Αρχική

Σύντομο σχόλιο 29-10-2014

22 Σχόλια

Καί τώρα, τέλος, έ;

Τρείς θάλαμοι, «- Δεν …νομίζουμε πως θα βρούμε άλλους!», καί ό,τι είδατε, είδατε, Έλληνες. (Κι Ελλ’νίδες.) Τέλος το μπανιστήρι!

Σιγά να μην τελείωσε! Έτσι μού ‘ρχεται, να πάω να …φιλήσω το γαντοφορεμένο χέρι του Πάπα Ρώμης! 🙂 Γιατί; Μα, διότι από τους πέντε-δέκα ισχυρούς παγκόσμιους «παίχτες», το Βατικανό είναι ίσως ο μοναδικός, που θα επιμείνει να φτάσει η ανασκαφή μέχρι τέλους. (Γιά τους δικούς του λόγους – αλλά δεν μας χαλάει.)

Καί θα φτάσει – πιστέψτε με.

Τίποτε δεν τελείωσε! Τίποτε!!!

 

Κάτι ακόμη:

Κάθε, μα κάθε εθνική επέτειο, γεμίζουν τα ιστολόγια (κυρίως τα λεγόμενα «πατριωτικά») με βρισιές καί άσχημους χαρακτηρισμούς κατά των γυναικών, που συμμετέχουν στις παρελάσεις. Είτε ως εκπαιδευτικοί, είτε ως μαθήτριες. Δεν προσέχουν τί φοράνε, φοράνε προκλητικά ρούχα, άρα είναι πουτάνες, κτλ κτλ κτλ.

Ρέεεεεεεεε!!!!!!

Συνέλθετε, ρέ! Είσαστε εκτός πραγματικότητας.

Δεν καταλαβαίνετε ότι στο ΧΧ χρωμόσωμα είναι γραμμένη με ανεξίτηλο βιολογικό «μελάνι» η επιδίωξη θαυμασμού καί πόθου από τα αντρικά βλέμματα; Ακριβώς το αντίθετο θα ήταν αφύσικο κι ανησυχητικό.

Τέτοια κακία γιά τις γυναίκες, ούτε οι αδερφές δεν δείχνουν! Επομένως, φταίω εγώ, τώρα, να σας χαρακτηρίσω ιουδαιόφρονες πιστούς του Κρόνου, καί να πω πως την έχετε μικρή; (Την υπόληψή σας, εννοώ. 🙂 ) Έ; Φταίω; Μη διαμαρτύρεστε καθόλου. Τα τραβάει η καμπούρα σας!

Άριστα, λοιπόν, πράττει η κόρη του Διός σημερινή Ελληνίδα, που δεν καταλαβαίνει από μωϋσαϊκά «ού», να πάει να φορέσει μπούρκα… Επειδή έτσι γουστάρετε μερικοί-μερικοί!

Αφήστε, ρέ, τις γυναίκες ήσυχες! Καλά κάνουν! Οι προγιαγιάδες τους του Σαράντα θα ήταν περήφανες γιά τις δισεγγονές τους! Καί στο κάτω-κάτω, άντρες καί γυναίκες δεν κρινόμαστε από το τί φοράμε, αλλά από το τί πράττουμε ή παραλείπουμε στις κρίσιμες στιγμές.

Άλλα πράγματα πειράζουν καί σέρνουν τις σημερινές Ελληνίδες (κι όλο το έθνος) κατά κρημνών, όχι οι μίνι φούστες. Συνοπτικώς: το ότι η σημερινή Ελληνίδα, νομίζοντας πως κάτι σπουδαίο κάνει, αντέγραψε όλα μα όλα τα αντρικά ελαττώματα (φιλοχρηματία, εγωϊσμό, τσαμπουκάδες, φιλαρχία, υβρεολόγιο, κτλ κτλ), πλην της φαλάκρας. Κι έτσι, μίνι-ξεμίνι η φούστα, φτάνεις να έχεις στο σπίτι σου (καί στο κρεββάτι σου) όχι γυναίκα, αλλά τον διευθυντή της Εφορίας καί τον χουλιγκάνο της αντίπαλης ομάδας… πακέτο!

Μόνο που δεν θα επεκταθώ, διότι δεν γράφω κοινωνική ανάλυση εδώ.

Βάλτε ένα τέλος στις επικρίσεις, δεν χρειαζόμαστε άλλη διαίρεση του έθνους μας. Κοντεύουμε να χαθούμε, δεν το καταλαβαίνετε; Καί στο «παρά πέντε» προ του χαμού, κάθεστε μερικοί καί βρίζετε τις μινιφορούσες παρελαύνουσες;

 

Αμφίπολη, παρέκβαση τέταρτη – Ουράνιο χρονόμετρο

20 Σχόλια

(προηγούμενο)

arxigramma-Eπειδή γίνεται ένας ψιλοχαμός ανά τα Ιντερνέτια, γιά το αν ο τάφος είναι συλημένος ή ασύλητος, θα σας δώσω κι εγώ τη δική μου εκδοχή.

Εξ αρχής, έχω να πω πως είναι συλημένος. Δεν γίνεται η κεφαλή της σφίγγας να βρίσκεται δύο θαλάμους γεμάτους άμμο πιό πέρα, από εκεί που έπρεπε να βρίσκεται. Εντάξει, έχω ακούσει ιστορίες γι’ αρχαία που αλλάζουν θέση από μόνα τους στο μουσείο Καΐρου… αλλά κι αυτό πιά! 🙂

Να σοβαρευτούμε: ΔΕΝ γίνεται. Το κεφάλι της σφίγγας μετακινήθηκε από ανθρώπινο χέρι. Όσα ιστολόγια επιμένουν στην αρχική θέση του ασύλητου τάφου, απλά βρίσκονται εκτός πραγματικότητας.

Το τωρινό ερώτημα, επομένως, δεν είναι αν ο τάφος είναι συλημένος ή ασύλητος, αλλά: Πόσο μακριά έφτασαν οι τυμβωρύχοι;

Ας ελπίσουμε, όχι πολύ.

(Κι εγώ υποστήριξα εξ αρχής, πως ο τάφος είναι ασύλητος. Αλλά, η -μέχρι στιγμής άγνωστη- «πηγή», που διοχετεύει στο εγχώριο Διαδίκτυο τις φωτογραφίες των άγγλων του 1916, φρόντισε να μας δώσει νέο υλικό, ώστε να μην τρέφουμε πλάνες στην κεφάλα μας. Ξέρουν εκεί, στην αγγλίτσα: σιγά-σιγά το δηλητήριο, να σπάνε πλάκα με το θύμα.)

Λοιπόν, τέτοιες ενέργειες δεν είναι ούτε τυχαίες, ούτε απρογραμμάτιστες. Ήξεραν οι άγγλοι, ήξεραν πολύ καλά τί έψαχναν εκεί. Θα σας το αποδείξω.

 

Κατ’ αρχήν, πώς καί πότε βρέθηκαν εκεί οι άγγλοι;

Πληροφορούμαστε ότι επρόκειτο γιά ένα σύνταγμα ελαφρού πεζικού, που μας κουβαλήθηκε στην Ελλάδα «το 1915, κατόπιν αιτήματος του Έλληνα Πρωθυπουργού». Το άρθρο του συνδέσμου δεν διευκρινίζει ποιός πρωθυπουργός τό ‘παιξε οικοδεσπότης, άρα προσπαθούμε να τον βρούμε. Ξέρουμε από την Ιστορία ότι την εποχή εκείνη είχαμε αλλεπάλληλες εκλογές με νίκη Βενιζέλου, κι άλλες τόσες παραιτήσεις …Βενιζέλου, καί στα μεταξύ διαστήματα ανέβηκαν στην πρωθυπουργία οι Σκουλούδης καί Ζαΐμης. (Λήμματα: Σκουλούδης, κυβέρνηση Σκουλούδη, Ζαΐμης, Εθνικός Διχασμός.) Ψάχνοντας λίγο στα παραπάνω άρθρα, βρίσκουμε ότι ήταν ο Σκουλούδης, καί μάλιστα στο διάστημα μετά τις 23 Σεπτεμβρίου 1915. (Διότι την ημέρα εκείνη η Βουλγαρία κήρυξε γενική επιστράτευση, καί απάντησε με μερική επιστράτευση εφέδρων η Ελλάδα.)

Άρα, γιά ποιά «ουδετερότητα της Ελλάδας» μιλάμε; Τζάμπα, επομένως, καί το κίνημα της Τριανδρίας (16 Αυγούστου 1916), τζάμπα καί ο -γιά μιά ακόμη φορά- εθνικός διχασμός, τζάμπα καί ο βομβαρδισμός Αθήνας-Πειραιά από τα πολεμικά πλοία των (να με συμπαθάτε, εκτοξεύω ροχάλα εδώ) «συμμάχων» μας Αγγλογάλλων… Ποιά «ουδετερότητα», όταν ήδη το σύνταγμα των άγγλων είχε εμπλακεί σε πολεμικές επιχειρήσεις με τους Βουλγάρους;

Λεπτομέρεια πρώτη: Ο Σκουλούδης ήταν υψηλόβαθμος τέκτων. Καί είναι αυτός, που ουσιαστικά άνοιξε τις πόρτες των αθηναϊκών σαλονιών της «υψηλής κοινωνίας» στο σκοτεινής καταγωγής μεγαλοαπατεώνικο κάθαρμα Ζαχάρωφ. (Περί του ρόλου του Ζαχάρωφ στη Μικρασιατική Καταστροφή, υποθέτω πως ήδη γνωρίζετε.)

Λεπτομέρεια δεύτερη: Ο Ζαΐμης δεν ήταν Ελληνικής καταγωγής, αλλά σεφαραδίτικης. Ισπανοεβραϊκής. Κρυπτο-ιουδαίος, δηλαδή. («Χαΐμε», το πραγματικό.) Αυτό το παραδέχθηκε -εμμέσως πλην σαφώς- καί κάποιος απόγονός του, στην τηλεόραση (προ ετών). Με τον Ζαΐμη, μάλιστα, παίχτηκε καί η εξής τραγι-κωμωδία: ο -σιωνίσταρος- πρωθυπουργός της αγγλίτσας πρόσφερε στην Ελλάδα την Κύπρο, αν η Ελλάδα έβγαινε στον Α’ ΠΠ στο πλευρό των άγγλων, αλλά ο Ζαΐμης αρνήθηκε. (Μπάαααα!!!… Δεν ήταν προσυνεννοημένο, το τί θα πούν δημοσίως αυτοί οι δυό! 😛 )

Ξεκαθαρίσαμε, λοιπόν, το ποιός κουβάλησε εδώ τους άγγλους.

Αλλά, προσέξτε: οι άγγλοι δεν ήταν η πρώτη φορά που ήρθαν στην Ελλάδα ως πλιατσικολόγοι αρχαιοτήτων. Του πόρδου Έλγκιν -που τον γνωρίζετε- είχε προηγηθεί η επιδρομή της ακρίδας των Ντιλεττάντι. Καί πάντα με σύστημα καί με πρόγραμμα… Όσοι ιστορικοί αναμασούν τις μαλθακίες περί «ρομαντικών ερασιτεχνών αρχαιολατρών», είναι ανόητοι ολκής.

 

Άρα, οι άγγλοι έρχονται στην Ελλάδα τους τελευταίους μήνες του 1915. Πώς, λοιπόν, οι επεξηγήσεις στις φωτογραφίες γράφουν γιά 1916; Τί περίμεναν αυτό το διάστημα οι άγγλοι; Να …πάρουν θάρρος, σαν τον νεοδιόριστο παπά του ανεκδότου, που κατάπιε μιά μπουκάλα κοκκινέλι πριν τη θεία λειτουργία; Δεν νομίζω. Είναι εκ φύσεως αρκετά αναίσχυντοι καί θρασείς.

Χμμμ…

Το σχήμα που ονειρεύτηκα, ο Ωρίων,…

tellaro-dior8wmeno

…δε μοιάζει (με πολλή φαντασία, δε λέω) λιγάκι σαν κλειδαριά της πόρτας αυτής;

Επομένως, μήπως η διάταξη των τριών ξεχωριστών ουρανίων σωμάτων είναι το κλειδί, που ανοίγει την πόρτα;

Γιά να δούμε.

Πότε βρέθηκαν Σελήνη/Δίας/Αφροδίτη στη διάταξη αυτή;

Καταφεύγουμε στο αγαπητό Stellarium. Καί βλέπουμε:

2014-07-27

 

Σαρ-πράϊζ! 🙂 Το φετεινό καλοκαίρι! Όταν άνοιξε ο τάφος!

Βέβαια, ο Δίας είναι πάνω από την ευθεία Σελήνης-Αφροδίτης – αντί γιά κάτω (όπως στο όνειρο της πόρτας). Όμως, το αποτέλεσμα μετράει: ο τάφος όντως άνοιξε φέτος.

Έ, τώρα που μάθαμε το μυστικό, θα πάρουμε φόρα!…

1916-02-07

 

…καί θα τα βρούμε όλα! 7 Φεβρουαρίου 1916, λοιπόν, ίδια διάταξη, καί Δίας κάτω απ’ τη νοητή ευθεία Σελήνης-Αφροδίτης! Όπως ακριβώς στην πόρτα!

Πώς σας φαίνεται; 🙂

Φεβρουάριος; Ναί. Η φωτογραφία, που δείχνει έναν άγγλο στρατιωτικό να σαλαγάει τα χωριατάκια, να ρίξουν άμμο μέσα στον συλημένο τάφο,…

agglos-xwrikoi

 

…επιβεβαιώνει πως πρόκειται γιά χειμώνα. Όλοι φοράνε χειμωνιάτικα. (Άντε, νά ‘ναι μέχρι τέλος Μαρτίου 1916. Στας Σέρρας, τέλος Μαρτίου εξακολουθεί να κάνει κρύο.) Αντίθετα, η φωτογραφία, που δείχνει τους άγγλους να το παίζουν (Χ)άμλετ (γουρούνια, δηλαδής),…

Hamlets

 

…δείχνει θερινές στολές. (Πλην του -λιγουρευομένου τις νεκροκεφαλές- σκύλου, ούτινος η «στολή» είναι παντός καιρού.) Λογικό. Μέχρι το καλοκαίρι είχαν αποθρασυνθεί εντελώς – αν υποτεθεί ότι είχαν ποτέ τους έστω καί ψήγματα αιδούς.

Προχωράμε στον χρόνο, καί πάμε στις 28 Απριλίου 1941. Τότε…

1941-04-28

 

…είχαν την ευκαιρία τους ν’ ανοίξουν τον τάφο άλλης ράτσας χοιρινά, τα ναζιστογούρουνα. Που τα βλέπουμε εδώ καμαρωτά-καμαρωτά μπροστά στο λιοντάρι, στις 18 Μαΐου 1941. (Αυτοί οι πίθηκοι με τον …αρχαιοελληνικό χαιρετισμό είχαν μπουκάρει στις 9 Απριλίου 1941 στη Θεσσαλονίκη, καί στις 27 Απριλίου στην Αθήνα.)

Nazi-Amfipolh

 

Ετούτοι εδώ, δεν γνωρίζουμε τί ακριβώς έκαναν. Αν σύλησαν τον τάφο, πόσο μακριά έφτασαν, τί βρήκαν, ποιά ευρήματα βούτηξαν, τί τά ‘καναν. Οι γερμαναράδες πάντα κρατούσαν το στόμα τους πιό κλειστό απ’ τους ψωροπερήφανους «αποικιοκράτες», που διαλαλούσαν τα κατορθώματά τους urbi et orbi.

