(προηγούμενο)

arxigramma-Aυτά, όσον αφορά τις πόλεις με (τις όποιας πιστότητας) αναπαραστάσεις του Ηλιακού μας Συστήματος. Γιατί, όμως, έκανα αναφορά στους Μεσοαμερικανικούς πολιτισμούς;

Προσέξτε τώρα… Κατ’ αρχήν, ο μύθος μας παραδίδει και τα εξής δεδομένα:

  • Ο Αιήτης είναι γυιός του Ήλιου.
  • Η μητέρα της Μήδειας (η Εκάτη – κι εδώ ο σύνδεσμος, γιά την Εκάτη ως θεότητα), οι δύο θείες της (Πασιφάη καί Κίρκη), καί η ίδια, είχαν χρυσά μάτια.
  • Το χρυσόμαλλο δέρας είναι …χρυσό. Ο δε χρυσός είναι το μέταλλο του Ήλιου.

Ψάχνουμε λοιπόν γιά επιβεβαιωμένα ιστορικά παύλα πραγματικά στοιχεία, σχετικά με τα μυθικά δεδομένα που αναφέραμε.

 

Γυιός του Ήλιου

Τον τίτλο του Αιήτη, ακριβώς τον ίδιο («γυιός του Ήλιου»), τον είχαν καί οι βασιλείς των Ίνκας!

Βέβαια, κάπου 37 αιώνες μετά καί 13,000 χιλιόμετρα μακρύτερα! (Οι Αργοναύτες συνάντησαν τον Αιήτη το -κατ’ εκτίμησιν- 2180 πΧ. Οι Ισπανοί αιχμαλώτισαν τον Αταχουάλπα, βασιλιά των Ίνκας, το 1532 μΧ, μετά τη μάχη της Καχαμάρκα.) Η χρονική καί χωρική αποστάσεις είναι τεράστιες, αλλά κι ο πειρασμός του συσχετισμού είναι μέγιστος!

Εμείς, όμως, ως μή-ακαδημαϊκοί ερευνητές, θα ενδώσουμε στον πειρασμό αυτόν, συνεχίζοντας στο παρόν κεφάλαιο με «κβαντική σκέψη». Συνδέοντας τ’ ασύνδετα, όσα δηλαδή δεν θα συνέδεε στον νού του ένας κοινός θνητός.

Σκεφθήτε, ακόμη, πως με τον Αιήτη συμβαίνει καί το εξής παράξενο: αυτός ήταν βασιλιάς της Κορίνθου, ώσπου μια μέρα (έτσι, ξαφνικά) παρατάει θρόνους καί Κορίνθους σύξυλα, καί παίρνει το καπελλάκι του καί φεύγει. Λίγο πριν την αναχώρηση, βρίσκει τον γυιό του Ερμή, τον Βούνο, καί του λέει: «- Κάτσ’ κάτ’ στον θρόνο, μέχρι να ξαναγυρίσω! Φεύγω, γιά να ξεπιαστεί ο κώλος μου απ’ το καθ’σιό, καί θα ξανακάτσω σ’ άλλον θρόνο. Της Αίας! Εκεί θα με βρίσκετε, άμα με χρειαστήτε!»

Απ’ όσα ξέρω, ποτέ καί πουθενά σε Ιστορία καί Μυθολογίες δεν συνέβη ξανά κάτι τέτοιο!

Εδώ, θα πεταχτούν πολλοί, ειδικά όσοι νομίζουν ότι μπορούν ν’ «αποσυμβολίσουν» τους μύθους, καί θα μιλήσουν γιά κινήσεις άστρων στον ουρανό, γιά διαφορετικές εποχές, κτλ κτλ, κοτσάροντας στο τέλος σε Αιήτηδες κι Αργοναύτες τον τίτλο του «ηλιακού ήρωα». Ανοησίες, βέβαια (διότι ο «αποσυμβολισμός» εξαρτάται απόλυτα από την οπτική γωνία του …»αποσυμβολίζοντος»), αλλά καταλαβαίνουμε άριστα πως με τον συγκεκριμένο μύθο δεν θα ξεμπλέξουμε εύκολα.

