Αρχική

Η Ελλάδα ερωτά

5 Σχόλια

arxigramma-Eκλογικό κι αυτό, γιά όταν η Ελλάδα γίνει …Ελλάδα. (Αλλά καί γιά σήμερα, δεν μας χαλάει.)

Καί πες, ρέ παιδί μου, πως -γιά τους χ, ψ λόγους- τότε (δηλ. όταν η Ελλάδα γίνει Ελλάδα) δεν θα έχουμε άμεση δημοκρατία. Θά ‘χουμε πάλι αντιπροσωπευτική. Λοιπόν, ο κάθε υποψήφιος βουλευτής, πρίν κάν πάρει το χρίσμα της υποψηφιότητας (ακριβώς …γιά να το πάρει!), θα καλείται ν’ απαντήσει στο κάτωθι ερωτηματολόγιο γραπτώς καί με υπογραφή, ενώπιον των κατά τόπους Αρχών:

  • Είστε Έλλην εξ αμφοτέρων των γονέων επί πέντε γενεές πίσω; Μπορείτε να το αποδείξετε;
  • Τελειώσατε Ελληνικό Δημόσιο Σχολείο σε κάθε εκπαιδευτική σας βαθμίδα;
  • Ανήκετε σε μυστικές οργανώσεις; Ειδικώς, είστε τέκτων;
  • Έχετε εκφραστεί ποτέ γραπτώς ή άλλως εναντίον της Ελλάδας καί του Ελληνικού Λαού;
  • Έχετε ενεργήσει ποτέ εμπράκτως εναντίον της Ελλάδας καί του Ελληνικού Λαού;
  • Έχετε μή λευκό ποινικό μητρώο;
  • Είστε ομοφυλόφιλος;
  • Ήσασταν, ή είστε χρήστης ναρκωτικών ουσιών;
  • Χρωστάτε; Καί αν ναί, πόσα καί σε ποιούς;

Έ! Με την εξαίρεση της πρώτης καί της δεύτερης ερώτησης, αν ο υποψήφιος …υποψήφιος απαντήσει «- ΟΧΙ!» σε ΟΛΕΣ τις υπόλοιπες ερωτήσεις, μόνο τότε θα μπορεί να γίνει υποψήφιος …σκέτος! Έστω κι ένα «- Ναί!» στις υπόλοιπες (από τρίτη καί κάτω), ακυρώνει τη συμμετοχή του στα κοινά της Ελλάδος διά βίου.

 

Όπως καταλαβαίνετε, το ερωτηματολόγιο αυτό οι σημερινοί υποψήφιοι θα το αποφύγουν όπως ο διάολος το λιβάνι. Ελάχιστοι μπορούν να βροντοφωνάξουν: «- Στις ένα καί δύο ‘Ναί!’, στις υπόλοιπες ‘Όχι!'», να το γράψουν, καί να το υπογράψουν.

Γι’ αυτό, λοιπόν, πριν ρίξετε το μαγικό χαρτάκι στην κάλπη, βάλτε τους στη φαντασία σας να το απαντήσουν!

Σας είπα καί σας ελάλησα, καί αμαρτίαν ούκ έχω. Εν τώι Άδηι ούκ έστιν μετάνοια.

Καλή ψήφο!

 

Υγ: Τώρα, βέβαια, θα μου πείς ότι καί οι Σπαρτιάτες καμιά φορά τιμούσαν κάποιους είλωτες με πολιτικά δικαιώματα. ‘Ντάξ’… Κάτσε όμως πρώτα -μέσα σ’ έναν λαό με δέκα εκατομμύρια …δυνητικούς πρωθυπουργούς- να βρούμε όλους τους σωστούς! Κι άμα …περισσέψει καμιά θέση, τότε καί μόνον τότε μπορούμε να σκεφτούμε καί τα …ανθρώπινα δικαιώματα, όπως πχ της ειλικρινούς μετανοίας.

Ως τότε, όμως, …τσού! 🙂

Υγ 2: Μεγάλη πλάκα θα είχε, αν έστω κι ένας σημερινός δημοσιογράφος το χρησιμοποιούσε! Αλλά πού τέτοια …κοχόνες!

Υγ 3: Η τελευταία ερώτηση είναι ψαρωτική, καί η απάντηση «συνεκτιμάται» – ως λέγεται. Άλλο το να χρωστάει κανείς πχ την τελευταία δόση του στην Εφορία, κι άλλο το να χρωστάει στον υπόκοσμο, επειδή έχασε σε παράνομο χαρτοπαίγνιο.

Advertisements

Ο Σμιχτοφρύδης καί το Μάτριξ

26 Σχόλια

Στους νεκρούς αξιωματικούς μας της νύχτας των Ιμίων,
καί στον ΑΓΙΟ Ρωμανό Δ’ τον Διογένη

arxigramma-Pi

ρίν οκτώ αιώνες καί κάτι ψιλά, το 1204

…Ή, μάλλον, ας πάμε αρκετά χρόνια πιό πίσω, ώστε να ξεκινήσουμε σωστά.

 

Στις 26 Αυγούστου του 1071 διεξήχθη η μάχη του Μαντζικέρτ, η οποία απετέλεσε την αρχή του τέλους της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Μετά τον Βασίλειο Β’ Βουλγαροκτόνο, ο οποίος έφτασε την Αυτοκρατορία στον κολοφώνα της, ήρθε μία σειρά ανικάνων αυτοκρατόρων, η οποία παράτησε τις δομές του κράτους στον …αυτόματο πιλότο. Δηλαδή, στην τύχη.

Ως αποτέλεσμα, ο τραγικός αυτοκράτορας Ρωμανός Δ’ Διογένης ηττήθηκε στο Μαντζικέρτ από τον Σελτζούκο Άλπ Αρσλάν, προδομένος από τη μισή ηγεσία του στρατεύματος, πεσμένος στον λάκκο με τα φίδια που του έσκαψε ο σκατόψυχος καλόσκατόγερος Μιχαήλ Ψελλός, καί «αδειασμένος» την κρίσιμη ώρα της μάχης από την οπισθοφυλακή του – υπό την ηγεσία του προδοτόφιδου Δούκα. (Η οικογένεια Δούκα πιθανολογείται πως ήταν εβραϊκής καταγωγής.) Όλ’ αυτά συνετέλεσαν στο να συλληφθεί ο Διογένης, να τυφλωθεί, να φυλακισθεί, καί να πεθάνει λίγο καιρό μετά μέσα σε αφόρητους πόνους… οι δε Τουρκαλάδες να μας κάτσουν στο σβέρκο από τότε, εννιάμιση αιώνες μέχρι σήμερα, καί να μη λένε να τσακιστούν να φύγουν.

Την καταστροφή συμπλήρωσε μία δεύτερη ήττα, ξανά από τους Σελτζούκους, έναν αιώνα μετά: στο Μυριοκέφαλον, το 1176.

LernaiaYdra

Να χαρώ εγώ ένα …μυριοκέφαλον! 🙂

 

Οι συνέπειες του μπαστακώματος των Τουρκαλάδων στον χώρο της Μ. Ασίας είναι πασίγνωστες: από την Τουρκοκρατία καί την Καταστροφή του 1922, μέχρι τις μακρόχρονες θητείες στα σύνορα κάθε γενιάς σημερινών Ελλήνων – καί την κατασπατάληση δημοσίου χρήματος της χώρας μας γι’ αγορά εξοπλισμών …από ξένους. (Οίκοθεν νοείται, ότι η συνακόλουθη καθυστέρηση της χώρας ειδικά στον τομέα της άμυνάς της έγινε σχεδόν …αυτοφυής.)

Την ίδια περίπου εποχή, που ο Ρωμανός Δ’ Διογένης έπεφτε στα χέρια του Άλπ Αρσλάν, στην Τρουά ( = Τροία) της Καμπανίας το 1070 άρχισε να λειτουργεί …Καμπαλιστική Σχολή!!! Ένα τέταρτο του αιώνα αργότερα, καί υπό το πρόσχημα ότι οι Τούρκοι πλέον κατηφορίζουν προς νότον κατακτώντας τη μία περιοχή μετά την άλλη, άρα κινδυνεύουν οι Άγιοι Τόποι (Ιεροσόλυμα), ο πάπας Ουρβανός Β’ συγκάλεσε τη σύνοδο του Κλαιρβώ, όπου κυρήχθηκε η έναρξη των Σταυροφοριών.

 

Ποιά ήταν η τύχη των Σταυροφοριών;

  • Η «Μηδενική» Σταυροφορία, ένα σύνολο αόπλων φτωχών Δυτικοευρωπαίων κατσαπλιάδων που ξεκίνησε αμέσως την πορεία προς Αγίους Τόπους χωρίς προετοιμασία, έγινε κιμάς γιά σκύλους από τα σπαθιά των Σελτζούκων.
  • Ωστόσο, η Πρώτη Σταυροφορία κατάφερε να κυριεύσει τα Ιεροσόλυμα.
  • Η Δεύτερη Σταυροφορία δεν κατάφερε να απωθήσει τους προελαύνοντες μωαμεθανούς, οι οποίοι καταλάμβαναν τη μία πόλη μετά την άλλη. Τελικά, οι μωαμεθανοί ανακατέλαβαν τα Ιεροσόλυμα καί έδιωξαν τους Δυτικούς από την πόλη.
  • Η δε Τρίτη Σταυροφορία απέτυχε παταγωδώς να επανακτήσει ο,τιδήποτε. Αντίθετα, συνέχισαν να χάνονται οι χριστιανικές κτήσεις της Μ. Ανατολής.

Αποτυχία των Σταυροφόρων εδώ, αποτυχία εκεί, αποτυχία παρακεί, στο τέλος όλοι σκέφτηκαν μία τέταρτη Σταυροφορία. Καί πράγματι, ο σχεδιασμός της ξεκίνησε το 1199, καί τα στρατεύματα γι’ αυτήν συγκεντρώθηκαν το 1202 στη Βενετία, γιά να σαλπάρουν με τα πλοία των Βενετών γιά Μ. Ανατολή. Πλην όμως, αυτή η Σταυροφορία έλαβε απροσδόκητη τροπή. Τί είχε συμβεί;

Είχε συμβεί πως ο νεαρός Αλέξιος (ο μετέπειτα Δ’), γυιός του έκπτωτου αυτοκράτορα του Βυζαντίου Ισαάκιου του Β’, βρέθηκε -στις αρχές του 1201- στην Ιταλία, παρακαλώντας τον πάπα Ιννοκέντιο τον Γ’ να τον βοηθήσει (με τον στρατό των Σταυροφόρων, που θα μαζευόντουσαν στην Ιταλία γιά την ήδη σχεδιασμένη Δ’ Σταυροφορία) να επανακαταλάβει τον θρόνο μαζί με τον πατέρα του, τον Ισαάκιο Β’! Ο Αλέξιος έταξε πολύ χρυσάφι καί πολλά χρήματα στους σταυροφόρους, εάν κατάφερναν να ξαναβάλουν στον θρόνο τον πατέρα του, στον δε πάπα υποσχέθηκε την επανένωση των Εκκλησιών.

(Το δεύτερο Σχίσμα των Εκκλησιών, το οριστικό, που ισχύει μέχρι σήμερα, συνέβη μερικά χρόνια πρίν την εποχή που περιγράφουμε. Το 1054. Εννοείται, η ένωση των Εκκλησιών θα ξανάδινε στον πάπα το πεδίο ελεύθερο, γιά να εξασκήσει τις ραδιουργίες του γιά οριστική πρωτοκαθεδρία του στον ενωμένο χριστιανισμό. Όπως ήταν ελεύθερο γιά μερικούς απ’ τους προ του Σχίσματος προκατόχους του. Διότι, κακά τα ψέμματα, το ποιός θα κάνει κουμάντο -κι όχι μονάχα θρησκευτικό- στην ανατολική Μεσόγειο, δεν ήταν υπόθεση μόνον του ύστερου Μεσαίωνα.)

Αφού πήγαιναν που πήγαιναν προς Αγίους Τόπους οι Σταυροφόροι, έ, ας έκαναν κι ένα καλό απ’ ανάμεσα στη διαδρομή! Με το αζημίωτο, εννοείται.

Τώρα, θα μου πείς, εάν οι Σταυροφόροι έμπαιναν στις βενετσιάνικες γαλέρες, θα πήγαιναν κατ’ ευθείαν στα παράλια της Παλαιστίνης, χωρίς να χρειαστεί να περάσουν από την Κωνσταντινούπολη. Όμως, εκτός απ’ το υπεσχημένο χρυσάφι του έκπτωτου Ισαάκιου, ο καθοριστικός παράγων της αλλαγής δρομολογίου υπήρξε πράγματι ο πάπας. Λέγεται πως ο Ιννοκέντιος ο Γ’ (βρίσκοντας χρυσή ευκαιρία τα παρακάλια του νεαρού Αλέξιου) έγραψε μυστική επιστολή προς τους αρχηγούς της Δ’ Σταυροφορίας, προτρέποντάς τους να καταλάβουν την Κωνσταντινούπολη, καί να μην απασχολούνται πολύ με Αγίους Τόπους καί τέτοια ονείρατα ελαφρώς άπιαστα.

