Αρχική

Η κληρονομιά της Αίας – γ’ 2 ii

12 Σχόλια

(προηγούμενο)

arxigramma-Tοιαύτα μιαρά έργα έπραξεν το συγκεκριμένον …παλαιοτόμαρον – που θά ‘γραφε κι ο Ροΐδης. (Μένω στο γεωπολιτικό επίπεδο, καί δεν σχολιάζω κάτι αναφορές γιά φίδια που έβγαιναν απ’ το σώμα του, κτλ.) Το οποίο παλαιοτόμαρον, ανάμεσα στις πολεμικές ασχολίες του, φρόντισε να παντρευτεί μία από τις μεγαλύτερες μάγισσες του καιρού του. (Νά ‘την στο αντίστοιχο λήμμα της Γουΐκι, ως θεοποιημένο πρόσωπο.)

 

Δράση κι αντίδραση

Όπως είναι φυσικό, οι Έλληνες θορυβήθηκαν τα μάλα με τα καμώματα του Μίνωα. Κι αντέδρασαν άμεσα. Όχι με τη στρατιωτική ισχύ (διότι εκείνη την εποχή δεν μπορούσαν), αλλά με τη γνώση, τη στρατηγική, τη διπλωματία, καί την παλληκαριά. Με «καταδρομικές ενέργειες», εν ολίγοις.

Λοιπόν, μετά την καταστροφή των Ατλάντων καί τον Κατακλυσμό (που τον προκάλεσαν τα αιθερικά όπλα των Ελλήνων, που βύθισαν την Ατλαντίδα), η μόνη σωστή μελέτη της Ιστορίας μας (καί της Μυθολογίας μας) είναι στα πλαίσια του μοτίβου «δράση-αντίδραση». Χτύπημα-αντιχτύπημα. Έτσι κι αλλοιώς, τα ιστορικά γεγονότα ουδέποτε είναι ξεκομμένα, ή αυτόνομα. Ένας λόγος παραπάνω, όμως, που η Ιστορία της Ελλάδας (από το 9600 πΧ κι εντεύθεν) είναι συγγραμμένη από διαδοχικά κεφάλαια χτυπημάτων-αντιχτυπημάτων. Βλέπετε, οι Άτλαντες -παρά την ήττα τους- ουδέποτε εγκατέλειψαν τα αρχικά τους απολύτως κοσμοκρατορικά σχέδια.

Οποιαδήποτε διαφορετική «ανάγνωση» της Ελληνικής Ιστορίας είναι είτε παιδαριώδης, είτε εσφαλμένη εξ ορισμού. Τελεία.

(Δεν θα σας πω πόση σημασία δίνω σε διδακτορικές επιβραβεύσεις μαλακισμένων ψευδοϊστορικών -επομένως, κατ’ ευθείαν ανθελληνικών- «θέσεων» διαφόρων δοκησισόφων ημιαγραμμάτων ατόμων, που φιλοδοξούν κάποια μέρα να γίνουν …υπουργοί. Δεν θα σας πω, διότι η συγκεκριμένη χρήση, που επιφυλάσσω στα γραπτά τους, είναι δύσοσμη! 🙂

Μπορεί κάτι τέτοια κείμενα να χαϊδεύουν τα μάτια του κυρίου πρέσβεως –μία είναι η πρεσβεία! 🙂 – της «Νέας Ατλαντίδος» η εν Ελλάδι πρεσβεία, παναπεί-, αλλά εγώ δεν θα πάρω τέτοιες «μελέτες», ευχαριστώ. Δεν μου τέλειωσε ακόμη το σόφτεξ.)

 

Επανερχόμαστε στην αντίδραση των Ελλήνων εναντίον της ούλτρα επικίνδυνης επεκτατικότητας του Μίνωα.

  • Οι μεν Αθηναίοι σκηνοθέτησαν ολόκληρη ψεύτικη δίκη, και δήθεν εξόρισαν τον πανέξυπνο Δαίδαλο – ο οποίος πήγε κατ’ ευθείαν στην αυλή του Μίνωα!

Ο αρχιρουφιάνος των εχθρών του μαζί του, στο τραπέζι του!… (Αλλά, το πονηρό πουλί της …Φοινίκης απ’ τη μύτη πιάνεται.)

  • Τα δε Ελληνικά ιερατεία έστειλαν εσπευσμένως τον Αιήτη στην Κολχίδα.

Αν, μάλιστα, δούμε το χρονοδιάγραμμά μας, δεν καθυστέρησαν καθόλου! Ο Αιήτης έγινε βασιλιάς της Κολχίδας μέσα σ’ ελάχιστα χρόνια από τα πρώτα εχθρικά καμώματα του Μίνωα. Χονδρικώς πως, χρειάστηκαν καναδυό χρόνια να βεβαιωθούν τα ιερατεία πως ο Μίνως κάνει προσχεδιασμένες (κι όχι τυχαίες) ενέργειες, κι άλλα καναδυό χρόνια να προετοιμάσουν τον Αιήτη.

Αυτά ακριβώς μας αποκαλύπτει το χρονοδιάγραμμα. Που μας δίνει το πρώτο σταθερό πάτημα, γιά ν’ ανασυνθέσουμε τα πραγματικά γεγονότα.

Με την αποστολή Αιήτη, είναι παραπάνω από φανερό τί πήγαν να πετύχουν. Πήγαν πρώτα-πρώτα να καπελλώσουν τα πλούσια ορυχεία χρυσού (καί λοιπών μετάλλων) της Κολχίδας. Αν μη τί άλλο, ο χρυσός χρηματοδοτεί στρατεύματα – καί δεν έπρεπε να φτάσει ο Μίνως στον ανατολικό Εύξεινο επ’ ουδενί. (Τα ορυχεία αυτά ήταν γνωστά από παλιότερα, όπως από παλιά γινόταν κι εμπόριο των μετάλλων τους. Δεν ήταν πρωτόγνωρα αυτά.)

Μετά, πήγαν να καταλάβουν το βορειότερο όριο τοποθεσίας με φίλιους πληθυσμούς, ορίζοντάς το ως γεωπολιτικό καρφί στα μάτια των (πιθανών συμμάχων του Μίνωα) -πελασγογενών- Χετταίων.

Ξαναδείχνω τον χάρτη των καιρών εκείνων της αυτοκρατορίας των τελευταίων:

αυτοκρατορία-Χετταίων

Μήπως αναρωτηθήκατε γιατί υπάρχει αυτή η υποχώρηση των Χετταίων προς νότον κατά μήκος όλης της ακτογραμμής του νοτίου Ευξείνου; Τώρα, γνωρίζετε.

  • Τέλος, τα ιερατεία έβγαλαν παμπάλαιες γνώσεις απ’ τα μπαούλα (τα «ελαφρά» αιθερικά όπλα), κι έβαλαν Αιήτη κι Αίσωνα να τις εφαρμόσουν.

Το ευθύγραμμο «12+1» ο πρώτος, το κυκλικό ο δεύτερος.

Μέχρι τότε, είχαν προηγηθεί χιλιετίες ολόκληρες που τα ιερατεία απέφευγαν να σκαλίζουν τέτοιες κατασκευές. Μεταφυσική απαγόρευση γάρ (λέγεται καί «κάρμα»), την οποία οι ιερείς κατανοούσαν άριστα. Όμως, το «12+1» πέτυχε απόλυτα τον σκοπό του: καί μόνο το γεγονός πως βγήκαν φήμες ότι «τους ξένους στην Αία τους τρώει ο δράκος», καθιστούσε απαγορευτική την επιθυμία του οποιουδήποτε γιά ταξιδάκια στα ορυχεία χρυσού της Αίας καί πλιάτσικο.

Ο σχεδιαστής, λοιπόν, του «Ηλιακού Συστήματος» της Αίας ήταν ο ίδιος ο Αιήτης.

(Εντάξει, έστω καί με τη βοήθεια του ιερατείου μας.) Καί πήρε τον τίτλο «γυιός του Ήλιου», όταν (κι αφού) όλοι πείστηκαν πως το «12+1» δούλευε επιτυχώς. Δεν τον είχε μέσα στο δισάκκι του, όταν ξεκινούσε από Κόρινθο.

(Παρένθεση: πριν συνεχίσουμε, θυμηθήτε πως η σύζυγος του Αιήτη, η Εκάτη, ήταν αδελφή της συζύγου του Μίνωα, της Πασιφάης. Ρελάνς, λοιπόν, ο Αιητάκος καί στην παντρειά! Παντρεύτηκε μία απ’ τις δυό κουνιάδες του Μίνωα, κι άντε τώρα να του κουνηθεί ο πονηρός Φοίνικας!)

 

Πιστεύω πως ο Αιήτης έφτιαξε το «12+1» στα πρώτα χρόνια της βασιλείας του. Πρώτον, διότι ήταν επείγον. (Τα νέα μαθευόντουσαν. Κι αν εκείνος ο Δαίδαλος σκάρωνε επίσης καμιά μηχανή ισχύος, επιθυμών να κατασκευάσει κάτι ανάλογο του Τάλω;… Έπρεπε να φυλάγονται, στην Κολχίδα.) Καί δεύτερον, ένας λόγος παραπάνω, διότι το (έτοιμο απ’ τα ορυχεία της Αίας) χρυσάφι χρηματοδοτεί. Άρα, άμ έπος, άμ έργον.

Όσον αφορά τον Αίσονα, ήταν σίγουρα πρόσωπο εμπιστοσύνης του ιερατείου – αν και αγνοώ αν κι ο ίδιος ήταν κάτοχος παλαιών αποκρύφων γνώσεων. Αντίθετα, όσον αφορά τον Αιήτη, είμαι σίγουρος 1000%. Αφ’ ενός, ο τόπος του (η ευρύτερη Αργολική πεδιάδα) ήταν γεμάτος πυραμίδες, αφ’ ετέρου ο ίδιος…

…αλλά, ας επανέλθουμε γιά λίγο στα «τείχη των Θεών», στο Τεοτιχουακάν.

«- Μά, τί σχέση έχει;!», θα με ρωτήσετε.

«- Τέτοια, ώστε να σε ζαλίζει!«, είναι η απάντηση.

 

Τί είχαμε πεί; Πώς στο Τεοτιχουακάν υπάρχουν τρείς μεγάλες πυραμίδες, του Κετζαλκοάτλ (Ερμή), του Ήλιου, της Σελήνης. Κι από μία δωδεκάδα ναΐσκων / πυραμιδίων γύρω από κάθε μία τους. Κοιτάξτε τις, ακόμη μία φορά.

Teotihuacan-topografiko

Τίς ξαναείδατε; Ωραία. Όμως, αν αυτή τη δεύτερη ματιά τη ρίξατε απλώς γιά να μου κάνετε το χατήρι, τότε να δώσω λιγάκι παραπάνω ενδιαφέρον.

Teotihuacan-topografiko-2

Τώρα; Πώς σας φαίνεται; Έχετε μείνει άφωνοι, έ; 🙂

Μην ανησυχείτε, συνέβη καί σ’ εμένα!

 

Δεν γνωρίζω αν πρόκειται γιά κάποιο περίεργο τελετουργικό, ή μηχανισμό, ή θεότρελλη σύμπτωση, πάντως έχει κι άλλα ο μπαχτσές. Δεν τελειώσαμε.
Θυμάστε τη χρυσομάτα μονόφθαλμη, που ο σκελετός της βρέθηκε στην Περσία; Εκείνη, που λέγαμε ότι είναι φυλετική συγγενής της Μήδειας; Ξέρετε πού βρέθηκε ο σκελετός της; Σ’ ένα μέρος, που ονομάζεται «Καμμένη Πόλη», στα σύνορα Περσίας με Αφγανιστάν.

BurntCity

Βλέπετε τη διάταξη των μεγάλων πυραμίδων στο Τεοτιχουακάν; Η πυραμίδα της Σελήνης αποτελεί σαφώς το τέρμα της πορείας μας. Γιά να τη φτάσουμε, λοξεύουμε από την ευθεία πυραμίδας Ερμή – πυραμίδας Ήλιου.

Αν υποτεθεί ότι η φυλή της (μητέρας της Μήδειας) Εκάτης κατάγεται από την «Καμμένη Πόλη», πάμε στον χάρτη να δούμε την πορεία του Αιήτη.

πορείαΑιήτη

 

Απάνω-κάτω, πρόκειται γιά την (κατοπτρική) τοπογραφία των «τειχών των Θεών» σε κλίμακα ηπείρου!!!

(Σκέφτομαι… Εφ’ όσον υπάρχει «12+1» στην Αία… Να υπάρχει, άρα γε, «12+1» καί στην Κόρινθο καί στην Καμμένη Πόλη;… Το Τεοτιχουακάν σ’ αυτό ακριβώς το συμπέρασμα μας οδηγεί.)

 

Αναμφίβολα μέγα γατόνιον γνώσεων καί συνειδητός Έλλην ο Αιήτης. Όμως, ούτε κάν εγώ υποψιάζομαι το ακριβές είδος καί φορτίο γνώσεων αυτού του ανθρώπου. Μόνο επισημάνσεις κάνω.

Ποιός ξέρει; Όπως η αφεντιά μου είμαι καλός στο να διακρίνω πράγματα, ίσως άλλος να είναι καλύτερος εμού στο να τα εξηγεί. Ελπίζω να υπάρχει κάποιο τέτοιο άτομο, δηλαδή.

(επόμενο)

Advertisements

Η κληρονομιά της Αίας – γ’ 2 i

1 σχόλιο

(προηγούμενο)

arxigramma-Piοιός, τώρα, ο σχεδιαστής του «δράκου» της Αίας;

Πολύ καλό ερώτημα! Πλην όμως, δεν έχουμε κάποιο προφανές σημείο να στηριχτούμε, ώστε ν’ απαντήσουμε. (Εδώ η Μυθολογία δεν μιλάει κάν γιά πυραμιδάκια καί ναΐσκους.) Βέβαια, αν αρχίσουμε να κοπανάμε απαντήσεις σωρηδόν, είναι σίγουρο πως κάποια στιγμή θα τον πετύχουμε. Αλλά, υπάρχει καλύτερος τρόπος. Πιό κομψός.

Θα τον βρούμε αυτόν τον σχεδιαστή εμμέσως μεν, πλην σαφέστατα, αν καί με βοήθημα απροσδόκητο: από τις αφηγήσεις της Μυθολογίας μας (συν λίγο με το χεράκι το δικό μας), αναπλάθουμε το χρονολόγιο της εποχής.

Όταν το ολοκληρώσουμε, θα δούμε καθαρά όχι μονάχα την ταυτότητα του σχεδιαστή του δράκου της Αίας, αλλά όλες τις τρομακτικές συνεπαγωγές αυτής της απάντησης.

 

Γιά να συμπληρώσουμε, λοιπόν, το χρονολόγιο, αρχόμεθα χείρας ημετέρας από…

…τις παραδοχές μας:

  • Θεωρούμε, λοιπόν, ότι η μέση διάρκεια ζωής ανδρός τότε (περίπου το 2100 πΧ) ήταν 75 χρόνια.
  • Κι ότι ένας άντρας τεκνοποιούσε κατά μέσο όρο στα 25 του. (Δηλ. ο όρος «μιά γενιά» τότε ισοδυναμούσε με 25 έτη.)

