Ονησίκλεια

 

 

arxigramma-Tην Ιωλκό τη συνδέουμε με την Αργοναυτική Εκστρατεία. Πιό πριν καί πιό μετά, δεν απασχολεί τη Μυθολογία μας, ή την Ιστορία.

Τα γεγονότα πριν την Αργοναυτική έχουν περιληπτικώς ως εξής:

Το βασιλικό ζεύγος της Ιωλκού, ο Αίσων με την Πολυμήδη, βασίλευαν στην πόλη χωρίς προβλήματα. Μάλιστα, κάναν κι ένα παιδάκι: τον Διομήδη, τον μετέπειτα αποκληθέντα «Ιάσονα» (αυτόν που θα θεραπεύσει). Ώσπου μιά μέρα ο κακός της ιστορίας, ο Πελίας (ετεροθαλής αδελφός του Αίσονα), επιτίθεται καί καταλαμβάνει τον θρόνο, σκοτώνει τον Αίσονα, κι εξαναγκάζει την Πολυμήδη σε αυτοκτονία.

Ο μικρός Ιάσων δραπέτευσε προς το όρος Πήλιο, όπου μεγάλωσε ως μαθητής του σοφού κενταύρου Χείρωνα. Καί, κάποια μέρα, γύρω στα δεκαπέντε με είκοσι χρόνια μετά (…δεκαεννέα, θα υπέθετα προσωπικά), επανήλθε στην Ιωλκό ζητώντας πίσω τον θρόνο. Ο Πελίας, όμως, όχι μόνο δεν του έδωσε τον θρόνο, αλλά τον απείλησε εμμέσως, ρωτώντας τον (σύμφωνα με τη Μυθολογία μας) ποιά τιμωρία ταιριάζει στους σφετεριστές του θρόνου.

Ο Ιάσων απάντησε ότι, αν ήταν αυτός βασιλιάς, θα έστελνε τον σφετεριστή να φέρει στην Ιωλκό το χρυσόμαλλο δέρας. Καί, κάπως έτσι, ξεκίνησε η Αργοναυτική Εκστρατεία.

Λέγεται ακόμη πως ο Ιάσων ρώτησε τον Πελία, αν ο τελευταίος θα του έδινε τον θρόνο, αν κατάφερνε να φέρει πίσω το χρυσόμαλλο δέρας. Κι ο Πελίας αποκρίθηκε καταφατικά.

Γιά την Εκστρατεία, μπορείτε να διαβάσετε τα αντίστοιχα λήμματα της Γουΐκι, όπου παραπέμπω. (Κρατώντας καί μιά επιφύλαξη, διότι μεταφέρουν κατεστημένες -καί ίσως λιγάκι εσφαλμένες- απόψεις.) Όμως, εκτός από σκόρπιες αναφορές σ’ όλη την αρχαία Γραμματεία, οι δύο κύριες πηγές της εξιστόρησης είναι:

Ο οποίος γράφει πραγματικά γεγονότα μαζί με ανακρίβειες. (Πχ ότι στην πρώτη στάση της Αργούς, οι Αργοναύτες ανέβηκαν στη σπηλιά του Χείρωνα, καί τους σέρβιρε κρασί ο μικρός Αχιλλέας -ναί, ο γνωστός-, που ήταν σεμνό παιδί με καλούς τρόπους. Ο Αχιλλέας, όμως, δεν είχε γεννηθεί ακόμη τότε. Είναι ζήτημα αν υπήρξαν έστω κι ελάχιστοι παντρεμένοι Αργοναύτες επάνω στην Αργώ – κι ο Πηλέας σίγουρα δεν ήταν ένας απ’ αυτούς!)

Καί γιατί «ψευδ-«Ορφέας; Διότι δεν είναι σίγουρο αν τα κείμενα τα έγραψε ο πραγματικός Ορφέας (ο καί Αργοναύτης υπάρξας), ή κάποιο άτομο που μιμείται τον τρόπο γραφής του Ορφέα. Απ’ όσα ξέρω, οι φιλόλογοι κλίνουν προς τη δεύτερη εκδοχή.

