(προηγούμενο)

arxigramma-sigmaτην αντιστοίχιση του Ωρίωνα με τις πυραμίδες, έθεσα επάνω στο έδαφος την «ορθή» προβολή του αστερισμού. Όπως, δηλαδή, τον βλέπουμε στον ουρανό. (Μόνο που ο ουράνιος βορράς του αστερισμού κατευθύνεται προς τον γήϊνο νότο.) Επειδή, όμως, τα δύο ακραία άστρα της ζώνης του Ωρίωνα ουσιαστικά έχουν ίσες αποστάσεις από το μεσαίο, θα μπορούσε κανείς να πειραματιστεί καί με τον κατοπτρισμό του σχήματος του αστερισμού. Εκτός αν, όπως στην προβολή που είδαμε πάνω στην Ελλάδα, οι ιεροί/σημαντικοί τόποι μας υπαγορεύουν ότι υφίσταται μόνον πχ η «ανάστροφη» προβολή, καί όχι η «ορθή». (Διότι αλλοιώς ξεφεύγουμε.)

Πριν προχωρήσουμε, ας δούμε τις μεγεθύνσεις των τόπων κοντά στις πυραμίδες της Γκίζας, όπου πέφτουν τα λαμπρά άστρα του αστερισμού.

Η θέση του Ρίγκελ, στα βορειοδυτικά:

pyramides-Rigel

 

Η θέση του Σαΐφ, στα βορειοανατολικά:

pyramides-Saiph

 

Η θέση του Μπετελγκέζ, στα νοτιοανατολικά:

pyramides-Betelgeuse

 

Η θέση των Μπελλατρίξ (αριστερά) καί Μέϊσσα (δεξιά κάτω), στα νοτιοδυτικά:

pyramides-Bellatrix-Meissa

 

Καί η θέση των νεφελωμάτων-«πυλών» Μ42/Μ43:

pyramides-M42

 

Τίποτε (από ιερά, κτλ), τίποτε, τίποτε, τίποτε, τίποτε,… κι ένα κολυμβητήριο, δίπλα σ’ ένα κτίριο στρόγγυλο. (Προφανώς το όλο οικοδομικό συγκρότημα είναι αθλητικό κέντρο.)

Κρατάμε μία πισινή, μήπως σε κάποια φάση της αρχαιότητας υπήρχαν στον χώρο της Γκίζας -ξέρω ‘γώ- βωμοί, κτλ, που στο μεταξύ καταστράφηκαν. (Ενδεχομένως από τα στρατεύματα του Μωάμεθ, που κατέστρεψαν τα μικρά «ειδωλολατρικά» μνημεία, αλλά στις -μεγάλες- πυραμίδες δεν μπόρεσαν να βάλουν χέρι.) Αλλά, εντάξει – αν δεν έχουμε επιβεβαίωση, θεωρούμε ότι δεν υπήρξε τίποτε.

Εφ’ όσον δεν βρήκαμε τίποτε, πειραματιζόμαστε καί με την ανάστροφη προβολή:

Giza-plateau-Oriwn-reversed

 

Ούτ’ εδώ βρίσκουμε κάτι… Η περίφημη Σφίγγα -αν υποθέσουμε πως αποτελεί «πύλη»- βρίσκεται λίγο αριστερά απ’ το 4 του Μ43, όπως κοιτάζουμε τον χάρτη – αλλά δεν συμπίπτει με το νεφέλωμα. Τέλος πάντων, μπορεί όλ’ αυτά μιά μέρα να βοηθήσουν την επίσημη Αρχαιολογία στο να εντοπίσει αρχαιότητες (εξαφανισμένες σήμερα), αλλά μέχρι στιγμής φαίνεται πως απλώς επιβεβαιώνουμε την υποψία μας: το σχήμα του Ωρίωνα χρησιμοποιείται ως «καλούπι», ως αφηρημένο πρότυπο γιά κάτι. (Άγνωστο ακόμη.)