Οι υποθέσεις μας, τώρα:

  • Η ζωή των ηρώων καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από «ματριξιανές» ή/καί «μοιραίες» χρονικές σταθερές. (Πχ 10*φί έτη, 19 έτη, κτλ.)
  • Οι μυθολογικές αφηγήσεις, λαμβανόμενες ως σύνολο καί στον πυρήνα τους, είναι ακριβείς σε ποσοστό 90% καί άνω. (Αφαιρώντας τις προφανείς «σάλτσες» των ποιητών.)

Τέλος, τα μυθολογικά δεδομένα που μας ενδιαφέρουν, έχουν ως εξής:

  • Η Μήδεια είναι ίση σε ηλικία, ή λίγο μικρότερη του Ιάσονα.
  • Ένας από τους γυιούς του Φρίξου καί της Χαλκιόπης (κι ανηψιός της Μήδειας από την αδελφή της), ο Άργος, βρίσκει τον Ιάσονα κι αναλαμβάνει την κατασκευή της Αργούς.
  • Ο Ιάσων φυγαδεύτηκε προς τον κένταυρο Χείρωνα σε ηλικία έξι ετών (6.18, γιά να είμαστε ακριβείς), καί ξαναγύρισε να διεκδικήσει το βασίλειό του σε ηλικία 24 ετών (6.18+19). Συν τρία χρόνια η κατασκευή της Αργούς, συν περίπου ένα χρόνο ακόμη να φτάσει στην Αία, το σύνολο 28.

Έτσι, έχουμε αμέσως τα πρώτα εύκολα πορίσματα:

  • Ο Άργος (γιά να είναι ήδη έμπειρος καραβομαραγκός, όταν συνάντησε τον Ιάσονα) ήταν λίγο μεγαλύτερος της Μήδειας – ας πούμε, αντίστοιχες ηλικίες 24 καί 22. Δηλαδή, γεννήθηκε δύο χρόνια πριν τη Μήδεια. Δηλαδή, η μητέρα του η Χαλκιόπη ήταν καμιά εικοσαριά χρόνια (ίσως ακόμη καναδυό) μεγαλύτερη της Μήδειας. Εάν ο πατέρας του, ο Φρίξος, τώρα, γεννήθηκε 25 χρόνια πιό πριν, τότε κι ο παππούς του ο Αθάμας γεννήθηκε άλλα 25 πιό πίσω.
  • Επομένως, ο Αιήτης έφτασε κάπου 25 ετών στην Αία, παντρεύτηκε, καί τεκνοποίησε. Πρώτα γέννησε («ο ανήρ γεννά, η γυνή τίκτει») την Χαλκιόπη γύρω στα 27 του, μετά τη Μήδεια, γύρω στα 47 του, καί πιθανώτατα έκανε κι άλλα παιδιά πριν τη Μήδεια. (Καί μετά τη Μήδεια, εφ’ όσον άντεχε βιολογικώς – όπως πχ τον Άψυρτο.)
  • Δηλαδή, όταν έφτασαν οι Αργοναύτες, ο Αιήτης ήταν κάπου 70 ετών. Κι όταν γεννιόταν ο Ιάσων, ο Αιήτης ήταν στα 42 του. Καμιά 15ριά χρόνια μεγαλύτερος σε ηλικία του ζ’μπέθερού του. (Του πατέρα του Ιάσονα, του Αίσονα.)
  • Ο Ιάσων, πάλι, φτάνει στην Κόρινθο εξόριστος κατά τα 30 του. Καί μένει περίπου άλλα δώδεκα χρόνια εκεί. Κατά τη διάρκεια των οποίων ουδέποτε συναντήθηκε με τον διάδοχο των Μυκηνών, τον Αγαμέμνονα. (Αν συναντιόταν, θα μας τό ‘λεγε η Μυθολογία.)

Η απόσταση δεν ήταν πρόβλημα, διότι καμιά τριανταριά χιλιόμετρα με το άλογο ή το άρμα χωράνε άνετα σε ημερήσια εκδρομή μετ’ επιστροφής. Ούτε υπήρχαν τίποτε έχθρες, φανερές ή κρυφές. (Κι αυτό θα μας το πληροφορούσε η Μυθολογία μας.)

Γιατί δεν συναντήθηκαν; Διότι εκείνη την περίοδο Αγαμέμνων καί Μενέλαος ήσαν εξόριστοι στη Σπάρτη. (Ο δε Ιάσων ήταν αρκετά γατόνι, ώστε -αν υποθέσουμε πως κάτι είχε να πεί με τ’ Ατρεάκια- να μη μεταβεί στη Σπάρτη ο ίδιος – διότι σίγουρα θα τον έπαιρνε χαμπάρι ο Αίγισθος. Όχι πως τον φοβόταν, αλλά έπρεπε να τηρούνται κι οι ισορροπίες.) Τώρα, αν υποθέσουμε ότι αυτοί οι δυό ήσαν κάπου 20 ετών στην αρχή της εξορίας τους, τότε ο πατέρας τους ο Ατρέας γεννήθηκε 20 έτη συν ακόμη 25 (που ήταν, όταν τεκνοποίησε) πιό πίσω. Ακόμη καμιά διετία πιό πίσω, επομένως, πρέπει να τοποθετήσουμε την περίφημη αρματοδρομία του Πέλοπα κόντρα στον (θέλοντας-καί-μή πεθερό του) Οινόμαο.

Γιά να κλείσουμε τον κύκλο των πρώτων συμπερασμάτων, εφ’ όσον ο Άργος είναι συνομήλικος του Ιάσονα, ο Φρίξος (πατέρας του Άργου) είναι συνομήλικος του Αίσονα (πατέρα του Ιάσονα).

Τώρα, τοποθετούμε όλ’ αυτά τα πρόσωπα επάνω στη χρονογραμμή:

xronologio_original

Στο σκίτσο, κάθε «χάρακας» χρονογραμμής είναι ακριβώς ο ίδιος με τους επόμενους. Δεν είναι μετατοπισμένος ούτε μέρα μπρος ή πίσω. Μόνο που έφτιαξα πολλαπλές χρονογραμμές, γιά λόγους ευκρίνειας.

Φυσικά, αυτή είναι η πρώτη προσέγγιση στη χρονογραμμή της εποχής, με ακρίβεια + ή – δύο χρόνια στα είκοσι. Δηλαδή, με σφάλμα ένα +/-10%. Μεγαλύτερη ακρίβεια θα πετύχουμε, αν βάλουμε επάνω στη χρονογραμμή κι άλλα περιστατικά της περιόδου εκείνης, πχ τη ζωή της Υψιπύλης. Αν το δοκιμάσετε, θα δήτε πως η βελτίωση του διαγράμματος δεν είναι δύσκολη. Είναι ευθεία συνάρτηση του χρόνου, που θα ξοδέψουμε βελτιώνοντάς το.

 

Τί βλέπουμε, λοιπόν, στο διάγραμμα;

«- Το πότε έζησαν -καί πέθαναν- κάποια μυθικά πρόσωπα!»

Ώχου, μωρέ! Σαν αφηρημένοι μαθητές κάνετε, που τους ρωτάει ο δάσκαλος καί πρέπει να δώσουν απάντηση! 🙂 Γι’ αυτό παιδευόμασταν τόσες ώρες να το φτιάξουμε;

«- Τη Μυθολογία μιάς εποχής οπτικοποιημένη!»

Μη με κάνετε να χασμουριέμαι! Ξαναπροσπαθήστε. Καλά!

«- Διακρίνουμε ξεκάθαρα τις χρονικές -καί τις λοιπές- σχέσεις των ηρώων! Ακόμη κι αν δεν το αναφέρει η Μυθολογία, γιά παράδειγμα ο μεγαλύτερος πάντα συμβούλευε καί προστάτευε  τον νεώτερο. Σωστά, Εργοδότη;»

Σωστά… (Τελικά, δεν τη γλυτώνω. Θα πάω γιά ύπνο με δαύτους! 🙂 )

«- Άααα, το βρήκαμε! Με το σχεδιάγραμμα, αποκλείουμε τις παρεμβολές διαφόρων πονηρών στην αυθεντική Μυθολογία, εφ’ όσον δεν μας βγαίνουν οι υπολογισμοί ηλικιών!»

Ιέτσ’ μπράβου! Τώρα αρχίζουμε να συνεννοούμαστε!

Γιά παράδειγμα, φαίνεται πως πρόκειται γιά ψεύτικη αφήγηση, το ότι ο υποτιθέμενος γυιός του Ιάσονα καί της Μήδειας, ο Μήδος, πήγε στην Αία κι επανέφερε στον θρόνο τον παππού του, τον Αιήτη, που τον είχαν πετάξει έξω σφετεριστές. Αν ήταν αλήθεια αυτό, τότε οι Κόλχοι θα είχαν γιά βασιλιά ένα ερείπειο κάπου εκατό ετών! (Τί να τον κάνουν τέτοιον βασιλιά; Να του καθαρίζουν τις μασέλες; Ή να ξοδεύονται γιά ένα σωρό κεράκια, κάθε που θα είχε γενέθλια; )

Στο σχεδιάγραμμα, λοιπόν, φαίνεται καθαρά πως δεν βγαίνουν τα όβολα της ηλικίας του Αιήτη. Άρα, η ιστορία του Μήδου δεν στέκει.

Εντάξει αυτό, το ότι δηλαδή με το χρονοδιάγραμμα κάνουμε αυστηρό έλεγχο στα μυθολογικά δεδομένα. Ισχύει. Περιμένω, όμως, να μου πήτε το πολύ βασικό. Ψάξτε λιγάκι ακόμη, να διακρίνετε αυτό, που στο σχεδιάγραμμα ξεγυμνώνεται – ενώ κάτω από το κείμενο αυτό φοράει …ρούχα καί κρύβεται επιτυχώς.

Γιά να μη σας περιμένω, σας το δείχνω έτοιμο:

xronologio-2

Λοιπόν; Κάπως καλύτερα τώρα;

«- Ρε Εργοδότη, πάλι δεν καταλάβαμε τίποτε!»

Οκέϋ, θα το κάνω πενηνταράκια. «Αυτό», που φανερώνεται στο διάγραμμα, είναι πυρηνικό όπλο. Είναι το άλφα καί το ωμέγα της μελέτης της Ιστορίας.

Είναι οι σχέσεις αιτίου-αιτιατού.

 

…Ο γέρος ΑστέριοςΑστερίων), βασιλιάς ολόκληρης της Κρήτης μερικές δεκαετίες πριν τα χρόνια του Ιάσονα, μιά ωραία πρωΐα δέχθηκε την επίσκεψη μιάς ζωντοχήρας με τρία παιδιά. (Κατ’ άλλη εκδοχή, η κυρία αυτή ήταν απλά έγκυος στα τρίδυμα. Αλλά, πιάνουμε το πιό μελό σενάριο.) Η μανδάμ (Ευρώπη τη λέγανε) του κλάφτηκε ότι δήθεν τάχαμ την αποπλάνησε καί την παράτησε ο Δίας. Καί τώρα, τί θα γίνει με τρία μικρά χωρίς πατέρα, που δεν έχουν πού την κεφαλήν κλίναι; Ά;

Ο γέρος βασιλέψ, λοιπόν, την πάτησε από τα κλάμματα της κυράτσας, σα συνταξιούχος του ΟΓΑ από νεαρή γυναίκα του πρώην Ανατολικού Μπλόκ. (Τά ‘θελε η καμπούρα του κι αυτουνού, του χάϊβανου. Δεν της είπε να πάει να παντρευτεί κανέναν τσομπάνο στα «μιτάτα».) Παντρεύτηκε την Ευρώπη, καί -μιά που δεν είχε δικά του παιδιά- υιοθέτησε τα τσογλάνια της συζύγου του. Ώσπου μιά μέρα, το θρασύτερο (έως γαϊδουριάς) απ’ τα τρία, ονόματι Μίνως, απαίτησε στα ίσα να του δώσει ο γέρο-Αστερίων τον θρόνο!… Πράγμα που τελικά έγινε.

Αυτά λέει η Μυθολογία, γιά το πώς έγινε βασιλιάς όλης της Κρήτης ο Μίνως, πλην όμως κρύβει λόγια – ως συνήθως. Αυτό το σενάριο χωλαίνει αγρίως!

Βλέπετε, παντού καί πάντοτε στις βασιλικές δυναστείες υφίσταται σειρά διαδοχής. Αν ο βασιλιάς δεν έχει παιδιά, τότε έχει αδέρφια. Ξαδέρφια. Ανήψια. Λοιπούς συγγενείς (όπως γράφουν καί τα κηδειόχαρτα). Εθιμικώς, λοιπόν, πάντα σχηματίζεται μία «λίστα αναμονής» υποψηφίων βασιλέων, η οποία ακολουθεί τον βαθμό συγγένειας. Όσο ξεμακραίνει η συγγένεια, άλλο τόσο ξεμακραίνει κι η απόσταση απ’ τον θρόνο. Πρέπει να πεθάνουν όλοι οι προηγούμενοι της «λίστας», γιά να γίνει βασιλιάς αυτός που βρίσκεται παρακάτω. Εκτός απροόπτου, τον νεκρό βασιλιά τον διαδέχεται ο πλησιέστερος συγγενής του τεθνεώτος.

Οπότε, πώς έκλεψε σειρά ο Μίνως στη λίστα αναμονής; Δεν διαμαρτυρήθηκαν οι συγγενείς του Αστέριου;

Διαμαρτυρήθηκαν, καί πολύ μάλιστα. Όπως κι όλος ο λαός της Κρήτης.

Κι ο Μίνως, πώς αντέδρασε;

Τους είπε, λέει, πως ήταν θέλημα Θεού να γίνει βασιλιάς αυτός, καί να το αποδεχθούν καί να σκάσουν.

 

Η Μυθολογία σταματάει εδώ, αλλά ο στοιχειωδώς νοήμων αναγνώστης θα ρωτήσει γιατί δεν τον πλάκωσαν στο ξύλο οι Κρητικοί. Δε βρέθηκε ένας, να του πεί: «- Άντ’ από ‘δώ, ρέ σαχλαμάρα, που την είδες τη δουλειά …’Υιός Θεού’!», καί να τον πλακώσουν στις φάπες όλοι μαζί;

Σε αντίστοιχη περίπτωση, πολλούς αιώνες αργότερα, ο Μωάμεθ έφαγε ξύλο στη Μεδίνα, όταν δήλωσε πως είναι …«Υιός Θεού». Έλα, όμως, που -ο κωλόφαρδος- βρήκε οπαδούς στη Μέκκα, κι επέστρεψε στη γενέτειρά του τη Μεδίνα επικεφαλής καμιάς εκατονπενηνταριάς εφίππων χατζαροφόρων!… Μετά, άμα ήθελαν οι Μεδιναίοι, ας μην πίστευαν πως πρόκειται γιά …«Υιό Θεού»! (Ακριβώς αυτή την ιστορία ενθυμούμενος ο Μωάμεθ, έγραψε αργότερα το περίφημο: «Ουδείς προφήτης εν τηι εαυτού πατρίδι!»)