Ο οποίος Απολλώνιος έζησε κατά την Ελληνιστική εποχή (δυό λόγια γι’ αυτόν εδώ), δηλαδή κάπου δύο χιλιάδες χρόνια μετά την Αργοναυτική Εκστρατεία. Ωστόσο, θεωρείται αξιόπιστη πηγή – διότι ο Απολλώνιος διετέλεσε διευθυντής της βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας. Δηλαδή, είχε πρόσβαση σε -καί γιά την εποχή του- αρχαία βιβλία, τα οποία μάλλον δεν είναι διαθέσιμα σήμερα.

Τέλος πάντων, μετά από αρκετές περιπέτειες ο Ιάσων με τους περισσότερους Αργοναύτες γύρισε πίσω, φέρνοντας μαζί του το χρυσόμαλλο δέρας καί -ως σύζυγο- την κόρη του (πρώην κατόχου του δέρατος) Αιήτη, τη Μήδεια. Όμως, ο Πελίας πάλι αρνήθηκε να παραδώσει τον θρόνο στον νόμιμο κάτοχο.

 

Εδώ, κάνουμε μία αναγκαστική στάση, γιά μιά αναδρομή στο παρελθόν. Όχι στο παρελθόν του 2170 πΧ, αλλά σαράντα αιώνες καί κάτι ψιλά αργότερα: στο τέλος του 20ου αιώνα μΧ. Όταν, λοιπόν, ο γράφων ήταν νέος καί σπούδαζε (ναί, ρέ σείς! όντως συνέβησαν αυτά κάποτε! 🙂 ), ένας καθηγητής του ιστολόγου σας είπε το εξής σωστό παύλα σοφό:

Ότι θα λάβουμε καλές απαντήσεις, μονάχα αν μάθουμε να κάνουμε καλές ερωτήσεις.

Κι εδώ, έχουμε κάμποσες καλές ερωτήσεις, εκπηγάζουσες κατ’ ευθείαν:

  • Γιατί ο Πελίας δεν σκότωσε τον Ιάσονα, αμέσως μόλις ο τελευταίος έθεσε θέμα θρόνου;

Θα μπορούσε να του πει: «- Εμένα, ανηψιέ, δεν με νοιάζει κανένα χρυσόμαλλο δέρας. Σε σκοτώνω από τώρα, όπως καθάρισα καί τον πατέρα σου!» Καί …να το πράξει. (Αλλά δεν το έπραξε.)

  • Καί γιατί ο Πελίας χαρίστηκε γιά δεύτερη φορά στον Ιάσονα, όταν η Αργώ επέστρεψε στην Ιωλκό με το χρυσόμαλλο δέρας; Τί ανάγκη τον είχε;

Η απάντηση καί στις δύο ερωτήσεις δεν μπορεί να είναι άλλη, παρά το ότι το χρυσόμαλλο δέρας ήταν χρήσιμο κάπου. Κι ότι ο μοναδικός, που είχε την γνώση να χειριστεί αυτή την κατάσταση, ήταν ο Ιάσων. Έτσι, ο Πελίας δεν παρεχώρησε τον θρόνο μεν, αλλά ούτε φόνευσε τον Ιάσονα, δέ. Περίμενε, παίζοντας με τον νεαρό πρίγκηπα τη γάτα με το ποντίκι. (Μόνο που νόμιζε πως έπαιζε τον ρόλο άλλου ζώου, απ’ αυτό που πράγματι ήταν.)

  • Όμως, γιά ποιά ακριβώς κατάσταση μιλάμε, που η Μυθολογία την προσπερνάει με υπονοούμενα; Σε τί θα ήταν χρήσιμο ένα χρυσόμαλλο δέρας… σε σημείο που να δικαιολογεί τόσες περιπέτειες γιά την απόκτησή του;

Η απάντηση είναι: σε τίποτε απολύτως! (Εκπληκτικό; ναί, αλλά κάντε υπομονή!)

