Αρχική

Το αίνιγμα του τάφου της Αμφίπολης – Ωρίων

14 Σχόλια

(προηγούμενο)

στους Διόσκουρους της Μάνης

arxigramma-Lamdaάβετε τα μέτρα σας, διότι τώρα θα μπούμε μέσα σ’ αναμμένο χυτήριο χάλυβα. Μην πείτε μετά πως δεν σας προειδοποίησα! Οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους. Μιλημένα, ξηγημένα.

Ξεκινάμε, όμως, με το ανώδυνο μέρος. Η προετοιμασία γιά τα …εγκαύματα, είναι ένα (μάλλον) σύντομο σεμινάριο.

 

ΠΕΡΙ ΑΣΤΕΡΙΣΜΩΝ

Όπως η Γή μας είναι μία σφαίρα, έτσι κι όλος ο ουρανός είναι μία τεράααααστια σφαίρα. Στην πραγματικότητα δεν είναι, βέβαια, διότι τ’ αστέρια δεν βρίσκονται όλα στην ίδια επιφάνεια (εσωτερική σφαίρας), στην ίδια απόσταση από εμάς. Άλλα βρίσκονται πιό κοντά σ’ εμάς, άλλα πιό μακριά. Όμως, σε πρώτη εκτίμηση, ο ουρανός μπορεί να θεωρηθεί σφαίρα.

Η διαφορά της ουράνιας σφαίρας με τη γήϊνη (εκτός απ’ το μέγεθος) είναι πως εμείς, στη Γή, ζούμε στην εξωτερική επιφάνεια της σφαίρας. Ενώ στον ουρανό παρατηρούμε τ’ αστέρια στην εσωτερική επιφάνεια της ουράνιας «σφαίρας».

Οι άνθρωποι, τώρα, είναι γνωστό πως παρατηρούσαν τον ουρανό από τους αρχαίους χρόνους. Καί, θες γιά την ευκολία τους στην παρατήρηση, θες επειδή είχαν φαντασία, ομαδοποίησαν τ’ αστέρια σε συγκεκριμένες, σταθερές μορφές. Τους αστερισμούς!

Οι αστερισμοί είναι ομάδες αστεριών, που (με λίγη φαντασία) απεικονίζουν διάφορα πράγματα, ζώα, ή πρόσωπα: Ζυγαριές, φούρνους, καράβια, φίδια, αρκουδάκια, λιοντάρια, τον Μίκυ καί τον Γκούφη, το τέρας του Λόχνες, τον Παπανδρέου, κτλ κτλ. Γενικώς, ό,τι φανταστεί κανείς. Αν, μάλιστα, αυτός ο «κανείς» είναι φύλαρχος, ή (καλύτερα) ένα είδος «αρχηγού πολιτισμού» (πχ αρχιερέας), τότε επιβάλλει την άποψή του σε όλους.

idea-asterismwn

Φανταστικοί «αστερισμοί» επάνω στην ουράνια σφαίρα

Έτσι, οι διάφοροι πολιτισμοί ανά εποχές παρουσίασαν διαφορετική εικόνα καταγραφής των αστερισμών. Πχ οι αρχαίοι Αιγύπτιοι έβλεπαν καί κροκοδείλους στον ουρανό. Αντιθέτως, εμείς εδώ στην Ελλάδα δεν βλέπαμε κροκοδείλους στους αστερισμούς μας, διότι δεν διαθέταμε τέτοια συμπαθή ζωντανά.

(…Αποκτήσαμε εσχάτως, αλλ’ αυτό δεν είναι λόγος ν’ αλλάξει η Αστρονομία! ΛΟΛ!!! 🙂

– Τί γράφεις, ρέ Εργοδότη, εκεί πέρα; «Συμπαθείς» οι κροκόδειλοι; Σού ‘στριψε τελείως;

– Εξακολουθώ να τά ‘χω τετρακόσια! Βλέπεις, δεν σκεφθήκατε ότι ο Σήφης μπορεί κάποια στιγμή να χλαπακιάσει τον Στουρνάρα, τον Χαρδούβελη, ή -όταν τον κόψει πολύ η λόρδα- ακόμη καί τον καταντίπ …αχώνευτο, τον Μητσ

Δε γράφω τ’ όνομα, να μη γκαντεμιαστεί το ιστολόγιο!)

 

Μιά που μιλάμε γιά πολιτισμούς, το επόμενο βήμα (μετά τον καθορισμό των μορφών) ήταν οι πολιτισμοί να «φορτώσουν» τους αστερισμούς με μύθους, ή κάποια ηθική παύλα θρησκευτική διδασκαλία. Έτσι, γιά παράδειγμα, έχουμε τον ζωδιακό κύκλο, που -ανάμεσα στ’ άλλα- συμβολίζει το ταξίδι της ψυχής στις διαδοχικές ενσαρκώσεις της. Καί τα λοιπά, καί τα λοιπά.

Περιττό να πούμε πως οι διδασκαλίες αυτές διαδιδόντουσαν από γενιά σε γενιά, φτιάχνοντας πολλές φορές έναν πυρήνα όμορφων μύθων, ο οποίος ήταν κοινό κτήμα: τον γνώριζε απέξω όλη η κοινότητα, όλη η φυλή. Να σημειώσω πως εμείς εδώ, οι Έλληνες, φαίνεται πως ξεκινάμε λιγάκι διαφορετικά: έχουμε πρώτα τη Μυθολογία μας, η οποία «καταστερίζεται», δηλαδή αντανακλάται στους αστερισμούς μετά. Ενδεχομένως άλλοι λαοί, πχ οι Ινδιάνοι της Αμερικής, να θεωρούν ως αφετηρία τους αστερισμούς, από τους οποίους να προκύπτουν μετά οι ηθικές τους διδασκαλίες. Διότι προηγείται ο ουρανός, εφ’ όσον υπονοεί την έννοια του Θεού.

Δε βαρυέσαι, λεπτομέρειες της Λαογραφίας.

Όμως, σ’ όλους ανεξαιρέτως τους λαούς, το νόημα της «μυθολογίας των αστερισμών» είναι ένα καί το αυτό: το μέλος της φυλής πρέπει ν’ ακολουθεί το παράδειγμα των ηρώων τ’ ουρανού. Να μιμείται τις σωστές πράξεις αυτών, καί ν’ αποφεύγει τις άνομες ή τις απερίσκεπτες.

 

Πρέπει ν’ αναφέρουμε πως οι αστερισμοί είναι καλώς καθορισμένα ουράνια «οικόπεδα». Δηλαδή, δεν αλλάζουν με τον χρόνο. Όχι μόνον οι μορφές που απεικονίζουν, αλλά ούτε καί τα «σύνορά» τους. Επίσης, δεν μπαίνουν ο ένας μέσα στα «χωράφια» του άλλου.

Επομένως, αποτελεί ανοησία ολκής ο ισχυρισμός του Ντάν Μπράουν (στο «Χαμένο σύμβολο»), ότι ο (τέκτων, άρα γνώστης κάποιων πραγμάτων) Τζώρτζ Ουάσινγκτων θεμελίωσε την ομώνυμη πόλη, όταν (δήθεν) «…ο αστερισμός του Δράκου μπήκε στον αστερισμό της Παρθένου…». (Αν θυμάμαι καλά το κείμενο.) ΔΕΝ γίνονται αυτά τα πράγματα, κύρ-Καφέ μ’! Αλλά, δεν ήξερες – δε ρώταγες;

Αυτά σας τα γράφω, γιά να μην πιστεύετε αμάσητα όσα σερβίρει ο καθένας – αδιάφορο το πόσο «φίρμα» είναι.

Συμπερασματικώς: ο κάθε αστερισμός έχει: (α) τη συγκεκριμένη μορφή του, (β) τα συγκεκριμένα «σύνορά του», (γ) τη συγκεκριμένη θέση του στην ουράνια σφαίρα. Αυτά τα τρία χαρακτηριστικά δεν αλλάζουν με την πάροδο του χρόνου.

Η αλήθεια είναι πως αλλάζουν, εφ’ όσον όλα τ’ αστέρια κινούνται, αλλά οι αλλαγές αυτές επισυμβαίνουν με βραδύτατους ρυθμούς. Πχ ο ζωδιακός κύκλος με τους δώδεκα πασίγνωστους αστερισμούς θα γίνει …αγνώριστος, αλλά μετά από τουλάχιστον 200,000 (διακόσιες χιλιάδες) χρόνια από σήμερα. Όπως καί ήταν αγνώριστος άλλα τόσα χρόνια πριν την εποχή μας.

(Παρένθεση: Καταλαβαίνετε, επομένως, ότι η θεμελίωση της «ηθικής διδασκαλίας» του ζωδιακού μπορεί να φτάνει τόσο πίσω, όσο είναι τα 200,000 χρόνια. Τώρα, τί μπορεί να σημαίνει αυτό πχ γιά την καταγωγή των Ελλήνων, ή τη συγκρότησή τους σε οργανωμένες κοινωνίες, δεν το γνωρίζω επακριβώς – αλλά σας αφήνω να το σκεφθείτε.)

Οι λοιποί αστερισμοί, τώρα, ενδεχομένως να μεταβληθούν σε μιά αγνώριστη «σούπα» μετά από εκατομμύρια χρόνια. Όταν, ενδεχομένως, ο άνθρωπος δεν θα υπάρχει. Ή, δεν θα υπάρχει ο πλανήτης μας!

Τί καταλαβαίνουμε -εμμέσως, πλην σαφώς-, λοιπόν, από τα παραπάνω; Ότι η «ηθική διδασκαλία» των (δικών μας) αστερισμών στο καταγεγραμμένο ιστορικό γίγνεσθαι της Ελλάδας εξηγεί πολύ καλά κάποια (ίσως ανεξήγητα με άλλο τρόπο) ιστορικά φαινόμενα. Αυτό μπορεί να μην το καταλαβαίνουν πχ οι Αρχαιολόγοι, αλλά δεν τρέχει καί τίποτε. Τα γεγονότα είναι γεγονότα. Δεν ρωτάνε τη γνώμη κανενός!

Επίσης, καταλαβαίνουμε καί κάτι άλλο, ούλτρα σημαντικό:

Εφ’ όσον οι κινήσεις των άστρων (ή ο κύκλος του έτους, κτλ) επαναλαμβάνονται με κανονική, προβλέψιμη περιοδικότητα (πράγμα που, φυσικά, δεν είχε διαφύγει της προσοχής των αρχαίων λαών), τότε επαναλαμβάνεται κι η ίδια η «ηθική διδασκαλία» των αστερισμών! Άρα, αν παρατηρούμε τον ουρανό σωστά, μπορούμε να κάνουμε «προφητείες» εκ του ασφαλούς!!!

Αυτό το συμπέρασμα είναι το διαμάντι της ταπεινής αφήγησής μου. Θα το διαπιστώσετε παρακάτω.

 

Πόσοι είναι οι «Ελληνικοί» αστερισμοί; Κατά τους Ελληνιστικούς χρόνους, ο Έλληνας αστρονόμος της Αλεξάνδρειας Κλαύδιος Πτολεμαίος (στο σύγγραμμά του «Αλμαγκέστ» – δηλ. «Η Μεγίστη», σε παραφθορά αραβικής προφοράς) τους καταμέτρησε σε καμιά ογδονταριά. Τόσοι είναι καί σήμερα, καί γιά την ακρίβεια λίγοι παραπάνω. Αυτό, διότι από τότε καναδυό αστερισμοί «έσπασαν», πχ η Αργώ έγινε ένα σύνολο από «Τρόπιδα», «Ιστία», κτλ, κι επίσης στη διαδρομή προστέθηκαν ακόμη μερικοί. Πχ, οι παρατηρητικοί φίλοι της Αστρονομίας διαπίστωσαν ότι ο αστερισμός «Κολούμπα» ( = περιστερά) προστέθηκε στους ουράνιους χάρτες γύρω στα 1505. Δηλαδή, την εποχή του Χριστόφορου Κολόμβου!