Αν τα στήλωναν οι Μεδιναίοι καί ξαναέκραζαν τον …«Υιό Θεού», θα ελάμβανε χώραν έτερο περίφημο τσιτάτο, το: «- Πίστευσον, ή σε φονεύω!», που γράφει ο Ροΐδης στην «Πάπισσα Ιωάννα». 🙂

(Αν ενδιαφέρεστε να μάθετε με ποιά …θεολογικά …επιχειρήματα έγιναν χριστιανοί οι άπλυτοι Σάξωνες, θα βρήτε όλο το σχετικό απόσπασμα εδώ. Θα ρίξετε το γέλιο της αρκούδας, λέμε!)

Νομίζω πως τα αμέσως παραπάνω είναι αρκετά, γιά να καταλάβετε τί συνέβη: ο Μίνως σφετερίστηκε τον θρόνο στηριζόμενος σε δικούς του ενόπλους, κι εκβιάζοντας ωμά τον γέρο Αστερίωνα. Γι’ αυτό κι ο λαός των Κρητών πράγματι το βούλωσε καί δεν ξαναμίλησε.

Ευτυχώς, η Μυθολογία αφήνει κάποιες νύξεις γιά το τί ακριβώς ήταν αυτό το μπουμπούκι, κι από που μας κουβαλήθηκε. Η Ευρώπη, λέει, είχε πάρε-δώσε με τη Φοινίκη, δηλαδή τα σημερινά κράτη του Λιβάνου καί του Ισραήλ – που τότε τα κατοικούσαν οι διαβόητοι Φοίνικες. Ναί, αυτοί ακριβώς που εξεστράτευσαν εναντίον της Ελλάδος με τους Πέρσες, καί που κράτησαν τρομερή κόντρα στον Μεγαλέξανδρο. Από ‘κεί, λοιπόν, ήρθαν καί ο Μίνως, κι οι οπλοφόροι του. (Οι οποίοι, πιστεύω, δεν ήταν απλώς μία ομάδα, αλλά κανονικό στράτευμα.)

(Παρένθεση: Το ότι ο Μίνως ήταν ξένος, φάνηκε από τα γεγονότα μετά τον θάνατό του. Κατά την επακολουθήσασα τιμωρητική πολιορκία της Καμίκου, οι μισοί άνδρες των Κρητικών πλοίων έσπευσαν στη μάχη εναντίον του στρατού του βασιλιά Κώκαλου. Αλλά οι άλλοι μισοί -ως λέγεται- καθόντουσαν στην παραλία καί τα ξύνανε. Φυσικό! Οι πρώτοι ήταν τα τραμπουκόπαιδα, που κουβάλησε ο Μίνως μαζί του απ’ τη Φοινίκη. Οι δε δεύτεροι, καθαροί ντόπιοι Ετεοκρήτες.)

Φοίνικες; «- Ναί!», λένε οι αρχαιολόγοι. Απ’ το κόκκινο χρώμα της βαφής γιά υφάσματα που φτιάχνανε, ως αποκλειστική «πατέντα» τους. Η δική μου εκδοχή, όμως, λέει πως επρόκειτο γιά κοκκινομάλληδες. Δηλαδή, καθαρά απογόνους Ατλάντων του πάλαι ποτέ ηττηθέντος στρατού τους, οι οποίοι ξέμειναν στην περιοχή. (Πίσω δεν μπορούσαν να πάνε, δεν υπήρχε πιά η πατρίδα τους, καί μπροστά είχαν εγκλωβιστεί από τις στρατιές των Ελλήνων.) Αυτοί, τώρα, συνέχισαν (όποτε μπορούσαν) να παρενοχλούν τους Έλληνες της κυρίως Ελλάδας με πειρατικού τύπου επιδρομές. Κι όταν αισθανόντουσαν αρκετά δυνατοί, επιχειρούσαν μεγαλύτερα χτυπήματα…

…όπως έπραξε ο Μίνως.

Νά, κι ο Μωάμεθ (όταν άρχισαν να παίρνουν αέρα τα μυαλουδάκια του) επιτέθηκε κατά της Αλεξάνδρειας. Με οχτώ χιλιάδες άτακτους, έναντι δώδεκα χιλιάδων τακτικού στρατού των Βυζαντινών. Κι έχοντας επικρεμάμενη απάνω του την απειλητική προειδοποίηση του πνευματικού του μέντορα, πως, αν αποτύχει, καλύτερα να μη γυρίσει πίσω. (Λεπτομέρειες εδώ.)

Αλλά, φαίνεται πως πράγματι η τύχη βοηθά τους τολμηρούς. Γέρος κι άτεκνος ο Αστερίων – καί προφανώς χωρίς οργανωμένο στρατό. Με πεσμένο ηθικό οι Αλεξανδρινοί – καί χωρίς βοήθεια από την πολιορκούμενη Κωνσταντινούπολη. Κι έτσι, επεκράτησαν οι τυχοδιώκτες σε αμφότερες τις περιπτώσεις.

 

Ο Μίνως, λοιπόν, κάποια χρόνια κάθησε ήσυχα. Διότι προφανώς φοβότανε αντάρτικο, το οποίο δύσκολα αντιμετωπίζεται. (Ειδικά αν ο ντόπιος έχει δίκιο, καί υπερασπίζεται την πατρίδα του έναντι του ξένου άρπαγα εισβολέα.) Όταν, όμως, εδραίωσε την εξουσία του κι έκρινε πως οι Κρητικοί υπνωτίστηκαν αρκετά (ώστε να μην αντιδράσουν), άρχισε τα δικά του.

  • Έβαλε χέρι στους Αθηναίους (γιαβάς-γιαβάς καί πονηρά… σε ξένους πρώτα το κ_λοδάχτυλο), απαιτώντας να συμμετάσχει κι ο γυιός του (ο Ανδρόγεως) στο «μυητικό» κυνήγι των ντόπιων νέων πολεμιστών της Αθήνας.

Μιά καθαρή προσβολή εναντίον των Αθηναίων, που αιώνες αργότερα επανέλαβαν (υπό άλλη μορφή) οι Γεφυραίοι Αρμόδιος καί Αριστογείτων, όταν απαίτησαν να συμμετάσχει στα Παναθήναια η αδελφή του πρώτου.

(Ρέ, τί μου θυμίζουν κάτι τέτοιες απαιτήσεις!… Τους βρωμιάρηδες, που μπουκάρουν λαθραία στην Ελλάδα, καί μετά απαιτούν …«δικαιώματα»!… Κι αν δεν τους τα δώσουμε, καίνε καί τη σημαία μας άμα λάχει. Σας τά ‘πα: σαρανταένα αιώνες από τότε, είναι σα να μην πέρασαν ποτέ.)

  • Όταν ο Ανδρόγεως σκοτώθηκε, ο Μίνως απαίτησε (κι έλαβε) από την -ανήμπορη ν’ αντιδράσει- Αθήνα ετήσια ανθρωποθυσία δεκατεσσάρων ατόμων.
  • Αργότερα, έβαλε χέρι καί στους ίδιους τους υπηκόους του – προφανέστατα γιά να επιβάλει την κρόνια κωλοθρησκεία του: έσφαζε στο γόνατο τους ιερείς του Απόλλωνα καί του Φαέθωνα σ’ όλη την Κρήτη, καί μάλιστα μέσα στους ναούς τους.

(Είναι ακριβώς οι ανθρωποθυσίες, υπολείμματα των οποίων βρίσκονται επάνω στους βωμούς ναών του Απόλλωνα σε αρχαιολογικές ανασκαφές στο νησί – καί κανένας δεν φαντάζεται το γιατί. Κανένας δεν φαντάζεται την απάντηση, σ’ αυτό που διάφοροι ανθέλληνες χαζοβιόληδες άρχισαν εσχάτως να σιγοψιθυρίζουν: στο γιατί δήθεν οι Κρητικοί ήσαν «τόσο βάρβαροι».)

  • Πιό μετά, άρχισε καί τις στρατιωτικές επιδρομές προς βορράν (αφού κατέκτησε τις Κυκλάδες).

Πάντα σε εδάφη Πελασγών. Που, ή ερχόντουσαν με το καλό προς το μέρος του (οι κρόνιοι Πελασγοί), ή δοκίμαζε να τους κατακτήσει με την πονηριά καί τον εκβιασμό της παρουσίας του στόλου του. Όπως στη Λήμνο, που την έκανε δώρο στον ναύαρχό του, τον Θόαντα (εδώ, το 1.), με την ανθρωποθυσιάστρια κόρη.

(επόμενο)

Η κληρονομιά της Αίας – γ’ 1

9 Σχόλια

(προηγούμενο)

arxigramma-Sigmaυμμαζεύουμε τις σκέψεις μας.

Αν καί κρυπτόμενη κάτω από τα προφανή, διακρίναμε μία ευθύγραμμη διάταξη με 12 συν 1 κύρια σημεία (καί δράκο), καί μάλιστα δύο φορές. (Συν ακόμη μία, στο περίπου.) Υπό διαφορετική κλίμακα: πλέγμα κτισμάτων, ένα καί μοναδικό κτίσμα, κωπήλατο πλοίο.

Επίσης, διακρίναμε τις (μη ρητώς εκπεφρασμένες) προσδοκίες των ανθρώπων, που τα χρησιμοποιούσαν όλ’ αυτά, όπως είδαμε καί τ’ αποτελέσματα των διατάξεων αυτών.

  • Στο ξύλινο πλοίο, η χρήση ήταν καθαρά συμβολική.
  • Στους -πέτρινους- καθεδρικούς, κάτι γίνεται. (Μιλάω γιά σοβαρές καταστάσεις, όπως θεραπείες.)
  • Το ίδιο καί στο Τεοτιχουακάν: υπάρχει έστω η ευφορία των συμμετεχόντων.

Να υποθέσουμε πως ένα «ενεργοποιημένο» Τεοτιχουακάν (με βαίτυλους) θ’ απέδιδε εντυπωσιακά αποτελέσματα; Πιθανώτατα – αλλά, μέχρι να το δούμε, δεν μπορούμε ν’ αποφανθούμε οριστικά.

Εκείνο που μπορώ να πω με σιγουριά, είναι πως πρέπει ν’ αγοραστούν καινούργιοι βαίτυλοι γιά την «ενεργοποίηση». Κι επειδή κανείς δεν γνωρίζει ποιόν να τοποθετήσει καί πού, πρέπει να ξοδευτούν αρκετά χρήματα γι’ αγορές κρυστάλλων διαφόρων τύπων, κι αρκετός χρόνος γιά δοκιμές. (Οι νεοεποχίτες, που ανεβαίνουν στις πυραμίδες του Τεοτιχουακάν γιά να «πάρουν ενέργεια», πρέπει να βρούν καί σπόνσορες, δηλαδή! Εκτός αν κάνουν έρανο! ΛΟΛ!!! 🙂 )

Πιστεύω πως οι αυθεντικοί βαίτυλοι των πυραμίδων βρίσκονται μέχρι σήμερα σε κρύπτες. Εκεί, όπου τους έκρυψαν οι ιθαγενείς, όταν κατάλαβαν την αρπακτικότητα των Κονκισταδόρες. Όπως έκρυψαν καί το σχέδιο της διάταξής τους, καί το παραδίδουν από γενιά σε γενιά ιερέων των γύρω φυλών ελάχιστοι γνώστες.

 

Κάναμε όλη αυτή την κουβέντα, όχι γιά να μάθουμε ποιοί ήσαν οι μεσαιωνικοί σπαθοφόροι (Ναΐτες, Βίκινγκς, καί λοιποί), κι αν μπορούσαν να χτίζουν ναούς. Αλλά επειδή μας ενδιαφέρει να προσπαθήσουμε να βρούμε όσο το δυνατόν περισσότερα γιά το «12+1» της πάλαι ποτέ Αίας. Γιά να βρούμε τον πρόγονο, κρίνοντας από τους απογόνους. Κάπως σαν τους γενετιστές. Ή κάποια προγράμματα υπολογιστών, που προσπαθούν ν’ αναπλάσουν το πρόσωπο ενός ατόμου.

Γιατί, με τη σειρά του, το θέλουμε αυτό;

Μά, επειδή η όλη ιστορία μπλέκεται στα πόδια της Ελλάδας λίγο πρό του Τρωϊκού Πολέμου.

Καί γιατί ασχολούμαστε με τις συγκεκριμένες καταστάσεις καί τα συγκεκριμένα πρόσωπα του απωτέρου παρελθόντος, όπως Μυθολογίες, Πελίες, Ιάσονες, Μήδειες, Τρωϊκούς Πολέμους, Παλαμήδηδες, τη στιγμή που καίγεται ο πωπός μας;

Το ξαναλέω – καί χωνέψτε το:

Επειδή καί σήμερα, σαρανταέναν αιώνες μετά (4100 χρόνια), καιγόμαστε από την ίδια ακριβώς φωτιά.

Είναι, λοιπόν, απόλυτα λογικό, να κάνουμε χρήση του κύριου λόγου υπάρξεως της Μυθολογίας καί της Ιστορίας! Δηλαδή, του ρόλου τους ως «λυσάρια ασκήσεων»: θα βρούμε έτοιμη τη λύση γιά το πώς ξέμπλεξαν οι Έλληνες τότε, ώστε να ξεμπλέξουμε κι εμείς σήμερα.

Έστω, θα βρούμε μία πιθανή λύση. (Κι εφ’ όσον ξαναεφαρμόστηκε, εφικτή.)

– Μά, ακόμη κι αν τα αίτια είναι τα ίδια, θα καθαρίσουμε σήμερα με τα όπλα μας του τότε;

– Γιατί όχι; Σκέψου ότι τα τότε όπλα μας μπορεί να είναι ανώτερα από τα σημερινά μας!… που μάλιστα τ’ αγοράζουμε από εχθρικές προς την Ελλάδα χώρες. Μ’ ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό.

(Εσκεμμένως σκάρτη ποιότητα, δηλαδή. Η οποία, όταν έρθει η «κακιά στιγμή», χαρακτηρίζεται ως «αστοχία υλικού». Ωραία λόγια, χαριτωμενιές παλιανθρώπων στελεχών λωποδύτικων εργοστασίων, που όμως σκοτώνουν Έλληνες στρατιώτες – όπως ο όλμος στον Βόλο.)

Στο κάτω-κάτω, έχεις να προτείνεις κάτι καλύτερο;

Απόπλους, λοιπόν, γιά Αία!

 

Στα προηγούμενα, υπάρχει ένα κοινό χαρακτηριστικό. Δεν το ανέφερα, αλλά είναι ευκόλως διακρινόμενο: καί τα ντρακκάρ, καί οι καθεδρικοί, καί τα συγκροτήματα πυραμίδων, δεν έχουν να κάνουν με το Ελληνικό γίγνεσθαι. Είναι προϊόντα άλλων λαών, εκτός Ελλάδος.

Βέβαια, εάν κάποιος διακρίνει οπουδήποτε στον ευρύτερο Ελληνικό χώρο ευθύγραμμη διάταξη «12+1» (έστω καί ορθοδόξων χριστιανικών ναών), σε οποιαδήποτε κλίμακα, θ’ ανακαλέσω. Θα παραδεχθώ ότι έκανα λάθος. Αλλά, δε μπορεί! Κάτι τέτοιο θα το έβλεπα κι εγώ, τόσον καιρό που ψάχνω τα σχετικά. Συνεπώς, παραμένουμε στη διαπίστωση ότι το ευθύγραμμο «12+1» δείχνει προέλευση εκτός Ελλάδος. Άρα, στηριζόμαστε σ’ αυτό.