Βέβαια, οι παραινέσεις της επιστολής αυτής (είτε είναι πραγματική, είτε όχι) μπορεί μεν να θεμελιώνουν μία ιστορική συνομωσία, πλην όμως (εννοείται!) δεν επαρκούσαν να φέρουν αποτέλεσμα. Παρά το γεγονός ότι εκείνη την περίοδο η Αυτοκρατορία ήταν ξεχαρβαλωμένη, η Κωνσταντινούπολη είχε ισχυρά τείχη καί αρκετό στρατό, άρα η τυχούσα επίθεση των Σταυροφόρων εναντίον της κάθε άλλο παρά περίπατος θα ήταν. Περισσότερο μέτρησε η επιθυμία του πάπα να χρησιμοποιήσει τους Σταυροφόρους, γιά να υποτάξει τις χώρες ανάμεσα σε Βενετία …καί Κωνσταντινούπολη. (Ώστε, οι κατακτητικές επιθυμίες του πάπα -κι όχι μονάχα του συγκεκριμένου- σαφώς καί πρέπει να ιδωθούν υπό το πρίσμα μακροχρόνιου σχεδιασμού!)

Πράγμα που μας κάνει ν’ αναρωτιόμαστε γιά ποιόν πράγματι δούλευε ο Ψελλός εκατόν τριάντα χρόνια πριν, όταν υπέσκαπτε το «στάτους κβό» της Αυτοκρατορίας σε βαθμό τέτοιο, ώστε αυτή κάποια μέρα -όχι πολύ μεταγενέστερη- να καταρρεύσει.

Τελικά, οι Σταυροφόροι της Δ’ Σταυροφορίας έφτασαν μπρος στην Κωνσταντινούπολη στις 24 Ιουνίου του 1203, καί την κατέλαβαν στις 16 Ιουλίου του ίδιου έτους από τη μεριά του Κεράτιου Κόλπου, αφού πρώτα έσπασαν -με επίθεση των καραβιών τους- τα στηρίγματα της αλυσίδας που έφραζε τον Κεράτιο.

(Σημείωση: Η Γουϊκιπήντια γράφει πως οι Σταυροφόροι όντως κατέλαβαν την Κωνσταντινούπολη τον Ιούλιο του 1203. Ο Κώστας Κυριαζής γράφει πως δημιούργησαν μέν προγεφύρωμα επάνω σε κάποιους πύργους των τειχών, αλλά το ίδιο βράδυ τα παράτησαν όλα κι υποχώρησαν απέναντι, στον Γαλατά, όπου καί η βάση τους – αφού πρώτα πέταξαν αναμμένους δαυλούς μέσα στην πόλη, καί προξένησαν πυρκαϊά σχετικά μικρής έκτασης.)

Εν πάσει περιπτώσει, ο θλιβερά ανίκανος καί ταυτόχρονα δειλός καί παλιάνθρωπος αυτοκράτορας Αλέξιος Γ’ (αδελφός του τυφλωθέντος Ισαακίου Β’ καί θείος του Αλέξιου Δ’) την κοπάνησε μυστικά από την Πόλη (κατέφυγε στην Αδριανούπολη) μαζί με το αυτοκρατορικό ταμείο, παρατώντας πίσω του …σύζυγο καί κόρη!!! Κι εκεί που ήταν να εκλεγεί νέος αυτοκράτορας, που θα πετούσε τους Σταυροφόρους καί τους Βενετσιάνους στη θάλασσα, τα πράγματα πήραν ανέλπιστη τροπή: ένας ευνούχος -με τη βοήθεια πιστών του Βαράγγων- συνέλαβε τους επίδοξους διαδόχους, έβγαλε από τη φυλακή τον Ισαάκιο Β’, κι άνοιξε τις πύλες της Πόλης, ώστε να μπουν οι Σταυροφόροι μέσα.

 

Από εκεί καί μετά, έγινε ένα μίνι «έλα να δείς!». Ο Αλέξιος Δ’, προσπαθώντας να βρεί τα υπέρογκα ποσά που έταξε στους Σταυροφόρους, άρχισε το πλιάτσικο πολιτών κι εκκλησιών. Τελικά, μάζεψε το ποσόν (εννοείται, εισπράττοντας κατάρες απ’ τον εξαθλιωμένο κόσμο), έβαλε καί το άβουλο ανθρωπάκι -τον πατριάρχη- Ιωάννη Ι’ τον Καματηρό να υπογράψει την ένωση των Εκκλησιών (δηλ. την υποταγή της Ορθοδοξίας στον πάπα), αλλά δεν υπολόγισε τις φιλοδοξίες του Αλέξιου Δούκα, ο οποίος επίσης αποφυλακίστηκε μαζί με τον πατέρα του. Διότι ο συγκεκριμένος Αλέξιος (επονομαζόμενος καί «Μούρτζουφλος») είχε μπεί πριν χρόνια στη στενή, όταν εκθρονίστηκε καί τυφλώθηκε ο Ισαάκιος Β’, ως πρώην έμπιστος του έκπτωτου αυτοκράτορα.

(Ακόμη καί σήμερα, στα -λατινογενή- βλάχικα, «μούρ» = τοίχος, καί «τζούφλια» = μάτια. Το σύνολον, «τοιχομάτης» – δηλαδή σμιχτοφρύδης.)

Ο Αλέξιος Μούρτζουφλος, αποκαταστημένος ως άρχοντας, έκανε μιά σειρά από ενέργειες. Πρώτα φρόντισε γιά την άμυνα της Πόλης, μετά έπεισε τον νεαρό Αλέξιο πως δεν χρωστούσε τίποτε άλλο στους Φράγκους καί τους Βενετούς (κι όμως, ο ηλίθιος νεαρός είχε τάξει διατροφή γιά όλο το στράτευμά τους, συν μερικά ακόμη…), καί στο τέλος φυλάκισε τον νεαρό συναυτοκράτορα… Διότι φιλοδοξούσε να καταλάβει τον θρόνο ο ίδιος, εν όψει της επερχόμενης νέας σύγκρουσης Φράγκων καί Ρωμιών.

Στις 25 Ιανουαρίου 1204 συνήλθε συμβούλιο γιά επιλογή νέου αυτοκράτορα, το οποίο εξέλεξε τον μορφωμένο -καί συμπαθή σε όλους- νέο Νικόλαο Κανναβό, ως άτομο κοινής αποδοχής καί τηρητή ισορροπιών. Αλλά ο Μούρτζουφλος δεν κάθησε με σταυρωμένα τα χέρια. Έβαλε δηλητήριο στο φαγητό του φυλακισμένου Αλέξιου Δ’, κι εφ’ όσον διαπίστωσε πως ο νεαρός δεν έλεγε να πάει στον άλλο κόσμο, έβαλε ανθρώπους να τον στραγγαλίσουν. (Ο πατέρας του Αλέξιου του Δ’, ο Ισαάκιος Β’, μόλις έμαθε τον στραγγαλισμό του γυιού του, κατέπεσε. Δεν είχε πολλή ζωή, ήταν ήδη περίπου 60 ετών καί βαρειά άρρωστος, αλλά το ραντεβού με τον Άγιο Πέτρο το επιτάχυνε η …μουρτζούφλειος ευθανασία. Ο Μούρτζουφλος τον στραγγάλισε κι αυτόν.) Τον δε Κανναβό, τον «αυτοκράτορα των εννέα ημερών», τον ανάγκασε να πιεί δηλητήριο.

Ο Μούρτζουφλος εστέφθη αυτοκράτορας στις 5 Φεβρουαρίου, αλλά τελικά οι Φράγκοι μπήκαν στην Πόλη στις 13 Απριλίου 1204 καί την κατέλαβαν. (Καί την πλιατσικολόγησαν, καί της ξανάβαλαν φωτιά.) Ο Μούρτζουφλος τό ‘σκασε, όπως τό ‘σκασε καί ο Θεόδωρος Λάσκαρις, ο άνθρωπος που στέφθηκε αυτοκράτορας μετά τη φυγή του Μούρτζουφλου το σούρουπο της ίδιας μέρας, καί σε δύο ώρες την κοπάνησε κι αυτός γιά τη Νίκαια.

Μερικές λεπτομέρειες ακόμη:

Η Ειρήνη, κόρη του Ισαάκιου Β’ Άγγελου, δηλ. η αδελφή του Αλέξιου Δ’, είχε παντρευτεί τον βασιλιά της Γερμανίας Φίλιππο. Η σύζυγος του Ισαάκιου Β’ ήταν αδερφή του βασιλιά της Ουγγαρίας.

Οι Φράγκοι κι Βενετσιάνοι αποκαλούσαν τον Αλέξιο Δ’ «το ανόητο παιδάριο».

Το κράτος επί Αλέξιου Γ’ ήταν αρκετά ξεχαρβαλωμένο. Τόσο, ώστε ο αρχιναύαρχος Μιχαήλ Στριφνός να …πουλάει εξαρτήματα των πολεμικών πλοίων (αδειάζοντας τις κρατικές αποθήκες) γιά προσωπικό του όφελος!

Τέλος, ο λαός ήταν παντελώς αδιάφορος γιά τους ανάξιους αυτοκράτορές του της εποχής εκείνης.

 

Τί σημασία έχουν όλ’ αυτά, καί κάθομαι καί σας τ’ αφηγούμαι; Εδώ καιγόμαστε, τα μαθήματα Βυζαντινής Ιστορίας μας μάραναν;

Κι όμως!…

Πιστεύω πως ήδη παρατηρήσατε τις ομοιότητες κάποιων καταστάσεων του τότε με το σήμερα. Αλλά ας τις δούμε καί μαζί, διότι είμαι σίγουρος πως δεν αντιληφθήκατε πλήρως το τί ακριβώς διαβάσατε παραπάνω!

Λοιπόν:

  • Τότε, είχαμε τις Σταυροφορίες. Σήμερα, πάλι είχαμε τις …Σταυροφορίες, όπως τις ονόμασε ο Μπούς Τζούνιορ. Καί πάλι πέτυχε η πρώτη (να διαλύσει …εκδημοκρατίσει το Ιράκ), καί πάλι οι επόμενες (Αφγανιστάν, Ιράκ ξανά, Αίγυπτος, Συρία) πήγαν στο βρόντο.
  • Το δικό μας, σημερινό Μαντζικέρτ ονομάζεται «Ίμια». Μετά το επεισόδιο της 31ης Ιανουαρίου 1996 καί τον θάνατο των τριών αξιωματικών του Πολεμικού μας Ναυτικού, οι Τούρκοι (ναί! πάλι αυτοί, σκατόψυχε Ψελλέ!) κατσικώθηκαν στο Αιγαίο, δήθεν ως το έτερο συμβαλλόμενο μέρος (ανυπάρκτων) «γκρίζων ζωνών» δήθεν ασαφούς Διεθνούς Δικαίου.
  • Το δικό μας, σημερινό Μυριοκέφαλον ονομάζεται «υπαγωγή στο ΔΝΤ» – με το διάγγελμα του Γιωργάκη από το Καστελλόριζο, το 2010. Καί, κυρίως, με την ορκομωσία του τέως «περίπου πρωθυπουργού» Παπαδήμου, στις 11-11-2011.

