arxigramma-K

αλή χρονιά σας!

Σήμερα θα σας γράψω τις εντυπώσεις μου από ένα βιβλίο που διάβασα πρόσφατα, τη μετάφραση στα Ελληνικά του: «Endgame, το κάλεσμα – βιβλίο 1», των Τζέημς Φρέϋ καί Νίλς Τζόνσον Σέλτον. (Η σελίδα παρουσίασης του βιβλίου στις εκδόσεις «Ψυγογιός»). Επειδή το «Endgame» σαφώς εμπίπτει στα ενδιαφέροντα του παρόντος ιστολογίου, γι’ αυτό καί το παρουσιάζω.

Endgame-to-kalesma-1

Επιγραφικώς, θα πούμε πως πρόκειται -περίπου- γιά μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας, που πασχίζει να περάσει καί γιά λογοτέχνημα.

Απάνω-κάτω, η υπόθεση είναι η εξής: Δώδεκα άτομα, όλα αντιπρόσωποι διαφόρων φυλών της Γής, συναγωνίζονται γιά το ποιό θα λύσει έναν γρίφο, από τον οποίο εξαρτάται η σωτηρία του πλανήτη μας. Δηλαδή, το πασίγνωστο μυθοπλαστικό μοτίβο της μοδός, που ξεκίνησε κυρίως απ’ τον Ιντιάνα Τζόουνς: ένα μυστικό απ’ το παρελθόν, που ξεπηδάει ξαφνικά καί θ’ αλλάξει την πορεία της ανθρωπότητας, εκτός αν…, μπλά μπλά μπλά. Μόνο που εδώ το μυστικό (που ξεπηδάει, κτλ) είναι συνδυασμένο με γρίφους. Δεν είναι έτοιμο φαγητό.
Παράλληλα, μπορεί κι ο αναγνώστης να προσπαθήσει να λύσει μιά σειρά αρκετά δυνατών γρίφων, με τελικό έπαθλο χρυσά νομίσματα αξίας μισού μυρίου ντάλλαρζ. Το θέμα, όμως, είναι πως δεν αρκεί ένα βιβλίο, διότι η συγκεκριμένη ιστορία (μαζί με τους γρίφους που οδηγούν στα ντάλλαρζ) θα χρειαστεί άλλα δύο. Είναι, δηλαδή, μία τριλογία.

Πρέπει να πω ότι τα εύσημα παίρνει η μεταφράστρια Ευγενία Κολυδά, η οποία μας έδωσε ένα πολύ στρωτό κείμενο στη γλώσσα μας. Το βιβλίο έχει πολλά στοιχεία γραφής παρμένα από κόμιξ, διαφήμιση, «νιούσπηκ» πιτσιρικάδων, καί εξειδικευμένης ορολογίας, τα οποία όμως όχι μόνο δεν βοηθάνε το στήσιμο λογοτεχνικού έργου, αλλ’ αντίθετα το υποσκάπτουν. Πιστεύω πως αυτή η μετάφραση υπήρξε πονοκέφαλος σκέτος, εξ ού καί η εκτίμησή μου.

Τούτων ειπωθέντων, από πού ν’ αρχίσω; Από τα κακά νέα, ή από τα καλά; Διαλέγω: από τα κακά.

 

Κατ’ αρχήν, κάτι τέτοια «κυνήγια θησαυρών» έχουν γνωστότατη προέλευση. Ξέρετε, από τα κτίρια με τ’ ασπρόμαυρα πλακάκια. Το …ηθικό νόημα όλης αυτής της φασαρίας, είναι απάνω-κάτω πως, εάν -λέει- μάθεις να κυνηγάς θησαυρούς, θα μάθεις να κυνηγάς καί πνευματικούς θησαυρούς.

Κλείνω το στόμα μου, γιά να μη χαρακτηρίσω όπως τους πρέπει κάτι τέτοια υψηλά νοήματα! Διότι, με την ίδια λογική, δεν χρειάζονται βιβλία, εκκλησίες, κτλ, γιά την πνευματική σου πρόοδο. Αρκεί να γίνεις …πειρατής, εφ’ όσον θα μάθεις να κυνηγάς καί πνευματικούς θησαυρούς. Οι δε πειρατές της Σομαλίας, ας πούμε, είναι πρότυπα φιλοσόφων. Ν’ ές σέ πά;

Μετά, τα κυνήγια θησαυρών μέσωι βιβλίων έχουν κακή προϊστορία στην Ελλάδα. Θα ξύσω πληγές εδώ, θυμίζοντας το τί έγινε πριν λίγα μόλις χρόνια στον «χώρο»: ένα -τότε- δεκαοκτάχρονο κοριτσάκι (είπαν), παιδί-θαύμα (είπαν) «της ομογένειας» (είπαν), ήρθε στην Ελλάδα, έγραψε στο ποδάρι πίτς-φυτίλι ένα τέτοιο βιβλίο-κυνήγι θησαυρού, όπου «πρωταγωνιστούσαν» διάφορα αρχαία μας μνημεία, κι όπου (υποτίθεται…) είχαν κρυφτεί τραπεζικές επιταγές… τις οποίες, όμως, δεν βρήκε κανείς από τους αναγνώστες, που έλυσαν τους γρίφους! Τελικά, το υποτιθέμενον δεσποινιδάριον μάζεψε τα λεφτά των αφελών αγοραστών του βιβλίου, καί μην την είδατε. (Γιατί; Σάμπως την είδε κανείς …όταν ήρθε; )

Να με συμπαθάνε τα θύματα εκείνης της ιστορίας, αλλά προσωπικά έκανα νέο νεφρό απ’ τα γέλια, βλέποντας τα εκατέρωθεν μηνύματα στο φόρουμ (!) που είχε ανοιχτεί ειδικά γι’ αυτόν τον σκοπό. Έγραφε ο διαχειριστής ( ; ) πχ ότι ο γρίφος τάδε ισχύει μέχρι τις …24: 00′ 00′ ‘ της τάδε ημερομηνίας, απαντούσε ένας συμμετέχων ότι τον βρήκε, αλλά δεν βρήκε την κρυμμένη επιταγή, «εξηγούσε» ο διαχειριστής ότι απεσύρθη η επιταγή, αφού τέλειωσε η προθεσμία μία μέρα πρίν, «εφ’ όσον σας έγραψα την ώρα τέλους», ανταπαντούσε ο ταλαίπωρος συμμετέχων ότι δεν υφίσταται ώρα 24: 00′ 00′ ‘, αλλά οι ώρες είναι από 00: 00′ 00’ ‘ έως 23: 59′ 59’ ‘, και ο αχαρακτήριστος διαχειριστής είτε τον αποκαλούσε άσχετον, είτε δεν μίλαγε καθόλου.