Πρώτη διαπίστωση, λοιπόν, ότι η Αία είχε δώδεκα συν έναν ναούς σε διάταξη ευθύγραμμη.

Ναούς, ή πυραμίδες; Ή συνδυασμό τους (δηλ. ναό στην κορυφή πυραμίδας x 12 φορές + μία) ; Κι αν υπήρχαν πυραμίδες, πόσο μεγάλες;

Χμμμ… Με πρώτη ματιά, δύσκολες οι απαντήσεις εδώ. Αλλά θα τις βρούμε, δεν ξεφεύγουν!

Κατ’ αρχήν, ο Αιήτης έφυγε από την Κόρινθο. Όμως, στο σημερινό χωριό «Ελληνικό», δηλαδή καμιά σαρανταριά χιλιόμετρα (σ’ ευθεία) από την πατρίδα του Αιήτη, υπάρχει η (μικρού μεγέθους) περίφημη πυραμίδα. Γιά την οποία η χρονολόγηση έδειξε ηλικία κοντά στην εποχή που λέμε!!! (Μέσα προς τέλος της 3ης χιλιετίας πΧ, γράφει η Γουΐκι.)

Μετά, αν υπήρχαν πυραμίδες στην Αία, δεν θα είχαμε προσπάθειες άλλων λαών της περιοχής να τις μιμηθούν; Ή, οι πυραμίδες να ήταν κοινός τόπος στην περιοχή εκείνη; (Αντιλαμβάνεστε πως δεν υπεισερχόμαστε σε συζήτηση, γιά το ποιός τις ανακάλυψε πρώτος.) Η απάντηση είναι καταφατική, διότι όντως υπάρχουν τέτοια ίχνη.

Οι Χετταίοι (κι εδώ), λαός Πελασγών καί σύμμαχοι των Τρώων, ζούσαν στον σημερινό Πόντο, στα νότια παράλια του Ευξείνου. Άρα, ήσαν γείτονες των Κολχιδαίων. Ιδού ο χάρτης της αυτοκρατορίας τους (με το μπλέ χρώμα) κατά τον 16ο αιώνα πΧ: (Αν καί πρέπει να είμαστε επιφυλακτικοί ως προς τις «επίσημες» χρονολογήσεις, επειδή αυτές κατά κανόνα είναι πολύ συντηρητικές. Παναπεί, «συμμαζεμένες» αρκετούς αιώνες προς τα εμάς.)

αυτοκρατορία-Χετταίων

Λοιπόν, αυτοί οι Χετταίοι γνώριζαν άριστα το πυραμιδικό σχήμα (καί το χρησιμοποιούσαν), όπως φαίνεται κι από την πυραμιδική οχύρωση…
πυραμίδα-Χετταίων…στην πρωτεύουσά τους Χαττούσα. (Τα ερείπεια της οποίας βρίσκονται κοντά στο σημερινό Τουρκικό χωριό Boğazkale.)

Η πλάκα είναι, πως την εποχή (περίπου το 1993) της διαμάχης γιά τη χρονολόγηση της πυραμίδας του Ελληνικού, οι συμβατικοί αρχαιολόγοι (γιά να στηρίξουν την άποψή τους περί χρονικώς «πρόσφατης» πυραμίδας) ισχυρίστηκαν κάτι σαν: «- Έλα, μωρέ! Χαρά στο πράγμα! Μιά …οχύρωση ήταν!»

Η πλάκα εις το τετράγωνον, όμως, είναι πως η πυραμίδα είναι σχήμα που πρέπει ν’ αποφεύγεται στις οχυρώσεις! Γιατί; Διότι, απλούστατα, ο εχθρός σκαρφαλώνει άνετα απάνω της.

Άρα, τόσο η πυραμίδα του Ελληνικού, όσο κι η πυραμίδα της Χαττούσας, δείχνουν πως υπήρχε καί κάποιο ιδεολογικό ή θρησκευτικό «δόγμα» πίσω από το σχέδιό τους.

Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, θέλω να σας δείξω κάτι ακόμη, αλλ’ αδυνατώ να ξαναβρώ τις διαδικτυακές αναφορές που είχα βρεί το πάλαι ποτέ. Πρόκειται γιά τα σπίτια των Χετταίων, που ήταν χτισμένα επάνω σε πυραμιδική βάση. Ωστόσο, ένα ενδεικτικό σκίτσο που είχα δεί, ήταν -σε δική μου επαναπόδοση- κάπως έτσι:

σπίτι-Χετταίων

Εμπεδώσαμε, λοιπόν, πως οι Χετταίοι χρησιμοποιούσαν το πυραμιδικό σχήμα με κάθε ευκαιρία. Αυτοί οι Κόλχοι, όμως, ο λαός του Αιήτη καί (εκόντες-άκοντες) συμπρωταγωνιστές των Αργοναυτικών, τί καταγωγής ήταν;

Μόνο μιά φορά απασχόλησε την κυρίως Ελλάδα η ύπαρξή τους, τότε που έφτασε η Αργώ στα μέρη τους. Κι από τότε, χαθήκαμε! (Ούτ’ ένα γράμμα, ούτ’ ένα τηλέφωνο, τίποτε! 🙂 ) Πιστεύω, όμως, πως πάλι πρόκειται γιά πελασγικό φύλο, διότι αλλοιώς δεν θα δεχόντουσαν εύκολα Έλληνα ως βασιλιά. Που, όμως, το φύλο αυτό ξεμάκρυνε πολύ από τον εθνικό κορμό – καί τελικά αποκόπηκε.

Συνεπώς, κρατάμε γιά τη συνέχεια της συζήτησής μας ως σίγουρη διαπίστωση το ότι καί οι Κόλχοι χρησιμοποιούσαν πυραμίδες.

 

Ως συμπέρασμα, θεωρώ πως το «Ηλιακό Σύστημα» της Αίας αποτελούταν από δώδεκα πυραμίδες μικρού μεγέθους, με ναΐσκους επάνω τους. Σε προοπτικό σχέδιο, κάπως έτσι (επί 12 στο σύνολο) :

ναισκος-προοπτικό

Αυτή είναι η ιδέα που έχω γιά τους ναΐσκους του Αιήτη. Κάπως γκροτέσκα κατασκευή, πέτρα (ή γρανίτης) ως υλικό καί γρανιτόπλακες (ή σχιστόλιθος) γιά σκεπή. Τα «ακροκέραμα» καί η σφαίρα στην κορυφή είναι από χρυσό. (Χρειάζονται γιά την καλύτερη ροή της αιθερικής ενέργειας.)

Ορίστε ο ναΐσκος καί σε en face:

ναισκος-enface

Μέσα βρίσκεται ο μικρός βωμός με τον βαίτυλο. Ο βωμός, τώρα, ήταν κάπως έτσι:

βωμός-με-βαίτυλο

Σαν ολοστρόγγυλη λεκάνη νιπτήρα, με «κατεβασμένα» δύο αντιδιαμετρικά σημεία της εξωτερικής περιφέρειάς της. (Υποθέτω γιά να διευκολύνεται η «ροή» του αιθέρα; )

Το σύνολο κάθε μιάς τέτοιας πυραμιδίτσας με τον ναΐσκο επάνω της, σε προοπτικό θα έδειχνε κάπως έτσι:

ναισκος-πυραμιδάκι-προοπτικό

Τα πλαϊνά της πυραμιδίτσας τ’ απέδωσα ως καλά «πατημένο» σωρό χώματος. Όμως, θα μπορούσε κάλλιστα το χώμα της πυραμίδας να είναι επενδεδυμένο με πέτρα. Ή να είναι όλη η βάση πέτρινη.

Αυτά τα καθορίζει η εμπειρία στα υλικά χειρισμού του αιθέρα – που δεν την έχω. Αλλά, την είχαν τότε πολλοί λαοί.

 

Οι 12 πυραμιδίτσες ήταν τοποθετημένες εναλλάξ αντικρυστά, σαν τους κωπηλάτες των ντρακκάρ. (Το γιατί, θα σας το πω στο άρθρο γιά τον Ιάσονα.) Συν μία μεγαλύτερη πυραμίδα (φυσικά με ναό επάνω της), η πυραμίδα του Ήλιου, στο τέλος του διαδρόμου κι ακριβώς στη μέση του. Ο δε προσανατολισμός του διαδρόμου ήταν προς την μαθηματική ανατολή.

Εδώ, χρειάζεται να εξηγήσω κάτι.

Ο βορράς καί ο νότος είναι σημεία, που ορίζονται μονοσημάντως από την περιστροφή της Γής. Δηλαδή, είναι μοναδικά. Υπάρχει μόνον ένας βορράς, καί μόνον ένας νότος. Αντίθετα, η ανατολή καί η δύση δεν ορίζονται μονοσημάντως. Υπάρχουν αμέτρητα τέτοια σημεία – ή, ακριβέστερα, ζεύγη σημείων ανατολής-δύσης.

Γιατί; Καθαρά θέμα προβολικής γεωμετρίας: επειδή ο άξονας της Γής έχει κλίση ως προς την κάθετο προς το επίπεδο της εκλειπτικής, ο Ήλιος στο βόρειο ημισφαίριο τον χειμώνα ανατέλλει βορειοανατολικά, καί το καλοκαίρι νοτιοανατολικά. Καί, κάθε μέρα που περνάει, το σημείο της ανατολής του Ηλίου μετακινείται σαν εκκρεμές από το ένα άκρο του τόξου των «κατευθύνσεων ανατολής» στο άλλο. Προς νότον, καί μετά προς βορράν, καί πάλι προς νότον, καί ούτω καθ’ εξής.

Η μαθηματική ανατολή, όμως, ορίζεται μονοσημάντως. Καί είναι η κατεύθυνση που δείχνει ακριβώς 90° δεξιοστρόφως από βορράν. Ο Ήλιος ανατέλλει από τη μαθηματική ανατολή δύο φορές τον χρόνο, στις ισημερίες. (Περίπου 21 Μαρτίου καί 21 Σεπτεμβρίου.)

Φυσικά, εννοείται πως πάλι κρύβονται θρησκευτικές ιδέες πίσω από τέτοιον προσανατολισμό. (Δηλ. των ιερών των -περισσοτέρων- ναών προς την ανατολή.) Όπως κρύβονταν καί στην αρχαιότητα. Γι’ αυτό θεωρώ ότι ο προσανατολισμός του κεντρικού άξονα του «12+1» της Αίας ήταν ακριβώς επάνω στη μαθηματική ανατολή.

Έφτασε, λοιπόν, η στιγμή να κάνει την εμφάνισή του ο «δράκος» της Αίας!… Νά ‘τος:

12+1_Αίας

Οι βαίτυλοι «φορτίζονται» από τον ανατέλλοντα Ήλιο, ο δράκος παίρνει ζωή, καί ρουφάει αχόρταγα την ηλιακή αιθερική ενέργεια. (Το σκίτσο δείχνει πως βρισκόμαστε στην εαρινή ισημερία. Μπορεί καί στη φθινοπωρινή, αλλά μ’ αρέσει περισσότερο η πρώτη εκδοχή! 🙂 )

 

Κάπως έτσι ονειρεύτηκα το «12+1» της Αίας!… Κι εννοείται, θα χαρώ πάρα πολύ αν βρεθούν κάποτε τα ερείπεια αυτού του πλέγματος.

(επόμενο)

Η κληρονομιά της Αίας – β’ 2

32 Σχόλια

(προηγούμενο)

arxigramma-Etonχουμε τον καθεδρικό, που λειτουργεί ως «πλέγμα» των δώδεκα ναΐσκων (παρεκκλησίων). Αλλά πώς «ενεργοποιείται»;

Αυτές οι «ενεργοποιήσεις» γίνονται καί στο φυσικό επίπεδο, καί στο αιθερικό. Τα μεν στοιχεία (του φυσικού επιπέδου) είναι κατά κανόνα κρύσταλλοι (βαίτυλοι). Τα δέ, είναι κατά κανόνα επικλήσεις της θεότητας. Εάν, λοιπόν, θεωρήσουμε ότι οι επικλήσεις της θεότητας είναι οι ψαλμοί, ή τα λόγια του ιερέα, τότε πού βρίσκονται οι κρύσταλλοι;

Σε πολλά μέρη, πχ ραμμένοι επάνω στα χρυσά υφάσματα που καλύπτουν τις Άγιες Τράπεζες (κυρίως ναού καί παρεκκλησίων). Ή στα εξώφυλλα των Ευαγγελίων.

Όμως, στους «γοτθικούς» καθεδρικούς οι κρύσταλλοι υπάρχουν καί σε συμβολική μορφή: στα περίφημα βιτρώ. Τα παράθυρα των ναών!

Αυτά είναι έργα καταπληκτικής τέχνης. Γυαλί, σίδερο, πέτρα (όχι καί τόσο σύγχρονος συνδυασμός οικοδομικών υλικών, όπως βλέπετε!), καί σε σπανιώτερες περιπτώσεις (το καί τότε ακριβό) μάρμαρο. Ξεκινάνε από απλές ( ; ) συμμετρικές φόρμες, καί φτάνουν σε σύνθετες ζωγραφικές εικόνες επάνω στο γυαλί.

Εδώ, με μία ταπεινή «σπουδή» του γράφοντος, θα σας δείξω τί «παίζει» μ’ αυτά – ιδίως τα σκέτα γεωμετρικά σχέδια.

 

Ξεκινάμε με το βασικό σχήμα, τo πάνω μισό μιάς «κύστεως ιχθύος». (Είναι το κίτρινο κομμάτι της εικόνας.)

VesicaPiscis

Δύο τεμνόμενοι κύκλοι, που τέμνονται (κοιτάξτε τη μικρή γωνία του ρόμβου) σε γωνία 60°. Μόνο που εμείς στενεύουμε τον ρόμβο στις 36°. (Ναί, ακριβώς: πρόκειται γιά μιά συγκαλυμμένη κορυφή πεντάλφας.) Αυτό είναι το πλαίσιο, μέσα στο οποίο δουλεύουμε.

Μετά, χρησιμοποιώντας μόνον τον χάρακα (γιά ευθείες) καί τον διαβήτη (γιά κύκλους), δηλαδή τα κλασικά γεωμετρικά όργανα του Πλάτωνα, φτιάχνουμε όποιο (κατά κανόνα εγγεγραμμένο σε κύκλο) σχέδιο μας κατέβει στο κεφάλι – με διάφορα ευθύγραμμα μήκη καί διαφόρων ακτίνων κύκλους. Είτε στην πέτρα, είτε στα τζάμια. Το δικό μου απλό σχέδιο είναι ετούτο εδώ:

vitrail-1

Απεικονίζει (υποθέτω, δηλαδή) τη λόγχη του ιππότη, που υπερασπίζεται τον Σταυρό του Κυρίου Ημών. Επί τέσσερα. (Θα ήταν καλό γιά κανένα παρεκκλήσιο των ιπποτών, ξαναϋποθέτω.)