sfragida-3merous-epitrophs

Ιδού καί το σημερινό …Μυριοκέφαλον:
Tο έμβλημα της Τριμερούς Επιτροπής, μέλος της οποίας είναι ο «περίπου».
  • Ο Γιωργάκης («το πιντί») είναι ανόητο παιδάριο καί γυιός ξένης. Ακριβώς όπως ο Αλέξιος Δ’. Επίσης, είναι κολλητός (σημερινών) Φράγκων καί Γερμανών. Οι δε δικοί του, κάτι Βενιζέλοι, κάτι Χριστοφοράκοι, καί διάφοροι άλλοι τέτοιοι, μέσα στο σημερινό ημιδιαλυμένο κράτος παίζουν τον ρόλο του Μιχαήλ Στριφνού: παραλαμβάνουν υποβρύχια που γέρνουν, καθαρά προς ίδιον όφελος.
  • Τους Φράγκους καί τους Βενετούς τότε τους προσκάλεσε στην Πόλη (να τον κάνουν …πασά – καί μετά, ό,τι ήθελαν απ’ αυτόν) το «ανόητον παιδάριον», ο Αλέξιος Δ’.
  • Τους σημερινούς Φράγκους καί το ΔΝΤ προσκάλεσε στην Αθήνα ο Γιωργάκης, το ανόητο «πιντί». (Ναί, νά τον κάνουν …πασά. Καί μετά, ό,τι θελήσουν απ’ αυτόν.)
  • Τότε, ο λαός, εξαθλιωμένος, πλήρωνε βαρυγκομώντας καί βρίζοντας τα ταξίματα του Αλέξιου Δ’ σε Φράγκους καί λοιπούς διεθνείς αλήτες. Καί η σωτηρία του λαού δεν φαινόταν πουθενά.
  • Σήμερα, ο λαός, εξαθλιωμένος, πληρώνει βαρυγκομώντας καί βρίζοντας τα ταξίματα του σημερινού Αλέξιου Δ’, δηλ. του Γιωργάκη GAP, σε Γερμανούς καί λοιπούς διεθνείς αλήτες. Κι η σωτηρία του λαού δεν φαίνεται πουθενά.
  • Τότε, ο δυστυχής λαός αδιαφορούσε πλήρως γιά τους ανάξιους άρχοντές του. Καί εναντίον του εξωτερικού εχθρού, των Φράγκων καί Βενετών, ο λαός δεν πήρε τα όπλα.
  • Σήμερα, ο δυστυχής λαός αδιαφορεί πλήρως γιά τους ανάξιους άρχοντές του. Καί εναντίον του εξωτερικού εχθρού, των Τούρκων… (Δεν ξέρω. Ελπίζω πως δεν θα συμβούν τα ίδια.)
  • Ο σημερινός πατριάρχης Βοθρολυμαίος, εξ ίσου θλιβερό ανθρωπάκι με τον Καματηρό, σκοπεύει καί του λόγου του να υπογράψει κωλόχαρτα υποταγής της Ορθοδοξίας στον πάπα.
  • Οι σημερινοί Φράγκοι, δηλαδή οι Γερμανοί, παραμένουν άκαμπτοι στις υλικές αξιώσεις τους, όπως οι Φράγκοι καί Βενετοί του τότε. (Μόνο που δεν μας είπαν τί θα γίνει, αν δεν τους πληρώσουμε. Σκοπεύουν, άρα γε, να μπουν μέσα στην Ελλάδα καί να την υποδουλώσουν; Τουλάχιστον οι τότε Φράγκοι καί Βενετοί είχαν ξεκαθαρίσει τις προθέσεις τους.)
  • Οι Σελτζούκοι Τούρκοι τότε ήταν πάντα επίφοβοι ν’ αποτελειώσουν τη θνήσκουσα Αυτοκρατορία.
  • Οι Τούρκοι σήμερα είναι πάντα επίφοβοι ν’ αποτελειώσουν τη θνήσκουσα Νέα Ελλάδα.
  • Η Κωνσταντινούπολη κάηκε τρείς φορές απ’ τους Φράγκους μέσα σ’ έναν χρόνο, από το 1203 μέχρι το 1204.
  • Η Αθήνα καίγεται κάθε χρόνο από ξένους πράκτορες.
  • Τέλος, ο λαός στις 25 Ιανουαρίου 1204 ετοιμαζόταν να εκλέξει αυτοκράτορα. Πιθανώτερος, σχεδόν βέβαιος, υποψήφιος ήταν ο Αλέξιος Ε’ Μούρτζουφλος – πιθανολογούμενης ιουδαϊκής καταγωγής, όπως αναφέραμε. Ο οποίος δεν έδωσε ούτε δεκάρα παραπάνω στους Φράγκους, παρά τις υποσχέσεις του Αλέξιου του Δ’.
  • Σήμερα, ο λαός στις 25 Ιανουαρίου 2015 ετοιμάζεται να εκλέξει πρωθυπουργό. Πιθανώτερος, σχεδόν βέβαιος, υποψήφιος είναι ο …Αλέξιος Σμιχτοφρύδης Τσίπρας, πιθανολογούμενης ιουδαϊκής καταγωγής. Ο οποίος λέει πως δεν θα δώσει ούτε δεκάρα παραπάνω στους Γερμανούς, παρά τις υποσχέσεις του σημερινού Αλέξιου Δ’, του GAP. (‘Ντάξ’, δε λέει αυτό ακριβώς, αλλά προσπαθεί να το πλησιάσει! 🙂 )

Είπατε τίποτε;

Όντως τρανταχτές οι ομοιότητες.

 

Όμως, μας περιμένει ακόμη ένα μικρό επιδόρπιο.

Λοιπόν, από το (αυθεντικό) Μαντζικέρτ μέχρι την άλωση της Πόλης απ’ τους Φράγκους, μεσολαβούν 133 χρόνια. Το 133 είναι 7 φορές το 19. Καί το 19 είναι ο μετωνικός κύκλος της Σελήνης, ο κύκλος του κάρμα.

Από το δικό μας Μαντζικέρτ, τα Ίμια, μέχρι την εκλογή Τσίπρα είναι ακριβώς 19 χρόνια. Που σημαίνει πως έχουμε τα ίδια γεγονότα, αλλά «συμπυκνωμένα» σε επτά φορές μικρότερο χρόνο, απ’ ό,τι τότε. Όμως, ας πάμε νοερά στη μοιραία βραδυά της 31ης Ιανουαρίου 1996, να τη χρησιμοποιήσυμε ως αφετηρία, κι ας δούμε αν πράγματι μπορούμε να βάλουμε επάνω στη χρονογραμμή το «κλιμακόμετρο», ώστε να προβλέψουμε τα γεγονότα.

Μετά από υπολογισμούς, βλέπουμε πως η «συμπύκνωση» της χρονογραμμής 1071-1204 δεν εφαρμόζεται επακριβώς. Εκτός απ’ την εκλογή του …Αλέξιου Τσίπρα, επιτυγχάνει να «προβλέψει» την κυβέρνηση Π. Πικραμμένου (που ανέλαβε στις 16 Μαΐου 2012), εάν διαιρέσουμε (1185-1071)/7, δηλ. ο πρώτος όρος να πέφτει στην έναρξη της βασιλείας του Ισαάκιου Β’. Τότε, το αποτέλεσμα 16.29, δηλαδή 16 χρόνια καί 3.5 μήνες, προστιθέμενο στις 31-05-1996, μας δίνει περίπου 15 Μαΐου 2012. Επίσης, θέτοντας τον πρώτο όρο στη στέψη του Αλέξιου Δ’ (1η Αυγούστου 1203), φτάνουμε κάπου στις 10 Οκτωβρίου 2014. Να υποθέσουμε ότι βρίσκουμε την «υπηρεσιακή» κυβέρνηση Σαμαρά του Δεκεμβρίου 2014; Να το υποθέσουμε.

Αλλά δεν έχουμε κάποιο αναγνωρίσιμο αποτέλεσμα «συμπυκνώνοντας» το (1176-1071)/7 (πρώτος όρος η ήττα στο Μυριοκέφαλον), ή το (1195-1071)/7 (πρώτος όρος η έναρξη της βασιλείας του Αλέξιου Γ’).

Δυόμιση στα πέντε! Όμως, δεν πτοούμαι. Θεωρώ πως η «συμπύκνωση» της χρονογραμμής αυτής πράγματι ισχύει, διότι η ομοιότητα των γεγονότων καί των καταστάσεων είναι σχεδόν τρομακτική. Δεν το βλέπετε; Μέχρι καί τα ονόματα είναι τα ίδια! Πχ, εκτός απ’ το πανταχού παρόν «Αλέξιος», έχουμε καί τον Γιωργάκη. Το «πιντί». Που δεν λέγεται Γιωργάκης, αλλά Τζέφρυ. Όπως ακριβώς ο Γοδεφρείδος (Ζοφρουά) Βιλλεαρδουΐνος, ένας από τους αρχηγούς της Δ’ Σταυροφορίας!!!

(Άμα μας προκύψει καί κανένας διεθνής μπάνκστερ «δανειστής» της Ελλάδας Ερρίκος, σαν τον Δάνδολο, τότε βάλαμε το κερασάκι στην τούρτα!)

Επομένως, αποδίδω σε άλλους παράγοντες την αιτία γιά τη μη-απόλυτη ταύτιση, όχι στην τυχόν εσφαλμένη δική μου εκτίμηση των μεγεθών. Αλλά, το μεγάλο θέμα είναι…

Αν ισχύει η χρονογραμμή 100%, τί μας περιμένει μετά;

Η ιστορική χρονογραμμή λέει πως:

(α) Στις 25-01-1204 εξελέγη ο Κανναβός, (β) στις 05-02-1204 εστέφθη αυτοκράτωρ ο Μούρτζουφλος, καί στις 13-04-1204 ξεκίνησε η κατοχή της Πόλης απ’ τους Φράγκους, που διήρκεσε 57 χρόνια.

Επομένως, στη «συμπυκνωμένη» χρονογραμμή:

Στις 26-01-2015 «στέφεται» ο Τσίπρας (11/7 ημέρες μας κάνει περίπου μιάμιση μέρα), καί περίπου στις 05-02-2015 ξεκινάει …οκταετής (καί κάτι ψιλά) κατοχή της χώρας απ’ τους δανειστές της. ( Σημείωση: ;;;…)

 

Το τέλος της ιστορίας μας στους καιρούς εκείνους:

Ο Αλέξιος Ε’ Μούρτζουφλος την κοπάνησε κι αυτός απ’ τη Πόλη, όταν μπήκαν μέσα οι Φράγκοι. Πήρε μαζί του τη σύζυγο καί την κόρη του Αλέξιου Γ’, καί πήγε να βρεί τον …πεθερό του στην οχυρωμένη Μοσινόπολη. (Πεθερός, διότι ο Μούρτζουφλος την -στην κυριολεξία!- ψωριάρα κόρη την παντρεύτηκε.)

Ο Αλέξιος Γ’ τον δέχτηκε εγκάρδια, καί τό ‘ριξαν στα φαγοπότια. Πέρασαν μερικές μέρες, ο Μούρτζουφλος ξέγνοιασε, κι έστειλε την προσωπική του φρουρά γιά ξεκούραση. Τότε, όμως, ο κακοηθέστατος Αλέξιος Γ’ του έδειξε τα πραγματικά του αισθήματα: τον έπιασε καί τον τύφλωσε! Καί μετά, τον πέταξε κλωτσηδόν έξω απ’ τα τείχη της Μοσινόπολης.

Ερείπιο πιά ο Μούρτζουφλος, περιστοιχιζόμενος μονάχα από καμιά εικοσαριά πιστούς οπαδούς του, τριγυρνούσε γιά μήνες στην ύπαιθρο της Θράκης. Ώσπου κάποιος τον κάρφωσε σε μιά περίπολο των Φράγκων, καί τον συνέλαβαν. Τον πήγαν στην Κωνσταντινούπολη, τον ανέβασαν σε μία ψηλή κολώνα, καί τον πέταξαν κάτω.

Αυτό ήταν το τέλος του Σμιχτοφρύδη.

 

Σ’ αυτό το σημείο, όμως, σταματάνε οι αντιστοιχίες του σήμερα με το τότε. Διότι ο Αλέξης Τσίπρας ούτε στη φυλακή έκανε, ούτε δολοφόνησε φυλακισμένους πολιτικούς του αντιπάλους με στραγγαλισμό. Ούτε σκοπεύει να την κοπανήσει απ’ τη χώρα (απ’ όσα καταλαβαίνω, δηλαδή), ούτε τύφλωση καί θανάτωση στον Ιππόδρομο του ταιριάζει, καί φυσικά, ούτε του την εύχομαι τέτοια …τύχη. Κι ακόμη: δεν πρέπει να φοβόμαστε επικείμενη οκταετή κατοχή της χώρας μας απ’ τους δανειστές της, διότι ήδη κολυμπάμε στα σκατά παρόμοιας κατοχής 186 ετών!!! Τ’ είχαμε, τί χάσαμε;

(‘Ντάξ’… Δε λέω, υπάρχει μία ορατή διαφορά. Μέχρι τώρα, οι δανειστές τρέχανε το κράτος. Το ψευτο-Ρωμαίϊκο. Εδώ καί λίγα χρόνια, όμως, άρχισαν να χουφτώνουν τον κώλο καί ημών των απλών πολιτών. Οπότε, αν είναι να μπουν εδώ σαν κατακτητές γιά οκτώ χρόνια, φαντάζεται κανείς τί άλλο θα ζητήσουν…)

Προσωπικά, είμαι αισιόδοξος «πάνω απ’ τη βάση». Ένα 55%, ας πούμε. Καί θεωρώ ότι τελικά θα τα καταφέρουμε να τη βγάλουμε καθαρή, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Όμως, αυτές οι αντιστοιχίες με το τότε… αυτός ο 19ετής καρμικός κύκλος, που συμπληρώνεται φέτος… κάπως δεν πρέπει να σπάσουν; …Καλού-κακού;… Παραείναι τρομακτικές, αν τις αναλογιστούμε! Δεν συμφωνείτε; Ακόμη καί σε (κάπως) συμβολικό επίπεδο να συμβούν γεγονότα, πχ ο σημερινός Κανναβός να είναι ο Καμμένος, καί να διαλύσει την προεκλογική συμμαχία του με τον Τσίπρα αμέσως μετά τις εκλογές. Αυτά που -λογικά, από τις αντιστοιχίες- έρχονται μετά («Φράγκικη κατάληψη της Αθήνας»), μόνο καλά δεν φαντάζουν.