Εν πάσει περιπτώσει, αυτό το «πάτσγουερκ» των ογδοντα-τόσων αστερισμών καλύπτει όλη την ουράνια σφαίρα, χωρίς ν’ αφήνει «τρύπες».

Παρεμπιπτόντως: Η Πολυμήδη είχε ακούσει κάποτε τον Παύλο Κυράγγελο να ισχυρίζεται (αφού το συνεπέρανε με τον δικό του τρόπο) ότι ο Μέγας Αλέξανδρος καταγόταν από τον αστερισμό της Περιστεράς. Επομένως, το ότι των ανασκαφικών ερευνών στην Αμφίπολη ηγείται η κυρία Περιστέρη, ίσως είναι κάτι παραπάνω από σύμπτωση!

Δυστυχώς, όμως, δεν γνωρίζω. Με τη λεξαριθμία καί τα «φωτοδυναμικά» των λέξεων καί τα ρέστα, ανέκαθεν δεν τα πήγαινα καλά. (Περίεργο γιά μένα, που κυνηγάω το Παράξενο, έ; Κι όμως! Κάθε κανόνας έχει καί τις εξαιρέσεις του.)

 

ΚΑΤΟΠΤΡΙΣΜΟΙ

Τέλος το μάθημα – προς το παρόν. (Είμαι σίγουρος ότι δεν ήρθατε εδώ γιά μαθήματα, αλλά δεν θα γλυτώσετε έτσι, εύκολα! 🙂 )

Προχωράμε στο «ψητό» – ή, μάλλον, στο να …ψηθούμε οι ίδιοι!

Κάτι λέγαμε τις προάλλες γιά έναν από τους ογδοντα-τόσους αστερισμούς. Γιά τον Ωρίωνα. Που τον είδα στ’ όνειρό μου, να κοσμεί ένα από τα «τελλάρα» της έκτης καί τελευταίας πόρτας πριν τον ταφικό θάλαμο του Μεγαλέξανδρου.

Σας έχω πεί πολλές φορές, ότι μπορώ να διακρίνω αριθμούς, μεγέθη, συσχετισμούς, αμέσως. Όμως, πριν σας κάνω «ψιλά» το τί κατάλαβα στ’ όνειρο κι άρχισα τα μπινελίκια, ας δούμε κάτι άλλο.

Ένα τυπικό τέμπλο σημερινής Ελληνικής εκκλησίας έχει τον Χριστό δεξιά, όπως κοιτάζουμε, καί την Παναγία αριστερά. Ως εξής:

templo-monhs-Filosofou

 (απεικονίζεται το τέμπλο της Μονής Φιλοσόφου, από τη Γουϊκιπήντια)

Παντού, σ’ όλες τις εκκλησίες της χώρας μας. Εκτός από τρείς, όπου η Παναγία απεικονίζεται δεξιά όπως κοιτάζουμε, κι ο Χριστός αριστερά.

Θυμάμαι αυτή τη στιγμή τις δύο. Η μία είναι η Πόρτα-Παναγιά, στην Πύλη Τρικάλων. Η δεύτερη είναι η Παναγία Σπηλιανή, στη Νίσυρο.

Βέβαια, υπάρχει πχ ο άγραφος νόμος ότι ο τιμώμενος φιλοξενούμενος κάθεται στα δεξιά του οικοδεσπότη, κτλ. Καί η Ορθοδοξία τιμά κατ’ εξοχήν τον Χριστό. Όμως:

Εφ’ όσον η Ωραία Πύλη είναι αυτή, απ’ όπου περνάει ο άνθρωπος γιά να πάει προς το ιερό, προς τον Θεό (πράξη που κάνει συμβολικώς ο ιερέας κατά τη διάρκεια της θείας λειτουργίας), τότε η αναστροφή των εικόνων συμβολίζει την αναστροφή της πύλης. Επομένως, ο Θεός είν’ Αυτός, που έρχεται προς τον άνθρωπο!

Ειδικά στην πρώτη των εκκλησιών που ανέφερα, το λέει καί τ’ όνομα του μέρους: Πύλη! Τί άλλο θέλετε, γιά να πειστείτε;

Εδώ, λοιπόν, το τέμπλο της Πόρτα-Παναγιάς (επίσημο όνομα: «Μονή Μεγάλων Πυλών»σύνδεσμος 1, σύνδεσμος 2, σύνδεσμος 3, απ’ όπου καί οι φωτογραφίες) :

PortaPanagia-templo

 

Παρατηρούμε ότι οι εικόνες του τέμπλου είναι τοποθετημένες «κανονικά», αλλά οι αντίστοιχες εικόνες σε ψηφιδωτό μεγάλου μεγέθους είναι τοποθετημένες ανάποδα. Μάλιστα, η Παναγία είναι «δεξιοκρατούσα», δηλαδή έχουμε πλήρη κατοπτρική αναστροφή της κλασικής συμμετρίας των εικόνων.

PortaPanagia-Panagia

 

Στη Νίσυρο, τώρα, το τέμπλο της Παναγίας Σπηλιανής:

PanagiaSphlianh-templo

 

Καί η Παναγία, επίσης «δεξιοκρατούσα»:

Panagia-Sphlianh

 

 

ΠΕΡΙ ΩΡΙΩΝΟΣ

Πύλες, λοιπόν. Καί «κατοπτρικές» εικόνες. Πράγμα που μου έδειξε αμέσως τί ήθελε να πεί ο διάκοσμος με τον Ωρίωνα, στό όνειρο της έκτης πόρτας. Βέβαια, βοήθησε κι αυτό:

6h-porta-Hlios

 

Κάντε σύγκριση της εικόνας αυτής με τα δύο τέμπλα, τη στιγμή που -αν δεν σφάλλω- ο Χριστός καλείται καί «Ήλιος της Δικαιοσύνης».

Το -αστραπιαίο- συμπέρασμα ήταν, πως ο Ωρίων προβάλλεται στο έδαφος της Ελλάδας, καί μάλιστα κατοπτρισμένος. Γιατί; Διότι, απλούστατα, αν τον τραβήξουμε απ’ τον ουρανό καί τον κολλήσουμε στην επιφάνεια της Γής, από ένα αεροπλάνο θα τον δούμε κατοπτρισμένον. Κάπως έτσι:

provolh-Oriwna

 

Πρόκειται γιά καθαρή Προβολική Γεωμετρία, τίποτε το παράξενο ή μαγικό. Στο σχήμα σας δείχνω (δύο άστρα ακραία κι ένα μεσαίο) πώς «γυρίζει» το σχήμα του αστερισμού, ώστε να κολλήσει σαν χαλκομανία επάνω στην Ελλάδα. Εάν, επομένως, ο Ωρίων φαίνεται στον ουρανό έτσι:

Oriwn

Ωρίων, από Γουΐκι

Προβαλλόμενος ακριβώς επάνω στο έδαφος της Γής, «κολλημένος» σ’ αυτό θα φαίνεται (από ψηλά, ή στον χάρτη) έτσι:

Oriwn-katoptrikos

Κι όχι μονάχα κατοπτρισμένος ο Ωρίων, αλλά αμέσως ήξερα έναν «κατοπτρισμένο» τόπο (Νίσυρος), όπου θα τοποθετούσα ένα άστρο του αστερισμού. (Ακόμη ένα σημείο/άστρο προβαλλόμενο κραύγαζε πως ήταν ο τόπος του φονικού – άσχετο αν η αιτία γι’ αυτήν την ταύτιση δεν φαινόταν ακόμη.) Έτσι, όλοι αυτοί οι συσχετισμοί έγιναν σε κλάσματα δευτερολέπτου, καθώς κι η προβολή του Ωρίωνα επάνω στον χάρτη της χώρας μας.

Τελικά, η αποκάλυψη…

Balkanikh-Oriwn

 

Εγώ δεν έκανα τίποτε το μαγικό. Απλώς αντιστοίχησα τα κάτω μεγάλα άστρα με τον τόπο του φονικού στη Μάνη, καί με τη Νίσυρο – ένθα καί το μοναστήρι της Παναγίας Σπηλιανής. Όλα τα υπόλοιπα ήρθαν μόνα τους – Αμφίπολη, Θάσος (ένθα καί ο υποτιθέμενος δεύτερος τάφος του Αλέξανδρου, γιά τον οποίο μιλήσαμε), Σαμοθράκη (ένθα καί η σύλληψη του Αλέξανδρου από την Ολυμπιάδα).

 

Βλέπουμε πως κάποια μικρότερα άστρα του αστερισμού δείχνουν τη Λήμνο, τα Τέμπη καί το κέντρο (περίπου) του τριγώνου ανάμεσα Σκύρο, νότια Εύβοια, Χίο. (Το Μ43, που φαίνεται πάνω από το άστρο, είναι νεφέλωμα.) Η σημασία των δύο πρώτων είναι φανερή. Το τρίτο…

…Ο κύριος Αρριβάνης είχε πεί (σε συνέντευξή του, κάποτε) ότι ο πομπός, που η επιστημονική του ομάδα είχε δέσει σ’ ένα δελφίνι, έστελνε σήμα κάπου στον Ατλαντικό, καί μετά από δεκάλεπτη ανεξήγητη διακοπή άρχισε να στέλνει σήμα απ’ το Αιγαίο!

Τηλεμεταφορά του δελφινιού; Ναί.

Μπορούν τα δελφίνια να την προκαλέσουν από μόνα τους (διότι έχουν τέτοια ικανότητα), ή/καί με τη βοήθεια «πυλών», που βρίσκονται μέσα στις θάλασσες, τις οποίες πύλες τα δελφίνια τις αισθάνονται με κάποιον τρόπο; Ίσως ναί, καί σίγουρα ναί.

Γι’ αυτό αυτά τα υπέροχα ζώα τά ‘χουν ταράξει στα «επιστημονικά» βασανιστήρια κάποιοι αληταράδες «επιστήμονες»; Γιά να τους αποσπάσουν το μυστικό της τηλεμεταφοράς; Χίλια τοις εκατό ναί.

Μόνο που ο κ. Αρριβάνης δεν μας είπε ποιό το σημείο του Αιγαίου, που συνηθίζει να βγάζει δελφίνια του Ατλαντικού.

Μήπως το βλέπουμε εδώ, στον χάρτη;

Εν πάσει περιπτώσει, ας προσθέσουμε καί τα τρία ουράνια σώματα, που είδα ζωγραφισμένα στην πόρτα.

Balkanikh-Oriwn-2

 

Η Σελήνη (μητέρα) στην Πέλλα / στις Αιγές, ο Δίας στον Όλυμπο, καί η Αφροδίτη στη Θεσσαλονίκη. Ακριβώς όπως στο όνειρο, με τη διαφορά ότι εκεί τα είδα «μπλεγμένα» με το σώμα του αστερισμού.

Γιατί ειδικά η Αφροδίτη στη Θεσσαλονίκη;

Επειδή (α) έχει ναό, καί (β) είχε …ναό. Την Εσκή Τζουμά (παλαιά Αγία Παρασκευή).

Αισθάνομαι πως, με κάποιον τρόπο, η έρευνα του τάφου της Αμφίπολης σχετίζεται με την αποκατάσταση του ναού της Αφροδίτης στη Θεσσαλονίκη, καί με την έρευνα γιά την ακριβή τοποθεσία της Εσκή Τζουμά. Δεν ξέρω ακόμη πώς καί γιατί, αλλά η αίσθηση πως αυτές οι δύο έρευνες σχετίζονται, είναι ισχυρώτατη. Όταν τελειώσει η μία, θα τελειώσει καί η άλλη – κάπως έτσι.