Μιά κάπως πιό εμπνευσμένη παραλλαγή, είναι ετούτη εδώ:

vitrail-2

Βλέπετε πως έχουμε ευρεία ελευθερία να παίξουμε με σχήματα καί χρώματα, αρκεί να τηρούμε κάποιους πολύ βασικούς απλούς κανόνες. (Κάνω γιά διδάσκαλος τέκτων; Τί λέτε; ΛΟΛ!!! 🙂 ) Επάνω, λοιπόν, σ’ αυτές τις κατευθυντήριες γραμμές, έχουν φτιαχτεί αριστουργήματα. Πχ αφού έφτιαχνε το απλό δικό μου σχήμα, ο αρχιμάστορας μπορεί να έδινε εντολή στους μαρμαράδες να μην αφήσουν λείο το γλυπτό, αλλά να σκαλίσουν περιπλεκόμενους κορμούς φυτών. Εγώ δεν προχώρησα, διότι θ’ απαιτούσε πολλές εργατώρες – που δεν διαθέτω. Όμως…

 

…Οι παρατηρητικοί θα έχετε ήδη καταλάβει πως τοποθέτησα τα μικρά, σκούρα κόκκινα κυκλάκια, κάπως σαν ηλεκτρόνια σε ομοιοπολικούς δεσμούς. Δεν είναι τυχαία η σύνδεση αυτή. Διότι:

Ένα βιτράϊγ αντιστοιχεί σ’ ένα μόριο.

vitrail-morio

Πολλά βιτρώ τοποθετημένα κανονικά στη σειρά,…

vitrail_krystallos

 

…αντιστοιχούν σε πολλά μόρια τοποθετημένα κανονικά στη σειρά. Δηλαδή…

krystallos-pagoy

…σ’ ένα κρυσταλλικό πλέγμα!

Η μόνη διαφορά της διάταξης των βιτρώ καί του κρυσταλλικού πλέγματος, είναι το μέγεθος. (Το δεύτερο είναι κάτι μύρια φορές μικρότερο απ’ το πρώτο.)

Ακριβώς εκεί βρίσκονται οι (συμβολικοί) κρύσταλλοι «ενεργοποίησης» : πάνω από τους ναΐσκους, στα παράθυρα.

 

Κι ο δράκος, πού βρίσκεται;

Την απάντηση μας τη δίνει ο Εμμανουήλ Ροΐδης, στην τελευταία σκηνή της «Πάπισσας Ιωάννας» του. Περιγράφει μιά λιτανεία, ως: «…Όλος εκείνος ο απροσμέτρητος ανθρώπινος όφις ήρξατο βραδέως εκτυλισσόμενος.» Σε βίντεο της Χριστουγεννιάτικης λειτουργίας στο Αββαείο του Γουεστμίνστερ

 

(…καί προσέξτε την επαναλαμβανόμενη τακτοποιημένη διάταξη

AbbaeioWestminster-1

των δομικών στοιχείων του ναού…),

βλέπουμε τον «ανθρώπινο όφι» / δράκο:

AbbaeioWestminster-2

Ο δράκος απ’ το στόμα του βγάζει καπνούς καί φωτιές – όπως κάθε δράκος, που σέβεται τον εαυτό του.

AbbaeioWestminster-3

Καί κατευθύνεται στον Χρυσό Αμνό.

AbbaeioWestminster-4

Τί; Δεν ακούσατε καλά;

Ωραία, ξαναδήτε τον Χρυσό Αμνό…

Xristos-SacreCoeur

…στο βάθος του ιερού της Αγίας Καρδιάς.

 

Αλήθεια, ένας γοτθικός καθεδρικός είναι επιθετικό κι αμυντικό όπλο;

Ρωτήστε αυτόν εδώ τον τύπο:

little-devil

Θεραπεύει ασθενείς;

Ρωτήστε στη Λούρδη, να σας πουν.

Lourdes_RosaryBasilica

Κι ανασταίνει πεθαμένους;

Ρωτήστε όσους τάφηκαν μέσα σε καθεδρικούς, όπως αυτός εδώ ο λεβέντης.

Αναρωτιέμαι τί να περίμεναν όλοι αυτοί. Τί άλλο, παρά την «ανάστασιν εν σώματι», όπως λέει το δόγμα. Αλλά, πώς ήταν τόσο βέβαιοι; Εννοώ, μήπως είχαν ακουστά τίποτε;…

(επόμενο)

Η κληρονομιά της Αίας – β’ 1

4 Σχόλια

(προηγούμενο)

arxigramma-Oτρίτος «κληρονόμος» της Αίας, τώρα, είναι μεγαλοπρεπέστατος. (Μάλλον επειδή απέκτησε το μεγαλύτερο μέρος της κληρονομιάς! 🙂 ) Αυτός δεν είναι άλλος, παρά…

 

3. Οι καθολικοί «γοτθικοί» καθεδρικοί ναοί

Όταν η Ιστορία πέρασε στους χριστιανικούς αιώνες, η αρχαία Ελλάδα παραμέρισε στο παρασκήνιο. Όμως, ο συμβολισμός των ναών της πέρασε στον χριστιανισμό, κι αργότερα διαμοιράστηκε ανάμεσα στη ναοδομία των δύο μεγάλων χριστιανικών Εκκλησιών, της Ορθόδοξης καί της Καθολικής. Ο διαμοιρασμός αυτός έγινε εντονώτερος (καί κρατάει μέχρι σήμερα) σαφώς μετά το δεύτερο Σχίσμα (1054), καί σαφέστατα μετά το κτίσιμο (1163) του χρονικά πρώτου «γοτθικού» ναού, της Παναγίας των Παρισίων. (Εμείς είχαμε ήδη δώσει το «στίγμα» της ορθόδοξης ναοδομίας 600 χρόνια νωρίτερα, με την Αγία Σοφία στην Κωνσταντινούπολη.)

Οι καθολικοί πήραν τις γραμμές, εμείς τις καμπύλες. Οι καθολικοί πήραν τα αγάλματα της θεότητας, εμείς τις εικόνες. Οι καθολικοί πήραν τους σταυροειδείς επιμήκεις γοτθικούς ναούς, εμείς πήραμε τους «τετραγωνισμένους» σταυροειδείς ναούς μετά τρούλλου. Οι καθολικοί κατέληξαν στις συγκερασμένες («ευρωπαϊκές») μουσικές κλίμακες των ψαλμών, εμείς κρατάμε ακόμη τις (αρχαιοελληνικές) ασυγκέραστες. Οι καθολικοί αγιογραφούν όπως βλέπει το μάτι, εμείς αγιογραφούμε όπως βλέπει η πίστη.

Πάντως, οι διαφορές δεν είναι μόνον αυτές – ή μονάχα δογματικές. Φαίνεται πως υπάρχει κι άλλη συνιστώσα κρυμμένη, η φυλετική καταγωγή των πιστών. Καί μόνο το κλάμμα που ρίχνουν οι προσκυνητές του Αγίου Ιακώβου της Κομποστέλλας (campus stelli = κάμπος των αστεριών), όταν αντικρύζουν δυτικά τον Ατλαντικό Ωκεανό, λέει πάρα πολλά… (Μά, ναί! Κλαίνε γιά τη χαμένη πατρίδα τους, την Ατλαντίδα!)

(Υπ’ όψιν, η Γουΐκι έχει μία ενδιαφέρουσα -διαφορετική από τη δική μου- ετυμολογία του τοπωνυμίου «Κομποστέλλα», ως …«νεκροταφείο»!)

Μιά κι ο λόγος γιά Ατλαντίδα, σκέφτομαι καί ξανασκέφτομαι αυτές τις ιστορίες με τον δράκοντα καί το «12+1»… Παρά το ότι στον μυκηναϊκό τάφο, που βρέθηκε κατά τη διάνοιξη του περιφερειακού δρόμου του Βόλου το 2004, βρέθηκε χρυσάφι με εργαστηριακή (δηλ. μη αμφισβητήσιμη) πιστοποίηση προελεύσεως από Κολχίδα / Γεωργία, η σύνδεση της Αίας με τους Μεσοαμερικάνικους πολιτισμούς δε λέει να φύγει απ’ το μυαλό μου. Μήλα των Εσπερίδων (εσπέρας = η δύση του Ήλιου / Εσπερία = οι δυτικές χώρες) καί δράκος Λάδων, σου λέει!… Αναρωτιέμαι αν καί το …«πέτ» ερπετό του Αιήτη τό ‘χανε επίσης …βαφτισμένο! 🙂 (Με την προϋπόθεση πως ο δράκος της Αίας δεν ήταν ο ίδιος ο Λάδων.)

Τέλος πάντων.

 

Οι σημερινοί «εταίροι» μας, οι Ευρωπαίοι της Εσπερίας, είχαν κάποτε τη φαεινή ιδέα να ξεκινήσουν Σταυροφορίες. Αν καί με την πρώτη απόπειρα έγιναν κιμάς γιά τα σκυλιά των Σελτζούκων, με τη δεύτερη κατάφεραν καί κατέκτησαν την Ιερουσαλήμ – όπου καί κατσικώθηκαν γιά κάτι λιγώτερο από έναν αιώνα.

Καλά είχε στρογγυλοκάτσει στον θρόνο του ο πρώτος Ευρωπαίος ( ; ) βασιλέψ της Ιερουσαλήμ γιά καμιά εικοσαριά χρόνια, που λέτε, όταν μιά μέρα του κουβαληθήκανε κάτι περίεργοι μουσαφιραίοι. Κάτι «πολεμικοί καλόγεροι», λέει. Μη νομίσετε πως επρόκειτο γιά τίποτε «γεροντάδες» καί τα ρέστα. Μιά παρέα από κάτι προχωρημένες λαμογιόφατσες ήντουσαν αυτοί, κι είχανε ορκιστεί πίστη σε κάποιον …ανύπαρκτο ναό του Κρόνου «Σολομώντος»!

Λοιπόν, οι ερίφηδες ζήτησαν από τον βασιλέψ άδεια γι’ ανασκαφές. Όχι στον ουρανό γιά προφητείες (διότι αυτό -θεωρητικώς- μπορούσαν καί μόνοι τους να το κάνουν), αλλά στο υπέδαφος της πόλης. Εννοείται πως οι άρπαγες καί τσιγγουναραίοι «Ευρωπαίοι» των καιρών εκείνων (βασιλέψ καί μουσαφίρηδες) συνεννοήθηκαν καί γιά τη μοιρασιά – σε περίπτωση που βρισκόταν χρυσάφι με το σκάψιμο.

Εν πάσει περιπτώσει, οι «πολεμικοί καλόγεροι» φαίνεται πως πράγματι βρήκαν διάφορα ενδιαφέροντα – αν κι όχι χρυσάφι. Εφ΄όσον δεν βρέθηκε χρυσάφι, όμως, οι βάϊλοι του βασιλέψ (που τους είχε βάλει ο βασιλέψ εκεί να προσέχουν γιά λοβιτούρες των «καλογήρων») ξύσανε τις στερεοποιημένες μύξες απ’ τις μύτες τους κι έγραψαν στ’ άπλυτα @@ τους  όλα τα υπόλοιπα.

Μέχρι σήμερα, κανείς δεν γνωρίζει τί ακριβώς βρήκαν εκείνοι οι «καλόγεροι πολεμιστές». Συνάγεται, όμως (εμμέσως, πλην σαφώς), ότι -μεταξύ των άλλων- βρήκαν οδηγίες γιά χτίσιμο ψηλών κτιρίων, ίσως καί («πακέτο δύο σε ένα») οδηγίες προχωρημένου συμβολισμού στη ναοδομία. Οπότε, μισόν αιώνα μετά τα …χωματουργικά έργα των «καλογήρων», χτίστηκε ο χρονικά πρώτος «γοτθικός» ναός, η Παναγία των Παρισίων. Ένα πραγματικό άνθος της πέτρας.

Maximilien-Luce_NotreDame-de-Paris

Κι όσο γιά χρυσάφι…Ναί, το χτίσιμο γοτθικού ρυθμού ναών απέδωσε κυριολεκτικά χρυσάφι στους τεχνίτες κάθε είδους, που συνέβαλαν στο χτίσιμο. Λέγεται πως ένας καλός τεχνίτης τότε μπορούσε να δουλεύει γιά τρείς μήνες (συνήθως άνοιξη-καλοκαίρι), καί η αμοιβή του ν’ αρκεί γιά να περνάει ξάπλα τους υπόλοιπους εννέα!

Αναρωτιέμαι αν σήμερα υπάρχει εργαζόμενος των τριών μηνών, που με τα ίδια λεφτά να την περνάει μπέϊκα καί τους υπόλοιπους μήνες. (Οι μόνοι που το πέτυχαν, ήταν -τις «καλές εποχές» περασμένων δεκαετιών- κάτι τσογλάνια σε τουριστικούς προορισμούς, που υπερχρέωναν τα πάντα, κι όλον τον χειμώνα τρώγανε -χωρίς να δουλεύουν- τα αισχροκερδισμένα τους στα σκυλάδικα της Αθήνας.) «- Μεσαίωνας!», σου λέει μετά.

 

Γιατί, όμως άργησαν 55 χρόνια (δυό γενιές) οι «Ευρωπαίοι» να φτάσουν απ’ τα χειρόγραφα των ανασκαφών στο χτίσιμο; Αυτό δεν είναι δυσεξήγητο. Άργησαν, γιά πολλούς λόγους.

  • Πρώτος, η γεωπολιτκή αστάθεια της εποχής.

Βασίλεια καί φέουδα άλλαζαν χέρια συνεχώς, Σταυροφορίες γινόντουσαν συνεχώς, οι μωαμεθανοί επανακατέλαβαν την Ιερουσαλήμ, καί τέλος οι λαμογαίοι «καλόγηροι» «του Σολομώντος» είχαν γίνει αντιπαθέστατοι, επειδή έγδερναν τους πάντες στην τοκογλυφία. Χειρότεροι καί των ιουδαίων ακόμη! Διότι, ενώ οι ιουδαίοι πηδούσαν τους δανειολήπτες χωρίς σάλιο με τόκο 43%, οι «καλόγηροι» έγδερναν με το ανεπανάληπτο …60%. (Καλά διαβάσατε, εξήντα τοις εκατό. Πέντε τοις εκατό μηνιαίως. Οι μαφιόζοι είναι …νήπια μπροστά τους!)

Πράγμα που σήμαινε πως προέκυπτε…

  • …Δεύτερος λόγος, η οικονομική αστάθεια της εποχής.

Με σχεδόν τους πάντες καταφεσωμένους στα χρέη (εξ αιτίας κυρίως της χρηματοδοτήσεως των πολέμων), ποιός θα χρηματοδοτούσε τον νέο τύπο μεγαλοπρεπών ναών; Καί γιατί θα το έκανε;

  • Καί τρίτος, ήταν θέμα εμπιστοσύνης.

Ποιός εμπιστευόταν να χρηματοδοτήσει τους «καλογήρους» του Κρόνου να του σχεδιάσουν ένα κτίριο, τη στιγμή που ήταν τρομερά αντιπαθείς, καί που τελικά απέτυχαν ακόμη καί στο βασικό τους καθήκον, την προάσπιση των Αγίων Τόπων απ’ τους μωαμεθανούς; (Μην ξεχνάτε, η Ιερουσαλήμ το 1187 ξανάπεσε στα χέρια των μωαμεθανών.)