Άρα, κάτι πρέπει να κάνουμε, γιά να σπάσει η αντιστοιχία. Το πιό απλό: να ΜΗΝ ψηφίσουμε τον …Αλέξιο!

Βέβαια, υπάρχει κι ένας άλλος παράγων, που μάλλον αυτός θα σπάσει την αντιστοιχία, χωρίς να χρειαστεί εμείς να κάνουμε πολλά: η ισχυρώτατη χρονογραμμή, που οδηγεί στον Γ’ ΠΠ. Οκτώ χρόνια από το τέλος Ιανουαρίου 2015, μας οδηγούν στις αρχές Φεβρουαρίου 2023. Πολύ μεγάλο διάστημα, γιά να μη συμβεί το «μπάμ»! Πολύ μεγάλο – καί πρακτικώς ανέφικτο να υπάρξει ειρήνη μέχρι τότε.

Ο Γ’ ΠΠ θα καθαρίσει πολλές καταστάσεις, όντως. Αλλά, δεν πρέπει να λάβουμε κι εμείς τα μέτρα μας;

Ως πότε θα είμαστε δειλοί, μοιραίοι, κι άβουλοι αντάμα;

 

Υγ 1: Πηγή ανεκτίμητη υπήρξε η τριλογία του Κώστα Κυριαζή: «Αγνή η Φράγκα», «Η Δ’ Σταυροφορία», «Ερρίκος του Αινώ». Όχι μόνο γιά την τεκμηρίωση του παρόντος, αλλά κι επειδή χάρη στα βιβλία του Κυριαζή έμαθα Βυζαντινή Ιστορία. Στο σχολείο, απλά …είχα βγάλει την υποχρέωση! 🙂

Υγ 2: Η «συμπύκνωση» του χρόνου (δηλ. η χρονική ακολουθία των -αστρολογικών- γεγονότων υπό κλίμακα) είναι γνωστή στην Αστρολογία. Μόνο που οι «συμπυκνώσεις» αυτές δεν περιλαμβάνουν κάποια «συμπύκνωση διά επτά». Άρα, μη ρωτάτε πώς προέκυψε αυτή που είδαμε. Δεν γνωρίζω.

Είν’ αλήθεια, η εκλογή του σημερινού …Αλέξιου θα βόλευε πολλούς -χμ- «φίλους» καί «συμμάχους» της χώρας μας. Όμως, το να σχεδίασαν εξεπιτούτου διάφοροι ποδίτσες τη συγκεκριμένη χρονογραμμή των προσφάτων γεγονότων επί 19 χρόνια, καί δή, με αυστηρή βάση τα ιστορικά γεγονότα των ετών 1071-1204, μου φαίνεται ελαφρώς (έως βαρέως) απίθανο. Έτσι, τη θεωρώ σαν ακόμη μία εκδήλωση του Μάτριξ. Επανάληψη υπό χρονολογική κλίμακα.

Υγ 3: «Ξέχασα» ακόμη μία ομοιότητα της τότε εποχής με τη σημερινή. Είναι η τραπεζοκρατία.

Γιά το σήμερα, δεν χρειάζεται να εξηγήσω κάτι. Το ζούμε. Γιά το τότε, προ της αλώσεως του 1204 έδρασαν οι στυγνοί «έμποροι των εθνών» Βενετοί. (Που κατάκλεψαν μέχρι καί τους συμμάχους τους Σταυροφόρους στα ναύλα καί στα λάφυρα.) Μετά την άλωση του 1204, ενέσκηψαν κι έδρασαν οι αυθεντικοί τραπεζίτες της εποχής, οι Ναΐτες. Είχανε στήσει τους πάγκους τους μέσα στην κατακτημένη Πόλη, κι έγδερναν τον κόσμο. (Δεν βρήκα τεκμηρίωση, ότι συμμετείχαν στην πολιορκία του 1204. Αλλά ξέρω πως ήρθαν μετά.)

Καλά παιδιά αυτοί οι Ναΐτες!… Μπουμπούκια! Ενώ οι ιουδαίοι τόκιζαν με 43% ετησίως (δεν γνωρίζω γιατί ειδικά αυτό το ποσοστό), γι’ αυτό καί οι Βενετσιάνοι δεν τους έγραφαν στο Λίμπρο ντ’ Όρο ως ευγενείς (δεν γούσταραν …ανταγωνιστές – παρά το ότι ήταν ευκολώτερο να βγάλεις τα δόντια Βενετσιάνου με την τανάλια, παρά να πάρεις δάνειο απ’ αυτόν), οι Ναΐτες τόκιζαν με -κρατηθείτε!- 60% ετησίως!!! Εξήντα τοις εκατό!!! Πέντε τοις εκατό τον μήνα!

Τοκογλύφοι της Μαφίας, κανονικοί…

Ποιοί, είπαμε, θρηνούν κάθε χρόνο τελετουργικώς τον θάνατο του τελευταίου μεγάλου μεσαιωνικού μαφιόζου τοκογλύφου μαγίστρου των Ναϊτών, του Ζάκ ντέ Μολαί; Όμοιος τον όμοιο, κι η κοπριά με τις κοπριές. Να τα χαίρονται τα «μυστήριά» τους, οι τέκτονες.

Υγ 4: Ο Μούρτζουφλος συνδέεται με δύο περίεργα (έως ύποπτα) περιστατικά. Το πρώτο είναι πως έδωσε εντολή να γκρεμίσουν ένα άγαλμα της Θεάς Αθηνάς, που υπήρχε σε δημόσιο χώρο της Πόλης, διότι, λέει, έβλεπε προς τη Δύση, είχε τα χέρια ανοιχτά σα να προσκαλούσε τους Φράγκους να έρθουν, καί εσκανδαλίζετο ο λαός!!! (Καλά, όταν ήρθαν οι Νορμανδοί μερικά χρόνια νωρίτερα, ή οι προηγούμενες Σταυροφορίες, καί το άγαλμα ήταν στη θέση του, δεν «εσκανδαλίζετο» ο λαός; )

Το δεύτερο, πως βγήκε έξω απ’ τα τείχη με στρατό, γιά να αιφνιδιάσει ένα μικρό εκστρατευτικό σώμα Φράγκων, που επέστρεφε από επιδρομή. Ωστόσο, γι’ αυτή τη μικρής σημασίας επιχείρηση, πήρε μαζί του -γιά ψυχολογικό γόητρο, λέει- το «Παλλάδιον» της Αυτοκρατορίας: μία εικόνα της Παναγίας, στολισμένη με πάμπολλα μεγάλα μαργαριτάρια. Έ, λοιπόν, όχι μόνο δεν έδωσε μάχη με τους Φράγκους, αλλά έφυγε τρέχοντας να ξανακλειστεί στην Πόλη. (Εντάξει, δεν πολεμούσαν οι απλήρωτοι Βαράγγοι, κτλ κτλ. Από δικαιολογίες, άλλο καλό.) Καί κατά τη φυγή του η εικόνα του έπεσε κάτω, δεν σταμάτησε να την πάρει, κι αυτή έγινε κτήμα των Φράγκων.

Του έπεσε, ή την πέταξε επίτηδες; Διότι, αυτή η ιστορία, συνδυασμένη με την καταστροφή του αγάλματος της Θεάς Αθηνάς, εμένα μου μοιάζει σαν εσκεμμένη καταστροφή αποτροπαϊκών φυλαχτών. Κάτι σαν το σπάσιμο των κεφαλών των Ερμών, πριν την εκστρατεία στη Σικελία.

Το γκρέμισμα του αγάλματος έγινε κατά το σύντομο διάστημα, που ο Μούρτζουφλος ήταν πρωθυπουργός του αποφυλακισθέντος Ισαάκιου Β’. Αργότερα, ως αυτοκράτωρ πιά, φρόντισε ν’ απαλλαγεί κι απ’ την «ενοχλητική» εικόνα.

Καί το ωραίο: Όταν ο Ισαάκιος Β’ έμαθε την …αισθητική παρέμβαση του Μούρτζουφλου στο άγαλμα της Θεάς, ξήλωσε κι αυτός ένα άλλο: το σύμπλεγμα ενός λιονταριού, που ορμούσε σ’ έναν κάπρο. Πάλι γιά «να μη σκανδαλίζεται ο λαός». Ειλικρινά, δεν μπορώ να καταλάβω αν το έκανε λόγωι βλακείας, ή αν ο κάπρος με το λιοντάρι συμβολίζουν κάτι, που τώρα μου διαφεύγει.

Όμως, με κάτι τέτοιους καταντίπ μαλάκες αυτοκράτορες, σαν τον Ισαάκιο B’, πώς να μην ξεκινάνε Φραγκοκρατίες;

Υγ 5: Η πρώτη (έστω καί μερική) είσοδος (μετά από μάχη) των Σταυροφόρων στην Πόλη, στις 16 Ιουλίου 1203, ήταν επετειακή επανάληψη της εισόδου (μετά από μάχη) των Σταυροφόρων της Α’ Σταυροφορίας στα Ιεροσόλυμα, στις 16 Ιουλίου 1099.

Δεν νομίζω πως ήταν τυχαίο γεγονός, διότι τότε το ημερολόγιο είχε προχωρήσει κατά 4 ημέρες, άρα πραγματικά μπήκαν σε Ιεροσόλυμα καί Κωνσταντινούπολη ακριβώς στις 20/07! Επάνω στην ισχυρότερη «πύλη» του έτους…

Κάπως, σα να εκβιάζανε διά των όπλων το άνοιγμα της πύλης προς τον Παράδεισο.

Ποιόν θα ψηφίσω!

6 Σχόλια

arxigramma-O Εργοδότης είναι φανατικός οπαδός (κόβει φλέβες, που λένε) του γέροντος εκ Γρεβενών με το ηρωϊκό μικρό όνομα. ( Ο Γέρων Μιλτιάδης. Πώς λέμε «Γέρων Τάδε»; Ά, γειά σας!) Οπότε, θα σας πω χωρίς περιστροφές να ψηφίσετε αυτόν, αν βάλει υποψηφιότητα στον νομό σας.

Εναλλακτικώς, δηλαδή αν ο Γέρων Μιλτιάδης δεν βρεί υποψηφίους γιά τον τόπο που ψηφίζετε, υπάρχουν οι Πειρατές, ο Βεργής, το κόμμα Κυνηγών, ο Λεβέντης, καί άλλοι πολλοί …που δεν θα δουν Βουλή ούτε με τα κυάλια.

Πέρα απ’ τις εξυπνάδες (του πρωκτού) του τύπου: «Αν οι εκλογές άλλαζαν κάτι, θα ήταν παράνομες!» (σοβαρά; μά, κι η αποχή είναι νόμιμη!), ή του τύπου: «χαμένη ψήφος», θα σας πω ένα:

Πως, όταν είσαι άνω των 18 ετών, την υπογραφή σου καί την ψήφο σου πρέπει να προσέχεις πού την τοποθετείς.

Άρα, όποιος στις εκλογές αυτές ψηφίσει ένα από τα 6-7 (ή πόσα είναι) κόμματα, που τελικά θα μπούν στο Κυνοβούλιο, είναι ΣΥΝΥΠΕΥΘΥΝΟΣ της κατάντιας της Ελλάδας. Τέλος.

Δεν ακούω δικαιολογίες, δεν γουστάρω αντίλογο. Τα παραμύθια γιά την αισχρή συμπεριφορά σας, οι «συστημικοί» ψηφοφόροι να τα πείτε στα παιδάκια σας. Εγώ λυπάμαι κάτι γκομενίτσες καί κάτι νεαρούς, που τις/τους ξυπνάνε απ’ τ’ άγρια χαράματα, γιά να γίνουν αμισθί γραμματείς στα εκλογικά τμήματα. Συν τα δέκα χαμένα λεπτά απ’ τη ζωή μου, που θα τα ξοδέψω γιά να ψηφίσω δήθεν ελεύθερα ως «αντιπρόσωπό» μου έναν απ’ όλους, όσους μου προτείνει έτοιμους το κτίριο της Αχαρνών-Σουρμελή. (Διότι οι υπόλοιποι δεν έχουν πρόσβαση στα ΜΜΕ. Άντε, κανένα Διαδίκτυο καί μέσα στο περιτύλιγμα του «γραφικού», καί πολύ τους είναι.)