 

Πάμε παρακάτω. Εάν έχουμε μαντέψει σωστά, αυτό το φαινόμενο (δηλ. η «τριγωνική» συζυγία Σελήνης/Δία/Αφροδίτης στον ίδιο ουράνιο τομέα) επαναλαμβάνεται κάθε 1941-1916 = 25 χρόνια περίπου. Άρα, 1941+25 = 1966, δηλαδή…

1965-05-04

 

…η εποχή Λαζαρίδη! (Εκπληκτικό; Δεν θα τό ‘λεγα πιά.) Η ημερομηνία είναι η 4η Μαΐου 1965, καί μαθαίνουμε πως ο Δημήτρης Λαζαρίδης κάνει την πρώτη τομή κατά το τέλος του 1964, καί το 1965 βρίσκει τμήμα του περιβόλου.

 

Η τελευταία σημερινή έκπληξη σας περιμένει, αν σκεφθείτε ότι από το 1965 μέχρι το 2014 είναι 49 χρόνια. Άρα, απ’ ανάμεσα πρέπει να βρίσκεται κι άλλο τέτοιο «τρίγωνο».

Όντως, το γνωστό μας τρίγωνο σχηματίστηκε ξανά στις…

1980-11-05

 

…5 Νοεμβρίου 1980, αλλά την εποχή εκείνη δεν έγινε τίποτε.

Γιατί;

Διότι η Σελήνη είναι ανάποδα απ’ τις προηγούμενες διατάξεις, είναι δεξιά του Ήλιου, κι έτσι δεν δούλεψε η «κλειδαριά».

Εκπληκτικό; Δεν θά ‘πρεπε…

Τρώμε ακόμη ένα τέταρτο του αιώνα, καί φτάνουμε στο 2014, στην εποχή μας, με την «Αμφιπολίτιδα». (Ομολογώ, όμως, ότι είναι ωραία «ασθένεια» – καί τα …εμβόλια μακριά από μένα! 🙂 )

Η επόμενη τέτοια «τριγωνική» σύνοδος λαμβάνει χώραν στις 16 Οκτωβρίου 2039, αλλά πάλι δεν ανοίγει η «κλειδαριά», καί η μεθεπόμενη στις 16/08/2064, όπου η «κλειδαριά» -ευτυχώς- ανοίγει.

Ελπίζω μόνο, η Ελληνική γραφειοκρατία να μην αναβάλει το οριστικό άνοιγμα του τάφου γιά τότε!

 

Μία παρατήρηση:

Υπενθυμίζω πως το σχήμα στην -υποθετική έκτη καί τελευταία- πόρτα είναι απλώς μία ζωγραφιά ενός ονείρου που είχα, καί τα όνειρα είναι ασαφή. Στις προηγούμενες συνέχειες, έκανα κάποιους λογικούς συνειρμούς, καί υπέθεσα πως στην πόρτα φαίνεται η Σελήνη στο «χάσιμο», δηλαδή (όπως στον καθορισμό του Πάσχα) όσο πλησιάζει τη θέση του Ήλιου. Στις εικόνες, αυτή η θέση είναι δεξιά του Ήλιου, όπως στις 05/11/1980. Στις υπόλοιπες τέσσερεις ημερομηνίες, όμως (07/02/1916, 28/04/1941, 04/05/1965, 27/07/2014), η Σελήνη φαίνεται στο «γέμισμα», δηλαδή όσο απομακρύνεται απ’ τον Ήλιο – καί στα στιγμιότυπα του Stellarium βρίσκεται αριστερά απ’ τον Ήλιο.

Τα όνειρα μεν είναι ασαφή, αλλά τα προγράμματα του υπολογιστή είναι ακριβέστατα – καί δεν μας μένει καμμία αμφιβολία, ότι έχουμε ένα σχήμα, που υπό συνθήκες «δουλεύει» (δηλ. «ξεκλειδώνει» τον τάφο), καί υπό συνθήκες «δεν δουλεύει». Τώρα, βέβαια, αν ποτέ βρεθεί η πόρτα του τάφου όπως την ονειρεύτηκα, θα σιγουρευτούμε 100%. Μέχρι στιγμής, όμως, φτάνουμε σ’ εκπληκτικά συμπεράσματα, αν καί με βάση ασαφή.

Όπως δεν μας μένει καμμία αμφιβολία πλέον, ότι ειδικά οι άγγλοι ήξεραν. (Οι γερμαναράδες μπορεί καί να μην ήξεραν, ο δε Λαζαρίδης μπορεί απλώς να ήταν τυχερός. Όπως καί η Περιστέρη.) Πώς τό ‘ξεραν; Δεν γνωρίζω. Είμαι, όμως, πεπεισμένος ότι είχαν τον τρόπο τους.

Το τελευταίο ερώτημα είναι, αν ένα σύνταγμα ελαφρού πεζικού έχει τους «σοφούς», που απαιτούνται γιά τέτοιες δουλειές. Δεν είναι απαραίτητο, οι στρατιωτικοί μπορούν κάλλιστα να διεκπεραιώσουν διαταγές – καί μάλιστα, χωρίς να ρωτάνε.

Ωστόσο, κάποιες φωτογραφίες όπως αυτή…

commander-ErnestGardiner

 

…δείχνουν πως, ακόμη κι αν δεν πήγαν στην Αμφίπολη οι άγγλοι «σοφοί» το 1915, πήγαν αργότερα. (Η λεζάντα της συγκεκριμένης φωτογραφίας μιλάει γιά 1916.) Είπαμε! Στην αγγλίτσα, οι ιδιότητες του στρατιωτικού, του κατασκόπου, του τέκτονα (καί του …«αρχαιόφιλου» – που δεν την είπαμε) είναι ελαφρώς συγκεχυμένες.

 

Υγ: Ένα μείζον θέμα, είναι η πρόσφατη αυξημένη θρασύτατη διαδικτυακή παρουσία, που παρουσιάζουν τ’ «ασπρόμαυρα πλακάκια». Το ξέρω πως δεν λείπουν από θέματα «έρευνας», όπως ο Μάρτης δεν λείπει απ’ τη Σαρακοστή, αλλά μ’ ενοχλεί σφόδρα η επιμονή τους, να περάσουν την προπαγάνδα τους γιά την Αμφίπολη. Παναπεί, έτοιμες «αλήθειες» εξ αποκαλύψεως.

Ας προσέξουν, διότι εγώ ΔΕΝ θα τους χαριστώ. Καί στα @@ μου, αν φοράνε μάσκες «πατριώτη», καί λοιπές παρόμοιες.

Πρώτη καί τελευταία προειδοποίηση.

(συνεχίζεται)

Ο καφές κάνει κακό!…

2 Σχόλια

…Όταν τον ζητάς, καί δεν τον έχεις! 🙂

 

Ξυπνάω, που λέτε, μίαν ωραίαν πρωΐαν, να πάω στη δουλειά μου, χωρίς νά ‘χω πιεί καφέ, καί βλέπω ένα σύνθημα απάνω σ’ ένα ντουβάρι:

fwtia-trapezes

 

Έλα, Παναΐαμ’!!! Τ’ είν’ αυτό, μόρνινγκ-μόρνινγκ; Χάκερ είν’ αυτός, ή έμαθε Ελληνικά από τουριστικούς οδηγούς τσέπης;

Κι αυτό το «φάτσους», τί πάει να πεί; Σαν Κυπριακή βρισιά ακούγεται. (Παράβαλε: «- Αυτόννν τον φάτσοννν θα παντρευτείς, κόρηνννμου;»)

Μετά, θυμήθηκα πως «φάτσο» στα ηπαπαραίϊκα είναι ο χοντρούλιακας. Αλλά, πάλι δεν έβγαινε νόημα. Εκτός αν (τελευταία ακτίς πιθανού νοήματος, άμα τώι εωθινώι Ηλίωι) μάλλωσαν ο Ζουγανέλης με τον Σταρόβα γιά τις εισπράξεις, καί βγήκε ο καράφλας νύκτωρ καί γράφει συνθήματα, να του την πεί του καρντασίου. (Κι έβαλε καί τις τράπεζες γιά ξεκάρφωμα.)

Ήλθεν, όμως, το πλήρωμα του χρόνου, καί ήπια το ηδύποτον.

prwinos-kafes

Καί συνήλθα!

Καί κατενόησα πως ήμην τυφλός καί ανέβλεψα!

fwtia-trapezes-2

 

Έ, ναί, μωρέ! Έ, ναί!

Είπα κι εγώ, τί διάολο! Σε καλό τους! Κατατρόμαξα πρωΐ-πρωΐ! (Ότι τό ‘ριξαν όλοι στο σουρρεάλ, δηλαδής.)

 

Υγ: Συνηθισμένα πράγματα. Όμως, όταν

το αύριο φτάνει πιά σαν «αύριο» να μη μοιάζει,

τότε έχουμε σκέτη ρουτίνα, καί η επανάστασις έθεσε εαυτήν μακράν ημών. Στην προκειμένη περίπτωση, επαναστατικόν θα ήτο εάν έγραφε φερ’ ειπείν: «Φωτιά σε τράπεζες, μπάτσους, φασίστες – να τους φτιάξουμε καφέ στο μπρίκι, να συνέλθουν!»

Υγ 2: Πρκλ, χίλια συγνώμη που σου κλέβω θέματα! Είμαι αδιόρθωτος: όλο σου ζητάω συγνώμες δημοσίως, κι όλο το ξανακάνω! Είναι γλυκό το πιοτό της αμαρτίας, που λένε! 🙂

Αμφίπολη, παρέκβαση τρίτη – Οικοδομικά υλικά!

12 Σχόλια

(προηγούμενο)

arxigramma-Tελικά, κάθε εμπόδιο γιά καλό.

Είχα έτοιμο το κείμενο της παρέκβασης γιά δημοσίευση χθες το πρωΐ (Δευτέρα, 20/10/2014), αλλά συνέβησαν πολλά, καί η δημοσίευση αναβλήθηκε γιά σήμερα. Κι ώσπου να φθάσουμε στο σημερινό πρωϊνό, μεσολάβησαν νέες δημοσιεύσεις ανά τα Ιντερνέτια, που κατέστησαν το μισό κείμενο σχεδόν άχρηστο.

Ωστόσο, έτσι, γιά την Ιστορία, θα το δημοσιεύσω – καί θα καταλάβετε.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

Τις προηγούμενες μέρες, έκανα ένα σχόλιο μάλλον απαξιωτικό, κι ένα σχόλιο εχθρικό. Οφείλω να εξηγήσω τη συμπεριφορά μου, καί -γιατί όχι; – να ζητήσω συγνώμες. Δεν έχω να μοιράσω τίποτε με αναγνώστες, ή άλλους ιστολόγους. Ούτε σπίτια, ούτε χωράφια, ούτε γκόμενες, ούτε ράβδους χρυσού. Άσε που ήδη κυκλοφορεί στη χώρα αρκετή εχθρότητα, κι αρκετός διχασμός. Να προσθέσω, λέτε, περισσότερα τέτοια «αγαθά»; Τά ‘χουμε ανάγκη;

Ο λόγος της επιθετικότητάς μου, είναι ο εξής:

Όπως ακριβώς, όταν βλέπεις το παιδί σου να πάει να βάλει το πηρούνι στην πρίζα, το τραβάς βίαια προς τα πίσω (καί του ρίχνεις καί μερικές), καί το νουθετείς …δημοκρατικώς πως αργότερα, με την ησυχία σου, έτσι ακριβώς αντέδρασα κι εγώ. Η αιτία ήταν πως η κατάσταση κινδύνευε να ξεφύγει εκτός ελέγχου σε δύο περιπτώσεις σοβαρών ιστολογίων καί ιστολόγων, κι έπρεπε να δράσω γρήγορα – προς επαναφοράν των ισορροπιών. Τα πράγματα με τις πρόσφατες ανασκαφές είναι ΠΟΛΥ ΣΟΒΑΡΑ, καί δεν επιτρέπεται ούτε το παραμικρό ολίσθημα προς την επιπολαιότητα. Εννοώ, όσων τηρούμε μιά ελάχιστη σοβαρότητα στα όσα γράφουμε. (Οι υπόλοιποι, δεν μ’ απασχολούν. Μιά ζωή, μαλακίες γράφανε. Δεν θ’ αλλάξουν τώρα.)

Αναλύω (τώρα, με την ησυχία μας) τις δύο περιπτώσεις.

(Ακολουθεί το πρώτο μισό, που κατέστη ανεπίκαιρο/ψιλοάκυρο.)

 

ΤΟ ΕΛΑΣΣΟΝ – Η ΑΜΜΟΣ

Με αφορμή κάποιες πρόσφατες (αρκετά θολές, είν’ η αλήθεια) δηλώσεις των αρχαιολόγων, ο καλός ιστολόγος «Διηνέκης» (ιστολόγιο «Έσχατη γραμμή ανασχέσεως») συνεπέρανε -απάνω-κάτω- ότι ο τάφος της Αμφίπολης είχε ήδη ανοιχτεί από την εποχή Λαζαρίδη (1965), καί ξαναμπαζώθηκε (με τη γνωστή άμμο μέχρι το ταβάνι) κατόπιν εντολών «άνωθεν». Επίσης, συνεπέρανε πως τα νεκρά πρόσωπα μέσα στον τάφο ήταν ήδη γνωστά από τότε, καί πως κτερίσματα κτλ έχουν ήδη κάνει φτερά. (Σύνδεσμος.)

Τα επιχειρήματά του όντως έχουν κάποια βάση. (Πχ, καί ποιός δεν γνωρίζει τις πανταχού παρούσες «εντολές άνωθεν», στη …δημοκρατιάρα μας…) Ωστόσο, προσωπικά είχα κι έχω δύο σοβαρές αντιρρήσεις:

  • Πρώτον, εάν υποθέσουμε ότι όντως έπρεπε να υλοποιηθούν «άνωθεν» εντολές συσκοτίσεως, η μεταφορά άμμου (γιά να μπαζωθεί το μνημείο) δεν είναι ούτε στιγμιαία, ούτε μικρής διάρκειας.

Υπολογίζοντας (απ’ όσα έχουν γίνει γνωστά μέχρι τώρα) τον όγκο πέντε προθαλάμων, λαμβάνω τα εξής -υποθετικά μεν, ρεαλιστικά δέ- δεδομένα:

Ότι το 1965 δεν χρησιμοποιήθηκαν μηχανήματα (πχ ιμάντας μεταφοράς), διότι τότε οι ανασκαφές είχαν ακόμη χειρότερη χρηματοδότηση, απ’ ό,τι σήμερα. Συνεπώς, χρησιμοποιήθηκαν αποκλειστικά χειρώνακτες εργάτες. Μετά, γιά αίθουσα 6 m x 6 m x 6 m = 216 m^3 (διακόσια δεκαέξι κυβικά μέτρα) ανά προθάλαμο, καί καλυμμένο το 80%του όγκου, έχω 5*216*0.8 = 864 κυβικά μέτρα άμμου. Υποθέτω ακόμη, πως η άμμος βρισκόταν σε σωρό αρκετά κοντά στην είσοδο, ώστε η ολική διαδικασία (α) να γεμίσει το καρροτσάκι μεταφοράς, (β) να το κουβαλήσει ο εργάτης στην τρύπα του διαχωριστικού, καί (γ) να πετάξει την άμμο μέσα στον προθάλαμο (όπου άλλοι εργάτες θα τη σπρώχνουν -απ’ έξω απ’ την τρύπα- με φουρνόξυλα, ώστε να κατανεμηθεί ισομερώς), η ολική διαδικασία, λέγω, να κρατούσε ακριβώς δύο λεπτά της ώρας ανά καρροτσάκι.

Υποθέτω ακόμη πως κάθε κυβικό μέτρο άμμου γεμίζει με είκοσι (20) καρροτσάκια, καί πως κάθε εργάτης εργάζεται επί ένα πλήρες οκτάωρο. Τότε, γιά να γεμίσουν άμμο στο 80% του όγκου τους καί οι πέντε προθάλαμοι, απαιτούνται 576 εργατώρες, ή περίπου 72 μέρες. Δηλαδή, ή ένας εργάτης θα γεμίζει τους προθαλάμους με άμμο επί περίπου τρείς μήνες (διότι απαγορεύεται η εργασία τα Σαββατοκύριακα), ή δέκα εργάτες επί περίπου μιάμιση εβδομάδα. Καί θα δουλεύουν σαν ρομπότ, δίχως το παραμικρό διάλειμμα γι’ ανάπαυση!

Όπως καταλαβαίνετε, οι αριθμοί αυτοί είναι πολύ συντηρητική εκτίμηση, καί εύκολα μπορούν να ξεφύγουν έως καί 100% παραπάνω. Σ’ αυτούς τους υπολογισμένους χρόνους, προσθέστε τον χρόνο να στηθούν σκαλωσιές. Στον καθαρό χρόνο γεμίσματος με άμμο, τέλος, προσθέστε ίσο χρόνο αρχικού αδειάσματος – αν υποτεθεί ότι οι ταφικοί προθάλαμοι ήσαν εξ αρχής γεμάτοι με άμμο.

Το αποτέλεσμα είναι εργασίες, που διαρκούν από τρείς έως έξι εβδομάδες, άρα ουδόλως μπορούν ν’ αποκρυφθούν. Αν ήταν να κρατήσουν μονάχα ένα βράδυ, να συμφωνήσω ότι μπορεί καί να περνούσαν στο «ντούκου». Αλλά τώρα, σίγουρα τραβούν την προσοχή. Πράγμα που με φέρνει στη δεύτερη αντίρρησή μου:

  • Εφ’ όσον οι εργασίες αυτές τραβούν την προσοχή, όλο καί κάποιος θα μιλήσει παραπέρα.

Μ’ άλλα λόγια, στην πράξη δεν υφίσταται μυστικότητα.

Δύο επιπλέον (αντι)παραδείγματα:

Ο Ιωάννης Μεταξάς, προβλέποντας πολύ σωστά ότι οι Βούλγαροι θα μας ξαναεπιτεθούν, όπως το 1916, έθεσε ως στόχο να μετατρέψει τα πρόχειρα αμυντικά ορύγματα του 1916 (των βορείων συνόρων μας) σε μόνιμα οχυρά. (Ξέρετε, η γνωστή «Γραμμή Μεταξά» – Ρούπελ, κτλ.) Προς τούτο, κι επειδή καταλάβαινε πως αναπόφευκτα κάποιος ντόπιος (ηθελημένα, ή αθέλητα) θα μιλούσε γιά το μυστικό σχέδιο, μετέφερε στα σύνορα εργάτες από την Πελοπόννησο! Καί πώς; Με ολονύκτιο ταξίδι μέσα σε κλειστά στρατιωτικά φορτηγά.

Ωστόσο, οι λεπτομέρειες αυτές δεν άργησαν να μαθευτούν, καί μπορώ να σας πώ μαθεύτηκαν αμέσως μετά τον πόλεμο. Εγώ τις έμαθα αρκετά χρόνια πριν, από γηραιούς συγγενείς μου. Εντάξει, τα οχυρά δεν είναι έργο ίσου μεγέθους με το παραγέμισμα των προθαλάμων με άμμο. Το οπωσδήποτε μεγαλύτερο μέγεθός τους σημαίνει μεγαλύτερες πιθανότητες να διαρρεύσει κάτι. Αλλά, αν ένας χωρικός της περιοχής Καστά μιλούσε γιά «παράξενες» εργασίες των αρχαιολόγων, δεν θα κινδύνευε, δά, με στρατοδικείο καί τυφεκισμό!

Στο κάτω-κάτω, οι χωρικοί (όπως μάλλον έχετε διαπιστώσει), δεν διστάζουν να δίνουν συνεντεύξεις στα ΜΜΕ, καί να παραδέχονται στα ίσα πως διέπραξαν αρχαιοκαπηλικό πλιάτσικο κατ’ εξακολούθησιν καί κατά συρροήν. Στην πληροφορία ότι κάποιοι μισόμουρλοι παραγεμίζουν τον τάφο με άμμο θα κολλούσανε;

Εδώ διέρρευσε ακόμη μία επιχείρηση του Μεταξά, σαφώς μέγιστης μυστικότητας: η μεταφορά (αρχές του 1941) μεγάλου μέρους του χρυσού του κράτους σε μυστικό κρησφύγετο, το οποίο είναι άγνωστο ακόμη καί σήμερα. Αλλά η ιστορία τελικά μαθεύτηκε. Μέχρι καί σε έντυπα «έρευνας» δημοσιεύτηκε. Τί να λέμε, τώρα, γιά την τυχόν προσπάθεια συγκάλυψης του τάφου με μπάζωμα!

Καί το περίφημο παράδειγμα με το Μπλέτσλυ Πάρκ, στο οποίο όλοι οι εργαζόμενοι εκεί είχαν ορκιστεί διά βίου μυστικότητα. Αλλά κάποιος «έσπασε» το 1974, κι έτσι μαθεύτηκε όλη η ιστορία. Σε αντίθεση -γιά να καταλάβετε-, ακόμη σήμερα δεν έχει μαθευτεί το παραμικρό γιά τις κρυπτογραφικές μηχανές των ηπαπαραίων του 1940.

Όθεν, συμπερασματικώς: Ποτέ δεν συνέβη ανασκαφή καί ξαναμπάζωμα του τάφου το 1965, ο δε τάφος είναι ασύλητος. Εκτός κι αν κάποιος έχει απτές αποδείξεις ότι τα πράγματα δεν είναι έτσι.

Επειδή, όμως, ζούμε σ’ έναν τρελλό κόσμο, όπου τίποτε δεν αποκλείεται, αφήνω όλες τις πιθανότητες ανοιχτές. Όμως, εάν κάποιος θέλει να με αντικρούσει, αλλά δεν διαθέτει απτές αποδείξεις, θα παρακαλούσα να το πράξει με λογικά επιχειρήματα – καί ειδικά με μετρήσιμα μεγέθη, σαν αυτά που παρέθεσα.

Λογικά επιχειρήματα, που απαιτούν τεκμηριωμένες απαντήσεις, είναι πχ:

  • Γιατί (μόνον) ο Λαζαρίδης, κι όχι (καί) οι Άγγλοι του 1916;
  • Ή: Πόσο μέσα στο ταφικό συγκρότημα προχώρησαν οι τυχόν πονηροί, καί πώς το συμπεραίνουμε αυτό;

Αλλοιώς, διαιωνίζεται μία αστήρικτη άποψη, που μόνο ζημιά κάνει. (Την άποψη του «Διηνέκη» την έχουν κι άλλα ιστολόγια, όπως διαπίστωσα.)

 

Αυτά έγραφα, όταν ετοίμαζα το κείμενο. Στο μεταξύ, απεκαλύφθη η αλήθεια: Οι άγγλοι! Αυτοί έκαναν «ριφιφί» από πάνω, καί μετά έβαλαν τα πιτσιρίκια των γύρω χωριών να ρίχνουν άμμο μέσα στους προθαλάμους, γιά να μην καταρρεύσει το μνημείο. (Εφ’ όσον είχαν πειράξει τη στατική του αντοχή.)

Ναί, αυτή ακριβώς η συμμορία διπόδων (πανάθεμα το σόϊ της) ξανάκανε ζημιά σ’ Ελληνικά αρχαία υψίστης σημασίας.

Ευτυχώς, ο «Διηνέκης» ήταν απ’ τους πρώτους που το κατάλαβαν. Όμως, τα ερωτήματα παραμένουν:

  • Πόσο βαθειά είναι η πληγή;
  • Ποιός ήταν ο πρώτος, που κυκλοφόρησε τις φωτογραφίες των άγγλων στην εγχώρια «μπλογκόσφαιρα»;
  • Καί πού τις βρήκε; ποιός, τέλος πάντων, του τις έδωσε;
  • Καί γιατί τώρα, κι όχι μερικά χρόνια πρίν;
  • Καί γιατί το εργαστήριο, που θα εξέταζε την άμμο, άργησε τόσο πολύ να δώσει απάντηση;  (Αυτό το ξέρουμε: Επειδή θα φαινόταν πως η άμμος είναι 100 χρόνων παλιά, κι όχι 2,300 ετών, όπως πχ υπέθεσε ο Τραϊανού.)

…Κάποτε, πρέπει να μάθουμε να κάνουμε καλές ερωτήσεις…

 

Ακολουθεί το δεύτερο μέρος του κειμένου μου, το οποίο τώρα «φωτίζεται» λίγο δυνατώτερα.

 

ΤΟ ΜΕΙΖΟΝ – ΤΑ «ΜΑΡΜΑΡΑ»

Εμμέσως (πλήν σαφώς) «στόλισα» τον συγγραφέα τούτου εδώ του άρθρου, πως είναι γιά το τρελλάδικο. (Λες κι εγώ είμαι καλύτερος.) Αλλά μου ανέβηκε το αίμα στο κεφάλι καί δεν κρατήθηκα, διότι η φράση:

«…Τα μάρμαρα λοιπόν, είναι τίποτα μπροστά σε αυτό που κυοφορείται στην Αμφίπολη…»

είναι όντως εξοργιστική.

Εξηγώ:

Όπως πολύ καλά θα γνωρίζετε (διότι η ειδησεογραφία μας τά ‘χει πρήξει), η νεόνυμφη -καί δικηγόρος το επάγγελμα- κυρία Κλούνεϋ ανέλαβε δράση εσχάτως («ακτιβισμός» λέγεται αυτό), ώστε να επιστρέψουν τα «Ελγίνεια μάρμαρα» του Παρθενώνα (η ζωφόρος του ναού, δηλαδή) στην Αθήνα.

Εντάξει μέχρις εδώ.

Όμως, σχεδόν σύσσωμη η εγχώρια μπλογκόσφαιρα (που έχει ως αντικείμενο τέτοια θέματα), αντί να επαινέσει την Κλούναινα, ξεσηκώθηκε εναντίον της – καί ορθώς έπραξε. Γιατί; Διότι είναι φανερό, πως στην καλύτερη περίπτωση πρόκειται γιά περίπτωση ακριβοπληρωμένων (από τον κρατικό προϋπολογισμό των κορόϊδων, εννοείται) δημοσίων σχέσεων, καί στη χειρότερη ξεκινάνε διάφορα σενάρια ανθελληνικής συνομωσίας.

Εντάξει καί μέχρις εδώ.

Σε γενικές γραμμές συμφωνώ, η κίνηση αυτή είναι -γιά πολλούς λόγους- καί ύποπτη, καί άκαιρη.

Αλλά, ρέ λεβέντες της εγχώριας μπλογκόσφαιρας, συνειδητοποιείτε τί τσουνάμι μαλακίας ξεσηκώσατε, μ’ αυτά που γράφετε γιά το συγκεκριμένο θέμα; Εκτός κι αν δεν είσαστε χαζοβιόληδες, αλλά πληρωμένα τομάρια, με αποστολή να ευτελίζετε ΚΑΘΕ σοβαρή ενασχόληση με την αρχαία Ελλάδα.

Πάντως, καί στη μία περίπτωση, καί στην άλλη, εγώ δεν πρόκειται να σας αφήσω έτσι.

«- Τη βάλανε οι σιωνιστές!», θυμώνει ο ένας. «- Όπως κλέψανε τα μάρμαρα της Ακρόπολης γιά τον τρίτο ναό του Σολομώντα, καί στην Αθήνα αφήσανε αντίγραφα, θα κλέψουνε κι αυτά!», οιμώσσει άλλος. «- Θέλουν οι σιωνιστές να μας αποπροσανατολίσουν!», αναφωνεί τρίτος.

Σοβαρά, ωρέ;

Γιατί; Δεν μπορούνε οι σιωνιστές να συνεννοηθούν με τα φιλαράκια τους, τους άγγλους, καί να πάρουν τα «μάρμαρα» κατ’ ευθείαν; Είν’ ανάγκη να στήσουν ολόκληρη μασκαράτα μέσωι Ελλάδος; Ή, μήπως, έπαψαν να βιάζονται να χτίσουν τον ναό τους, καί το πάνε το πράγμα γιαβάς-γιαβάς καί με το πάσο τους;

Κι όσο γι’ αποπροσανατολισμό… Άντε να μην πω καμιά βαρειά κουβέντα, εδωπέρα! Από τα (εντελώς άχρηστα την σήμερον) πτυχία, μέχρι τα τούρκικα σήριαλ, το κοπροσκύλιασμα των ανέργων στις καφετέριες, καί την υστερία γιά αγορά «νέων» ηλεκτρονικών σκουπιδιών (που σε τρείς μήνες θ’ απαξιωθούν από νεώτερα), αυτή η χώρα λούζεται καθημερινώς με ολόκληρα καράβια αποβλακωτικού σαμπουάν. Οι δημοσιοσχεσάδικες ανοησίες της Κλούναινας σας μάραναν;

[Με την ευκαιρία, καί γιά όποιον θέλει να το ψάξει το θέμα σοβαρά. Αξιόπιστα άτομα, καί ανεξάρτητα αλλήλων, μου μετέφεραν πως στα χωριά εξασκείται κατά κόρον μαύρη μαγεία, κυρίως με σκοπό τον προσεταιρισμό ψηφοφόρων. (Έμ, μετά πώς να μην είμαστε λαός ζαβλακωμένων, αν πλέουμε μέσα στη μούργα του κατώτερου αστρικού; ) Δεν γνωρίζω, αλλά καί δεν το αποκλείω. Όποιος, όμως, θέλει να το ψάξει, καλοδεχούμενος.]

Αλλά, αντί να κάθομαι να σας εξηγώ τί είναι σημαντικό, καί τί όχι, σας λέω μονάχα το εξής:

Θα βεβαιωθείτε γιά τη σημασία κάποιου αρχαίου ευρήματος, αν μάθετε πως -πριν από σας- τό έψαχναν ή το μελετούσαν μετά μανίας διάφοροι κατάσκοποι, ή στρατιωτικοί. Τελεία καί παύλα, καί δεν το συζητώ. Αν όντως θέλετε να κάνετε σοβαρή έρευνα, ακολουθήστε αυτό το κριτήριο, καί δεν θα χάσετε.

Όπως το ακολουθώ κι εγώ.

Θα καταλάβετε πολύ καλύτερα τί εννοώ, αν θυμηθείτε πως οι άγγλοι, που σκύλευσαν την Αμφίπολη, ήταν στρατιωτικοί. (Καί κατάσκοποι ανάμεσά τους.) Πως οι γερμαναράδες, που κάνανε τα ίδια σε Δελφούς, Δήλο, κτλ, το ίδιο. (Καί κατάσκοποι ανάμεσά τους.) Και πως κάποιοι άλλοι στρατιωτικοί, πάλι, αποθηκεύουν πυρηνικά σε αρχαίες ιερές τοποθεσίες, πχ Ελευσίνα.

Πρέπει, δηλαδή, να καταλάβετε πως υφίσταται άμεση σχέση ατόμων, που έχουν ως κατ’ εξοχήν αποστολή τους την οργανωμένη κατάκτηση εμψύχων καί αψύχων, με οργανωμένες αποστολές σε αρχαίους τόπους – καί πως τίποτε δεν είναι τυχαίο.

Καί, μιά που τό ‘φερε η κουβέντα: πρέπει επίσης να μελετήσετε τις διοικητικές δομές των ξένων κρατών, που κατά καιρούς υπήρξαν κυρίαρχα στον πλανήτη μας. Θα διαπιστώσετε πχ πως, από την εποχή των Τζών Ντήη, στην αγγλίτσα δεν μπορείς να ξεχωρίσεις ποιός είναι ο ευγενής άρχων, ποιός ο πανεπιστημιακός, ποιός ο στρατιωτικός, ποιός ο κατάσκοπος, ποιός ο διπλωμάτης, ποιός ο πολιτικός, ποιός ο τέκτων, καί ποιός ο υψηλόβαθμος ιερωμένος. Όλοι αυτοί ήταν κι είναι ένα κουβάρι αξεδιάλυτο, στο οποίο δεν χωράει εύκολα κάποιος παρείσακτος. Θα καταλάβετε, ακόμη, πχ το γιατί οι χιτλερικοί είχαν στήσει πεντέξη οργανώσεις «αρχαιολογικών» μελετών – καί με το που ενέσκηψαν εδώ, έψαχναν πράγματα, που οι αρχαιολόγοι μας ούτε κάν τά ‘χουν ακουστά.

Ο πόρδος Έλγκιν, το λοιπόν, δηλαδή ένα συνειδητοποιημένο μέλος απ’ αυτό το μπουλούκι των αποικιοκρατών, που λέγαμε, ήρθε συστημένος να κλέψει την Καρυάτιδα της Αφροδίτης, να καταστρέψει την Καρυάτιδα του Φαέθωνα, καί ν’ αποσπάσει τη ζωιφόρο του Παρθενώνα. (Όση σωζότανε το 1806, τέλος πάντων, μετά τη ζημιά απ’ τις οβίδες του Μοροζίνι, 150 χρόνια νωρίτερα.)

Γιά πολλούς, αυτά είναι τυχαίες πράξεις: αν δεν έκλεβε τα συγκεκριμένα αρχαία ο πόρδος, λένε, θά ‘κλεβε άλλα. Σύμφωνα, όμως, με το κριτήριο που μόλις ανέγραψα, αυτά τα καμώματα ήταν στοχευμένο χτύπημα σε ύψιστης σημασίας αρχαιότητες.

  • Η αρπαγή της Αφροδίτης, εν όψει της διαφαινόμενης δημιουργίας του (έστω) Ψευτορωμαίϊκου, ξέκοβε (τελετουργικώς) τους Έλληνες από τις πανάρχαιες μυστικές μας γνώσεις.
  • Η καταστροφή του Φαέθωνα ήταν επίσης μαύρο τελετουργικό φτύσιμο στη χαμένη μας πανάρχαιη πατρίδα.
  • Καί η ληστεία της ζωιφόρου ήταν το μαύρο τελετουργικό μαχαίρωμα των όποιων ελπίδων μας να ξαναπιάσουμε την άκρη του νήματος, καί να ξαναβρούμε ως λαός την πορεία μας προς τ’ άστρα – κι ακόμη παραπάνω.

Γιατί το λέω αυτό το τελευταίο; Επειδή γνωρίζω άριστα τη σημασία των (ανοήτως αποκαλουμένων) «μαρμάρων». Αυτά δεν είναι ούτε η απεικόνιση της πομπής των Παναθηναίων (όπως πονηρά ανέγραψε ο πόρδος στο ημερολόγιό του -γνωρίζοντας ότι θα το διάβαζαν διάφοροι «λαθραναγνώστες», καί θα διαδιδόταν το μελάνι της σουπιάς-, καί όπως βλακωδώς ψιττακίζουν οι ανά τον κόσμο αρχαιολόγοι εδώ καί 208 χρόνια), ούτε η απεικόνιση της θυσίας της Αγραύλου, όπως ακούγονται κάποιες δειλές φωνές τώρα τελευταία.

Τα «μάρμαρα», η σειρά των εικόνων τους, είναι ένας υπερ-μυστικός κώδικας καταστάσεων του νού, που βοηθάει τον Έλληνα ν’ ανεβεί στον Όλυμπο. Θέλετε καταλάβετέ το, θέλετε όχι, αυτό είναι. Ο Παρθενώνας είναι ο ναός της Θεάς της Σοφίας, κι όχι αρχαίο μαγαζί «Πλακούντες ποιότητος Α’Α’Α’ – Ο Χαιρεφών», γιά νά ‘χει διαφήμιση χαλβάδων στη ζωιφόρο. Αλλοιώς, τί σόϊ Θεά της Σοφίας θά ‘τανε η Αθηνά, αν τα «μάρμαρα» δεν ήταν αυτό ακριβώς που λέω;

Η Θεά Αθηνά ανέκαθεν αγαπούσε τους Έλληνες. Πιστέψτε με. Πώς, λοιπόν, θα μας άφηνε χωρίς ένα «δωράκι» τέτοιου είδους;

Εννοείται πως, (α) αυτός ο κώδικας δεν ερμηνεύεται χωρίς ιεροφαντική διδασκαλία, (β) δεν είναι γιά τον καθέναν, (γ) πρέπει πρώτα να συμπληρωθεί, γιά να φέρει αποτέλεσμα – καί η επανασυμπλήρωσή του δεν είναι έργο του κόσμου τούτου. (Αυτά τα ξέρουν καί οι άγγλοι, γι’ αυτό ψάχνουν μετά μανίας γκραβούρες των πρό του Μοροζίνι «περιηγητών» της Ακρόπολης. Να μη σπάνε το κεφάλι τους, οι άνθρωποι, στην προσπάθεια να δουν τί απεικόνιζαν τα απωλεσθέντα «μάρμαρα».)

Εννοείται, ακόμη, πως ουδόλως τίθεται θέμα να διαλέξουμε Παρθενώνα ή Αμφίπολη. (Ή οποιοδήποτε άλλο αρχαίο, έναντι οποιουδήποτε άλλου.) Όλα είναι υψηλής αξίας, κι όλα είναι απαραίτητα.

Ποιός έχει μονάχα ένα χρώμα στο σπίτι του;

 

Τελειώνοντας, θα σας πω τί θα γίνει με την Κλούναινα. Το ξέρω 100%, διότι δεν υπάρχουν άλλες εναλλακτικές.

Λοιπόν, αυτή η ωραία κυρία θα συντάξει -εκ μέρους του Ελληνικού Κράτους- μία μήνυση εναντίον της κυβερνήσεως της αγγλίτσας, την οποία θα καταθέσει σε κάποιο διεθνές δικαστήριο. Εκεί, θα φάμε χυλόπιττα μεγαλοπρεπέστατη. Καί στο τέλος, η κυρα-Κλούναινα θα τσεπώσει την αμοιβή της (αν δεν την τσέπωσε ήδη προκαταβολικά) καί θα πάει σπίτι της.

Γιατί;

Αφ’ ενός, όλ’ αυτά τα διεθνή δικαστήρια, όπου καί να βρίσκονται (αγγλίτσα, ηπαπάρα, ολλανδίτσα, γερμανίτσα, Ελβετία) είναι ανθελληνικά εξ ορισμού.

Αφ’ ετέρου, διεθνώς δεν υφίσταται «Ιστορικό», ή «Ηθικό» Δίκαιο. Υφίσταται Δίκαιο διεθνών συμφωνιών (μ’ άλλα λόγια: ως κράτος, λούζεσαι ό,τι υπέγραψες – πχ συνθήκη «Δουβλίνο 2»), το οποίο στην πράξη εφαρμόζεται κατά το δοκούν. Μετατρέπεται, δηλαδή, σε Δίκαιο «της ισχύος» καί των ντέ φάκτο τετελεσμένων: ο ισχυρός χρησιμοποιεί τις εναντίον του αποφάσεις τέτοιων δικαστηρίων, ως υποκατάστατο του σόφτεξ!

Πχ το Οξαποδουήλ έχει γράψει στα παπάρια του μερικές δεκάδες καταδικαστικές γι’ αυτό αποφάσεις του ΟΗΕ, ενώ αντίθετα εμείς δεν τολμάμε να επεκτείνουμε τα χωρικά μας ύδατα στα 12 μίλια. Καί οι ηπαπάρα δεν υπογράφουν ό,τι δεν τις συμφέρει, ενώ ταυτόχρονα πιέζουν όλα τ’ άλλα κράτη να δεσμευτούν σ’ αυτές ακριβώς τις –μη-υπογραμμένες απ’ αυτές!– συμφωνίες ηπαπαραίϊκης εμπνεύσεως. (Πχ η «συνθήκη γιά την προστασία του κλίματος», του Τόκυο.)

Έτσι, το δικαστήριο αυτό θα απορρίψει την αγωγή μας, διότι το 1806 δεν υπήρχε κρατική οντότητα «Ελλάς». (Καλώς, κατά τη γνώμη μου – καί θα σας πω μετά το γιατί.) Στο τέλος, θα μας ρίξει καί δούλεμα, ότι θα εξετάσει τέτοιο αίτημα, μόνον αν το διατυπώσει …ο κ. Ερντογάν. (Ως σημερινός άρχων της τότε Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.)

Το δικαστήριο αυτό δεν μπορεί να βγάλει απόφαση στηριζόμενη στο «Ηθικό» Δίκαιο, διότι -εφ’ όσον θα υπάρξει δεδικασμένον- θ’ ανοίξει τους ασκούς του Αιόλου! Αφ’ ενός, όλοι θα υποχρεωθούν να επιστρέψουν τις Ελληνικές αρχαιότητες, καί πάαααανε τα έσοδα των Λούβρων! Αφ’ ετέρου… Αλήθεια, φαντάζεστε να ζητάνε πχ οι Γερμανοί τα εδάφη μέχρι το Στάλινγκραντ, εφ’ όσον κάποτε ήταν δικά τους, καί δεν υπάρχει ΕΣΣΔ σήμερα; Ή -λίγο στο πιό χαλαρό- οι Πέρσες την Αθήνα; Ή -καταντίπ στο θρασύ- οι Τουρκαλάδες όλη την Ελλάδα;

Γι’ αυτό σας λέω, η μήνυση της Κλούναινας είναι καταδικασμένη εξ αρχής. Γιά τον σκουπιδοντενεκέ. Το θέμα είναι, ποιός την πληρώνει, καί γιατί; Να μιά καλή ερώτηση, που κανένας δεν την έκανε!

Κατά τη γνώμη μου, την ιστορία αυτή την ξεκίνησαν υπογείως αυτά τα πολιτικά σαΐνια, που κακήι τήι τύχηι κυβερνάνε σήμερα την Ελλάδα. Καί μη μπερδεύεστε! Οι δήθεν «διεθνείς» οργανώσεις, που χρηματοδοτούν τη μήνυση κτλ, μπορεί κάλλιστα να είναι προκάλυμμα αχυρανθρώπων των εγχωρίων πολιτικάντηδων. Εδώ βρέθηκαν σ’ Ελβετίες καί σε Μπαχάμες δήθεν «διεθνείς» χρηματιστηριακές εταιρείες, οι οποίες ξεπουλούσαν εν ψυχρώι τα ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου, καί στις οποίες συμμετείχαν στενότατοι συγγενείς διανοητικώς καθυστερημένου πρώην πρωθυπουργού της χώρας!

Καί ναί, η ιστορία αυτή γίνεται γι’ αποπροσανατολισμό – αλλά όχι γιά να μη βλέπουμε την Αμφίπολη. Ο αποπροσανατολισμός αφορά άλλα παλούκια (πχ φορολογικά, ή εθνοπροδοτικά) που μας ετοιμάζουν, καί δεν έχει να κάνει με αρχαιοπρεπείς συμπάθειες. Καί ναί, γιά μίζες! Πώς; Απλούστατα, η Κλούναινα θα υπογράψει γιά πχ είκοσι μύρια ευρά αμοιβή, καί θα πάρει τα δέκα. Μη ρωτάτε πού θα καταλήξουν τα υπόλοιπα. Μην είστε αφελείς!

Το πιάσατε τώρα; Τεχνητή μόχλευση των ΜΜΕ, να φαινόμαστε στον φακό καί να χαμογελάμε εν όψει εκλογών, κι όλ’ αυτά με λίγα λεφτά καί μιά ψευτοπατριωτική αύρα (να τσιμπήσουν οι αφελείς). Δεν ξέρω αν σας απογοητεύω, αλλά το θέμα είναι άκρως συνηθισμένο καί καθημερινό, καί δεν έχει να κάνει ούτε με τον Μεγαλέξανδρο, ούτε με σιωνιστές καί λοιπούς δράκους καί φίδια.

 

Αυτά είχα να πω. Όθεν, θερμοπαρακαλώ τα σοβαρά ιστολόγια, να προσέχουν περισσότερο τί γράφουν, πριν το γράψουν. Οι καιροί είναι πολύ δύσκολοι.

(επόμενο)

Το αίνιγμα του τάφου της Αμφίπολης – Οι γυμνοί αυτοκράτορες 2

10 Σχόλια

(προηγούμενο)

arxigramma-Gammaύρω στα 1420 μΧ, στην έκταση που μέχρι σήμερα είναι γνωστή ως «το πάρκο του Ναού του Ουρανού», στο Πεκίνο, χτίστηκε ο Ναός του Ουρανού. Καθώς επίσης χτίστηκαν μερικά ακόμη όμορφα κτίρια, που σώζονται όλα μέχρι σήμερα. (Κλίκ στον σύνδεσμο, γιά φωτογραφίες.)

Αυτό το πάρκο βρίσκεται τέσσερα χιλιόμετρα (νότια είσοδος με νότια είσοδο) νότια (καί λίγο ανατολικά) της Απαγορευμένης Πόλης, ένθα καί η διαμονή των αυτοκρατόρων. Το πάρκο από ψηλά:

TianTan

 

Εκεί, λοιπόν, μιά φορά τον χρόνο, πήγαινε με τη συνοδεία του ο εκάστοτε αυτοκράτορας της Κίνας. Καί, αφού έκανε θυσίες, προσευχές, κτλ, προς το τέλος του τελετουργικού έμπαινε στον Ναό του Ουρανού μόνος του, καί ολόγυμνος. Η αυτοκρατορική συνοδεία έκλεινε τις πύλες του ναού απ’ έξω, κι εκεί μέσα ο αυτοκράτορας έμενε μόνος του (καί χωρίς τροφή, ούτε νερό) γιά 24 ώρες. Κατά τις οποίες προσευχόταν γιά καλή σοδειά στο επόμενο έτος, καί γενικώς γιά την ευημερία της χώρας.

Η παράξενη αυτή τελετή γινόταν κάθε φθινοπωρινή ισημερία (αν θυμάμαι καλά), κι όχι μόνον από τους Κινέζους αυτοκράτορες της δυναστείας Μίνγκ. Τη συνέχισαν απαράλλαχτη οι σφετεριστές του θρόνου, οι Μογγόλοι αυτοκράτορες της τελευταίας δυναστείας των Τσίνγκ. (Ως γνωστόν, οι Μογγόλοι κατέκτησαν την Κίνα το 1644, αφού πέρασαν το φοβερό καί τρομερό Σινικό Τείχος – όχι με πόλεμο, αλλά δωροδοκώντας τον Κινέζο αρχιστράτηγο!!! Κι έτσι, έγιναν αυτοκράτορες της Κίνας μέχρι το 1911 – οπότε καί καταργήθηκε το πολίτευμα της «ελέωι Θεού» αυτοκρατορίας στην Κίνα. Ξέρετε, η ιστορία με τον «Τελευταίο Αυτοκράτορα» του Μπερτολούτσι, κτλ.)

Φαίνεται, πάντως, ότι αυτή η τελετή δεν ξεκίνησε το 1420 μΧ, αλλά προϋπήρχε. Διότι βρέθηκε στην -παλιά πρωτεύουσα των Κινέζων- Ξιάν παλιότερος «βωμός του Ουρανού», του 6ου αιώνα μΧ.

 

Όλ’ αυτά δεν θα είχαν καμμία σημασία γιά όσα συζητάμ’ εδώ. Θα επρόκειτο απλώς γιά μιά ακόμη (ορώμενη με δυτικά μάτια) ιδιορρυθμία των Κινέζων, αν…

…Αν την Απαγορευμένη Πόλη (καί όχι μόνον) δεν την φύλαγαν λιοντάρια ανά δύο – ιδού το ένα:

liontari-eisodos-apagoreymenhs-polhs

 

Όπως την Αμφίπολη.

sfigges-Amfipolhs

 

Αν στις σκεπές των σπιτιών των Κινέζων ευγενών, δεν υπήρχε το ίδιο ακριβώς «διακοσμητικό»…

skeph-1

 

(Κι εδώ, που φαίνεται καλύτερα: )

skeph-2

 

…με το ψηφιδωτό του δαπέδου του διαδρόμου εισόδου στην Αμφίπολη.

sbastikes-Amfipolhs

 

Όχι μόνο αριστερόστροφη τετρακτύς, αλλά καί με «ουρές» στα τέσσερα σκέλη! Καί στις τρείς περιπτώσεις.

(Παρένθεση: Είθισται ν’ αποκαλούμε «αριστερόστροφη» την τετρακτύ του σχήματος, αλλά το κανονικό είναι «αριστεροδεικνύουσα». Εντάξει, το σχήμα δείχνει πως κάτι περιστρέφεται γύρω-γύρω – συνήθως συμβολίζεται ο Ήλιος καί οι εποχές του έτους. Αλλά, αν υποθέσουμε πως απεικονίζει τα ακροφύσια της ατμομηχανής του Ήρωνα, τότε θα γυρίσει προς τα δεξιά!

Κρατώ, όμως, τη συνηθισμένη ονομασία.)

Αν η Θεά του Ελέους, η Τσάν Γίν (άγαλμα στο Βουδδιστικό Πάρκο του Χόνγκ Κόνγκ, στην παραλία Ρηπάλς Μπαίϋ) δεν είχε ακριβώς το ίδιο «διακοσμητικό» στο φόρεμά της,…

QuanYin-HongKong

 

(λεπτομέρεια εδώ: )

QuanYin-HongKong-leptomereia

 

(Οι φωτογραφίες είναι από την βιντεοκάμερα του γράφοντος. Πολύ καθαρότερη φωτογραφία εδώ.)

…με τη δική μας τη Θεά Αθηνά:

8eaA8hna

 

Παρένθεση: Η Τσάν Γίν, ή «θηλυκός Βούδδας», ή «θηλυκός Αβαλοκιτεσβάρα», ή «θεά του Ελέους», δεν είναι άλλη, παρά η ίδια η θεά Αθηνά! Αυτοπροσώπως.

Αν διαβάσετε τα εγκυκλοπαιδικά, θα δείτε ότι η ετυμολογία του ονόματος «Τσάν Γίν» είναι σκοτεινή. Τη σύγχυση επιτείνουν οι διάφορες γραπτές αποδόσεις του ονόματος, όπως Quan Yin, ή Guanyin. Ειλικρινέστεροι συγγραφείς, όμως, όπως o Κρίστμας Χάμφρυς στο έργο του «Βουδδισμός», ξεκαθαρίζουν πως ο βουδδισμός «Ch’an» των Κινέζων -απ’ όπου καί ο βουδδισμός «Ζέν» (με παραφθορά)- είναι παραφθορά της …ινδικής λέξης «dyana» (διάνοια). Οπότε, το Θηλυκό (γίν – …γυνή!!!) με Διάνοια,… Ποιό είναι; Τί κάνει …«κουκουβάου-κουκουβάου» στα κεραμίδια; 🙂

Άσε που οι παραδόσεις των Κινέζων λένε πως η Τσάν Γίν ήρθε από τη Δύση!

Να σημειώσω, ακόμη, ότι κι άλλες θεότητες των Κινέζων φέρουν αριστερόστροφη τετρακτύ στα ενδύματά τους. Ακριβώς όπως το ψηφιδωτό με τις τρείς θεότητες (Ερμή, Πλούτωνα, Περσεφόνη) της Αμφίπολης κοσμείται από αριστερόστροφες τετρακτύες.

Τέλος, παρατηρήστε ότι, όπως η Τσάν Γίν είναι η Θεά του Ελέους, σήμερα στον δυτικό κόσμο την προσωνυμία «Ελεούσα» την έχουμε μόνο γιά την Παναγία. Η οποία είναι η «διάδοχος» της θεάς Αθηνάς. Αυτή την παρατήρηση κρατήστε την γιά παρακάτω. Μόνο, συγνώμη που δεν μπόρεσα να βρω απεικόνιση της θεάς Αθηνάς με τις τετρακτύες επάνω στο φόρεμά Της.

Συνεχίζουμε.

Αν οι θύρες των τειχών της Απαγορευμένης Πόλης, με τα επίχρυσα χοντρόκαρφα,…

eisodos-apagoreymenhs-polhs

 

…δεν είχαν το ίδιο στύλ με τη σπασμένη ταφική θύρα της Αμφίπολης.

spasmenh-8yra-Amfipolh

 

Αν τα τρίθυρα, που οδηγούν στην εξέδρα της πρώτης στάσης του αυτοκράτορα προς τον Ναό του Ουρανού…

tripylo-parko-oyranias-galhnhs

 

…Αν, λέγω, τα τρίθυρα αυτά δεν μας θυμίζανε έντονα κάτι πολύ οικείο:

Amfipolh-karyatides-plhreis-Gerolymatos

(Το σκίτσο των Καρυατίδων το φιλοτέχνησε ο ζωγράφος κ. Γερολυμάτος. Έχει κυκλοφορήσει σε πολλά sites καί ιστολόγια.)

Αν ο ίδιος ο Ναός του Ουρανού δεν είχε ως καπέλλο μιά σκεπή, σκέτη …Αμφίπολη:

Temple-of-Heaven

 

(Η όμορφη φωτογραφία, από τη Γουΐκι. Από εδώ.)

Αν αυτός εδώ ο μανδαρίνος δεν φορούσε επίσης καπέλλο μιά …Αμφίπολη:

mandarinos-me-kapello

 

(Το σκίτσο του μανδαρίνου, από εδώ. Ρίχνετε καμιά ματιά, ακόμη καί στους ψιλοάσχετους συνδέσμους. Όλο καί κάτι καινούργιο θα μάθετε.)

 

Εάν, λέγω, δεν συνέβαινε τίποτε απ’ όλ’ αυτά, τότε δεν θα μας ένοιαζε ούτε ο ξεβράκωτος Κινέζος αυτοκράτωρ, ούτε η ξεβράκωτη Κινέζα αυτοκράτειρα. (‘Ντάξ’, δε λέω, αυτή η τελευταία ίσως να μας ενδιέφερε λίγο παραπάνω! 🙂 )

Αλλά …συμβαίνουν!…

Τώρα, μπορεί ν’ αντιτάξει κανείς διάφορα, περί «συνηθισμένων αρχιτεκτονικών καί διακοσμητικών μοτίβων», ή περί πολιτιστικών ανταλλαγών. Τα «συνηθισμένα» μοτίβα δεν τα σχολιάζω. Πόσο «συνηθισμένη» είναι, δηλαδή, η αριστερόστροφη τετρακτύς με «ουρές»; Ούτε σχολιάζω, όμως, τα περί πολιτιστικών ανταλλαγών μας με τους Κινέζους. Εμείς βρεθήκαμε με τους Κινέζους επί ικανό χρονικό διάστημα γιά πολιτιστικές ανταλλαγές; Πότε;

Ίσως βρεθήκαμε σε πανάρχαιους χρόνους, διότι πχ στη γλώσσα μας έχουμε τη λέξη «τυφών». Την κάναμε καί μυθικό τέρας, τον Τυφωέα. Το «τυφών» είναι παραφθορά του κινέζικου τ’άϊ φούνγκ ( = μεγάλος άνεμος), καί σίγουρα δεν είναι δικό μας, διότι στην Ελλάδα ποτέ δεν συνέβαιναν τυφώνες – σε αντίθεση με τις θάλασσες της Κίνας. Κι αυτοί, στη γλώσσα τους την Πανάκεια τη λένε Πάν-Άχ. Όμως, εκτός από σποραδικές καί τυχαίες επαφές μεταξύ μας, πχ Έλληνες ναυτικοί να βρέθηκαν στα πανάρχαια χρόνια στη Σινική Θάλασσα (διότι οι Κινέζοι δεν είναι ταξιδιάρικος καί μεταναστευτικός λαός), δεν υπάρχει τίποτε άλλο με ιστορική ή μυθολογική βάση.

Αυτός είναι ο λόγος, που δεν εισέρχομαι σε συζήτηση, αν εμείς δώσαμε πολιτισμό σ’ αυτούς, αν αυτοί σ’ εμάς, ή αν υπήρχε κοινή αρχή. Ακόμη ένας λόγος, ότι τα κοινά μας πολιτισμικά πιθανολογώ αγρίως πως οφείλονται σε άλλα αίτια, ενδεχομένως εξωλογικά: όπως πχ στο φαινόμενο του «εκατοστού πιθήκου».

(Συνταρακτικό βιβλίο των μέσων του 20ου αιώνα, όπου κάποιοι επιστήμονες παρατήρησαν φαινόμενα επίκτητης συμπεριφοράς σε μαϊμούδες -πχ αναγνώριζαν τις κονσέρβες με την τροφή-, οι οποίες, όμως, συγκεκριμένες μαϊμούδες ΔΕΝ είχαν διδαχθεί τέτοια «μαθήματα». Προφανώς τα «έμαθαν» από άγνωστες υποσυνείδητες διαδικασίες του «συλλογικού εγκεφάλου» του κοπαδιού. Μ’ άλλα λόγια, τους τα μετεβίβασαν με κάποιον τηλεπαθητικό τρόπο άλλες μαϊμούδες, που τα είχαν διδαχθεί.)

Σκεφθήτε, πχ, το προσωνύμιο «Ελεούσα», που αποδίδουμε στην Παναγία. Λέτε να συνεννοηθήκαμε πρώτα με τους Κινέζους πιστούς της Τσάν Γίν, πριν το χρησιμοποιήσουμε;

 

Παρά το ότι αυτή η συζήτηση είναι άκρως ενδιαφέρουσα, σας αφήνω απλώς να τη φανταστείτε, πώς θα εξελισσόταν. Εμείς εδώ θα προχωρήσουμε στα δικά μας.

Ομοιότητες των δύο ιερών χώρων, λοιπόν, παραπάνω από απλώς αξιοπρόσεκτες. Σχεδόν μας πιάνουν απ’ το λαιμό, μας εξαναγκάζουν να τις δούμε. Άρα, καί να ψάξουμε να βρούμε πού μας οδηγούν.

Καί αυτές, καί οι γυμνοί αυτοκράτορες.

(επόμενο)

Το αίνιγμα του τάφου της Αμφίπολης – Οι γυμνοί αυτοκράτορες

3 Σχόλια

(προηγούμενο)

arxigramma-Otonλα άρχισαν από κάποιες παλιότερες παρατηρήσεις μου γιά τα αρνητικά του Μεγαλέξανδρου. (Ουδείς αναμάρτητος, ουδέ κάν ο Αλέκος!)

Λοιπόν, ο Μεγαλέξανδρος ήταν αυτός που επί της ουσίας τερμάτισε καί την πόλη-κράτος της μέχρι τότε Ελλάδας (εφ’ όσον οι Έλληνες απέκτησαν αυτοκράτορα), καί την μέχρι τότε θρησκεία της Ελλάδας (εφ’ όσον αξίωσε να λατρεύεται ως ζών θεός).

Αυτά τα κοπανούσα παλιότερα σε κάτι ημιμαθείς στα φόρα (λέγοντάς τους ότι γιά την κατάντια της Ελλάδας δεν φταίνε μονάχα εξωγενείς παράγοντες), διότι πρέπει να γνωρίζουμε καλά την Ιστορία μας, ώστε να μην επαναλαμβάνουμε τα παρελθοντικά λάθη της φυλής μας. Άλλως τε: φίλος μεν Αλέξανδρος, φιλτέρα δέ αλήθεια.

Βέβαια, αυτά δεν ήταν στην κυριολεξία σφάλματα του Αλέξανδρου, διότι ο Αλέξανδρος προετοίμαζε μεγαλειωδώς την επόμενη ιστορική φάση του Ελληνισμού – μόνο που δεν το είπε σε κανέναν. Καί οι αλλαγές τέτοιας κλίμακας πάντα έχουν αντίτιμο. Δεν γίνεται να φτιάξεις ομελέττα, χωρίς να σπάσεις αυγά.

Ωστόσο, ο Αλέξανδρος διεκδίκησε (καί πέτυχε!) την άνοδό του στο βάθρο των χειροτέρων ηγεμόνων όλων των εποχών!!!

Μά, ο Αλέξανδρος; Που προώθησε τον πολιτισμό της Ελλάδας στα πέρατα της Γής; Που φίλοι κι εχθροί τον παραδέχονται ακόμη καί σήμερα, καί σκίζονται ν’ αποδείξουν πως οι πρόγονοί τους ήταν στο στράτευμά του; Ο Μεγαλέξανδρος ένας από τους χειρότερους ηγεμόνες; Πώς αυτό;

Κοιτάξτε… Όσον αφορά το κριτήριο: «ενδιαφέρομαι γιά τον λαό μου», ο Αλέξανδρος επί τέσσερα χρόνια είχε γράψει την Ελλάδα εκεί που δεν πιάνει το μελάνι. Τότε ακριβώς, που εξεστράτευσε (ως λέγεται) κατά των Πάρθων, καί δεν ήξερε κανείς πού βρίσκεται. Διότι δεν γίνεται, κύριε, να μαζεύεις όλη την Ελλάδα, να τη βάζεις να κάνει σπονδές καί στρατιωτικές προετοιμασίες, να δίνει όρκους, να επικαλείσαι προγόνους, όμαιμον, αμφικτυονίες, κτλ κτλ, κι αμέσως μετά «Μην τον είδατε τον Παναή»! Δεν γίνεται αυτό. Ακόμη κι αν εσύ εκεί πάνω, στην Παρθία, «κλείνεις πύλες», καί δεν εμπιστεύεσαι ούτε κάν το ιερατείο, να πείς δυό λόγια γιά το πού βρίσκεσαι καί τί κάνεις.

Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα.

(Αλλά… έγιναν!)

Συνεπώς, με το ανωτέρω κριτήριο, οι χειρότεροι ηγεμόνες όλων των εποχών είναι οι εξής:

  • Το χρυσό μετάλλιο πάει στον χειρότερο όλων, τον Ακχενάτεν (σύνδεσμος 1, σύνδεσμος 2), διότι αυτός όχι μόνο δίχασε τον λαό του, αλλά πήρε ενόπλως το μέρος των μισών καί κυνήγησε έως θανάτου τους άλλους μισούς. (Κι ο Μίνως έκανε τα ίδια στην Κρήτη, αλλά δεν ήταν ντόπιος. Γι’ αυτό δεν συμμετέχει στη διεκδίκηση των μεταλλίων. Αλλοιώς, θα μοιραζόταν το χρυσό με τον Ακχενάτεν.)
  • Το ασημένιο μετάλλιο πάει στον Λέοντα τον Γ’, που έκανε όσα ο Ακχενάτεν, αλλά όχι όλα στα φανερά. (Αυτός έδρασε καί στα μουλωχτά, δι’ αντιπροσώπων.)
  • Το χάλκινο μετάλλιο πάει στον Μεγαλέξανδρο, που -όπως είπαμε- επί τέσσερα χρόνια αδιαφόρησε πλήρως γιά τους λοιπούς Έλληνες.
  • Στην τέταρτη θέση ανεβαίνει ο Ιωάννης Η’ Παλαιολόγος, που την κοπάνησε απ’ την πρωτεύουσά του επί δυόμιση χρόνια, υφιστάμενος καί ανεχόμενος (εκεί που πήγε) εξευτελισμούς. Τα ίδια με τον Αλέξανδρο, μόνο που αυτός ήταν γνωστό πού βρισκόταν καί τί έκανε. (Άνευ μεταλλίου ο Ιωάννης. Το μόνο βραβείο που πήρε, ήταν τα σκατά που του πέταξαν κατακέφαλα οι Κωνσταντινουπολίτες, όταν επέστρεψε με την «Ένωση των Εκκλησιών» -διάβαζε: «υποδούλωση της Ορθοδοξίας»– ανά χείρας.)

Καί, κοίτα να δείς κάτι πράγματα!… Οι τέσσερεις από τους πέντε προαναφερθέντες, δηλ. άπαντες πλην Αλεξάνδρου, έδρασαν όπως έδρασαν γιά θρησκευτικούς λόγους!!!

 

Αφού τελείωσε η …Ιστοριάδα (κατά τό : «Ολυμπιάδα») καί δώκαμε τα βραβεία, ας ρίξουμε μιά ψυχραιμότερη ματιά στον Ακχενάτεν.

Αυτός όντως ήταν θρησκευτικός μεταρρυθμιστής: τερμάτισε με το ζόρι την παραδοσιακή θρησκεία της Αιγύπτου, κι επέβαλε τη λατρεία του Ηλιακού δίσκου. Αλλά σε καμμία περίπτωση δεν ήταν ο «πρώτος μονοθεϊστής της Ιστορίας», ως είθισται απερισκέπτως να γράφεται. Γιατί; Διότι, μαζί με τον Ήλιο, επέβαλε να λατρεύονται καί τρείς μικρότερες θεότητες: η Σελήνη, η Αφροδίτη, καί -νομίζω- ο Σείριος. Μόνο που οι ιστορικοί τα κάνουν γαργάρα αυτά, διότι τους βολεύει η «γραμμική» (καί χωρίς σκαμπανεβάσματα) εξέλιξη της Ιστορίας. (» ‘Εβραίοι’, είπατε; Νά, ορίστε! Βλέπετε πώς προέκυψαν; Από τους διωγμένους οπαδούς του Ακχενάτεν, του χρονικά πρώτου μονοθεϊστή!», λένε συνήθως οι προχειρογράφοι ιστορικοί.)

Τί είπαμε, όμως, πως λάτρευε (στα φανερά) ο Ακχενάτεν;

porta-latreia-Akhenaten

 

Η πρώτη μεγάλη έκπληξη του άρθρου, αναγνώστη μου; Καί πού ‘σαι ακόμη!..

Βέβαια, ο Ακχενάτεν, ως κρυπτο-Ατλάντειος (δηλαδή πατρογονικώς πιστός του Κρόνου), δεν θα μπορούσε να λατρεύει τον Δία. Εξ ού καί η αντικατάσταση του «πρωτοτύπου» λαμπρού άστρου της τριάδας με τον -επίσης λαμπρό- Σείριο.

Εδώ, όμως, προσοχή! Μη βιαστείτε να συμπεράνετε πως ο Αλέξανδρος, επειδή είχε σχέσεις με Αίγυπτο, (κάπου βρήκε κι) επανέφερε απ’ το παράθυρο (καί δη μεταθανατίως) την αιρετική θρησκεία του Ακχενάτεν. Υπάρχει βαθύτερο αίτιο της ομοιότητας αυτής, καί θα σας το αναλύσω παρακάτω. (Αν δεν το βρήτε στο μεταξύ.)

Ο Ακχενάτεν, τώρα, δεν περιοριζόταν στη νέα λατρεία, την οποία επέβαλε. Έκανε καί το εξής παλαβό: παρομοίαζε τον εαυτό του με τον Ήλιο, ή τέλος πάντων έπαιζε τον ρόλο του αρχιερέα του «μοναδικού» θεού Ηλίου στο θεατρικό έργο «ένας ο Θεός, κι ένας ο προφήτης Αυτού», τρείς χιλιάδες χρόνια πριν το επαναλάβει ο Μωάμεθ. Ένας ο Άτεν, κι ένας ο Ακχενάτεν! 🙂 Επίσης, παρομοίαζε την όμορφη γυναίκα του Νεφερτίτη με τη Σελήνη, καί τις (αν θυμάμαι καλά) δύο κόρες του με τα δύο άλλα άστρα. Όλο αυτό το οικογενειακό πακέτο φρόντισε επίσης να το απεικονίσει σε διάφορες παραστάσεις, μία εκ των οποίων εδώ (από τη Γουΐκι) :

Aten_disk

 

Δεν φαίνεται καλά, αλλά στο σχήμα διακρίνουμε ακόμη μία μανία του Ακχενάτεν: ν’ απεικονίζεται (σχεδόν) γυμνός. Κι αυτός, καί η σύζυγός του επίσης -σχεδόν- γυμνή. (Η Νεφερτίτη φαίνεται να φοράει ένα διαφανές φόρεμα, ανοιχτό μπροστά.) Στους ιστορικούς είναι γνωστή αυτή η μανία του, που συνοδευόταν από μία δεύτερη μανία: ν’ απεικονίζεται όπως ακριβώς ήταν, χωρίς εξωραϊσμό. Τέτοια εντολή είχε δώσει στους τεχνίτες του.

Ο Ακχενάτεν ήταν σωματικώς παραμορφωμένος, ένα τέρας στην κυριολεξία. Μεγάλο κεφάλι, με το σαν πεπόνι κρανίο του τραβηγμένο προς τα πίσω, καί πόδια με «ελεφαντίαση». (Δεν φαίνονται σ’ αυτή την εικόνα.) Αντίθετα, η Νεφερτίτη ήταν καλλονή. Καί αυτός, αλλά καί οι κόρες του (που είχαν κληρονομήσει το πεπονοκέφαλο), χρησιμοποιούσαν μεταλλικά στηρίγματα του κεφαλιού τους, γιά να κοιμηθούν. (Υπάρχουν σήμερα αυτά, διασώζονται ως εκθέματα στο Αρχαιολογικό Μουσείο του Καΐρου.) Αλλοιώς, κινδύνευαν να σπάσει ο λαιμός τους κατά τη διάρκεια του ύπνου (από κάποια απότομη κίνηση) καί να πεθάνουν.

Οι τεχνίτες, λοιπόν, έλαβαν αυστηρή εντολή να τον απεικονίζουν χωρίς αισθητικές επεμβάσεις, καί γυμνόν. Επίσης, αναγνωρίζουμε τις εικόνες του Ακχενάτεν από το στυλιζάρισμα: σ’ αυτές πάντα απεικονίζεται ο Ήλιος στο πάνω μέρος, καί οι ηλιακές ακτίνες καταλήγουν σε χεράκια, που χαϊδεύουν τον Ακχενάτεν καί την οικογένειά του.

(Κάτι τέτοια «χεράκια» βγήκαν κι από κάποιον Ήλιο της τελετής έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου, το 2012. Μόνο που δεν έχω διαθέσιμο το αρχείο της εκπομπής, να σας τα δείξω. Κάποια άτομα στο Λονδίνο φαίνεται πως αυτοθεωρούνται συνεχιστές του Ακχενάτεν…)

Όλα τα παραπάνω τά ‘ξερα από παλιότερα. Εκείνο, όμως, που απετέλεσε έκπληξη πρώτου μεγέθους καί γιά μένα (διότι αγνοούσα την ύπαρξή του), ενώ είχα στα σκαριά το άρθρο, είναι μία πρόσφατη εικόνα που ενέταξε η Γουΐκι στο σχετικό λήμμα γιά τον αιρετικό φαραώ:

Akhenaten_as_a_Sphinx_(Kestner_Museum)

 

Ο Ακχενάτεν ως σφίγγα.

sfigges-Amfipolhs

 

Είπατε τίποτε; 🙂

Η Σφίγγα σήμερα όντως έχει αρσενικό κεφάλι καί μικρότερο των σωστών αναλογιών, επειδή ο ένδοξος -αλλά καί μεγαλομανής- φαραώ Ραμσής Β’ έδωσε εντολή να ξανασκαλίσουν το αυθεντικό θηλυκό κεφάλι του αγάλματος, καί να δώσουν στο πρόσωπο τη δική του μορφή. Αυτό που πολύ θά ‘θελε να κάνει ο Ακχενάτεν, αλλά δεν τόλμησε, το έκανε τελικά ο Ραμσής Β’ μερικές δεκαετίες αργότερα.

Γι’ αυτό, μη δίνετε βάση σε ειδικούς καί «ειδικούς». Λέγανε πως οι θηλυκές σφίγγες στην είσοδο του τάφου της Αμφίπολης δείχνουν δύο γυναίκες νεκρές μέσα. Αλλά…

 

Λοιπόν, ο κακάσχημος (καί το ξέρει!) Ακχενάτεν δίνει εντολή να τον απεικονίζουν γυμνόν. Προφανώς όχι γιά την ομορφιά του. Άρα, η αιτία είναι κάποιος συμβολισμός, ή κάποιο κρυμμένο νόημα. Η Νεφερτίτη, τώρα, μπορεί να είχε αντιρρήσεις -σεμνό κορίτσι, γάρ- ν’ απεικονιστεί γυμνή, αλλά αφού διέταξε ο σύζυγος, τί να κάνει;

(Εδώ, να πούμε καί του στραβού το δίκιο. Όποιος άντρας δεν ζήτησε από τη γυναίκα που αγαπάει να του ποζάρει γυμνή, ούτε άντρας είναι, ούτε την αγαπάει! Όθεν, οι γυμνές αναπαραστάσεις της Νεφερτίτης είναι απ’ τα λίγα σωστά, που έκανε αυτός ο μουρλός. Αν καί φοβάμαι ότι σήμερα αυξήθηκαν οι -πανεύκολες στη χρήση- ηλεκτρονικές φωτογραφικές μηχανές καί τα κινητά που φωτογραφίζουν, αλλά μειώθηκαν οι πραγματικοί άντρες…)

Κι επειδή ήδη έχετε καταλάβει πως τα πράγματα μεταξύ Ακχενάτεν καί Μεγαλέξανδρου είναι λιγάκι διελκυστίνδα, δηλαδή όσα κάνει/έχει ο ένας, θα τα βρούμε να τα κάνει/έχει κι ο άλλος, ας δούμε εάν ο Αλέξανδρος απεικονίστηκε γυμνός – καί πώς. Κατ’ αναλογίαν, ίσως καί η Ρωξάνη – αν καί γι’ αυτήν δεν έχουμε ούτε κάν «ντυμένες», συμβατικές παραστάσεις. (Το ωραίο, όπως διαβάζουμε στη Γουΐκι, είναι πως το όνομα της Ρωξάνης στη γλώσσα της σημαίνει «αστέρι»!!!)

Πράγματι, καί ο Αλέξανδρος απεικονίζεται γυμνός. Τουλάχιστον σε δύο γνωστές παραστάσεις. Συμπτωματικώς, καί οι δύο είναι παραστάσεις κυνηγιού. Στη μία κυνηγάει ένα λιοντάρι με τον Κρατερό (υποτίθεται ο Κρατερός είναι αυτός με το σκιάδιο) :

Aleksandros-Krateros-liontari

 

Αυτή την εικόνα με το λιοντάρι συγκρατήστε την γιά κάποιες συνέχειες αργότερα.

Καί στη δεύτερη απεικόνιση, από τη σαρκοφάγο του (που βρέθηκε στη Συρία – σήμερα στο Αρχαιολογικό Μουσείο Κωνσταντινουπόλεως), κυνηγάει ένα ελάφι με τη βοήθεια ενός Πέρση (ή Σκύθη) υπηκόου του.

Aleksandros-elafi

 

Θα με ρωτήσετε, αν βλέπω κάτι παράξενο, καί πού το βλέπω – εφ’ όσον στην αρχαιότητα το γυμνό ήταν πολύ συνηθισμένο. Λοιπόν, το παράξενο βρίσκεται στο ότι, στο κυνήγι (ειδικά μεγάλων θηραμάτων) δεν πάμε γυμνοί καί ξυπόλητοι. Χρειάζεται προστασία. Ένας θώρακας, έστω, αν όχι πλήρης ενδυμασία. Να μη μιλήσω γιά κλειστά υποδήματα (αρβύλες), γιά προστασία απ’ τα φίδια. (Βλέπετε, το κυνήγι δεν διεξάγεται στα σαλόνια!)

Όμως, θα πεταχτούν εδώ διάφοροι γνώστες της Ιστορίας της Τέχνης, καί θα μου αναφέρουν αρκετές (καί μή-παράξενες) αιτιολογήσεις του γυμνού. Αυτές τις γνωρίζω, καί θα σας τις πω πρώτος εγώ. Απάνω-κάτω είναι οι εξής:

  • Ότι πρόκειται γιά τονισμό της ανδρείας ή/καί της σωματικής ομορφιάς του απεικονιζομένου.
  • Ότι, ακόμη κι αν δεν είναι υποχρεωτικό το προηγούμενο, η γυμνή απεικόνιση είναι (κολακευτικό) «δώρο» του τεχνίτη στον πελάτη.
  • Ότι η γυμνή απεικόνιση είναι κωδικό στυλιζάρισμα της εποχής εκείνης, που δείχνει νεκρό άτομο – όχι ζωντανό. Εφ’ όσον η σκηνή κυνηγίου είναι μή-ρεαλιστική, τότε δεν διεξάγεται στον εδώ κόσμο, αλλά στα Ηλύσια Πεδία των μακάρων νεκρών ηρώων.

Πιθανώτατα ισχύουν αυτά ακριβώς σε πρώτη ανάγνωση. Μάλιστα, επειδή ξέρουμε πως ο Αλέξανδρος ήταν βραχύσωμος, οι αναπαραστάσεις αυτές είναι σαφώς μή-ρεαλιστικές καί εξιδανικευτικές. Διότι, από τις εικόνες εγώ βλέπω έναν άντρα περίπου 1.75 έως 1.80 m στο ύψος. Όχι βραχύσωμο άτομο.

Αλλά, εμένα σαφώς καί δεν μου αρκούν οι συμβατικές εξηγήσεις. Πιστεύω πως υποκρύπτεται (καί) άλλο αίτιο.

 

Γιά να λυθεί, λοιπόν, το πρόβλημα, χρειάζεται να ξενητευτούμε λιγάκι. Πάμε σε χώρα μακρινή, καταφεύγοντας σε τρίτον γυμνό υψηλότατο – καί ίσως μιά τρίτη …ξεβρακωτάτη υψηλοτάτη! 🙂 Άντε, να μας ξηγήσει κι αυτός τ’ όνειρο, μπας καί βρούμε άκρη.

(συνεχίζεται)

Το αίνιγμα του τάφου της Αμφίπολης – Ωρίων 4

19 Σχόλια

(προηγούμενο)

arxigramma-sigmaτην αντιστοίχιση του Ωρίωνα με τις πυραμίδες, έθεσα επάνω στο έδαφος την «ορθή» προβολή του αστερισμού. Όπως, δηλαδή, τον βλέπουμε στον ουρανό. (Μόνο που ο ουράνιος βορράς του αστερισμού κατευθύνεται προς τον γήϊνο νότο.) Επειδή, όμως, τα δύο ακραία άστρα της ζώνης του Ωρίωνα ουσιαστικά έχουν ίσες αποστάσεις από το μεσαίο, θα μπορούσε κανείς να πειραματιστεί καί με τον κατοπτρισμό του σχήματος του αστερισμού. Εκτός αν, όπως στην προβολή που είδαμε πάνω στην Ελλάδα, οι ιεροί/σημαντικοί τόποι μας υπαγορεύουν ότι υφίσταται μόνον πχ η «ανάστροφη» προβολή, καί όχι η «ορθή». (Διότι αλλοιώς ξεφεύγουμε.)

Πριν προχωρήσουμε, ας δούμε τις μεγεθύνσεις των τόπων κοντά στις πυραμίδες της Γκίζας, όπου πέφτουν τα λαμπρά άστρα του αστερισμού.

Η θέση του Ρίγκελ, στα βορειοδυτικά:

pyramides-Rigel

 

Η θέση του Σαΐφ, στα βορειοανατολικά:

pyramides-Saiph

 

Η θέση του Μπετελγκέζ, στα νοτιοανατολικά:

pyramides-Betelgeuse

 

Η θέση των Μπελλατρίξ (αριστερά) καί Μέϊσσα (δεξιά κάτω), στα νοτιοδυτικά:

pyramides-Bellatrix-Meissa

 

Καί η θέση των νεφελωμάτων-«πυλών» Μ42/Μ43:

pyramides-M42

 

Τίποτε (από ιερά, κτλ), τίποτε, τίποτε, τίποτε, τίποτε,… κι ένα κολυμβητήριο, δίπλα σ’ ένα κτίριο στρόγγυλο. (Προφανώς το όλο οικοδομικό συγκρότημα είναι αθλητικό κέντρο.)

Κρατάμε μία πισινή, μήπως σε κάποια φάση της αρχαιότητας υπήρχαν στον χώρο της Γκίζας -ξέρω ‘γώ- βωμοί, κτλ, που στο μεταξύ καταστράφηκαν. (Ενδεχομένως από τα στρατεύματα του Μωάμεθ, που κατέστρεψαν τα μικρά «ειδωλολατρικά» μνημεία, αλλά στις -μεγάλες- πυραμίδες δεν μπόρεσαν να βάλουν χέρι.) Αλλά, εντάξει – αν δεν έχουμε επιβεβαίωση, θεωρούμε ότι δεν υπήρξε τίποτε.

Εφ’ όσον δεν βρήκαμε τίποτε, πειραματιζόμαστε καί με την ανάστροφη προβολή:

Giza-plateau-Oriwn-reversed

 

Ούτ’ εδώ βρίσκουμε κάτι… Η περίφημη Σφίγγα -αν υποθέσουμε πως αποτελεί «πύλη»- βρίσκεται λίγο αριστερά απ’ το 4 του Μ43, όπως κοιτάζουμε τον χάρτη – αλλά δεν συμπίπτει με το νεφέλωμα. Τέλος πάντων, μπορεί όλ’ αυτά μιά μέρα να βοηθήσουν την επίσημη Αρχαιολογία στο να εντοπίσει αρχαιότητες (εξαφανισμένες σήμερα), αλλά μέχρι στιγμής φαίνεται πως απλώς επιβεβαιώνουμε την υποψία μας: το σχήμα του Ωρίωνα χρησιμοποιείται ως «καλούπι», ως αφηρημένο πρότυπο γιά κάτι. (Άγνωστο ακόμη.)

(Κερδίζω καί το …βραβείο κοινού! Όταν ερευνάς, όλη η ομορφιά βρίσκεται στο να πας τη σκέψη σου μέχρι τέλους. ‘Οχι να μιλάς γιά τη ζώνη του Ωρίωνα, καί ν’ αγνοείς το υπόλοιπο σώμα του, επειδή «απορία ψάλτου, βήξ».)

Ένα «καλούπι», λοιπόν, ένα αφαιρετικό πρότυπο, όπως ακριβώς πχ:

  • Ένα δωμάτιο είναι τετράγωνο.
  • Ένα πλακάκι δαπέδου είναι τετράγωνο.
  • Ένα οικοδομικό τετράγωνο είναι …τετράγωνο.

Καί το αφαιρετικό πρότυπο όλων αυτών είναι το τετράγωνο της Γεωμετρίας.

Το σχήμα του Ωρίωνα φαίνεται πως αποτελεί κι αυτό «αφαιρετικό πρότυπο» κάποιων πραγμάτων, το οποίο, «υλοποιούμενο», δίνει διάφορα. Ακριβώς όπως το τετράγωνο της Γεωμετρίας «υλοποιούμενο» δίνει πχ τα πλακάκια.

 

Γιατί μίλησα γιά «αφαιρετικό πρότυπο»; Διότι, αυτή τη φορά ο Ωρίων αντιστοιχεί σε θέσεις του εδάφους υπό διαφορετική κλίμακα, καί υπό διαφορετικό προσανατολισμό. (Άρα, καμμία σχέση με τον «Ελλαδικό» Ωρίωνα, που είδαμε στα προηγούμενα.) Μάλιστα, εφ’ όσον στην Αίγυπτο δεν είδαμε ιερούς τόπους στις άκρες του αστερισμού, η έννοια του «αφαιρετικού προτύπου» ενισχύεται.

Εδώ θεωρώ απαραίτητο να σας πληροφορήσω, ότι προσωπικά έχω εντοπίσει στο έδαφος της χώρας μας ακόμη δύο «Ωρίωνες». Υπό δύο νέες διαφορετικές κλίμακες καί δύο νέους προσανατολισμούς. Όμως, δεν θα σας πω τίποτε περισσότερο, διότι το θέμα είναι λίαν επικίνδυνο – καί σαφώς δεν είναι γιά τα δοντάκια του καθενός. Στον μεν ένα «Ωρίωνα», τα Μ42/Μ43 όντως βγάζουν «κάτι»… αλλά δεν θά ‘θελα οι χωρικοί της περιοχής να με κυνηγάνε με καραμπίνες καί γουρουνόσκαγα, επειδή τους κουβάλησα στην περιοχή τους όλα τα ψώνια της «έρευνας». (Ήδη είναι τσατισμένοι, καί θα σε βρίσουν αν τους μιλήσεις γιά το φαινόμενο. Σκέψου να μάθουν ότι κάποιος ημίτρελλος τους έβαλε περισσότερη φωτιά στα μπατζάκια.) Κι αυτό το «κάτι» δεν είναι καθόλου καλό, σας λέω. Μη σας ανοίγει η όρεξη γιά έρευνες.

Στον δε δεύτερο «Ωρίωνα», κάποιο από τ’ «άστρα» ΙΣΩΣ καθορίζει τη θέση μιάς υπερ-μυστικής υπερ-παμπάλαιας βιβλιοθήκης. Εννοείται, της πανάρχαιης Ελλάδας. Κι ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ πως τέτοια βιβλία, αν υπάρχουν, θα γίνουν γνωστά σε τυχαία άτομα μόνον πάνω απ’ το πτώμα μου.

Δηλαδή, ουδέποτε! 🙂

Εφ’ όσον οι δύο τελευταίοι «Ωρίωνες» σηματοδοτούν τόσο σημαντικά πράγματα, γιατί τότε έκανα αναφορά σ’ αυτούς, καί δεν κράτησα το στόμα μου τελείως κλειστό; Γιά να σας πείσω πως, πράγματι, το σχήμα του αστερισμού χρησιμοποιήθηκε κι άλλες φορές ως αφαιρετικό πρότυπο. Διότι: Μία φορά, είναι σύμπτωση. Δύο φορές, …’ντάξ’, είναι σύμπτωση. Τρείς φορές, …έεε… είναι σύμπτωση.

Τέταρτη καί περισσότερες, ΔΕΝ είναι!

Περισσότερες; Ναί. Διότι μάλλον υφίσταται καί πέμπτη φορά.

 

…Αλήθεια, εφ’ όσον καί στην Κυδωνία του Άρη έχει πυραμίδες καί Σφίγγα… Μήπως έχει καί «Ωρίωνα»; Λές;

Κατ’ αρχήν, παίρνουμε μιά καλή απεικόνιση της περιοχής. (Από εδώ, μέσωι Γουΐκι.) Εντοπίζουμε τα (οικεία μας, πλέον) σημεία, που μας θυμίζουν το περίγραμμα του αστερισμού:

Kydwnia-Arh-erwthma

 

Κάπως σαν το κάτω μέρος του αναποδογυρισμένο, με το Μ42, κτλ. (Το περίφημο «Πρόσωπο στον Άρη» βρίσκεται δεξιά.) Δοκιμάζουμε καί τις δύο προβολές. Πρώτα την ορθή:

Kydwnia-Arh-Oriwn

 

Καί μετά, την ανάστροφη:

Kydwnia-Arh-Oriwn-reversed

 

Κάτι φαίνεται να μας διαφεύγει. Αλλά, δε μπορεί! Τα δοκιμαστικά μας σημεία (τα μώβ στην πρώτη απεικόνιση) μας δείχνουν πως ο «Ωρίων» πράγματι είν’ εκεί τριγύρω. Μήπως, όμως, ο πολιτισμός του Άρη, ενώ έχει το ίδιο γνωσιακό επίπεδο με τον παμπάλαιο γήϊνο που εξετάζουμε, είναι ακόμη παλιότερος; Μήπως τότε τ’ άστρα του (πραγματικού) Ωρίωνα είχαν κάπως αλλαγμένες θέσεις, σε σχέση με σήμερα;

Σίγουρα πρόκειται γιά λιγάκι διαφορετικό πολιτισμό, διότι αφ’ ενός οι πυραμίδες είναι πεντάπλευρες (στη Γή είναι τετράπλευρες), το δε πρόσωπο (που ξέρουμε ότι παίζει τον ρόλο της Σφίγγας) δεν βρίσκεται εκεί, που αναμένεται να βρίσκεται. (Συγκριτικά με τη Γκίζα, εννοώ.)

Αποχαιρετούμε, λοιπόν, τον Άρη, ενώ η Κυδωνία μας διώχνει! Σε σμίκρυνση, η περιοχή είναι ένα αρσενικό λιοντάρι με κάπως εχθρικές διαθέσεις:

liontari-Arh

 

Μάλιστα!… Το καταλάβαμε, το εμπεδώσαμε. Καί λοιπόν;

 

Σκεπτόμαστε λογικά.

Κι αν, εκτός του Ωρίωνα, ΟΛΟΙ οι αστερισμοί είναι «αφαιρετικά πρότυπα»;;;

Σ’ αυτή την περίπτωση, ξεχάστε τελείως τα άστρα στον ουρανό, καί τις νοητές γραμμές που τα συνδέουνε! Μιλάμε πλέον γιά ένα σύνολο συμβόλων, γιά ένα «αλφάβητο» κάπου ογδοντατόσων «χαρακτήρων», με το οποίο μπορούμε να «γράψουμε» διάφορα «κείμενα». Ακριβώς όπως το γνωστό μας αλφάβητο έχει διάφορα γράμματα σε συγκεκριμένες θέσεις, έτσι καί η ουράνια σφαίρα έχει διαφόρους «αστερισμικούς χαρακτήρες» σε συγκεκριμένες θέσεις.

Τί είδους «κείμενα» μπορούν να γραφούν μ’ αυτούς τους «χαρακτήρες», όμως;

Την απάντηση (έστω: μία πιθανή απάντηση) μας τη δίνει ο αποκρυφισμός. Αν ενδιαφέρεστε γιά τέτοια θέματα, σίγουρα κάπου έχει πάρει το μάτι σας κάτι «κλειδιά Σολομώντος», καί παρόμοια κατασκευάσματα. Που είναι σύνολα από κάτι απίθανους χαρακτήρες, σα γραμμένους από γέρο Άραβα με Πάρκινσον, καί γύρω-γύρω έχει κάτι κύκλους με παράξενα ονόματα, κάτι «Αζαβώθ», «Κοπρούτ», «Σουρλουλουήλ», κάτι ψευτοβυζαντινά «Τρίc! Τρίc! Τρίc!» (εδώ υποψιάζομαι πως ο «μύστης» εκτοξεύει ροχάλες, αλλά, όλα κι όλα! η προφορική παράδοση των μυστώνε απαγορεύει να τα λένε όλα στους «βέβηλους»), καί διάφορα άλλα τέτοια. Κι αφού ο «μύστης» -με τέτοιο φόβο, που το βρακί του ξαφνικά αποκτάει ένα …δύσοσμο βάρος 🙂 – τα προφέρει όλ’ αυτά καί κάνει «επίκληση», εμφανίζεται στο μισοσκόταδο του «φιλοσοφικού εργαστηρίου» ο Ακατονόμαστος, σπάει χαμόγελο, καί λέει κάτι σαν: «- Γκουντήβνινγκ, Κλαρίσσσς!» 🙂

Και μετά αρχίζουν οι συμφωνίες αίματος, οι αγοραπωλησίες ψυχών, καί λοιπά παρόμοια δράματα της κενωνίας.

Να σοβαρευτούμε: Το συμπέρασμα είναι πως, τα σχήματα των αστερισμών πρέπει να είναι κάτι σαν «εξαρτήματα» γιά τον χειρισμό του αιθερικού πεδίου. Όπως ακριβώς οι χημικοί δεσμοί (ομοιοπολικός, κτλ) είναι αποτέλεσμα της γεωμετρικής δομής καί των ενεργειακών επιπέδων των ατόμων καί των μορίων. Καί τί -έτσι, αφηρημένα- «χημικοί δεσμοί» καί σαχλαμάρες. Αν το πούμε μ’ άλλα λόγια, επί της ουσίας οι «χημικοί δεσμοί» δημιουργούν το κάθε τι, που βλέπουμε γύρω μας. Από ανθρώπους μέχρι ποντίκια καί ποντίκια υπολογιστών.

Κάπως έτσι, λοιπόν, το «αλφάβητο» των αστερισμών πρέπει να φτιάχνει μορφές στο αιθερικό πεδίο.

(Παρένθεση: Ακόμη κι ο Ακατονόμαστος έχει σχέση με τον αιθέρα, διότι είναι ένα αιθερικό υπερκομπιούτερ – καί όχι όν, όπως πχ είμαστε εμείς. Όμως, θα σας μιλήσω άλλη φορά γι’ αυτό το θέμα.)

Οι «επικλήσεις» καί οι παρόμοιες τρίχες κατσαρές είναι η θολή ηχώ της θολής ηχούς της θολής ηχούς… κτλ… κάποιων παναρχαίων ξεχασμένων ουσιαστικών γνώσεων. Όπως γίνεται συνήθως σε όλα τα γνωσιακά συστήματα, που με το πέρασμα των χρόνων περιπίπτουν σε αχρησ(τ)ία. Βέβαια, τα κατά εποχές ιερατεία -λίγο έως πολύ- κάτι διατήρησαν απ’ αυτές τις γνώσεις – καί το έθεταν σ’ εφαρμογή, όποτε το χρειαζόντουσαν. Μόλις το διαπιστώσαμε σ’ Ελλάδα κι Αίγυπτο!

Γιά να κλείσουμε, θα προσέθετα πως δεν μπορούμε να χειριστούμε τον αιθέρα μόνο με τα σχήματα των αστερισμών. Πρέπει να γνωρίζουμε καί τα εκάστοτε απαραίτητα «μαγικά λόγια» – κι αυτά σήμερα δεν θα τα βρούμε πουθενά. (Εννοείται, πως τα αρχαία ιερατεία τα ήξεραν.)

Μέγα θέμα αυτό, αλλά δεν μπορώ να σας διαφωτίσω περισσότερο. (Δεν ξέρω την τύφλα μου, όχι ότι δεν επιθυμώ.)

 

Προσέξτε κάτι ακόμη.

Ένα αλφάβητο κάνει όσα κάνει, λειτουργώντας ως «κλειστό» καί «συνεκτικό» σύστημα. (Ψιλοδανείζομαι έννοιες των Μαθηματικών. Αλλ’ αυτές δεν πολυδιαφέρουν απ’ ό,τι καταλαβαίνετε, όταν ακούτε τις συγκεκριμένες λέξεις στην καθημερινότητα. «Κλειστό» = είναι αυτό που είναι, καί δεν δέχεται …νέα μέλη. «Συνεκτικό» = χωρίς δομικά κενά.) Άρα, ένα αλφάβητο δεν θ’ αποδίδει τ’ αναμενόμενα, εάν αλλοιωθεί.

Η αλλοίωση ενός αλφαβήτου αλλοιώνει πρώτα τους συνδεόμενους ήχους των χαρακτήρων, καί μετά τις -με το αλφάβητο αυτό- αποδιδόμενες έννοιες. Καί οι ήχοι είναι σημαντικοί γιά την εγκεφαλική λειτουργία, αλλά καί οι έννοιες. Γνωστά αυτά, από τη αρχαιότητα – με παραδείγματα.

  • Η αλλοίωση πχ του αλφαβήτου μας σε «λατινικό» στην Κύμη της Εύβοιας τον 7ο αιώνα πΧ προφανώς έγινε, γιά να βολευτούν οι Γεφυραίοι της περιοχής – που (ως Ατλαντοπελασγοί) είχαν φθόγγους διάφορους της ομιλούμενης Ελληνικής της εποχής.
  • Η αφαίρεση των δίγαμμα/κόππα/σαμπί από το κλασικό Ελληνικό αλφάβητο ξεσήκωσε θύελλα, όταν έγινε.
  • Κι έχει ειπωθεί εδώ καί δεκαετίες, πως η σταδιακή (από το 1948, με την αφαίρεση της βαρείας) αφαίρεση των «μουσικών» στοιχείων (τόνων, πνευμάτων, υπογεγραμμένων) από το σημερινό μας αλφάβητο έγινε, γιά ν’ απλουστευθεί αυτό, εν όψει μελλοντικής μαζικής εισβολής ξένων στην Ελλάδα. (Σας θυμίζει τίποτε η λέξη «λαθρομετανάστες»; )
  • Τέλος, μ’ ακριβώς τον ίδιο (ούλτρα παράφωνο) χαβά, βεβαίως, μας «λυμαίνονται τάρ ακοάρ» όλοι οι υποστηρικτές της γραφής με «λατινικό», ή «ακουστικό» αλφάβητο. (Τουθόμπερ -πού ‘λεγαν οι βαρύμαγκες κάποτε- αυτό το τελευταίο: τα -υ, -ι, -η, ει, -οι να γράφονται με γιώτα, τα -ε, -αι με έψιλον, κτλ παρόμοια. Ιδανικό γι’ άτομα με δείκτη νοημοσύνης μονοψήφιο.)

Λοιπόν, όπως καταλαβαίνετε, εάν οι αστερισμοί είναι όντως ένα είδος αλφαβήτου, τότε η αλλοίωση του αριθμού καί του είδους των αρχαιοελληνικών αστερισμών της «Αλμαγέστης», τί συνιστά; Σίγουρα ενέργεια εκ του πονηρού. Αλλά, ποιός να το πάρει χαμπάρι… Αν ήμασταν μέλη των αρχαίων ιερατείων, όμως, σίγουρα θα βλέπαμε την αλλοίωση αυτή διαφορετικά, απ’ ό,τι ο σημερινός, «μορφωμένος» (τρομάρα του) δυτικός άνθρωπος. Εδώ πάνε σήμερα μερικοί να εισάγουν ως 13ο ζώδιο τον Οφιούχο, καί γίνεται της μουρλής με τους «συμβατικούς» αστρολόγους! Σκεφθείτε τί βλάβη επέρχεται στο (υπεραπόκρυφο) σύνολο των γνώσεων «χειρισμού» των αστερισμών, με τις όποιες αλλοιώσεις του ουράνιου χάρτη!

Τέλος πάντων, σ’ αυτό το συγκεκριμένο πεδίο δεν χάθηκε τίποτε. Η ιστορία των αστερισμών ευτυχώς δεν είναι μυστική. Ελπίζω κάποτε -ως Έλληνες- να ξαναβρούμε την άκρη με το αστρικό «αλφάβητο», καί να ξαναμεγαλουργήσουμε.

 

3. ΑΣΤΕΡΙΣΜΟΙ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΩΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ ΚΙ ΙΔΕΑΤΟΙ

Χμμμ… Υποθέτω πως έγινε το εξής:

Κάποια στιγμή στο απώτατο παρελθόν, κάποιοι πρόγονοι ημών (καί σαφώς κάτοχοι υπεράγαν προχωρημένων -ακόμη καί γιά σήμερα- γνώσεων) θέσπισαν ότι:

(α) Οι αστερισμοί είναι αυτοί, κι όχι άλλοι. (Διότι κάλλιστα θα μπορούσαν να ενώσουν τα υφιστάμενα άστρα με άλλες νοητές γραμμές, καί να παράγουν άλλα σχήματα). Ότι:

(β) Όταν τις χρειαζόμαστε, καλούμε τις συμπαντικές ενέργειές τους με συγκεκριμένο τρόπο (προβολές επί εδάφους, μαγικές επωδούς, κτλ). Ότι:

(γ) Αυτές οι συμπαντικές ενέργειες είναι τόσων ειδών, όσοι κι οι αστερισμοί. (Κάπως σαν το διαθέσιμο χρωματολόγιο, όταν πάμε ν’ αγοράσουμε μπογιές.) Καί ότι:

(δ) Πρόφεραν τις απαραίτητες μαγικές επωδούς, ώστε να παγιωθεί ανά τους αιώνες αυτή η ιστορία.

Έτσι, δεν θα εκπλαγούμε καθόλου, αν διαπιστώσουμε πάνω σε εδάφη, όπου υπήρξαν Έλληνες κατά την αρχαιότητα, να «υλοποιούνται» σχήματα αστερισμών. Με τ’ «άστρα» να είναι ναοί, παλάτια, βωμοί… ο,τιδήποτε σημαντικό.

Και αντιστρόφως: επειδή αυτή είναι μάλλον δική μας πατέντα, αν την βρούμε ξέρω ‘γώ σε καμιά Ταϋλάνδη, μπορούμε να συμπεράνουμε άφοβα πως κάποιοι πρόγονοί μας πέρασαν κάποτε κι από ‘κεί!

Δεν γνωρίζω περισσότερα. Αλλά πιστεύω πως, όπως δεν φέρνουν αποτέλεσμα οι πραγματικοί αστερισμοί απο μόνοι τους (εφ’ όσον ανακαλύψαμε τόσους διαφορετικούς ιδεατούς «Ωρίωνες»), έτσι κι οι ιδεατοί αστερισμοί λογικά δεν πρέπει να επαρκούν από μόνοι τους. Μάλλον πάντα απαιτείται ο συνδυασμός πραγματικού-ιδεατού, γιά να φτάσουμε εκεί που λέει η απόκρυφη θεωρία (του χειρισμού του αιθερικού πεδίου).

Τώρα, αν κάπου στ’ «άστρα» της προβολής χρειάζεται οπωσδήποτε καί κανένας «αιθερικός συσσωρευτής» (διάβαζε: πυραμίδες) γιά να πάρουμε αποτέλεσμα, τί να σας πω! Οι γνώσεις μου δεν φτάνουν τόσο μακριά. Μπορείτε, όμως, να πάτε ανάποδα – αν έχετε την περιέργεια: το Στόουνχετζ, ας πούμε, κάθεται επάνω σε κανένα «άστρο» κανενός «Ωρίωνα»;

 

…Εδώ, δεν μπορώ να μην ονειροπολήσω! Ωραίο είναι να ψάχνει κανείς με ηλεκτρονικούς χάρτες καί προγράμματα επεξεργασίας εικόνας, κάνοντας αλλεπάλληλες δοκιμές (σαν την αφεντιά μου) να δεί αν «κάθεται» κάποιος αστερισμός επάνω σ’ ένα σύνολο πόλεων, χωριών, ρουμανιών, λαγκαδιών. Ρομαντικό, δε λέω. Αλλά, ακόμη καλύτερο νά ‘χει στα χέρια του ένα πρόγραμμα ηλεκτρονικού υπολογιστή. Το οποίο να ψάχνει αυτό. (Γι’ αυτή τη δουλειά ακριβώς φτιάχτηκαν οι υπολογιστές!) Όλα τα σχήματα των αστερισμών επάνω σε κάθε κατοικημένο σύνολο, σ’ όλη την επιφάνεια της Γής. Υπό οποιαδήποτε κλίμακα.

Όθεν, ακόμη μία φορά κάνω έκκληση στη νέα γενιά γιά βοήθεια. Τί σκατά σπουδάζετε, μωρέ; Τί τα θέλετε τα πτυχία, αν δεν μπορείτε να εφαρμόσετε τις γνώσεις σας, κατασκευάζοντας κάτι εσείς οι ίδιοι;

(Όσοι-ες σκέφτεστε καί λίγο παραπέρα, μην ανησυχείτε. Δεν προδίδω μυστικά. Οι «υπερεσίες» μπορούν μεν να φτιάξουν ένα τέτοιο πρόγραμμα, αν δεν τό ‘χουν ήδη φτιάξει εδώ καί χρόνια -τους κόβει μέχρις εκεί, δεν χρειάζονται τις δικές μου υποδείξεις-, αλλά …δεν ξέρουν τί να κάνουν με τ’ αποτελέσματα! Είμαι απόλυτα σίγουρος γι’ αυτό. Πέρα από κάποια περίεργα φαινόμενα, πχ εμφανίσεις φαντασμάτων ή ufos, κι αυτά όχι σε τακτική περιοδικότητα, δεν υπάρχει κάτι άλλο να ερευνήσουν στους συγκεκριμένους τόπους των «άστρων», ή να εκμεταλλευτούν. Άρα, καί να έφτιαξαν ένα τέτοιο πρόγραμμα, σίγουρα το παρατήσανε σε κάποιο συρτάρι.

Γιατί, σάμπως με τις γραμμές λέϋ νομίζετε πως καθήσαν αδρανείς οι «υπερεσίες»; Από τη δεκαετία του 1920 είναι γνωστές οι τεμνόμενες ευθείες «αποκρυφιστικών» σημείων. Ποιό το αποτέλεσμα, όμως, από τότε; Μηδέν.)

 

Πριν κλείσουμε, ακόμη μία παρένθεση. Απαραίτητη.

Τα σημερινά μου θέματα έκαναν -προ δεκαετίας, καί πλέον- μιά …πασσαρέλλα καί στο περίφημο (ανελθόν, πλέον, στον Όλυμπο των εντύπων) βιβλίο: «Ο Θαυματουργός Ψίθυρος του Ερμή», του Λεωνίδα Χατζηνικολάου. Όχι, δεν πήρα εμπνεύσεις από εκεί., αλλά η σύμπτωση είναι παραπάνω από σκανδαλώδης!

  • Κατ’ αρχήν, όλο το βιβλίο πραγματεύεται τη δύναμη των ήχων (ειδικά των εκφωνουμένων), καί όντως μπαίνει στον κόπο να δώσει κάμποσες εξηγήσεις γι’ αυτήν.
  • Σε μιά σελίδα του, λέει πως οι αστερισμοί είναι ένα είδος «προβολής», αλλά (σκέπτεται ο ήρωας) «…Ποιός να το καταλάβει!…». (Δεν δίδεται στο κείμενο εξήγηση γι’ αυτό.)
  • Σε μιά άλλη σελίδα, θα βρείτε μιά μεγαλοπρεπή εικόνα «σολωμονικής». (Επίσης χωρίς αιτιολόγηση της παρουσίας της, παρά το ότι η εικόνα είναι τελείως περιττή γιά την «οικονομία» του κειμένου.)

Όμως, γνωρίζετε πολύ καλά πως εγώ, πρώτον, φτάνω όπου φτάνω από καθαρά δικούς μου δρόμους. Δεν ακολουθώ την «περιρρέουσα ατμόσφαιρα» των ερευνώντων. (Πείτε μου: έχετε δεί πολλά κόπυ-πέηστ, ή αναμασήματα ιδεών της μόδας εδώ μέσα; ) Καί δεύτερον, όταν γράφω πως κάτι ισχύει ή όχι, φτάνω σε οριστική διατύπωση ύστερα από λογικές διεργασίες – κατά τη διάρκεια των οποίων διόλου δεν αποκλείεται να κάνω καί λάθος. Αυτή είναι η διαφορά μου με το βιβλίο.

Δεν έχω πρόβλημα με το συγκεκριμένο, ή άλλα βιβλία. Αλλά, προσφάτως είδα τα στατιστικά μου να εκτινάσσονται στα ύψη, καί -σεβόμενος τον αναγνώστη- πρέπει να εξηγήσω τη θέση μου στους πάντες.

 

Μιά που μιλήσαμε γιά Αίγυπτο… Ξέρετε, ο Μέγας Αλέξανδρος έχει περισσότερα κοινά με την Αίγυπτο, απ’ όσα υποψιάζεστε. Εννοώ, εκτός από πχ τον (θεωρούμενο -από μερικούς- ως πραγματικό πατέρα του) φαραώ Νεκτανεβώ Β’, ή την επίσκεψή του στη Σίουα.

– Πες μας ένα, ρέ Εργοδότη!

Έ, λοιπόν, στην Αίγυπτο όλον τον χρόνο κάνει αρκετή ζέστη. Ιδανικό κλίμα γιά γυμνισμό! Ήταν, δηλαδή, διότι με το Ισλάμ δεν είναι πλέον. ‘Μπάσ’ περ’πτώσ’, όταν ζούσε ο Μέγας Αλέκος, οι καιροί επέτρεπαν την «παραδείσιον ταύτην περιβολήν» (που γράφει κι ο Ροΐδης).

Ως λογική συνέπεια, στο επόμενο θα ξηγηθούμε ελαφρώς ασέμνως: θα βγάλουμε τα ρούχα μας! 🙂

(επόμενο)

Older Entries