Όμως, επειδή ουδέν κακόν αμιγές καλού, αυτό ήταν ένα καλό μάθημα γιά πολλούς, να μάθουν να φυλάγονται από τις κακοτοπιές. Ειδικά τις κακοτοπιές «του χώρου», με παραμύθια τύπου «Έψιλον», κτλ. Δεν γνωρίζω, όμως, πόσοι …πέρασαν τις εξετάσεις από τότε.

(Δεν αντέχω, θα το πω: Τώρα τελευταία μαθαίνω ότι ακόμη μία τέτοια παραμυθένια «υπεροργάνωση» άφησε μπατίρη καί νηστικό κάποιο σημαίνον …μέλος της. Ντροπή της της άχρηστης, που μου θέλει να …σώσει καί την Ελλάδα απ’ τους σιωνιστές! Μπορείς να της έχεις εμπιστοσύνη μετά απ’ αυτό; 🙂 )

Παρά το κακό προηγούμενο, όμως, γιά το Endgame δεν λέω ότι πρόκειται γιά λαμογιά. Είναι καθαρό, σαφώς. (Γιά λόγους που θα δείτε παρακάτω.) Τα ντάλλαρζ θα τα κερδίσει όντως ο πιό γρήγορος ανάμεσα στους πιό έξυπνους συμμετέχοντες στο κυνήγι του θησαυρού. Ο εξυπνότερος, ο ικανώτερος, σαφώς. Δεν υπάρχει αμφισβήτηση εδώ. Αν καί το βιβλίο κρύβει κι αυτό διάφορα, όχι τόσο ωραία. (Γιά τους ίδιους ακριβώς λόγους, όπως πριν.) Όμως, γιά να βγάλουμε μιά άκρη, ας ξαναπιάσουμε τα χαρακτηριστικά του βιβλίου μας με τη σειρά.

 

Οι ήρωες του βιβλίου, αγόρια καί κορίτσια στην εφηβεία τους, «τηνέητζερς» που λένε, είναι όντα αντιπαθέστατα. Το καλύτερο σκότωσε τη μάνα του… καί δεν γράφω τί της έκανε πρώτα, διότι έχω καί μία αγωγή. Άεργα σκατόπαιδα χωρίς χρηματικό πρόβλημα, που ασχολούνται διαρκώς με γυμναστήρια καί όπλα, κι έχουν τους φόνους ανθρώπων γιά κολατσιό. Σου γεννάνε το αίσθημα να τα πιάσεις, να τα βάλεις στα δεσμά, να τα ξεβρακώσεις, να τα πλακώσεις στις βουρδουλιές με ξεφτισμένο συρματόσχοινο στον κώλο, μέχρις ότου αρχίσουν να κλαίνε με λυγμούς – καί παρ’ όλ’ αυτά να συνεχίζεις. (Σου ξυπνάνε καί κάτι περίεργες ιδέες, πχ πως ο Ηρώδης ήταν άγιος άνθρωπος.) Ειλικρινά, τόσο αντιπαθείς χαρακτήρες ουδέποτε συνάντησα σε μυθοπλασία. Οι σπανιώτατες καλές τους πράξεις είναι τόσο ξένες προς την ιστορία, όσο η σιλικόνη σε αντρικό στήθος.

Θα μου πείς, καί τί σε νοιάζει; Μυθιστόρημα είναι. Εξ ού καί η υπερβολή με το κιλό, όπως στις ταινίες τύπου «σπλάττερ», στις οποίες τρέχουν ποτάμια αίματος. Δηλαδή, ντοματόζουμου. Καί το ξέρει ο θεατής αυτό, καί γελάει. (Αντί να κλάψει, ή να φοβηθεί.)

Με νοιάζει, όμως, καί με καίει, διότι το βιβλίο αυτό απευθύνεται σε νεανικό κοινό, καί στην επιτυχημένη μυθοπλασία ο αναγνώστης (ειδικά ο νέος) πάντα ταυτίζεται με κάποιον ήρωα. Σκεφθείτε, καί πείτε μου ειλικρινά: ποιοί… μάλλον, πόσοι άνω των 25 ετών θα καθήσουν να σπάσουν το κεφάλι τους, λύνοντας τους γρίφους του βιβλίου επί μήνες; Οι άνω των 25 ετών έχουμε κι άλλες δουλειές να κάνουμε σ’ αυτή τη ζωή, καί δή σοβαρές. Δεν έχουμε την πολυτέλεια να μπορούμε να καθόμαστε να λύνουμε αινίγματα επί 24ώρου βάσεως. Τέτοια χασομέρια είναι χαρακτηριστικά πιτσιρικάδων, καί μάλιστα με χοντρή εμπειρία στα παιχνίδια υπολογιστών. (Στο «γκέημινγκ», ως λέγεται.)

Έτσι, ο κάθε χαζοβιόλης πιτσιρικάς αναγνώστης θα σχηματίσει στο μυαλό του την εντύπωση ότι δεν τρέχει καί τίποτε να σκοτώνεις ανθρώπους, βρέ αδερφέ. Καί, παρ’ όλ’ αυτά, να θεωρείσαι μέλος μιάς ούλτρα επίλεκτης ομάδας δώδεκα ατόμων!!!

(Αντίθετα με την κατεύθυνση ταξιδιού των τυφώνων, κάθε ηλιθιότητα που γεννιέται δυτικώς του Ατλαντικού, σχεδόν νομοτελειακώς μας κουβαλιέται κι εδώ με τα ιντερνέτια καί τα ΜΜΕ – δηλαδή, με την ταχύτητα του φωτός! Θυμηθείτε πχ την πρόσφατη τρισηλίθια «μόδα» με μαθητές να μαχαιρώνονται ή να ξυραφιάζονται από μόνοι τους. Μάλιστα, δεν προλαβαίνουμε να πάρουμε ανάσα από τη μία μαλακία, καί μας επισκέπτεται η επόμενη. Έτσι, κάτι τέτοια βιβλία -άπαξ καί γίνουν μόδα- είναι κάκιστοι καί υπεράγαν επικίνδυνοι οδηγοί της πιτσιρικαρίας, ανεξαρτήτως φυλετικής καταγωγής.)