 

Σ’ εκείνο ακριβώς το σημείο, λοιπόν, πετάχτηκα απ’ τον ύπνο μου κι άρχισα τ’ αστραπόβροντα εναντίον «αυτών». Γιατί; Διότι κατάλαβα δύο τινά:

  • Πως «αυτοί» ήξεραν ήδη όσα συζητάμε εδώ.

Πώς τά ‘ξεραν; Τί να σου πω, αναγνώστη μου! Όπως τα ξέρω κι εγώ. Με όνειρα, με «κβαντικές σκέψεις», κι ενδεχομένως με απόκρυφη βιβλιογραφία, που καταχώνιασαν στις υπόγειες βιβλιοθήκες τους, με τη «βοήθεια» της διαρκούς λεηλασίας όλων των Ελληνικών συγγραμμάτων που βρήκαν.

(Αυτή η τελευταία -η βιβλιογραφία τους, δηλαδή- εικάζω βασίμως πως είναι ατελής. Είναι αποσπάσματα βιβλίων, ή σχισμένα βιβλία. Λείπουν σελίδες πολλές.

Γιατί το λέω αυτό; Επειδή, αν τα λαμόγια διέθεταν ΟΛΕΣ τις απαραίτητες γνώσεις, σήμερα δεν θα ήμασταν εδώ που είμαστε. Θα σκάβαμε πέτρες με τον γκασμά, θα μας …φιλοδωρούσαν κάθε τρείς καί λίγο με βουρδουλιές… Κι όταν δεν θα σκάβαμε, θα λατρεύαμε τον «ένα καί μοναδικό θεό» Κρόνο/Σαββαώθ των λαμογιών, αφού πρώτα μας είχαν τραβήξει από μιά ξεγυρισμένη περιτομή.

Αφού δεν συνέβη τίποτε απ’ αυτά ακόμη, καί τις γνώσεις δεν έχουν, καί φοβούνται – μη γυρίσει ο κόσμος αλλοιώς, καί σκάβουν πέτρες αυτοί… ΑΝ επιζήσουν.)

  • Καί πως, εν όψει αποκαλύψεων του τάφου της Αμφίπολης, άρχισαν να «μαγαρίζουν» τελετουργικώς τα σημεία της προβολής του Ωρίωνααρχίζοντας από το σημείο του φονικού στη Μάνη.

«Άρχισαν», έγραψα;

Μην είσαι καθόλου σίγουρος, Εργοδότη μου!

 

Αγαπητέ αναγνώστη μου, αν αισθάνεσαι πως τσουρουφλίζεσαι απ’ το θέμα, κάνε πως δεν τρέχει τίποτε. Τώρα είσαι ακόμη στο …σολάριουμ. Οι θερμοκρασίες θ’ ανέβουν κι άλλο.

 

Υγ: Ένα ακόμη όνειρο χθες… Με την πέμπτη καί προτελευταία πόρτα. Δυστυχώς, ήταν πολύ φευγαλέο. Συγκράτησα μόνον το ότι είναι φαρδειά, έχει αιγυπτιακού στύλ διάκοσμο, καί γράφει επάνω κατάρες, γιά όσους δοκιμάσουν ν’ ανοίξουν τον τάφο.

Δεν είμαι καθόλου σίγουρος, αλλά το καταγράφω εδώ, γιά να υπάρχει.

Υγ 2: Ρέ, παρατήστε με με τις «αστρικές προβολές» σας μερικοί-μερικοί! Έχω καί δουλειές να κάνω! Μ’ εσάς θ’ ασχολούμαι;

(επόμενο)

Advertisements

Το αίνιγμα του τάφου της Αμφίπολης – Οι οιωνοί

7 Σχόλια

(προηγούμενο)

arxigramma-Hπολλή η έγνοια θα μας φάει, οπότε έφτασε η ώρα που πήρα κι εγώ, ο γραφειοσκώληξ, την απόφαση να πάω εκδρομή. Με παρέα.

Έτσι, ένα από τα περασμένα Σαββατοκύριακα του Σεπτέμβρη, καί με καιρό ιδανικό (πολύ όμορφες εναλλαγές ηλιοφάνειας με βροχή), μας έπιασε το βουκολικό μας! Κινήσαμε τέσσερα άτομα με το αυτοκίνητο, γιά την Ελληνική ύπαιθρο. Οδηγός, ο ηρωϊκός σύζυγος της Πολυμήδης. («Ηρωϊκός», διότι το τί παλαβωμάρες άκουσαν τ’ αυτιά του από μας -καί …τις άντεξε- επί 48 ώρες, δε λέγεται.) Δίπλα, η ψυχή της παρέας, η Πολυμήδη, καί στο πίσω κάθισμα δύο …στρουμφάκια (μαντεύετε ποιό ήταν το ένα), με τριψήφιο αριθμό κιλών το καθένα – ωσάν Ολλανδέζες πεθερές. (Όπως πάμε, δηλαδής, με τα κιλά μας, θα δηλώσουμε συμμετοχή σε αγώνες σούμο.)

Προορισμός μας, η περιοχή των βουνών της ανατολικής Φωκίδας.

Το (διπλό) όνειρο είχε μόλις προηγηθεί, όπως καί αρκετές απ’ τις αναρτήσεις της σειράς αυτής, αλλά δεν υποψιαζόμουν τί άλλο με περίμενε. Δεν θα μ’ άφηνε εύκολα ο Αλέξανδρος!

 

Εκτός απ’ τα γνωστά, που υπάρχουν σ’ όλη την Ελλάδα, ήτοι: (τα όποια) αρχαία, Ιστορία, Διάκος, αντάρτικο, οπλαρχηγοί, κτλ, είπαμε να μην αγνοήσουμε ό,τι θα έπεφτε στην προσοχή μας. Σταματάμε, λοιπόν, σ’ ένα εξωκκλήσι, γιά ν’ ανάψουμε κεράκια. Έ, λοιπόν, ο τρούλλος…

troullosAhGiannh

 

Αυτός ήταν ο πρώτος οιωνός. Τόσο χοντρός, τόσο οφθαλμοφανής, που ήταν αδύνατον να τον αγνοήσω.

Βέβαια, γιά να δεί κανείς τέτοια πράγματα, πρέπει να στρέφει το βλέμμα ψηλά. Αυτή την απλή κίνηση, όμως, πόσοι την κάνουν; Καί δεν ρωτάω ακαδημαϊκά – σκεφθείτε πχ πόσοι χάσανε τα χρήματά τους στο χρηματιστήριο, χωρίς κάν να έχουν μάθει τον μηχανισμό του! (Νομίζανε πως, επειδή αυξάνονται κάποιοι αριθμοί σε κάποιους πίνακες, κερδίζουν …αυτομάτως.) Επομένως, το να περιμένω οι νεο-Έλληνες να παρατηρούν τέτοιες λεπτομέρειες, μάλλον είναι ματαιοπονία.

Ναί μεν, «επιβεβαιώθηκε» το όνειρο με τον νεκρικό θάλαμο του Αλεξάνδρου. Αλλά, επειδή μερικές φορές είμαι αργόστροφος, πέρασαν μέρες ώσπου να καταλάβω πως αυτός ο οιωνός σήμαινε καί κάτι άλλο: «- Κοίτα τον ουρανό!»

Άλλο εξω-εκκλησάκι παρακάτω, άλλος οιωνός.

 

AgGeorgios-krokoi

 

Η εικόνα του τιμωμένου αγίου (Γεωργίου) στολισμένη με κρόκους! (Θυμήσου: κροκοσυλλέκτριες.) Διαπίστωσα με ευχάριστη έκπληξη (διότι είναι όμορφο λουλούδι) πως οι κρόκοι φύονται τριγύρω στην αυλή του συγκεκριμένου Άη-Γιώργη.

an8os-krokou

 

Καί, κάποιες δεκάδες μέτρα πίσω απ’ την εκκλησία, ένα άλλο εύρημα, κατ’ εξοχήν σημαδιακό. Ένας τάφος, μοναδικός ανά την Ελλάδα, όπως μοναδικός είναι κι ο τάφος της Αμφίπολης! Δεν κάνω καθόλου πλάκα.

Βέβαια, τον συγκεκριμένο τάφο τον ανακάλυψα εγώ εκείνες τις μέρες. Διότι οι ντόπιοι τον ξέρουν από παλιά. (Καί η Πολυμήδη το ίδιο, μιά που η απώτερη καταγωγή της είναι από εκείνα τα μέρη.) Οι δε Γερμανοί επί Κατοχής, τον ήξεραν κι αυτοί, αν καί άγνωστο από πότε. Απόδειξη, ότι -σύμφωνα με αφηγήσεις παππούδων- ανέβηκαν καρφωτοί στο βουνό να τον δούν (σκεφθείτε, με τί οδικό δίκτυο στην Ελλάδα του 1941 – κι εννοείται, πήγαν πρό αντάρτικου, διότι μετά δεν πατούσαν στα μέρη εκείνα), άσχετο αν ο τάφος δεν αναφέρεται σε κανένα βιβλίο.

tafos-Milokese-1

 

Σ’ έναν βράχο σχήματος ανάμεσα κύβου καί ημισφαιρίου, με βάση περίπου 4 μέτρα x 4 μέτρα (καί ύψος άλλα 4), κάποιοι σκάλισαν μία σπηλιά. Στο πάτωμα της σπηλιάς, έφτιαξαν τρείς τάφους δίπλα-δίπλα.

tafos-Milokese-2

 

Τώρα… μη ρωτάτε γιά σκελετούς καί κτερίσματα. Αυτά είναι εξαφανισμένα άγνωστο από πότε.

Ωστόσο, είναι φανερό ότι ο τάφος σφραγίστηκε με πέτρινη στρόγγυλη «πόρτα», με σχήμα σα μεγάλο χάπι. (Η οποία σήμερα λείπει.) Επίσης, είναι πλέον ή φανερό, πως αυτός ο τάφος φτιάχτηκε εκεί επίτηδες, γιά να ΜΗ φαίνεται. (Καί να μη βρεθεί.)

Αντίληψη που μάλλον «κάποιοι» τη γουστάρουν καί σήμερα, διότι δεν είχε περάσει δίμηνο πριν την επίσκεψή μας, που ο χώρος πίσω από τον ναό (άρα, καί η εύκολη πρόσβαση στον τάφο) κλείστηκε με συρματόπλεγμα. Αλλά εμείς δεν ψαρώσαμε, καί περάσαμε από δίπλα. Δεν είναι, δά, δύσκολο να βρείς μονοπάτια στο βουνό. Εδώ βρίσκουν οι …αγελάδες, καί κάνουν ισορροπία πάνω από γκρεμούς! (Όντως, αυτό το μάλλον χαζό ζώο έχει τρομερή αίσθηση ισορροπίας.) Δεν θα βρίσκαμε εμείς;  Άλλως τε, μπορείτε να δείτε στην πρώτη φωτογραφία (μόλις που φαίνεται) το ορειβατικό σημάδι πάνω από το άνοιγμα της σπηλιάς. Δείγμα πως ο τάφος εξακολουθεί να είναι επισκέψιμος απ’ όσους κάνουν μιά προσπάθεια, καί η περίφραξη ουδόλως επηρεάζει την πρόσβαση σ’ αυτόν.

