Αρχική

Μετεκλογικόν

11 Σχόλια

Μας τελείωσαν οι εκλογές – προς το παρόν.

Γιά να δούμε τί ψάρια πιάσαμε!

1. Έπεσα έξω στο …κληρονομικό μου χάρισμα!

Πέρασε η εκλογική περίοδος, πέρασε κι η νέα Σελήνη, …αλλά δεν ψόφησε. 🙂 Άρα δικαιούστε να μου τη λέτε επί του θέματος! Τρέμω, όμως, στην ιδέα ότι θα ζήσει μέχρι …τις προσεχείς εκλογές! 🙂

2. Αντιθέτως, ζήτωσαν οι χοντροί, καί να κλείσουν τα ινστιτούτα αδυνατίσματος! 🙂

Κάθε μέρα που περνάει, αισθάνομαι πως επιβεβαιώνομαι γιά την άριστη επιλογή που έκανα στα πρόσωπα των …ευτραφών παραγόντων. Καί της ωραίας κυρίας. Αναμείνατε, θα δείτε πράματα καί θάματα απίστευτα.

3. Επιβεβαιώνομαι επίσης στο ότι η πολιτική σκέψη στην Ελλάδα είναι νηπιακή. Ακόμη κι απ’ τις παλιές καραβάνες στην πιάτσα.

Πχ: με την υποψηφιότητα (κι εκλογή) των ευτραφών, όλοι μιλούσαν γιά «ποδοσφαιροποίηση» της πολιτικής ζωής.

Σοβαρά, ρέ λεβέντες; Κι όταν ο απερχόμενος περιφερειάρχης Αττικής έταξε είκοσι μύρια ευρώ κρατικά χρήματα (καί σε καιρό κρίσης) σε νομικώς -χμ- αμφιλεγόμενο πρόεδρα μπαταχτσήδικης ομάδας, να του φτιάξει γήπεδο, δεν είχαμε «ποδοσφαιροποίηση» της πολιτικής ζωής; Τότε γιατί δεν μιλούσατε;

Όπως δεν είπατε τίποτε γιά τη σκανδαλώδη σύμβαση, με την οποία παραχωρήθηκε το στάδιο Καραϊσκάκη στον προκάτοχο του κυρ-Βαγγέλη. (Ένας Συρίγος την έψαχνε τη δουλειά, καί βρέθηκε μαχαιρωμένος.) Κι όπως δεν είπατε τίποτε γιά «ποδοσφαιροποίηση» κτλ, όταν το κράτος έταξε του Παναθηναϊκού γήπεδο στον Βοτανικό.

Κι όπως δεν είπατε τίποτε γιά «ποδοσφαιροποίηση» κτλ, στις περιπτώσεις που βουλευτές τραβούσαν κουμπούρια, ή μιλούσαν κι έβριζαν σα χαμάληδες.

Παρόμοιας εμβέλειας βλακεία (καθαρή απόρροια πικρίας εξ εκλογικού «μαυρίσματος»), είναι τα «συμφέροντα» του Μαρινάκη. (Που -δήθεν- τον έκαναν ν’ ανακατευτεί ο ίδιος με την πολιτική.)

Γιατί; Τόσον καιρό δεν είχε ο Μαρινάκης συμφέροντα στον Πειραιά, να τα κυνηγήσει; Κι όταν έμπαινε η Κόσκο στο λιμάνι του Πειραιά, δεν είχε (θιγόμενα) «συμφέροντα» ο Μαρινάκης; Τώρα θυμήθηκε; Ή, μήπως, περιμένει ο κάθε πλούσιος πότε θα νομοθετήσουν οι πολιτικοί υπέρ των επιχειρηματικών του συμφερόντων, καί δεν τη …φροντίζει τη δουλειά εγκαίρως; Σοβαροί να είμαστε!

4. Αντιθέτως, το να πάει κανείς να ψηφίσει υπολογίζοντας μέχρι καί ιστορικές λεπτομέρειες, είναι -ως φαίνεται- δυσκολώτερο απ’ το να λύσει προβλήματα επιπέδου βραβείου Νομπέλ. Τί «ψιλά γράμματα»!… Αυτά που θα πω, είναι γιά τους χαχόλους γράμματα που απαιτούν μικροσκόπιο, γιά να διαβαστούν.

Λοιπόν, επειδή κι εγώ -όπως οι περισσότεροι- σιχαίνομαι το κωλομάγαζο, που αποκαλείται «Ενωμένη Ευρώπη», κι εύχομαι καθημερινά την οριστική διάλυσή του, δεν έδωσα σημασία προεκλογικώς στο ποιός πάει εκεί πέρα. Ούτε σας πρότεινα τί να ψηφίσετε, κτλ. Διότι, ακόμη κι η Αριστερά,το πολύ-πολύ να καταψηφίσει τίποτε διατάξεις γιά τα μεταλλαγμένα πχ.

Όμως, μετεκλογικώς, χαίρομαι τα μάλα, που θα πάνε τρείς ευρωβουλευτές απ’ τη «Χρυσή Αυγή»!

– Μά, εσύ δεν είσαι, ρέ Εργοδότη, που εδώ μέσα τους κατήγγειλες συγκεκριμένα ως παράρτημα της «Μεγάλης Ανατολής» του Λονδίνου;

Α-κρι-βώς! Εγώ είμαι! 🙂

Αλλά, προσέξτε: το καλύτερο γιά την Ελλάδα, αυτή τη στιγμή, θα ήταν να έβγαιναν ΟΛΟΙ οι ευρωβουλευτές απ’ το συγκεκριμένο κόμμα!

Γιατί;

Διότι, υπάρχουν ιστορικά καί γεωπολιτικά δεδομένα αιώνων. Καί, ως γνωστόν, τα ιστορικά καί γεωπολιτικά δεδομένα ΔΕΝ αλλάζουν όποτε του καυλώσει του ψηφοφόρου, ή του κάθε αγράμματου καί ανιστόρητου βλάκα, που μιλάει στην τηλεόραση. (Καί τσιρίζει: «- Αντιφασισμός!», κτλ.)

Εξηγώ:

Αν η Οθωμανική Αυτοκρατορία υπήρξε απλώς κατακτήτρια εθνών επί τέσσερεις αιώνες, η αγγλίτσα υπήρξε αποικιοκράτισσα και κοσμοκράτειρα επί πάνω από τρισήμιση αιώνες. Παναπεί, οι Τουρκαλάδες απλώς έτρωγαν κι έπιναν εις βάρος των ραγιάδων, ενώ οι άγγλοι, εκτός απ’ το τζάμπα φαΐ, στους κατακτημένους λαούς επέβαλαν το δικό τους πολιτισμικό γίγνεσθαι – με συνέπειες (γιά τους λαούς αυτούς) ολέθριες. Πχ εμάς μας έκαναν ν’ αναρωτιόμαστε, αν είμαστε πράγματι απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων, να θεωρούμε το Βυζάντιο κάτι ξένο προς την Ελλάδα, καί την Ορθοδοξία δόγμα της πλάκας. (Μιά που δεν γεμίσαμε όλα τα χωριά με καθεδρικούς, όπως στην αγγλίτσα, αλλά με ξωκκλήσια ασβεστωμένα.) Γιά να μη φτάσω στον τεκτονισμό, ή στα «γκρήκλις», ή στ’ «αμερικάνικα κολλέγια», ή στη γελοιότητα, του να θεωρούμε εξ ορισμού παγκόσμιο κέντρο Ελληνιστικών Σπουδών την …Οξφόρδη. (Ωραία, γιά να πατσίσουμε, μπορούμε κι εμείς να κάνουμε παγκόσμιο κέντρο Αγγλικών Σπουδών πχ την Πάτρα. Πού βρίσκετε το παράλογο; )

Θες απ’ το ότι η Ισπανία πλήρωσε τη μοίρα των πρωτοπόρων (δηλ. που στο τέλος τρώνε τα μούτρα τους – εδώ, η πρωτοπορεία βρισκόταν στην αποικιοκρατία), θες απ’ το ότι η Ισπανική Αρμάδα βυθίστηκε απ’ τα μάγια του Τζών Ντήη, η αγγλίτσα έγινε ο παγκόσμιος νταβατζής περίπου απ’ το 1580 καί μετά.

Μέχρι το 1956.

Το 1956, με την κρίση στο Σουέζ, τελείωσε μιά περίοδος «ξηλώματος» της Βρεττανικής Αυτοκρατορίας, που άρχισε λίγο πριν το 1914. Φυσικοί (κι εν πολλοίς ηθικοί) αυτουργοί του ξηλώματος, οι ηπαπαραίοι καί οι Γερμανοί. Καί βέβαια, οι λοιποί ηθικοί αυτουργοί (καί χρηματοδότες) πρέπει ν’αναζητηθούν σε συγκεκριμένες ιουδαϊκές φράξιες.