Και πως, γιά ν’ αντιληφθούμε όσο το δυνατόν καλύτερα τις κρυμμένες αλήθειες, τόσο περισσότερο ιδρώτα πρέπει να χύσουμε στο ψάξιμο.

 

Χρυσά μάτια

Όσον αφορά το θηλυκό άμεσο συγγενολόϊ της Μήδειας, ας θυμηθούμε την ανακάλυψη σκελετού γυναίκας με χρυσό μάτι στο Ιράν. (Προσέξτε καί την αψεγάδιαστη οδοντοστοιχία. Η αποκατεστημένη -από ζωγράφο- μορφή της γυναίκας αυτής, εδώ.) Προφανώς οι κόρες των ματιών της είχαν χρυσίζουσα απόχρωση, οπότε, χάνοντας η γυναίκα -προφανώς από ατύχημα- το ένα της μάτι, οι γιατροί το αντικατέστησαν με ομοιόχρωμο τεχνητό.

Η Μήδεια, τώρα, καταγόταν (από μητέρα) από το Ιράν. Άρα, είναι λογικό να υποθέσουμε ότι ο σκελετός της γυναίκας με το χρυσό μάτι μπορεί ν’ ανήκει καί σε ομόφυλη της Μήδειας.

(Ξαναρίξτε μιά ματιά στα περί της καταγωγής της Εκάτης. «Αδελφή» του Αιήτη, κατά μία εκδοχή; Όπως ο βασιλιάς των Ίνκας παντρευόταν την αδερφή του; Χμμμμ…

Θα μου πείς, ουδέν καινόν. Κι οι φαραώ παντρευόντουσαν τις αδερφές τους, γιά να μη χαθεί η «θεία ουσία» τους. Γι’ αυτό τέλειωναν βιολογικώς οι δυναστείες τους -τί παιδιά να κάνεις με την αδερφή σου;- κι ερχόντουσαν στον θρόνο καινούργιες. Διαρκώς. Αλλά, πάλι, αυτός ο συσχετισμός Ίνκας κι Αιήτη δε λέει να φύγει απ’ το μυαλό μου – αν καί δεν κολλάει στο γεγονός ότι βασιλιάς της Κορίνθου τότε αποκλείεται να ήταν Πέρσης.)

 

Χρυσόμαλλο δέρας

Πολλοί λένε πως το χρυσόμαλλο δέρας ήταν πράγματι δέρμα προβάτου, που τους καιρούς εκείνους το χρησιμοποιούσαν ως κόσκινο, γιά να πιάνουν κόκκους (αυτοφυούς καθαρού) χρυσού στα ποτάμια. Συνηθισμένη τακτική, καί τίποτε το σπουδαίο – λένε οι αρχαιολόγοι. Απλώς, ένα δέρας «χρυσόμαλλο» ήταν ένα τομάρι προβάτου γεμάτο με ψήγματα χρυσού ανάμεσα στο μαλλί.

 

Μέχρι στιγμής, τα δεδομένα μας επαναλαμβάνουν το (ηλιακό «αποκρυφιστικό») τρίπτυχο «χρυσός-Ήλιος-βασιλιάς». (Ας μην ξεχνάμε ότι Πελίας κι Αιήτης είναι βασιλείς, οι δε Αργοναύτες με τον Φρίξο άπαντες πρίγκηπες – κι η Μήδεια πριγκήπισσα.)

Ενθυμούμενοι, τώρα, ότι οι άλλοι «γυιοί του Ήλιου» βασιλείς στο Περού είχαν πολύ χρυσάφι, φέρνουμε στο νού μας καί τους Μεσοαμερικάνικους πολιτισμούς (Μάγιας καί λοιπούς), που κι αυτοί είχαν πολύ χρυσάφι.