Σε ποιόν ν’ ανήκε ο τάφος; Δεν γνωρίζει κανείς. Μία ερώτηση, όμως, στα συμπαντικά αρχεία μας απάντησε πως εκεί, κάπου το 5,500 πΧ, ετάφη ο Δρύοπας οπλαρχηγός Μιλοκέσε (Μολοqqός / Μολοσσός; δεν γνωρίζω – το όνομά του το «διάβασα» ακριβώς έτσι, όπως το γράφω), με τη γυναίκα του στ’ αριστερά του καί τον 16χρονο γυιό του στα δεξιά του.

tafh-Milokese

Ο Μιλοκέσε φοράει έναν «θώρακα» από βελέντζα. Η σύζυγός του ένα απλό φόρεμα, μ’ ένα μενταγιόν.

Αυτός ο πολεμιστής ήταν επικεφαλής μιάς ομάδας Δρυόπων, που έφυγαν από τον κάμπο γιά να γλυτώσουν από εχθρούς. Είδαν το χωριό τους να καταστρέφεται, πράγμα που τους στεναχώρησε σε μέγιστο βαθμό. Ωστόσο, ενώ οι υπόλοιποι θέλανε να πάνε σε ψηλότερα μέρη, ο Μιλοκέσε δεν θέλησε να τους ακολουθήσει. Του ήταν αφόρητη η νοσταλγία του γιά το χαμένο χωριό. Αυτός καί τα δύο άτομα της οικογένειάς του κατάπιαν επίτηδες δηλητηριώδεις σπόρους, καί πέθαναν. (Όντως, ο τάφος ανέδιδε στεναχώρια, αλλά όχι βίαιο θάνατο.)

Τους έθαψαν οι δικοί τους σε μέρος κρυφό, να μην τους σκυλεύσουν οι εχθροί, αλλά «να μπορούν να βλέπουν» από μακριά το αγαπημένο τους χωριό στην πεδιάδα. Το δε άνοιγμα της σπηλιάς έχει διεύθυνση ακριβώς επάνω στην μαθηματική ανατολή.

 

Συνοψίζοντας, βλέπουμε μέχρι στιγμής πως «επαληθεύονται» (α) ο (μοναδικός στο είδος του) τάφος με (β) τον έναστρο ουρανό, καί (γ) κάποια σχέση όλων αυτών με τους κρόκους.

 

Πέρασαν μέρες από την ωραία εκδρομή με τις ωραίες αναμνήσεις!… Εκτός απ’ την πρόποση στο άγαλμα του Διάκου, νά ‘σασταν από μεριά να βλέπατε τρείς μαντράχαλους να μαζεύουν …βατόμουρα, γιά να τα προσφέρουν στην Πολυμήδη, να τα κάνει μαρμελάδα! («Στρουμφάκια», δεν είπαμε πως είμαστε; 🙂 Βρέ, σας λέω εγώ πράγματα αστήριχτα; Ουδέποτε!)

Όμως, δεν θα γράψουμε έκθεση γιά το Δημοτικό.

Επιστρέψας οίκαδε, κάποια μέρα πέρασα πεζός έξω από ένα γυμναστήριο. Με το εξής έμβλημα:

Wriwn-tigreis-logo

 

Χαμογέλασα. Αυτό κι αν ήταν οιωνός!!! Έμ καί ο αρχαίος Έλληνας πολεμιστής, έμ καί ο Ωρίων, έμ καί το αιλουροειδές! (Οι σφίγγες καί το λιοντάρι του τύμβου της Αμφίπολης, αναγνώστη μου!)

Τώρα, θα μου πείς ότι αθλητικοί σύλλογοι πάλης με τ’ όνομα «Ωρίων» υπάρχουν πολλοί ανά την Ελλάδα, ζωή νά ‘χουνε. Αλλά αυτό, πάλι… τρία σύμβολα μαζί (σαν τις …πίτσες: δύο σύν μία δώρο), τί σου λέει;

 

Τελειώνοντας, να πω το εξής ωραίο: η βραδυπορία μου μερικές φορές αποδεικνύεται σωτήρια! Κι έτσι, «πρόλαβε το τραίνο» ακόμη ένας οιωνός.

Είχα σκοπό ν’ ανεβάσω αυτή τη συνέχεια πριν από χθές. Αλλά, μόλις χθές, διάβασα κάτι στον «Εμπεδότιμο», ότι ο νεκρικός θάλαμος ίσως τελικά να βρίσκεται σκαλισμένος μέσα σε φυσική σπηλιά του υπεδάφους. Καί φυσικά χάρηκα, διότι αμέσως έκανα σύγκριση με τον φτωχικό τάφο του Μιλοκέσε.

Ο «Εμπεδότιμος» είναι σοβαρώτατος ιστολόγος, καί περιγράφει τα της ανασκαφής με επιστημονική αυστηρότητα, αλλά καί ταυτόχρονη απλότητα. Αληθής, ευχάριστος καί κατανοητός. Λοιπόν, γιά να γράφει αυτός γιά σπηλιά, τί άλλο περιμένουμε, να δούμε πως βρισκόμαστε στον σωστό δρόμο;

 

Οιωνοί τέλος – προς το παρόν. Πάμε τώρα να βάλουμε το χέρι επί τον τύπον των ήλων.

(επόμενο)

Ανεξαρτησία Σκωτίας

7 Σχόλια

arxigramma-Kαί τί περιμένατε, δηλαδή; Να βγεί «Ναί»; Εύκολο είναι;

Καί τί θα γινόταν μετά το «Αρχαίον καί Παραδεδεγμένον Σκωτικόν Δόγμα»; Θα μετατρεπόταν σε «Αρχαίον καί Παραδεδεγμένον Δόγμα της αγγλίτσας»; Μπάααα… σε καλό σας! Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα!

Άμ, κι ο ναός του Ρόσσλυν;

Ολόκληρες χιλιετίες περίμεναν οι Άτλαντες (Νορμανδοί – κι ευτυχώς τους έδωσε δρόμο ο Αλέξιος Κομνηνός από ‘δώ), να ξαναφέρουν στη στάνη τα τσινίσαντα Ατλάντεια πρόβατα (Κέλτες), λέτε τώρα να ξανανοίξουν την πόρτα του μαντριού έτσι, εύκολα; Αφελείς είσαστε!

Ολόκληρους αιώνες ύφαινε η αγγλίτσα τον ιστό της δηλητηριώδους αράχνης, που λέγεται «τεκτονισμός». Τώωωωρα θα σχίσει (ή θα επιτρέψει να σχίσουν) το δίχτυ έτσι, χάριν παιδιάς; Γιά χάρη του ρομαντισμού μερικών-μερικών;

Κυρίες καί κύριοι, οι ανεξαρτησίες (ή μη ανεξαρτησίες) κρατών δεν γίνονται γιά τα λεφτά. Ούτε γιά τα πετρέλαια. Γίνονται (ή όχι) γιά σοβαρώτατους λόγους, καί οι λόγοι αυτοί είναι ΜΟΝΟΝ φυλετικοί.

Τώρα, αν κάποιος δεν θέλει να το δεί αυτό, πρόβλημά του.

Επίσης… Γιά να πετύχουν τέτοιες κινήσεις, πρέπει:

  • Να ρέει χρήμα (κατά κανόνα «υπογείως»).
  • Καί να σταθμίζονται οι διεθνείς αρνητικοί παράγοντες, πριν ξεκινήσει ο,τιδήποτε.

Όσο, λοιπόν, είναι ζωντανό καί ακέραιο το δεκανίκι πάσης ανομίας, οι ηπαπάρα (άλλως: «Νέα Ατλαντίς»), μην περιμένετε τίποτε.

Διότι, στο σκωτσέζικο δημοψήφισμα καί έρρευσε άφθονο (μαύρο καί …ημίμαυρο) χρήμα υπέρ του «Όχι», καί πετάχτηκε ο αγάπης καί είπε πως τυχόν ανεξαρτησία της Σκωτίας θα «δυσαρεστούσε» τις ηπαπάρα. (Αν καί δεν μας εξήγησε το γιατί.)

Όποιος δεν θέλει να τα δεί ούτ’ αυτά, επίσης πρόβλημά του.

Γιά να τελειώνουμε: Η Σκωτία θα γίνει ανεξάρτητη περίπου το 2032. Όχι νωρίτερα.

 

Στα δικά μας, τώρα. (Σχετικά, όμως, μ’ αυτό που συζητάμε.)

Πήγε, λέει ο Τσίπρας στον Πάπα, κι αναρωτιένται πολλοί τί πήγε να κάνει.

Πολύ απλό – καί απολύτως φυσιολογικό, αν ξέρεις πέντε πράγματα:

Ο με κάποτε εξιουδαϊσμένους προγόνους Κρόνιους Πελασγούς από τη Ρώμη Τσίπρας, λίαν συντόμως πρωθυπουργός της χώρας μας (καί μάλλον σε κυβέρνηση συνασπισμού), πήγε να κάνει φροντιστήριο στον κρυπτοϊουδαίο (έως σχεδόν φανερά ιουδαίο – βλέπε καμώματά του στη συναγωγή του Μπουένος Άϊρες, κτλ) Κρόνιο Πελασγό από τη Ρώμη Μπεργκόλιο.

Όπως βλέπετε, Άτλαντες καί Κρόνιοι Πελασγοί ποντάρουν τα ρέστα τους εν όψει Γ’ ΠΠ… κι εν όψει του ποιός θα επιζήσει μετά, καί πώς. (Αν θά ‘ναι άρχων ή αρχόμενος, δηλαδή.)

Η δε ετοιμαζόμενη (ψευδεπίγραφη) «πανθρησκεία», δεν είναι πανθρησκεία. Είναι η πανάρχαιη λατρεία του Κρόνου. (Ναί, με τις θυσίες μικρών παιδιών, κτλ κτλ.) Ξεκάθαρα. Πιό ξεκάθαρα, δεν γίνεται.

Ο αρχηγός αυτής της κρόνιας λατρείας, πάλι, δεν μπορεί να είναι άλλος, από τον Πάπα Ρώμης. Τον απ’ αιώνων «επίσημο» θρησκευτικό αρχηγό των Κρονίων Πελασγών της Μ. Ασίας (Τροίας), που πήγε δυτικά.

Οι διάφοροι ραββίνοι, Άννες, Καϊάφες, καί λοιποί, έρχονται μετά. Πολύ μετά. Έτσι, αν καί φαινομενικά έχουν τρομερή ισχύ στην εποχή μας, «Πάπα παρόντος» θα το βουλώσουν.

Αν θέλετε να ενημερωθείτε περισσότερο, μερικά ενδιαφέροντα μυθιστορηματικά ( ;;;… ) περί Πάπα καί επερχόμενης «πανθρησκείας», μας τά ‘χει πεί (εδώ καί χρόνια, ο άπαιχτος!) ο Λεωνίδας Χατζηνικολάου, στο «Ελιξήριο της Αθανασίας».

Λοιπόν, με τον Αρχοντώνη όντα Κρόνιο Πελασγό δεδηλωμένον, μένουν να «τουμπαριστούν» τα εναπομείναντα παιδιά του Διός/Θεού: η Ελλάδα, η Κύπρος, η Ρωσσία. Άριστα καταλαβαίνουμε, λοιπόν (όσον αφορά την Ελλάδα), τί ζόρι τραβάει ο Πάπας, γιά να φτάσει να καλεί σε συνομιλίες το παιδάκι των σχολικών καταλήψεων. (Να περάσει/ισχυροποιήσει νόμους, ώστε να μην ακούγονται οι καμπάνες των εκκλησιών, να φάμε στη μάπα «πολυπολιτισμούς», κτλ κτλ κτλ. Η χαρά του τυπικού άπατρι καί συμπλεγματικού συριζαίου, δηλαδή.)