Κι έτσι, μ’ αυτά καί μ’ εκείνα, πέρασε μισός αιώνας -καί πλέον- ώσπου να χτιστεί η πανέμορφη Νότρ Ντάμ.

 

Όταν η …ατμομηχανή των καθεδρικών πήρε μπρός, όμως, δε σταμάταγε! Κάπου της κόπηκε ο βήχας με το γκρέμισμα ενός πύργου του καθεδρικού της Μπωβαί, αλλά συνεχίζει μέχρι σήμερα. Έτσι, χτίστηκαν κι αρκετοί νεο-γοτθικοί καθεδρικοί, πχ στη Νέα Υόρκη ή την Αυστραλία.

Παρένθεση: Όταν άρχισαν να χτίζονται γοτθικοί καθεδρικοί, άρχισε καί ο ανταγωνισμός γιά το ποιός θα είναι ο ψηλότερος. Ακριβώς όπως σήμερα με τους ουρανοξύστες. Ο σχεδιασμός, όμως, κάποια στιγμή έφτασε στα όριά του, διότι η φέρουσα κατασκευή στον καθεδρικό της Μπωβαί δεν άντεξε το ίδιο της το βάρος καί κατέρρευσε. (Από τότε, δεν ξαναδοκίμασαν να φτιάξουν ψηλότερο ναό.)

Απ’ αυτό το γεγονός (δηλ. τις αλλεπάλληλες δοκιμές γιά ψηλότερους ναούς) καταλαβαίνουμε άριστα ότι τα ανακαλυφθέντα χειρόγραφα των «πολεμικών καλογήρων» περιείχαν σχέδια καί οδηγίες γιά ενσωμάτωση συμβολισμού στη ναοδομία, αλλά όχι οδηγίες γιά στατική ευστάθεια των κτιρίων. Δεν γνωρίζουμε, όμως, ακόμη οι οδηγίες αυτές σε ποιούς ναούς αναφερόντουσαν. Διότι οι Ελληνικοί αρχαίοι ναοί ήσαν μεν σύνολα ευθειών, όπως οι καθεδρικοί, αλλά δεν ανέβαιναν σε δυσθεώρητα ύψη.

Συμπεραίνουμε ότι στα χειρόγραφα αυτά υπήρχε κάποια αρχαία γνώση πολύ παλαιότερη της Αλεξανδρινής εποχής (κατά 99%, εποχή προέλευσης των χειρογράφων), μάλλον απόκρυφη, καί μάλιστα έχουσα μικρή σχέση με την κλασική αρχαία Ελλάδα. Τώρα, πόθεν… άλλη ιστορία αυτό.

Μιά που τό ‘φερε η κουβέντα, δεδομένης της συνήθειας των «Ευρωπαίων» να «μουσειοποιούν» ό,τι βρίσκουν (αν κι όχι πάντα με πρόσβαση στο ευρύ κοινό), συμπεραίνουμε επίσης ότι τα χειρόγραφα αυτά των πρώτων Ναϊτών βρίσκονται μέχρι σήμερα κάπου καταχωνιασμένα καί καλά διατηρημένα. (Ένας …Κρόνος Σολομών ξέρει πού.) Αν καί όταν τα δούμε, θα μας λυθεί η απορία γιά το περιεχόμενο τους.

 

Από τις διαθέσιμες κατόψεις των υπαρχόντων ναών, παίρνουμε μιά ιδέα γιά το πώς είναι ένας γοτθικός καθεδρικός ναός. (Κύριο άρθρο, εδώ.)

treis-ka8edrikoi-katopseis

Από αριστερά: καθεδρικός της Μπωβαί, καθεδρικός του Μέτς, Άγιος Στέφανος Βιέννης.

 

Λοιπόν, υπάρχει μεν αρκετή ελευθερία στον σχεδιασμό, αλλά σχεδόν κάθε γοτθικός καθεδρικός είναι κατά βάσιν σταυρόσχημος, με ιερό διαφόρων σχημάτων. Καί έχει:

  • Δύο καμπαναριά εκατέρωθεν της κύριας (δυτικής) εισόδου.

Δεν φαίνονται στις κατόψεις αυτές, αλλά πάντα υπάρχουν. Αυτά μάλλον συμβολίζουν τις στήλες του Ηρακλέους – δηλ. το όριο ανάμεσα στους κόσμους Ελλάδας καί Ατλαντίδας.

  • Αρκετές πλάγιες εσοχές εκατέρωθεν, όπου δημιουργούνται παρεκκλήσια.

Εδώ απεικονίζονται δύο παρεκκλήσια του Αγ. Στεφάνου της Βιέννης.

parekklhsia-AgStefanosViennhs

  • Αντηρίδες, που οριοθετούν (από την έξω μεριά) τα πλάγια παρεκκλήσια.

Αυτές στην αρχή ήταν χρηστικές (όντως υποστήριζαν τους τοίχους – δείγμα ότι οι κατασκευαστές από στατική πήγαιναν στα τυφλά, κάνοντας δοκιμές κι άμα πιάσει), ενώ αργότερα, όταν βελτιώθηκε η στατική των ναών, παρέμειναν ως διακοσμητικές.

Το αριστούργημα των αντηρίδων βρίσκεται στην Παναγία των Παρισίων. Νά ‘τες!

anthrides-NotreDame

Σα γιγάντια πόδια μιάς πέτρινης αράχνης! 7+7, κι επίσης 7+7 από τη βόρεια πλευρά. Νά ‘τες κι από ψηλά:

NotreDame-apo-pshla

(Βέβαια, τα εφτάρια μου χαλάνε λιγάκι τη μανέστρα, αλλά δεν πτοούμαι! 🙂 Διότι τα τέσσερα εφτάρια ορίζουν άλλες τέσσερεις εξάδες παρεκκλησίων!)

 

Συνοψίζοντας, ο -αν μπορούμε να το πούμε αυτό- «τυπικός» γοτθικός καθεδρικός είναι κάπως έτσι (σε κάτοψη σχεδιασμένη από τον γράφοντα – κλίκ στην εικόνα γιά πλήρες μέγεθος) :

typikos-ka8edrikos-katopsh_original

Δεν νομίζω πως χρειάζεστε ξενάγηση, γιά το πού βρίσκονται τα καμπαναριά, ή τα παρεκκλήσια. Αλλά ναί, επίτηδες σχεδίασα 6+6 παρεκκλήσια. Διότι, εγώ μεν μπορεί να θέλω να ενισχύσω τους ισχυρισμούς μου από μόνος μου. Όμως, καί στους υπαρκτούς γοτθικούς καθεδρικούς κατά το «12+1» πάει το πράγμα – άσχετο αν οι αρχιτέκτονές τους δεν το «είπαν» στα ίσα.

(επόμενο)

Η κληρονομιά της Αίας – α’

11 Σχόλια

arxigramma-Mπορεί -εδώ κι αιώνες- να μην υπάρχει πιά στους χάρτες, αλλά η Αία έχει αφήσει κληρονομιά ζώσα. Δεν θα μας αφήσει ο δράκος της έτσι, εύκολα, ν’ αποπλεύσουμε γιά την Ιωλκό!

 

…Είναι κάποια πράγματα, που με περιπαίζουν μπροστά στα μάτια μου. Δεν τα βλέπω αμέσως (κι ενώ θά ‘πρεπε), αλλά με χρονική καθυστέρηση.
Το καλό είναι πως τα βλέπω τελικά. (Καλό, διότι άλλοι δεν τα βλέπουν καθόλου.)

Έ, λοιπόν, ο δράκος της Αίας δεν ήταν τίποτ’ άλλο, παρά το (ηλεκτρομαγνητικό / αιθερικό) πεδίο του πλέγματος των 12+1 ναών της. Πράγμα που σημαίνει ότι το πλέγμα ήδη λειτουργούσε (καί παρήγαγε αποτελέσματα), πρίν την άφιξη του Φρίξου. Αυτός απλά πρόσφερε το χρυσόμαλλο δέρας του κριαριού του στον «ηλιακό» ναό της Αίας. (Ήλιος-χρυσό.)

Καί τί έκανε το πλέγμα των ναών; Τί το θέλανε;

Πολλά έκανε.

  • Ήταν αμυντικό κι επιθετικό όπλο.
  • Ήταν αιθερική μηχανή (ευεξία κατοίκων, μικροκλίμα, κτλ).
  • Καί πιθανώτατα ήταν επίσης μηχανή ιάσεων, αθανασίας κι επαναφοράς των νεκρών στη ζωή.

Όσον αφορά το τελευταίο, θυμηθείτε πως το μακροκοσμικό κηρύκειο του Ερμή σχετίζεται με το Ηλιακό μας Σύστημα (σύμφωνοι, με κάποιες τροποποιήσεις από τη γεωκεντρική θεώρησή του), καί το μικροκοσμικό με το dna. Το οποίο dna συστρέφεται σε δύο παρακλάδια, σα συμπλεκόμενα φίδια («ανερχόμενο», «κατερχόμενο»).

makro-mikro-kosmiko-khrykeio

Υπερβολές τα περί αθανασίας;

Μη δώσετε την απάντηση τώρα.

Περιμένετε πρώτα να δήτε τα κληρονομάκια της Αίας.

 

1. Τεοτιχουακάν

Ας του ρίξουμε μιά ματιά ακόμη, του τόπου «των τειχών των θεών» (Τεο / τ-ε-ιχου / ακάν). Πρόκειται γιά «Ηλιακό Σύστημα» πολύ μεταγενέστερο της Αίας, αλλά όχι κληρονόμο της. Μακρινό ξαδερφάκι της, θα λέγαμε. Αξίζει, όμως (καί με το παραπάνω) το προσεκτικό μας δεύτερο βλέμμα: τεκμηριώνει όσα λέμε.

Από το λεπτομερές τοπογραφικό του, καταλαβαίνουμε αρκετά.

Teotihuacan-topografiko

Βλέπουμε τρεις μεγάλες πυραμίδες (από πάνω προς τα κάτω: του Κετζαλκοάτλ, του Ήλιου, της Σελήνης), καί αμέτρητες μικρότερες. Οι διαδοχικές αποστάσεις των κέντρων των τριών μεγάλων πυραμίδων δίνουν τη χρυσή αναλογία, αν καί με σφάλμα. (Οι κόκκινες γραμμές.)

Teotihuacan-phi

Καλύτερη προσέγγιση, αν και πάλι όχι ακριβή, έχουν οι αποστάσεις των ιερών, μετρούμενες «πόρτα-πόρτα» επάνω στον κεντρικό δρόμο του οικοδομικού συμπλέγματος. (Οι μπλέ γραμμές.)

Το μάτι μας πιάνει αμέσως τη δωδεκάδα των ναών γύρω από έναν κεντρικό ναό, του Κετζαλκοάτλ εν προκειμένωι:

pyramida-Quetzalcoatl-12+1

Εδώ, μάλιστα, βλέπουμε κι άλλον ναό (τον 13ο) ως «κεφαλή». Φαίνεται καθαρά πώς έφτιαξαν πλέγμα 12+1 ναών, καί η μεσαία πυραμίδα είναι απλώς προς τιμήν του Κετζαλκοάτλ. Δεν συμμετέχει στο πλέγμα.

Αλήθεια, αυτός ο Κετζαλκοάτλ, το «φτερωτό φίδι» με καπέλλο με φτερά, που ήρθε από ανατολικά καί δίδαξε τους ιθαγενείς της Κεντρικής Αμερικής, ποιός να είναι; Μήπως ετούτος εδώ ο ωραίος ανήρ;

Ermhs-khrykeio

Ωραίες μόδες είχαν κάποτε! Άκου, «καπέλλο με φτερά»! Άσε που κρατούσαν καί φίδια! Σκέτη κασκαρίκα, η δουλειά! 🙂 (Κάσκα ρίκα = πλούσια περικεφαλαία.) Αλλά, άμα είσαι θεός, τί πρόβλημα νά ‘χεις με κάτι τέτοια; Αλοίμονο σ’ εμάς, τα φτωχαδάκια, που πληρώνουμε καί φόρους! (Πάει, μας παράτησε ο Κερδώιος …Κετζαλκοάτλ! 🙂 )

Quetzalcoatl-Ermhs

Ώσπου, όμως, να μάθουμε την ταυτότητα του θεού, παρατηρούμε το σχήμα «12+1» σε κυκλική διάταξη μικροτέρων πυραμίδων μπροστά καί στην πυραμίδα της Σελήνης. (Αν καί μερικές μικρές πυραμίδες της δωδεκάδας είναι κατεστραμμένες.)

pyramida-Selhnhs-12+1

Εφ’ όσον, τώρα, μάθαμε το κόλπο, περιμένουμε να βρούμε το «12+1» καί κάπου κοντά στην τρίτη μεγάλη πυραμίδα, του Ήλιου. Πράγματι, κι εδώ υφίσταται, αν καί …αρομαροκουκουναροειδώς!

pyramida-Hliou-12+1

Εδώ έχει τόσες πολλές μικρές πυραμίδες, που όχι μόνο διαλέγουμε όποιες μας …βολεύουν (προσωπικά, στο αράδιασμα των μικρών πυραμίδων δεν βλέπω συγκεκριμένο σχέδιο), αλλά περισσεύουν να βάλουμε καί στη σαλάτα! 🙂

Οι παρατηρητικοί, θα έχετε προσέξει πως οι τρείς μεγάλες πυραμίδες έχουν από πέντε επίπεδα. (Ενταξει, στης Σελήνης μετράμε καί το έδαφος.) Αυτό φυσικά μας θυμίζει ακόμη μία φορά την πεντάλφα καί τη σύνδεσή της με την χρυσή αναλογία. Μ’ άλλα λόγια, οι δημιουργοί του Τεοτιχουακάν γνώριζαν αρκετά πράγματα, απ’ όσα θα περιμέναμε να γνωρίζουν οι ιερείς καί οι σοφοί μιάς φυλής.

Όμως, οι γνώσεις τους είναι ελλιπείς. Γιά παράδειγμα, αν καί παρουσιάζεται τρείς φορές η κυκλική διάταξη του σχήματος «12+1» στους ναούς, η όλη γεωμετρία του Τεοτιχουακάν είναι καθαρά ευθύγραμμη. Ουδείς, δε, αρχαιολόγος μας ενημέρωσε αν πράγματι -με αρχαιολογικά τεκμήρια, εννοείται- οι 12 μικρές πυραμίδες αντιστοιχούν στους δώδεκα πλανήτες. (Υποθέτω πως κανείς τους δεν αναρωτήθηκε ακόμη…)

Εν συνόλωι, οι κατασκευαστές αυτοί φαίνονται αναποφάσιστοι γιά το ποιό είναι το σωστό. Προφανώς κάτι είχε πάρει τ’ αυτί τους από παλιότερους πολιτισμούς. (Τους εξής δύο: ή Ατλαντες, ή Έλληνες. Όχι «παλιότερους πολιτισμούς» γενικώς καί αορίστως. Δεν υπήρχαν άλλοι.) Αλλά, όταν οι πολιτισμοί περιπίπτουν σε βαρβαρότητα, το «κόρπους» (σώμα) των συσσωρευμένων γνώσεων πάντα ακρωτηριάζεται.