Όμως, «επίλεκτης», στο τί; Διότι, σωστά μαντέψατε, τα δώδεκα πιστολέρικα …αποστολάκια του Οξαποδώ δεν έχουν καμμία σχέση με Ελλάδα. Περιλαμβάνονται – κι αν κατάλαβα καλά: Κινέζος, Γιαπωνέζα, Μογγολάκι (αγόρι), Νορβηγίδα, Ηπαπαραία, Περουβιανός μιγάς (με εντελώς γύφτικη αισθητική στην οδοντοστοιχία του – σπεύσατε να τον μιμηθείτε, απανταχού της Γής μαλακισμένα! μη χάσετε!), Τούρκος (με …λατινικό όνομα!), Αμπορίτζινα, …»Μεσανατολίτισσα» (!!! – ό,τι κι αν σημαίνει αυτό, δηλαδή φυλής τρεχαγύρευε), Αιθίοπας, Ινδή, καί το απαραίτητο χαζαροεβραίϊκο (αρσενικό) Γκόλεμ από τη Βαρσοβία. Έλληνας ή Ελληνίδα, ούτε γιά δείγμα. (Λες κι υπάρχουν πολλές τόσο αρχαίες φυλές στον πλανήτη μας, καί δή φυλές δασκάλων της ανθρωπότητας, ώστε να μπορείς ν’ αγνοείς την Ελληνική. Βρέ, ούστ, αμερικανάκια!)

Πάντως, αξιοσημείωτο αυτό: το βιβλίο ασχολείται με διακριτές φυλετικές καταγωγές, άσχετο αν οι επικυρίαρχοι του πλανητάκου μας επιδιώκουν τον τελικό σχηματισμό ενός ομογενούς πολυφυλετικού πολτού.

(Είδατε; Όλοι οι καλοί χωράνε. Πουθενά «ρατσισμός»! «Ρατσιστές» μόνον οι Έλληνες είμαστε, πώς να το κάνουμε; Ακόμη να το χωνέψετε, μωρέ ξεροκέφαλοι; Μόνον εμείς! Όλοι οι άλλοι, δέεεννν… Τυγχάνουν διά βίου αγγελούδια.)

Ά, να μην αδικώ το βιβλίο, που όντως εμπεριέχει …υποψία Έλληνα: ο Τούρκος ονομάζεται …Μάρκους Λοξίας Μάγκνους, καί είναι …Μινωΐτης. Προσέξτε, όχι Κρητικός, αλλά «Μινωΐτης». Δηλαδή, Ατλάντειος με λίγο πελασγικό αίμα. Δηλαδή, ανθρωποθυσιαστής – σαν τον Μίνωα. Τώρα, το τί δουλειά έχει το λατινικό όνομα με μία απ’ τις επικλήσεις του Απόλλωνα απ’ ανάμεσα, δεν γνωρίζω. Πάντως, ο Τούρκος σκοτώνεται πρώτος-πρώτος, κι έτσι ο συγγραφέας ξεμπερδεύει μία καί καλή με τις όποιες αναφορές στον ελλην/ορωμα/ϊκό πολιτισμό.

(Παρένθεση: Τούρκοι Κρητικοί όντως υπάρχουν. Είναι όσοι εξισλαμίστηκαν, καί οι οποίοι το 1924 έφυγαν από την Κρήτη με την ανταλλαγή των πληθυσμών. Δεν γνωρίζω, όμως, αν αυτοί ήταν αποκλειστικά με καταγωγή ειδικά από νομούς Ηρακλείου καί Λασηθίου. Αν ναί, τότε προκύπτει ζουμερό θέμα γιά έρευνα. Τέλος παρένθεσης.)

Επίσης, οι αρχαίοι πολιτισμοί, στων οποίων τα ερείπεια τα πιτσιρίκια λαθρανασκάπτουν ψάχνοντας γιά στοιχεία του γρίφου, δεν έχουν καμμία σχέση με Ελλάδα. Είναι ό,τι απίθανο θέλεις, αλλά Παρθενώνας, ας πούμε, δεν υπάρχει πουθενά. Τουλάχιστον στον πρώτο τόμο. Δεν ξέρω στους επόμενους – που δεν κυκλοφόρησαν ακόμη.

(…’Ντάξ’… Να είμαι ειλικρινής: όντως αναφέρεται μία καί μοναδική φορά ο Παρθενώνας, ως πονοκέφαλος προς αποφυγήν.)

Λοιπόν, τα δώδεκα αυτά αλητάκια, αφού έχουν ειδοποιηθεί από την πτώση δώδεκα καταστροφικών μετεωριτών στις πατρίδες τους, συγκεντρώνονται στη Χσιάν της Κίνας, στην Παγόδα της Χήνας (ομοιοκαταληξία! 🙂 ), από έναν …εξωγήϊνο, κι ο μύθος αρχίζει. Δηλαδή, αρχίζει με το που την κοπανάει ο εξωγήϊνος, κι αυτά αρχίζουν να κοπανάνε (καί να σκοτώνουν) το ένα το άλλο. (Αυτό ανήκει στα καλά νέα, αλλά δεν μπορούσα να το παραθέσω εκτός σειράς. 🙂 ) Στο τέλος -δίκην «Χαϊλάντερ»- πρέπει να γλυτώσει μόνον ένα, που -προφανώς- θα λύσει τον γρίφο, κτλ. Καί, σωστά μαντέψατε ξανά: η Αμερικάνα όλα τα κακά σκορπά, καί προχωράει με χίλια! 🙂

 

Στο σημείο αυτό, κάλλιστα θα μπορούσα να σταματήσω, πιστεύοντας πως ήδη καταλάβατε περί τίνος πρόκειται. Δεν χρειάζονται περισσότερα λόγια δικά μου. Όμως, το ξέρετε πως υπάρχει καί συνέχεια, έ; 🙂 Μέσα πέσατε! Ό,τι δεν γράφουν τα οπισθόφυλλα καί τα διαφημιστικά, θα το γράψει ο Εργοδότης.