Τώρα, γιά την Κύπρο, θα βρεθεί κι εκεί εύκολα κάποιος Κρόνιος Πελασγός. (Πάντα βρίσκονται πρόθυμοι καί …καλολαδωμένοι «α-υ-νανιστές».) Καί μονάχα η Ρωσσία είναι ξεχωριστή περίπτωση – που, θέλοντας καί μή, θα υπερασπιστεί μέχρις εσχάτων ( των …άλλων! 🙂 ) την Ορθοδοξία, δηλαδή την πίστη του Διός/Θεού.

 

Γνώμη μου όλ’ αυτά;

Ναί.

Αλλά, αν δεν θέλετε τέτοιες γνώμες, βάλτε την τηλεόραση στα «έγκριτα» κανάλια.

Το αίνιγμα του τάφου της Αμφίπολης – Ένα διπλό όνειρο

10 Σχόλια

(προηγούμενο)

Αφιερωμένο σ’ όλες κι όλους σας

arxigramma-Aναστέλλουμε προσωρινά την ενασχόλησή μας με τη θρησκευτική πλευρά του τάφου (αν κι εδώ ακριβώς βρίσκεται όλο το ζουμί! – θα σας εξηγήσω προσεχώς), καί σήμερα θα σας πω ένα παραμύθι.

Θα σας απασχολήσω με τα προσωπικά μου.

Λοιπόν, ακόμη καί οι υπεράνθρωποι, σαν την αφεντιά μου (μή γελάτε, ρέ!), χρειάζονται ύπνο. Κι ο ύπνος φέρνει όνειρα.

 

…Ήταν, λέει, μιά πόρτα. Βαρειά. Ξύλινη, μεγαλοπρεπής, περίτεχνη. Κι ήταν η έκτη καί τελευταία. (Είπαμε, ή τρείς θα είναι οι πόρτες συνολικά, ή έξι.)

Αυτήν ακριβώς θ’ ανοίξουν οι αρχαιολόγοι, καί θα βρεθούν στον κυρίως ταφικό θάλαμο.

Τα όνειρα, όμως, έχουν ένα «ελάττωμα» : σπάνια είναι 100% ξεκάθαρα. Τις περισσότερες φορές τα συνοδεύει πολλή θολούρα.

Όμως, η πόρτα ήταν μπροστά μου καί με περίμενε να την ανοίξω.

Μέσα στην απόκοσμη ησυχία καί το απόκοσμο ημίφως.

Τέτοια τιμή!… Σε ποιόν; Σ’ εμένα; Ν’ ανοίξω την πόρτα πρώτος; Να την αγγίξω πρώτος, αιώνες μετά απ’ αυτόν που την έκλεισε;

Αλλ’ αφού ο ενσαρκωμένος θεός έτσι αποφάσισε, ποιός είμ’ εγώ, που θα πώ «όχι»;

Κάνω μερικά βήματα προς αυτήν.

telikh-porta

Τριγύρω μάρμαρο καί πέτρα, σκουρημένα απ’ τον καιρό, καί μέσα στο άνοιγμα το βαρύ ξύλο να κρέμεται -αιώνες τώρα!- απ’ τους ρωμαλέους μεντεσέδες.

Κάποιες παραστάσεις σε μερικά απ’ τα πλαίσια. Μπρούντζος στερεωμένος απάνω στο ξύλο. Δεν τις έβλεπα καλά.

Διέκρινα, όμως, πολύ καθαρά τον περίτεχνο Ήλιο, καθώς καί το κενό άνω δεξιό «τελλάρο».

Κενό;!

Κενό!

Ασυνήθιστο. Ασυνήθιστο γιά Ελλάδα. Αλλά έτσι είναι τα όνειρα.

Καί στη μέση αριστερά (όπως βλέπει ο προσερχόμενος) κοκκάλωσα.

Μά, ναί, ο γνωστός αστερισμός του Ωρίωνα. Κι η Σελήνη. Τ’ άλλα δύο μεγάλα αστέρια, όμως, ποιά νά ‘ναι;

«- Η Αφροδίτη επάνω, κι ο Δίας κάτω!», μου ψιθύρισε μιά φωνή.

Έ, ναί! Ο Πατέρας καί οι πανάρχαιες απόκρυφες γνώσεις! Η «προίκα» της Όμορφης Θεάς προς τους Έλληνες!

Αμέσως έκανα τον συσχετισμό με την πραγματικότητα – κι αμέσως πήγα να ουρλιάξω. Αλλά, σεβόμενος την ιερότητα του χώρου καί της στιγμής, απλά ψιθύρισα: «- Γαμώ το σπίτι σας, πούστηδες!»

(Να με συμπαθάει ο αναγνώστης. Όμως, όταν θα εξηγήσω τί ακριβώς δείχνει το σχήμα, θα συμφωνήσει ότι υπήρξα πολύ επιεικής προς «αυτούς». Αποκεφαλισμός από τα πνευματικά «παιδιά» τους, τους ισλαμοφασίστες, τους χρειάζεται, όχι υβρεολόγιο.)

Ζήτησα νοερά συνγώμη από τον Ένοικο… Όχι γιά τη βρισιά. Αυτά ήταν καθημερινότητα πριν καί κατά τις μάχες. Αλλά γιά τον θυμό.

Ο μυούμενος δεν πρέπει να κυβερνάται απ’ το συναίσθημα.

Καί τότε…

…Δεν ξέρω αν άνοιξε η πόρτα καί περπάτησα. Δεν ξέρω αν έγινε ξαφνικά. Αλλά ο νεκρικός θάλαμος ήταν μπροστά μου.

Με τον Νεκρό.

«Νεκρό»;

Όχι… Δεν θα τό ‘λεγα.

nekros-Alexandros

Σε περίκλειστο θάλαμο, ανάμεσο ουρανού καί Γής, αιωρείται ο ενσαρκωμένος θεός. Γυμνός, μ’ ένα πανάκι μονάχα «περί τα αιδοία καί τους βουβώνας», που λέγανε παλιά.

Κι από πάνω Του, μιά νότα αρχαίας Αιγύπτου: τα πεντάκτινα άστρα. (Έ, ναί. Πεντάλφα ίσον χρυσή αναλογία. Το μαθηματικό «υλικό» των πλανητικών συστημάτων. Τά ‘ξεραν αυτά πολύ πρό του Πυθαγόρα, καί πάααααρα πολύ πρό του πονηρού αιγυπτιολάτρη αντιγραφίσκου Ντίσνεϋ.)

«- Αλέξανδρε!…», ψιθύρισα μέσα στην απόκοσμη ησυχία, καί υποκλίθηκα.

Περιττό να σας πω, ότι δεν με χωρούσε πιά το κρεββάτι. Κι ας μην είχε ξημερώσει ακόμη.

Ποιός μπορεί να κοιμηθεί, όταν ο ίδιος ο Αλέξανδρος, ωσάν «Μαρμαρωμένος Βασιλιάς», μας περιμένει!

 

Πριν συνεχίσω, αναγνώστη μου, να σου θυμίσω ότι τα όνειρα κρύβουν πολύ παράλογο.

Εάν ο Αλέξανδρος ενσαρκώθηκε πάλι στην εποχή μας, όπως ισχυρίστηκα σε προηγούμενες συνέχειες, προς τί η ύπαρξη του σώματος αυτού, διατηρημένου σε κατάσταση ανάμεσα σε θάνατο καί ζωή;

Ποιά έννοια έχει το να πεθάνει κάποιος, καί να ξανάρθει η ψυχή του πίσω, στο ίδιο σώμα; Δεν θα μπορούσε, δά, να μην πεθάνει καθόλου;

Τί να σου πω!… Ό,τι ξέρεις, ξέρω.

Ωστόσο, μέχρ’ εκεί που φτάνει το φτωχό μυαλό μου, θα σου το συνεχίσω το γοητευτικό παραμύθι.

(επόμενο)

Το αίνιγμα του τάφου της Αμφίπολης – 2α

8 Σχόλια

(προηγούμενο)

arxigramma-Aυτές τις μέρες, φαίνεται πως αρκετοί χρήστες του Διαδικτύου βάλανε φωτιά στα ψαχτήρια – ψάχνοντας γιά «τάφο Μεγάλου Αλεξάνδρου». Δεν χρειάζεται να εξηγήσω πως το θέμα έχει συνεπάρει όχι μόνον εμάς τους Έλληνες, αλλά όλον τον κόσμο.

Αυτό έπραξε καί η μία από τις Διοτίμες μου, η Μάγια η Μέλισσα – καί μου υπέδειξε άρθρο γιά έτερον τάφο του Μ. Αλεξάνδρου. Στη Θάσο.

Στο συγκεκριμένο άρθρο δεν φαίνονται οι εικόνες, καί γενικά έχει μία εμφάνιση εγκατάλειψης. Ούτε κάν η χρονολογία δημοσιεύσεως δεν αναγράφεται. (Συμπεραίνω πως είναι γύρω στο 2006.) Ωστόσο, βγάζει απ’ το καπέλλο μερικούς λαγούς αρκετά μεγάλους – γιά …στιφάδο! 🙂

Αφού το διάβασα, λοιπόν, έβγαλα κάποια συμπεράσματα. Το πρώτο:

  • Όσο κι αν προσπαθούν όλοι, από αρχαιολόγους μέχρι «μαύρους» αποκρυφιστές, δεν πρόκειται να βρούν τον τάφο άμεσα κι εύκολα, διότι ο τάφος προστατεύεται άριστα. Διότι παρουσιάζει «πολλαπλότητες», που αποπροσανατολίζουν τον περίεργο άσχετο καί τον παλιάνθρωπο.

– Υφίσταται πολλαπλότητα στο φυσικό πεδίο. (Μην είν’ αυτός ο τάφος; Μην είν’ ο άλλος; Μην είν’…)

Πχ, πάνε μερικοί κάπως πιό ψαγμένοι να εντοπίσουν τον τάφο με γεωμετρικά / αστρονομικά σχήματα. Από την Πόλη έρχομαι, καί στην κορφή κανέλλα! Σχηματίζουν, λέει, κάποιες τοποθεσίες ισοσκελή τρίγωνα με τον τάφο, κτλ κτλ. Έ, καί; Καί με τον βρεφονηπιακό σταθμό Κάτω Μαγούλας μπορούμε να φτιάξουμε ισοσκελή τρίγωνα κι αστερισμούς.

– Υφίσταται πολλαπλότητα στο αιθερικό πεδίο.  Ούτε κάν οι διάφοροι «ενορατικοί» δεν μπορούν να εντοπίσουν κάτι συγκεκριμένο από τοποθεσία.

– Τέλος, υφίσταται πολλαπλότητα στο συμβολιστικό πεδίο. Μέχρι κι ο χριστιανικός σταυρός παίζει! (Μά, χριστιανισμός καί Μεγαλέξανδρος;… Ναί!… κάπως.)

Δεύτερο συμπέρασμα:

  • Με τον Μεγαλέξανδρο καί τον όποιο τάφο του, παίζει καί θρησκευτική διάσταση του θέματος. Οι τάφοι αυτοί (είπαμε: είναι περισσότεροι του ενός) παίζουν καί κάποιον ρόλο θρησκευτικών κέντρων.

Αυτό εξηγεί άριστα το -εκ πρώτης όψεως περίεργο- ανακάτεμα του Βατικανού στην υπόθεση. Θα δείτε παρακάτω (με εικόνες) τί εννοώ.

Τρίτο συμπέρασμα:

  • Υφίσταται ιερατείο, που προστατεύει τον τάφο. Αυτό μέχρι στιγμής έχει δώσει «αιθερικό» ίχνος, αλλά δεν αποκλείεται να δώσει καί φυσικό. Δηλαδή, να μην πρόκειται γιά «φαντάσματα», αλλά γιά πραγματικούς ανθρώπους, σαν εμάς.