Έτσι κι εδώ: οι ενσωματωμένες ιερατικές γνώσεις του Τεοτιχουακάν θυμίζουν «σπασμένο τηλέφωνο». (Καί, πολύ φοβάμαι πως ειδικά οι ιαματικές ιδιότητες του συμπλέγματος αντιστράφηκαν σ’ ανθρωποθυσίες.)

 

2α. Δρακόπλοια

Οι Βίκινγκς, βάρβαρος λαός κατσαπλιάδων, έμειναν στην Ιστορία (του πρώϊμου Μεσαίωνα) ως ο φόβος κι ο τρόμος των βορείων Ευρωπαϊκών θαλασσών. Ώσπου κατά τα τέλη του 11ου αιώνα μΧ εξεχριστιανίσθησαν, έγιναν (καί) γεωργοί, καί παράτησαν τις επιδρομές.

Επί Βυζαντίου αποτελούσαν μέγα μέρος της φρουράς των Βαράγγων (σωματοφυλακή του αυτοκράτορα), καί σήμερα είναι …εταίροι μας στην «Ενωμένη Ευρώπη». (Καί μας τη λένε κι από πάνω!)

Τέλος πάντων, το θέμα μας είναι πως, γιά τις επιδρομές τους, έμπαιναν στα καράβια τους, που τα λέγανε «ντρακκάρ»ντρεκάρ), «δρακόπλοια» παναπεί, καί διέσχιζαν τα κύματα του Ατλαντικού ατρόμητοι. Αυτά ήσαν μικρά καράβια με πανί καί πλήρωμα έξι έως ογδόντα (ίσως καί παραπάνω) νοματαίους, με τ’ ανάλογα κουπιά. Βλέπουμε ένα δωδεκάκοπο ντρακκάρ σε σύγχρονη ρέπλικα:

12kwpo-drakkar-replicaΤα ονομάζανε «δρακόπλοια», επειδή χαρακτηριστικό τους ήταν πως η πλώρη τους κατέληγε σε μια ξύλινη σκαλισμένη (καί διακοσμημένη) κεφαλή δράκου.

Νά ‘τος ένας!

drakos-akroprwro-drakkarΙδού καί η κάτοψη ενός «τυπικού» δωδεκάκωπου ντρακκάρ:

drakkarΠαρατηρούμε αμέσως ότι οι θέσεις των κουπιών (άρα, καί των κωπηλατών) είναι τοποθετημένες εναλλάξ, κι όχι αντικρυστά αριστερά-δεξιά. Όπως ακριβώς σε μερικές σημερινές αγωνιστικές λέμβους, πχ στην οκτάκωπο. (Στην εικόνα που ακολουθεί, έχουμε οκτάκωπο μετά πηδαλιούχου.)

oktakwpos

Αυτό αμέσως-αμέσως σημαίνει στένεμα του πλάτους του καραβιού, γιά (α) ταχύτητα καί (β) ευελιξία (δηλ. να μπορεί να μπαίνει καί σε στενά ποτάμια). Εφ’ όσον οι Βίκινγκς γιά τις επιδρομές τους έμπαιναν αρκετά μέσα στην ξηρά, η συγκεκριμένη τοπογραφία των θέσεων γιά τα κουπιά απεδείχθη άριστη επιλογή. Αυτή, όμως, συνεπάγεται δύο τινά – αν καί μη ορατά με πρώτη ματιά:

  • Το κούνημα της πλώρης αριστερά-δεξιά.

Αυτό το ξέρουμε από τις αγωνιστικές λέμβους. Όσες έχουν τα κουπιά τους τοποθετημένα κατοπτρικώς αριστερά-δεξιά, δεν ταλαντεύουν την πλώρη τους αριστερά-δεξιά. Πηγαίνουν ίσια. Απόλυτα λογικό, διότι η συμμετρία της διάταξης δεν αφήνει χώρο γιά «διαφορά δυναμικού». (Σε διεύθυνση πάνω-κάτω ταλαντεύονται όλες οι πλώρες, αλλά δεν είναι εκεί το θέμα μας.) Αντιθέτως, η οκτάκωπος ταλαντεύει τη μούρη της αριστερά-δεξιά σε βαθμό τόσο, ώστε να καθίσταται ορατή η ταλάντωση από τους τηλεθεατές των αγώνων κωπηλασίας.

Καταλαβαίνετε, λοιπόν, τα αισθήματα των χωρικών της βόρειας Ευρώπης, όταν έβλεπαν μερικές δεκάδες δρακοκέφαλα να έρχονται προς το μέρος τους, ταλαντευόμενα αριστερά-δεξιά!!!

Αν ήμουν αρχηγός των Βίκινγκς, θα έφτιαχνα τα δρακοκέφαλα με «σπαστή» την κάτω σιαγόνα, καί μέσα στα στόματά τους θα έκρυβα πυριτόλιθους. Κι απάνω στους δράκους θα κρέμαγα κουδουνάκια. Έτσι, οι φτωχοί χωρικοί που θα έβλεπαν τα ντρακκάρ να καταφθάνουν, θα έβλεπαν τις δρακοκεφαλές να βγάζουν φωτιές αριστερά-δεξιά καί να κάνουν δαιμονισμένο θόρυβο.

Αλλά τί να περιμένεις από βαρβάρους! 🙂 Αυτά τα οπικοακουστικά εφφέ μόνο στις αρχαίες μας τραγωδίες υπήρχαν!

  • Η διάταξη των κουπιών στα ντρακκάρ υπονοεί το σώμα του δράκου.

Ακριβώς κατ’ αυτή την έννοια:

drakkar-fidi

Συνεπώς, η ταλάντωση της πλώρης αριστερά-δεξιά, συν το δρακοκέφαλο, συν η «φιδωτή» διάταξη των καθισμάτων των κωπηλατών εξυπονοούν / αναπαριστούν ένα ζωντανό καί κινούμενο «πύρινο» ερπετό.

Συμπτωματικό;

Δεν νομίζω. Δεν νομίζω καθόλου.

 

Παρ’ ότι η ρομαντική εικόνα των Βίκινγκς οφείλεται σε μυθιστορήματα των τελευταίων δύο αιώνων (καί στο Χόλλυγουντ), ωστόσο αυτοί οι βάρβαροι κάνανε πράγματι κάτι ρομαντικό: κηδεύανε τους νεκρούς αρχηγούς τους μέσα στα πλοία τους! (Ή τον οποιονδήποτε είχε να πληρώσει κόστος πλοίου.) Τοποθετούσαν τον νεκρό σ’ ένα ντρακκάρ καί σπρώχνανε το πλοίο στο ανοιχτό πέλαγος προς την κατεύθυνση του δύοντος Ηλίου. Κι όταν το πλοίο ξεμάκραινε μερικές δεκάδες μέτρα απ’ την ακτή, το πλακώνανε στα πυρωμένα βέλη, μέχρι που έπιανε φωτιά καί καιγόταν μαζί με το πτώμα – λουσμένο στις τελευταίες ηλιακές ακτίνες της μέρας.

Η κηδεία μέσα στο πύρ ήταν η κύρια παραλλαγή της τελετής, αν καί συνηθιζόταν καί το θάψιμο ολόκληρου του πλοίου – με τον νεκρό επάνω στο κατάστρωμα, εννοείται. (Έχουν ανασκαφεί -σε πολύ καλή κατάσταση- θαμμένα μερικά ντρακκάρ κηδειών, που σήμερα εκτίθενται σε μουσεία. Εδώ, ένα απ’ αυτά.)

Αυτά τα εθιμικά στοιχεία όντως θυμίζουν καί τις δικές μας νεκρικές πυρές, τα Ηλύσια Πεδία, τις Νήσους των Μακάρων, την εξαγνιστική φωτιά, κτλ κτλ. Πλην όμως, δείχνουν καί το ότι ο δράκος («ηλιακό» ζώο της φωτιάς) δεν έμπαινε τυχαία ως ακρόπρωρο. Δηλαδή, ενισχύεται η υποψία μου πως η συγκεκριμένη διάταξη των κουπιών στα ντρακκάρ ίσως είχε καί συμβολικό χαρακτήρα (πλην του πρακτικού).

Το ντρακκάρ σίγουρα ήταν επιθετικό (κι αμυντικό) όπλο. Όμως, επιπλέον… Άρα γε, να περίμεναν από την αιθερική ενέργεια του δράκου στο πλοίο (μίνι-«ηλιακό σύστημα 12+1») ν’ αναστήσει τον νεκρό;

Όχι οι ιστορικοί Βίκινγκς, κι όχι σε συνειδητό επίπεδο. Μάλλον αρκετά παλιότερα, οι πρόγονοί τους. Κάπου έμαθαν, κάπως, πως γίνονται καί τέτοια πράγματα – κ’ είπαν να τα εφαρμόσουν κι αυτοί.

 

2β. Τα «ηλιακά πλοία» των Φαραώ

Ακόμη ένας λαός, απ’ αυτούς που «κάτι πήρε τ’ αυτί τους», ήσαν οι αρχαίοι Αιγύπτιοι.

Αυτωνών τ’ αυτιά «πήραν» πολλά… Όπως, γιά παράδειγμα, ότι είναι δυνατόν να φτιάξουμε ένα πλήρες αντίγραφο του σώματός μας, έναν κλώνο, καί μετά να «εγγράψουμε» μέσα του την ψυχή/προσωπικότητα του τεθνεώτος.

Εξ ού καί οι ταριχεύσεις των νεκρών τους.

Γιά «12+1» πλέγματα ναών ή πυραμίδων, τώρα, δεν είχαν ακούσει απολύτως τίποτε – ως φαίνεται. Διότι έχουν πιστοποιηθεί από τους αρχαιολόγους ουκ ολίγες πυραμίδες στην Αίγυπτο, αλλ’ αυτές εμφανίζονται σε τριπλέττες. Ουδέποτε σε «δωδεκάδες συν μία».

Στα νεκρικά τους έθιμα, πάντως, συγκαταλέγεται καί το «ηλιακό πλοίο του νεκρού» (σύνδεσμος). Εδώ η μακέττα του πιό καλά διατηρημένου – πρόκειται γιά το νεκρικό πλοίο του Χέοπα:

to-ploio-tou-KhufuΥπάρχει καί το ίδιο, αποκατεστημένο, αλλά δεν υπάρχει προφίλ φωτογραφία του της προκοπής. (Είναι στενός ο χώρος του μικρού μουσείου που το στεγάζει, καί το πλοίο δεν το πιάνουν ολόκληρο σε προφίλ οι συνηθισμένοι ευρυγώνιοι φακοί των επισκεπτών. Γι’ αυτό η μόνη φωτογραφία σε προφίλ είναι της μακέττας.)

Πέντε ζευγάρια κουπιά αντικρυστά (όχι έξι), καί κάτι σαν δρακόπρωρο (που δεν είναι). Το σύνολον, κάτι σαν ντρακκάρ – με την ίδια σημασία, του «ηλιακού δράκου» που ίσως αναστήσει τον νεκρό.

Αλλ’ ακόμη ανακριβέστερο μοντέλο.

Φαίνεται καθαρά πως ο πρωταρχικός πυρήνας αυτών των δοξασιών είναι καί παλιότερος, καί ξένος προς την αρχαία Αίγυπτο.

(επόμενο)

Ιωλκός – στ’ μέρος

18 Σχόλια

(προηγούμενο)

arxigramma-Aφού πιστοποιήσαμε την ύπαρξη αναπαράστασης του Ηλιακού Συστήματος στο έδαφος της Ιωλκού, φτάνουμε στα τεχνικά ζητήματα. Πώς ήταν αυτό; Πώς δούλευε; Πότε ενεργοποιήθηκε; Καί τα παρόμοια.

Εδώ, ομολογώ πως δουλεύω στα τυφλά. Βιβλιογραφία σχετική δεν υφίσταται – ούτε φανερή, ούτε απόκρυφη. (Αν υφίστατο απόκρυφη… αλοίμονό μας!) Υφίστανται, βέβαια, παρόμοιες κατασκευές (πχ Στόουνχετζ), γιά να πάρουμε μιά ιδέα. Πλην όμως, στην εποχή μας (α) είναι κατεστραμμένες κατά μεγάλο μέρος καί (β) ουδείς γνωρίζει τον τρόπο λειτουργίας τους ή τ’ αποτελέσματά τους.

Το ότι κάποιοι επισκέπτες τέτοιων τόπων έχουν παραισθήσεις ή οράματα, αυτό δεν μας λέει τίποτε. Αρκεί το απλό κρεββάτι του σπιτιού μας, γιά να πέσουμε γιά ύπνο καί να ονειρευτούμε. Δεν χρειάζεται να κάνουμε ολόκληρη εκδρομή μέχρι αυτού του είδους τα μνημεία!

Καί δεν νομίζω πως αυτά χτίστηκαν μονάχα γιά τη δημιουργία ονείρων σε ανθρώπους ξυπνητούς.

Εν πάσει περιπτώσει, μετά από χρόνια μελέτης, προσωπικά κατέληξα στα εξής θεμελιώδη συμπεράσματα γιά τις κατασκευές αυτού του είδους:

  • Εκμεταλλεύονται το αιθερικό πεδίο. Είτε αυτούσιο, είτε διαμορφωμένο απ’ αυτές.
  • Συνδέουν το φυσικό πεδίο με το αιθερικό αντίστοιχο με δύο κύριες «γέφυρες»: τη γεωμετρία καί τον ηλεκτρομαγνητισμό.
  • Μπορούν να έχουν πολλές μορφές.
  • Λειτουργούν κάπως σαν «μηχανές επιθυμιών». Δηλ. πας κοντά τους, σκέφτεσαι κάτι (οσονδήποτε απίθανο – πχ να πας στον Άρη), κι αυτό αμέσως γίνεται.
  • Εκτός από την «αιθερική» τους λειτουργία, κάνουν κι άλλα πράγματα. Πχ χρησιμεύουν ως αστρονομικοί υπολογιστές.

Οπότε, αφού δεν γνωρίζουμε ακριβώς, θα κάνουμε υποθέσεις. Καί θα κοιτάξουμε αν συμβαδίζουν με την πραγματικότητα.

 

Όπως σας είπα, γνωρίζω τη θέση του «Ήλιου» με απόκλιση λίγων μέτρων. Γνωρίζω καί τη θέση μερικών ναών, άρα όλες τις «τροχιές». Από τα στοιχεία αυτά, όμως, δεν προκύπτει η θέση των υπολοίπων ναών. Όπως δεν προκύπτει ούτε ο προσανατολισμός κάποιου ναού.

Καί πρέπει να τα γνωρίζει κανείς όλ’ αυτά; Μά, φυσικά! Δεν θά ‘πρεπε; Εάν σκέφτεσαι ως μηχανικός, πρέπει να προσέχεις όλες τις λεπτομέρειες.