Εφ’ όσον οι ήρωες είναι αρνητικοί, χρόνο γιά γρίφους δεν έχω, κτλ κτλ, γιατί, λοιπόν, αγόρασα το βιβλίο, καί δεν το αγνόησα επιδεικτικά; Μ’ ενδιέφερε τόσο πολύ η πλοκή με το τί διαπράττουν τα δώδεκα τσογλάνια, ή είχα την ελπίδα να τσεπώσω τα χρυσά νομίσματα;

Ούτε το ένα, ούτε το άλλο. Τί να μου πεί, τώρα, μιά «Πρώτη Δημοτικού» της μυθοπλασίας, από την οποία δε λείπουν τα πιστολίδια καί τα κυνηγητά με αυτοκίνητα; (Σωστά μαντέψατε ακόμη μία φορά, τα βιβλία πάνε σούμπιτα καί γιά μεταφορά στη μεγάλη οθόνη του Χόλλυγουντ. Το γράφει καί στον πρόλογο, άλλως τε.) Τα δε χρυσά νομίσματα δεν μ’ ενδιαφέρουν. (Εννοώ, εκεί που βρίσκονται. Όμφακες εισίν! Αντιθέτως, αν μου τά ‘φερναν έτοιμα στο σπίτι μου, θα μ’ ενδιέφεραν! 🙂 )

Μ’ ενδιαφέρει, όμως, το διάβασμα «ανάμεσα στις γραμμές», ως είθισται να λέγεται. Η αντίληψη της ύπαρξης καί κατανόηση πραγμάτων που δεν γράφονται, αλλά εννοούνται ένα εκατομμύριο τοις εκατό. Και τα «μη γραφέντα» του βιβλίου είναι δύο.

Πρώτον, το ότι η τριλογία του «Endgame» έχει να κάνει με τον Κρόνο. Με την τελική επικράτηση επί του πλανήτη μας του Κρόνου καί των πιστών του.

Σε όσους αναγνώστες μου τυχόν αμφισβητούν τα περί Κρόνου, πρώτον θα τους παραπέμψω στη Μυθολογία μας, καί δεύτερον θα παραθέσω λεπτομέρεια από το εξώφυλλο του «Endgame»:

Endgame-Medousa

Ουροβόρος όφις (εις διπλούν), Μέδουσα (καί δή, των ανθρωποθυσιαστών Αζτέκων), παντεπόπτης οφθαλμός, διαλύουν κάθε αμφιβολία περί τίνος πρόκειται. Από το εξώφυλλο ξεκινάει το ξύπνημα του …Μεγάλου Παλαιού. (Ποιό «ξύπνημα», δηλαδή; Πάντα εδώ ήταν ο Κρόνος τα τελευταία δύο χιλιάδες χρόνια – αυτά της Ιχθυακής Εποχής. Καί ουδόλως κοιμισμένος.)

Πάλι, σε κάτι σαν αφιέρωση πριν το κυρίως κείμενο, μας λέει συγκαλυμμένα ότι -αυτό που θα δείτε- πάντα έτσι θα είναι στον αιώνα τον άπαντα. Εκεί έχει δύο διαδικτυακούς συνδέσμους:

  • Τον «v» (http://goo.gl/7CmnxY), ο οποίος μας παραπέμπει εδώ: https://www.youtube.com/watch?v=iMKZm5iMsS8, Όπου μας λένε στα ίσα ότι ο Κρόνος είναι ο θεός της Βίβλου.
  • Καί τον «vi» (http://goo.gl/eO75bR), που μας παραπέμπει εδώ: http://el121212.com/ , δηλ. σε μιά εντελώς μαύρη σελίδα με υπέρτιτλο (στ’ Αγγλικά): «Δεν είναι τρελλοί, είναι σωστοί», καί -ως εξαίρεση μέσα στην απόλυτη μαυρίλα- μία μπάρα εισαγωγής συνθηματικού.

Κι εκεί ακριβώς βρίσκεται όλο το ζουμί, βεβαίως. Στη λατρεία του Κρόνου, την οποία θέλουν να μας επιβάλουν με το στανιό. Διάβαζε: «Πανθρησκεία», παγκόσμια κυβέρνηση, ενιαίο παγκόσμιο νόμισμα, κτλ κτλ κτλ.

Ένα το αρνητικό κρατούμενο… διότι, όπως καταλαβαίνετε, Έλληνες κι Ελληνίδες ανήκουμε στο αντίπαλο στρατόπεδο.

Το δεύτερο «μη γραφέν» (καί δεύτερο αρνητικό κρατούμενο) του βιβλίου, είναι η χοντρή ανάμιξη των «υπερεσιώνε» στο «Παιχνίδι του τέλους».

Τί άκουσα να ψιθυρίζετε; Ότι παραλογίζομαι; Γιά να δούμε…

Ας σκεφτούμε πρακτικά.

Πόσοι μπορεί να είναι, τελικά, οι ενδιαφερόμενοι να κυνηγήσουν τη λύση των γρίφων καί τα ντάλλαρζ; Εφ’ όσον το βιβλίο, εκτός της αρχικής Αγγλικής, έχει μεταφραστεί σε αρκετές γλώσσες (πχ Ισπανικά, που ομιλούνται από πολύ κόσμο), να υποθέσουμε ότι παγκοσμίως θα βρούμε δύο εκατομμύρια (2,000,000) πιτσιρικάδες χωρίς οικονομικό ή άλλο πρόβλημα (πχ οικογενειακό), που αισθάνονται έτοιμοι ν’ ασχοληθούν «24/7» με τους γρίφους του βιβλίου; Να το υποθέσουμε. Είναι αρκετά καλή εκτίμηση – νομίζω. (Αν καί συντηρητική.) Μην ξεχνάτε, το βιβλίο μιλάει γιά ήρωα Κινέζο, καί ηρωΐδες Γιαπωνέζα καί Ινδή. Δηλαδή, κολακεύει το αναγνωστικό κοινό πολυπληθεστάτων χωρών. Φαντασθείτε να τους πιάσει όλους αυτούς ο πυρετός των γρίφων (καί του χρυσού)!