Βλέπεις, αναγνώστη μου, δεν είναι απόλυτα μονοιασμένοι μεταξύ τους, όλοι όσοι κυβερνάνε σήμερα τον πλανήτη μας. Είναι διαιρεμένοι σε «φαμίλιες» – κι ευτυχώς γιά μας. Παράδειγμα – όσο κι αν σου φαίνεται παράξενο: δεν υπάρχει «αρχιρραββίνος των ηπαπάρα»! Τουλάχιστον δεν υπήρχε μέχρι 2 χρόνια πριν, που τό ‘ψαξα το θέμα. Όχι πως δεν υπάρχουν …υποψήφιοι γιά τη θέση, αλλά δεν υφίσταται κάν τέτοια θέση. Καί τούτο, επειδή διαφώνησαν (καί συνεχίζουν να διαφωνούν) δύο ισχυρές φράξιες ιουδαίων των ηπαπάρα, ήδη απ’ το …1880.

Λοιπόοοννν… Ενώ η κοσμοκρατορία της αγγλίτσας εξυπηρετούσε αρκετά συμφέροντα μέχρι το 1914, εκείνη τη χρονιά (καί λίγο πριν) κάποια άλλα συμφέροντα θεώρησαν σκόπιμο να σκίσουν σιγά-σιγά τα ρούχα της γηραιάς βασίλισσας Βικτώριας, καί ν’ αφήσουν τη γριά ξεβράκωτη! 🙂 (Καί μετά, ώ της φρίκης, τη γριά …τη βιάσανε! LOL!!! 🙂 ) Κι έτσι, τα ίδια συμφέροντα αμέσως μετά παρεχώρησαν το …αξίωμα του ντερβέναγα καί Βεληγκέκα της Ευρώπης στη Γερμανία, η οποία συνεχίζει να το κρατάει σκανδαλωδώς (μετά απ’ όσα έκανε).

Αλλά, η αγγλίτσα ούτε ξέχασε, ούτε συγχώρησε. Γνωρίζουσα άριστα ποιοί της σκάβανε τον λάκκο, απλά περίμενε την κατάλληλη ευκαιρία, ώστε να σκάψει αυτή τον δικό τους. Κι η ευκαιρία αυτή είναι τώρα, σήμερα, την περίοδο που περνάμε. Διότι:

  • Οι ηπαπάρα υποχωρούν συνεχώς, τρώγοντας σφαλιάρες συνεχώς. Πότε ηθικές, πότε διπλωματικές, πότε οικονομικές – καί οσονούπω θα φάνε καί στρατιωτικές.
  • Η δε Γερμανία, επειδή είναι ένα ζώον καί μισό, δεν καταλαβαίνει τα όριά της. Χόρτασ’ η ψείρα καί βγήκε στο γιακά, καί δεν της αρκεί ο ρόλος του Βεληγκέκα. Τα θέλει όλα δικά της…

…Πράγμα, βεβαίως, που δεν επιθυμεί με κανέναν τρόπο η αγγλίτσα. Οπότε, σίγουρα θ’ αντιδράσει. Τί «θά»; ήδη άρχισε.

Τώρα, αναγνώστη μου, αν με ρωτήσεις ποιά είναι η αγγλίτσα σήμερα (από δύναμη, εννοώ), κι αν αρκεί ο σεβασμός των απανταχού της Γής ποδιτσών προς τους αρχιποδίτσες, θα σου απαντήσω πως αυτοί όντως δεν είναι καθοριστικοί παράγοντες. Αυτά, όμως, πριν από μένα, τα γνωρίζει άριστα η αγγλίτσα, γι’ αυτό δρά υπογείως. Τί νομίζεις; Τυχαία ξεπήδησε το κόμμα του Φάρατζ; Ή το Γιόμπικ στην Ουγγαρία;

(Αυτοί οι τελευταίοι, μαζί με τους χρυσαυγίτες, μπορεί να δηλώνουν νεοναζιστές, αλλά με τη σημερινή Γερμανία δεν έχουν καμμία σχέση. Οι ρίζες τους βρίσκονται …δυτικώτερα. Άκου με, που σου λέω!)

Επίσης: αν τελευταία μάθατε απ’ την ειδησεογραφία (πχ εδώ), πως αντέδρασαν οι μασωνικές στοές «στην άνοδο της Ακροδεξιάς στην Ευρώπη», καί μάλιστα βγάλανε κοινή ανακοίνωση, μιά προσεκτικώτερη ματιά θα σας δείξει ότι οι στοές που αντέδρασαν είναι γαλλικές. Όχι αγγλικές. Εφ’ όσον η είδηση μιλάει γιά γυναικείες καί μεικτές στοές (ανδρών-γυναικών), είναι ξεκάθαρη. Γυναικείες στοές έχει το γαλλικό δόγμα του τεκτονισμού. Μεικτές στοές έχει το (γαλλικής προελεύσεως) δόγμα «Πρωϊνό Αστέρι». (Όπως καί τα αμερικάνικα δόγματα του τεκτονισμού «ΟΤΟ» καί «Μέμφις-Μισραήμ». Αλλ’ αυτά δεν μπαίνουν στην εικόνα.)

Αυτά θα σας δείξουν ξεκάθαρα την εικόνα, διότι οι στοές της αγγλίτσας δεν αντέδρασαν καθόλου!

Τώρα, γιατί αντέδρασαν οι Γάλλοι τέκτονες, δεν είναι του παρόντος. (Χοντρικά, επειδή καταλαβαίνουν ότι πάμε γιά νέα ηγεμονία της αγγλίτσας, καί τους έπιασε το πατριωτικό τους.)

Συνοψίζοντας:

  • Τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή,
  • καί γιά το συγκεκριμένο θέμα,

τα συμφέροντα της Ελλάδας ταυτίζονται απολύτως με τα συμφέροντα της αγγλίτσας. Άρα, γιά Ευρωβουλή ψηφίζουμε τα κόμματα, που εκπορεύονται …αγγλιτσόθεν! 🙂

Βέβαια, η αγγλίτσα δεν επιθυμεί ακριβώς τη διάλυση της Ευρώπης, όπως ο γράφων. Επιθυμεί μιά Ευρώπη-πατσαβούρα, όπως την κατάντησε η Γερμανία, αλλά να είναι η αγγλίτσα καβάλα. Όμως, ως πρώτη κίνηση είμαι 1000% σίγουρος πως θα προσπαθήσει να διώξει τη Γερμανία απ’ την καμπούρα μας, βάζοντας τους (λυτούς καί δεμένους) δικούς της να ενεργήσουν προς τούτο. Πράγμα, φυσικά, που δεν μας χαλάει καθόλου! 🙂

Άρα, έχοντας στο μυαλό μας μονάχα το συμφέρον της Ελλάδας, καί τίποτ’ άλλο, καλώς πράξαμε που στείλαμε τρείς ευρωβουλευτές της Χρυσής Αυγής εις τας Βρυξέλλας-θηρίον 666.

Το κακό είναι, πως ελάχιστοι ψηφοφόροι βλέπουν τόσο μπροστά… ή τόσο πίσω. Το ακόμη χειρότερο… Να σου μιλήσω, αναγνώστη μου, ότι οι σημερινοί ψευδεπίγραφοι «άγγλοι», δηλ. η άρχουσα τάξη τους, είναι οι Νορμανδοί του 1066; Να σου πω ότι οι ψευδεπίγραφοι «Νορμανδοί» είναι διάφορες σκανδιναυϊκές φυλές, με κυριαρχούντες τους Βίκινγκς; Να σου πω ότι οι ψευδεπίγραφοι «Βίκινγκς» είναι κάποιες υποφυλές των Ατλάντων; Καλά, δεν πάω τόσο πίσω. Αλλά, επιτέλους, τα βασικά της Ιστορίας πρέπει να τα γνωρίζουμε.

Κι αυτήν την Ελλάδα, πρέπει να την έχουμε στην καρδιά μας. Καί μόνον εκεί.

Υγ: Τώρα, που τρία πιόνια πήραν τη θέση τους στο σκάκι κι αρχίζει η παρτίδα σιγά-σιγά, θα σας αποκαλύψω ένα μέρος των σκέψεών μου. Εκτίμησή μου, λοιπόν, είναι, ότι κάποια στιγμή προσεχώς, η Δούρου θα διαγραφεί απ’ το κόμμα της.

Άρα, (πιστεύω ότι) αρχίζετε να βλέπετε ποιόν ρόλο παίζει στα patterns που λέγαμε.

Υγ 2: Ακριβώς γιά τους ίδιους ιστορικούς λόγους που εξέθεσα, βουλευτές της ΧΑ στο εγχώριο κοινοβούλιο ίσον μή! τζίζ! κακά!

Σιγά που θά ‘θελα την Ελλάδα εσαεί προτεκτοράτο της αγγλίτσας! Να μέν’ το βύσσινο!

 

Advertisements

Εκλογικόν ( ; ) – 5

4 Σχόλια

Σήμερα θα σας αφηγηθώ έναν μύθο, ωσάν case study των σοφών πραγμάτων που σας λέω, να ‘ούμ’, καί θα βγάλουμε καί …ηθικόν δίδαγμα!

