arxigramma-Tί του λείπει του ψωριάρη; φούντα με μαργαριτάρι! (Λέει η παροιμία.) Λες κι όλα τα υπόλοιπα προβλήματά του τά ‘χει λυμένα το παρόν ιστολόγιο, η εκλογολογία το μάρανε! Ξέρετε, δά, ότι αποφεύγω τις πολιτικές αναρτήσεις, όπως ο διάολος το λιβάνι. Αλλά, υπάρχει λόγος σοβαρός. (Νομίζω, δηλαδή.)

Σε λίγες μέρες, έχουμε διπλές εκλογές (Αυτοδιοίκηση / Ογρώπη), ίσως καί τριπλές (εθνικές, αν καταρρεύσει η κυβέρνηση). Οπότε, εκτός απ’ τη διαρκή προεκλογική μπουρδολογία των ΜΜΕ (τί είπε ποιός σε ποιόν, καί τί ανταπάντησε ο …ποιόν στον …ποιός), η οποία παράγει αυξημένες απαιτήσεις γιά σωληνάρια αλοιφών κατά της φαγούρας των όρχεών μας (λες καί ο «ποιός» με τον «ποιόν» ήταν Παναγίες τα προηγούμενα τέσσερα χρόνια, λες καί δεν τους ξέρουμε, καί τώρα -παραμονές εκλογών- θα τους κρίνουμε μονάχα απ’ αυτά που λένε), εκτός απ’ την ανυπόφορη κομματοσκυλίλα των ημερών, εμφανίζεται στη χώρα επιδημία ετέρου …καιρικού φαινομένου:

Μερίς του εκλογικού σώματος παρουσιάζει το (ψυχ)ιατρικό σύμπτωμα του «μουλαρώματος» έναντι του θεσμού των εκλογών, διανθίζουσα τούτο μ’ «επαναστατική» ρητορική.

Στα πρώτα στάδια της νόσου, ξανακούμε (πλειστάκις) το ότι: «αν οι εκλογές άλλαζαν κάτι, θα ήταν παράνομες».

Αυτό το σύμπτωμα το παρουσιάζουν -μαζί με τα μπιμπίκια της ακμής καί τον ξερολισμό- συνήθως άτομα νεαρής ηλικίας. Έτσι είναι, κάπου στα 16 τους (βαρειά στα 18-20) ανακαλύπτουν οι νέοι μας τον τροχό. Κάποια στιγμή τρώνε κατακέφαλα την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος, καί συνειδητοποιούν ότι το αποτέλεσμα των εκλογών (κομπιούτερς-ξεκομπιούτερς) νοθεύεται. Άσε που οι εκλογές, κάν γνήσιες ώσιν, μετατρέπουν -ωσάν την Κίρκη- τους ανθρώπους σε γουρούνια. Γιά παράδειγμα, άλλα λέει ο «πατριώτης» ή «φίλος του λαού» υποψήφιος προεκλογικά, κι άλλα (τελειώς αντίθετα) ψηφίζει, μόλις στρογγυλοκάτσει στο βουλευτικόν έδρανον.

Οι προσφάτως έμπλεοι Πνεύματος Αγίου νέοι κατά κανόνα συμπληρώνουν ότι θα πάνε γιά καφέ (ή μπάνιο) την Κυριακή των εκλογών – ρίχνοντας περιφρονητική ματιά στα «κορόϊδα», που θα περιμένουν στην ουρά να πάρουν ψηφοδέλτια καί να ρίξουν ένα στο κουτί.

Οι μεγαλύτερης ηλικίας πεφωτισθέντες δεν μιλάνε. Απλά, μπαίνουν στο αυτοκίνητο τους καί ξεκινάνε γιά τις παραλίες χαμογελώντας. Η πλάκα, όμως, είναι, ότι το συγκεκριμένο τσιτάτο το επικαλούνται καί άτομα της Αριστεράς! …Χωρίς να καταλαβαίνουν ότι (εμμέσως, πλην σαφώς) ομολογούν πως είναι καί η Αριστερά στο κόλπο!