«- Μά, τί σχέση έχουν;!», θα ρωτήσετε – καί πολύ σωστά. Ίνκας καί Μάγιας μπορεί ν’ απέχουν πολύ από μας, αλλά καί μεταξύ τους απέχουν 3,000 (τρείς χιλιάδες) χιλιόμετρα. Δεν το λες καί λίγο!

Εν πάσει περιπτώσει, είπαμε: κβαντική σκέψη! Που την αιτιολογεί σκανδαλωδώς τούτο:

Στο Τιαχουανάκο, που λέγαμε στην προηγούμενη συνέχεια, κάπου υπάρχει καί η πυραμίδα του «φτερωτού φιδιού», του θεού Κετζαλκοάτλ. Έ, λοιπόν, αυτός σε ινδιάνικα χειρόγραφα απεικονίζεται να καταπίνει έναν άνθρωπο…

Κετζαλκοάτλ-1
(Η μορφή, που φαίνεται σα να χορεύει, προφανώς είναι ο αρμόδιος …σέφ αρχιερέας. Λίγο παρακάτω, στη σελίδα που παραπέμπει το σχήμα, θα δήτε -από αρχαίο Ελληνικό αγγείο- καί τη Μήδεια να φεύγει προς τον Ήλιο με άρμα συρόμενο από δράκους – όπως μας εξιστορεί η ομώνυμη τραγωδία του Ευριπίδη.)

Το ίδιο θέμα σε μεγαλύτερο σκίτσο:

Κετζαλκοάτλ-2

…Πράγμα που οι ιστορικοί το αποδίδουν σε ανθρωποθυσία. (Ασυλλόγιστα, όμως, διότι οι διδασκαλίες του -σοφού δασκάλου- Κετζαλκοάτλ απαγόρευαν τις ανθρωποθυσίες!)

Αυτά όλα δεν θα είχαν καμμία σημασία, εάν (άλλο τόσο σκανδαλωδώς) ο άνθρωπός μας δεν απεικονιζόταν παρ’ αρχαίοις ημών να ξαναβγαίνει από το φίδι «όπως μπήκε». (Δηλαδή, αν μπείς με το κεφάλι σ’ έναν σωλήνα, που σε χωράει ίσα-ίσα, θα βγείς απ’ την άλλη άκρη του σωλήνα πάλι με το κεφάλι.) Ιδού:

Ιάσων-δράκος

(Από αγγείο του Δούριδος, που βρίσκεται στο Βατικανό.)

Ο Ιάσων βγαίνει από το φίδι καταταλαιπωρημένος. Η θεά Αθηνά παρακολουθεί μάλλον απαθής (διότι ο Ιάσων βγαίνει, δεν καταβροχθίζεται – που δεν το λέει, άλλως τε, η Μυθολογία), ενώ το χρυσόμαλλο δέρας απεικονίζεται στο φόντο.

Να υποθέσουμε ότι εδώ έχουμε ένα ηλεκτρομαγνητικό τούννελ τηλεμεταφοράς; Κατ’ εμένα, ναί.

Βέβαια, εδώ η φαντασία υποθέτει πολλά περισσότερα. Πχ, εάν ο Ιάσων ήρθε από την Κεντρική Αμερική ταξιδεύοντας μέσα στο τούννελ, αυτό σημαίνει ότι πρώτα πήγε εκεί. Ή …πήγαινε… πηγαινοερχόταν πολλές φορές… Άρα, γνώριζε τον Αιήτη καί την οικογένειά του, πολύ πριν πάει εκεί με την «Αργώ». Άρα, είχε καταστρώσει σχέδια

Πολλά μπορούμε να υποθέσουμε, πλην όμως ας περιοριστούμε σ’ όσα μπορούμε να ελέγξουμε.

 

1. Η πραγματική Κολχίδα βρισκόταν κάπου στην Κεντρική Αμερική.

Απίθανο θά ‘λεγα, διότι στον μυκηναϊκό τάφο, που βρέθηκε κατά τη διάνοιξη του περιφερειακού δρόμου του Βόλου, βρέθηκε χρυσάφι με εργαστηριακώς πιστοποιημένη προέλευση ακριβώς από την «Κολχίδα», την οποία παραδέχονται οι αρχαιολόγοι: τη σημερινή Γεωργία.

