arxigramma-Tώρα που τελείωσαν πρό πολλού οι εκλογές καί σταθεροποιήθηκε το εκλογικό αποτέλεσμα, θέλετε να βάλουμε το χέρι επί τον τύπον των ήλων; Τολμάτε; Τολμάτε να ξηλώσουμε τα παραμύθια καί ν’ αντικρύσουμε κατάματα τον εκτυφλωτικό Ήλιο της αλήθειας;

Προσωπικά, διαπιστώνω (χωρίς έκπληξη, όμως) ότι η βλακεία καί η κακία έχουν προσβάλει τουλάχιστον τους μισούς κατοίκους αυτής της χώρας. Πράγμα που επιβεβαιώνει την πάγια θέση μου ότι ο βλάκας κι ο προδότης θέλουν τουφέκισμα αμφότεροι. Άσχετο ποιά είναι τα κίνητρα καθενός τους.

Έτσι, ειδικά εκείνο το 2.46% πολύ ευχαρίστως θα το τουφέκιζα με πενηντάρα καραμπίνα – καί μετά θα πήγαινα να πιώ καφέ, σα να μην τρέχει τίποτε.

( – Καί τους άλλους, ρέ Εργοδότη, θα τους άφηνες;

– Όχι. Έχει καί γι’ αυτούς πράμα, όπως πχ καταναγκαστικά έργα με βούρδουλα, ή πασάλειμμα με μελάσσα καί θάψιμο στο έδαφος δίπλα σε μυρμηγκοφωλιά. Ανάλογα με τη βαρύτητα του αδικήματος. Ουδείς θα εκφράσει παράπονο ότι κάνω διακρίσεις. Είμαι αντικειμενικός άνθρωπος! 🙂 )

Προσθέστε στα παραπάνω καί τον διαρκή ανθελληνισμό πολλών (φανερόν καί ξεδιάντροπον πιά, όχι υφέρποντα καί κρυμμένον), καί θα καταλάβετε ότι το επόμενο βήμα είναι: ή Ελλάδα, ή άβυσσος. Δεν έχει μά καί μού καί κουβέντες καί «να δούμε» καί καταγγελτικό λόγο. Τώωωωωρα ο καταγγελτικός λόγος; Πάει αυτός, μας τελείωσε πρό πολλού. Μόνο τα σκάνδαλα να παραπέμψουμε στη Δικαιοσύνη, θα γεράσουμε καθήμενοι στο ακροατήριο του Κακουργοδικείου – κι ύστερα από εξήντα χρόνια, θά ‘χουμε ξεχάσει τί ζητούσαμε να δικαστεί. Το μόνο που μας γλυτώνει πιά, είναι μονάχα το ξεπάστρεμμα των ενόχων – καί γρήγορα. Άμεσα!

– Καί πώς καταντήσαμε έτσι, ρέ Εργοδότη;

– …

Το μεγάλο μυστικό εμπεριέχεται σε μία καί μοναδική λέξη:

Παιδεία!

Δεν εννοώ το δήθεν αντικείμενο ενός συγκεκριμένου υπουργείου. (Έχω πεί καί ξαναπεί ότι η σωστή έκφραση είναι «Υπουργείο Εκπαιδεύσεως» – κι όποιος διαιωνίζει το «Υπουργείο Παιδείας», απλώς τυγχάνει πανηγυρικώς αγράμματος.) Εννοώ την όντως παιδεία. Αυτό το κάτι, που σε ταλαιπωρεί μέχρι να τ’ αποκτήσεις. Πού ιδρώνεις στην καρέκλα σου διαβάζοντας, γιά να το δείς. Που χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο καί κλαίς, σα χάσεις ευκαιρία να το πιάσεις. Το φευγαλέο θηλυκό, που πρώτα πρέπει να γνωρίσεις πολλών ανθρώπων άστεα καί νόον, γιά να σου δοθεί.

Πού, όμως, σε κάνει ημίθεον σαν τό ‘χεις.

Ε, λοιπόν, το κόλπο είναι πανάρχαιο, καί η γαμημένη η Εξουσία το ξέρει επίσης …παναρχαίως:

Αφού ο άνθρωπος, ξεκινώντας απ’ τη βρεφική του κούνια, χρειάζεται αρκετό χρόνο ώσπου να νοιώσει τον εαυτό του… κι εκπαίδευση, εκπαίδευση, εκπαίδευση…

…Κι αφού η παιδεία του καθενός είναι ΜΗ-μεταβιβάσιμο αγαθό…

…Τότε, η κάθε γενιά ανθρώπων αναγκαστικά ξεκινάει πάλι απ’ την αρχή.

Τα παιδιά μου δεν τα ωφελεί ούτε η παιδεία η δική μου, ούτε η τεράστια βιβλιοθήκη μου. Πρέπει να περιμένω ώσπου να μεγαλώσουν, καί το κυριώτερο: να φτάσουν στο σημείο να εκτιμήσουν από μόνα τους την παιδεία (καί τη βιβλιοθήκη) του πατέρα τους. Ώστε να κοιτάξουν να του μοιάσουν.

Συνεπώς, η Εξουσία μπορεί κάλλιστα να επεμβαίνει στη διαδικασία δημιουργίας παιδείας, στη «γενεαλογία διαδοχής του πνεύματος» να πούμε, καί να κάνει τους παιδευόμενους σαν τα μούτρα της. Καί το χειρότερο: Έχει μία τέτοια ευκαιρία κάθε τριάντα χρόνια. Σε κάθε γενιά.