Ωραία… Έστω ότι «τσιμπάνε» δύο μύρια αναγνώστες. Καί στο τέλος, τί λέτε πως θα γίνει; Απλούστατα, θα βρεθεί τουλάχιστον ένας νικητής, αν κι εγώ βλέπω να φτάνουν στον τερματισμό παραπάνω από ένας. Αναλυτικώς πως:

Όλοι αυτοί οι πιτσιρικάδες μπορεί μεν να είναι κολλημένοι σε βλακείες. (Μη νομίζετε ότι πχ τα σημερινά Γιαπωνεζάκια ασχολούνται με τους σαμουράϊ – μπορεί να μην τους έχουν κάν ακουστά. Μήπως οι δικοί μας οι μαθηταράδες -ειρωνικά μιλάω- ξέρουν τί εστί Διγενής Ακρίτας; Ή ενδιαφέρονται να μάθουν; ) Πλην όμως, όλο καί κάποιοι υπερέξυπνοι θα βρίσκονται ανάμεσά τους, καί μάλιστα που έχουν λύσει άπειρους γρίφους σε υπολογιστικά παιχνίδια στρατηγικής. Αποτέλεσμα; Σίγουρα θα υπάρξει νικητής μέσα στην τασσόμενη προθεσμία, όμως άλλο τόσο σίγουρα ο δεύτερος, ο τρίτος,… ο όγδοος,… θα είναι τόσο υπερευφυή άτομα, όσο κι ο νικητής. Απλώς θα βρουν τον τελικό γρίφο με καθυστέρηση μερικών λεπτών της ώρας μετά τον «τερματισμό» του πρώτου.

Από εκεί καί μετά, εξαρτάται από το τμήμα μάρκετινγκ του διαγωνισμού, αν θα μοιράσει το πρώτο βραβείο σε περισσότερους του ενός νικητές.

Άρα, τελικά θ’ αναδειχθεί ένα πακέτο κάπου δέκα, θες δεκαπέντε, θες είκοσι πιτσιρίκια, με δείκτη νοημοσύνης άνω του 160. Καί, το κυριώτερο: δουλεμένον στην πράξη, όχι μονάχα σε συμπλήρωμα κενών σε τέστ νοημοσύνης. Καί ρωτάω, τί νομίζετε πως θα συμβεί μετά – εκτός απ’ τα παροιμοιώδη «δεκαπέντε λεπτά δημοσιότητας» γιά κάθε πιτσιρίκι; Ποιός θα δείξει ενδιαφέρον γιά τα παιδιά αυτά μετά τα τηλεοπτικά πανηγύρια… ή καί …πρίν απ’ αυτά;

Να το θέσω αλλοιώς, γιά να καταλάβετε:

Δεν μπορούν να λάβουν μέρος στον διαγωνισμό διάφορα στελέχια των «υπερεσιώνε», εφ’ όσον πολλά απ’ αυτά είναι υπερευφυή άτομα; Τί τα εμποδίζει; Μόνο οι κανόνες της «υπερεσίας», που απαγορεύουν τη δημοσιότητα στα πρακτόρια;

Κι ακόμη:

Η πλήρης ικανότητα άμυνας (ψυχολογικής, νοητικής, στρατηγικής, κτλ κτλ) του μέσου ανθρώπου αρχίζει πάνω από τα 25 του, κι η πλήρης ικανότητα επίθεσης πάνω απ’ τα 35 του. Χιλιοαποδεδειγμένο στην πράξη αυτό, καί δεν το συζητάω! Δεν πιστεύω να διαφωνείς, αναγνώστη μου. Δεν πιστεύω να συμφωνείς με τον κάθε ξερόλα πιτσιρικά, που στα δεκαοκτώ του νομίζει πως έμαθε πάν το επιστητόν καί βγάζει γλώσσα στις παλιοσειρές. Δεν πιστεύω να πιστεύεις πως «η αλ’πού ‘κατό χρονώ, τ’ αλ’πόπ’λα ‘κατονδέκα».

Αν ακόμα δεν με πιάν’ς, αναγνώστη μου, πάλι θα το θέσω διαφορετικά:

Ακόμα κι αν τους γρίφους δεν τους έθεσαν διάφορες «υπερεσίες», νομίζεις πως τα στελέχια τους δεν θα ενδιαφερθούν γιά τα είκοσι ταλαντούχα πιτσιρίκια; Νομίζεις πως δεν παρακολουθούν το συγκεκριμένο παιχνίδι απ’ την αρχή, σαν τα φίδια που παραμονεύουν τα θύματά τους; Τα «τηνέητζερς» κοτοπουλάκια, εν προκειμένωι; Ξέρεις τί εύπλαστη ύλη είναι τα «τηνέητζερς», που δεμπανάχουν καί δείκτη νοημοσύνης δύο χιλιάδες; (Δείκτη νοημοσύνης υψηλόν μπορεί νά ‘χουν, αλλά δείκτη προστασίας δεν έχουν. Άκου με, που σου λέω.)

Μάλιστα… Συνοψίζουμε:

Μετά το πέρας του διαγωνισμού, θα έχουμε καμιά εικοσαριά νεαρά υπερευφυή άτομα συγκεκριμένων καταγωγών. Γιά να …γαϊδουροδέσουν οι κρυφίως ενδιαφερόμενοι! (Διότι ο Έλληνας, κάν γάϊδαρος ή, κλωτσάει.) Συγεκριμένης χρονικής έναρξης των υποτιθεμένων φυλών τους… καί ναί, ρέ παιδί μου, «μυστήριο» το πώς όλες αυτές οι χρονολογίες περιτριγυρίζουν το 9,600 πΧ! (Ακόμα τσούζει αυτό που πάθατε τότε, έ κουφαλίτσες; Χαίρομαι! 🙂 ) Άρα, έχουμε να κάνουμε με προετοιμασία πολεμιστών, που θα πάρουν εκδίκηση γιά την Ατλαντίδα!!!

Οπότε, τί γίνεται τώρα; Ή, έστω, μέχρι να πάρουν τα όπλα οι …εκδικητές της Ατλαντίδας;

Γίνεται πως οι νικητές πιτσιρικάδες, που εκτός από έξυπνοι είναι καί «φίλια» άτομα… δηλαδή, «συμβατοί» με πολύ συγκεκριμένες πολιτικές προτιμήσεις καί πολύ συγκεκριμένες συμπεριφορές,… όταν θα σβήσουν τα φώτα της δημοσιότητας, θα κάνουν κάποιες νέες …γνωριμίες. (Καί δεν εννοώ στο Φατσομπούκ.) Παναπεί, κάποια στιγμή τα νιάνιαρα θα κληθούν να δηλώσουν υποταγή στον Κρόνο καί στο κρόνιο ιερατείο όλων των βαθμίδων.

