(προηγούμενο)

Σεισμοι!...υμπεραίνουμε, λοιπόν, πως ο κρυφός ηγέτης της χώρας (διάβαζε: ηπαπάρα), που θα ξεκινήσει τον Γ’ ΠΠ, έχει ξεκινήσει ένα περίεργο τελετουργικό, εκτεινόμενο σε σειρά ετών – κι επάνω σε συγκεκριμένες, σχετιζόμενες μεταξύ τους ημερομηνίες.

Το λεβεντόπαιδο αυτό φαίνεται πως εκτιμά τα μάλα κάποιες πτυχές της πολύ αρχαίας Ελλάδας, καί ειδικά το σόϊ των Ατρειδών. Επίσης, μας αφήνει να καταλάβουμε πως το σημείο αναφοράς του είναι η πάλαι ποτέ Ατλαντίδα. Γι’ αυτό καί φρόντισε να γίνει η σχετική ανθρωποθυσία (Γρηγορόπουλος), η οποία ως αποτέλεσμα κατέκαψε την Ελλάδα, καί ειδικά την -πάλαι ποτέ νικήτρια της Ατλαντίδας- Αθήνα… η οποία πυρκαϊά συνεχίζεται κατά καιρούς. Όταν πχ καίγεται κινηματογράφος, που ονομάζεται «Αττικόν», δεν χρειάζεται να σκεφτούμε πολύ γιά το τί έχει προαποφασιστεί στις στοές καί τα υπόγεια της Νέας Ατλαντίδας. (Έ, όχι καί «- Ποιά είν’ αυτή!». Είναι η χώρα, υπό το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο «ηπαπάρα».)

Ο μάγκας δεν παρέλειψε να φέρει στην κατοχή του ένα περίτεχνο αρχαιοελληνικό δαχτυλίδι, το οποίο συσχετίζει με τις δικές του πεποιθήσεις – αν καί δεν είναι ακόμη ξεκάθαρο πώς. Καί, τέλος, χρησιμοποιεί την «απόκρυφη» Αστρολογία των αστεροειδών…

…που συμπληρώνεται από μία κοσμική «μουσική» περιπεπλεγμένων «κλιμάκων», με νότες (καί παύσεις) Μαθηματικά, γεγονότα, αστρικές θέσεις καί σχέσεις.

Εντάξει όλ’ αυτά, απάνω-κάτω τα καταλαβαίνουμε. Αλλά οι Ατρείδες τί δουλειά έχουν;

ΑΤΡΕΙΔΕΣ – ΠΟΙΟΙ ΗΣΑΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ;

Η Μυθολογία μας αξίζει όχι μονάχα γιά όσα λέει, αλλά καί γιά όσα δεν λέει! Δεν είναι μόνον η χαρά ν’ ανακαλύπτουμε μόνοι μας διάφορα πράγματα – υποκρύπτονται καί σοβαρώτατοι λόγοι, να μη μιλάει η Μυθολογία στα ίσα.
Ένας λόγος είναι ότι, αντίθετα απ’ όσα πιστεύουν σήμερα οι προφεσσόροι, ο πολιτισμός των ανθρώπων ανέβηκε πολλές φορές ψηλά… κι άλλες τόσες έπεσε κάτω απότομα κι έσπασε τα μούτρα του. Η Μυθολογία, λοιπόν, μη επιτρέποντας «φωτογραφική» αφήγηση, αλλ’ αντιθέτως συσκοτίζουσα επίτηδες τα γεγονότα, αποκόπτει συνειδητά τον δρόμο που οδηγεί στην (γι’ ακόμη μία φορά) πυραυλική άνοδο του πολιτισμού, καί τη συνεπακόλουθη άσχημη πτώση του. Επομένως, αφηγείται όσα αφηγείται, όπως τα αφηγείται, κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε. (Εννοώ: να καταλάβει περισσότερα, χρησιμοποιώντας τις υφιστάμενες πληροφορίες.)