(Κερδίζω καί το …βραβείο κοινού! Όταν ερευνάς, όλη η ομορφιά βρίσκεται στο να πας τη σκέψη σου μέχρι τέλους. ‘Οχι να μιλάς γιά τη ζώνη του Ωρίωνα, καί ν’ αγνοείς το υπόλοιπο σώμα του, επειδή «απορία ψάλτου, βήξ».)

Ένα «καλούπι», λοιπόν, ένα αφαιρετικό πρότυπο, όπως ακριβώς πχ:

  • Ένα δωμάτιο είναι τετράγωνο.
  • Ένα πλακάκι δαπέδου είναι τετράγωνο.
  • Ένα οικοδομικό τετράγωνο είναι …τετράγωνο.

Καί το αφαιρετικό πρότυπο όλων αυτών είναι το τετράγωνο της Γεωμετρίας.

Το σχήμα του Ωρίωνα φαίνεται πως αποτελεί κι αυτό «αφαιρετικό πρότυπο» κάποιων πραγμάτων, το οποίο, «υλοποιούμενο», δίνει διάφορα. Ακριβώς όπως το τετράγωνο της Γεωμετρίας «υλοποιούμενο» δίνει πχ τα πλακάκια.

 

Γιατί μίλησα γιά «αφαιρετικό πρότυπο»; Διότι, αυτή τη φορά ο Ωρίων αντιστοιχεί σε θέσεις του εδάφους υπό διαφορετική κλίμακα, καί υπό διαφορετικό προσανατολισμό. (Άρα, καμμία σχέση με τον «Ελλαδικό» Ωρίωνα, που είδαμε στα προηγούμενα.) Μάλιστα, εφ’ όσον στην Αίγυπτο δεν είδαμε ιερούς τόπους στις άκρες του αστερισμού, η έννοια του «αφαιρετικού προτύπου» ενισχύεται.

Εδώ θεωρώ απαραίτητο να σας πληροφορήσω, ότι προσωπικά έχω εντοπίσει στο έδαφος της χώρας μας ακόμη δύο «Ωρίωνες». Υπό δύο νέες διαφορετικές κλίμακες καί δύο νέους προσανατολισμούς. Όμως, δεν θα σας πω τίποτε περισσότερο, διότι το θέμα είναι λίαν επικίνδυνο – καί σαφώς δεν είναι γιά τα δοντάκια του καθενός. Στον μεν ένα «Ωρίωνα», τα Μ42/Μ43 όντως βγάζουν «κάτι»… αλλά δεν θά ‘θελα οι χωρικοί της περιοχής να με κυνηγάνε με καραμπίνες καί γουρουνόσκαγα, επειδή τους κουβάλησα στην περιοχή τους όλα τα ψώνια της «έρευνας». (Ήδη είναι τσατισμένοι, καί θα σε βρίσουν αν τους μιλήσεις γιά το φαινόμενο. Σκέψου να μάθουν ότι κάποιος ημίτρελλος τους έβαλε περισσότερη φωτιά στα μπατζάκια.) Κι αυτό το «κάτι» δεν είναι καθόλου καλό, σας λέω. Μη σας ανοίγει η όρεξη γιά έρευνες.

Στον δε δεύτερο «Ωρίωνα», κάποιο από τ’ «άστρα» ΙΣΩΣ καθορίζει τη θέση μιάς υπερ-μυστικής υπερ-παμπάλαιας βιβλιοθήκης. Εννοείται, της πανάρχαιης Ελλάδας. Κι ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ πως τέτοια βιβλία, αν υπάρχουν, θα γίνουν γνωστά σε τυχαία άτομα μόνον πάνω απ’ το πτώμα μου.