Τα νέα τους «φιλαράκια», λοιπόν, θα τους ζητήσουν μιά …χάρη.

 

Πριν σας πω τί είδους «χάρη» είν’ αυτή, οφείλω ν’ απαντήσω το σε τί διαφέρουν παλιότεροι -χμ- «υπάλληλοι» τέτοιων -χμ- …ευαγών «οργανισμών» από τα πιτσιρίκια μας. Εφ’ όσον κι αυτοί λύνουν γρίφους, εφ’ όσον κι αυτοί τραβάνε κουμπούρια με μεγαλύτερη φυσικότητα, απ’ ό,τι κάνουν την ανάγκη τους στην τουαλέττα, εφ’ όσον είναι ήδη δοκιμασμένα άτομα, τότε γιατί δεν αναλαμβάνουν αυτοί τη διεκπεραίωση της …χάρης;

Ποιός σας είπε πως δεν ανέλαβαν ήδη! Όμως, φαίνεται πως όντως υπάρχει μία σημαντική ειδοποιός διαφορά ανάμεσα στα παλιά πρακτόρια καί στα καινούργια ελπιδοφόρα μπουμπούκια των χρυσών ντάλλαρζ. Είναι η εξέλιξη του ανθρωπίνου είδους, το οποίο γεννά υπερευφυή παιδιά πλέον. Κάτι «ίντιγκο», κάτι «κρύσταλ», καί παρόμοια – αν έχετε ακουστά.

Το κρόνιο ιερατείο, λοιπόν, σχεδίασε μεν την «παγκοσμιοποίηση», αλλά φαίνεται πως το σοφό σχέδιο σκάλωσε σε ανυπέρβλητα προβλήματα. Τα οποία το ιερατείο αυτό (μαζί με τους σημερινούς βοηθούς του των «υπερεσιώνε» καί των πανεπιστημίων) αδυνατεί να επιλύσει, ή να παρακάμψει. Απλούστατα, δοκίμασαν μεν, αλλά έφαγαν τα μούτρα τους οι «αναλυτές» καί οι …γριφολύτες των υπερεσιώνε! Εξ ού καί η εσπευσμένη προσφυγή στον …ΟΑΕΔ πρακτόρων, μπας καί βρεθούν άτομα νέας φουρνιάς, που θα ξελασπώσουν την κατάσταση!

(Καί με τυράκι στη φάκα μισό ψωρομύριο φωτοτυπίες. Ρέ ιερείς του Κρόνου, τί γυφτιές είν’ αυτές; Σας ξέρουμε πόσο σπάγγοι είσαστε, αλλά καί τώρα πού ‘χετε κωλοστριμούρα; Είστε απαράδεκτοι! 🙂 Είπαμε, να μην παίρνει πολύ θάρρος ο νέος, αλλά όχι κι έτσι!)

Επομένως, τί είδους προβλήματα μπορεί να είναι αυτά, που απαιτούν τα κατάλληλα ανθρώπινα «εργαλεία» γιά να λυθούν;

Γιά να είμαι ειλικρινής, δεν έχω απολύτως ξεκάθαρη ιδέα. Βασίμως υποψιάζομαι, όμως, προβλήματα κι εμπόδια που οφείλονται σε άγνωστες στη σημερινή «επιστήμη» πηγές δύναμης καί ενέργειας. (Καί πληροφορίας. Δεν είπαμε, από τί αποτελείται το Σύμπαν; ) Οι οποίες πηγές, αντιθέτως, ήταν μιά χαρά γνωστές σε αρχαίους πολιτισμούς. Όθεν, καλούνται τα σαΐνια (με το νεανικό τους θράσος καί τον ευέλικτο εγκέφαλο, που δεν υπακούει ακόμη σε επιστημονικές «αυθεντίες» κι επιστημονικά αποκρυσταλλωμένα «δόγματα») να βρούν πώς δουλεύουν αυτοί οι μηχανισμοί, ώστε να τους σταματήσουν. Ώστε να ολοκληρωθεί η …κρονοποίηση του πλανήτη μας.

Διότι, αναγνώστη μου, φαίνεται πως όχι μόνον εξακολουθούν να δουλεύουν οι αρχαίοι μηχανισμοί, αλλά επιδεικνύουν καί νοημοσύνη ικανή να κάνει επιλογές… Τέτοιες, ώστε με κάποιους τρόπους να εμποδίζει το κρόνιο ιερατείο σ’ ενοχλητικό γι’ αυτό βαθμό.

Σου φαίνεται απίθανο; Το «Endgame», όμως, μάλλον συμφωνεί μαζί μου. Πώς αλλοιώς να εξηγήσουμε το ότι (σύφωνα με την υπόθεση) δώδεκα μετεωρίτες πάνε ένας-ένας καί σκάνε σε απόσταση λίγων δεκάδων μέτρων από το κάθε παιδί-θαύμα, καί σε απόσταση λίγων ημερών ο ένας από τον άλλον; Πώς να εξηγήσουμε ότι υπάρχει ένα είδος προγραμματισμού των μετεωριτών, που ξεκινάει από το απώτατο παρελθόν; Δεν δείχνουν ένα είδος νοημοσύνης αυτά; Δεν είπαμε δυό λόγια εμείς εδώ γιά τους κομήτες καί τον Φαέθωνα;

(Κάτι, που δεν μπορώ να παραβλέψω πριν προχωρήσουμε: Αν σ’ «ενοχλεί» ένας μηχανισμός, μπορείς κάλλιστα να τον κάνεις κομμάτια. Αλλά, μη βιάζεστε! Τις περισσότερες φορές αυτό είναι ανέφικτο, διότι αν καταστρέψεις γνωστά αρχαία βαρβαρικώς πως, θα πας φυλακή. Αν τα καταστρέψεις …με τον νόμο -βλέπε Παρθενώνα καί νέο μουσείο Ακρόπολης-, τότε αργείς πολύ. Στα δε …άγνωστα αρχαία, ίσως υπάρχουν χρήσιμα πράγματα. Ακόμη καί η κάτοψή τους μπορεί να είναι χρήσιμη – προς …αντιγραφήν!

Άρα, η καταστροφή, ως μέθοδος …παύσεως ενοχλήσεων, απορρίπτεται εξ ορισμού.)