Με τα παραπάνω κατά νούν, ρίχνουμε μιά προσεκτικώτερη ματιά στους Ατρείδες. Ξεκινώντας από τον γενάρχη τους, τον Τάνταλο (πελασγικό όνομα καραμπινάτο – αναδιπλασιασμός συλλαβής: «ταν-» «ταλ-«), βλέπουμε πως αυτός δεν είχε σε καμιά ιδιαίτερη εκτίμηση τους Ολυμπίους Θεούς. Άρα… Κρόνιος Πελασγός. Η ανθρωποθυσία του γυιού του επιβεβαιώνει το συμπέρασμα αυτό.

Παρένθεση:

Η ασέβεια αυτή προς τους Θεούς υποκρύπτει καί κάποιες άλλες …αναμνήσεις, γιά τις οποίες δεν θα κάνουμε λόγο εδώ. Θα ξεφύγουμε πάρα πολύ, αν αρχίσουμε. Σκεφθείτε, όμως, ότι τέτοια συμπεριφορά δείχνουν άτομα, που ήδη αισθάνονται σαν μικροί θεοί – άρα, δεν έχουν ανάγκη τους θεούς του υπόλοιπου κοσμάκη. Γιά να σας δώσω την άκρη του μίτου, καί τη Μυθολογία να την κάνουμε …Μιτολογία:

Μικρός θεός θα αισθανόταν κάποιος, που πχ θα είχε υπερνικήσει τον θάνατο. Κι ανθρωποθυσίες ελαφράι τήι καρδίαι θα έκανε κάποιος, που θα μπορούσε να ξαναφέρει πίσω την ψυχή στο σώμα. Το ίδιο, ή πανομοιότυπο σώμα. Καταλάβατε τώρα;

Κι αν όχι ο Τάνταλος, κάποιοι πρόγονοί του. Μακρινοί, ή κοντινοί.  Οπότε, αν υπήρχε στην οικογένεια ανάμνηση ότι οι πρόγονοι το κατάφεραν, γιατί όχι κι ο Τάνταλος; Κι αν δεν είχε άμεση πρόσβαση σε τέτοιες γνώσεις, ίσως ήξερε τον δρόμο, που οδηγεί σ’ αυτές.

Αν σας ήρθαν στο μυαλό οι λέξεις «Ατλαντίδα» ή/καί «Φαέθων», τα υπόλοιπα είναι μάλλον λεπτομέρειες. Δεν χρειάζεται να πω περισσότερα.

– Ρέ Εργοδότη, ο Τάνταλος φέρεται σα να τά ‘ξερε αυτά! Δηλαδή, μας λες ότι υπήρχαν περί το 2,200 πΧ γνωστές τεχνικές κλωνοποίησης καί αθανασία;

– …Τέλος παρένθεσης! 🙂

Ο Πέλοπας, τώρα: φεύγει από τον τόπο του, τη Μυσία, καί πάει στην …Πελοπόννησο, όπου φέρεται ως καθαρός τυχοδιώκτης. Χτυπάει κατ’ ευθείαν την κορυφή της κοινωνίας – την κόρη του (προφανώς ισχυρού) βασιλιά Οινόμαου, μαζί με το βασίλειό του.

(Ο Οινόμαος, πάλι, σκότωνε τους αντιπάλους που κέρδιζε στην αρματοδρομία, τους έκοβε τα κεφάλια, καί τα παλούκωνε. Εφ’ όσον αυτό δεν είναι συμπεριφορά των …Έλλ, αλλά των …άλλ’, τότε τί ήταν κι αυτός;

Τί να σας πω! Ακόμη ένα αναπάντητο ερώτημα…)

Αφού ο Πέλοπας κάνει όσα κάνει, πάει γιά εξαγνισμό στην Αχαΐα, καί στο τέλος καταλήγει στην περιοχή του Άργους. Άργος, Μυκήναι, Τίρυνς… Μιά τριάδα κοντινών πόλεων, της οποίας η μοίρα είναι να κυβερνάται τους χρόνους εκείνους από τρία βασιλικά σόγια εναλλάξ: τους απογόνους του Ταντάλου (Ατρείδες), τους συγγενείς κι απογόνους του Ηρακλή, καί το ήδη εκφυλισμένο σόϊ των απογόνων του Περσέα.