 

Λοιπόν, κάποτε ήταν μιά πόλη, που τη λέγανε Ιωλκό. Εκεί βασίλευε ο Κρηθέας με τη σύζυγό του την Τυρώ. Η Τυρώ έκανε τρία παιδιά από τον νόμιμο σύζυγο, εκ των οποίων το ένα, ο Αίσων, διαδέχθηκε τον πατέρα του στον θρόνο της Ιωλκού.

Η Τυρώ, όμως, θες ήτανε ζωηρούλα, θες συμμετείχε στα βακχικά όργια που λάμβαναν χώρα κάθε καλοκαίρι, έκανε άλλα δύο παιδιά «με τον Ποσειδώνα». Στην ουσία, αγνώστου πατρός – καί πιθανώτατα πατέρας ήταν κάποιος από τους απογόνους των πάλαι ποτέ Ατλάντων, που είχαν επιδράμει κατά της περιοχής περί το 9,600 πΧ. (Καί ο οποίος γνώριζε τόσο την καταγωγή του, όσο καί τις βλέψεις των προγόνων του.)

Όπως γινόταν πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις (βλέπε Οιδίποδα), γιά ν’ αποφευχθεί το κοινωνικό σκάνδαλο, η Τυρώ έδωσε τα δύο νόθα παιδιά σε βοσκούς γιά να τα μεγαλώσουν. Τί «ν’ αποφευχθεί», δηλαδή, που τέτοια γεγονότα σε μικρές κοινωνίες ήταν γνωστά τοις πάσι. Γιά την εξουσία γινόταν η όλη φάση – γιά να μη διεκδικήσουν αργότερα τα νόθα παιδιά την εξουσία απ’ τα γνήσια. Να μη μαζεύονται πολλά λυκάκια στο φαΐ.

Έλα, όμως, που ο ένας νόθος, ο Πελίας, φαίνεται πως -μεγαλώνοντας- έμαθε την καταγωγή του. Κατάφερε καί μάζεψε στρατό, έδιωξε τον ετεροθαλή αδελφό του Αίσονα (μου φαίνεται τον σκότωσε κιόλας), καί στρογγυλοκάθησε ο δικός του πισινός στον θρόνο της Ιωλκού. Ο γυιός του Αίσονα, ο Διομήδης, γνωστός μέχρι σήμερα ως Ιάσων, φυγαδεύτηκε στον κένταυρο Χείρωνα, στο Πήλιο. Μεγάλωσε, μορφώθηκε, κι επέστρεψε στην Ιωλκό μετά από έναν μετωνικό κύκλο του φεγγαριού, χάνοντας το ένα του σανδάλι στη διαδρομή.

Τα υπόλοιπα κεφάλαια της ιστορίας αυτής, μέχρι ένα σημείο, τα ξέρουν όλοι.

Ο Ιάσων ζήτησε τον θρόνο του πατέρα του, αλλά ο Πελίας του ζήτησε πρώτα να φέρει πίσω το χρυσόμαλλο δέρας. Τυπική περίπτωση ψευδούς πολιτικάντικης υποσχέσεως. Ουσιαστικά, ο πονηρός Ατλάντειος έλπιζε να τον ξεφορτωθεί – καί να μη φανεί αυτός ένοχος.

Πήγε η Αργώ στην Κολχίδα, ήρθε, έφερε το χρυσόμαλλο δέρας, έφερε πίσω λιγώτερους Αργοναύτες απ’ όσους ξεκίνησαν (μερικοί ξέμειναν στη διαδρομή καί μερικοί πέθαναν), συν μιά όμορφη κι ερωτευμένη με τον Ιάσονα μάγισσα, τη Μήδεια.

Ο Πελίας, όμως, σιγά που θα έδινε τον θρόνο στον Ιάσονα. Μου φαίνεται πήγε κιόλας να τον δηλητηριάσει.

Αλλά η Μήδεια τα πήρε στο κρανίο, κι έκανε ένα φοβερό παπατζηλίκι, αξιοθαύμαστο δείγμα γυναικείας πονηριάς: έβαλε τα βλήματα τις κόρες του Πελία να σκοτώσουν τον πατέρα τους, υποσχόμενη ψευδώς ότι θα τον ανάσταινε. Καί μάλιστα, θ’ ανασταινόταν ως νέος! Παλληκαράκι! Όταν, όμως, ο Πελίας έμεινε τεμαχισμένο πτώμα (καί δεν αναστήθηκε), η Μήδεια έσκασε χαμόγελο, καί είπε στις Πελιάδες κάτι σάν: «- Πάρτε το τέτοιο μου, τώρα!»

Οι Πελιάδες τρελλάθηκαν (το γάρ πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνην), κι έφυγαν εντελώς σαλεμένες γιά τον Ορχομενό. Ο γυιός του Πελία, ο Άκαστος, θύμωσε, κι έδιωξε τον Ιάσονα με τη Μήδεια γιά την Κόρινθο. (Η Μήδεια είχε συγγενολόϊ εκεί, απ’ τον πατέρα της.) Αμέσως μετά την μεγαλοπρεπή κηδεία του πατέρα του, ο Άκαστος έγινε βασιλιάς της Ιωλκού.

Στο σημείο αυτό, ο μύθος έχει πέντε παραλλαγές. Ο πολύς κόσμος γνωρίζει την πιό «πιασάρικη», αυτήν του Ευριπίδη: ότι η Μήδεια σκότωσε (από ερωτική ζήλεια) τα δίδυμα αγόρια της απ’ τον Ιάσονα, τον Φέρητα καί τον Μέρμερο, διότι ο Ιάσων γλυκοκοίταζε την ξαδέρφη της Μήδειας, τη Γλαύκη. (Ωστόσο, όσο πιθανό είναι μιά μάνα να σκοτώσει τα παιδιά της, άλλο τόσο πιθανό είναι ν’ αναληφθεί στους ουρανούς με άρμα.)

Άλλες παραλλαγές λένε πως η Μήδεια έφυγε/δεν έφυγε, ερωτεύτηκε/δεν ερωτεύτηκε άλλον, ποιόν; τον Αιγέα/έναν αξιωματικό του στόλου του Μίνωα, έκανε ένα/κανένα παιδί με τον Ιάσονα, γύρισε/δεν γύρισε στην Ιωλκό, όπου (εάν γύρισε) πέθανε σε βαθειά γεράματα με τον σύζυγό της. Διαλέγετε, καί παίρνετε!

 

Τα επέκεινα, όμως, μάλλον είναι άγνωστα στους πολλούς.

Θες έφυγε η Μήδεια, θες δεν έφυγε, ο Ιάσων τό ‘φερε βαρέως που δεν έγινε βασιλιάς της Ιωλκού – αλλά, κυρίως, έφερε βαρέως τον τρόπο που δεν έγινε. Βρισκόταν πιά σε αρκετά ώριμη ηλικία, όπου αρχίζει κανείς να σκέπτεται αλλοιώς καί ν’ αναθεωρεί τις προτεραιότητές του.

Έτσι, ο θρόνος δεν τον ένοιαζε πλέον. Αλλά δεν μπορούσε να χωνέψει τη διπλή κοροϊδία του Πελία.

Άρα, τί του έμενε;

Ένα από τα επτά βασικά σενάρια, γιά να γυριστούν …καουμπόϋκες ταινίες. (Όσοι έχουν ασχοληθεί με κινηματογράφο, κατάλαβαν τί εννοώ.) Η εκδίκηση!

Ο Ιάσων ήταν αρκετά σοφός, ώστε να καταλάβει ότι δεν ήταν η μοίρα του να γίνει βασιλιάς της Ιωλκού. Αλλά δεν μπορούσε ν’ αφήσει την ύβριν ατιμώρητη.

Έτσι, έπιασε τον γκαρδιακό φιλαράκο του, τον Πηλέα, καί του πρόσφερε (με καθυστέρηση, βεβαίως-βεβαίως) το μεγαλύτερο δώρο γιά τον γάμο του με την όμορφη θεά Θέτιδα, στον οποίο γάμο ο Ιάσονας -λόγωι του ότι βρισκόταν διωγμένος στην Κόρινθο- δεν παρέστη: τη βασιλεία της Ιωλκού! (Ο πρίγκηπας Πηλέας δεν ήταν Ιωλκιώτης στην καταγωγή. Ήξερε μεν απέξω κι ανακατωτά την Ιωλκό, αλλά στην πόλη πάντα ήταν φιλοξενούμενος.) Βέβαια, υπήρχε ένα μικρό πρόβλημα: οι δυό φίλοι έπρεπε να βρουν στρατό, γιά να ξαποστείλουν τον Άκαστο. Κι ο στρατός πολεμούσε στην Τροία. Μαζί με τον γυιό του Πηλέα, τον θεΐκό Αχιλλέα, ο οποίος …δεν πολεμούσε. Καί μαζί με τον γυιό του Ιάσονα καί της Υψιπύλης, τον Εύνηο, ο οποίος καί πολεμούσε, καί πουλούσε κρασί σ’ όλο το στρατόπεδο των Αχαιών.