Ακολουθώντας αυτό το ενστικτώδες στοιχείο, επομένως, παρακολούθησα μετά μεγίστης προσοχής τους αρχαιολογικού ενδιαφέροντος τόπους, από τους οποίους πέρασαν οι ήρωες του βιβλίου. Μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ο τελευταίος που αναφέρεται, το Στόουνχετζ. Διότι, περίπου την εποχή που γράφτηκε το βιβλίο, ανακοινώθηκαν κι άλλες δομές γύρω απ’ το Στόουνχετζ, κρυμμένες σε μικρό βάθος κάτω απ’ το έδαφος. (Καί τα δύο, βιβλίο καί δομές, ανακοινώθηκαν το φθινόπωρο του 2014. Όμως, μέσα σε μιά νύχτα δεν γράφεται ένα βιβλίο, ούτε περατώνονται ανασκαφές.)

Ώστε, το όλο συγκρότημα ν’ αρχίζει πλέον να μοιάζει με μηχανισμό – αν καί ακόμη άγνωστης χρησιμότητας καλά-καλά, πολλώι δε μάλλον τρόπου χρήσεως. (Είναι μηχανισμός το Στόουνχετζ!… Μην έχετε καμμία αμφιβολία.)

Άρα, όλες οι μέχρι στιγμής ενδείξεις δικαίωναν τις υποψίες μου – καί το βιβλίο μ’ έβαλε γιά τα καλά στα φυτίλια. Αυτά που υπονοεί, είναι απείρως σημαντικώτερα απ’ αυτά που εξιστορεί, καί αξίζουν άπειρα χρυσά νομίσματα!!!

 

Άλλες ενδείξεις γι’ αυτό που ανέφερα, συναποτελούν οι (κρυφές ή φανερές) αναφορές στην ακολουθία Φιμπονάτσι. Πχ ο συγγραφέας διάβασε ένα τέτοιο βιβλίο με γρίφους το 1980, σε ηλικία 10 ετών, καί τό ‘βαλε σκοπό της ζωής του να κυκλοφορήσει κι αυτός ένα τέτοιο – πράγμα που κατάφερε το 2014, στα 44 του. Η χρονική διαφορά είναι 34 χρόνια.

1 1 2 3 5 8 13 21 34

Η δε Αμερικάνα ηρωΐς αυτοσυστήνεται ως εκπρόσωπος της 233ης φυλής στον Περουβιανό μιγάδα (με τα χρυσά δόντια – σκέτος γόης, τί να λέμε! 🙂 ), εκπρόσωπο της 21ης φυλής.

1 1 2 3 5 8 13 21 34 55 89 144 233 377…

Παρομοίως, οι υποτιθέμενοι «πολιτισμοί» των υπολοίπων παικτών αριθμούνται με τους λοιπούς όρους της ακολουθίας, ξεκινώντας απ’ τον τρίτο (2) καί φτάνοντας στον 14ο (377).

Τέλος, τα σκατόπαιδα είναι ηλικιών ανάμεσα στα 13 καί στα 20. Κι αναρωτιόμαστε: γιατί όχι στα 21; Μάλλον επειδή δεν ήθελε ο καραφλόμαγκας (ο συγγραφέας είν’ αυτός! 🙂 ) να πάρουν αμέσως χαμπάρι οι αναγνώστες έναν απ’ τους γρίφους. Σωστά;

Λοιπόν, καί στα ίσα – τί κατάλαβα εγώ διαβάζοντας το ψυχοβλαβές αυτό ανάγνωσμα; Πως ο μισο-ομολογημένος σκοπός των γρίφων καί των …ρέστων είναι:

(α) Να βρούν τα βρωμόπαιδα έναν ναό (καί μάλιστα κυβικόν στο σχήμα -καθαρά κρόνιον, δηλαδή- καί συγκεκριμένων διαστάσεων 12x12x12 κυβικών μέτρων). Διότι, το να τον φτιάξουν είναι κομμάτι δύσκολο. Καί

(β) Τον ναό αυτόν να τον γεμίσουν με διάφορα …εξαρτήματα (είπαμε: μηχανισμός!), τα οποία θα βρούν στους αρχαίους ναούς που επισκέπτονται στην πορεία. (Καί θα τα …απαλλοτριώσουν.) Ώστε,

(γ) Όταν ο Ήλιος, η Σελήνη, κάποιοι πλανήτες, καί κάποιοι συγκεκριμένοι αστεροειδείς (δες σελίδα 41) βρεθούν στις κατάλληλες θέσεις, ο ναός αυτός να ενεργοποιηθεί. Κι αλοίμονό μας τότε ημών, των μη κρονίων, δηλαδή, διότι η αντίστασή μας θά ‘χει πέσει στο μηδέν! 🙂 (Πάλι σελίδα 41. Τώρα, δηλαδή, η αντίστασή μας εκτιμάται πως βρίσκεται στο 60%; Ενδιαφέρον…)

Αστειεύομαι με το «αλοίμονό μας», διότι προσωπικά ούτε σκοπεύω ν’ αρχίσω ψαλμωδίες «Σαββαώθ! Σαββαώθ!», ούτε ν’ αφήσω μερικά τσογλάνια να κάνουν ζημιές ανυπολόγιστης αξίας. Το μπερντάχι που τους έταξα, σκοπεύω να τους το ρίξω στην πραγματικότητα. Κι αυτών, καί των κρυμμένων «επιτηρητών» τους.

Ά! Καί τον ναό τους σκοπεύω να τον μετατρέψω σε μπάζα. Να βγάλω καί την υποχρέωση, βρέ αδερφέ, του «Ες έδαφος φέρειν» του κρυπτο-δικού τους Θεοδοσίου.

 

Αυτά!…

Θυμίζω ακόμη μία φορά, ότι στον επερχόμενο ολοκληρωτικό πόλεμο, ουδείς θα μπορεί να κάνει την πάπια. Πρέπει να διαλέξει στρατόπεδο από τώρα. Κι ο ταπεινός σας γραφιάς ήδη διάλεξε: Ζεύ άνακτα!

Όμως, όλα τα παραπάνω αρνητικά του βιβλίου, κάθε άλλο παρά αποτρεπτικά της αγοράς του ήσαν! Κι όχι μόνο: αυτή ακριβώς η αιτία θα με κάνει ν’ αγοράσω καί τους επόμενους δύο τόμους της τριλογίας. Κι ας μη μου μείνουν λεφτά ούτε γιά καφέ! 🙂

Αν κι εσείς σκέπτεστε το ίδιο μ’ εμένα, σπεύσατε!

