arxigramma-Mαέστρο!

 

Γράψατε μουσικό κομμάτι γιά τα σαπιοκάραβα του απατεωνίσκου Κολόμβου:

 

Μεγαλειώδες. (Καί σταματάω τα κοσμητικά, διότι θα ηχώ ως άδειος τενεκές.)

 

Γράψατε μουσικό κομμάτι γιά διαστημόπλοιο των -εχθρών όλης της υπόλοιπης ανθρωπότητας- ηπαπαραίων:

 

Ειδικά η πρώτη «κίνηση» είναι εκπληκτική. (Καί ξανασταματάω τα κοσμητικά.)

 

Ξέρετε, Μαέστρο τί απομένει; Τί σας πρέπει τώρα, μιά που «τό ‘χετε» το έπος; Μιά που ο παιάν σας είναι δεύτερη (αλλά καί πρώτη, γιατί όχι; ) φύση; Μιά που φτάσατε σε τέτοια ύψη, που δύσκολα φτάνει άνθρωπος;

Να γράψετε το κορυφαίο σας αριστούργημα, με τίτλο:

«Αργούς  Απόπλους»

 

…Αυτόν που βλέπω στον καθρέφτη, Μαέστρο, κάθε φορά που ξυρίζομαι, τον ξέρω αρκετά καλά. Γενικώς, είναι καλό παιδί – που ώρες-ώρες μεταμορφώνεται σε κάθαρμα.

Εντός των καθαρματικών του πλαισίων, λοιπόν (εφαρμόζοντας το της αισχράς παροιμίας: «Παντρειές γυρεύαμε, βρακί δεν είχ’ ο κώλος μας»), τολμάει να ζητήσει «παραγγελιά» από τον άνθρωπο, που τον παρακαλάει ολόκληρη Νάσα να κάτσει να γράψει συνθέσεις. Καί χωρίς μία στην τσέπη (ο καθαρματάκος μας). Χωρίς κάν γνωριμίες με «σπόνσορες». Ώστε να μπορεί να δώκει έστω κάτι ελάχιστο «έναντι», στον γίγαντα Βαγγέλη.

Όμως…

…Εσείς οι καλλιτέχνες, Μαέστρο, έχετε τη θεία ευλογία μαζί καί κατάρα να «πιάνετε» τα υπόγεια ρεύματα του μέλλοντος -αλλά καί του παρελθόντος-, πολύ πριν πάρουν χαμπάρι οι υπόλοιποι άνθρωποι ο,τιδήποτε σχετικό.

Καί τώρα, όλοι οι οιωνοί θέλουν την Αργώ να ξεκινάει πάλι.

 

Έχω ξαναγράψει πως οι σημερινοί επανενσαρκωμένοι Αργοναύτες (όσοι γνωρίζω, δηλαδή), είναι μεσήλικες οικογενειάρχες. (Μπυροκοιλιές, φαλάκρες, τριψήφιος αριθμός κιλών, καί λοιπά παρόμοια, που πυροβολούν την αισθητική στα έξι μέτρα. Καταλαβαίνετε… Πώς λέμε «Ερμής του Πραξιτέλη»; Έ! Καμμία σχέση! 🙂 ) Δεν είν’ εύκολο να παρατήσουν τα πάντα, καί να μπουν σ’ ένα αρχαιοπρεπές πλοίο, ν’ αρχίσουν το κουπί – κι όπου τους βγάλει. Άσε που στην αρχαιότητα πολλοί απ’ τους 55 φαγώθηκαν μεταξύ τους, καί δεν γνωρίζω αν τέσσερεις χιλιάδες χρόνια ήταν αρκετά, ώστε να δοθούν οι συγνώμες.

Η Ιστορία, δηλαδή, έχει όλα τα προσόντα ώστε να επαναληφθεί σα φάρσα.

Δεν ξέρεις, όμως. Ποτέ δεν ξέρεις πώς θα είναι η σημερινή Αργώ καί πού θα τους πάει τους σημερινούς Αργοναύτες.

Μπορεί ν’ ανοίξει μιά αιθερική πύλη στη Γορίτσα, κι από ‘κεί να περάσουν όσοι έχουν τα «διαπιστευτήρια», καί μόνον αυτοί… καί μέσα να τους περιμένει μιά διαστημική Αργώ, να τους πάει είτε στο Άλφα του Κενταύρου, είτε στην παλιά, μυστική μας πατρίδα ημών των Ελλήνων, τον αστερισμό του Κύκνου.

(Καί τα λαμόγια να σκάβουν γιά χρόνια τη Γορίτσα με τις μπουλντόζες, αλλά να μη βρίσκουν τίποτε απ’ αυτά τα ωραία.)

Έχω κι αυτόν τον Ορφέα, Μαέστρο, που ξέρει απόξω κι ανακατωτά όλα τα κόλπα. Φερ’ ειπείν, περιπεπλεγμένες διαφορετικές κλίμακες (ωσάν dna) μέσα στους ψαλμούς. Όλα τα ξέρει, αλλά δε φιλοτιμιέται (ακόμη…) να υπηρετήσει φωναχτά καί δυνατά τη Μουσική καί να μας ξεσηκώσει.

Ίσως σ’ αυτόν δεν τηρείται ακόμη η συνθήκη, που διατύπωσε ένας φίλος: ότι σε κάθε άνθρωπο το τραγούδι βγαίνει, μονάχα όταν βγαίνει το «- Άχ!» απ’ το στήθος του.

Εν πάσει περιπτώσει, Μαέστρο, έτερον εκάτερον. Αυτός κατά τον πλούν, και Υμείς κατά τον απόπλουν.

Δεν γίνεται να ξεκινήσει καμμία Αργώ χωρίς Απολλώνειο Παιάνα διά χειρών Βαγγέλη Παπαθανασίου!

Λοιπόν, Μαέστρο;

Περιμένω!

Μετά σεβασμού καί αγάπης,

Εργοδότης Δημοσίων Έργων

 

Υγ: Μαέστρο, απ’ τις γυναίκες δεν ξεφεύγει κανείς εύκολα. Νά, έχω καί τη φιλενάδα μου, τη Μάγια τη Μέλισσα, που με κατακεραύνωσε: «- Έτοιμο τό ‘χει στα συρτάρια του το έργο! Απλά κι αυτός περιμένει την κατάλληλη στιγμή του Συμπαντικού Καλέσματος να το παρουσιάσει!», μου είπε. «Άντε, ζήτα το! Τί περιμένεις;», με αποτελείωσε.

Αληθεύει, Μαέστρο; Κάτι μέσα μου φωνάζει πως «ναί»!

Advertisements