Τελικά, φαίνεται πως στρατολόγησαν αρκετούς πιτσιρικάδες κι απόμαχους. Κυρίευσαν την Ιωλκό, σκότωσαν τον Άκαστο καί την Ακάσταινα, καί πυρπόλησαν το παλάτι – να ξεβρωμίσ’ ο τόπος απ’ την ατλαντίλα.

 

Τί σχέση έχουν όλ’ αυτά με το σήμερα; Ποιά σχέση μπορεί να έχουν;

Δώσε βάση, αναγνώστη μου, να δούμε στο τέλος αν η σημερινή εργοδότειος …προφητεία βγεί αληθινή:

Ο σημερινός …Άκαστος, χολωμένος που έφαγε χοντρό φτύσιμο απ’ τον λαό στις εκλογές, εδήλωσε στις τιβές ότι δεν θα παραδώσει έτσι εύκολα τη …βασιλεία της Ιωλκού στον β’ γύρο των εκλογών. (Εννοώντας ότι θα συμμαχήσει -στις ψήφους- καί με τον διάολο ακόμη, προκειμένου να μη βγεί …βασιλιάς αυτός που πρέπει.)

‘Ντάξ’, δε λέω, είναι γλυκειά η καρέκλα της εξουσίας! (Σιγά που νοιάστηκε επί τέσσερα χρόνια γιά τους ψηφοφόρους αυτός, κι ο κάθε σαν κι αυτόν.) Αλλά…

…Άκαστε! Σύνελθε!

Όχι μόνον πήρες ήδη πάρα πολλούς ψήφους από ανεγκέφαλους συμπολίτες μας, τη στιγμή που δεν έπρεπε να βρείς ούτε τη δική σου ψήφο, αλλά είσαι κι ανιστόρητος από πάνω!

Διάβασε όσα γράφω, δείξε σοφία, καί φύγε όσο είναι καιρός –  να σπάσει το pattern. Αλλοιώς, δεν σε βλέπω καλά!

Ά! Καί οι «ατλάντειες» σχέσεις σου, καί ξέρεις πολύ καλά τί εννοώ, ΔΕΝ θα σε βοηθήσουν. Καί να θέλουν, δεν μπορούν. Θα κάτσουν αδρανείς, όπως τότε.

Βλέπεις, το pattern της Αργοναυτικής εκπληρώθηκε ξανά στο πρόσφατο παρελθόν. Κάποιοι πάλι στέρησαν παρανόμως τον θρόνο απ’ τον νόμιμο βασιλιά. Δες εδώ, Άκαστε (απ’ όπου καί η φωτογραφία), καί ίσως καταλάβεις:

Argw-on-fire

…καί πρόσεξε το όνομα πάνω απ’ τη φωτιά! Πρόσεξε τ’ όνομα!

Μην πείς ότι δεν σε προειδοποίησα!

Υγ: Ναί, αναγνωστικόν μου κοινόν, δίπλα στην κάθετη πινακίδα ήταν τα γραφεία του Πασόκ. (Μ’ έμβλημα τον προς τον «Κάτω Κόσμο» δύοντα Ήλιο – δύοντα, προφανώς κατά Ατλαντίδα μεριά. Ίσως καί Νέα Ατλαντίδα.)

Ήταν.

Υγ 2: Όπως ήδη καταλάβατε, ο Εργοδότης πρεσβεύει την παλαβή ( ; ) ιδέα ότι η βία θα ξεσπάσει αναποφεύκτως, από μόνη της ούτως ειπείν, εάν το pattern της Αργοναυτικής τηρηθεί κατά γράμμα.

Το απεύχομαι, βέβαια, αλλά η μοίρα αναπόδραστος.

Υγ 3: Όπως σας έχω ξαναπεί, απεχθάνομαι το να είμαι μονάχα καλός αφηγητής ωραίων παραμυθιών. Θέλω καί να σκέφτεστε όσα λέω. Καί να κάνετε προεκτάσεις. Από μόνοι-ες σας!

 

Εκλογικόν – 4

2 Σχόλια

Πάνε κι αυτές οι εκλογές!…

Τα συμπεράσματα – από εκλογικά αποτελέσματα, καί ανάγνωση του Διαδικτύου των ημερών:

(1) Οι έξι έως επτά ψηφοφόροι στους δέκα (6-7 στους 10) έχουν σκατά στο κεφάλι τους. Βρέ, τους μειώνουν μισθούς καί συντάξεις, βρέ, τους φορολογούν αγρίως, βρέ, τους αφαιρούν το δικαίωμα στην περίθαλψη, αλλ’ αυτοί, εκείειει!!!!… Βράχοι ακλόνητοι! (Βλακείας.) Αποχή απ’ τις εκλογές οι 4 στους 10 (καί τη δικαιολογούν κιόλας, με τσιτάτα αναρχικών καί λοιπών «αυθεντιών» του κώλου), καί οι υπόλοιποι 2-3 ψηφίζουν τους δημίους τους! Τους δημίους όλων μας.

Αυτό έχει καί μία παρενέργεια: ξεβρακώνει μία καί καλή, οριστικώς κι αμετακλήτως, τους αριστερούς – που επιμένουν «ο λαός» καί «ο λαός». (Να εξεγερθεί, κτλ.) Ποιός «λαός», ρέ ανεδαφικοί; Αυτό το κοπάδι αποβλακωμένων; Ή μήπως λέτε να περιμένουμε πεντέξη αιώνες ακόμη, ώσπου «ν’ αποκτήσει συνείδηση ο προλετάριος», καί να εξεγερθεί; Ή μήπως πρέπει «να ενεργοποιηθούν οι λαϊκοί μπροστάρηδες στους δρόμους», ώστε να επιταχυνθούν οι …επαναστατικές διαδικασίες; (Έ! «Ενεργοποιήθηκαν» στις εκλογές, κι ο λαός τους γύρισε την πλάτη!)

Καλοί είσαστε, καί του λόγου σας!

(2) Έπεσε ηλεκτρονική νοθεία άγρια. (Διότι δεν αρκεί η αποβλάκωση των ψηφοφόρων. Ο καλός πράκτωρ γαϊδουροδένει, γιά να μη γαϊδουρογυρεύει.)

(3) Η κορυφή της πυραμίδας είναι ορατή. Ορατότατη. Σεφαρντείμ στην Αθήνα («Καμίνο» στα Ισπανικά = δρόμος – να χαίρεσαι τη μυτούλα σ’, Καμίνο!), σεφαρντείμ στον Πειραιά («Μοράλες» στα Ισπανικά = ειρωνικώς, ο εκ των Μαυριτανών, «Μαυριτανόπουλος» – δηλ. εβραίος της Β. Αφρικής), χαζαρόσαυρα στη Θεσσαλονίκη. Μιά χαρά!… Καί μετά απορούν μερικοί, γιατί οι παραπάνω ακούν «Ελλάδα» καί ξερνάνε, ή γιατί θέλουν να μετατρέψουν τις μεγάλες πόλεις μας σε «πολυπολιτισμικά» γυφτοπάζαρα με μιναρέδες.

Αλλά υποθέτεις, αναγνώστη μου, ότι αν κατακτηθεί η κορυφή της πυραμίδας από Έλληνες, καθαρίσαμε; Δεν είναι τόσο εύκολο… «Πέμπτη Φάλαγγα» από μερικές χιλιάδες καλά οργανωμένους πράκτορες του εχθρού, αντιμετωπίζεται. Όμως, «Πέμπτη Φάλαγγα» από 70% του πληθυσμού μεταλλαγμένο σε ζόμπυζ, δεν παλεύεται, ρέ φούστη μου! Δεν παλεύεται.

(4) Τελικά, ο καθένας ωθείται από τις προκαταλήψεις του. Από τα νοητικά του φίλτρα.

Διάβαζα αυτές τις μέρες διάφορα άρθρα (περί εκλογικού αποτελέσματος) ανά τα Ιντερνέτια. Εντάξει, από τη στιγμή που ο κάθε πικραμένος έπιασε ένα πληκτρολόγιο, βρήκε πρόσφορο εργαλείο τα μπλόγκια καί τα σχόλια, κι έγραψε τις μαλακίες του την άποψή του, απ’ τους πολλούς δεν περίμενα καί τίποτε σπουδαίο. Αλλά από σοβαρούς ανθρώπους περίμενα περισσότερα. Πλην όμως, αυτοί ξέχασαν μερικά σοβαρά δεδομένα, καί οι αναλύσεις τους κι αυτωνών επίσης κινούνται σε επίπεδο δυσλεκτικού (πολιτικού) νηπίου.

Πχ:

Τά ‘βαλαν με τον κυρ-Αχιλλέα καί τον κυρ-Βαγγέλη, διότι, λέει, τα συμφέροντα ποδοσφαιροποίησαν την πολιτική ζωή.