  • Καί γιατί δεν το θέλαν άλλοι βασιλιάδες (πλην Αιήτη) το χρυσόμαλλο δέρας;

Ο Ιάσων θα μπορούσε να το βγάλει σε πλειστηριασμό, αν ήθελε – καί να μην ασχοληθεί καθόλου με τον Πελία. Πόση αξία έχει να είσαι βασιλιάς υπό αίρεση, μπροστά στην ελευθερία δράσεως που σου δίνει ένα πουγκί ξέχειλο από χρυσά νομίσματα;

Η απάντηση είναι πως οι λοιποί βασιλείς της Ελλάδας δεν είχαν …Ιωλκό. Γι’ αυτό δεν ενδιαφέρθηκε κανείς τους.

Συμπεραίνουμε, λοιπόν, πως το χρυσόμαλλο δέρας είχε κάποια (έστω, υποθετική) χρησιμότητα μονάχα στην ίδια την Ιωλκό – καί πουθενά αλλού.

Άρα, ψάχνουμε να βρούμε αυτό το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό αυτής της ιδιαίτερης πόλης.

 

Οι πολυετείς έρευνες του γράφοντος κατέληξαν στο συμπέρασμα πως, στην ευρύτερη περιοχή του σημερινού Βόλου προϋπήρχαν η Ιωλκός, κι άλλες δύο πόλεις πολύ νωρίτερα απ’ αυτήν. Η αμέσως προηγούμενη της Ιωλκού ονομαζόταν Διμένεα (δηλ. «Διφέγγαρη» – άμεση αναφορά στον πλανήτη Φαέθωνα, όπως καταλάβατε), καί καταστράφηκε με τα γεγονότα του Κατακλυσμού του Δευκαλίωνος, το 9600 πΧ. Η προ-προηγούμενη ίσως ονομαζόταν κι αυτή Διμένεα, αλλά δεν είναι σίγουρο. Αυτή η αρχαιότατη Διμένεα πιθανώτατα καταστράφηκε κατά τον προηγούμενο κατακλυσμό, του Φορωνέως – κάπου το 28000 πΧ.

Εν πάσει περιπτώσει, οι δύο Διμένεες γιά κάποιους λόγους υπήρξαν κέντρα επιστημών καί τεχνών, καί διοικητικά κέντρα όλης της Ελλάδας. (Όπως σήμερα η Αθήνα.)

Ώστε, η Ιωλκός, της οποίας η (συντηρητικώτατη στις χρονολογήσεις) επίσημη Αρχαιολογία ανάγει την ίδρυση κάπου στο 2800 πΧ, δεν υπήρξε μιά τυχαία πόλη. Αλλά πόλη ιδρυμένη από συνειδητούς αναζητητές ενός παρελθόντος με υψηλώτατο πολιτισμό.

Μ’ άλλα λόγια, οι Μινύες ιδρυτές της Ιωλκού έψαχναν εν γνώσει τους γιά υπολείμματα της Διμένεας, ώστε ν’ «αναστήσουν» τις παλιές λαμπρές δόξες. (Κι εδώ, θυμηθήτε τον ρόλο των αρχαίων ιερατείων μας στη διατήρηση της μνήμης.) Σκεφθήτε… Επιστημονικές γνώσεις ικανές να παράγουν το επιθυμητό μικροκλίμα γιά τις καλλιέργειες, ή να κάνουν τους ανθρώπους αθανάτους καί ατρώτους (ενδιαφέρον, έ; 🙂 ), γιά ν’ αναφέρω δύο παραδείγματα.

Ως φαίνεται, τα φιλαράκια μας οι Ιωλκιώτες δεν ξαναβρήκαν τα πάντα – αλλά όντως ξαναβρήκαν μερικά πράγματα.