Δηλαδή, ουδέποτε! 🙂

Εφ’ όσον οι δύο τελευταίοι «Ωρίωνες» σηματοδοτούν τόσο σημαντικά πράγματα, γιατί τότε έκανα αναφορά σ’ αυτούς, καί δεν κράτησα το στόμα μου τελείως κλειστό; Γιά να σας πείσω πως, πράγματι, το σχήμα του αστερισμού χρησιμοποιήθηκε κι άλλες φορές ως αφαιρετικό πρότυπο. Διότι: Μία φορά, είναι σύμπτωση. Δύο φορές, …’ντάξ’, είναι σύμπτωση. Τρείς φορές, …έεε… είναι σύμπτωση.

Τέταρτη καί περισσότερες, ΔΕΝ είναι!

Περισσότερες; Ναί. Διότι μάλλον υφίσταται καί πέμπτη φορά.

 

…Αλήθεια, εφ’ όσον καί στην Κυδωνία του Άρη έχει πυραμίδες καί Σφίγγα… Μήπως έχει καί «Ωρίωνα»; Λές;

Κατ’ αρχήν, παίρνουμε μιά καλή απεικόνιση της περιοχής. (Από εδώ, μέσωι Γουΐκι.) Εντοπίζουμε τα (οικεία μας, πλέον) σημεία, που μας θυμίζουν το περίγραμμα του αστερισμού:

Kydwnia-Arh-erwthma

 

Κάπως σαν το κάτω μέρος του αναποδογυρισμένο, με το Μ42, κτλ. (Το περίφημο «Πρόσωπο στον Άρη» βρίσκεται δεξιά.) Δοκιμάζουμε καί τις δύο προβολές. Πρώτα την ορθή:

Kydwnia-Arh-Oriwn

 

Καί μετά, την ανάστροφη:

Kydwnia-Arh-Oriwn-reversed

 

Κάτι φαίνεται να μας διαφεύγει. Αλλά, δε μπορεί! Τα δοκιμαστικά μας σημεία (τα μώβ στην πρώτη απεικόνιση) μας δείχνουν πως ο «Ωρίων» πράγματι είν’ εκεί τριγύρω. Μήπως, όμως, ο πολιτισμός του Άρη, ενώ έχει το ίδιο γνωσιακό επίπεδο με τον παμπάλαιο γήϊνο που εξετάζουμε, είναι ακόμη παλιότερος; Μήπως τότε τ’ άστρα του (πραγματικού) Ωρίωνα είχαν κάπως αλλαγμένες θέσεις, σε σχέση με σήμερα;

Σίγουρα πρόκειται γιά λιγάκι διαφορετικό πολιτισμό, διότι αφ’ ενός οι πυραμίδες είναι πεντάπλευρες (στη Γή είναι τετράπλευρες), το δε πρόσωπο (που ξέρουμε ότι παίζει τον ρόλο της Σφίγγας) δεν βρίσκεται εκεί, που αναμένεται να βρίσκεται. (Συγκριτικά με τη Γκίζα, εννοώ.)

Αποχαιρετούμε, λοιπόν, τον Άρη, ενώ η Κυδωνία μας διώχνει! Σε σμίκρυνση, η περιοχή είναι ένα αρσενικό λιοντάρι με κάπως εχθρικές διαθέσεις:

liontari-Arh

 

Μάλιστα!… Το καταλάβαμε, το εμπεδώσαμε. Καί λοιπόν;

 

Σκεπτόμαστε λογικά.

Κι αν, εκτός του Ωρίωνα, ΟΛΟΙ οι αστερισμοί είναι «αφαιρετικά πρότυπα»;;;

Σ’ αυτή την περίπτωση, ξεχάστε τελείως τα άστρα στον ουρανό, καί τις νοητές γραμμές που τα συνδέουνε! Μιλάμε πλέον γιά ένα σύνολο συμβόλων, γιά ένα «αλφάβητο» κάπου ογδοντατόσων «χαρακτήρων», με το οποίο μπορούμε να «γράψουμε» διάφορα «κείμενα». Ακριβώς όπως το γνωστό μας αλφάβητο έχει διάφορα γράμματα σε συγκεκριμένες θέσεις, έτσι καί η ουράνια σφαίρα έχει διαφόρους «αστερισμικούς χαρακτήρες» σε συγκεκριμένες θέσεις.