Σοβαρά, ρέ παιδιά; Δηλαδή, όσοι πέρασαν απ’ τη Βουλή καί την Αυτοδιοίκηση μέχρι σήμερα, ήταν σοβαροί κι άγιοι, καί τους φταίνε ο Μπέος κι ο Μαρινάκης; Σοβαρά μιλάτε;

Οι πολιτικοί είναι σκέτος υπόκοσμος! Από την εποχή της «κερασέας» ακόμη. (Περί κερασέας καί προεκλογικών συμπλοκών από μάγκες, διαβάστε Τσιφόρο.) Θυμηθείτε καί το «Παράπονον του νεκροθάπτου», του Εμμανουήλ Ροΐδη: «…Δεν θα είχα ούτε καν την παρηγοριά να σκάψω το λάκκο κανενός υπουργού, βουλευτή, νομάρχη, δημοτικού συμβούλου, ή άλλου προστάτη των φονιάδων…»

Ουδεμία σύγκριση μ’ έναν εφοπλιστή κι έναν επιχειρηματία.

Κι όσο γιά το ότι στο μέλλον (το μέλλον του 1925) θά ‘χει μόνο πλούσιους καί φτωχούς, κι όχι πολιτικούς, όπως είπε η ταινία «Μετρόπολις» του Φ. Λάνγκ, πάλι δεν το θυμήθηκε κανείς σοβαρός αναλυτής. Όπως δεν θυμήθηκε τον Άλβιν Τόφλερ, που -πολύ χοντρικά- είπε (από τη δεκαετία του 1950) ότι το μέλλον δεν το περιμένουμε. Το μέλλον είναι τώρα.

Μετά απ’ όλ’ αυτά, οφείλω, είμαι υποχρεωμένος, να σας εξηγήσω το γιατί σας πρότεινα να ψηφίσετε τους δύο ευτραφείς κυρίους. Διότι, είμαι μεν γραφικός με πιστοποιητικό ISO, αλλά, εκεί που πρέπει, είμαι σοβαρός όσο δεν πάει.

Πάμε, όπως στα επιστημονικά ντοκυμανταίρ. (Ή στο Μάππετ Σώου, αν προτιμάτε.)

Ξεκινάει το ντοκυμανταίρ, καί λέει ο αφηγητής ότι θα δούμε ένα επιστημονικό πείραμα, πχ πώς δρουν τα μικρόβια. Η κάμερα δείχνει ένα λεκανάκι με μιά σκουρόχρωμη, ξεραμένη ουσία μέσα. Εκείνη τη στιγμή έρχεται ο επιστήμων-φίρμα, καί σπάει χαμόγελο.

(Πού το ξέρουμε ότι είναι επιστήμων; Μά, από το ότι φοράει λευκή ρόμπα εργαστηρίου. Κι απ’ το ότι τα μαλλιά του πυροβολούν την αισθητική στα έξι μέτρα! 🙂 )

Λοιπόν, ο επιστήμων πιάνει μιά σύριγγα, τη χώνει σ’ έναν δοκιμαστικό σωλήνα μ’ ένα πράσινο, γλίτσικο υγρό, τραβάει μιά πρέζα, καί φλίτς! την αδειάζει στη λεκάνη με το ξεραμένο πράγμα, λέγοντας θριαμβευτικά: «- Έβαλα θρεπτική ουσία, καί τώρα τα μικρόβια θα δράσουν!»

Όντως, ο φακός της κάμερας κοιτάζει τώρα μέσα απ’ το μικροσκόπιο, καί βλέπουμε τα μικρόβια να κινούνται, να τρώνε, να χ.ζουν, να συμμετέχουν σε μιά τεράστια μικροβιοπαρτούζα, καί -εντός ολίγων λεπτών- να γεννάνε μικροβιάκια καί να γεμίζ’ ο τόπος. Το δε ξεραμένο πράγμα της λεκάνης αλλάζει χρώμα. Γίνεται, φερ’ ειπείν, σκατουλί – κι ο επιστήμων θριαμβολογεί! Λέει πχ: «- Είδατε πώς γίνεται η ζύμωση του ξεραμένου γράσσου, καί η μετατροπή του σε -πχ- απορρυπαντικό! Ζητάμε πιστώσεις να συνεχίσουμε την προσπάθειά μας…» Κτλ κτλ κτλ.

Εάν δεν πιάσατε τη μεγαλοφυή παραβολή μου, να σας την κάνω πενηνταράκια:

Το πρόβλημα της Ελλάδας είναι ν’ αλλάξει η άσχημη κατάστασή της. Η άσχημη κατάσταση των Ελλήνων καί των Ελληνίδων. Σύμφωνοι μέχρις εδώ; Σύμφωνοι.

Λοιπόν, αυτό επιτυγχάνεται με πολλούς τρόπους. Ένας από τους οποίους είναι τα πρόσωπα (καί ΟΧΙ τα κόμματα), που θα ψηφίσουμε.

Δεν μιλάω γιά «επανάσταση από μέσα» καί λοιπά φαιδρά, που άλλως τε τα καταδίκασα. Μιλάω γιά «ζυμωτικές» διαδικασίες, που θα τις ξεκινήσουν πρόσωπα, σαν κι αυτά που σας πρότεινα να ψηφίσετε.

Καί να ξέρετε, αυτές οι διαδικασίες δεν είναι απαραίτητο να ξεκινήσουν σε συνειδητό επίπεδο. Δεν είναι δηλαδή, απαραίτητο πχ ο Μπέος να ξέρει συνειδητά, γιατί ασχολήθηκε με την πολιτική. Μ’ άλλα λόγια, αν δεν ήταν αυτά τα πρόσωπα, θα ήταν κάποια άλλα. (Αυτό το γράφω, γιά όσες πρακτοράντζες διαβάζουν το ιστολόγιο καί τυχόν έχουν -χμ- τίποτε «περίεργες» ιδέες, να «βγάλουν απ’ τη μέση» τα πρόσωπα που πρότεινα.) Απλώς, εγώ είδα κάποια πράγματα πολύ νωρίτερα από οποιονδήποτε άλλον.

– Κι αυτά τα περί «Τρωϊκού Πολέμου»; Εργοδότη, δεν μας τά ‘πες όλα!

Όντως!… Δεν σας τά ‘πα όλα.

Λοιπόν, δεν είναι μονάχα το νοητικό σχήμα του Τρωϊκού Πολέμου, που άρχισε να «παίζει», αλλά καί το νοητικό σχήμα της Αργοναυτικής Εκστρατείας. Ταυτόχρονα.

Ίσως μερικοί-ές εδώ θυμηθήκατε κάτι γραπτά του Φουράκη, που έλεγε ότι θα ξαναγίνει η Αργοναυτική Εκστρατεία, καί μετά ο Τρωϊκός Πόλεμος, καί ο Γ’ Βαλκανικός Πόλεμος, που θα οδηγήσει στον Γ’ ΠΠ (καί θα πάρουμε την Πόλη), κτλ. Δε λέω, κάτι έπιασαν διαισθητικώς ο μακαρίτης καί οι πηγές του. Λιγώτερο από το 5% των όσων συμβαίνουν τώρα. Αλλά τη γραμμική εξέλιξη των γεγονότων, ξεχάστε την. Το νοητικό σχήμα δεν είναι τόσο απλό. Είναι πλέγμα, όχι γραμμή. Καί μάλιστα, …περιπεπλεγμένο πλέγμα.

Περισσότερα δεν μπορώ (καί δεν μου επιτρέπεται) να σας πω επί του παρόντος.

Αλλά,

Θαρσείτε, Έλληνες!

Τα καλύτερα έρχονται!

 

Εκλογικόν – 3

2 Σχόλια

Οι κατάρες, που τού ‘χουν ρίξει οι Έλληνες κι οι Ελληνίδες, αν γραφόντουσαν σε σειρά χαρτιών Α4 δίπλα-δίπλα το ένα στο άλλο, θα ξεπερνούσαν …τα όρια του Ηλιακού μας Συστήματος! Δίπλα-δίπλα, εννοώ απ’ τη …φαρδειά πλευρά! 🙂

Παρά τις κατάρες, όμως, δεν ψόφησε τόσα χρόνια, ως ώφειλε.

Λοιπόν, στις 14 του μήνα, ημέρα Τετάρτη, είχαμε Πανσέληνο (στον Σκορπιό) σε σύνοδο με Κρόνο. Στις 28 του μήνα, πάλι Τετάρτη, έχουμε νέο φεγγάρι.

Αυτες οι ημερομηνίες δεν συμπίπτουν με Κυριακές, αλλά καί οι δύο Κυριακές των εκλογών βρίσκονται ανάμεσα στις ημερομηνίες που αναφέραμε.

Βάλε καί το γεγονός ότι το …άλλο του μισό άφησε τον μάταιο τούτο κόσμο Κυριακή των εκλογών πρόπερσυ τέτοια εποχή, άρα πιθανώτατα…

(…Βρέ!… Λές;)

…θα ψοφήσει Κυριακή των εκλογών!

Υγ: Έχω δύο ευκαιρίες, γιά να επιβεβαιώσω το κληρονομικό μου χάρισμα! 🙂 Μη μου πείτε ότι πάω να σας ξεγελάσω!

