Αίας, αλλά όλες τις τρομακτικές συνεπαγωγές αυτής της απάντησης.

 

Γιά να συμπληρώσουμε, λοιπόν, το χρονολόγιο, αρχόμεθα χείρας ημετέρας από…

…τις παραδοχές μας:

  • Θεωρούμε, λοιπόν, ότι η μέση διάρκεια ζωής ανδρός τότε (περίπου το 2100 πΧ) ήταν 75 χρόνια.
  • Κι ότι ένας άντρας τεκνοποιούσε κατά μέσο όρο στα 25 του. (Δηλ. ο όρος «μιά γενιά» τότε ισοδυναμούσε με 25 έτη.)

Οι υποθέσεις μας, τώρα:

  • Η ζωή των ηρώων καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από «ματριξιανές» ή/καί «μοιραίες» χρονικές σταθερές. (Πχ 10*φί έτη, 19 έτη, κτλ.)
  • Οι μυθολογικές αφηγήσεις, λαμβανόμενες ως σύνολο καί στον πυρήνα τους, είναι ακριβείς σε ποσοστό 90% καί άνω. (Αφαιρώντας τις προφανείς «σάλτσες» των ποιητών.)

Τέλος, τα μυθολογικά δεδομένα που μας ενδιαφέρουν, έχουν ως εξής:

  • Η Μήδεια είναι ίση σε ηλικία, ή λίγο μικρότερη του Ιάσονα.
  • Ένας από τους γυιούς του Φρίξου καί της Χαλκιόπης (κι ανηψιός της Μήδειας από την αδελφή της), ο Άργος, βρίσκει τον Ιάσονα κι αναλαμβάνει την κατασκευή της Αργούς.
  • Ο Ιάσων φυγαδεύτηκε προς τον κένταυρο Χείρωνα σε ηλικία έξι ετών (6.18, γιά να είμαστε ακριβείς), καί ξαναγύρισε να διεκδικήσει το βασίλειό του σε ηλικία 24 ετών (6.18+19). Συν τρία χρόνια η κατασκευή της Αργούς, συν περίπου ένα χρόνο ακόμη να φτάσει στην Αία, το σύνολο 28.

Έτσι, έχουμε αμέσως τα πρώτα εύκολα πορίσματα:

  • Ο Άργος (γιά να είναι ήδη έμπειρος καραβομαραγκός, όταν συνάντησε τον Ιάσονα) ήταν λίγο μεγαλύτερος της Μήδειας – ας πούμε, αντίστοιχες ηλικίες 24 καί 22. Δηλαδή, γεννήθηκε δύο χρόνια πριν τη Μήδεια. Δηλαδή, η μητέρα του η Χαλκιόπη ήταν καμιά εικοσαριά χρόνια (ίσως ακόμη καναδυό) μεγαλύτερη της Μήδειας. Εάν ο πατέρας του, ο Φρίξος, τώρα, γεννήθηκε 25 χρόνια πιό πριν, τότε κι ο παππούς του ο Αθάμας γεννήθηκε άλλα 25 πιό πίσω.
  • Επομένως, ο Αιήτης έφτασε κάπου 25 ετών στην Αία, παντρεύτηκε, καί τεκνοποίησε. Πρώτα γέννησε («ο ανήρ γεννά, η γυνή τίκτει») την Χαλκιόπη γύρω στα 27 του, μετά τη Μήδεια, γύρω στα 47 του, καί πιθανώτατα έκανε κι άλλα παιδιά πριν τη Μήδεια. (Καί μετά τη Μήδεια, εφ’ όσον άντεχε βιολογικώς – όπως πχ τον Άψυρτο.)
  • Δηλαδή, όταν έφτασαν οι Αργοναύτες, ο Αιήτης ήταν κάπου 70 ετών. Κι όταν γεννιόταν ο Ιάσων, ο Αιήτης ήταν στα 42 του. Καμιά 15ριά χρόνια μεγαλύτερος σε ηλικία του ζ’μπέθερού του. (Του πατέρα του Ιάσονα, του Αίσονα.)
  • Ο Ιάσων, πάλι, φτάνει στην Κόρινθο εξόριστος κατά τα 30 του. Καί μένει περίπου άλλα δώδεκα χρόνια εκεί. Κατά τη διάρκεια των οποίων ουδέποτε συναντήθηκε με τον διάδοχο των Μυκηνών, τον Αγαμέμνονα. (Αν συναντιόταν, θα μας τό ‘λεγε η Μυθολογία.)