Εννοείται, πως ένα τέτοιο ιερατείο ΔΕΝ θα επιτρέψει την είσοδο σε όποιον απλά είδε φώς καί μπήκε.

Πάμε, τώρα, στις ενδείξεις.

Αντιγράφω μέρος από το όνειρο μιάς κυρίας – από το άρθρο γιά τον υποτιθέμενο τάφο στη Θάσο:

...είδα τριάδες ανδρών με λευκούς χιτώνες και χρυσούς σταυρούς
μπροστά και πίσω, με περικεφαλαίες στο κεφάλι, να ανεβαίνουν...

 

Γενικά, σε άλλα όνειρα ατόμων, που έχουν εμπλακεί με τις (ερασιτεχνικές λαθρ)ανασκαφές στη Θάσο, επικρατεί το έντονο φώς καί ο χρυσός / το χρυσό.

Λοιπόν, προσέξτε το έντονο λευκό του φορέματος καί τον χρυσό σταυρό / τα χρυσά σκουλαρίκια:

Amfipolh-selfie-Panagiwtarea

Προσέξτε κι εδώ (από την εκδήλωση στο Βατικανό) τα λευκά φορέματα καί τις χρυσές κορδέλλες καί ζώνες:

apo-ekdhlwsh-sto-Batikano

Ωραία (θα μου πεί κανείς), όλος ο κόσμος μπορεί να διαβάσει ένα ενδιαφέρον άρθρο οκταετίας, καί να εφαρμόσει τις ιδέες του σε θεατρικά δρώμενα, κτλ κτλ. Άρα, οι φωτογραφίες που παραθέτω, δεν σημαίνουν καί πολλά πράγματα.

Δεν διαφωνώ. Αλλά, αν προσέξατε, στο όνειρο μιλάει γιά άντρες. Εδώ απεικονίζονται γυναίκες. (Τώρα, αν η διαφορά σας φαίνεται …επουσιώδης, τί να πω; Δεν πρόκειται να συνεννοηθούμε ποτέ, διότι προφανώς ψηφίζετε Μπουτάρη! 🙂 )

Ας δούμε, όμως, καί τις αρχαίες Καλλιστιανές.

Πρώτη καί καλύτερη, η γυναίκα που θυμιατίζει – από τη λεγόμενη «Δυτική οικία»:

Kallisth-gynaika-me-8ymiato

 

Τα εγκεκριμένα βιβλία αρχαιολογίας παύλα ξεναγήσεως την αποκαλούν «ιέρεια». Δεν είναι απαραίτητα ιέρεια. Καί σήμερα οι γυναίκες (κάθε ηλικίας) θυμιατίζουν στα σπίτια ανά την Ελλάδα, καί όχι απαραίτητα μόνον οι (άτυπες σαμάνες ιέρειες) γιαγιάδες.

Εν πάσει περιπτώσει, καί παρά το ότι ο ζωγράφος δεν είναι ο καλύτερος του καιρού του, βλέπουμε καθαρά τον σταυρό στο χρυσό σκουλαρίκι. Βλέπουμε καί τους σταυρούς στα μανίκια.

Πάλι εδώ μπορεί ο οποιοσδήποτε να ισχυριστεί πως πρόκειται γιά διακοσμητικά μοτίβα. Όου-κέϋ, αλλ’ ας δούμε καί την τοιχογραφία πάνω αριστερά καί πίσω απ’ τη σεξουλιάρα κυρία εκ Καλλίστης, από την «Οικία των γυναικών»:

Kallisth-byzarou

 

Την τοιχογραφία, είπαμε! Πού προσέχετε;! ΛΟΛ!!!

Ισοσκελείς σταυροί, σταυροί, σταυροί.

Διακοσμητικοί κι αυτοί; Εντάξει… Ετούτος εδώ, όμως;

syn8esh-Evans

 

Η φωτογραφία απεικονίζει τη σύνθεση που έκανε ο Ήβανς, με όσα βρήκε μέσα στο κουτί, που περιείχε την «θεά με τα φίδια» (αγαλματίδιο δεξιά). Είπαμε, είναι αρχιέρεια της Γαίας, κι όχι θεά. Αριστερά, έχουμε μία ιέρεια (ίσως αρχιέρεια) της Σελήνης των γεννήσεων.

Εδώ, τώρα, θ’ ακούσω άλλες αντιρρήσεις: Ότι ναί μεν, ο ισοσκελής αυτός σταυρός είναι λατρευτικός, κι όχι διακοσμητικός. Αλλά, ενώ στην Κνωσσό λάτρευαν τη Γαία καί τη Σελήνη, στην Καλλίστη (παρά το ότι -επί της ουσίας- πρόκειται γιά τον ίδιο λαό καί τον ίδιο πολιτισμό με την Κνωσσό) είχαν ως κύρια θεότητα την Άρτεμι. Τη Σεβαστή του Κυνηγιού («Πότνια θηρών»).

Τί να πω… Μην ξεχνάτε, όμως, πως στο ταπεινό μας άρθρο δεν ασχολούμαστε με ξεκαθαρισμένες κι ακλόνητες σχέσεις αρχαίων πολιτισμών, αλλά με τον χορό των συμβόλων.

Λευκό, χρυσό, σταυρός, ιερείς, ιέρειες…

Βέβαια, το Βατικανό εξ ορισμού δεν έχει καμμία σχέση μ’ αυτά. Πλην όμως, λαμβάνοντας υπ’ όψη μας τα όσα είπαμε γιά το λευκοντυμένο ιερατείο, που προστατεύει τον τάφο του Μεγαλέξανδρου, καταλαβαίνουμε πως το Βατικανό επικαλέστηκε (με μαγικό τελετουργικό τρόπο) αυτό το ιερατείο, μπας καί καταφέρει να το προσεταιρισθεί.

Καί ακριβώς στα πλαίσια αυτού του μπλεξίματος ιερατείων κι αδελφοτήτων, πετάχτηκε κι η κυρα-Αννούλα κι έκανε «- Τσά!» στην καρυάτιδα.

– Τί λές, ρέ Εργοδότη; «Ιέρεια» η κυρα-Αννούλα, απλώς επειδή φοράει λευκά καί χρυσά;

Όχι ακριβώς… Δεν είναι τόσο εύκολο! Άλλως τε, τα ράσα δεν κάνουν τον παπά – καί, προφανώς, ούτε την παπαδιά! 🙂

Αλλά, ξέρω ‘γώ, κανέναν τίτλο αποπνέοντα σεβασμό, μπορεί καί να τον έχει.

Ά, καί πού ‘σαστε! Οι φωτογραφίες έχουν ένα ελάττωμα: δεν μεταφέρουνε λόγια καί μυρωδιές. (Ελάττωμα; ‘Ντάξ’… Άμα είναι φωτογραφίες από σκ.τά, είναι προτέρημα! 🙂 ) Επομένως, δεν ξέρουμε αν η κυρα-Αννούλα είπε ακριβώς «- Τσά!» στην καρυάτιδα, ή -ξέρω ‘γώ- «- Σήκω χόρεψε κουκλί μου, να σε δω να σε χαρώ!», ή τίποτ’ άλλο.

Τώρα, βέβαια, το να μιλάς σε αγάλματα ενέχει τον κίνδυνο να σε περάσουν γιά τρελλάρα. (Εγώ, ας πούμε, χαιρέτησα φωναχτά την προτομή του Αθανασίου Διάκου στην πατρίδα του, τη Μουσουνίτσα -καί ουχί «Μασωνίτσα» 🙂 – Φωκίδος, διά της ασεβούς φράσεως: «- Γειά σου, Θανάσαρε!» Μάλιστα, έκανα καί πρόποση με το κρασί – ναί, στην προτομή.) Αλλά ποιός να βρεθεί να σ’ ακούσει μέσα στον τάφο της Αμφίπολης; Αφού δεν υπάρχει βίντεο, επιτρέπεται κι ο διάλογος με καρυάτιδες.

Δέ ‘ν’ κακό – μέχρι ένα σημείο, όμως. (Αν με πιάν’ς, αναγνώστη μου.)

(επόμενο)

Αμφίπολη – παρέκβαση

8 Σχόλια

Καλημέρες!

Ετούτη η ανάρτηση δεν είναι μεγάλη. Θα μπορούσε απλώς να μείνει στα σχόλια, αλλά θέλω να φανεί. Η ανάρτηση, που θα καλύψει το θέμα εκτενώς, θ’ ακολουθήσει από Δευτέρα.

Η παρούσα θέλει να δείξει ακόμη κάτι: πως επαγρυπνώ. Δεν μου ξεφεύγει τίποτε! 🙂

  • Ένα σημερινό σχόλιο αναγνώστη μου:
Μηπως η υπαρξη του "Σήφη" δηλωνει μαυρο τελετουργικο
ανοιγματος πυλης και οτι υπαρχει μεσα σε αυτην;
  • Κι ένα χθεσινό σχόλιο δικό μου προς αναγνώστη μου:
Στο Βατικανό έλαβε ξανά χώρα παράσταση, που είχε παιχθεί
καί στο Ίδρυμα Νομικού, στη Σαντορίνη. (Εδώ.)
Φαινομενικά, κουλτούρα με μιά νότα κοσμοπολίτικης χαζοχαρουμενιάς.
Μη φαινομενικά (στο Βατικανό), μαγικοθρησκευτική τελετή.
Με την οποία περίμεναν "ξύπνημα αναμνήσεων" από γυναίκες,
που έχουν ξαναζήσει στην αρχαία Καλλίστη προ εκρήξεως.
(Προ εκρήξεως, είχα παντρευτεί κι εγώ μία,
που σήμερα ...θυμάται αρκετά καλά.)
Το θέμα αυτό κάνει πολύ-πολύ-πολύ τζίζ (δεν θα πω περισσότερα),
καί το μαύρο ιερατείο δυστυχώς κάτι έχει μυριστεί, καί το κυνηγάει.
Ευτυχώς, δεν μπορεί να το φτάσει.
Δεν είναι τυχαία, όμως, η αναφορά μου σε Καλλίστη
στις αναρτήσεις αυτές. Τους πετάω το γάντι.

 

Έ, τ’ ήταν να το γράψω αυτό το τελευταίο!

Ο καλός ιστότοπος «Παράξενο» δημοσίευσε μία «σέλφυ» φωτογραφία μιάς κυρίας, αγκαλιά με μία από τις Καρυάτιδες του τάφου. Παρ’ ότι γράψανε πως η συγκεκριμένη φωτογραφία έκανε τον γύρο του Διαδικτύου (στα «μέσα κοινωνικής δικτύωσης»), καί παρ’ ότι αργότερα αποκαλύφθηκε πως πρόκειται γιά τη γνωστή δημοσιογράφο Άννα Παναγιωταρέα, αναδημοσιεύω τη φωτογραφία όπως ακριβώς την είδα στο «Παράξενο»:

apo-Parakseno

 

Το σχόλιο το δικό μου το δημοσίευσα χθες το μεσημέρι. Την ανάρτηση του «Παράξενου» τη διάβασα χθες το απόγευμα. Χρόνος μεταξύ των δύο, κάτι λιγώτερο από πέντε ώρες.

Με την ευκαιρία, να πω ότι η γνωστή «Ελληνοφρένεια» έκανε μιά χοντρή πλάκα στο Υπουργείο Πολιτισμού. Έτσι, πολλοί μπορεί να μου πείτε να μην ασχολούμαι, αφού ουσιαστικά πρόκειται περί πλάκας.

Αμ, ΔΕΝ είναι!…

Όχι πως δεν εκτιμώ το χιούμορ της «Ελληνοφρένειας», στα πετυχημένα της. Ή τη στιγμιαία έμπνευση ακόμη καί προσώπων, που δεν βρίσκονται δά στην εφηβεία τους, που τους περνάει απ’ το μυαλό να κάνουν το ασυνήθιστο.