Ο Κίσσινγκερ, επομένως, δεν μας είπε (αν είπε) καί τίποτε πρωτότυπο. (Ξέρετε, ότι πρέπει να χτυπήσει τους Έλληνες στη γλώσσα τους, κτλ κτλ.)

Άρα, κι εμείς πρέπει να θυμόμαστε τον Δημοσθένη: Το φυλάξαι τ’ αγαθά, του κτήσασθαι χαλεπώτερον εστί. Τουλάχιστον, να τον μνημονεύουμε μία φορά κάθε τριάντα χρόνια.

Με την ευκαιρία: Κύρ-υπουργέ των Οικονομικών, η βλακειούλα της κόρης σου (που μας την πάσαρες πριν κάμποσο καιρό γι’ «αστείο»), ότι δηλαδή η κορούλα σου μισεί τους αρχαίους Έλληνες που νίκησαν στον Μαραθώνα, επειδή σήμερα είναι αναγκασμένη να μάθει αρχαία Ελληνικά, ούτε αστείο είναι, ούτε αλαφράδα. Πές της, ότι αν δεν νικούσαν οι Έλληνες στον Μαραθώνα, σήμερα θα μάθαινε αρχαία Περσικά. Καί μάλιστα, με το αραβικό αλφάβητο.

Μόνον απαίδευτα άτομα, κύρ-υπουργιέ μ’, σαν εσένα καί την κόρη σου, θα εκστομίζανε τέτοιες ηλιθιότητες καί θα τις περνούσαν καί γιά ευφυολόγημα. (Αλλά, όταν κάνεις παρέα με τον επίσης απαίδευτο αρχηγό του 2.46% καί χαριεντίζεσαι μ’ αυτόν, λογικό. Όμοιος τον όμοιο.)

Λοιπόν, πώς να μη φτάσουμε στα σημερινά χάλια, όταν τ’ αρχαία Ελληνικά θεωρούνται «περιττά» στο σχολείο (μαζί με τους τόνους καί τα πνεύματα), όταν η ύλη είναι «μεγάλη» καί πρέπει να την περιλάβουν οι Προκρούστηδες του υπουργείου «Παιδείας» να της κόψουν τα ποδάρια; Όταν «περιττό» είναι όχι μόνον το υπερόπλο της Ιστορίας καί της Μυθολογίας, αλλά καί το ίδιο το σχολείο ολάκαιρο, κι οι μαθητές «φυλακισμένοι», που δεν περνάνε τον χρόνο τους σε «δημιουργικές» δραστηριότητες; (Δηλ. βρώμισμα των τοίχων με ηλιθιότητες, κάπνισμα, κοπροσκύλιασμα, φραππέδες, κτλ.) Κι όταν τα κόκκινα φανάρια είναι επίσης περιττά, καί τα περνάμε όποτε θέλουμε, ένεκα «μαγκιά»;

Έ; Πώς;

Καί πώς σ’ αυτή τη χώρα να μη βρίσκουν διαρκώς κορόϊδα οι πονηροί;

Έ; Πώς;

Αφού οι ίδιοι φροντίζουν ώστε να μη στερεύει η δεξαμενή των κορόϊδων. (Κι αφού καί τα κορόϊδα φροντίζουν …παρομοίως.)

Τώρα, αν εσείς νομίζετε ότι όλ’ αυτά ανατρέπονται με γλυκόλογα καί παραινέσεις προς τα «παιδιά» (ή καί προς τους απαίδευτους καί άξεστους ενήλικες, το ίδιο κάνει), με γειά σας καί με χαρά σας. Εγώ, όμως, δεν αποτελώ σύμμαχό σας καί βοηθό σας. Αν με ρωτήσετε, θα σας στείλω να κόψετε το λαιμό σας. Αυτή είναι η δική μου συνεισφορά σε τέτοιες «ιεραποστολές»! Με καμμένα χαρτιά δεν ασχολούμαι.

Ά, ρέ, παιδεία!… Ά, ρέ, παιδεία!…

Υγ: Σύντομο σχόλιο.

Παρακολουθούμε, λοιπόν, τις εξελίξεις στο μετεκλογικό τοπίο. Όπου -παρά τη θολούρα του- συμβαίνουν μάλλον ενδιαφέροντα πράγματα. Πχ:

  • Οι κατηγορούμενοι της Χ.Α είναι 72.
  • Κι η δικογραφία εναντίον τους αποτελείται από 70 σελίδες. Βάλε, όμως, καί σφραγίδες-υπογραφές «ακριβές φωτοαντίγραφον», βάλε καί την επίδοση, μαζεύονται άλλες δύο σελίδες. Το όλον, πάλι 72!

Τώρα, αν νομίζετε ότι κάτι πιάσατε από κρυμμένα νοήματα, επειδή -σωστός ο Διηνέκης!- 72 ήταν οι συνομώτες εναντίον του Όσιρι (κτλ κτλ – ναί, δε λέω, η πραγματική «Γή της Επαγγελίας» ήταν καί είναι η Αίγυπτος, εξ ού και το ξερογλείφεσθαι των «επικυριάρχων» προς την αρχαία Αιγυπτιακή θρησκεία), πάρτε κι αυτό:

Anoubis-kremasmenos

Άνουβις, Κέρβερος, ο «κρεμασμένος» των Ταρώ, όλα σαλάτα! Συν η (δήθεν κρυφή) απειλή, «όταν έρθουν γιά σένα».

Δε λέω, υπάρχει μέγιστη πιθανότητα κάτι τέτοια «αναρχικά» άτομα των γκράφφιττις να είναι μασωνάκια κι ιουδαιάκια. Όμως, αν ανοίξει ο Κάτω Κόσμος, αλοίμονο στους απαίδευτους!