Εδώ, πρέπει ν’ αναφέρουμε το εξής: Οι κρόνιοι Πελασγοί του Ταντάλου, δηλαδή το σόϊ του Πέλοπα, δεν αντιμετώπιζαν γιά πρώτη φορά τους Ηρακλείδες. Κατά τη διάρκεια της Αργοναυτικής εκστρατείας, όταν η Αργώ σταμάτησε σ’ ένα νησί γιά τρόφιμα καί νερό, ο Ηρακλής (μαζί με τον Ύλλα) προχώρησαν πολύ, καί οι υπόλοιποι Αργοναύτες τους έχασαν. Φοβούμενος ο Ιάσων ότι μπορεί να έπεσαν σε ενέδρα βαρβάρων καί να τους σκότωσαν, κι αφού πέρασε πολλή ώρα (κατά την οποία αυτοί οι δύο δεν έδωσαν σημεία ζωής), έδωσε εντολή ν’ αποπλεύσει η Αργώ χωρίς τους δύο ήρωες.

Ο Ηρακλής, όμως, όχι μονάχα δεν είχε πάθει κακό, αλλά έγινε καί βασιλιάς της Μυσίας, εκδιώκοντας τους τοπικούς ηγεμόνες!!! Πώς; Επειδή αυτό το νησί βρισκόταν κοντά στα μικρασιατικά παράλια της Μυσίας, με κάποιο τρόπο ο Ηρακλής ξεκίνησε πόλεμο …οκταετούς διάρκειας! Μετά τη λήξη του οποίου έγινε βασιλιάς της περιοχής – ως νικητής. Αυτά έγιναν «μιά γενιά» (30 χρόνια περίπου) πριν τον Τρωϊκό πόλεμο, καί προφανώς υπήρχε κάποιο Έπος που τα εξιστορούσε, αλλά δυστυχώς χαμένο σήμερα.

Συμπεραίνουμε, λοιπόν, ότι: εφ’ όσον ο Ηρακλής ήταν περίπου σύγχρονος του Ατρέα, τότε ο Πέλοπας έφυγε από την Μυσία άλλα 30 χρόνια πριν. Καί μάλλον έφυγε, επειδή οι κάτοικοι πήραν στο κυνήγι πατέρα καί γυιό, γιά την ασέβειά τους προς τους Θεούς. (Δεν ήταν όλοι οι Πελασγοί ανθρωποθυσιαστές, ακόμη κι αν λάτρευαν τον Κρόνο. Ειδικά ο λαός. Αλλά οι άρχοντες… Έ, ήταν λίγο! Όσο πατάει η γάτα! 🙂 ) Άρα, ο Ηρακλής μάλλον βρήκε ένα σκορποχώρι εκεί, που το έβαλε σε τάξη με την ισχύ του. (Κι ο Πέλοπας μάλλον πήρε καί το ταμείο μαζί του, φεύγοντας. Όχι, θα κάτσει να σκάσει, ή να κάνει χειρωνακτικές δουλειές γιά να ζήσει ! 🙂 )

Όταν οι Αργοναύτες γύρισαν πίσω καί πήγαν στα σπίτια τους (κι ο Ιάσων ξανάφυγε με τη Μήδεια γιά την Κόρινθο), πέρασαν λίγα χρόνια κι έφτασε η ώρα να παντρευτεί ο -εκ των Αργοναυτών καί «εξ απορρήτων» του Ιάσονα- Πηλέας. Αντιπρόσωπος των Τρώων στον λαμπρό γάμο έρχεται ο Πάρις… αρκετά χαζός (τόσο, που ο πατέρας του δεν τον ήθελε ανάμεσα στα πόδια του, μέσα στην Τροία, καί τον έστειλε τσομπάνο), γιά να μην εγείρει υποψίες, κι αρκετά πονηρός, ώστε να βολιδοσκοπήσει τις διαθέσεις των Αργοναυτών. (Που είχαν μαζευτεί στον γάμο, ως προσκεκλημένοι.) Θα συνέχιζαν τις εκστρατείες; Ο επόμενος στόχος τους θα ήταν, άρα γε, η Τροία; Ο Πάρις είχε οδηγίες να «ψαρέψει» όσες πληροφορίες μπορούσε.