Υγ 2: Η προπέρσυνη ανθρωποθυσία ουδόλως ωφέλησε την …Υψιπύλη. Αλλά τί ζόρι τραβάμ’ εμείς;

Υγ 3: Ζωή σ’ εμάς! Κυριολεκτώ! 🙂

Υγ 4: Όσοι-ες σκοπεύετε να σχολιάσετε, ΜΗΝ γράψετε τ’ όνομα! Σας εξορκίζω! Θα καούν οι σέρβερς της Γουορντπρέςς, καί θα πάθετε κυτταρίτιδα!!! 🙂 🙂 🙂

 

Εκλογικόν – 2

3 Σχόλια

Έ, εντάξει, η υπερβολή είναι ίδιον των σημερινών Ελλήνων (κι Ελλ’νίδων). Κάπως έτσι:

Dourou-1

Καί κάπως έτσι:

Dourou-2

(Το …λίνκι εδώ.)

Τρωϊκός Πόλεμος; Δούρειος Ίππος; Τς τς τσσσς!!!…

Μόνο τη φράση «Ωραία Ελένη» δεν χρησιμοποιήσανε ακόμη! Αλλά, ιδού τηνε:

Dourou

Εγώ, κυρία Ειρήνη, δεν είμαι ψηφοφόρος σου. Ούτε το κόμμα σου ψηφίζω. Ούτε το (θεωρητικώς) κόμμα του κυρ-Βαγγέλη. Αλλά με εξέπληξες ΠΟΛΥ ευχάριστα. Με εκπλήξατε καί οι δυό σας πολύ ευχάριστα!

«Τρωϊκός» πόλεμος;

Κυρίες καί κύριοι, δεν είδατε τίποτε ακόμη!… 🙂

Έμπαινε, δασκάλα!

Έμπαινε, πρόεδρα!

Υγ: Η νοημοσύνη των ψηφοφόρων (του συντριπτικού ποσοστού τους) έτσι κι αλλοιώς είναι χαμηλή. Όθεν, δεν την υποτίμησε κανείς.

 

Κι εμείς, στην κοσμάρα μας!

8 Σχόλια

arxigramma-Psiάχνοντας φιλμάκια ανά το Διαδίκτυο, έπεσα επάνω σ’ ένα ντοκυμανταίρ όχι απλώς καλό, αλλά συγκλονιστικό. Έχει να κάνει με ρομποτικά οπλικά συστήματα, που «αναπτύσσονται» – αν καί, γιά να είμαστε ακριβείς, ο ενεστώς έχει γίνει πρό πολλού αόριστος.

Το ντοκυμανταίρ το παραθέτω αμέσως. Δείτε το πρώτα…

Συμπεράσματα.

– Πρώτον, είμαστε πολύ κοντά στο απόλυτο της φονικής μηχανής.

Ρομπότς προγραμματισμένα να σκοτώνουν καί να …γλυτώνουν από εχθρικά πυρά. Ρομπότς αυτόνομα, δηλαδή που -έως έναν βαθμό- παίρνουν αποφάσεις από μόνα τους. Φονικές μηχανές με δύναμη πολλαπλάσια της ανθρώπινης, κι ομοίως ταχύτητα «σκέψης» καί πράξης. Με έτοιμες στη μνήμη τους τις άπειρες «παρτίδες σκακιού» γιά προσβολή καί διαφυγή.

– Δεύτερον, η Φύση είναι πάντα ο απόλυτος δάσκαλος, καί η αντιγραφή η ειλικρινέστερη μορφή κολακείας.

Ρομπότς με στερεοσκοπική όραση, αναγνώριση μορφών (pattern recognition), καί βάδισμα (συν ικανότητα αναρρίχησης καί λοιπές κινήσεις) βιολογικών οργανισμών. Τεχνητοί άνθρωποι, τεχνητά μουλάρια, τεχνητές σαύρες (που κουβαλάνε εκρηκτικά).

– Τρίτον, αυτό το ντοκυμανταίρ δεν είναι χθεσινό. Ακόμη κι αν είναι, οι κατασκευαστές τέτοιων μηχανών μας έχουν προειδοποιήσει τουλάχιστον από το 1984. Πάνω από ένα τέταρτο του αιώνα πίσω! Καί πιό πριν, βέβαια, αλλά το 1984 όλοι είχαν δεί επιτραπέζιους μικρούς υπολογιστές – καί όσοι μέχρι τότε μιλούσαν γιά «φαντασιοπληξίες του Χόλλυγουντ», άρχισαν να χρησιμοποιούν το στόμα τους προσεκτικώτερα.

Το όλον συμπερασματικόν πακέτον μέχρι τώρα:

Έχουμε να κάνουμε με υπερόπλα σχεδόν αήττητα. (Το «σχεδόν» κολλάει στο ότι ο άνθρωπος είναι πλήρως αυτόνομος στη σκέψη, καί απρόβλεπτος.) Κι αυτό ΔΕΝ είναι ούτε φαντασία, ούτε συνομωσιολογία.

Αυτά τα υπερόπλα σκοπεύουν να τα …χρησιμοποιήσουν. Αλλοιώς δεν θα τα φτιάχνανε. Ούτε κι αυτό είναι φαντασία καί συνομωσιολογία.

Τότε, γιατί δεν τα χρησιμοποιούν ακόμη – πχ στη Συρία;

Διότι μέχρι στιγμής ελέγχουν πλήρως το παιχνίδι, καί παίζουν σα μπεγλέρια τους ανθρώπους (καί τα βιολογικά ανθρωποειδή) καί τους λαούς με την ψυχολογία, τα λόγια, καί τον φόβο. Αυτά τα ρομποτικά όπλα θα χρησιμοποιηθούν στην τελική φάση του ξεκαθαρίσματος. Όπως …τότε…

Ακόμη δύο δεδομένα, που δεν τα δείχνει το ντοκυμανταίρ:

– Δυστυχώς, μεγάλο ποσοστό των σχεδιαστών καί κατασκευαστών αυτών των ρομποτικών οπλικών συστημάτων είναι ελληνικής καταγωγής. (Νά γιατί θεωρώ κάτι «ελληνοαμερικανούς» -καί όλους τους παρεμφερείς- γενίτσαρους, δούρειους ίππους, καί καμμένα χαρτιά γιά την Ελλάδα: επειδή ορκίστηκαν στο «Σύνταγμα» του διαόλου, καί ξεπούλησαν την πατρίδα τους -καί την ψυχή τους- γιά μερικές φωτοτυπίες, που παριστάνουν το νόμισμα. Ας με διαψεύσουν, έτοιμος είμαι να το δεχθώ, αλλά δεν το βλέπω.)

– Καί τα «μεγάλα κεφάλια» αυτών των σχεδιασμών της Νέας Ατλαντίδας είναι πάνω από βέβαιο πως αντιγράφουν επακριβώς την (παλαιά) Ατλαντίδα του 9600 πΧ – στη φάση της λίγο πριν εξορμήσει εναντίον των υπολοίπων λαών της εποχής.

Κι εμείς, ως λαός, τί πράττουμε;

Τί «εμείς»;

Εμείς, στην κοσμάρα μας!

Ενώ πλησιάζουν με καλπασμό οι καβαλλάρηδες-μακελλάρηδες της Αποκάλυψης του Γ’ ΠΠ, εμείς ασχολούμαστε με πολύ σπουδαία θέματα. Σπουδαιότητας λίγο παρακάτω απ’ τον …Θεό! Με το ποιός πολιτικός είπε τί, καί σε ποιόν.

Εγώ, ένα έχω να πω: Όσοι γρηγορούντες, μην ασχολείστε με πεθαμένα κρέατα. Γιά να μην …τους μοιάσετε.

Αρκετά ώς εδώ!

 

Εκλογές!

5 Σχόλια

arxigramma-Tί του λείπει του ψωριάρη; φούντα με μαργαριτάρι! (Λέει η παροιμία.) Λες κι όλα τα υπόλοιπα προβλήματά του τά ‘χει λυμένα το παρόν ιστολόγιο, η εκλογολογία το μάρανε! Ξέρετε, δά, ότι αποφεύγω τις πολιτικές αναρτήσεις, όπως ο διάολος το λιβάνι. Αλλά, υπάρχει λόγος σοβαρός. (Νομίζω, δηλαδή.)

Σε λίγες μέρες, έχουμε διπλές εκλογές (Αυτοδιοίκηση / Ογρώπη), ίσως καί τριπλές (εθνικές, αν καταρρεύσει η κυβέρνηση). Οπότε, εκτός απ’ τη διαρκή προεκλογική μπουρδολογία των ΜΜΕ (τί είπε ποιός σε ποιόν, καί τί ανταπάντησε ο …ποιόν στον …ποιός), η οποία παράγει αυξημένες απαιτήσεις γιά σωληνάρια αλοιφών κατά της φαγούρας των όρχεών μας (λες καί ο «ποιός» με τον «ποιόν» ήταν Παναγίες τα προηγούμενα τέσσερα χρόνια, λες καί δεν τους ξέρουμε, καί τώρα -παραμονές εκλογών- θα τους κρίνουμε μονάχα απ’ αυτά που λένε), εκτός απ’ την ανυπόφορη κομματοσκυλίλα των ημερών, εμφανίζεται στη χώρα επιδημία ετέρου …καιρικού φαινομένου:

Μερίς του εκλογικού σώματος παρουσιάζει το (ψυχ)ιατρικό σύμπτωμα του «μουλαρώματος» έναντι του θεσμού των εκλογών, διανθίζουσα τούτο μ’ «επαναστατική» ρητορική.