Βαθμολογία:

Πλοκή: 3/5

Ανάπτυξη: 3.5/5

Ενδιαφέρον: 5/5

 

Υγ: Κάτι μου λέει πως, τελικά, θα παραμείνει ζωντανό ένα ζευγάρι, όχι ένα μεμονωμένο άτομο. Διότι οι κανόνες (ακόμη καί του Χαϊλάντερ) υπάρχουν γιά να …παραβιάζονται. Καί να δείς που αυτό το ζευγάρι θα πάει ρομαντικές διακοπές (ή θα παντρευτεί ξέρω ‘γώ) στη Σαντορίνη!…

Καλά τα λέω, ρέ καραφλόμαγκα; Άντε, να δούμε πόσο καλός προφήτης είμαι! 🙂

Υγ 2: Η προθεσμία που τάσσει ο πρώτος τόμος γιά να κερδηθούν τα χρυσά νομίσματα, τελειώνει τον Οκτώβριο του 2016. Επομένως, άλλοι δύο τόμοι ακόμη -λογικά- σημαίνουν 2 φορές επί 2 χρόνια ακόμη. Τελικά, ολόκληρη η τριλογία μας ορίζει τον Οκτώβριο του 2020.

Πολύ αισιόδοξο τον βρίσκω, τον καραφλόμαγκα! Λες καί δεν θα γίνει Γ’ ΠΠ στο μεταξύ (που ήδη έχει καθυστερήσει η έναρξή του), ή λες καί θα υπάρχουν ηπαπάρα με τη σημερινή μορφή τους το 2020.

Μάλλον οι «κεκρυμμένοι» περιμένουν να βγεί μία ομάδα νικητών απ’ τον πρώτο τόμο, στην οποία θα κάνουν ενημέρωση εν τάχει, καί θα την αμολήσουν στο κυνήγι της λύσης του πραγματικού προβλήματος. Μη περιμένοντας τους επόμενους τόμους της σειράς.

Υγ 3: Τελικά, δεν υπήρξαν καλά νέα στο κείμενό μου. Μά, πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν, όταν το κείμενο σου λέει (εμμέσως, πλην σαφώς) ότι οσονούπω -κι επειδή υπάρχουν …κακοί εξωγήϊνοι- θα σε πάρει καί θα σε σηκώσει;

Μην υποτιμάτε κάτι τέτοια βιβλία: είναι εφάμιλλα του Χόλλυγουντ στην ενημέρωση του πλήθους των διπόδων προβάτων του πλανήτη μας, ότι θερμαίνεται ο φούρνος που θα τα κάνει -τα πρόβατα, όχι τα βιβλία- ψητά με πατάτες. Νά, αίφνης, το τελευταίο μυθιστόρημα του Ντάν Μπράουν, το «Inferno» -κάμποσα χρόνια πρίν- μιλάει γιά θανατηφόρο ιό, που δεν τον σταματάει τίποτε. Σας θυμίζει κάτι;

Το μόνο καλό νέο του «Endgame 1» είναι πως η …επίλεκτη ομάδα των τσογλανίων έχει μειωθεί κατά πολύ. Βιολογικώς, εννοώ. Ξαλαφρώνει από δολοφόνους ο επερχόμενος δεύτερος τόμος! 🙂

Υγ 4: Καμιά υποψία, γιά το ποιό είναι το πραγματικό πρόβλημα, που τους απασχολεί «αυτούς»;

Ναί… Κάτι έχω. Μπορεί να είναι δύναμη που τους παρεμποδίζει, μπορεί όμως καί νά ‘ναι δύναμη που δεν την έχουν, καί τη θέλουν σαν τρελλοί.

Μάρκους Λοξίας Μάγκνους, «Μινωΐτης»!!! Γύρω-γύρω όλοι, καί στη μέση ο Απόλλων! (Καλή προσπάθεια, λεβέντες, αλλά είναι ο Φαέθων.) Το δε Ηράκλειο, πάλαι ποτέ Κνωσσός, όντως διετέλεσε υπό Βενετική κατοχή (του «μεγάλου Μάρκου»).

Το ότι ο Μάρκους κτλ σκοτώνεται πρώτος-πρώτος, σημαίνει ότι -κατά τον καραφλόμαγκα καί τους συμβούλους του- οι Έλληνες δεν έχουν πλέον την κατοχή της δύναμης, που κρύβει ο δίσκος της Φαιστού. Ο οποίος όντως είναι το πραγματικό ζητούμενο. Μισο-αναφέρεται στον περίφημο πιά «Θαυματουργό Ψίθυρο του Ερμή», όπου -γιά το μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου- τον ρόλο του δίσκου της Φαιστού παίζει ένας υποτιθέμενος δίσκος μέσα στα Ελευσίνια Μυστήρια. Εδώ, τον ρόλο του δίσκου-μαϊμού παίζει ένας άλλος, πήλινος, της (ανύπαρκτης) συλλογής δίσκων του Μπαγιάν Καρά Ουλά. (Καθαρός «αστικός μύθος» -δηλαδή καθαρή απατεωνιά- οι δίσκοι του Μπαγιάν κτλ. Ουδέποτε υπήρξαν.) Τον οποίο πήλινο δίσκο υποτίθεται αρχικά κρατάει ο ιππότης του Οσλάνσκ ένας από τους Κινέζους πολεμιστές του «πήλινου στρατού» του αυτοκράτορα Τσίν, καί ο οποίος δίσκος είναι ΤΟ στοιχείο, που οδηγεί στην επίλυση του πρώτου γρίφου.

Καλό, καλό!… Όπως πολύ έξυπνη ιδέα είναι η εξυπονοούμενη υπέρθεση του δίσκου της Φαιστού στις δομές του Στόουνχετζ. Μπράβο σας, λεβέντες, σας κόβει!

Αλλά δεν αρκεί. Η δε αναμενόμενη ανακάλυψη του δεύτερου «δίσκου της Φαιστού» τον φετεινό Μάϊο, θα περιπλέξει τα πράγματα. Μην το παλεύετε, παρατήστε τα. Αυτά είναι ΜΟΝΟΝ γιά Έλληνες.

Υγ 5: Μη δίνετε σημασία στη διαγραμμένη φράση, στο προηγούμενο υστερόγραφο. Τα μάτια που έπρεπε να τη δουν, την είδαν. Τέλος.

 

Advertisements