Η απόσταση δεν ήταν πρόβλημα, διότι καμιά τριανταριά χιλιόμετρα με το άλογο ή το άρμα χωράνε άνετα σε ημερήσια εκδρομή μετ’ επιστροφής. Ούτε υπήρχαν τίποτε έχθρες, φανερές ή κρυφές. (Κι αυτό θα μας το πληροφορούσε η Μυθολογία μας.)

Γιατί δεν συναντήθηκαν; Διότι εκείνη την περίοδο Αγαμέμνων καί Μενέλαος ήσαν εξόριστοι στη Σπάρτη. (Ο δε Ιάσων ήταν αρκετά γατόνι, ώστε -αν υποθέσουμε πως κάτι είχε να πεί με τ’ Ατρεάκια- να μη μεταβεί στη Σπάρτη ο ίδιος – διότι σίγουρα θα τον έπαιρνε χαμπάρι ο Αίγισθος. Όχι πως τον φοβόταν, αλλά έπρεπε να τηρούνται κι οι ισορροπίες.) Τώρα, αν υποθέσουμε ότι αυτοί οι δυό ήσαν κάπου 20 ετών στην αρχή της εξορίας τους, τότε ο πατέρας τους ο Ατρέας γεννήθηκε 20 έτη συν ακόμη 25 (που ήταν, όταν τεκνοποίησε) πιό πίσω. Ακόμη καμιά διετία πιό πίσω, επομένως, πρέπει να τοποθετήσουμε την περίφημη αρματοδρομία του Πέλοπα κόντρα στον (θέλοντας-καί-μή πεθερό του) Οινόμαο.

Γιά να κλείσουμε τον κύκλο των πρώτων συμπερασμάτων, εφ’ όσον ο Άργος είναι συνομήλικος του Ιάσονα, ο Φρίξος (πατέρας του Άργου) είναι συνομήλικος του Αίσονα (πατέρα του Ιάσονα).

Τώρα, τοποθετούμε όλ’ αυτά τα πρόσωπα επάνω στη χρονογραμμή:

xronologio_original

Στο σκίτσο, κάθε «χάρακας» χρονογραμμής είναι ακριβώς ο ίδιος με τους επόμενους. Δεν είναι μετατοπισμένος ούτε μέρα μπρος ή πίσω. Μόνο που έφτιαξα πολλαπλές χρονογραμμές, γιά λόγους ευκρίνειας.

Φυσικά, αυτή είναι η πρώτη προσέγγιση στη χρονογραμμή της εποχής, με ακρίβεια + ή – δύο χρόνια στα είκοσι. Δηλαδή, με σφάλμα ένα +/-10%. Μεγαλύτερη ακρίβεια θα πετύχουμε, αν βάλουμε επάνω στη χρονογραμμή κι άλλα περιστατικά της περιόδου εκείνης, πχ τη ζωή της Υψιπύλης. Αν το δοκιμάσετε, θα δήτε πως η βελτίωση του διαγράμματος δεν είναι δύσκολη. Είναι ευθεία συνάρτηση του χρόνου, που θα ξοδέψουμε βελτιώνοντάς το.

 

Τί βλέπουμε, λοιπόν, στο διάγραμμα;

«- Το πότε έζησαν -καί πέθαναν- κάποια μυθικά πρόσωπα!»

Ώχου, μωρέ! Σαν αφηρημένοι μαθητές κάνετε, που τους ρωτάει ο δάσκαλος καί πρέπει να δώσουν απάντηση! 🙂 Γι’ αυτό παιδευόμασταν τόσες ώρες να το φτιάξουμε;

«- Τη Μυθολογία μιάς εποχής οπτικοποιημένη!»

Μη με κάνετε να χασμουριέμαι! Ξαναπροσπαθήστε. Καλά!