Αλλά εδώ κρύβονται πολλά περισσότερα, απ’ όσα φαίνονται εκ πρώτης όψεως. (Μπορεί αμέσως-αμέσως να βλέπετε την «απρόσωπη» καρυάτιδα μαζί μ’ αυτήν που έχει πρόσωπο. Μπράβο σας! Αλλά θέλετε κι άλλο …διάβασμα! Κι εδώ είμ’ εγώ, γιά φροντιστήριο! 🙂 )

Αυτός ο τάφος είναι ένας Νιαγάρας οιωνών, καί με κάνει να πολυβολώ στο πληκτρολόγιο – καί πάλι να μην προλαβαίνω. Χαλάλι, όμως, του Μπέμπη. Μπέμπης καί ξερό ψωμί!!!

Αναμείνατε.

Υγ: Όσοι-ες έχετε φάει κατακέφαλα την αφύπνιση, προσέξτε! Να τά ‘χετε τετρακόσια! ΜΗΝ εμπιστεύεστε άτομα, που δεν τα ξέρετε καλά, ή τίποτε «ομίλους μελετών», τίποτε «αρχαιολάτρες», καί τα ρέστα. Μακριά από δαύτους.

Συνεχίστε τη ζωή σας, σα να μην τρέχει τίποτε. Πάτε σινεμά, πάτε γήπεδο, πάτε να φάτε πίτσες καί σουβλάκια, πάτε εκδρομές, πάτε γιά ορειβασία, πάτε σε πανηγύρια, αλλά μακριά κι αλάργα από ξαφνικώς προκύψαντες «αρχαιόφιλους», ή «μυημένους», των οποίων κανείς δεν ξέρει το ποιόν.

Καί μη μιλάτε πολύ παραέξω! Ακόμη καί οι σύζυγοί σας, μπορεί να μη σας καταλάβουν ούτ’ αυτοί/ές.

 

Το αίνιγμα του τάφου της Αμφίπολης – 2

14 Σχόλια

(προηγούμενο)

arxigramma-Piαρατάμε τα πέριξ, κι ακολουθούμε τους αρχαιολόγους μέσα στον ίδιο τον τάφο.

Είχα πεί πως δεν θα συνεχίσω το άρθρο, παρά μόνον μετά το «επίσημο» άνοιγμα του τάφου – δηλ. μετά την επίσημη ανακοίνωση της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας. Ισχύει. Ωστόσο, μπορούμε να δούμε μερικά πράγματα από τώρα.

Καί, πρώτους καί καλύτερους, θα δούμε τους ρόδακες, που βρέθηκαν στον διάδρομο εισόδου του τάφου:

rodakes-tafou-Amfipolhs

Ναί, ξέρω, είναι ίδιοι μ’ αυτούς που βρέθηκαν στη Βεργίνα, άρα τάφος Μακεδόνα βασιλέα, μπλά-μπλά-μπλά.

Οι ρόδακες αυτοί, όμως, είναι ίδιοι καί μ’ αυτόν:

diskos-Faistou-pleura-1

 

Καί με τον πιό πάνω, πιό αριστερά από τούτους εδώ:

dytikh-oikia-rodakes

 

Αν αναγνωρίσατε την πρώτη πλευρά του δίσκου της Φαιστού, κι αναρωτιέστε γιά τη γιρλάντα, αυτή βρίσκεται σε τοιχογραφία της (ονομασθείσης) «Δυτικής Οικίας», στο Ακρωτήρι της Θήρας.

Επίσης, ρόδακες (αρκετά μεγαλύτερους) έχουμε κι εδώ (στον καθεδρικό του Έξετερ) :

ka8edrikos-Exeter

 

Κι εδώ (καθεδρικός του Ρίπον) :

ka8edrikos-Ripon

 

Κι εδώ (καθεδρικός Οξφόρδης) :

ka8edrikos-Oxfordhs

 

Κι εδώ, ο κορυφαίος (Νότρ Ντάμ, Παρίσι) :

ka8edrikos-NotreDame-Parisi

 

Επίσης, υπάρχει οκταγωνικός τρούλλος (στον καθεδρικό του Έλυ) :

troyllos-ka8edrikos-Ely

 

Κι ένα σωρό άλλοι. Αν πιάσουμε όλους τους καθεδρικούς του κόσμου, δεν θα τελειώσουμε ποτέ.

Οι φωτογραφίες των καθεδρικών (πλην της Νότρ Ντάμ) προέρχονται από το άρθρο της Γουΐκι γιά την αρχιτεκτονική των μεσαιωνικών καθεδρικών της Αγγλίας.

Παρατηρούμε ότι οι ρόδακες των εκκλησιών είναι πεντάφυλλοι, εξάφυλλοι, δεκάφυλλοι, δωδεκάφυλλοι. Της δε Νότρ Ντάμ είναι 24φυλλος. Η σημασία αυτών έχει να κάνει:

  • Με την πεντάλφα (αρχαίες απόκρυφες γνώσεις) οι 5-φυλλοι.
  • Με δύο πεντάλφες, μία ορθή καί μία ανάστροφη – ο 10-φυλλος της Οξφόρδης των …Ελληνιστών. (Όπου καί σκαρώνονται «προφητείες» τύπου «Αγαθάγγελου», αναγνώστη μου, προς αποβλακοποίησιν καί μαλθακοποίησιν των Ελλήνων.)
  • Με την «Παλαιά Διαθήκη» (γιά ευνόητους λόγους = εξάκτινο άστρο Δαυΐδ) ο 6-φυλλος.
  • Καί με τους μήνες, τα ζώδια, τους Αποστόλους, οι 12φυλλοι.
  • Ειδικά ο 24φυλλος της Νότρ-Ντάμ, φαίνεται πως αναφέρεται καί στις ώρες της ημέρας.

Παρατηρήστε, όμως, ότι οι λοιποί ρόδακες της γιρλάντας της «Δυτικής Οικίας» είναι δωδεκάφυλλοι.

Εδώ, θα πεταχτούν πολλοί, που θα ισχυριστούν πως: (α) οι ρόδακες των εκκλησιών δεν έχουν καμμία σχέση με τους ρόδακες των Μακεδόνων βασιλέων (άρα να μην μπερδεύω ανόμοια πράγματα), καί πως (β) ούτε οι ρόδακες της Φαιστού ή της Σαντορίνης έχουν σχέση, διότι (φαντάζομαι το επιχείρημά τους) : «- …Έεεε… είναι απλά διακοσμητικά μοτίβα!»

Σας θυμίζω, όμως, ότι στην παλιότερη ανάλυσή μου γιά τον δίσκο της Φαιστού, σας είχα πεί ότι ο ρόδακας σημαίνει «Θεός».

Δεν είναι το ότι ο Μέγας Αλέξανδρος ζήτησε να λατρεύεται ως θεός ζών, διότι ρόδακες έχει καί στη Βεργίνα, στους τάφους των προγόνων του. (Οι οποίοι δεν είχαν τέτοιες …απαιτήσεις απ’ τους υπηκόους τους!)

Είναι το ότι οι σημασίες κάποιων συμβόλων είναι διαχρονικές. Ο χριστιανισμός (τόσο ο ορθόδοξος, όσο καί ο καθολικός) είναι κατά βάση Ελληνική υπόθεση, καί δεν είναι περίεργο που τά ‘χει διατηρήσει κάτι τέτοια.

Σ’ αυτό το σημείο, συνοψίζω την (μέχρι τώρα) γνωστή διαδρομή του οκτάφυλλου ρόδακα:

  • Φαιστός, περίπου 2,200 πΧ.
  • Καλλίστη, περίπου από το 2,100 πΧ έως το 1,625 πΧ.
  • Μακεδονική δυναστεία, από ( ; ) το 490 πΧ (Αλέξανδρος Γ’), έως ( ; ) το 250 μΧ (Πτολεμαίοι).
  • Χριστιανικοί καθεδρικοί, από το 1,100 ( ; ) έως σήμερα.

Καί σας καλώ (εν όψει της μελλοντικής ανάλυσης των ευρημάτων του τάφου) να σκεφθείτε αυτή τη διαχρονική συνέχεια, αυτή την αδιάσπαστη διαχρονική αλυσίδα των άνω των 4,000 ετών.

Τέλος, σας λέω πως υπάρχει καί δεύτερη ερμηνεία του οκτάφυλλου ρόδακα. (Με μιά επιφύλαξη 10%.) Σημαίνει «ζωή», καί μάλιστα «αιώνια ζωή», «αθανασία». Πιθανώτατα αυτή η δεύτερη ερμηνεία θα μας χρειαστεί αργότερα, οπότε κρατήστε την.

Δεύτερο στοιχείο, το στρόγγυλο σχήμα του τάφου.

tafosAmfipolhs-GoogleEarth

 

Οι Διοτίμες μου επεσήμαναν κατ’ ευθείαν απ’ την αρχή πως μοιάζει με την «Ατλαντίδα». Εννοώντας το (γνωστό απ’ τον Πλάτωνα) πολεοδομικό σχήμα της πρωτεύουσάς της, της Ποσείδιας.

Poseidia

Που, με τη σειρά του, είναι απεικόνιση του εσώτερου Ηλιακού μας Συστήματος, μέχρι την τροχιά του Φαέθονα.

Hliako-mas-Systhma

 

Οι τροχιές στο πολεοδομικό της Ποσείδιας απεικονίζονται εναλλάξ με δακτυλίους ξηράς καί θάλασσας, εννοώντας προφανώς πως υπάρχει κάποια ιδιότητα «γίν-γιάνγκ» εναλλάξ στους αντίστοιχους πλανήτες. (Αν καί δεν μπορώ να φανταστώ ποιά. Ίσως να μην την έχουμε ανακαλύψει ακόμη. Όπως καί στην απεικόνιση δεν φαίνεται ο εσώτατος πλανήτης Ήφαιστος – τον οποίο επίσης δεν έχει ανακαλύψει ακόμη η σημερινή επιστήμη.)

Έτσι, καί με δεδομένο τον ευθύ διάδρομο εισόδου προς το εσώτατο τμήμα (όπως ακριβώς στην Ποσείδια), δεν ήταν παράξενο, που απ’ την αρχή σκέφτηκα τρείς ή έξι κυκλικούς προστατευτικούς τοίχους πριν την κυρίως αίθουσα του τάφου. Μέχρι στιγμής, έχουν βρεθεί οι δύο. (Αυτός με τις σφίγγες στην πόρτα του, κι αυτός με τις καρυάτιδες στη δική του πόρτα.) Εάν οι προστατευτικοί τοίχοι είναι τελικά τρείς, τότε οι τροχιές «γίν-γιάνγκ» απεικονίζονται με τη διαδοχή «τοίχος-χώμα». Σκληρό, μαλακό.

Επίσης, το λιοντάρι (Λέων της Αμφιπόλεως) στο κέντρο του μνημείου κάνει «μπάμ» πως συμβολίζει τον Ήλιο, άρα όντως πρόκειται γιά απεικόνιση του Ηλιακού μας Συστήματος. (Όπως εδώ.)

Τί να σημαίνει, όμως, αυτό; Το ότι ο Μέγας Αλέξανδρος είναι «Κύριος του Κόσμου» ολόκληρου; Ίσως. Γνώμη μου, όμως, είναι πως δεν πρόκειται γιά κάτι τόσο προφανές. Ή, δεν πρόκειται γιά μόνον αυτό.