Κι όμως!… Οι εκλογές αλλάζουν πολλά πράγματα! Τόσο τα πρόσωπα, όσο καί τις καταστάσεις! (Αυτές, σχεδόν αποκλειστικά προς το χειρότερο. 🙂 )

Άλλο σύμπτωμα αυτής της ιδιαζούσης ανοίας, είναι ο -αντίθετος του προηγουμένου- ισχυρισμός ότι συμμετέχουμε στις εκλογές, ειδικά ως υποψήφιοι, «γιά ν’ αντιπαλαίψουμε το Σύστημα από μέσα».

Μαλθακίες, βεβαίως-βεβαίως. Καραμπινάτες. Λες καί το «Σύστημα» θα κάτσει με σταυρωμένα τα χέρια, ή λες καί δεν έχει προνοήσει γιά τις δικλείδες ασφαλείας του. Ή, λες καί δεν τους τρώει γιά πρωϊνό, τους περισσότερους «επαναστάτες από μέσα». Ή, λες καί πανικοβάλλεται κάθε τρείς καί λίγο, με το που θα δεί «επαναστάτες».

Υπάρχει καί μία άλλη παράμετρος, την οποία αυτοί οι «επαναστάτες» δεν βλέπουν: το «Σύστημα» έχει απλώσει τα πλοκάμια του σ’ όλον τον κόσμο. Έτσι, εάν πράγματι καταφέρεις να το χτυπήσεις άσχημα στην Ελλάδα, θα σου ορμήσουν όλα τα υπόλοιπα …»υποσυστήματα», καί θα σε κάνουν με πατάτες στον φούρνο – από Σκόπια καί Τουρκία, μέχρι Γερμανία, μέχρι ηπαπάρα, μέχρι Ιαπωνία (που λέει ο λόγος). Ως αποτέλεσμα, οι «επαναστάτες από μέσα» θα βάλουν την ουρά στα σκέλια, σα δαρμένα σκυλιά, θα ζητήσουν συγνώμην, καί θα δώσουν στο «Σύστημα» τα δεκαπλάσια, απ’ όσα έδιναν πιό πριν οι εκλεκτοί του «Συστήματος». Όχι μονάχα γήν καί ύδωρ θα δώσουν, αλλά καί απευθυσμένον.

Όποιος, λοιπόν, θέλει να το παίξει «επαναστάτης» του είδους, πρέπει να λάβει υπ’ όψη του αυτή την παράμετρο. Ή, (α) να τά ‘χει ΠΟΛΥ βαρειά, (β) να είναι ΠΟΛΥ τρελλός, (γ) καί τα δύο προειρηθέντα, τόσο, ώστε να παίξει όλες τις χιλιετίες της Ελλάδας σε μιά ζαριά. Στην οποία ζαριά ή κερδίζουμε (καί καθαρίζουμε την ατλάντειο κόπρο μία καί καλή), ή χανόμαστε άπαντες οι Έλληνες κι Ελληνίδες από προσώπου Γής, καί ησυχάζουμε οριστικώς. (Πάλι μία καί καλή.)

Δύσκολο αυτό, διότι πχ ολόκληρος Πλαστήρας έκατσε σούζα μπροστά στον οργίλο πρέσβυ της αγγλίτσας, καί τού ‘δινε λογαριασμό γιά το πώς δεν θα εκτελούσε τους Έξ. («- Αργήσατε, κύριε πρέσβυ! Λυπάμαι!», φέρεται ότι είπε. Εννοώντας, «- Αν δεν αργούσατε, κύριε πρέσβυ, τα μασωνοκάθηκα δεν θα τα τουφεκίζαμε.»

Βέβαια, θά ‘πρεπε να εκτελέσει καί τον πολιτικό του μέντορα, τον Βενιζέλο, που στη δυσκολώτερη φάση της Μικρασιατικής Εκστρατείας την έκανε γυριστή -μέσωι ..εκλογών-, αλλ’ αυτό είναι άλλη ιστορία.)