«- Διακρίνουμε ξεκάθαρα τις χρονικές -καί τις λοιπές- σχέσεις των ηρώων! Ακόμη κι αν δεν το αναφέρει η Μυθολογία, γιά παράδειγμα ο μεγαλύτερος πάντα συμβούλευε καί προστάτευε  τον νεώτερο. Σωστά, Εργοδότη;»

Σωστά… (Τελικά, δεν τη γλυτώνω. Θα πάω γιά ύπνο με δαύτους! 🙂 )

«- Άααα, το βρήκαμε! Με το σχεδιάγραμμα, αποκλείουμε τις παρεμβολές διαφόρων πονηρών στην αυθεντική Μυθολογία, εφ’ όσον δεν μας βγαίνουν οι υπολογισμοί ηλικιών!»

Ιέτσ’ μπράβου! Τώρα αρχίζουμε να συνεννοούμαστε!

Γιά παράδειγμα, φαίνεται πως πρόκειται γιά ψεύτικη αφήγηση, το ότι ο υποτιθέμενος γυιός του Ιάσονα καί της Μήδειας, ο Μήδος, πήγε στην Αία κι επανέφερε στον θρόνο τον παππού του, τον Αιήτη, που τον είχαν πετάξει έξω σφετεριστές. Αν ήταν αλήθεια αυτό, τότε οι Κόλχοι θα είχαν γιά βασιλιά ένα ερείπειο κάπου εκατό ετών! (Τί να τον κάνουν τέτοιον βασιλιά; Να του καθαρίζουν τις μασέλες; Ή να ξοδεύονται γιά ένα σωρό κεράκια, κάθε που θα είχε γενέθλια; )

Στο σχεδιάγραμμα, λοιπόν, φαίνεται καθαρά πως δεν βγαίνουν τα όβολα της ηλικίας του Αιήτη. Άρα, η ιστορία του Μήδου δεν στέκει.

Εντάξει αυτό, το ότι δηλαδή με το χρονοδιάγραμμα κάνουμε αυστηρό έλεγχο στα μυθολογικά δεδομένα. Ισχύει. Περιμένω, όμως, να μου πήτε το πολύ βασικό. Ψάξτε λιγάκι ακόμη, να διακρίνετε αυτό, που στο σχεδιάγραμμα ξεγυμνώνεται – ενώ κάτω από το κείμενο αυτό φοράει …ρούχα καί κρύβεται επιτυχώς.

Γιά να μη σας περιμένω, σας το δείχνω έτοιμο:

xronologio-2

Λοιπόν; Κάπως καλύτερα τώρα;

«- Ρε Εργοδότη, πάλι δεν καταλάβαμε τίποτε!»

Οκέϋ, θα το κάνω πενηνταράκια. «Αυτό», που φανερώνεται στο διάγραμμα, είναι πυρηνικό όπλο. Είναι το άλφα καί το ωμέγα της μελέτης της Ιστορίας.

Είναι οι σχέσεις αιτίου-αιτιατού.

 

…Ο γέρος ΑστέριοςΑστερίων), βασιλιάς ολόκληρης της Κρήτης μερικές δεκαετίες πριν τα χρόνια του Ιάσονα, μιά ωραία πρωΐα δέχθηκε την επίσκεψη μιάς ζωντοχήρας με τρία παιδιά. (Κατ’ άλλη εκδοχή, η κυρία αυτή ήταν απλά έγκυος στα τρίδυμα. Αλλά, πιάνουμε το πιό μελό σενάριο.) Η μανδάμ (Ευρώπη τη λέγανε) του κλάφτηκε ότι δήθεν τάχαμ την αποπλάνησε καί την παράτησε ο Δίας. Καί τώρα, τί θα γίνει με τρία μικρά χωρίς πατέρα, που δεν έχουν πού την κεφαλήν κλίναι; Ά;

Ο γέρος βασιλέψ, λοιπόν, την πάτησε από τα κλάμματα της κυράτσας, σα συνταξιούχος του ΟΓΑ από νεαρή γυναίκα του πρώην Ανατολικού Μπλόκ. (Τά ‘θελε η καμπούρα του κι αυτουνού, του χάϊβανου. Δεν της είπε να πάει να παντρευτεί κανέναν τσομπάνο στα «μιτάτα».) Παντρεύτηκε την Ευρώπη, καί -μιά που δεν είχε δικά του παιδιά- υιοθέτησε τα τσογλάνια της συζύγου του. Ώσπου μιά μέρα, το θρασύτερο (έως γαϊδουριάς) απ’ τα τρία, ονόματι Μίνως, απαίτησε στα ίσα να του δώσει ο γέρο-Αστερίων τον θρόνο!… Πράγμα που τελικά έγινε.