Τί είδους «κείμενα» μπορούν να γραφούν μ’ αυτούς τους «χαρακτήρες», όμως;

Την απάντηση (έστω: μία πιθανή απάντηση) μας τη δίνει ο αποκρυφισμός. Αν ενδιαφέρεστε γιά τέτοια θέματα, σίγουρα κάπου έχει πάρει το μάτι σας κάτι «κλειδιά Σολομώντος», καί παρόμοια κατασκευάσματα. Που είναι σύνολα από κάτι απίθανους χαρακτήρες, σα γραμμένους από γέρο Άραβα με Πάρκινσον, καί γύρω-γύρω έχει κάτι κύκλους με παράξενα ονόματα, κάτι «Αζαβώθ», «Κοπρούτ», «Σουρλουλουήλ», κάτι ψευτοβυζαντινά «Τρίc! Τρίc! Τρίc!» (εδώ υποψιάζομαι πως ο «μύστης» εκτοξεύει ροχάλες, αλλά, όλα κι όλα! η προφορική παράδοση των μυστώνε απαγορεύει να τα λένε όλα στους «βέβηλους»), καί διάφορα άλλα τέτοια. Κι αφού ο «μύστης» -με τέτοιο φόβο, που το βρακί του ξαφνικά αποκτάει ένα …δύσοσμο βάρος 🙂 – τα προφέρει όλ’ αυτά καί κάνει «επίκληση», εμφανίζεται στο μισοσκόταδο του «φιλοσοφικού εργαστηρίου» ο Ακατονόμαστος, σπάει χαμόγελο, καί λέει κάτι σαν: «- Γκουντήβνινγκ, Κλαρίσσσς!» 🙂

Και μετά αρχίζουν οι συμφωνίες αίματος, οι αγοραπωλησίες ψυχών, καί λοιπά παρόμοια δράματα της κενωνίας.

Να σοβαρευτούμε: Το συμπέρασμα είναι πως, τα σχήματα των αστερισμών πρέπει να είναι κάτι σαν «εξαρτήματα» γιά τον χειρισμό του αιθερικού πεδίου. Όπως ακριβώς οι χημικοί δεσμοί (ομοιοπολικός, κτλ) είναι αποτέλεσμα της γεωμετρικής δομής καί των ενεργειακών επιπέδων των ατόμων καί των μορίων. Καί τί -έτσι, αφηρημένα- «χημικοί δεσμοί» καί σαχλαμάρες. Αν το πούμε μ’ άλλα λόγια, επί της ουσίας οι «χημικοί δεσμοί» δημιουργούν το κάθε τι, που βλέπουμε γύρω μας. Από ανθρώπους μέχρι ποντίκια καί ποντίκια υπολογιστών.

Κάπως έτσι, λοιπόν, το «αλφάβητο» των αστερισμών πρέπει να φτιάχνει μορφές στο αιθερικό πεδίο.

(Παρένθεση: Ακόμη κι ο Ακατονόμαστος έχει σχέση με τον αιθέρα, διότι είναι ένα αιθερικό υπερκομπιούτερ – καί όχι όν, όπως πχ είμαστε εμείς. Όμως, θα σας μιλήσω άλλη φορά γι’ αυτό το θέμα.)

Οι «επικλήσεις» καί οι παρόμοιες τρίχες κατσαρές είναι η θολή ηχώ της θολής ηχούς της θολής ηχούς… κτλ… κάποιων παναρχαίων ξεχασμένων ουσιαστικών γνώσεων. Όπως γίνεται συνήθως σε όλα τα γνωσιακά συστήματα, που με το πέρασμα των χρόνων περιπίπτουν σε αχρησ(τ)ία. Βέβαια, τα κατά εποχές ιερατεία -λίγο έως πολύ- κάτι διατήρησαν απ’ αυτές τις γνώσεις – καί το έθεταν σ’ εφαρμογή, όποτε το χρειαζόντουσαν. Μόλις το διαπιστώσαμε σ’ Ελλάδα κι Αίγυπτο!