Με τα παραπάνω (περί εκλογών καί «Συστήματος») δεν πολυδιαφωνώ. Όντως έχει αρκετή δόση αλήθειας το πρώτο, καί τρέφει (στην αρχή) πολλές ελπίδες το δεύτερο. Διαφωνώ, όμως, αγρίως με την αναγωγή τους σε Ιερά Ευαγγέλια. Καί την συνεπαγόμενη πλήρη αποχή από τις εκλογικές διαδικασίες.

Δεν είμαι μικρό παιδί. Προσωπικώς, γνωρίζω άριστα:

  • Καί γιά το ότι στην ουσία δεν εκλέγω κανέναν, αλλά νομιμοποιώ με την ψήφο μου τις ήδη έτοιμες «συνταγές». Δηλαδή, τους προεπιλεγέντες σε ποιός-ξέρει-ποιά γραφεία υποψηφίους, που μου παρουσιάζουν έτοιμους – λες καί τους έβγαλε κάποιος ταχυδακτυλουργός απ’ το καπέλλο του.
  • Καί γιά το τί μαγείρεμα πέφτει, προκειμένου να «καταρτιστεί το ψηφοδέλτιο». (Σε παρόμοια περίπτωση, ο Μέγας Μπίσμαρκ έλεγε χαμογελώντας: «- Καλύτερα να μη γνωρίζεις πώς φτιάχνονται τα λουκάνικα, …καί οι νόμοι!»)
  • Καί γιά τις ματσαραγγιές των υποψηφίων, που τρώγονται, βρίζονται, αλληλομαχαιρώνονται, αλληλοϋποσκάπτονται σαν τα σκυλιά, αλλά μπροστά στην προοπτική της καρέκλας (καί της υφαρπαγής της ψήφου του λαουτζίκου) φοράνε το χαμόγελο με το λαστιχάκι, καί λένε μεγαλοστομίες γιά «την ενότητα καί τις …αρχές του κόμματος». (Ρέ, άει στο διάολο, λεχρίτες!)
  • Καί γιά το τί σάλτο (κομματικών …«αρχών» καί βουλευτικής ψήφου) έχουν να κάνουν μετά τις εκλογές, ειδικά οι διάφοροι «επαναστάτες» κι «ανεξάρτητοι».
  • Καί γιά τη συστηματική νοθεία στο εκλογικό αποτέλεσμα. (Τρανταχτό παράδειγμα εδώ – δεν μπόρεσα να βρώ το πρωτότυπο.)
  • Καί γιά το αίσχος να βγάζει κυβέρνηση το 18%, καί να μπάζει κι άλλους «συγκυβερνήτες» απ’ το παράθυρο – κατά το δοκούν. Είτε τους ψήφισες αυτούς τους τελευταίους εσύ, λαέ, είτε όχι.
  • Καί γιά το ότι κάτι τέτοιοι «νόμοι» (του 18%) είχαν προβλεφθεί πολύ καιρό πρίν, ως έσχατες λύσεις.
  • Καί γιά το ότι ειδικά οι Ευρωεκλογές είναι τελείως άχρηστες, διότι οι ευρωβουλευτές δεν νομοθετούν. (Ψηφίζουν -ή όχι- έτοιμα νομοσχέδια, που τους τα φέρνουν εμπρός τους τα ίδια σκοτεινά «γραφεία».)

Παρ’ όλ’ αυτά, άντε ζήσε σε κράτος χωρίς εκλογές!… Όπου κάνει κουμάντο μία ανεξέλεγκτη (καί σαφώς υπεράνω νόμων καί τιμωριών) κλίκα «πεφωτισμένων»!

Θα μου πείς, καί τώρα δεν κάνει κουμάντο μία ανεξέλεγκτη (καί σαφώς υπεράνω νόμων καί τιμωριών) κλίκα «πεφωτισμένων»; Μονάχα που -εκλογικώς- διαλέγουμε ποιός «πεφωτισμένος» θα μας πατήσει από κάτω κάθε φορά.