Αυτά λέει η Μυθολογία, γιά το πώς έγινε βασιλιάς όλης της Κρήτης ο Μίνως, πλην όμως κρύβει λόγια – ως συνήθως. Αυτό το σενάριο χωλαίνει αγρίως!

Βλέπετε, παντού καί πάντοτε στις βασιλικές δυναστείες υφίσταται σειρά διαδοχής. Αν ο βασιλιάς δεν έχει παιδιά, τότε έχει αδέρφια. Ξαδέρφια. Ανήψια. Λοιπούς συγγενείς (όπως γράφουν καί τα κηδειόχαρτα). Εθιμικώς, λοιπόν, πάντα σχηματίζεται μία «λίστα αναμονής» υποψηφίων βασιλέων, η οποία ακολουθεί τον βαθμό συγγένειας. Όσο ξεμακραίνει η συγγένεια, άλλο τόσο ξεμακραίνει κι η απόσταση απ’ τον θρόνο. Πρέπει να πεθάνουν όλοι οι προηγούμενοι της «λίστας», γιά να γίνει βασιλιάς αυτός που βρίσκεται παρακάτω. Εκτός απροόπτου, τον νεκρό βασιλιά τον διαδέχεται ο πλησιέστερος συγγενής του τεθνεώτος.

Οπότε, πώς έκλεψε σειρά ο Μίνως στη λίστα αναμονής; Δεν διαμαρτυρήθηκαν οι συγγενείς του Αστέριου;

Διαμαρτυρήθηκαν, καί πολύ μάλιστα. Όπως κι όλος ο λαός της Κρήτης.

Κι ο Μίνως, πώς αντέδρασε;

Τους είπε, λέει, πως ήταν θέλημα Θεού να γίνει βασιλιάς αυτός, καί να το αποδεχθούν καί να σκάσουν.

 

Η Μυθολογία σταματάει εδώ, αλλά ο στοιχειωδώς νοήμων αναγνώστης θα ρωτήσει γιατί δεν τον πλάκωσαν στο ξύλο οι Κρητικοί. Δε βρέθηκε ένας, να του πεί: «- Άντ’ από ‘δώ, ρέ σαχλαμάρα, που την είδες τη δουλειά …’Υιός Θεού’!», καί να τον πλακώσουν στις φάπες όλοι μαζί;

Σε αντίστοιχη περίπτωση, πολλούς αιώνες αργότερα, ο Μωάμεθ έφαγε ξύλο στη Μεδίνα, όταν δήλωσε πως είναι …«Υιός Θεού». Έλα, όμως, που -ο κωλόφαρδος- βρήκε οπαδούς στη Μέκκα, κι επέστρεψε στη γενέτειρά του τη Μεδίνα επικεφαλής καμιάς εκατονπενηνταριάς εφίππων χατζαροφόρων!… Μετά, άμα ήθελαν οι Μεδιναίοι, ας μην πίστευαν πως πρόκειται γιά …«Υιό Θεού»! (Ακριβώς αυτή την ιστορία ενθυμούμενος ο Μωάμεθ, έγραψε αργότερα το περίφημο: «Ουδείς προφήτης εν τηι εαυτού πατρίδι!»)

Αν τα στήλωναν οι Μεδιναίοι καί ξαναέκραζαν τον …«Υιό Θεού», θα ελάμβανε χώραν έτερο περίφημο τσιτάτο, το: «- Πίστευσον, ή σε φονεύω!», που γράφει ο Ροΐδης στην «Πάπισσα Ιωάννα». 🙂

(Αν ενδιαφέρεστε να μάθετε με ποιά …θεολογικά …επιχειρήματα έγιναν χριστιανοί οι άπλυτοι Σάξωνες, θα βρήτε όλο το σχετικό απόσπασμα εδώ. Θα ρίξετε το γέλιο της αρκούδας, λέμε!)

Νομίζω πως τα αμέσως παραπάνω είναι αρκετά, γιά να καταλάβετε τί συνέβη: ο Μίνως σφετερίστηκε τον θρόνο στηριζόμενος σε δικούς του ενόπλους, κι εκβιάζοντας ωμά τον γέρο Αστερίωνα. Γι’ αυτό κι ο λαός των Κρητών πράγματι το βούλωσε καί δεν ξαναμίλησε.

Ευτυχώς, η Μυθολογία αφήνει κάποιες νύξεις γιά το τί ακριβώς ήταν αυτό το μπουμπούκι, κι από που μας κουβαλήθηκε. Η Ευρώπη, λέει, είχε πάρε-δώσε με τη Φοινίκη, δηλαδή τα σημερινά κράτη του Λιβάνου καί του Ισραήλ – που τότε τα κατοικούσαν οι διαβόητοι Φοίνικες. Ναί, αυτοί ακριβώς που εξεστράτευσαν εναντίον της Ελλάδος με τους Πέρσες, καί που κράτησαν τρομερή κόντρα στον Μεγαλέξανδρο. Από ‘κεί, λοιπόν, ήρθαν καί ο Μίνως, κι οι οπλοφόροι του. (Οι οποίοι, πιστεύω, δεν ήταν απλώς μία ομάδα, αλλά κανονικό στράτευμα.)

(Παρένθεση: Το ότι ο Μίνως ήταν ξένος, φάνηκε από τα γεγονότα μετά τον θάνατό του. Κατά την επακολουθήσασα τιμωρητική πολιορκία της Καμίκου, οι μισοί άνδρες των Κρητικών πλοίων έσπευσαν στη μάχη εναντίον του στρατού του βασιλιά Κώκαλου. Αλλά οι άλλοι μισοί -ως λέγεται- καθόντουσαν στην παραλία καί τα ξύνανε. Φυσικό! Οι πρώτοι ήταν τα τραμπουκόπαιδα, που κουβάλησε ο Μίνως μαζί του απ’ τη Φοινίκη. Οι δε δεύτεροι, καθαροί ντόπιοι Ετεοκρήτες.)

Φοίνικες; «- Ναί!», λένε οι αρχαιολόγοι. Απ’ το κόκκινο χρώμα της βαφής γιά υφάσματα που φτιάχνανε, ως αποκλειστική «πατέντα» τους. Η δική μου εκδοχή, όμως, λέει πως επρόκειτο γιά κοκκινομάλληδες. Δηλαδή, καθαρά απογόνους Ατλάντων του πάλαι ποτέ ηττηθέντος στρατού τους, οι οποίοι ξέμειναν στην περιοχή. (Πίσω δεν μπορούσαν να πάνε, δεν υπήρχε πιά η πατρίδα τους, καί μπροστά είχαν εγκλωβιστεί από τις στρατιές των Ελλήνων.) Αυτοί, τώρα, συνέχισαν (όποτε μπορούσαν) να παρενοχλούν τους Έλληνες της κυρίως Ελλάδας με πειρατικού τύπου επιδρομές. Κι όταν αισθανόντουσαν αρκετά δυνατοί, επιχειρούσαν μεγαλύτερα χτυπήματα…

…όπως έπραξε ο Μίνως.

Νά, κι ο Μωάμεθ (όταν άρχισαν να παίρνουν αέρα τα μυαλουδάκια του) επιτέθηκε κατά της Αλεξάνδρειας. Με οχτώ χιλιάδες άτακτους, έναντι δώδεκα χιλιάδων τακτικού στρατού των Βυζαντινών. Κι έχοντας επικρεμάμενη απάνω του την απειλητική προειδοποίηση του πνευματικού του μέντορα, πως, αν αποτύχει, καλύτερα να μη γυρίσει πίσω. (Λεπτομέρειες εδώ.)