Παρεμπιπτόντως, ο τάφος της Αμφίπολης δεν είναι το μόνο στρόγγυλο πράγμα με οκτάφυλλο ρόδακα. Είναι καί τούτο:

diskos-Faistou

 

Καί τούτο:

Kallisth

 

Πώς σου φαίνεται, αναγνώστη μου; Βλέπεις κάποια κρυμμένη σύνδεση; Επιμένεις κι εσύ, σαν τους ξερόλες, ότι ο ρόδακας είναι «απλό διακοσμητικό»;

Κάτσε, έχει κι άλλα! 🙂

Με την ευκαιρία, έχει ειπωθεί πολλές φορές πως η Θήρα είναι στην πραγματικότητα η χαμένη Ατλαντίδα. ΔΕΝ είναι (έτερον-εκάτερον), αλλά σε συμβολικό επίπεδο ο σύνδεσμος είναι ισχυρός.

Επίσης… ο μόνος αρχαίος συγγραφέας, που μίλησε περί Ατλαντίδας, είναι ο Πλάτων. Τίιιιι ρόλο (ψιθυρίζεται πως) έπαιξε ο Πλάτων στον τάφο της Αμφίπολης, είπαμε;

Σού ‘φυγε λίγο το καφάσι, αναγνώστη μου, ή ακόμη;

Δεν αποκλείεται να είναι πράγματι ο Πλάτων ο σχεδιαστής του τάφου της Αμφίπολης. Εφ’ όσον όλοι «προβλέπουν» κυβική κεντρική αίθουσα, ο Πλάτων όντως είχε καί πυθαγορικές γνώσεις («ψυχογονικός κύβος», κτλ), από τα γραπτά που του πούλησε ο Αρχύτας. Μόνη ένσταση σε μιά λεπτομέρεια, εάν είναι αυτός ο σχεδιαστής: Η Μακεδονική δυναστεία συζήτησε μαζί του γιά μελλοντικά σχέδια των οικογενειακών τάφων της, διότι ο Πλάτων ήταν ήδη ηλικιωμένος – ενώ ο Αλέξανδρος ακόμη στην πρώϊμη εφηβεία του.

Δεν αποκλείεται, όμως, τα σχέδια του τάφου να τα επεξεργάστηκε κάποιος μαθητής του Πλάτωνα, με οδηγίες του Πλάτωνα φυσικά. Εφ’ όσον ο Πλάτων είναι ο δάσκαλος του δασκάλου του Μεγάλου Αλεξάνδρου. (Την επισήμανση την κάνει πρώτος ο συγγραφέας Λεωνίδας Χατζηνικολάου, εδώ καί πάνω από δέκα χρόνια, στον περίφημο πιά «Θαυματουργό ψίθυρο του Ερμή». Τί να κάνουμε; Χρειάζεται πότε-πότε καί κάποιος ευφυής, να επισημαίνει …τα αυτονόητα.)

Οπότε, μαζί με την Ολυμπιάδα καί τη Ρωξάνη, μπορεί στον τάφο να είναι θαμμένος καί κανένας Αριστοτέλης. Πώς το είπαν πρόσφατα; Ότι είναι θαμμένος ένας άντρας καί δύο γυναίκες εκεί;

(Αν ο άντρας είναι ο Αριστοτέλης… Τότε, ο Αλέξανδρος πού είναι θαμμένος; Σε ακόμη πιό κρυφό σημείο του τάφου. Μπροστά είναι οι οικείοι του, κι αυτός στο βάθος. Ο Αλέξανδρος, όταν θα βρεθεί, θ’ αναγνωριστεί αμέσως από το βραχύ του ανάστημα. Ήταν πιό κοντός κι απ’ τον Τόμ Κρούζ.)

Εκείνο που ακόμη δεν σου είπα (αν καί το περιμένεις από μένα), αγαπητέ αναγνώστη μου, είναι το τί κάνουν «οι άλλοι». Αυτοί που ακούν «Ελλάδα», καί παθαίνουν σεληνιασμό. Οι «μαύροι», οι σκοτεινοί.

Τί να κάνουν; Καλά, καί σ’ ευχαριστούν! Κάνουν ό,τι έκαναν πάντα. Θησαυρίζουν, παχαίνουν, γ.μάνε, προσκυνάνε τον ακατονόμαστο, θυσιάζουν ανθρώπους, καί βυσσοδομούν καθημερινώς.

Καί παρακολουθούν τα του τάφου επιμελώς, ξεσκονίζοντας τα κρυφά τους (καί κλεμμένα από μας) βιβλία με τις καυτές, αλλά (ευτυχώς) ελλιπείς γνώσεις.

Καί πότε-πότε παίζουν το αγαπημένο τους παιχνίδι: πετάνε μηνυματάκια στα ΜΜΕ, να δουν αν θα τα πάρουν χαμπάρι οι «βέβηλοι». (Εσύ κι εγώ, δηλαδή.) Θα μιλήσουμε καί γι’ αυτά, αναγνώστη μου, δεν θα σε κρατήσω σ’ αναμονή. Άλλως τε, έχει πολύ πράμα να δείς.

Νά, αίφνης, μία συμπαθής κυρία (Ελληνίδα) διοργάνωσε -πολύ πρόσφατα- παράσταση με «δρώμενα», με θέμα τις Ελληνίδες της Θήρας. Καί πού, νομίζεις;

Στο Βατικανό!!!!!

Ρίξε έν βλέφαρον εδώ, αν νομίζεις ότι σου κάνω πλάκα.

Βέβαια, οι μοντέλες που φόρεσαν «αρχαία» ρούχα, δεν έχουν σχέση με Καλλίστη, αλλά με αρχαία Ελλάδα του χρυσού αιώνα της Αθήνας. Επί Καλλίστης, οι γυναίκες φορούσαν γιλεκάκια μακρυμάνικα («ιματίδια», σαν τους αξιωματικούς του Ναυτικού) καί μακριές φουστάνες.

(Καναδυό απ’ αυτές είχαν καί τις βυζάρες -σουτιέν νούμερο οκτώ- αμολητές όξω… αλλά δεν ξέρω αν αυτό είναι αρμόζον θέαμα γιά τους φλάρους! 🙂

Kallisth-byzarou

Τοιχογραφία από την «Οικία των γυναικών». «Οικία» γράψαμε, όχι «οίκο»! 🙂

Μπερδεγουέη, να σας πω ότι, ως ανήρ κι εγώ, μ’ αρέσει να παρακολουθώ φωτογραφίες του ωραίου φύλου …ξαλαφρωμένου από ενδύματα καί λοιπά βλάσφημα. Θα σας πω ότι αυτόν ακριβώς τον ανθρωπότυπο γυναίκας -με τις βυζάρες, καί ακριβώς ίδια φάτσα σαν τις αρχαίες Καλλιστιανές- τον είδα σε φωτογραφία από παραλία της Έλτσε της Ισπανίας. Της αρχαίας Ελίκης. Ένθα καί η περίφημη «Ντάμα της Έλτσε». Τώρα, το τί μπορεί να σημαίνουν όλ’ αυτά, ειλικρινά δεν γνωρίζω.)

Οπότε, αναρωτιέται κανείς τί το νοιάζει το Βατικανό γιά τις γυναίκες της Στρογγύλης/Καλλίστης! Καί γιατί «τό ‘πιασε ο πόνος» τώρα πρόσφατα.

Οι πιό «ισοπεδωμένοι» αναγνώστες θα μου πουν πως οι καρδινάλιοι «άντρες είναι κι αυτοί». Πότε-πότε, θέλουν (σαν τον Άρπαλο!) καί καμιά αυλητρίδα να ορχείται μπροστά τους (μπας καί σ’κωθεί ο …όφις 🙂 ) – καί το καλύπτουν με τον τίτλο της …»πολιτιστικής εκδήλωσης». (Σαν κάτι κομματόσκυλους της εξουσίας, που …»συσκέπτονται» με τις γραμματείς τους.)

Μπορεί.

Όμως, μπορεί καί όχι.

Άλλο ένα σημάδι απ’ «αυτούς», είναι κάποια πρόσφατη ανακάλυψη στο Στόουνχετζ.

Σου λέει: Τί νομίζετε, Έλληνες; Μόνον εσείς θ’ ανακαλύπτετε μυστικά σε στρόγγυλα πράγματα;

Βέβαια, το Στόουνχετζ δεν είναι «αυτωνών» – αλλά βρίσκεται σε δική τους χώρα. Κι όσο δεν αποκαλύπτεται η πανάρχαιη Ελληνική Ιστορία, το έχουν οικειοποιηθεί.

Καί το κερασάκι στην τούρτα: Αφορμή της ανακάλυψης ήταν ένα κοντό λάστιχο ποτίσματος! Ο …«όφις», που λέγαμε πριν – έστω καί κοντός! 🙂 Το πιάν’ς, αναγνώστη μου; (Δεν εννοώ τον «όφι», μωρέ! 🙂 )

Πλάκα θα ‘χει ν’ ανακαλυφθεί τίποτε «μήκους σημαντικό» στην Αμφίπολη, οπότε «αυτοί» θα κρυφογελάνε κάτω απ’ τα μουστάκια τους.

Δε βαρυέσαι. Ας χαμογελάνε. Ως τότε, σας έχω μερικά ακόμη.

Ο τάφος της Αμφίπολης έχει είσοδο όχι επάνω σε ακτίνα, αλλά λοξά.

tafosAmfipolhs-GoogleEarth-2

 

Ο δίσκος της Φαιστού έχει κι αυτός ένα τέτοιο (μη ακτινικό) «άνοιγμα εξόδου» (που οδηγεί προς την πίσω πλευρά του), που το επισημαίνω ανάμεσα στις δύο μπορντώ κουκκίδες :

diskos-Faistou-2

 

Παρόμοια διάταξη έχουν καί μερικοί επιταχυντές σωματιδίων της σημερινής Φυσικής:

epitaxynths-swmatidiwn

Στη μέση μπαίνουν τα ιόντα, που επιταχύνονται σε όλο καί μεγαλύτερες τροχιές, έως ότου καταλήξουν στην (όχι ακτινική) έξοδο.

Τώρα, ποιά η σχέση του τάφου της Αμφίπολης με τα κύκλοτρα καί τα σύγχροτρα, το αφήνω ασχολίαστο. Ίσως έχει, ίσως όχι. Αλλά η ομοιότητα του τοπογραφικού δεν μπόρεσε να μου διαφύγει.

Τελευταίον γι’ αυτή τη συνέχεια, σας άφησα τον πιό χαριτωμένον ( ; ) οιωνό – κοπυράϊτ μπάϋ Πολυμήδη:

Ο Σήφης ο κροκόδειλος (είπε η Πολυμήδη) θα πιαστεί, μόνον όταν ανοιχτεί ο τάφος. Ίσως καί την ίδια μέρα.

Λοιπόν, ο …Ιωσήφ (Αίγυπτος, Νείλος, σφίγγα/ες, Νεκώ, Αλέξανδρος, Σίουα, κτλ κτλ κτλ) κάνει τσάρκες στη λίμνη του Ρεθύμνου από τις 8 Ιουλίου τουλάχιστον. (Ειλικρινά, δεν έχω χρόνο να ψάξω τις παλιότερες σχετικές δημοσιεύσεις.) Ένα, μάλιστα, ΜΜΕ κάνει λόγο γιά δύο κροκόδειλους. (Όπως οι δύο σφίγγες, ίσως; ) Καί αρκετοί υποψιάζονται ότι το ερπετό το πέταξαν κάποιοι επίτηδες, γιά να μας αποσπάσουν την προσοχή από σημαντικώτερα ζητήματα.

Δεν γνωρίζω. Προσωπικά, θα οργάνωνα πολυμελή κυνηγετική επιδρομή με καραμπίνες «πενηντάρες», καί θα τέλειωνε η ιστορία.

Αλλά, ως οιωνός, παραμένει.

(επόμενο)

Older Entries