Στα πρώτα στάδια της νόσου, ξανακούμε (πλειστάκις) το ότι: «αν οι εκλογές άλλαζαν κάτι, θα ήταν παράνομες».

Αυτό το σύμπτωμα το παρουσιάζουν -μαζί με τα μπιμπίκια της ακμής καί τον ξερολισμό- συνήθως άτομα νεαρής ηλικίας. Έτσι είναι, κάπου στα 16 τους (βαρειά στα 18-20) ανακαλύπτουν οι νέοι μας τον τροχό. Κάποια στιγμή τρώνε κατακέφαλα την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος, καί συνειδητοποιούν ότι το αποτέλεσμα των εκλογών (κομπιούτερς-ξεκομπιούτερς) νοθεύεται. Άσε που οι εκλογές, κάν γνήσιες ώσιν, μετατρέπουν -ωσάν την Κίρκη- τους ανθρώπους σε γουρούνια. Γιά παράδειγμα, άλλα λέει ο «πατριώτης» ή «φίλος του λαού» υποψήφιος προεκλογικά, κι άλλα (τελειώς αντίθετα) ψηφίζει, μόλις στρογγυλοκάτσει στο βουλευτικόν έδρανον.

Οι προσφάτως έμπλεοι Πνεύματος Αγίου νέοι κατά κανόνα συμπληρώνουν ότι θα πάνε γιά καφέ (ή μπάνιο) την Κυριακή των εκλογών – ρίχνοντας περιφρονητική ματιά στα «κορόϊδα», που θα περιμένουν στην ουρά να πάρουν ψηφοδέλτια καί να ρίξουν ένα στο κουτί.

Οι μεγαλύτερης ηλικίας πεφωτισθέντες δεν μιλάνε. Απλά, μπαίνουν στο αυτοκίνητο τους καί ξεκινάνε γιά τις παραλίες χαμογελώντας. Η πλάκα, όμως, είναι, ότι το συγκεκριμένο τσιτάτο το επικαλούνται καί άτομα της Αριστεράς! …Χωρίς να καταλαβαίνουν ότι (εμμέσως, πλην σαφώς) ομολογούν πως είναι καί η Αριστερά στο κόλπο!

Κι όμως!… Οι εκλογές αλλάζουν πολλά πράγματα! Τόσο τα πρόσωπα, όσο καί τις καταστάσεις! (Αυτές, σχεδόν αποκλειστικά προς το χειρότερο. 🙂 )

Άλλο σύμπτωμα αυτής της ιδιαζούσης ανοίας, είναι ο -αντίθετος του προηγουμένου- ισχυρισμός ότι συμμετέχουμε στις εκλογές, ειδικά ως υποψήφιοι, «γιά ν’ αντιπαλαίψουμε το Σύστημα από μέσα».

Μαλθακίες, βεβαίως-βεβαίως. Καραμπινάτες. Λες καί το «Σύστημα» θα κάτσει με σταυρωμένα τα χέρια, ή λες καί δεν έχει προνοήσει γιά τις δικλείδες ασφαλείας του. Ή, λες καί δεν τους τρώει γιά πρωϊνό, τους περισσότερους «επαναστάτες από μέσα». Ή, λες καί πανικοβάλλεται κάθε τρείς καί λίγο, με το που θα δεί «επαναστάτες».

Υπάρχει καί μία άλλη παράμετρος, την οποία αυτοί οι «επαναστάτες» δεν βλέπουν: το «Σύστημα» έχει απλώσει τα πλοκάμια του σ’ όλον τον κόσμο. Έτσι, εάν πράγματι καταφέρεις να το χτυπήσεις άσχημα στην Ελλάδα, θα σου ορμήσουν όλα τα υπόλοιπα …»υποσυστήματα», καί θα σε κάνουν με πατάτες στον φούρνο – από Σκόπια καί Τουρκία, μέχρι Γερμανία, μέχρι ηπαπάρα, μέχρι Ιαπωνία (που λέει ο λόγος). Ως αποτέλεσμα, οι «επαναστάτες από μέσα» θα βάλουν την ουρά στα σκέλια, σα δαρμένα σκυλιά, θα ζητήσουν συγνώμην, καί θα δώσουν στο «Σύστημα» τα δεκαπλάσια, απ’ όσα έδιναν πιό πριν οι εκλεκτοί του «Συστήματος». Όχι μονάχα γήν καί ύδωρ θα δώσουν, αλλά καί απευθυσμένον.

Όποιος, λοιπόν, θέλει να το παίξει «επαναστάτης» του είδους, πρέπει να λάβει υπ’ όψη του αυτή την παράμετρο. Ή, (α) να τά ‘χει ΠΟΛΥ βαρειά, (β) να είναι ΠΟΛΥ τρελλός, (γ) καί τα δύο προειρηθέντα, τόσο, ώστε να παίξει όλες τις χιλιετίες της Ελλάδας σε μιά ζαριά. Στην οποία ζαριά ή κερδίζουμε (καί καθαρίζουμε την ατλάντειο κόπρο μία καί καλή), ή χανόμαστε άπαντες οι Έλληνες κι Ελληνίδες από προσώπου Γής, καί ησυχάζουμε οριστικώς. (Πάλι μία καί καλή.)

Δύσκολο αυτό, διότι πχ ολόκληρος Πλαστήρας έκατσε σούζα μπροστά στον οργίλο πρέσβυ της αγγλίτσας, καί τού ‘δινε λογαριασμό γιά το πώς δεν θα εκτελούσε τους Έξ. («- Αργήσατε, κύριε πρέσβυ! Λυπάμαι!», φέρεται ότι είπε. Εννοώντας, «- Αν δεν αργούσατε, κύριε πρέσβυ, τα μασωνοκάθηκα δεν θα τα τουφεκίζαμε.»

Βέβαια, θά ‘πρεπε να εκτελέσει καί τον πολιτικό του μέντορα, τον Βενιζέλο, που στη δυσκολώτερη φάση της Μικρασιατικής Εκστρατείας την έκανε γυριστή -μέσωι ..εκλογών-, αλλ’ αυτό είναι άλλη ιστορία.)

Με τα παραπάνω (περί εκλογών καί «Συστήματος») δεν πολυδιαφωνώ. Όντως έχει αρκετή δόση αλήθειας το πρώτο, καί τρέφει (στην αρχή) πολλές ελπίδες το δεύτερο. Διαφωνώ, όμως, αγρίως με την αναγωγή τους σε Ιερά Ευαγγέλια. Καί την συνεπαγόμενη πλήρη αποχή από τις εκλογικές διαδικασίες.

Δεν είμαι μικρό παιδί. Προσωπικώς, γνωρίζω άριστα:

  • Καί γιά το ότι στην ουσία δεν εκλέγω κανέναν, αλλά νομιμοποιώ με την ψήφο μου τις ήδη έτοιμες «συνταγές». Δηλαδή, τους προεπιλεγέντες σε ποιός-ξέρει-ποιά γραφεία υποψηφίους, που μου παρουσιάζουν έτοιμους – λες καί τους έβγαλε κάποιος ταχυδακτυλουργός απ’ το καπέλλο του.
  • Καί γιά το τί μαγείρεμα πέφτει, προκειμένου να «καταρτιστεί το ψηφοδέλτιο». (Σε παρόμοια περίπτωση, ο Μέγας Μπίσμαρκ έλεγε χαμογελώντας: «- Καλύτερα να μη γνωρίζεις πώς φτιάχνονται τα λουκάνικα, …καί οι νόμοι!»)
  • Καί γιά τις ματσαραγγιές των υποψηφίων, που τρώγονται, βρίζονται, αλληλομαχαιρώνονται, αλληλοϋποσκάπτονται σαν τα σκυλιά, αλλά μπροστά στην προοπτική της καρέκλας (καί της υφαρπαγής της ψήφου του λαουτζίκου) φοράνε το χαμόγελο με το λαστιχάκι, καί λένε μεγαλοστομίες γιά «την ενότητα καί τις …αρχές του κόμματος». (Ρέ, άει στο διάολο, λεχρίτες!)
  • Καί γιά το τί σάλτο (κομματικών …«αρχών» καί βουλευτικής ψήφου) έχουν να κάνουν μετά τις εκλογές, ειδικά οι διάφοροι «επαναστάτες» κι «ανεξάρτητοι».
  • Καί γιά τη συστηματική νοθεία στο εκλογικό αποτέλεσμα. (Τρανταχτό παράδειγμα εδώ – δεν μπόρεσα να βρώ το πρωτότυπο.)
  • Καί γιά το αίσχος να βγάζει κυβέρνηση το 18%, καί να μπάζει κι άλλους «συγκυβερνήτες» απ’ το παράθυρο – κατά το δοκούν. Είτε τους ψήφισες αυτούς τους τελευταίους εσύ, λαέ, είτε όχι.
  • Καί γιά το ότι κάτι τέτοιοι «νόμοι» (του 18%) είχαν προβλεφθεί πολύ καιρό πρίν, ως έσχατες λύσεις.
  • Καί γιά το ότι ειδικά οι Ευρωεκλογές είναι τελείως άχρηστες, διότι οι ευρωβουλευτές δεν νομοθετούν. (Ψηφίζουν -ή όχι- έτοιμα νομοσχέδια, που τους τα φέρνουν εμπρός τους τα ίδια σκοτεινά «γραφεία».)

