arxigramma-Eίναι μιά πόλη… Αρχαία. Πολύ αρχαία. Ελληνική.

Που την ξέρουν ελάχιστοι. Δυό-τρία άτομα την ξέρουμε όλα κι όλα, επειδή εμφανίζεται μονάχα στους αλαφροΐσκιωτους.

Δεν θα τη βρείτε σε τουριστικούς οδηγούς, ούτε σε καταλόγους μουσείων. Δεν είναι, δά, «πρώτη μούρη». Δεν είναι, όμως, κι άσχημη.

Καί στα όνειρά μας, τ’ όνομά της το χιλιετιών παλιό.

Είναι χτισμένη σ’ ένα διάσελο, καί γι’ αυτό την είπανε Μακρύλαιμη. Δόλιχο αυχένα.  Αλλά, επειδή οι πρόγονοι είχανε υψηλή την αίσθηση του καλού, δεν την προφέρανε «Δολιχαύχη». Θά ‘ταν σα να μιλούσε φαφούτης γέρος. Το συντομέψανε σε «Δολαύκη».

Είναι κι άνοιξη, κι εγώ την ερωτεύτηκα αυτή την πόλη! Πώς, δηλαδή, ο τραγουδοποιός ερωτεύτηκε μία χρονολογία; Ακριβώς αυτό!

Έ, λοιπόν, ως κλασικά ερωτευμένος ανήρ, της πόλης μου της αφιέρωσα ένα ποίημα. Ώστε να ξανακουστεί τ’ όνομά της.

Μ’ όλο τον σεβασμό στην Ερατώ καί στις Αδελφές της, ιδού το:

 

Ο μακρύς λαιμός κόντυνε κι ομόρφηνε
χρόνους χίλιους δυό δέκα φορές δρασκέλισε

Δολαύκη σε τείχη παλιά
τρίλλια πουλιού μέσ' στα κλαδιά
Δολαύκη δρομάκια στενά
γκριζόπετρα στη συννεφιά

Στις πύλες καί τα δώματα αέρας φώς καί χρώματα
ήχοι κουδουνιών από γιδοπρόβατα

Δολαύκη Θεούς τε Θεές
Δολαύκη ναούς τε πηγές
Δολαύκη ιχώρος στροφές
χρυσές εποχές, χρυσές εποχές

Δολαύκη
άνθος ντροπαλό
πάλαι αρχαίων χρόνων

 

Μάλλον συνειδητά, τό ‘φτιαξα σε μουσική φόρμα. Οπότε, ζητείται συνθέτης να το μελοποιήσει. (Ώστε να μη με θεωρήσουν «απαίδευτον», σαν τον Θεμιστοκλή.)

Ούτως ή άλλως, σας το αφιερώνω.

Advertisements