Δεν διαφωνώ.

Δεν διαφωνώ καθόλου.

Οπότε, τί -κατά τη γνωμάρα μου- δεί πράξαι, προκειμένου να δεί η Ελλάδα (καί η ανθρωπότητα) άσπρη μέρα;

Τα εξής:

1. Εάν δεν συμμετέχουμε στο εκλογικό παιχνίδι, τότε τους κρεμάμε από τ’ άντερα. Κι αυτούς, καί τους κολλητούς τους (των λοιπών «εξουσιών»), καί τους «ταχυδακτυλουργούς» τους (που τους βγάζουν απ’ το καπέλλο – μέσα σε κάποια κτίρια με μαύρες βελούδινες κουρτίνες κι ασπρόμαυρα πλακάκια). Αφού έχει προηγηθεί λυντσάρισμα. Αυτή είναι η μόνη επαναστατική πράξη. Τα «επαναστατικά» τύπου «πάω γιά μπάνιο», είναι εντελώς του πρωκτού.

2α. Εάν δεν αντέχουμε τα αίματα, συμμετέχουμε στο εκλογικό παιχνίδι. Αλλά βάζουμε εμείς υποψηφιότητα.

2β. Εάν αντέχουμε μέν τα αίματα, αλλά κρίνουμε πως δεν έφτασε ακόμη η ώρα γιά το (1), τότε το ρίχνουμε στην τρελλή. Ψηφίζουμε εντελώς αλαλούμ, ψηφίζουμε τον τρελλό του χωριού. Οι δε ανύπαντροι επιβάλλεται να πάτε να ψηφίσετε, γιά να κάνετε καί καμάκι – ώστε ν’ αποκατασταθείτε. (Δεν γίνεται να τριγυρνάτε μιά ζωή σα γαϊδούρια ξεκαπίστρωτα. Ντροπή σας, ρέ!) Όλο καί κάποια ωραία δικηγορίνα θα βρείτε ως αντιπρόσωπο, ή τίποτε νόστιμες γκόμενες στη γραμματεία! Τώρα, μάλιστα, που τελειώνει καί ο Μάϊος καί πιάνουν οι ζέστες, η γυναικεία ενδυμασία (ευτυχώς) αλαφραίνει! 🙂

– Κι εσύ τί ρόλο παίζεις, ρέ Εργοδότη;

Ο γράφων ούρλιαζε από το 2010 γιά το (2α), αλλά δεν εισηκούσθη. (Προφανώς, δεν είχε μπεί τότε πολύ βαθειά το …βυθόμετρο …ξέρετε σε ποιό σημείο της ανατομίας του νεοέλληνα ψηφοφόρου…) Ορών, όμως, ότι ούτε το 2014 εισακούεται, προχωράει στο «σχέδιο Β'», ήτοι τη «σχολή» (2β). (Εκτός απ’ το κεφάλαιο «καμάκι», διότι ήδη έχω …αποκατασταθεί.)

Κι όχι μονάχα θεωρητικώς. Άρα, ο Εργοδότης θα σας προτείνει τις πρακτικές λύσεις που σκέφτηκε καί μπορεί να σας δώσει, γιά να σας βγάλει απ’ τα ψυχολογικά σας αδιέξοδα. Συμπαθάτε με, όμως, διότι δεν έχω λύσεις γιά τους πάντες.