Γιά σκεφθείτε, αγάπες μου: Πόσοι υποψήφιοι ΔΕΝ έχουν πάρε-δώσε με το προαναφερθέν κτίριο; Έ; Μετριένται στα δάχτυλα του ενός χεριού, ή είναι περισσότεροι;

Γι’ αυτό σας λέω! Γέρων Μιλτιάδης καί ξερό ψωμί!

Υγ: Η προεκλογική περίοδος δείχνει πως η νοητική αδράνεια των νεοελλήνων έχει χτυπήσει πάτο. Παρακάτω δεν πάει. Ακόμη μία φορά ένα σεβαστό ποσοστό του εκλογικού σώματος περιμένει να κατασπαράξει κρατικά λεφτά χωρίς να δουλεύει.

Κάνω πως δεν βλέπω καί δεν καταλαβαίνω, γιά να μην καταλήξω στο τρελλάδικο.

Υγ 2: Η κατάσταση αυτή δεν ανατρέπεται με «δημοκρατικό» κουβεντολόϊ. Μην περιμένετε.

 

Βιβλιοπαρουσίαση: Endgame 1

17 Σχόλια

arxigramma-K

αλή χρονιά σας!

Σήμερα θα σας γράψω τις εντυπώσεις μου από ένα βιβλίο που διάβασα πρόσφατα, τη μετάφραση στα Ελληνικά του: «Endgame, το κάλεσμα – βιβλίο 1», των Τζέημς Φρέϋ καί Νίλς Τζόνσον Σέλτον. (Η σελίδα παρουσίασης του βιβλίου στις εκδόσεις «Ψυγογιός»). Επειδή το «Endgame» σαφώς εμπίπτει στα ενδιαφέροντα του παρόντος ιστολογίου, γι’ αυτό καί το παρουσιάζω.

Endgame-to-kalesma-1

Επιγραφικώς, θα πούμε πως πρόκειται -περίπου- γιά μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας, που πασχίζει να περάσει καί γιά λογοτέχνημα.

Απάνω-κάτω, η υπόθεση είναι η εξής: Δώδεκα άτομα, όλα αντιπρόσωποι διαφόρων φυλών της Γής, συναγωνίζονται γιά το ποιό θα λύσει έναν γρίφο, από τον οποίο εξαρτάται η σωτηρία του πλανήτη μας. Δηλαδή, το πασίγνωστο μυθοπλαστικό μοτίβο της μοδός, που ξεκίνησε κυρίως απ’ τον Ιντιάνα Τζόουνς: ένα μυστικό απ’ το παρελθόν, που ξεπηδάει ξαφνικά καί θ’ αλλάξει την πορεία της ανθρωπότητας, εκτός αν…, μπλά μπλά μπλά. Μόνο που εδώ το μυστικό (που ξεπηδάει, κτλ) είναι συνδυασμένο με γρίφους. Δεν είναι έτοιμο φαγητό.
Παράλληλα, μπορεί κι ο αναγνώστης να προσπαθήσει να λύσει μιά σειρά αρκετά δυνατών γρίφων, με τελικό έπαθλο χρυσά νομίσματα αξίας μισού μυρίου ντάλλαρζ. Το θέμα, όμως, είναι πως δεν αρκεί ένα βιβλίο, διότι η συγκεκριμένη ιστορία (μαζί με τους γρίφους που οδηγούν στα ντάλλαρζ) θα χρειαστεί άλλα δύο. Είναι, δηλαδή, μία τριλογία.

Πρέπει να πω ότι τα εύσημα παίρνει η μεταφράστρια Ευγενία Κολυδά, η οποία μας έδωσε ένα πολύ στρωτό κείμενο στη γλώσσα μας. Το βιβλίο έχει πολλά στοιχεία γραφής παρμένα από κόμιξ, διαφήμιση, «νιούσπηκ» πιτσιρικάδων, καί εξειδικευμένης ορολογίας, τα οποία όμως όχι μόνο δεν βοηθάνε το στήσιμο λογοτεχνικού έργου, αλλ’ αντίθετα το υποσκάπτουν. Πιστεύω πως αυτή η μετάφραση υπήρξε πονοκέφαλος σκέτος, εξ ού καί η εκτίμησή μου.

Τούτων ειπωθέντων, από πού ν’ αρχίσω; Από τα κακά νέα, ή από τα καλά; Διαλέγω: από τα κακά.

 

Κατ’ αρχήν, κάτι τέτοια «κυνήγια θησαυρών» έχουν γνωστότατη προέλευση. Ξέρετε, από τα κτίρια με τ’ ασπρόμαυρα πλακάκια. Το …ηθικό νόημα όλης αυτής της φασαρίας, είναι απάνω-κάτω πως, εάν -λέει- μάθεις να κυνηγάς θησαυρούς, θα μάθεις να κυνηγάς καί πνευματικούς θησαυρούς.

Κλείνω το στόμα μου, γιά να μη χαρακτηρίσω όπως τους πρέπει κάτι τέτοια υψηλά νοήματα! Διότι, με την ίδια λογική, δεν χρειάζονται βιβλία, εκκλησίες, κτλ, γιά την πνευματική σου πρόοδο. Αρκεί να γίνεις …πειρατής, εφ’ όσον θα μάθεις να κυνηγάς καί πνευματικούς θησαυρούς. Οι δε πειρατές της Σομαλίας, ας πούμε, είναι πρότυπα φιλοσόφων. Ν’ ές σέ πά;

Μετά, τα κυνήγια θησαυρών μέσωι βιβλίων έχουν κακή προϊστορία στην Ελλάδα. Θα ξύσω πληγές εδώ, θυμίζοντας το τί έγινε πριν λίγα μόλις χρόνια στον «χώρο»: ένα -τότε- δεκαοκτάχρονο κοριτσάκι (είπαν), παιδί-θαύμα (είπαν) «της ομογένειας» (είπαν), ήρθε στην Ελλάδα, έγραψε στο ποδάρι πίτς-φυτίλι ένα τέτοιο βιβλίο-κυνήγι θησαυρού, όπου «πρωταγωνιστούσαν» διάφορα αρχαία μας μνημεία, κι όπου (υποτίθεται…) είχαν κρυφτεί τραπεζικές επιταγές… τις οποίες, όμως, δεν βρήκε κανείς από τους αναγνώστες, που έλυσαν τους γρίφους! Τελικά, το υποτιθέμενον δεσποινιδάριον μάζεψε τα λεφτά των αφελών αγοραστών του βιβλίου, καί μην την είδατε. (Γιατί; Σάμπως την είδε κανείς …όταν ήρθε; )

Να με συμπαθάνε τα θύματα εκείνης της ιστορίας, αλλά προσωπικά έκανα νέο νεφρό απ’ τα γέλια, βλέποντας τα εκατέρωθεν μηνύματα στο φόρουμ (!) που είχε ανοιχτεί ειδικά γι’ αυτόν τον σκοπό. Έγραφε ο διαχειριστής ( ; ) πχ ότι ο γρίφος τάδε ισχύει μέχρι τις …24: 00′ 00′ ‘ της τάδε ημερομηνίας, απαντούσε ένας συμμετέχων ότι τον βρήκε, αλλά δεν βρήκε την κρυμμένη επιταγή, «εξηγούσε» ο διαχειριστής ότι απεσύρθη η επιταγή, αφού τέλειωσε η προθεσμία μία μέρα πρίν, «εφ’ όσον σας έγραψα την ώρα τέλους», ανταπαντούσε ο ταλαίπωρος συμμετέχων ότι δεν υφίσταται ώρα 24: 00′ 00′ ‘, αλλά οι ώρες είναι από 00: 00′ 00’ ‘ έως 23: 59′ 59’ ‘, και ο αχαρακτήριστος διαχειριστής είτε τον αποκαλούσε άσχετον, είτε δεν μίλαγε καθόλου.

Όμως, επειδή ουδέν κακόν αμιγές καλού, αυτό ήταν ένα καλό μάθημα γιά πολλούς, να μάθουν να φυλάγονται από τις κακοτοπιές. Ειδικά τις κακοτοπιές «του χώρου», με παραμύθια τύπου «Έψιλον», κτλ. Δεν γνωρίζω, όμως, πόσοι …πέρασαν τις εξετάσεις από τότε.

(Δεν αντέχω, θα το πω: Τώρα τελευταία μαθαίνω ότι ακόμη μία τέτοια παραμυθένια «υπεροργάνωση» άφησε μπατίρη καί νηστικό κάποιο σημαίνον …μέλος της. Ντροπή της της άχρηστης, που μου θέλει να …σώσει καί την Ελλάδα απ’ τους σιωνιστές! Μπορείς να της έχεις εμπιστοσύνη μετά απ’ αυτό; 🙂 )

Παρά το κακό προηγούμενο, όμως, γιά το Endgame δεν λέω ότι πρόκειται γιά λαμογιά. Είναι καθαρό, σαφώς. (Γιά λόγους που θα δείτε παρακάτω.) Τα ντάλλαρζ θα τα κερδίσει όντως ο πιό γρήγορος ανάμεσα στους πιό έξυπνους συμμετέχοντες στο κυνήγι του θησαυρού. Ο εξυπνότερος, ο ικανώτερος, σαφώς. Δεν υπάρχει αμφισβήτηση εδώ. Αν καί το βιβλίο κρύβει κι αυτό διάφορα, όχι τόσο ωραία. (Γιά τους ίδιους ακριβώς λόγους, όπως πριν.) Όμως, γιά να βγάλουμε μιά άκρη, ας ξαναπιάσουμε τα χαρακτηριστικά του βιβλίου μας με τη σειρά.

 

Οι ήρωες του βιβλίου, αγόρια καί κορίτσια στην εφηβεία τους, «τηνέητζερς» που λένε, είναι όντα αντιπαθέστατα. Το καλύτερο σκότωσε τη μάνα του… καί δεν γράφω τί της έκανε πρώτα, διότι έχω καί μία αγωγή. Άεργα σκατόπαιδα χωρίς χρηματικό πρόβλημα, που ασχολούνται διαρκώς με γυμναστήρια καί όπλα, κι έχουν τους φόνους ανθρώπων γιά κολατσιό. Σου γεννάνε το αίσθημα να τα πιάσεις, να τα βάλεις στα δεσμά, να τα ξεβρακώσεις, να τα πλακώσεις στις βουρδουλιές με ξεφτισμένο συρματόσχοινο στον κώλο, μέχρις ότου αρχίσουν να κλαίνε με λυγμούς – καί παρ’ όλ’ αυτά να συνεχίζεις. (Σου ξυπνάνε καί κάτι περίεργες ιδέες, πχ πως ο Ηρώδης ήταν άγιος άνθρωπος.) Ειλικρινά, τόσο αντιπαθείς χαρακτήρες ουδέποτε συνάντησα σε μυθοπλασία. Οι σπανιώτατες καλές τους πράξεις είναι τόσο ξένες προς την ιστορία, όσο η σιλικόνη σε αντρικό στήθος.

Θα μου πείς, καί τί σε νοιάζει; Μυθιστόρημα είναι. Εξ ού καί η υπερβολή με το κιλό, όπως στις ταινίες τύπου «σπλάττερ», στις οποίες τρέχουν ποτάμια αίματος. Δηλαδή, ντοματόζουμου. Καί το ξέρει ο θεατής αυτό, καί γελάει. (Αντί να κλάψει, ή να φοβηθεί.)

Με νοιάζει, όμως, καί με καίει, διότι το βιβλίο αυτό απευθύνεται σε νεανικό κοινό, καί στην επιτυχημένη μυθοπλασία ο αναγνώστης (ειδικά ο νέος) πάντα ταυτίζεται με κάποιον ήρωα. Σκεφθείτε, καί πείτε μου ειλικρινά: ποιοί… μάλλον, πόσοι άνω των 25 ετών θα καθήσουν να σπάσουν το κεφάλι τους, λύνοντας τους γρίφους του βιβλίου επί μήνες; Οι άνω των 25 ετών έχουμε κι άλλες δουλειές να κάνουμε σ’ αυτή τη ζωή, καί δή σοβαρές. Δεν έχουμε την πολυτέλεια να μπορούμε να καθόμαστε να λύνουμε αινίγματα επί 24ώρου βάσεως. Τέτοια χασομέρια είναι χαρακτηριστικά πιτσιρικάδων, καί μάλιστα με χοντρή εμπειρία στα παιχνίδια υπολογιστών. (Στο «γκέημινγκ», ως λέγεται.)

Έτσι, ο κάθε χαζοβιόλης πιτσιρικάς αναγνώστης θα σχηματίσει στο μυαλό του την εντύπωση ότι δεν τρέχει καί τίποτε να σκοτώνεις ανθρώπους, βρέ αδερφέ. Καί, παρ’ όλ’ αυτά, να θεωρείσαι μέλος μιάς ούλτρα επίλεκτης ομάδας δώδεκα ατόμων!!!