Γεωργία-Αία

Όμως, μιά που πιάσαμε τους χάρτες, δέστε καί το άλλο το παράδοξο (σας είπα, δεν θα ξεμπλέξουμ’ εύκολα) :

Ορχομενός-Αία

Ο Ορχομενός (αποικία της Ιωλκού), τόπος προέλευσης του δέρατος, βρίσκεται ακριβώς στην προέκταση της ευθείας του Ελλησπόντου προς τα νοτιοδυτικά. Αν προεκτείνουμε την ευθεία προς την άλλη πλευρά, μας βγάζει σε μιά «Αία» κάπου 360 χιλιόμετρα ΒΔ από την προηγούμενη…

…Όπου ακριβώς μας βγάζει καί η προέκταση της γραμμής Χαλκίδα (θυσία της Ιφιγένειας)-Βόσπορος:

Χαλκίδα-Αία

Η «Ταυρίδα» αυτή βρίσκεται 300 χιλιόμετρα (νοτιο)ανατολικώτερα του κέντρου της Κριμαίας, αλλά μπορεί να ονομαζόταν όλη η περιοχή έτσι.

Τέλος, το τρίτο παράδοξο του «πακέτου» των μεταβάσεων αυτών, είναι η γραμμή Ιωλκός-«μέσος όρος» Ελλησπόντου καί Βοσπόρου.

Ιωλκός-Αία

Μας βγάζει (περνώντας από τη Λήμνο, τον πρώτο μεγάλο σταθμό της Αργοναυτικής Εκστρατείας) μέσα στα όρια της περιοχής, που επισημάναμε στο πρώτο σχήμα.

Αυτό από μόνο του δεν είναι παράδοξο. Αλλά… ευθείες;;;…

Θά ‘λεγε κανείς, πως οι μυημένοι Έλληνες της εποχής εκείνης δεν ναυσιπλοούσαν προς συγκεκριμένες ακτές (όπου πχ βρισκόντουσαν τα ορυχεία χρυσού, που τους ενδιέφεραν), αλλ’ ακολουθούσαν αυτές τις «μαγικές» ευθείες, κι όπου τους έβγαζε. Δεν πρόκειται, βέβαια, γιά την ιδανική μέθοδο ναυσιπλοΐας, αλλά δεν παρέλειψε να μου τραβήξει την προσοχή.

(Μην ξεχνάτε, ακόμη βρισκόμαστε στο επίπεδο των υποθέσεων. Επομένως, κοιτάζουμε προσκετικά ό,τι «γυαλίζει».)

Ειδικά η τρίτη ευθεία έχει κλίση 67.5° από βορράν. Δηλαδή, περισσεύουν 22.5° μέχρι την μαθηματική ανατολή – μία μοίρα λιγώτερη από την κλίση του άξονα της Γής! (Ποσόν που μπορεί να «έρθει στα ίσα» με μιά μικρή διόρθωση, διότι το σχήμα μου είναι πρόχειρο.)

Συμπτωματικό; Πολύ πιθανόν. Ώφειλα, όμως, να το πω.

 

2. Αν η Κολχίδα πράγματι βρισκόταν εκεί που λέει η Αρχαιολογία,…

…Τότε, ποιά η σχέση της με τους Ινδιάνους της Κεντρικής Αμερικής;

Τρία τινά:

  • Τους γνώριζε από παλιότερα, κι είχε εμπορικές σχέσεις μαζί τους – το δε πρόβλημα του διάπλου του Ατλαντικού το έλυσε οριστικά ο μακαρίτης ο Θώρ Χάϋερνταλ. (Οι «σοβαροί» αμφισβητίες, άντε τραβάτε να διαβάσετε κανένα βιβλίο.)
  • Η Κολχίδα ήταν αποικία των Ινδιάνων της Κεντρικής Αμερικής.
  • Ή, το αντίστροφο, στην Κεντρική Αμερική βρισκόντουσαν αποικίες της Κολχίδας.