Αλλά, φαίνεται πως πράγματι η τύχη βοηθά τους τολμηρούς. Γέρος κι άτεκνος ο Αστερίων – καί προφανώς χωρίς οργανωμένο στρατό. Με πεσμένο ηθικό οι Αλεξανδρινοί – καί χωρίς βοήθεια από την πολιορκούμενη Κωνσταντινούπολη. Κι έτσι, επεκράτησαν οι τυχοδιώκτες σε αμφότερες τις περιπτώσεις.

 

Ο Μίνως, λοιπόν, κάποια χρόνια κάθησε ήσυχα. Διότι προφανώς φοβότανε αντάρτικο, το οποίο δύσκολα αντιμετωπίζεται. (Ειδικά αν ο ντόπιος έχει δίκιο, καί υπερασπίζεται την πατρίδα του έναντι του ξένου άρπαγα εισβολέα.) Όταν, όμως, εδραίωσε την εξουσία του κι έκρινε πως οι Κρητικοί υπνωτίστηκαν αρκετά (ώστε να μην αντιδράσουν), άρχισε τα δικά του.

  • Έβαλε χέρι στους Αθηναίους (γιαβάς-γιαβάς καί πονηρά… σε ξένους πρώτα το κ_λοδάχτυλο), απαιτώντας να συμμετάσχει κι ο γυιός του (ο Ανδρόγεως) στο «μυητικό» κυνήγι των ντόπιων νέων πολεμιστών της Αθήνας.

Μιά καθαρή προσβολή εναντίον των Αθηναίων, που αιώνες αργότερα επανέλαβαν (υπό άλλη μορφή) οι Γεφυραίοι Αρμόδιος καί Αριστογείτων, όταν απαίτησαν να συμμετάσχει στα Παναθήναια η αδελφή του πρώτου.

(Ρέ, τί μου θυμίζουν κάτι τέτοιες απαιτήσεις!… Τους βρωμιάρηδες, που μπουκάρουν λαθραία στην Ελλάδα, καί μετά απαιτούν …«δικαιώματα»!… Κι αν δεν τους τα δώσουμε, καίνε καί τη σημαία μας άμα λάχει. Σας τά ‘πα: σαρανταένα αιώνες από τότε, είναι σα να μην πέρασαν ποτέ.)

  • Όταν ο Ανδρόγεως σκοτώθηκε, ο Μίνως απαίτησε (κι έλαβε) από την -ανήμπορη ν’ αντιδράσει- Αθήνα ετήσια ανθρωποθυσία δεκατεσσάρων ατόμων.
  • Αργότερα, έβαλε χέρι καί στους ίδιους τους υπηκόους του – προφανέστατα γιά να επιβάλει την κρόνια κωλοθρησκεία του: έσφαζε στο γόνατο τους ιερείς του Απόλλωνα καί του Φαέθωνα σ’ όλη την Κρήτη, καί μάλιστα μέσα στους ναούς τους.

(Είναι ακριβώς οι ανθρωποθυσίες, υπολείμματα των οποίων βρίσκονται επάνω στους βωμούς ναών του Απόλλωνα σε αρχαιολογικές ανασκαφές στο νησί – καί κανένας δεν φαντάζεται το γιατί. Κανένας δεν φαντάζεται την απάντηση, σ’ αυτό που διάφοροι ανθέλληνες χαζοβιόληδες άρχισαν εσχάτως να σιγοψιθυρίζουν: στο γιατί δήθεν οι Κρητικοί ήσαν «τόσο βάρβαροι».)

  • Πιό μετά, άρχισε καί τις στρατιωτικές επιδρομές προς βορράν (αφού κατέκτησε τις Κυκλάδες).

Πάντα σε εδάφη Πελασγών. Που, ή ερχόντουσαν με το καλό προς το μέρος του (οι κρόνιοι Πελασγοί), ή δοκίμαζε να τους κατακτήσει με την πονηριά καί τον εκβιασμό της παρουσίας του στόλου του. Όπως στη Λήμνο, που την έκανε δώρο στον ναύαρχό του, τον Θόαντα (εδώ, το 1.), με την ανθρωποθυσιάστρια κόρη.

(επόμενο)

Advertisements