arxigramma-Aγαπητοί αναγνώστες!

Θες επειδή είναι καλοκαίρι καί μ’ έπιασε το μουσικό μου.

Θες επειδή σκέφτηκα ότι στις δύσκολες στιγμές της πατρίδας μας χρειαζόμαστε όλοι αλληλεμψύχωση.

Θες γιά ο,τιδήποτε. (Πχ ότι χρωστάω της Μιχαλούς.)

Λαμβάνω το θράσος να σας παρουσιάσω τους τέσσερεις εθνικούς ύμνους της Ελλάδας!

Τέσσερεις;

Έ, τόσοι βγήκαν στο μέτρημα! Τί να κάνουμε;

Αφιερωμένοι σ’ όλους εσάς!

 

Πάμε!

  • Ο του Αισχύλου.

 

Δεν ξέρω αν είσαστε «Παλαιολογικοί» ή «Βατατζικοί», αλλά οι πρώτες δύο στροφές αναφέρονται σαφώς στον Δία (καί λιγάκι στον Απόλλωνα), το δε λευκό είναι το χρώμα της ενδυμασίας του αρχιερέα. Τόσο στην αρχαία Ελλάδα, όσο καί στη νέα.

  • Ο του Σοφοκλή.

 

Εδώ, όποιος δεν ακούει την ίδια την Αντιγόνη να μιλάει, γρήγορα πίσω στο κλουβί του να φάει τις μπανάνες του! Τ’ αυτονόητα δεν εξηγούνται.

  • Ο του Ευριπίδη.

 

Ο «ευριπίδειος» μονόλογος ενός ήρωα.

Το -ας πούμε- λάθος που κάνουμε όλοι, είναι πως αυτός ο ύμνος δεν ψάλλεται από ευσεβείς ψιλοκακομοίρηδες, ήσυχους που επιτέλεσαν το χριστιανικό τους καθήκον τη Σαρακοστή. Ψάλλεται από αγριεμένους ενόπλους μ’ επικίνδυνο, δολοφονικό βλέμμα. Πριν ή μετά τη μάχη.

Βλέπετε, ο κλάψας κακομοίρης αφήνει -πονηρώς πως- άλλους να καθαρίσουν τη μπουγάδα. Ενώ ο πολεμιστής, όχι.

Σωστό; Λάθος; Έτσι το βλέπω εγώ. Όμως, να δω κι εσάς, την επόμενη φορά που θα τον πήτε!

  • Καί ο των Τραγικών Πάντων!

 

Διά χειρών του μεγάλου μας Βαγγέλη Παπαθανασίου, υπό την σκιάν της Ακροπόλεως. (Δυστυχώς, χωρίς οπτική κάλυψη – αλλά, μικρό το κακό.)

 

Καλό υπόλοιπο καλοκαίρι σας εύχομαι! Διότι, από φθινόπωρο, μας έρχεται φωτιά!

Advertisements