Το άκρως ενδιαφέρον είναι, πως εκτός από το κύριο «Ηλιακό Σύστημα», υφίστανται άλλα δύο «φασματικά» τέτοια. Σα «φαντάσματα», σαν «σκιές» του αρχικού. Δεν γνωρίζω τη λειτουργία τους, αλλά είναι σίγουρο πως θα μπερδέψουν τον κάθε επίδοξο «ερευνητή». (Κι ευτυχώς, δηλαδή. Το μόνο που μας έλειπε, είναι διάφοροι ποδιτσαίοι καί πρακτοράντζες ανάμεσα στα πόδια μας, να σκαλίζουν τα μυστικά της Ιωλκού.)

Το άκρως-άκρως ενδιαφέρον είναι, πως το σύγχρονο άγαλμα της Αργούς βρίσκεται επάνω σε «τροχιά»!!!

Αναμνήσεις της ψυχής, ή «αυτοπαραγόμενο» απ’ το Μάτριξ σχέδιο; Όπως καί νά ‘χει, δεν είναι το μοναδικό σύγχρονο σημείο ενδιαφέροντος επάνω σε «τροχιά» της εποχής της Ιωλκού.

 

Ακόμη κάτι, που πρέπει να ελέγξω, είναι το πότε παρουσίαζε ο ουρανός ακριβώς τη συγκεκριμένη εικόνα, που παρουσίαζαν οι τοποθετημένοι «πλανήτες» (ναοί) της Ιωλκού. Καί πότε θα την …ξαναπαρουσιάσει!

Παρένθεση: Υπάρχει πρόγραμμα, που υπολογίζει την εικόνα του ουρανού σε προχριστιανικές ημερομηνίες. Αντιπαθώ, όμως, την ιδέα να πληρώσω τόσο μεγάλο χρηματικό ποσόν γιά την αγορά του. Κι αντιπαθώ δύο φορές την ιδέα, να πληρώσω γιά κάτι που πιθανόν δεν θα μου δώσει όσα περιμένω. (Αυτό που θέλω εγώ, είναι να εισάγω θέσεις πλανητών καί το πρόγραμμα να μου πεί πότε έγινε η διάταξη αυτή, καί πότε θα ξαναγίνει. Αλλά δεν νομίζω ότι δέχεται τέτοιες «παραγγελιές» από τον χρήστη.) Εάν, λοιπόν, κάποιος αναγνώστης το διαθέτει ήδη, τον παρακαλώ να μου στείλει στο ημέηλ το στιγμιότυπο του Ηλιακού μας Συστήματος ακριβώς στο θερινό ηλιοστάσιο του 2180 πΧ. (Τα υπόλοιπα στοιχεία του προβλήματος θα τα επεξεργαστώ εγώ.)

Όπως ήδη θα καταλάβατε, «κάτι» πρέπει να γίνεται, όταν οι πλανήτες «κλειδώνουν» στη θέση των ναών στο επίγειο «Ηλιακό Σύστημα»… Αυτό ακριβώς το «κλείδωμα» θέλω ν’ ανακαλύψω πότε έγινε καί πότε θα ξαναγίνει!

 

Εδώ, όμως, προκύπτουν τρία σημαντικά ερωτήματα.

1. Φαέθων δεν υπάρχει πιά. Άρα, ποιός ο ρόλος του; Εάν υποτεθεί πως οι εκκλησίες της Θεσσαλονίκης κρατάνε την ανάμνηση της στιγμής της έκρηξης του Φαέθωνα, ίσως ο ναός του στην Ιωλκό έδειχνε τη θέση που θά είχε ο Φαέθων σε κάποια σημαντική γιά τα επίγεια δρώμενα χρονική στιγμή, αν δεν γινόταν κομμάτια. (Άρα, εξακολουθούσε κι εξακολουθεί να δρα το αιθερικό σώμα του πλανήτη;… Μάλλον. Δεν βλέπω άλλη άμεση εξήγηση.)

2. Δεύτερο ερωτηματικό χρηστικότητας, είναι πως στην εποχή μας δεν γνωρίζουμε ακόμη τον Ήφαιστο καί τον Πάνα. Εντάξει, ο Ήφαιστος τριγυρνάει τον Ήλιο με μεγάλη ταχύτητα, άρα κάθε λίγες (γήϊνες) μέρες ξαναπερνάει απ’ την ίδια θέση. Ο συγκεκριμένος πλανήτης δεν είναι πρόβλημα. Κι αν η ημερομηνία (ταυτίσεως θέσεων ναών με θέσεις πλανητών) που ζητάμε δεν είναι πχ η 16η Ιουνίου, τότε θα είναι η αμέσως επόμενη – ξέρω ‘γώ, η 22α Ιουλίου. Δεν είναι μεγάλη η διαφορά. Εννοώ στις θέσεις των υπολοίπων πλανητών, οι οποίοι κινούνται πιό αργά.

Με τον Πάνα είναι το πρόβλημα, διότι κινείται πολύ αργά. Άρα, αν δεν πετύχουμε τη θέση που θέλουμε στη χρονολογία που υπολογίζουμε, η προηγούμενη κι η επόμενη ταύτιση (λόγωι Πανός) θ’ απέχουν ολόκληρους αιώνες! Πιστεύω, όμως, πως κι αυτό το πρόβλημα ξεπερνιέται, αν υπολογίσουμε τις ταυτίσεις μέχρι καί τον Πλούτωνα.

Δηλαδή, αν βρούμε ταύτιση γιά τη χρονολογία που στοχεύσαμε (εν προκειμένωι το 2180 πΧ) σε εννέα πλανήτες, έ, τότε, κι ο Πάν θα βρισκόταν ακριβώς εκεί που υποδείκνυε ο ναός. (Εάν, δηλαδή, βρεθεί ο Πάν σε λίγα χρόνια, τότε θα μπορούμε να πάμε αντίστροφα – καί να εντοπίσουμε καί τον ναό! Όντως, τα συμπεράσματα που μπορούμε να βγάλουμε με τη συσχέτιση αυτή, είναι καί πολλά καί ενδιαφέροντα.)

Ελπίζω τα πράγματα να είναι έτσι, καί η μαθηματική λύση του προβλήματος να μη δίνει ημερομηνίες ασύμβατες.

3. Τρίτο ερώτημα – καί φαρμακερό: καλά, μπήκαν στον κόπο να χτίσουν ολόκληρο συγκρότημα ναών (με υπολογισμούς, έξοδα, κτλ κτλ), γιά χρήση μονάχα μιάς στιγμής… καί ποιός ξέρει ποιάς άλλης μοναχικής στιγμής στο μέλλον;

Χμμμ… Κι αν αυτές ακριβώς οι στιγμές είναι άκρως σημαντικές γιά την Ελλάδα;…

Κι αν αυτό το κόλπο γίνεται καί σήμερα, μ’ εκκλησίες; Ποιά συγκροτήματα «πλανητικών» εκκλησιών «κλειδώνουν» στο Ηλιακό μας Σύστημα, καί σε ποιές ημερομηνίες στο μέλλον; Θα γίνει κάτι σημαντικό γιά τη χώρα μας τότε;…

Τό ‘χουνε προβλέψει – ώστε να το ενισχύσουν (καλό), ή να το εμποδίσουν (κακό) ;;;

Εν πάσει περιπτώσει, ας είναι καλά ο πρώτος διδάξας, ο γέρο-Αίσων – όπου κι αν βρίσκεται. Η Πατρίδα τον ευγνωμονεί!

 

Στο μεταξύ, κι ενώ έχω …«κάποια» ιδέα γιά το πώς χρησιμοποιήθηκε το συγκρότημα των ναών της Ιωλκού (θα σας την πω στη μεθεπόμενη ανάρτηση), πολλοί καλοπροαίρετοι αναγνώστες θα με ρωτήσουν γιατί δίνω έστω κι αυτά τα λίγα στοιχεία δημοσίως.

Είπαμε… καί δεν θα κουραστώ να το επαναλαμβάνω. Γιά τους πολλούς (καί ειδικά τους κακοπροαίρετους), υπάρχει φράγμα αξεπέραστο. Γιά τους λίγους (ξέρουν αυτοί ποιοί είναι), τα γραπτά μου αποτελούν πυροκροτητή.

Φερ’ ειπείν… ωραία, καί πες πως τα λαμόγια είναι αρκετά έξυπνα, ώστε (από τη δική μου την επιπολαιότητα, που δίνω χύμα στοιχεία) να βρούν τις «τροχιές». Καί μόνο στην ιδέα ότι σε κύκλο ακτίνας ας πούμε δύο (2) χιλιομέτρων πρέπει να γκρεμίσουν πολυκατοικίες κατά μήκος γραμμής (δηλ. περιφέρειας κύκλου) 2πR = 6.28 * 2 = 12.5 χιλιομέτρων, γιά να βρουν θεμέλια ναού, πάω στην τουαλέττα απ’ τα γέλια!!! Καλή επιτυχία στις ανασκαφές, ωρέ! 🙂

Μά, θα μου πείς, τα λαμόγια έχουν μέχρι καί δορυφόρους που ψάχνουν το υπέδαφος. Το ξέρω. Παρά ταύτα, δεν ανακαλώ την …ευχή! Άμα βρούν τίποτε, να με καλέσουν στα εγκαίνια της έκθεσης, να φάω τζάμπα σοκολατάκια! ΛΟΛ!!!

Άλλο παράδειγμα – προς αποφυγήν:

Θα μπορούσε κάλλιστα η διάταξη των ναών της Ιωλκού να βρίσκεται μεν σε «τροχιές», όμως να μην αντιστοιχεί απαραίτητα σε κάποια σημαντική (καί κοντινή στην ιστορία της Ιωλκού) ημερομηνία. Αλλά να υλοποιεί νοητικό σχήμα, γνωστό ή άγνωστο – πράγμα που αποτελεί εύλογη ιδέα, γιά όσους ξέρουν από αποκρυφιστική γεωμετρία, ναοδομία, κτλ.

Εδώ ακριβώς πετάγεται το «ξύπνιο» λαμόγιο, καί λέει: «- Αφού μας το αποκάλυψες, ρέ! Είναι το ανερχόμενο καί το κατερχόμενο φίδι στο μακροσκοπικό κυρήκειο!»

zwdiakos-plhrhs

Σας το αποκάλυψα; Ναί, έ; Αγάπες μου, όποιος δοκιμάσει να ψάξει γιά ναούς με βάση αυτό ακριβώς το σχηματικό διάγραμμα, είναι ηλίθιος με πιστοποίηση ISO. Το διάγραμμα αυτό αναφέρεται σε γεωκεντρικό πλανητικό σύστημα, δηλ. από επίγεια θέση παρατηρητή. Επομένως χωρίς Γή – ούτε Φαέθωνα, εφ’ όσον καί ο Φαέθων δεν υπάρχει πια, καί ο ζωδιακός σχηματίστηκε πολύ μετά την έκρηξη. Αλλά εμείς ερευνάμε σύστημα πλήρες ηλιοκεντρικό.

Άρα, μηδέν εις το … «πηλίκιον».

Μην ανησυχείτε, οι πραγματικοί φίλοι! Γνωρίζω άριστα τί αποκαλύπτω ελεύθερα.

 

…Πέρασαν οι αιώνες, η Ελλάδα ξαναπερνάει τα ίδια, όπως τότε (επιδρομές από ανατολικά – υποκινούμενες από ακριβώς της ίδιας φυλετικής προελεύσεως καί νοητικής «χροιάς» εχθρούς, όπως τότε), καί το «Ηλιακό Σύστημα» της Ιωλκού παραμένει στα έγκατα της σημερινής πόλης σακατεμένο απ’ τον μαύρο μάγκα καιρό. Κι όχι μόνον – (υποψιάζομαι πως) οι βαίτυλοι γιά την ενεργοποίησή του κλάπηκαν πριν λίγα χρόνια (όπως θρυλείται). Από εδώ, κατά τις εργασίες:

τούννελ-Γορίτσας-δυτική-είσοδος

Δεν εξηγείται αλλοιώς! Όταν το πλέγμα των ναών έκανε τη δουλειά του, το απενεργοποίησαν αφαιρώντας τους βαιτύλους απ’ τους ναούς. Καί τους έκρυψαν όλους μαζί σε μιά σπηλαίωση της Γορίτσας, γιά μελλοντική επανάχρηση.

(Αμάν αυτός ο «περιφερειακός» του Βόλου! Μυκηναϊκό τάφο κόντεψε να καταστρέψει, στους βαίτυλους απάνω έπεσε… καί ποιός ξέρει ποιές άλλες ζημιές έκανε / θα κάνει. Όλως τυχαίως, να υποθέσω!… Κι ακόμη ατελείωτος είναι. Με ημερομηνία παράδοσης τον Μάϊο του …2004!!! Αθάνατα λαμόγια…)

Αναμφισβήτητα, η αύρα της πόλης έγινε σαφώς καλύτερη μετά την αφαίρεση των βαιτύλων. Έγινε γλυκειά, σαν ανοιξιάτικο νυχτολούλουδο. Τόση πυκνή μαζεμένη αιθερική ενέργεια ήταν δύσκολο να γίνει ανεκτή. (Ο Βόλος τα παλιά χρόνια είχε πολλά «καμμένα μυαλά» – εξ αιτίας του αιθερικού του πεδίου. Κυκλοφορούσαν τουλάχιστον πεντέξη γραφικοί τύποι ανά τας ρύμας καί τας οδούς της πόλης, που έλεγαν κι έπρατταν ανοησίες καί ασχημονούσαν λόγωι καί έργωι. Καί νά ‘ταν μόνον αυτοί… Αν καί το ίδιο ακριβώς συγκεντρωμένο αιθερικό πεδίο έβγαλε επίσης πολλά υπερευφυή άτομα – εφ’ όσον η ακτινοβολία του έγινε ανεκτή από τους πιό γερούς οργανισμούς.)

Αλλά τί κάνουμε χωρίς ναούς καί χωρίς βαίτυλους; Έ; Πώς ενεργοποιούμε ξανά το πλέγμα, όταν θα το ξαναχρειαστούμε (καί σύντομα, όπως υποψιάζομαι) ;

 

… Τ’ όνειρο ήταν διάφανο, λαμπρό. Η Ονησίκλεια πετάχτηκε απ’ τον ύπνο της. Κάποια γνωστά πρόσωπα απ’ το παρελθόν της ξύπνησαν αναμνήσεις υπερχιλιόχρονες.

Σήμερα δεν ονομάζεται Ονησίκλεια. Είναι μιά γυναίκα της εποχής της μ’ άλλο όνομα. Αλλά, τ’ αθάνατα πλάσματα απλά …δεν πεθαίνουν.

Ο πάλλευκος βασιλιάς των φιδιών, συνοδευόμενος από δύο φίδια-ακολούθους, την κοίταξε στα μάτια καί υποκλίθηκε. Στο κεφάλι του έλαμπε το χρυσό του στέμμα!

Τα υπόλοιπα τ’ ανέλαβαν τα σμάρτφοουνζ. Κι οι διαδικασίες των τε προσιόντων πήραν μπρός.

«Προορισμός του Έλληνος είνε καί θα είνε ο εξανθρωπισμός της Οικουμένης.»

Όμως, αφού πρώτα πάρ’ ο διάολος καί σηκώσει τους εχθρούς του.

 

ΤΕΛΟΣ

 

Older Entries