Όπως, ας πούμε, ότι η μίμηση φυσικών δομών σε κατασκευές υπό κλίμακα μπορεί να φέρει τα ίδια αποτελέσματα.

Μά, κάπως έτσι δεν κατασκευάζουμε κι εμείς σήμερα τις μηχανές μας; Ναί!… με μία διαφορά, όμως: ότι σήμερα οι (ο Ζεύς να τις κάνει!) επιστήμες μας, ποδηγετούμενες από τους ξελιγωμένους σιελορροούντες θαυμαστές του πανύβλακα Αϊνστάϊν, δεν δέχονται την ύπαρξη του αιθέρα. Ενώ οι αρχαίοι πολιτισμοί τη δεχόντουσαν ασυζητητί. Κι όχι μόνον: είχαν εφεύρει κάποιες «μηχανές», ώστε να τραβάνε αιθερική ενέργεια γιά κάθε απαραίτητη χρήση.

Μία από τις οποίες «μηχανές» ήταν ένα πλήρες Ηλιακό Σύστημα υπό κλίμακα. Αυτό ακριβώς είχε η Ιωλκός, που δεν είχαν πουθενά αλλού.

 

Ο Ήλιος στη μέση, καί δώδεκα πλανήτες τριγύρω. Ήφαιστος, Ερμής, Αφροδίτη, Γή, Άρης, Φαέθων, Δίας, Κρόνος, Ουρανός, Ποσειδών, Πλούτων, Πάν. Αυτό ακριβώς το σχήμα μεταφέρθηκε επί εδάφους Ιωλκού τότε.

Οι σημερινές «σούπερ» επιστήμες παρουσιάζουν άγνοια, ανάκατη με γεροξεκούτιασμα. Κι ως αλατοπίπερο στη σούπα τους, επιδεικνύουν πονηριά φοινικικού τύπου (όντες …Φοίνικες την καταγωγή οι περισσότεροι από τους σούπερ-«επιστήμονες») – όπως κάποτε, που οι Φοίνικες έλεγαν γιά τις μακρυνές θάλασσες: «- Μή! Τζίζ! Δράκος!», γιά να μην ταξιδέψει κανείς άλλος σ’ αυτές. Οι «επιστήμες» της σημερινής εποχής, λοιπόν, (i) έχουν απορρίψει την ύπαρξη του Ηφαίστου, (ii) έχουν …υποβιβάσει τον Πλούτωνα σε πλανητάκο, καί (iii) αγνοούν την ύπαρξη του Πανός.

(Εννοείται, τα λεγόμενά τους δεν είναι καθόλου αθώα. Φράσσοντας τον δρόμο της δωδεκάδας από το να γίνει αποδεκτή επιστημονική γνώση, δηλαδή να κοινοποιηθεί στο πανανθρώπινο συνειδητό, αλλά καί το ασυνείδητο, φράσσουν τον δρόμο της ανθρωπότητας προς την τελείωση. Η οποία ανθρωπότητα δεν μπορεί να φτάσει εκεί που πρέπει, χωρίς να βηματίσει επάνω στα «σκαλιά» του πλήρους «ανερχόμενου» φιδιού του μακροσκοπικού κηρυκείου.

Πρόκειται γιά το κόκκινο φίδι του σχήματος. Ξεκινάει από τον Ουρανό, περνάει κατά σειρά -ανεβαίνοντας- από τον Ποσειδώνα, τον Πλούτωνα, τον Πάνα, τον Ήφαιστο, καί καταλήγει στον Ήλιο. Όσο, λοιπόν, η «επιστήμη» αγνοεί τρία διαδοχικά «σκαλιά» του, προκοπή γιά την ανθρωπότητα δεν έχει!

zwdiakos-plhrhs

Φυσικά, γιά κάτι τέτοιους «επιστήμονες», το γεγονός ότι ο Ουρανός, ο Ποσειδών, ο Πλούτων ανακαλύφθηκαν μ’ αυτήν ακριβώς τη σειρά, δεν λέει σε κανέναν τους τίποτε. Ούτε μπορούν να υποθέσουν πως στην εποχή μας θα επαν-ανακαλυφθούν ο Πάν με τον Ήφαιστο ακριβώς με τη σειρά «ανόδου» στο ανερχόμενο φίδι.