(Αντίθετα με την κατεύθυνση ταξιδιού των τυφώνων, κάθε ηλιθιότητα που γεννιέται δυτικώς του Ατλαντικού, σχεδόν νομοτελειακώς μας κουβαλιέται κι εδώ με τα ιντερνέτια καί τα ΜΜΕ – δηλαδή, με την ταχύτητα του φωτός! Θυμηθείτε πχ την πρόσφατη τρισηλίθια «μόδα» με μαθητές να μαχαιρώνονται ή να ξυραφιάζονται από μόνοι τους. Μάλιστα, δεν προλαβαίνουμε να πάρουμε ανάσα από τη μία μαλακία, καί μας επισκέπτεται η επόμενη. Έτσι, κάτι τέτοια βιβλία -άπαξ καί γίνουν μόδα- είναι κάκιστοι καί υπεράγαν επικίνδυνοι οδηγοί της πιτσιρικαρίας, ανεξαρτήτως φυλετικής καταγωγής.)

Όμως, «επίλεκτης», στο τί; Διότι, σωστά μαντέψατε, τα δώδεκα πιστολέρικα …αποστολάκια του Οξαποδώ δεν έχουν καμμία σχέση με Ελλάδα. Περιλαμβάνονται – κι αν κατάλαβα καλά: Κινέζος, Γιαπωνέζα, Μογγολάκι (αγόρι), Νορβηγίδα, Ηπαπαραία, Περουβιανός μιγάς (με εντελώς γύφτικη αισθητική στην οδοντοστοιχία του – σπεύσατε να τον μιμηθείτε, απανταχού της Γής μαλακισμένα! μη χάσετε!), Τούρκος (με …λατινικό όνομα!), Αμπορίτζινα, …»Μεσανατολίτισσα» (!!! – ό,τι κι αν σημαίνει αυτό, δηλαδή φυλής τρεχαγύρευε), Αιθίοπας, Ινδή, καί το απαραίτητο χαζαροεβραίϊκο (αρσενικό) Γκόλεμ από τη Βαρσοβία. Έλληνας ή Ελληνίδα, ούτε γιά δείγμα. (Λες κι υπάρχουν πολλές τόσο αρχαίες φυλές στον πλανήτη μας, καί δή φυλές δασκάλων της ανθρωπότητας, ώστε να μπορείς ν’ αγνοείς την Ελληνική. Βρέ, ούστ, αμερικανάκια!)

Πάντως, αξιοσημείωτο αυτό: το βιβλίο ασχολείται με διακριτές φυλετικές καταγωγές, άσχετο αν οι επικυρίαρχοι του πλανητάκου μας επιδιώκουν τον τελικό σχηματισμό ενός ομογενούς πολυφυλετικού πολτού.

(Είδατε; Όλοι οι καλοί χωράνε. Πουθενά «ρατσισμός»! «Ρατσιστές» μόνον οι Έλληνες είμαστε, πώς να το κάνουμε; Ακόμη να το χωνέψετε, μωρέ ξεροκέφαλοι; Μόνον εμείς! Όλοι οι άλλοι, δέεεννν… Τυγχάνουν διά βίου αγγελούδια.)

Ά, να μην αδικώ το βιβλίο, που όντως εμπεριέχει …υποψία Έλληνα: ο Τούρκος ονομάζεται …Μάρκους Λοξίας Μάγκνους, καί είναι …Μινωΐτης. Προσέξτε, όχι Κρητικός, αλλά «Μινωΐτης». Δηλαδή, Ατλάντειος με λίγο πελασγικό αίμα. Δηλαδή, ανθρωποθυσιαστής – σαν τον Μίνωα. Τώρα, το τί δουλειά έχει το λατινικό όνομα με μία απ’ τις επικλήσεις του Απόλλωνα απ’ ανάμεσα, δεν γνωρίζω. Πάντως, ο Τούρκος σκοτώνεται πρώτος-πρώτος, κι έτσι ο συγγραφέας ξεμπερδεύει μία καί καλή με τις όποιες αναφορές στον ελλην/ορωμα/ϊκό πολιτισμό.

(Παρένθεση: Τούρκοι Κρητικοί όντως υπάρχουν. Είναι όσοι εξισλαμίστηκαν, καί οι οποίοι το 1924 έφυγαν από την Κρήτη με την ανταλλαγή των πληθυσμών. Δεν γνωρίζω, όμως, αν αυτοί ήταν αποκλειστικά με καταγωγή ειδικά από νομούς Ηρακλείου καί Λασηθίου. Αν ναί, τότε προκύπτει ζουμερό θέμα γιά έρευνα. Τέλος παρένθεσης.)

Επίσης, οι αρχαίοι πολιτισμοί, στων οποίων τα ερείπεια τα πιτσιρίκια λαθρανασκάπτουν ψάχνοντας γιά στοιχεία του γρίφου, δεν έχουν καμμία σχέση με Ελλάδα. Είναι ό,τι απίθανο θέλεις, αλλά Παρθενώνας, ας πούμε, δεν υπάρχει πουθενά. Τουλάχιστον στον πρώτο τόμο. Δεν ξέρω στους επόμενους – που δεν κυκλοφόρησαν ακόμη.

(…’Ντάξ’… Να είμαι ειλικρινής: όντως αναφέρεται μία καί μοναδική φορά ο Παρθενώνας, ως πονοκέφαλος προς αποφυγήν.)

Λοιπόν, τα δώδεκα αυτά αλητάκια, αφού έχουν ειδοποιηθεί από την πτώση δώδεκα καταστροφικών μετεωριτών στις πατρίδες τους, συγκεντρώνονται στη Χσιάν της Κίνας, στην Παγόδα της Χήνας (ομοιοκαταληξία! 🙂 ), από έναν …εξωγήϊνο, κι ο μύθος αρχίζει. Δηλαδή, αρχίζει με το που την κοπανάει ο εξωγήϊνος, κι αυτά αρχίζουν να κοπανάνε (καί να σκοτώνουν) το ένα το άλλο. (Αυτό ανήκει στα καλά νέα, αλλά δεν μπορούσα να το παραθέσω εκτός σειράς. 🙂 ) Στο τέλος -δίκην «Χαϊλάντερ»- πρέπει να γλυτώσει μόνον ένα, που -προφανώς- θα λύσει τον γρίφο, κτλ. Καί, σωστά μαντέψατε ξανά: η Αμερικάνα όλα τα κακά σκορπά, καί προχωράει με χίλια! 🙂

 

Στο σημείο αυτό, κάλλιστα θα μπορούσα να σταματήσω, πιστεύοντας πως ήδη καταλάβατε περί τίνος πρόκειται. Δεν χρειάζονται περισσότερα λόγια δικά μου. Όμως, το ξέρετε πως υπάρχει καί συνέχεια, έ; 🙂 Μέσα πέσατε! Ό,τι δεν γράφουν τα οπισθόφυλλα καί τα διαφημιστικά, θα το γράψει ο Εργοδότης.

Εφ’ όσον οι ήρωες είναι αρνητικοί, χρόνο γιά γρίφους δεν έχω, κτλ κτλ, γιατί, λοιπόν, αγόρασα το βιβλίο, καί δεν το αγνόησα επιδεικτικά; Μ’ ενδιέφερε τόσο πολύ η πλοκή με το τί διαπράττουν τα δώδεκα τσογλάνια, ή είχα την ελπίδα να τσεπώσω τα χρυσά νομίσματα;

Ούτε το ένα, ούτε το άλλο. Τί να μου πεί, τώρα, μιά «Πρώτη Δημοτικού» της μυθοπλασίας, από την οποία δε λείπουν τα πιστολίδια καί τα κυνηγητά με αυτοκίνητα; (Σωστά μαντέψατε ακόμη μία φορά, τα βιβλία πάνε σούμπιτα καί γιά μεταφορά στη μεγάλη οθόνη του Χόλλυγουντ. Το γράφει καί στον πρόλογο, άλλως τε.) Τα δε χρυσά νομίσματα δεν μ’ ενδιαφέρουν. (Εννοώ, εκεί που βρίσκονται. Όμφακες εισίν! Αντιθέτως, αν μου τά ‘φερναν έτοιμα στο σπίτι μου, θα μ’ ενδιέφεραν! 🙂 )

Μ’ ενδιαφέρει, όμως, το διάβασμα «ανάμεσα στις γραμμές», ως είθισται να λέγεται. Η αντίληψη της ύπαρξης καί κατανόηση πραγμάτων που δεν γράφονται, αλλά εννοούνται ένα εκατομμύριο τοις εκατό. Και τα «μη γραφέντα» του βιβλίου είναι δύο.

Πρώτον, το ότι η τριλογία του «Endgame» έχει να κάνει με τον Κρόνο. Με την τελική επικράτηση επί του πλανήτη μας του Κρόνου καί των πιστών του.

Σε όσους αναγνώστες μου τυχόν αμφισβητούν τα περί Κρόνου, πρώτον θα τους παραπέμψω στη Μυθολογία μας, καί δεύτερον θα παραθέσω λεπτομέρεια από το εξώφυλλο του «Endgame»:

Endgame-Medousa

Ουροβόρος όφις (εις διπλούν), Μέδουσα (καί δή, των ανθρωποθυσιαστών Αζτέκων), παντεπόπτης οφθαλμός, διαλύουν κάθε αμφιβολία περί τίνος πρόκειται. Από το εξώφυλλο ξεκινάει το ξύπνημα του …Μεγάλου Παλαιού. (Ποιό «ξύπνημα», δηλαδή; Πάντα εδώ ήταν ο Κρόνος τα τελευταία δύο χιλιάδες χρόνια – αυτά της Ιχθυακής Εποχής. Καί ουδόλως κοιμισμένος.)

Πάλι, σε κάτι σαν αφιέρωση πριν το κυρίως κείμενο, μας λέει συγκαλυμμένα ότι -αυτό που θα δείτε- πάντα έτσι θα είναι στον αιώνα τον άπαντα. Εκεί έχει δύο διαδικτυακούς συνδέσμους:

  • Τον «v» (http://goo.gl/7CmnxY), ο οποίος μας παραπέμπει εδώ: https://www.youtube.com/watch?v=iMKZm5iMsS8, Όπου μας λένε στα ίσα ότι ο Κρόνος είναι ο θεός της Βίβλου.
  • Καί τον «vi» (http://goo.gl/eO75bR), που μας παραπέμπει εδώ: http://el121212.com/ , δηλ. σε μιά εντελώς μαύρη σελίδα με υπέρτιτλο (στ’ Αγγλικά): «Δεν είναι τρελλοί, είναι σωστοί», καί -ως εξαίρεση μέσα στην απόλυτη μαυρίλα- μία μπάρα εισαγωγής συνθηματικού.

Κι εκεί ακριβώς βρίσκεται όλο το ζουμί, βεβαίως. Στη λατρεία του Κρόνου, την οποία θέλουν να μας επιβάλουν με το στανιό. Διάβαζε: «Πανθρησκεία», παγκόσμια κυβέρνηση, ενιαίο παγκόσμιο νόμισμα, κτλ κτλ κτλ.

Ένα το αρνητικό κρατούμενο… διότι, όπως καταλαβαίνετε, Έλληνες κι Ελληνίδες ανήκουμε στο αντίπαλο στρατόπεδο.

Το δεύτερο «μη γραφέν» (καί δεύτερο αρνητικό κρατούμενο) του βιβλίου, είναι η χοντρή ανάμιξη των «υπερεσιώνε» στο «Παιχνίδι του τέλους».

Τί άκουσα να ψιθυρίζετε; Ότι παραλογίζομαι; Γιά να δούμε…

Ας σκεφτούμε πρακτικά.

Πόσοι μπορεί να είναι, τελικά, οι ενδιαφερόμενοι να κυνηγήσουν τη λύση των γρίφων καί τα ντάλλαρζ; Εφ’ όσον το βιβλίο, εκτός της αρχικής Αγγλικής, έχει μεταφραστεί σε αρκετές γλώσσες (πχ Ισπανικά, που ομιλούνται από πολύ κόσμο), να υποθέσουμε ότι παγκοσμίως θα βρούμε δύο εκατομμύρια (2,000,000) πιτσιρικάδες χωρίς οικονομικό ή άλλο πρόβλημα (πχ οικογενειακό), που αισθάνονται έτοιμοι ν’ ασχοληθούν «24/7» με τους γρίφους του βιβλίου; Να το υποθέσουμε. Είναι αρκετά καλή εκτίμηση – νομίζω. (Αν καί συντηρητική.) Μην ξεχνάτε, το βιβλίο μιλάει γιά ήρωα Κινέζο, καί ηρωΐδες Γιαπωνέζα καί Ινδή. Δηλαδή, κολακεύει το αναγνωστικό κοινό πολυπληθεστάτων χωρών. Φαντασθείτε να τους πιάσει όλους αυτούς ο πυρετός των γρίφων (καί του χρυσού)!