Εδώ, όμως, προσέξτε πώς πάει η δουλειά, διότι αρχίζουν τα περίεργα! Οι Ιστορικοί λένε πως οι Έλληνες εξεστράτευσαν εναντίον της Τροίας, διότι η τελευταία τους έβαζε βαρείς δασμούς καί τους έφραζε τον ναυτιλιακό εμπορικό δρόμο μέσωι Ελλησπόντου. Τρίχες κατσαρές, κατά τη γνώμη μου, διότι καμμία Τροία δεν εμπόδισε καμμία Αργώ! Άσε που η Τροία, όπως την ξέρουμε, βρισκόταν μακριά από τον Ελλήσποντο. Τέλος, η Τροία δεν αναφέρεται στα Έπη ως ναυτική δύναμη με ισχυρό στόλο. Αν ήταν έτσι, τη στιγμή που οι Τρώες θα έπαιρναν χαμπάρι πως έρχονται τα πλοία των Αχαιών, θα τα περίμεναν γιά ναυμαχία – καί οι Αχαιοί ίσως να μην πατούσαν ποτέ τη γή της Τρωάδας. Τίποτε τέτοιο, όμως, δεν συνέβη.

Τώρα… να έγινε μεγάλη καί τρανή η Τροία μέσα σε μιά δεκαετία από την επιστροφή της Αργούς; Πώς;… Καί να κατοικήθηκε από δυσαρεστημένους Πελασγούς της Μυσίας; Ποιός να ξέρει… (Το ότι ήταν πόλη Πελασγών, είναι σίγουρο. Χίλια τοις εκατό. Οι σύμμαχοί της στον πόλεμο -Κάρες, καί λοιποί- ήσαν όλοι Πελασγοί της Μ. Ασίας.)

Εν πάσει περιπτώσει, βλέπουμε ότι η επόμενη γενιά μετά τον Πέλοπα, ο Ατρέας κι ο Θυέστης, κρατάνε τη νοσταλγία γιά την πατρίδα του πατέρα τους, διότι ονομάζουν «Μυσία» μιά περιοχή της πόλης τους στην Πελοπόννησο. Ο δε Ατρέας ισχυροποιεί τη βασιλεία του, νυμφευόμενος εγγονή του Μίνωα! (Κι έγραψα τελείως βλακωδώς, ότι οι μητέρες των αρσενικών Ατρειδών δεν μπόρεσαν να εξισορροπήσουν τα κρόνια γονίδια. Ποιές; Η κόρη του παλουκωτή, η Ιπποδάμεια, καί η εγγονή του Άτλαντα Μίνωα, η Αερόπη; Σιγά! Μία απ’ τα ίδια, οι κυρίες. Οι μόνες γνήσιες Ελληνίδες, που αναμίχθηκαν με το βρωμόσογο, ήταν η Κλυταιμνήστρα καί η Ελένη.)

Κι απ’ την ακόμη επόμενη γενιά, ο Αγαμέμνων ηγείται των Ελλήνων εναντίον των συγγενών του Πελασγών!!! Αλλά, πράγμα παράξενο: μετά από δέκα χρόνια, κι όταν η Τροία έχει πιά αλωθεί, ο Αγαμέμνων δεν ενδιαφέρεται να κυβερνήσει την περιοχή. Ούτε ν’ αφήσει κάποιο δικό του άτομο ως ηγεμόνα της περιοχής της Τροίας, ή να ξαναχτίσει την πόλη με τις απέραντες, πλούσιες πεδιάδες της τριγύρω. Μ’ άλλα λόγια, ο Αγαμέμνων δεν έδειξε συμπεριφορά πολέμαρχου κατακτητή. Έδειξε εκδικητική συμπεριφορά, η οποία προφανώς ήταν μέρος ενός ευρύτερου κρυφού σχεδίου. Ο δε Όμηρος είναι σαφής: στον πόλεμο, ο Δίας πήρε το μέρος των Τρώων! (Δηλαδή, εξ αντιδιαστολής: όχι το μέρος του προφανώς επίσης κρόνιου Αγαμέμνονα.)

Τελικά, ίσως οι Έλληνες της εποχής εκείνης να έσφαλαν αγρίως, φοβούμενοι μην παραμεγαλώσει η Τροία καί τους πνίξει, καί ταυτίζοντας τα συμφέροντά τους με τα σχέδια του Αγαμέμνονα. «Ίσως», λέω. Δεν γνωρίζω.

Τη λύση σ’ όλ’ αυτά τα περίεργα, πιθανόν να τη βρούμε στο ίδιο το όνομα του Πέλοπα. Πέλ-ωψ σημαίνει αυτός που έχει την όψη του πελιδνή. (Ακόμη μία πελασγική λέξη!… -δν- .) Δηλαδή, κάτασπρη. «Χλωμό πρόσωπο», που έλεγαν κι οι Ινδιάνοι! Στην κυριολεξία! Λάβετε υπ’ όψη σας καί το γεγονός ότι οι Θεοί προσπάθησαν να συμπληρώσουν τον ώμο του μικρού Πέλοπα με το κάτασπρο ελεφαντοστούν, καί θα καταλάβετε. (Κάτασπρο, γιά να ταιριάζει με το δέρμα του Πέλοπα.)
Επίσης, το ίδιο πράγμα σημαίνει καί το όνομα του Πελία, του ετεροθαλούς θείου του Ιάσονα. Αλλά εδώ η Μυθολογία μας είναι σαφέστατη: ο Πελίας είναι παιδί του Ποσειδώνα.

Δηλαδή, το σόϊ του Ταντάλου ήσαν καθαροί Άτλαντες!

Οι οποίοι, βεβαίως-βεβαίως, είναι απ’ τους αριστοκράτες της Ατλαντίδας που ξέμειναν πίσω, όταν ο κύριος όγκος των ηττημένων Ατλάντων προχώρησε προς Ανατολάς καταδιωκόμενος απ’ τους Έλληνες. Κι από τότε που ηττήθηκαν, το 9,600 πΧ, τηρούν την ίδια τακτική – επειδή είναι ολιγάριθμοι:

Ασκώντας καθαρό τυχοδιωκτισμό, προσεταιρίζονται την ντόπια άρχουσα τάξη των διαφόρων υποφυλών των Ελλήνων. Χτυπάνε πάντα την κορυφή της ντόπιας κοινωνίας, κυνηγάνε θρόνους καί ντόπιες πριγκήπισσες γιά γυναίκες τους. Δεν ασχολούνται με τον λαό, ή με το να εργαστούν σκληρά, ώστε να σωρεύσουν πλούτο καί ν’ ανεβούν κοινωνικά. Κι όπου δεν περνάει η μπογιά τους, μοιράζουν χρήμα καί δωροδοκούν (ο Πέλοπας τον Μυρτίλο), συνομωτούν, ή μαζεύουν στρατό καί στόλο γιά να εκβιάσουν (ο Μίνως τον Αστερίωνα).

Η -σχεδόν- σίγουρη ατλάντεια καταγωγή τους εξηγεί πολλά. Καί την αντιπάθεια των Ελλήνων στο πρόσωπο του Αγαμέμνονα, καί το ποιός έβαλε στα κεφάλια του ιερατείου των κρονίων Πελασγών ιδέες, να τελούν ανθρωποθυσίες.

Εκείνο που δεν εξηγεί, είναι η λατρεία που τρέφουν μερικοί-μερικοί στους Ατρείδες. Δεν εννοώ τον Μιττεράν, διότι το περιεχόμενο του βιβλίου του «Η επιστροφή των Ατρειδών» δεν έχει καμμία σχέση με τον τίτλο. (Αναφέρεται στο ότι οσονούπω θα κυβερνούσαν τη Γαλλία οι πολιτικοί ομοϊδεάτες του κυρ-…Μυτεράν.) Εννοώ κάποιον άλλον μακαρίτη, που μας φλόμωσε στα παραμύθια με διάφορες «σωτηριολογικές» ομάδες – κάτι «Έψιλους», καί κάτι «παιδιά του 1983». Ο λεγάμενος, στα τελευταία του άρχισε να εξυφαίνει τρίτο παραμύθι του είδους, περί «επιστροφής των Ατρειδών». Αλλά δεν πρόλαβε να φτάσει στον δράκο.

Κι ευτυχώς, δηλαδή, διότι με τα μυαλά που φοράει ο σημερινός Έλληνας, δεν θέλει πολύ να βγάλει φανερούς ανθρωποθυσιαστές ηγέτες. (Εδώ βγάζει χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια …τους κρυφούς!) Θα πρόκοβε μεγάλως η Ελλάδα με ανθρωποφάγους στο τιμόνι της, τί να σας πώ! 🙂

Να πούμε, όμως, κι ένα καλό του βρωμόσογου.

Θυμάστε το «κάτοπτρο των θρησκειών»; Θυμάστε ότι κάθε «μεγάλο μήνα» τουλάχιστον η Ελλάδα (καί δευτερευόντως, κι άλλοι λαοί) αποκτά θρησκεία (εξωτερικό τύπο θρησκείας) με κυρίαρχο θεό αυτόν που βρίσκεται στο «κατοπτρικό» ζώδιο;

zwdiakos-8rhskeies_4

Από το σχήμα βλέπουμε καθαρά πως, κατά τον «μεγάλο μήνα» του Ταύρου, κυρίαρχος θεός υπήρξε ο Πλούτων. Ο θεός του Κάτω Κόσμου. Δεν προσπαθώ να αιτιολογήσω μ’ αυτόν τον τρόπο όλη αυτή τη  θανατολατρεία (με τις ανθρωποθυσίες κτλ), αλλά καταλαβαίνουμε πως έβρισκε πρόσφορο έδαφος.

Αυτό το ήξεραν οι Ατρείδες, γι’ αυτό περίμεναν πώς καί πώς να μπεί ο «μεγάλος μήνας» του Κριού, ώστε ν’ αλλάξουν οι θρησκευτικές συνθήκες καί ν’ απαλλαγούν απ’ την κατάρα τους (να θυσιάζουν ανθρώπους). Γι’ αυτό ο Ατρέας είχε τη «χρυσή αμνάδα», γι’ αυτό οι τάφοι Ατρέα καί Θυέστη ονομαζόντουσαν (κατά Παυσανία) «Κριοί» κι ήταν διακοσμημένοι με γλυπτά κριαριών. Γι’ αυτό κι ο Αγαμέμνων περίμενε τρία χρόνια, ώστε ν’ αλλάξει ο «μεγάλος μήνας», καί μετά να ξεκινήσει την εκστρατεία κατά της Τροίας.

(Καί φυσικά, δεν περίμενε να πνεύσει ούριος άνεμος! Συνέλθετε, κύριοι Φιλόλογοι! Το Αιγαίο είναι κλειστή θάλασσα, καί κατά μέσο όρο κάθε τριάντα χιλιόμετρα βρίσκεις ξηρά. Με κωπηλασία δύο ωρών φτάνεις στην επόμενη στάση – καί καθαρίζεις με σκέτη οπτική ναυσιπλοΐα. Χωρίς όργανα.

«Ούριος άνεμος»!… Κι επειδή το λέει ο Όμηρος, ναούμ’, βγάζουμε το μικρόμετρο καί λαμβάνουμε τοις μετρητοίς τον λόγο με υποδιαιρέσεις του χιλιοστού. Χά!… Ούριος, καί κατούριος.)

Μάλιστα… Ατλαντίδα, Βασιλίσκος, Άτλαντες κρυφοί (με κάτασπρο δέρμα, καί προφανώς κόκκινα μαλλιά – διότι αυτοί οι γενετικοί χαρακτήρες πάνε μαζί) στην ηγεσία της αρχαίας Ελλάδας. Αλλά, πώς ξεχωρίζει ο ηγέτης;

ΤΟ ΔΑΧΤΥΛΙΔΙ – ΕΚ ΔΕΥΤΕΡΟΥ

Παρατηρούμε το όντως όμορφο δαχτυλίδι. Τί βλέπουμε;

daxtylidi-arxaias-Olympias-1a

Τα Ταυροκαθάψια. Καθαρά. Γιορτή στην Κρήτη της εποχής του Μίνωα, αλλ’ ίσως καί σε άλλα μέρη της Ελλάδας. (Σήμερα η γιορτή έχει διατηρηθεί στην Ισπανία με αιματηρό τρόπο, καί στη χώρα των Βάσκων με αναίμακτο, όπως στην αρχαία Κρήτη.) Τον γιορτινό χαρακτήρα τονίζει το φυτό στο κάτω μέρος της εικόνας, μάλλον κλαδί φοίνικα. Βλέπουμε ακόμη καί δύο συμμετέχοντες στην εορτή, να επιχειρούν ακροβατικές τούμπες επάνω στη ράχη του ζώου.

Αλλά… γιάαα μιά στιγμή! Δύο ακροβάτες, είπαμε;

Στην κλασική τοιχογραφία της Κνωσσού…

Tayroka8apsia-Knwssos

…βλέπουμε έναν ακροβάτη. Καί μάλιστα, με δύο βοηθούς, ο ένας εκ των οποίων ακινητοποιεί το ζώο από τα κέρατα.

Αναγκαζόμαστε, επομένως, ν’ αναρωτηθούμε εάν είναι δυνατόν κατ’ αρχήν να γίνει αυτή η τούμπα στη ράχη του -ψιλοαγριεμένου- ζώου. Όμως, σύγχρονοι επαγγελματίες «ακροβάτες» των ροντέο, ερωτηθέντες, απάντησαν ευθέως πως είναι αδύνατον. Ακόμα χειρότερα, ο (ανασκαφέας της Κνωσσού) Ήβανς κατηγορήθηκε -από εφημερίδες καί πρόσωπα της εποχής του, αλλά καί αργότερα- ότι συμπλήρωσε από μόνος του τις φθαρμένες τοιχογραφίες, καί μάλιστα αυθαίρετα. Στη δε συγκεκριμένη, με τον ταύρο, κατηγορήθηκε πως επηρεάστηκε από τα (σύγχρονά του) περίφημα μπαλλέτα Ντιαγκίλεφ.

Επομένως, ακόμη κι αν δεχθούμε -την εξαίρεση- ότι στην αρχαία Ελλάδα υπήρχαν ικανώτατοι (κι ακριβοπληρωμένοι στα πανηγύρια) ακροβάτες, που έκαναν τα αδύνατα δυνατά, βλέπουμε στο δαχτυλίδι -αν καί διατηρείται το στυλιζάρισμα της φιγούρας (με την τούμπα του ακροβάτη)- το …αδύνατον επί δύο! Σε συγχρονισμένη χορογραφία!…

Οδηγούμαστε στο συμπέρασμα ότι κάτι άλλο μας λέει η εικόνα, πλην του προφανούς.

Εδώ θα πεταχτούν πολλοί, καί θα πουν: «- Μά, δε βλέπεις; Πρόκειται γιά τον αστερισμό του Ταύρου, κι αυτόν των Διδύμων!»

Απόλυτα σωστό, δε λέω!…

…Εκτός από μερικές -χμ- «λεπτομέρειες»! 🙂

  • Πρώτον, ο Ταύρος στον ουρανό είναι μισός (εμφανίζεται το μπροστά μισό μέρος του ζώου), κι όχι ολόκληρος.
  • Δεύτερον, οι Δίδυμοι εμφανίζονται (στον ουρανό) με το κεφάλι προς τα πάνω.

Tayros-Didymoi

Τρίτον, ο αστερισμός των Διδύμων παραδοσιακά λέγεται πως καταστερίζει τους Κάστορα καί Πολυδεύκη. Αλλ’ αυτοί, όπως καί οι άλλοι διάσημοι Δίδυμοι της αρχαιότητας, ο Ζήτης καί ο Κάλαϊς, ήταν σύγχρονοι του δαχτυλιδιού! (Είχαν σχέση με Αργοναυτική Εκστρατεία, με Ωραία Ελένη, κτλ.) Άρα, πώς μπορούσαν οι σύγχρονοί τους να τους τιμούν ως ζώντες θεούς;

Άρα, δεν πρόκειται ούτε γιά τους Διοσκούρους, ούτε γιά τους γυιούς του Βορέα. Τελικά, δεν πρόκειται κάν γιά το ζώδιο των Διδύμων.

Τότε;

Ίσως οι «ανάποδες» μορφές πάνω στον ταύρο μας δίνουν μιά ιδέα. Στρέφουμε, λοιπόν, κι εμείς το δαχτυλίδι «ανάποδα» – οριζοντίως. Καί, ιδού!

daxtylidi-arxaias-Olympias-2

Δεν έχουμε πιά έναν ταύρο, αλλά μπροστά μας ξεπροβάλλει ένα μεγαλοπρεπές λιοντάρι με τη χαίτη του!!!

Το εικαστικό αυτό κόλπο, δηλαδή ν’ απεικονίζεται άλλη μορφή ανάποδα, ή άλλη στο φώς κι άλλη στη σκιά, είναι παμπάλαιο. Ο δημιουργός του δαχτυλιδιού το γνώριζε… όπως το γνώριζε καί ο πελάτης του, που το παράγγειλε. (Γιά το ποιός μπορεί να ήταν αυτός ο τελευταίος, κάποια ελάχιστα στοιχεία παρακάτω.)

Το ότι πρόκειται όχι γιά τυχαίο λιοντάρι, αλλά γιά τον αστερισμό του Λέοντα, φαίνεται καί από τα «συμφραζόμενα». Συγκεκριμένα, οι δύο ακροβάτες πάνω απ’ το ζώο σχηματίζουν -με χέρια, ποδάρια, …ουρά- το ζώδιο του Καρκίνου. Γιά συγκρίσεις, δέστε το ακόλουθο σχήμα:

Karkinos-Lewn

Καί το φυτό από κάτω (με τη φορά των φύλλων του), δεν μας αφήνει πλέον καμμία αμφιβολία ότι δείχνει τον στάχυ της Παρθένου.

Par8enos-staxy

Χωρίς αμφιβολία, λοιπόν: το δαχτυλίδι δείχνει τον αστερισμό του Λέοντα. Καί γιά να το ξεκαθαρίσει καλά στον -«μυημένο»- θεατή, δείχνει καί τον προηγούμενο αστερισμό του Καρκίνου, καθώς καί τον επόμενο αστερισμό της Παρθένου. Τελεία καί παύλα.

Ο δε διαγώνιος «άξονας συμμετρίας» του δαχτυλιδιού (η κόκκινη γραμμή) σηματοδοτεί το όριο ανάμεσα σε Καρκίνο καί Λέοντα. Την περίφημη «πύλη» της 20ης Ιουλίου, δηλαδή.

daxtylidi-arxaias-Olympias-3

Άσε που η «σφραγίδα» του δαχτυλιδιού (με την παράσταση) είναι …ελλειπτικού σχήματος (ναί, η τροχιά της Γής γύρω απ’ τον Ήλιο!), η δε κόκκινη γραμμή δείχνει απάνω-κάτω μιά …χρονολογία. (Δεν σας λέω ποιά! Να τη βρείτε μόνοι-ες σας! Δεν θέλω να σας υπνωτίζω με όμορφες αφηγήσεις. Θέλω να σας ξυπνήσω.)

Αρχίζετε τώρα να μπαίνετε στο νόημα; 🙂

 (επόμενο)

Advertisements