Πώς είπατε; Οι επιστήμονες δεν είναι αποκρυφιστές, καί δεν ασχολούνται με «αποκρυφιστικές βλακείες»; Καλάααα!… Καλάααα!… ‘Ντάξ’! Ό,τι πήτ’ εσείς! 🙂 )

Πάντως, προσωπικά δεν περιμένω να μάθω την αλήθεια από ακαδημαϊκά ανθρωπάκια. Έτσι, έχω αναφερθεί κατ’ επανάληψη στην πλανητική δωδεκάδα. Την οποία καί οι αρχαίοι ημών τη γνώριζαν καλά – καί, πιστεύω, όχι μονάχα κατά την εποχή που χτίσανε το Ερεχθείο, αλλά κι από πολύ παλιότερα.

Έτσι καί στην Ιωλκό: ο «ηλιακός» ναός, το κέντρο, ήταν ο ναός της Ήρας. Όταν κάποια στιγμή ολοκληρώθηκε το χτίσιμο των δώδεκα αντιστοίχων «πλανητικών» ναών, η «μηχανή» ήταν έτοιμη να «τρέξει». Αυτό μας δίνει αμέσως την απάντηση σε ακόμη μία καλή ερώτηση, που δεν κάναμε παραπάνω:

  • Τί περίμενε ο Πελίας, γιά να σφετεριστεί τον θρόνο της Ιωλκού; Γιατί δεν τον ενοχλούσε η βασιλεία του Αίσονα όλα τα προηγούμενα χρόνια;

Τί περίμενε… Μά, να λειτουργήσει η «μηχανή» του υπό κλίμακα Ηλιακού Συστήματος, καί τότε ακριβώς ν’ αρχίσει να κουμαντάρει αυτός την πόλη! Είναι φανερό πως περίμενε την ολοκλήρωση καί του τελευταίου ναού, πριν δράσει.

Στα σίγουρα, η ολοκλήρωση δεκατριών ναών, έστω καί σχετικά μικρών, δεν ήταν βραχυχρόνια. (Εδώ, γιά παράδειγμα, τον ναό του Ολυμπίου Διός στην Αθήνα τον ξεκίνησε ο Πεισίστρατος, καί τον τελείωσε ο Αδριανός, πάνω από …έξι αιώνες μετά.) Το πιθανώτερο, ότι το σχέδιο (με τους 1+12 ναούς) προϋπήρχε από παλιά. Οπότε, μπορεί κάλλιστα την αναπαράσταση με ναούς του Ηλιακού μας Συστήματος να τη συνέλαβαν κάποιοι πρόγονοι του Αίσονα, αιώνες πριν, αλλά να ολοκληρώθηκε επί των ημερών του. Κι εκείνη ακριβώς τη στιγμή βρήκε ευκαιρία η αρσενική οχιά Πελίας να δαγκώσει.

Όμως…

…Έλειπε κάτι, όχι απλά σημαντικό, αλλά εκ των ουκ άνευ:

Η «ενεργοποίηση» της διάταξης.

 

Σίγουρα θά ‘χετε μάθει κάποιες ιστορίες γιά κρυστάλλους «που βοηθάνε στη μαγεία», βαίτυλους, κτλ κτλ. Έ, απάνω-κάτω αυτά ίσχυαν κι εκεί. Κι όπως τά ‘χετε μάθει εσείς, έτσι τά ‘χε μάθει κι ο Πελίας.