Ωραία… Έστω ότι «τσιμπάνε» δύο μύρια αναγνώστες. Καί στο τέλος, τί λέτε πως θα γίνει; Απλούστατα, θα βρεθεί τουλάχιστον ένας νικητής, αν κι εγώ βλέπω να φτάνουν στον τερματισμό παραπάνω από ένας. Αναλυτικώς πως:

Όλοι αυτοί οι πιτσιρικάδες μπορεί μεν να είναι κολλημένοι σε βλακείες. (Μη νομίζετε ότι πχ τα σημερινά Γιαπωνεζάκια ασχολούνται με τους σαμουράϊ – μπορεί να μην τους έχουν κάν ακουστά. Μήπως οι δικοί μας οι μαθηταράδες -ειρωνικά μιλάω- ξέρουν τί εστί Διγενής Ακρίτας; Ή ενδιαφέρονται να μάθουν; ) Πλην όμως, όλο καί κάποιοι υπερέξυπνοι θα βρίσκονται ανάμεσά τους, καί μάλιστα που έχουν λύσει άπειρους γρίφους σε υπολογιστικά παιχνίδια στρατηγικής. Αποτέλεσμα; Σίγουρα θα υπάρξει νικητής μέσα στην τασσόμενη προθεσμία, όμως άλλο τόσο σίγουρα ο δεύτερος, ο τρίτος,… ο όγδοος,… θα είναι τόσο υπερευφυή άτομα, όσο κι ο νικητής. Απλώς θα βρουν τον τελικό γρίφο με καθυστέρηση μερικών λεπτών της ώρας μετά τον «τερματισμό» του πρώτου.

Από εκεί καί μετά, εξαρτάται από το τμήμα μάρκετινγκ του διαγωνισμού, αν θα μοιράσει το πρώτο βραβείο σε περισσότερους του ενός νικητές.

Άρα, τελικά θ’ αναδειχθεί ένα πακέτο κάπου δέκα, θες δεκαπέντε, θες είκοσι πιτσιρίκια, με δείκτη νοημοσύνης άνω του 160. Καί, το κυριώτερο: δουλεμένον στην πράξη, όχι μονάχα σε συμπλήρωμα κενών σε τέστ νοημοσύνης. Καί ρωτάω, τί νομίζετε πως θα συμβεί μετά – εκτός απ’ τα παροιμοιώδη «δεκαπέντε λεπτά δημοσιότητας» γιά κάθε πιτσιρίκι; Ποιός θα δείξει ενδιαφέρον γιά τα παιδιά αυτά μετά τα τηλεοπτικά πανηγύρια… ή καί …πρίν απ’ αυτά;

Να το θέσω αλλοιώς, γιά να καταλάβετε:

Δεν μπορούν να λάβουν μέρος στον διαγωνισμό διάφορα στελέχια των «υπερεσιώνε», εφ’ όσον πολλά απ’ αυτά είναι υπερευφυή άτομα; Τί τα εμποδίζει; Μόνο οι κανόνες της «υπερεσίας», που απαγορεύουν τη δημοσιότητα στα πρακτόρια;

Κι ακόμη:

Η πλήρης ικανότητα άμυνας (ψυχολογικής, νοητικής, στρατηγικής, κτλ κτλ) του μέσου ανθρώπου αρχίζει πάνω από τα 25 του, κι η πλήρης ικανότητα επίθεσης πάνω απ’ τα 35 του. Χιλιοαποδεδειγμένο στην πράξη αυτό, καί δεν το συζητάω! Δεν πιστεύω να διαφωνείς, αναγνώστη μου. Δεν πιστεύω να συμφωνείς με τον κάθε ξερόλα πιτσιρικά, που στα δεκαοκτώ του νομίζει πως έμαθε πάν το επιστητόν καί βγάζει γλώσσα στις παλιοσειρές. Δεν πιστεύω να πιστεύεις πως «η αλ’πού ‘κατό χρονώ, τ’ αλ’πόπ’λα ‘κατονδέκα».

Αν ακόμα δεν με πιάν’ς, αναγνώστη μου, πάλι θα το θέσω διαφορετικά:

Ακόμα κι αν τους γρίφους δεν τους έθεσαν διάφορες «υπερεσίες», νομίζεις πως τα στελέχια τους δεν θα ενδιαφερθούν γιά τα είκοσι ταλαντούχα πιτσιρίκια; Νομίζεις πως δεν παρακολουθούν το συγκεκριμένο παιχνίδι απ’ την αρχή, σαν τα φίδια που παραμονεύουν τα θύματά τους; Τα «τηνέητζερς» κοτοπουλάκια, εν προκειμένωι; Ξέρεις τί εύπλαστη ύλη είναι τα «τηνέητζερς», που δεμπανάχουν καί δείκτη νοημοσύνης δύο χιλιάδες; (Δείκτη νοημοσύνης υψηλόν μπορεί νά ‘χουν, αλλά δείκτη προστασίας δεν έχουν. Άκου με, που σου λέω.)

Μάλιστα… Συνοψίζουμε:

Μετά το πέρας του διαγωνισμού, θα έχουμε καμιά εικοσαριά νεαρά υπερευφυή άτομα συγκεκριμένων καταγωγών. Γιά να …γαϊδουροδέσουν οι κρυφίως ενδιαφερόμενοι! (Διότι ο Έλληνας, κάν γάϊδαρος ή, κλωτσάει.) Συγεκριμένης χρονικής έναρξης των υποτιθεμένων φυλών τους… καί ναί, ρέ παιδί μου, «μυστήριο» το πώς όλες αυτές οι χρονολογίες περιτριγυρίζουν το 9,600 πΧ! (Ακόμα τσούζει αυτό που πάθατε τότε, έ κουφαλίτσες; Χαίρομαι! 🙂 ) Άρα, έχουμε να κάνουμε με προετοιμασία πολεμιστών, που θα πάρουν εκδίκηση γιά την Ατλαντίδα!!!

Οπότε, τί γίνεται τώρα; Ή, έστω, μέχρι να πάρουν τα όπλα οι …εκδικητές της Ατλαντίδας;

Γίνεται πως οι νικητές πιτσιρικάδες, που εκτός από έξυπνοι είναι καί «φίλια» άτομα… δηλαδή, «συμβατοί» με πολύ συγκεκριμένες πολιτικές προτιμήσεις καί πολύ συγκεκριμένες συμπεριφορές,… όταν θα σβήσουν τα φώτα της δημοσιότητας, θα κάνουν κάποιες νέες …γνωριμίες. (Καί δεν εννοώ στο Φατσομπούκ.) Παναπεί, κάποια στιγμή τα νιάνιαρα θα κληθούν να δηλώσουν υποταγή στον Κρόνο καί στο κρόνιο ιερατείο όλων των βαθμίδων.

Τα νέα τους «φιλαράκια», λοιπόν, θα τους ζητήσουν μιά …χάρη.

 

Πριν σας πω τί είδους «χάρη» είν’ αυτή, οφείλω ν’ απαντήσω το σε τί διαφέρουν παλιότεροι -χμ- «υπάλληλοι» τέτοιων -χμ- …ευαγών «οργανισμών» από τα πιτσιρίκια μας. Εφ’ όσον κι αυτοί λύνουν γρίφους, εφ’ όσον κι αυτοί τραβάνε κουμπούρια με μεγαλύτερη φυσικότητα, απ’ ό,τι κάνουν την ανάγκη τους στην τουαλέττα, εφ’ όσον είναι ήδη δοκιμασμένα άτομα, τότε γιατί δεν αναλαμβάνουν αυτοί τη διεκπεραίωση της …χάρης;

Ποιός σας είπε πως δεν ανέλαβαν ήδη! Όμως, φαίνεται πως όντως υπάρχει μία σημαντική ειδοποιός διαφορά ανάμεσα στα παλιά πρακτόρια καί στα καινούργια ελπιδοφόρα μπουμπούκια των χρυσών ντάλλαρζ. Είναι η εξέλιξη του ανθρωπίνου είδους, το οποίο γεννά υπερευφυή παιδιά πλέον. Κάτι «ίντιγκο», κάτι «κρύσταλ», καί παρόμοια – αν έχετε ακουστά.

Το κρόνιο ιερατείο, λοιπόν, σχεδίασε μεν την «παγκοσμιοποίηση», αλλά φαίνεται πως το σοφό σχέδιο σκάλωσε σε ανυπέρβλητα προβλήματα. Τα οποία το ιερατείο αυτό (μαζί με τους σημερινούς βοηθούς του των «υπερεσιώνε» καί των πανεπιστημίων) αδυνατεί να επιλύσει, ή να παρακάμψει. Απλούστατα, δοκίμασαν μεν, αλλά έφαγαν τα μούτρα τους οι «αναλυτές» καί οι …γριφολύτες των υπερεσιώνε! Εξ ού καί η εσπευσμένη προσφυγή στον …ΟΑΕΔ πρακτόρων, μπας καί βρεθούν άτομα νέας φουρνιάς, που θα ξελασπώσουν την κατάσταση!

(Καί με τυράκι στη φάκα μισό ψωρομύριο φωτοτυπίες. Ρέ ιερείς του Κρόνου, τί γυφτιές είν’ αυτές; Σας ξέρουμε πόσο σπάγγοι είσαστε, αλλά καί τώρα πού ‘χετε κωλοστριμούρα; Είστε απαράδεκτοι! 🙂 Είπαμε, να μην παίρνει πολύ θάρρος ο νέος, αλλά όχι κι έτσι!)

Επομένως, τί είδους προβλήματα μπορεί να είναι αυτά, που απαιτούν τα κατάλληλα ανθρώπινα «εργαλεία» γιά να λυθούν;

Γιά να είμαι ειλικρινής, δεν έχω απολύτως ξεκάθαρη ιδέα. Βασίμως υποψιάζομαι, όμως, προβλήματα κι εμπόδια που οφείλονται σε άγνωστες στη σημερινή «επιστήμη» πηγές δύναμης καί ενέργειας. (Καί πληροφορίας. Δεν είπαμε, από τί αποτελείται το Σύμπαν; ) Οι οποίες πηγές, αντιθέτως, ήταν μιά χαρά γνωστές σε αρχαίους πολιτισμούς. Όθεν, καλούνται τα σαΐνια (με το νεανικό τους θράσος καί τον ευέλικτο εγκέφαλο, που δεν υπακούει ακόμη σε επιστημονικές «αυθεντίες» κι επιστημονικά αποκρυσταλλωμένα «δόγματα») να βρούν πώς δουλεύουν αυτοί οι μηχανισμοί, ώστε να τους σταματήσουν. Ώστε να ολοκληρωθεί η …κρονοποίηση του πλανήτη μας.

Διότι, αναγνώστη μου, φαίνεται πως όχι μόνον εξακολουθούν να δουλεύουν οι αρχαίοι μηχανισμοί, αλλά επιδεικνύουν καί νοημοσύνη ικανή να κάνει επιλογές… Τέτοιες, ώστε με κάποιους τρόπους να εμποδίζει το κρόνιο ιερατείο σ’ ενοχλητικό γι’ αυτό βαθμό.

Σου φαίνεται απίθανο; Το «Endgame», όμως, μάλλον συμφωνεί μαζί μου. Πώς αλλοιώς να εξηγήσουμε το ότι (σύφωνα με την υπόθεση) δώδεκα μετεωρίτες πάνε ένας-ένας καί σκάνε σε απόσταση λίγων δεκάδων μέτρων από το κάθε παιδί-θαύμα, καί σε απόσταση λίγων ημερών ο ένας από τον άλλον; Πώς να εξηγήσουμε ότι υπάρχει ένα είδος προγραμματισμού των μετεωριτών, που ξεκινάει από το απώτατο παρελθόν; Δεν δείχνουν ένα είδος νοημοσύνης αυτά; Δεν είπαμε δυό λόγια εμείς εδώ γιά τους κομήτες καί τον Φαέθωνα;

(Κάτι, που δεν μπορώ να παραβλέψω πριν προχωρήσουμε: Αν σ’ «ενοχλεί» ένας μηχανισμός, μπορείς κάλλιστα να τον κάνεις κομμάτια. Αλλά, μη βιάζεστε! Τις περισσότερες φορές αυτό είναι ανέφικτο, διότι αν καταστρέψεις γνωστά αρχαία βαρβαρικώς πως, θα πας φυλακή. Αν τα καταστρέψεις …με τον νόμο -βλέπε Παρθενώνα καί νέο μουσείο Ακρόπολης-, τότε αργείς πολύ. Στα δε …άγνωστα αρχαία, ίσως υπάρχουν χρήσιμα πράγματα. Ακόμη καί η κάτοψή τους μπορεί να είναι χρήσιμη – προς …αντιγραφήν!