Υπάρχει κι ένα τέταρτο ενδεχόμενο, μπορεί ανεξάρτητο, μπορεί υποπερίπτωση του πρώτου:

 

3. Οι Κόλχοι, ως λαός καταγόντουσαν από την Κεντρική Αμερική…

…Μ’ ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό.

Δηλαδή, ότι (α) φέραν μαζί τους τα πολιτισμικά στοιχεία των προγόνων τους, καί (β) ο Ιάσων τους αντιτάχθηκε, διότι ήσαν υπολείμματα Ατλάντων (όπως ο Πελίας).

Πολύ ενδιαφέρον θα είχε, εάν ίσχυε η τελευταία μας υπόθεση περί της καταγωγής τους. Τότε, είναι σίγουρο πως έφεραν μαζί τους την πολεοδομία «ευθύγραμμου Ηλιακού Συστήματος», ά λά Τιαχουανάκο.

Τότε, συνεπάγεται απολύτως πως έχω χτυπήσει «διάνα» στις αρχικές υποθέσεις μου! Ότι, δηλαδή:

  • Το χρυσόμαλλο δέρας έπαιξε τον ρόλο του «ενεργοποιητή» στην πυραμίδα του Ήλιου τους.
  • Ο δε δράκος (που το φύλαγε), μάλλον ήταν ο -ά λά Μινώταυρος- ιερέας των ανθρωποθυσιών. (Ντυμένος Κετζαλκοάτλ;;;…)

 

Αν κι είναι δύσκολο σήμερα, τόσο να εντοπιστεί επακριβώς η πραγματική Αία του μύθου, όσο (επομένως) κι οι ναοί της / πυραμίδες της, γιά τον γράφοντα ισχύει απόλυτα ότι η πόλη αυτή ήταν δομημένη όπως οι πόλεις των Μάγιας. Συνεπώς, ισχύουν απόλυτα όλες οι μέχρι στιγμής υποθέσεις μας:

  • Καί ότι Αία κι Ιωλκός είχαν δομήσει μοντέλα υπό κλίμακα του Ηλιακού μας Συστήματος.
  • Καί ότι ο Ιάσων, εκτός των άλλων (εφαρμογή γεωπολιτικής, κτλ), έπρεπε να μεταφέρει πίσω στην Ιωλκό τον δήθεν «ενεργοποιητή» του ναού του Ήλιου (το άθλιο προβατοτόμαρο), γιά νά ‘χει το παραμύθι του …δράκο! 🙂

Να προσθέσω πως ο Ιάσων ήταν καί λιγάκι τυχερός, με την έννοια ότι από την εποχή του Φρίξου, ουδείς ενόχλησε τον Αιήτη καί την Κολχίδα. Ευημερία στο βασίλειο, οι δε πωλήσεις χρυσού (που έβρισκαν στα ποτάμια οι Κόλχοι χωρικοί) πήγαιναν μιά χαρά. Άρα, το προβατοτόμαρο «όντως» έφερε καλή τύχη στην Αία – καί το παραμύθι που πούλησε ο Ιάσων στον Πελία είχε …στέρεες βάσεις!

Ά! Η Μήδεια του ήταν χρήσιμη του Ιάσονα (συν τοις άλλοις) καί γιά το ότι ήταν «εγγονή του Ήλιου» – λόγωι μπαμπά. Να σχεδίαζε, άρα γε, ο Ιάσων (ως μέρος της όλης σκηνοθεσίας) κανέναν «ιερό γάμο» μέσα στον ναό της Ήρας, γιά να παραμυθιάσει τον Πελία μία καί καλή; Ποιός να ξέρει…

 

Υγ: Ευχαριστώ τη Μάγια τη Μέλισσα γιά την ουσιαστική συμβολή της στο στήσιμο της σημερινής συνέχειας του άρθρου.

(συνεχίζεται)

Advertisements