Λοιπόν, ο Εργοδότης σας προτείνει χωρίς περιστροφές να ψηφίσετε αυτούς τους δύο -χμ- ευτραφείς κυρίους:

Marinakhs-Mpeos

Γιατί, όμως;

Λοιπόν,…

  • Δεν είναι ούτε γιά το ότι οι ομάδες τους έχουν το ίδιο όνομα. (Γεγονός που ίσως κρύβει κάτι μεταφυσικό, θα σκεφτούν πολλοί αναγνώστες μου. Δεν κρύβει. Αλλά, παρεμπιπτόντως, κουΐζ γιά τους ΠΟΛΥ ψαγμένους: Ποιό είναι το όνομα του δαφνοστεφανωμένου εφήβου στο έμβλημα του Ολυμπιακού Βόλου; )
  • Ούτε επειδή τους γνωρίζω προσωπικώς. (Που δέν.)
  • Ούτε επειδή είμαι ποδοσφαιρόφιλος.
  • Ούτε επειδή «πίσω τους παραμονεύουν συμφέροντα», που λένε κάτι φήμες. (Άρα, εγώ ενδεχομένωςπεριμένω να φάω. Ναί, πώς! Τί να σας πω! Θα ετοιμάσω τα χρυσά κουτάλια του πατρογονικού μου πύργου, προκειμένου να μοιάσω στον κύριο Βαγγέλη καί τον κύριο Αχιλλέα! 🙂 ) Λες κι οι γνωστοί πολιτικοί -που βγάζουν αυτές τις φήμες- είναι Παναγίες, καί δεν παραμονεύουν συμφέροντα πίσω απ’ αυτωνών τις πλάτες. Ούτε παραμόνευαν ποτέ! 🙂 🙂 🙂 Άφ’ στε μας, ρέ παλληκάρια!
  • Ούτε επειδή θα εκπληρωθεί η «προφητεία» του Φρίτς Λάνγκ καί της Τέα φόν Χαρμπού στο «Μητρόπολις», που είπαν (κινηματογραφικώς) ότι στο μέλλον θα υπάρχουν μόνο πλούσιοι καί φτωχοί, διότι οι πολιτικοί θα είναι πλέον άχρηστοι.
  • Ούτε επειδή περιμένω οι δυό πρόεδροι να φέρουν κάτι το διαφορετικό στην πολιτική σκηνή, που θα μ’ αφήσει άφωνο.
  • Ούτε επειδή την υποψηφιότητα του κυρίου Βαγγέλη -περιέργως- την υποστήριξε δημοσίως καί ο μητροπολίτης Πειραιώς. («Περιέργως», διότι ο Πειραιώς κατά καιρούς τραβάει από ένα περιποιημένο, λογιώτατο πατόκορφο χέσιμο σε ιουδαίους, ποδίτσες, κι αδερφές… καί νομίζω πως ο κύριος Βαγγέλης τυγχάνει ποδίτσας. Ακόμη κι αν δεν ισχύει αυτό, ο αρχηγός του συνδυασμού του κυρίου Βαγγέλη είναι κατά 99% σεφαρντίμ με «ελληνοποιημένο» όνομα. Βλέπετε, όσο καί να το μεταμφιέσει, το «Μοράλες» είναι ισπανικό επίθετο – καί πιθανώτατα όχι μόνον ισπανικό.)

– Τότε, γιατί να τους ψηφίσουμε, ρέ Εργοδότη; Δε μας λες κι εμάς τον λόγο;

Ας πούμε, ως ένα ενδιαφέρον πείραμακαί βλέπουμε. Στο κάτω-κάτω, τί είχατε, τί χάσατε;

Καλή ψήφο!

Καί καλά καμάκια οι ανύπαντροι, ν’ αυξηθεί ο πληθυσμός του έθνους!

Υγ: Θα σας έλεγα να ψηφίσετε καί τον Σαββίδη. Αν καί δεν θα χρειαζόταν να πω τίποτε εγώ, διότι αυτόν τα (μ)Παόκια θα τον έβγαζαν δήμαρχο με τα τσαρούχια. Ο συμπαθής κύριος Ιβάν, όμως, δεν μπορεί να βάλει υποψηφιότητα, διότι τυγχάνει ξένος υπήκοος.

Υγ 2: Ας με συγχωρέσει ο prkls, διότι πάλι του τη βγήκα εξ ευωνύμων στην επιλογή θέματος! Αφιερωμένο:

 

Advertisements