Γιά να κλείσουμε, θα προσέθετα πως δεν μπορούμε να χειριστούμε τον αιθέρα μόνο με τα σχήματα των αστερισμών. Πρέπει να γνωρίζουμε καί τα εκάστοτε απαραίτητα «μαγικά λόγια» – κι αυτά σήμερα δεν θα τα βρούμε πουθενά. (Εννοείται, πως τα αρχαία ιερατεία τα ήξεραν.)

Μέγα θέμα αυτό, αλλά δεν μπορώ να σας διαφωτίσω περισσότερο. (Δεν ξέρω την τύφλα μου, όχι ότι δεν επιθυμώ.)

 

Προσέξτε κάτι ακόμη.

Ένα αλφάβητο κάνει όσα κάνει, λειτουργώντας ως «κλειστό» καί «συνεκτικό» σύστημα. (Ψιλοδανείζομαι έννοιες των Μαθηματικών. Αλλ’ αυτές δεν πολυδιαφέρουν απ’ ό,τι καταλαβαίνετε, όταν ακούτε τις συγκεκριμένες λέξεις στην καθημερινότητα. «Κλειστό» = είναι αυτό που είναι, καί δεν δέχεται …νέα μέλη. «Συνεκτικό» = χωρίς δομικά κενά.) Άρα, ένα αλφάβητο δεν θ’ αποδίδει τ’ αναμενόμενα, εάν αλλοιωθεί.

Η αλλοίωση ενός αλφαβήτου αλλοιώνει πρώτα τους συνδεόμενους ήχους των χαρακτήρων, καί μετά τις -με το αλφάβητο αυτό- αποδιδόμενες έννοιες. Καί οι ήχοι είναι σημαντικοί γιά την εγκεφαλική λειτουργία, αλλά καί οι έννοιες. Γνωστά αυτά, από τη αρχαιότητα – με παραδείγματα.

  • Η αλλοίωση πχ του αλφαβήτου μας σε «λατινικό» στην Κύμη της Εύβοιας τον 7ο αιώνα πΧ προφανώς έγινε, γιά να βολευτούν οι Γεφυραίοι της περιοχής – που (ως Ατλαντοπελασγοί) είχαν φθόγγους διάφορους της ομιλούμενης Ελληνικής της εποχής.
  • Η αφαίρεση των δίγαμμα/κόππα/σαμπί από το κλασικό Ελληνικό αλφάβητο ξεσήκωσε θύελλα, όταν έγινε.
  • Κι έχει ειπωθεί εδώ καί δεκαετίες, πως η σταδιακή (από το 1948, με την αφαίρεση της βαρείας) αφαίρεση των «μουσικών» στοιχείων (τόνων, πνευμάτων, υπογεγραμμένων) από το σημερινό μας αλφάβητο έγινε, γιά ν’ απλουστευθεί αυτό, εν όψει μελλοντικής μαζικής εισβολής ξένων στην Ελλάδα. (Σας θυμίζει τίποτε η λέξη «λαθρομετανάστες»; )
  • Τέλος, μ’ ακριβώς τον ίδιο (ούλτρα παράφωνο) χαβά, βεβαίως, μας «λυμαίνονται τάρ ακοάρ» όλοι οι υποστηρικτές της γραφής με «λατινικό», ή «ακουστικό» αλφάβητο. (Τουθόμπερ -πού ‘λεγαν οι βαρύμαγκες κάποτε- αυτό το τελευταίο: τα -υ, -ι, -η, ει, -οι να γράφονται με γιώτα, τα -ε, -αι με έψιλον, κτλ παρόμοια. Ιδανικό γι’ άτομα με δείκτη νοημοσύνης μονοψήφιο.)

Λοιπόν, όπως καταλαβαίνετε, εάν οι αστερισμοί είναι όντως ένα είδος αλφαβήτου, τότε η αλλοίωση του αριθμού καί του είδους των αρχαιοελληνικών αστερισμών της «Αλμαγέστης», τί συνιστά; Σίγουρα ενέργεια εκ του πονηρού. Αλλά, ποιός να το πάρει χαμπάρι… Αν ήμασταν μέλη των αρχαίων ιερατείων, όμως, σίγουρα θα βλέπαμε την αλλοίωση αυτή διαφορετικά, απ’ ό,τι ο σημερινός, «μορφωμένος» (τρομάρα του) δυτικός άνθρωπος. Εδώ πάνε σήμερα μερικοί να εισάγουν ως 13ο ζώδιο τον Οφιούχο, καί γίνεται της μουρλής με τους «συμβατικούς» αστρολόγους! Σκεφθείτε τί βλάβη επέρχεται στο (υπεραπόκρυφο) σύνολο των γνώσεων «χειρισμού» των αστερισμών, με τις όποιες αλλοιώσεις του ουράνιου χάρτη!

Τέλος πάντων, σ’ αυτό το συγκεκριμένο πεδίο δεν χάθηκε τίποτε. Η ιστορία των αστερισμών ευτυχώς δεν είναι μυστική. Ελπίζω κάποτε -ως Έλληνες- να ξαναβρούμε την άκρη με το αστρικό «αλφάβητο», καί να ξαναμεγαλουργήσουμε.

 

3. ΑΣΤΕΡΙΣΜΟΙ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΩΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ ΚΙ ΙΔΕΑΤΟΙ

Χμμμ… Υποθέτω πως έγινε το εξής:

Κάποια στιγμή στο απώτατο παρελθόν, κάποιοι πρόγονοι ημών (καί σαφώς κάτοχοι υπεράγαν προχωρημένων -ακόμη καί γιά σήμερα- γνώσεων) θέσπισαν ότι:

(α) Οι αστερισμοί είναι αυτοί, κι όχι άλλοι. (Διότι κάλλιστα θα μπορούσαν να ενώσουν τα υφιστάμενα άστρα με άλλες νοητές γραμμές, καί να παράγουν άλλα σχήματα). Ότι:

(β) Όταν τις χρειαζόμαστε, καλούμε τις συμπαντικές ενέργειές τους με συγκεκριμένο τρόπο (προβολές επί εδάφους, μαγικές επωδούς, κτλ). Ότι:

(γ) Αυτές οι συμπαντικές ενέργειες είναι τόσων ειδών, όσοι κι οι αστερισμοί. (Κάπως σαν το διαθέσιμο χρωματολόγιο, όταν πάμε ν’ αγοράσουμε μπογιές.) Καί ότι:

(δ) Πρόφεραν τις απαραίτητες μαγικές επωδούς, ώστε να παγιωθεί ανά τους αιώνες αυτή η ιστορία.

Έτσι, δεν θα εκπλαγούμε καθόλου, αν διαπιστώσουμε πάνω σε εδάφη, όπου υπήρξαν Έλληνες κατά την αρχαιότητα, να «υλοποιούνται» σχήματα αστερισμών. Με τ’ «άστρα» να είναι ναοί, παλάτια, βωμοί… ο,τιδήποτε σημαντικό.

Και αντιστρόφως: επειδή αυτή είναι μάλλον δική μας πατέντα, αν την βρούμε ξέρω ‘γώ σε καμιά Ταϋλάνδη, μπορούμε να συμπεράνουμε άφοβα πως κάποιοι πρόγονοί μας πέρασαν κάποτε κι από ‘κεί!

Δεν γνωρίζω περισσότερα. Αλλά πιστεύω πως, όπως δεν φέρνουν αποτέλεσμα οι πραγματικοί αστερισμοί απο μόνοι τους (εφ’ όσον ανακαλύψαμε τόσους διαφορετικούς ιδεατούς «Ωρίωνες»), έτσι κι οι ιδεατοί αστερισμοί λογικά δεν πρέπει να επαρκούν από μόνοι τους. Μάλλον πάντα απαιτείται ο συνδυασμός πραγματικού-ιδεατού, γιά να φτάσουμε εκεί που λέει η απόκρυφη θεωρία (του χειρισμού του αιθερικού πεδίου).

Τώρα, αν κάπου στ’ «άστρα» της προβολής χρειάζεται οπωσδήποτε καί κανένας «αιθερικός συσσωρευτής» (διάβαζε: πυραμίδες) γιά να πάρουμε αποτέλεσμα, τί να σας πω! Οι γνώσεις μου δεν φτάνουν τόσο μακριά. Μπορείτε, όμως, να πάτε ανάποδα – αν έχετε την περιέργεια: το Στόουνχετζ, ας πούμε, κάθεται επάνω σε κανένα «άστρο» κανενός «Ωρίωνα»;

 

…Εδώ, δεν μπορώ να μην ονειροπολήσω! Ωραίο είναι να ψάχνει κανείς με ηλεκτρονικούς χάρτες καί προγράμματα επεξεργασίας εικόνας, κάνοντας αλλεπάλληλες δοκιμές (σαν την αφεντιά μου) να δεί αν «κάθεται» κάποιος αστερισμός επάνω σ’ ένα σύνολο πόλεων, χωριών, ρουμανιών, λαγκαδιών. Ρομαντικό, δε λέω. Αλλά, ακόμη καλύτερο νά ‘χει στα χέρια του ένα πρόγραμμα ηλεκτρονικού υπολογιστή. Το οποίο να ψάχνει αυτό. (Γι’ αυτή τη δουλειά ακριβώς φτιάχτηκαν οι υπολογιστές!) Όλα τα σχήματα των αστερισμών επάνω σε κάθε κατοικημένο σύνολο, σ’ όλη την επιφάνεια της Γής. Υπό οποιαδήποτε κλίμακα.

Όθεν, ακόμη μία φορά κάνω έκκληση στη νέα γενιά γιά βοήθεια. Τί σκατά σπουδάζετε, μωρέ; Τί τα θέλετε τα πτυχία, αν δεν μπορείτε να εφαρμόσετε τις γνώσεις σας, κατασκευάζοντας κάτι εσείς οι ίδιοι;

(Όσοι-ες σκέφτεστε καί λίγο παραπέρα, μην ανησυχείτε. Δεν προδίδω μυστικά. Οι «υπερεσίες» μπορούν μεν να φτιάξουν ένα τέτοιο πρόγραμμα, αν δεν τό ‘χουν ήδη φτιάξει εδώ καί χρόνια -τους κόβει μέχρις εκεί, δεν χρειάζονται τις δικές μου υποδείξεις-, αλλά …δεν ξέρουν τί να κάνουν με τ’ αποτελέσματα! Είμαι απόλυτα σίγουρος γι’ αυτό. Πέρα από κάποια περίεργα φαινόμενα, πχ εμφανίσεις φαντασμάτων ή ufos, κι αυτά όχι σε τακτική περιοδικότητα, δεν υπάρχει κάτι άλλο να ερευνήσουν στους συγκεκριμένους τόπους των «άστρων», ή να εκμεταλλευτούν. Άρα, καί να έφτιαξαν ένα τέτοιο πρόγραμμα, σίγουρα το παρατήσανε σε κάποιο συρτάρι.

Γιατί, σάμπως με τις γραμμές λέϋ νομίζετε πως καθήσαν αδρανείς οι «υπερεσίες»; Από τη δεκαετία του 1920 είναι γνωστές οι τεμνόμενες ευθείες «αποκρυφιστικών» σημείων. Ποιό το αποτέλεσμα, όμως, από τότε; Μηδέν.)

 

Πριν κλείσουμε, ακόμη μία παρένθεση. Απαραίτητη.

Τα σημερινά μου θέματα έκαναν -προ δεκαετίας, καί πλέον- μιά …πασσαρέλλα καί στο περίφημο (ανελθόν, πλέον, στον Όλυμπο των εντύπων) βιβλίο: «Ο Θαυματουργός Ψίθυρος του Ερμή», του Λεωνίδα Χατζηνικολάου. Όχι, δεν πήρα εμπνεύσεις από εκεί., αλλά η σύμπτωση είναι παραπάνω από σκανδαλώδης!

  • Κατ’ αρχήν, όλο το βιβλίο πραγματεύεται τη δύναμη των ήχων (ειδικά των εκφωνουμένων), καί όντως μπαίνει στον κόπο να δώσει κάμποσες εξηγήσεις γι’ αυτήν.
  • Σε μιά σελίδα του, λέει πως οι αστερισμοί είναι ένα είδος «προβολής», αλλά (σκέπτεται ο ήρωας) «…Ποιός να το καταλάβει!…». (Δεν δίδεται στο κείμενο εξήγηση γι’ αυτό.)
  • Σε μιά άλλη σελίδα, θα βρείτε μιά μεγαλοπρεπή εικόνα «σολωμονικής». (Επίσης χωρίς αιτιολόγηση της παρουσίας της, παρά το ότι η εικόνα είναι τελείως περιττή γιά την «οικονομία» του κειμένου.)

Όμως, γνωρίζετε πολύ καλά πως εγώ, πρώτον, φτάνω όπου φτάνω από καθαρά δικούς μου δρόμους. Δεν ακολουθώ την «περιρρέουσα ατμόσφαιρα» των ερευνώντων. (Πείτε μου: έχετε δεί πολλά κόπυ-πέηστ, ή αναμασήματα ιδεών της μόδας εδώ μέσα; ) Καί δεύτερον, όταν γράφω πως κάτι ισχύει ή όχι, φτάνω σε οριστική διατύπωση ύστερα από λογικές διεργασίες – κατά τη διάρκεια των οποίων διόλου δεν αποκλείεται να κάνω καί λάθος. Αυτή είναι η διαφορά μου με το βιβλίο.

Δεν έχω πρόβλημα με το συγκεκριμένο, ή άλλα βιβλία. Αλλά, προσφάτως είδα τα στατιστικά μου να εκτινάσσονται στα ύψη, καί -σεβόμενος τον αναγνώστη- πρέπει να εξηγήσω τη θέση μου στους πάντες.

 

Μιά που μιλήσαμε γιά Αίγυπτο… Ξέρετε, ο Μέγας Αλέξανδρος έχει περισσότερα κοινά με την Αίγυπτο, απ’ όσα υποψιάζεστε. Εννοώ, εκτός από πχ τον (θεωρούμενο -από μερικούς- ως πραγματικό πατέρα του) φαραώ Νεκτανεβώ Β’, ή την επίσκεψή του στη Σίουα.

– Πες μας ένα, ρέ Εργοδότη!

Έ, λοιπόν, στην Αίγυπτο όλον τον χρόνο κάνει αρκετή ζέστη. Ιδανικό κλίμα γιά γυμνισμό! Ήταν, δηλαδή, διότι με το Ισλάμ δεν είναι πλέον. ‘Μπάσ’ περ’πτώσ’, όταν ζούσε ο Μέγας Αλέκος, οι καιροί επέτρεπαν την «παραδείσιον ταύτην περιβολήν» (που γράφει κι ο Ροΐδης).

Ως λογική συνέπεια, στο επόμενο θα ξηγηθούμε ελαφρώς ασέμνως: θα βγάλουμε τα ρούχα μας! 🙂

(επόμενο)

Advertisements