Όχι, όμως, όλα. Μπορεί να πίεσε το ιερατείο να του μιλήσει, μπορεί να έκανε επιτόπιες επισκέψεις να δεί τί είχαν μέσα οι ναοί, αλλά δεν έμαθε το σημαντικώτερο: το πώς ενεργοποιείται ο κεντρικός, ο «ηλιακός» ναός της Ήρας. Αυτή τη γνώση την είχε ο Αίσων (άγνωστο σ’ εμένα από πού – μάλλον από το ιερατείο), καί τη μετεβίβασε νωρίς-νωρίς στον μικρό Ιάσονα. Προαισθανόταν κάτι άσχημο; Ίσως… αλλά, όπως καί νά ‘χει, εμπιστεύτηκε το μυστικό στο παιδί.

Κι έτσι, καταλαβαίνετε τώρα πολύ καλά τον ρόλο του χρυσομάλλου δέρατος: ο Ιάσων έπαιξε στα δάχτυλα τον σιχαμένο Πελία, πουλώντας του παραμύθι πως το «κλειδί» της ενεργοποίησης ήταν το δέρας. Κι ο Πελίας τό ‘χαψε μεγαλοπρεπώς – καί δύο φορές έκανε πίσω, ενώ ποθούσε διακαώς να γδάρει το …δέρας του ίδιου του Ιάσονα. (Μάλλον περίμενε ν’ αποσπάσει το μυστικό αργότερα.) Ο οποίος Ιάσων δεν δίστασε να υποβληθεί σε ολόκληρη ταλαιπωρία, γιά να πετύχει τον σκοπό του. Διότι το βραβείο ήταν, ούτε λίγο, ούτε πολύ, το μέλλον της Ελλάδας.

(Αν νομίζετε πως αστειεύομαι ή μεγαλορρημονώ, δεν έχετε καμμία δουλειά εδώ. Να πάτε να γίνετε κομματόσκυλα, ώστε να «σώσετε» την Ελλάδα με «ρεαλιστικό» τρόπο. Άλλως τε, έρχονται κι εκλογές. Τί κάθεστε; )

Ο Πελίας, βέβαια, είχε κι ένα δίκιο να μη βλέπει την παγίδα του Ιάσονα: διότι, τα περί δέρατος τά ‘χει χάψει πριν απ’ αυτόν κι ο τρανός Αιήτης. Προφανώς ο Φρίξος γλύτωσε τη ζωή του (κι έγινε καί βασιλικός γαμπρός) πουλώντας παρόμοιο παραμύθι στον βασιλιά της Κολχίδας. Ο οποίος πήρε το χρυσό δέρμα του κριαριού καί το καμάρωνε, όπως κάνανε οι προπολεμικοί χωριάτες με τις μπυτζάμες που τους έστελναν απ’ την Αμέρικα.

 

…Η -αγαπημένη του Ιάσονα- θεά Ήρα είχε τηρήσει την υπόσχεσή Της κατ’ επανάληψη: πράγματι προστάτεψε τον Ιάσονα από τις κακοτοπιές, περισσότερες από μία φορές. Άσε που το πρόσωπο της θεάς, το σκαλισμένο επάνω στο χρυσό μενταγιόν, που κρεμόταν στον λαιμό του Ιάσονα, χαμογελούσε…

…διότι ακριβώς η θεά ήταν το απαραίτητο «κλειδί» γιά την «ενεργοποίηση» του ναού Της!

Γιά την ακρίβεια, ένα από τα απαραίτητα «κλειδιά», γιά να ενεργοποιηθεί ο «ηλιακός» ναός. Η ενεργοποίηση δεν είχε καμμία σχέση με χρυσά κριάρια, ή άλλου είδους χρυσά πρόβατα καί γάλατα καί γκλίτσες.

Ούτε με τους δυό …τσομπαναραίους Τραμπάκουλες, της Αίας καί της Ιωλκού. 🙂

(επόμενο)

Advertisements