Παρ’ όλ’ αυτά, άντε ζήσε σε κράτος χωρίς εκλογές!… Όπου κάνει κουμάντο μία ανεξέλεγκτη (καί σαφώς υπεράνω νόμων καί τιμωριών) κλίκα «πεφωτισμένων»!

Θα μου πείς, καί τώρα δεν κάνει κουμάντο μία ανεξέλεγκτη (καί σαφώς υπεράνω νόμων καί τιμωριών) κλίκα «πεφωτισμένων»; Μονάχα που -εκλογικώς- διαλέγουμε ποιός «πεφωτισμένος» θα μας πατήσει από κάτω κάθε φορά.

Δεν διαφωνώ.

Δεν διαφωνώ καθόλου.

Οπότε, τί -κατά τη γνωμάρα μου- δεί πράξαι, προκειμένου να δεί η Ελλάδα (καί η ανθρωπότητα) άσπρη μέρα;

Τα εξής:

1. Εάν δεν συμμετέχουμε στο εκλογικό παιχνίδι, τότε τους κρεμάμε από τ’ άντερα. Κι αυτούς, καί τους κολλητούς τους (των λοιπών «εξουσιών»), καί τους «ταχυδακτυλουργούς» τους (που τους βγάζουν απ’ το καπέλλο – μέσα σε κάποια κτίρια με μαύρες βελούδινες κουρτίνες κι ασπρόμαυρα πλακάκια). Αφού έχει προηγηθεί λυντσάρισμα. Αυτή είναι η μόνη επαναστατική πράξη. Τα «επαναστατικά» τύπου «πάω γιά μπάνιο», είναι εντελώς του πρωκτού.

2α. Εάν δεν αντέχουμε τα αίματα, συμμετέχουμε στο εκλογικό παιχνίδι. Αλλά βάζουμε εμείς υποψηφιότητα.

2β. Εάν αντέχουμε μέν τα αίματα, αλλά κρίνουμε πως δεν έφτασε ακόμη η ώρα γιά το (1), τότε το ρίχνουμε στην τρελλή. Ψηφίζουμε εντελώς αλαλούμ, ψηφίζουμε τον τρελλό του χωριού. Οι δε ανύπαντροι επιβάλλεται να πάτε να ψηφίσετε, γιά να κάνετε καί καμάκι – ώστε ν’ αποκατασταθείτε. (Δεν γίνεται να τριγυρνάτε μιά ζωή σα γαϊδούρια ξεκαπίστρωτα. Ντροπή σας, ρέ!) Όλο καί κάποια ωραία δικηγορίνα θα βρείτε ως αντιπρόσωπο, ή τίποτε νόστιμες γκόμενες στη γραμματεία! Τώρα, μάλιστα, που τελειώνει καί ο Μάϊος καί πιάνουν οι ζέστες, η γυναικεία ενδυμασία (ευτυχώς) αλαφραίνει! 🙂

– Κι εσύ τί ρόλο παίζεις, ρέ Εργοδότη;

Ο γράφων ούρλιαζε από το 2010 γιά το (2α), αλλά δεν εισηκούσθη. (Προφανώς, δεν είχε μπεί τότε πολύ βαθειά το …βυθόμετρο …ξέρετε σε ποιό σημείο της ανατομίας του νεοέλληνα ψηφοφόρου…) Ορών, όμως, ότι ούτε το 2014 εισακούεται, προχωράει στο «σχέδιο Β'», ήτοι τη «σχολή» (2β). (Εκτός απ’ το κεφάλαιο «καμάκι», διότι ήδη έχω …αποκατασταθεί.)

Κι όχι μονάχα θεωρητικώς. Άρα, ο Εργοδότης θα σας προτείνει τις πρακτικές λύσεις που σκέφτηκε καί μπορεί να σας δώσει, γιά να σας βγάλει απ’ τα ψυχολογικά σας αδιέξοδα. Συμπαθάτε με, όμως, διότι δεν έχω λύσεις γιά τους πάντες.

Λοιπόν, ο Εργοδότης σας προτείνει χωρίς περιστροφές να ψηφίσετε αυτούς τους δύο -χμ- ευτραφείς κυρίους:

Marinakhs-Mpeos

Γιατί, όμως;

Λοιπόν,…

  • Δεν είναι ούτε γιά το ότι οι ομάδες τους έχουν το ίδιο όνομα. (Γεγονός που ίσως κρύβει κάτι μεταφυσικό, θα σκεφτούν πολλοί αναγνώστες μου. Δεν κρύβει. Αλλά, παρεμπιπτόντως, κουΐζ γιά τους ΠΟΛΥ ψαγμένους: Ποιό είναι το όνομα του δαφνοστεφανωμένου εφήβου στο έμβλημα του Ολυμπιακού Βόλου; )
  • Ούτε επειδή τους γνωρίζω προσωπικώς. (Που δέν.)
  • Ούτε επειδή είμαι ποδοσφαιρόφιλος.
  • Ούτε επειδή «πίσω τους παραμονεύουν συμφέροντα», που λένε κάτι φήμες. (Άρα, εγώ ενδεχομένωςπεριμένω να φάω. Ναί, πώς! Τί να σας πω! Θα ετοιμάσω τα χρυσά κουτάλια του πατρογονικού μου πύργου, προκειμένου να μοιάσω στον κύριο Βαγγέλη καί τον κύριο Αχιλλέα! 🙂 ) Λες κι οι γνωστοί πολιτικοί -που βγάζουν αυτές τις φήμες- είναι Παναγίες, καί δεν παραμονεύουν συμφέροντα πίσω απ’ αυτωνών τις πλάτες. Ούτε παραμόνευαν ποτέ! 🙂 🙂 🙂 Άφ’ στε μας, ρέ παλληκάρια!
  • Ούτε επειδή θα εκπληρωθεί η «προφητεία» του Φρίτς Λάνγκ καί της Τέα φόν Χαρμπού στο «Μητρόπολις», που είπαν (κινηματογραφικώς) ότι στο μέλλον θα υπάρχουν μόνο πλούσιοι καί φτωχοί, διότι οι πολιτικοί θα είναι πλέον άχρηστοι.
  • Ούτε επειδή περιμένω οι δυό πρόεδροι να φέρουν κάτι το διαφορετικό στην πολιτική σκηνή, που θα μ’ αφήσει άφωνο.
  • Ούτε επειδή την υποψηφιότητα του κυρίου Βαγγέλη -περιέργως- την υποστήριξε δημοσίως καί ο μητροπολίτης Πειραιώς. («Περιέργως», διότι ο Πειραιώς κατά καιρούς τραβάει από ένα περιποιημένο, λογιώτατο πατόκορφο χέσιμο σε ιουδαίους, ποδίτσες, κι αδερφές… καί νομίζω πως ο κύριος Βαγγέλης τυγχάνει ποδίτσας. Ακόμη κι αν δεν ισχύει αυτό, ο αρχηγός του συνδυασμού του κυρίου Βαγγέλη είναι κατά 99% σεφαρντίμ με «ελληνοποιημένο» όνομα. Βλέπετε, όσο καί να το μεταμφιέσει, το «Μοράλες» είναι ισπανικό επίθετο – καί πιθανώτατα όχι μόνον ισπανικό.)

– Τότε, γιατί να τους ψηφίσουμε, ρέ Εργοδότη; Δε μας λες κι εμάς τον λόγο;

Ας πούμε, ως ένα ενδιαφέρον πείραμακαί βλέπουμε. Στο κάτω-κάτω, τί είχατε, τί χάσατε;

Καλή ψήφο!

Καί καλά καμάκια οι ανύπαντροι, ν’ αυξηθεί ο πληθυσμός του έθνους!

Υγ: Θα σας έλεγα να ψηφίσετε καί τον Σαββίδη. Αν καί δεν θα χρειαζόταν να πω τίποτε εγώ, διότι αυτόν τα (μ)Παόκια θα τον έβγαζαν δήμαρχο με τα τσαρούχια. Ο συμπαθής κύριος Ιβάν, όμως, δεν μπορεί να βάλει υποψηφιότητα, διότι τυγχάνει ξένος υπήκοος.

Υγ 2: Ας με συγχωρέσει ο prkls, διότι πάλι του τη βγήκα εξ ευωνύμων στην επιλογή θέματος! Αφιερωμένο: