Σήμερα θα σας αφηγηθώ έναν μύθο, ωσάν case study των σοφών πραγμάτων που σας λέω, να ‘ούμ’, καί θα βγάλουμε καί …ηθικόν δίδαγμα!

 

Λοιπόν, κάποτε ήταν μιά πόλη, που τη λέγανε Ιωλκό. Εκεί βασίλευε ο Κρηθέας με τη σύζυγό του την Τυρώ. Η Τυρώ έκανε τρία παιδιά από τον νόμιμο σύζυγο, εκ των οποίων το ένα, ο Αίσων, διαδέχθηκε τον πατέρα του στον θρόνο της Ιωλκού.

Η Τυρώ, όμως, θες ήτανε ζωηρούλα, θες συμμετείχε στα βακχικά όργια που λάμβαναν χώρα κάθε καλοκαίρι, έκανε άλλα δύο παιδιά «με τον Ποσειδώνα». Στην ουσία, αγνώστου πατρός – καί πιθανώτατα πατέρας ήταν κάποιος από τους απογόνους των πάλαι ποτέ Ατλάντων, που είχαν επιδράμει κατά της περιοχής περί το 9,600 πΧ. (Καί ο οποίος γνώριζε τόσο την καταγωγή του, όσο καί τις βλέψεις των προγόνων του.)

Όπως γινόταν πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις (βλέπε Οιδίποδα), γιά ν’ αποφευχθεί το κοινωνικό σκάνδαλο, η Τυρώ έδωσε τα δύο νόθα παιδιά σε βοσκούς γιά να τα μεγαλώσουν. Τί «ν’ αποφευχθεί», δηλαδή, που τέτοια γεγονότα σε μικρές κοινωνίες ήταν γνωστά τοις πάσι. Γιά την εξουσία γινόταν η όλη φάση – γιά να μη διεκδικήσουν αργότερα τα νόθα παιδιά την εξουσία απ’ τα γνήσια. Να μη μαζεύονται πολλά λυκάκια στο φαΐ.

Έλα, όμως, που ο ένας νόθος, ο Πελίας, φαίνεται πως -μεγαλώνοντας- έμαθε την καταγωγή του. Κατάφερε καί μάζεψε στρατό, έδιωξε τον ετεροθαλή αδελφό του Αίσονα (μου φαίνεται τον σκότωσε κιόλας), καί στρογγυλοκάθησε ο δικός του πισινός στον θρόνο της Ιωλκού. Ο γυιός του Αίσονα, ο Διομήδης, γνωστός μέχρι σήμερα ως Ιάσων, φυγαδεύτηκε στον κένταυρο Χείρωνα, στο Πήλιο. Μεγάλωσε, μορφώθηκε, κι επέστρεψε στην Ιωλκό μετά από έναν μετωνικό κύκλο του φεγγαριού, χάνοντας το ένα του σανδάλι στη διαδρομή.

Τα υπόλοιπα κεφάλαια της ιστορίας αυτής, μέχρι ένα σημείο, τα ξέρουν όλοι.

Ο Ιάσων ζήτησε τον θρόνο του πατέρα του, αλλά ο Πελίας του ζήτησε πρώτα να φέρει πίσω το χρυσόμαλλο δέρας. Τυπική περίπτωση ψευδούς πολιτικάντικης υποσχέσεως. Ουσιαστικά, ο πονηρός Ατλάντειος έλπιζε να τον ξεφορτωθεί – καί να μη φανεί αυτός ένοχος.

Πήγε η Αργώ στην Κολχίδα, ήρθε, έφερε το χρυσόμαλλο δέρας, έφερε πίσω λιγώτερους Αργοναύτες απ’ όσους ξεκίνησαν (μερικοί ξέμειναν στη διαδρομή καί μερικοί πέθαναν), συν μιά όμορφη κι ερωτευμένη με τον Ιάσονα μάγισσα, τη Μήδεια.

Ο Πελίας, όμως, σιγά που θα έδινε τον θρόνο στον Ιάσονα. Μου φαίνεται πήγε κιόλας να τον δηλητηριάσει.

Αλλά η Μήδεια τα πήρε στο κρανίο, κι έκανε ένα φοβερό παπατζηλίκι, αξιοθαύμαστο δείγμα γυναικείας πονηριάς: έβαλε τα βλήματα τις κόρες του Πελία να σκοτώσουν τον πατέρα τους, υποσχόμενη ψευδώς ότι θα τον ανάσταινε. Καί μάλιστα, θ’ ανασταινόταν ως νέος! Παλληκαράκι! Όταν, όμως, ο Πελίας έμεινε τεμαχισμένο πτώμα (καί δεν αναστήθηκε), η Μήδεια έσκασε χαμόγελο, καί είπε στις Πελιάδες κάτι σάν: «- Πάρτε το τέτοιο μου, τώρα!»

Οι Πελιάδες τρελλάθηκαν (το γάρ πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνην), κι έφυγαν εντελώς σαλεμένες γιά τον Ορχομενό. Ο γυιός του Πελία, ο Άκαστος, θύμωσε, κι έδιωξε τον Ιάσονα με τη Μήδεια γιά την Κόρινθο. (Η Μήδεια είχε συγγενολόϊ εκεί, απ’ τον πατέρα της.) Αμέσως μετά την μεγαλοπρεπή κηδεία του πατέρα του, ο Άκαστος έγινε βασιλιάς της Ιωλκού.

Στο σημείο αυτό, ο μύθος έχει πέντε παραλλαγές. Ο πολύς κόσμος γνωρίζει την πιό «πιασάρικη», αυτήν του Ευριπίδη: ότι η Μήδεια σκότωσε (από ερωτική ζήλεια) τα δίδυμα αγόρια της απ’ τον Ιάσονα, τον Φέρητα καί τον Μέρμερο, διότι ο Ιάσων γλυκοκοίταζε την ξαδέρφη της Μήδειας, τη Γλαύκη. (Ωστόσο, όσο πιθανό είναι μιά μάνα να σκοτώσει τα παιδιά της, άλλο τόσο πιθανό είναι ν’ αναληφθεί στους ουρανούς με άρμα.)

Άλλες παραλλαγές λένε πως η Μήδεια έφυγε/δεν έφυγε, ερωτεύτηκε/δεν ερωτεύτηκε άλλον, ποιόν; τον Αιγέα/έναν αξιωματικό του στόλου του Μίνωα, έκανε ένα/κανένα παιδί με τον Ιάσονα, γύρισε/δεν γύρισε στην Ιωλκό, όπου (εάν γύρισε) πέθανε σε βαθειά γεράματα με τον σύζυγό της. Διαλέγετε, καί παίρνετε!

 

Τα επέκεινα, όμως, μάλλον είναι άγνωστα στους πολλούς.

Θες έφυγε η Μήδεια, θες δεν έφυγε, ο Ιάσων τό ‘φερε βαρέως που δεν έγινε βασιλιάς της Ιωλκού – αλλά, κυρίως, έφερε βαρέως τον τρόπο που δεν έγινε. Βρισκόταν πιά σε αρκετά ώριμη ηλικία, όπου αρχίζει κανείς να σκέπτεται αλλοιώς καί ν’ αναθεωρεί τις προτεραιότητές του.

Έτσι, ο θρόνος δεν τον ένοιαζε πλέον. Αλλά δεν μπορούσε να χωνέψει τη διπλή κοροϊδία του Πελία.

Άρα, τί του έμενε;

Ένα από τα επτά βασικά σενάρια, γιά να γυριστούν …καουμπόϋκες ταινίες. (Όσοι έχουν ασχοληθεί με κινηματογράφο, κατάλαβαν τί εννοώ.) Η εκδίκηση!

Ο Ιάσων ήταν αρκετά σοφός, ώστε να καταλάβει ότι δεν ήταν η μοίρα του να γίνει βασιλιάς της Ιωλκού. Αλλά δεν μπορούσε ν’ αφήσει την ύβριν ατιμώρητη.

Έτσι, έπιασε τον γκαρδιακό φιλαράκο του, τον Πηλέα, καί του πρόσφερε (με καθυστέρηση, βεβαίως-βεβαίως) το μεγαλύτερο δώρο γιά τον γάμο του με την όμορφη θεά Θέτιδα, στον οποίο γάμο ο Ιάσονας -λόγωι του ότι βρισκόταν διωγμένος στην Κόρινθο- δεν παρέστη: τη βασιλεία της Ιωλκού! (Ο πρίγκηπας Πηλέας δεν ήταν Ιωλκιώτης στην καταγωγή. Ήξερε μεν απέξω κι ανακατωτά την Ιωλκό, αλλά στην πόλη πάντα ήταν φιλοξενούμενος.) Βέβαια, υπήρχε ένα μικρό πρόβλημα: οι δυό φίλοι έπρεπε να βρουν στρατό, γιά να ξαποστείλουν τον Άκαστο. Κι ο στρατός πολεμούσε στην Τροία. Μαζί με τον γυιό του Πηλέα, τον θεΐκό Αχιλλέα, ο οποίος …δεν πολεμούσε. Καί μαζί με τον γυιό του Ιάσονα καί της Υψιπύλης, τον Εύνηο, ο οποίος καί πολεμούσε, καί πουλούσε κρασί σ’ όλο το στρατόπεδο των Αχαιών.

Τελικά, φαίνεται πως στρατολόγησαν αρκετούς πιτσιρικάδες κι απόμαχους. Κυρίευσαν την Ιωλκό, σκότωσαν τον Άκαστο καί την Ακάσταινα, καί πυρπόλησαν το παλάτι – να ξεβρωμίσ’ ο τόπος απ’ την ατλαντίλα.

 

Τί σχέση έχουν όλ’ αυτά με το σήμερα; Ποιά σχέση μπορεί να έχουν;

Δώσε βάση, αναγνώστη μου, να δούμε στο τέλος αν η σημερινή εργοδότειος …προφητεία βγεί αληθινή:

Ο σημερινός …Άκαστος, χολωμένος που έφαγε χοντρό φτύσιμο απ’ τον λαό στις εκλογές, εδήλωσε στις τιβές ότι δεν θα παραδώσει έτσι εύκολα τη …βασιλεία της Ιωλκού στον β’ γύρο των εκλογών. (Εννοώντας ότι θα συμμαχήσει -στις ψήφους- καί με τον διάολο ακόμη, προκειμένου να μη βγεί …βασιλιάς αυτός που πρέπει.)

‘Ντάξ’, δε λέω, είναι γλυκειά η καρέκλα της εξουσίας! (Σιγά που νοιάστηκε επί τέσσερα χρόνια γιά τους ψηφοφόρους αυτός, κι ο κάθε σαν κι αυτόν.) Αλλά…

…Άκαστε! Σύνελθε!

Όχι μόνον πήρες ήδη πάρα πολλούς ψήφους από ανεγκέφαλους συμπολίτες μας, τη στιγμή που δεν έπρεπε να βρείς ούτε τη δική σου ψήφο, αλλά είσαι κι ανιστόρητος από πάνω!

Διάβασε όσα γράφω, δείξε σοφία, καί φύγε όσο είναι καιρός –  να σπάσει το pattern. Αλλοιώς, δεν σε βλέπω καλά!

Ά! Καί οι «ατλάντειες» σχέσεις σου, καί ξέρεις πολύ καλά τί εννοώ, ΔΕΝ θα σε βοηθήσουν. Καί να θέλουν, δεν μπορούν. Θα κάτσουν αδρανείς, όπως τότε.

Βλέπεις, το pattern της Αργοναυτικής εκπληρώθηκε ξανά στο πρόσφατο παρελθόν. Κάποιοι πάλι στέρησαν παρανόμως τον θρόνο απ’ τον νόμιμο βασιλιά. Δες εδώ, Άκαστε (απ’ όπου καί η φωτογραφία), καί ίσως καταλάβεις:

Argw-on-fire

…καί πρόσεξε το όνομα πάνω απ’ τη φωτιά! Πρόσεξε τ’ όνομα!

Μην πείς ότι δεν σε προειδοποίησα!

Υγ: Ναί, αναγνωστικόν μου κοινόν, δίπλα στην κάθετη πινακίδα ήταν τα γραφεία του Πασόκ. (Μ’ έμβλημα τον προς τον «Κάτω Κόσμο» δύοντα Ήλιο – δύοντα, προφανώς κατά Ατλαντίδα μεριά. Ίσως καί Νέα Ατλαντίδα.)

Ήταν.

Υγ 2: Όπως ήδη καταλάβατε, ο Εργοδότης πρεσβεύει την παλαβή ( ; ) ιδέα ότι η βία θα ξεσπάσει αναποφεύκτως, από μόνη της ούτως ειπείν, εάν το pattern της Αργοναυτικής τηρηθεί κατά γράμμα.

Το απεύχομαι, βέβαια, αλλά η μοίρα αναπόδραστος.

Υγ 3: Όπως σας έχω ξαναπεί, απεχθάνομαι το να είμαι μονάχα καλός αφηγητής ωραίων παραμυθιών. Θέλω καί να σκέφτεστε όσα λέω. Καί να κάνετε προεκτάσεις. Από μόνοι-ες σας!

 

Advertisements