Άρα, η καταστροφή, ως μέθοδος …παύσεως ενοχλήσεων, απορρίπτεται εξ ορισμού.)

Ακολουθώντας αυτό το ενστικτώδες στοιχείο, επομένως, παρακολούθησα μετά μεγίστης προσοχής τους αρχαιολογικού ενδιαφέροντος τόπους, από τους οποίους πέρασαν οι ήρωες του βιβλίου. Μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ο τελευταίος που αναφέρεται, το Στόουνχετζ. Διότι, περίπου την εποχή που γράφτηκε το βιβλίο, ανακοινώθηκαν κι άλλες δομές γύρω απ’ το Στόουνχετζ, κρυμμένες σε μικρό βάθος κάτω απ’ το έδαφος. (Καί τα δύο, βιβλίο καί δομές, ανακοινώθηκαν το φθινόπωρο του 2014. Όμως, μέσα σε μιά νύχτα δεν γράφεται ένα βιβλίο, ούτε περατώνονται ανασκαφές.)

Ώστε, το όλο συγκρότημα ν’ αρχίζει πλέον να μοιάζει με μηχανισμό – αν καί ακόμη άγνωστης χρησιμότητας καλά-καλά, πολλώι δε μάλλον τρόπου χρήσεως. (Είναι μηχανισμός το Στόουνχετζ!… Μην έχετε καμμία αμφιβολία.)

Άρα, όλες οι μέχρι στιγμής ενδείξεις δικαίωναν τις υποψίες μου – καί το βιβλίο μ’ έβαλε γιά τα καλά στα φυτίλια. Αυτά που υπονοεί, είναι απείρως σημαντικώτερα απ’ αυτά που εξιστορεί, καί αξίζουν άπειρα χρυσά νομίσματα!!!

 

Άλλες ενδείξεις γι’ αυτό που ανέφερα, συναποτελούν οι (κρυφές ή φανερές) αναφορές στην ακολουθία Φιμπονάτσι. Πχ ο συγγραφέας διάβασε ένα τέτοιο βιβλίο με γρίφους το 1980, σε ηλικία 10 ετών, καί τό ‘βαλε σκοπό της ζωής του να κυκλοφορήσει κι αυτός ένα τέτοιο – πράγμα που κατάφερε το 2014, στα 44 του. Η χρονική διαφορά είναι 34 χρόνια.

1 1 2 3 5 8 13 21 34

Η δε Αμερικάνα ηρωΐς αυτοσυστήνεται ως εκπρόσωπος της 233ης φυλής στον Περουβιανό μιγάδα (με τα χρυσά δόντια – σκέτος γόης, τί να λέμε! 🙂 ), εκπρόσωπο της 21ης φυλής.

1 1 2 3 5 8 13 21 34 55 89 144 233 377…

Παρομοίως, οι υποτιθέμενοι «πολιτισμοί» των υπολοίπων παικτών αριθμούνται με τους λοιπούς όρους της ακολουθίας, ξεκινώντας απ’ τον τρίτο (2) καί φτάνοντας στον 14ο (377).

Τέλος, τα σκατόπαιδα είναι ηλικιών ανάμεσα στα 13 καί στα 20. Κι αναρωτιόμαστε: γιατί όχι στα 21; Μάλλον επειδή δεν ήθελε ο καραφλόμαγκας (ο συγγραφέας είν’ αυτός! 🙂 ) να πάρουν αμέσως χαμπάρι οι αναγνώστες έναν απ’ τους γρίφους. Σωστά;

Λοιπόν, καί στα ίσα – τί κατάλαβα εγώ διαβάζοντας το ψυχοβλαβές αυτό ανάγνωσμα; Πως ο μισο-ομολογημένος σκοπός των γρίφων καί των …ρέστων είναι:

(α) Να βρούν τα βρωμόπαιδα έναν ναό (καί μάλιστα κυβικόν στο σχήμα -καθαρά κρόνιον, δηλαδή- καί συγκεκριμένων διαστάσεων 12x12x12 κυβικών μέτρων). Διότι, το να τον φτιάξουν είναι κομμάτι δύσκολο. Καί

(β) Τον ναό αυτόν να τον γεμίσουν με διάφορα …εξαρτήματα (είπαμε: μηχανισμός!), τα οποία θα βρούν στους αρχαίους ναούς που επισκέπτονται στην πορεία. (Καί θα τα …απαλλοτριώσουν.) Ώστε,

(γ) Όταν ο Ήλιος, η Σελήνη, κάποιοι πλανήτες, καί κάποιοι συγκεκριμένοι αστεροειδείς (δες σελίδα 41) βρεθούν στις κατάλληλες θέσεις, ο ναός αυτός να ενεργοποιηθεί. Κι αλοίμονό μας τότε ημών, των μη κρονίων, δηλαδή, διότι η αντίστασή μας θά ‘χει πέσει στο μηδέν! 🙂 (Πάλι σελίδα 41. Τώρα, δηλαδή, η αντίστασή μας εκτιμάται πως βρίσκεται στο 60%; Ενδιαφέρον…)

Αστειεύομαι με το «αλοίμονό μας», διότι προσωπικά ούτε σκοπεύω ν’ αρχίσω ψαλμωδίες «Σαββαώθ! Σαββαώθ!», ούτε ν’ αφήσω μερικά τσογλάνια να κάνουν ζημιές ανυπολόγιστης αξίας. Το μπερντάχι που τους έταξα, σκοπεύω να τους το ρίξω στην πραγματικότητα. Κι αυτών, καί των κρυμμένων «επιτηρητών» τους.

Ά! Καί τον ναό τους σκοπεύω να τον μετατρέψω σε μπάζα. Να βγάλω καί την υποχρέωση, βρέ αδερφέ, του «Ες έδαφος φέρειν» του κρυπτο-δικού τους Θεοδοσίου.

 

Αυτά!…

Θυμίζω ακόμη μία φορά, ότι στον επερχόμενο ολοκληρωτικό πόλεμο, ουδείς θα μπορεί να κάνει την πάπια. Πρέπει να διαλέξει στρατόπεδο από τώρα. Κι ο ταπεινός σας γραφιάς ήδη διάλεξε: Ζεύ άνακτα!

Όμως, όλα τα παραπάνω αρνητικά του βιβλίου, κάθε άλλο παρά αποτρεπτικά της αγοράς του ήσαν! Κι όχι μόνο: αυτή ακριβώς η αιτία θα με κάνει ν’ αγοράσω καί τους επόμενους δύο τόμους της τριλογίας. Κι ας μη μου μείνουν λεφτά ούτε γιά καφέ! 🙂

Αν κι εσείς σκέπτεστε το ίδιο μ’ εμένα, σπεύσατε!

Βαθμολογία:

Πλοκή: 3/5

Ανάπτυξη: 3.5/5

Ενδιαφέρον: 5/5

 

Υγ: Κάτι μου λέει πως, τελικά, θα παραμείνει ζωντανό ένα ζευγάρι, όχι ένα μεμονωμένο άτομο. Διότι οι κανόνες (ακόμη καί του Χαϊλάντερ) υπάρχουν γιά να …παραβιάζονται. Καί να δείς που αυτό το ζευγάρι θα πάει ρομαντικές διακοπές (ή θα παντρευτεί ξέρω ‘γώ) στη Σαντορίνη!…

Καλά τα λέω, ρέ καραφλόμαγκα; Άντε, να δούμε πόσο καλός προφήτης είμαι! 🙂

Υγ 2: Η προθεσμία που τάσσει ο πρώτος τόμος γιά να κερδηθούν τα χρυσά νομίσματα, τελειώνει τον Οκτώβριο του 2016. Επομένως, άλλοι δύο τόμοι ακόμη -λογικά- σημαίνουν 2 φορές επί 2 χρόνια ακόμη. Τελικά, ολόκληρη η τριλογία μας ορίζει τον Οκτώβριο του 2020.

Πολύ αισιόδοξο τον βρίσκω, τον καραφλόμαγκα! Λες καί δεν θα γίνει Γ’ ΠΠ στο μεταξύ (που ήδη έχει καθυστερήσει η έναρξή του), ή λες καί θα υπάρχουν ηπαπάρα με τη σημερινή μορφή τους το 2020.

Μάλλον οι «κεκρυμμένοι» περιμένουν να βγεί μία ομάδα νικητών απ’ τον πρώτο τόμο, στην οποία θα κάνουν ενημέρωση εν τάχει, καί θα την αμολήσουν στο κυνήγι της λύσης του πραγματικού προβλήματος. Μη περιμένοντας τους επόμενους τόμους της σειράς.

Υγ 3: Τελικά, δεν υπήρξαν καλά νέα στο κείμενό μου. Μά, πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν, όταν το κείμενο σου λέει (εμμέσως, πλην σαφώς) ότι οσονούπω -κι επειδή υπάρχουν …κακοί εξωγήϊνοι- θα σε πάρει καί θα σε σηκώσει;

Μην υποτιμάτε κάτι τέτοια βιβλία: είναι εφάμιλλα του Χόλλυγουντ στην ενημέρωση του πλήθους των διπόδων προβάτων του πλανήτη μας, ότι θερμαίνεται ο φούρνος που θα τα κάνει -τα πρόβατα, όχι τα βιβλία- ψητά με πατάτες. Νά, αίφνης, το τελευταίο μυθιστόρημα του Ντάν Μπράουν, το «Inferno» -κάμποσα χρόνια πρίν- μιλάει γιά θανατηφόρο ιό, που δεν τον σταματάει τίποτε. Σας θυμίζει κάτι;

Το μόνο καλό νέο του «Endgame 1» είναι πως η …επίλεκτη ομάδα των τσογλανίων έχει μειωθεί κατά πολύ. Βιολογικώς, εννοώ. Ξαλαφρώνει από δολοφόνους ο επερχόμενος δεύτερος τόμος! 🙂

Υγ 4: Καμιά υποψία, γιά το ποιό είναι το πραγματικό πρόβλημα, που τους απασχολεί «αυτούς»;

Ναί… Κάτι έχω. Μπορεί να είναι δύναμη που τους παρεμποδίζει, μπορεί όμως καί νά ‘ναι δύναμη που δεν την έχουν, καί τη θέλουν σαν τρελλοί.

Μάρκους Λοξίας Μάγκνους, «Μινωΐτης»!!! Γύρω-γύρω όλοι, καί στη μέση ο Απόλλων! (Καλή προσπάθεια, λεβέντες, αλλά είναι ο Φαέθων.) Το δε Ηράκλειο, πάλαι ποτέ Κνωσσός, όντως διετέλεσε υπό Βενετική κατοχή (του «μεγάλου Μάρκου»).

Το ότι ο Μάρκους κτλ σκοτώνεται πρώτος-πρώτος, σημαίνει ότι -κατά τον καραφλόμαγκα καί τους συμβούλους του- οι Έλληνες δεν έχουν πλέον την κατοχή της δύναμης, που κρύβει ο δίσκος της Φαιστού. Ο οποίος όντως είναι το πραγματικό ζητούμενο. Μισο-αναφέρεται στον περίφημο πιά «Θαυματουργό Ψίθυρο του Ερμή», όπου -γιά το μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου- τον ρόλο του δίσκου της Φαιστού παίζει ένας υποτιθέμενος δίσκος μέσα στα Ελευσίνια Μυστήρια. Εδώ, τον ρόλο του δίσκου-μαϊμού παίζει ένας άλλος, πήλινος, της (ανύπαρκτης) συλλογής δίσκων του Μπαγιάν Καρά Ουλά. (Καθαρός «αστικός μύθος» -δηλαδή καθαρή απατεωνιά- οι δίσκοι του Μπαγιάν κτλ. Ουδέποτε υπήρξαν.) Τον οποίο πήλινο δίσκο υποτίθεται αρχικά κρατάει ο ιππότης του Οσλάνσκ ένας από τους Κινέζους πολεμιστές του «πήλινου στρατού» του αυτοκράτορα Τσίν, καί ο οποίος δίσκος είναι ΤΟ στοιχείο, που οδηγεί στην επίλυση του πρώτου γρίφου.

Καλό, καλό!… Όπως πολύ έξυπνη ιδέα είναι η εξυπονοούμενη υπέρθεση του δίσκου της Φαιστού στις δομές του Στόουνχετζ. Μπράβο σας, λεβέντες, σας κόβει!

Αλλά δεν αρκεί. Η δε αναμενόμενη ανακάλυψη του δεύτερου «δίσκου της Φαιστού» τον φετεινό Μάϊο, θα περιπλέξει τα πράγματα. Μην το παλεύετε, παρατήστε τα. Αυτά είναι ΜΟΝΟΝ γιά Έλληνες.

Υγ 5: Μη δίνετε σημασία στη διαγραμμένη φράση, στο προηγούμενο υστερόγραφο. Τα μάτια που έπρεπε να τη δουν, την είδαν. Τέλος.