(προηγούμενο)

arxigramma-E

νώ η παρούσα συνέχεια θα ήταν η τελευταία (καί τα θέματά της καλυμμένα), προέκυψε ακόμη ένα χρονιστικό εργαλείο. Το οποίο δεν μ’ άφησε ασυγκίνητο. Περί αυτού, όμως, παρακάτω.
Σήμερα θα εστιαστούμε στον ηγέτη, που θα ξεκινήσει τον Γ’ ΠΠ, καί το δαχτυλίδι του. Ποιός είν’ αυτός, λοιπόν;

Πριν γράψω ο,τιδήποτε, είμαι σίγουρος πως πολλοί θα σπεύσουν ν’ αναφωνήσουν: «- Ούουου!!! Εύκολο!»

Ναί, δε λέω, ο Μπάμιας είναι – τουλάχιστον σε πρώτη ανάγνωση. Βάλε, αναγνώστη μου, κι όλη τη συνομωσιολογία γύρω απ’ αυτόν, και πετυχαίνεις το ζητούμενο πρόσωπο με αρκετή ακρίβεια! Δηλαδή;

Δηλαδή:

Ο λεγάμενος εμφανίζεται ως …Λέων στο ζώδιο! Χαριτωμένος υπαινιγμός, δε λέω! Κι ακόμη πιό χαριτόβρυτη τσαχπινιά -αυτωνών που τον …κατασκεύασαν-, το ότι αποτελεί …μαύρο …Ήλιο! Στην κυριολεξία!!! Όμως, κανείς δεν ξέρει τα πραγματικά στοιχεία του, το δε διαβόητο πιστοποιητικό γεννήσεώς του είναι -τελεσιδίκως καί πάντα κατά τη γνωμούλα μου- πλαστό.
Επιπροσθέτως, κανείς δεν φαίνεται να γνώρισε ούτε τον πατέρα του, ούτε τη μητέρα του. Γιά τον πρώτον, δεν υπάρχουν κάν φωτογραφίες. Γιά τη δεύτερη, κυκλοφορεί μεν μία φωτογραφία ανά τα ιντερνέτια… αλλά, ενώ υποτίθεται πως ήταν χορεύτρια σε κέντρο διασκεδάσεως, δεν τη θυμάται κανείς! (Τί στην ευχή; Δεν είχε θαμώνες αυτό το κέντρο; )
Τέλος, αφ’ ενός πουθενά δεν υπάρχουν αναμνηστικές φωτογραφίες των γονέων του στον …Οίκο, αφ’ ετέρου, όταν πήγε στην Κένυα, δεν «έδωκε γνωριμιά» με τα υποτιθέμενα ετεροθαλή ( ; ) αδέλφια του, που υποτίθεται πως ζουν εκεί. (Έκφραση των δικών μας χωρικών, «έδωκε γνωριμιά». Πχ ο Καραϊσκάκης δεν είναι σίγουρο ότι είχε πατέρα του τον Δημήτριο Ίσκο, διότι όταν συναντήθηκαν, «δεν έδωκαν γνωριμιά».)

Βέβαια, από τη στιγμή που κάθε πιτσιρικάς μπορεί να κάνει θαύματα μ’ ένα καλό πρόγραμμα ζωγραφικής, σκεφθείτε τί μπορούν να κάνουν οι «υπερεσίες». Οι οποίες είναι «μανούλες» στην κατασκευή βιογραφιών-μαϊμού, παρελθόντων-μαϊμού, ακόμη κι αναμνήσεων-μαϊμού. Μιά ένεση στον πρώτο τυχόντα, καί να δείς γιά πότε θα «θυμηθεί» αυτός τα χορευτικά νούμερα της (φτιαγμένης με πρόγραμμα ζωγραφικής, καί δήθεν φωτογραφημένης) «μαμάς» του λεγάμενου! Μέχρι καί τί ποτά έπινε στο μαγαζί της θα «θυμηθεί»… κι ας είναι καί μικρότερος από τριάντα ετών! 🙂 (Μιλάμε γιά δεκαετία 1950, αν δεν πιάσατε το αστείο. Τότε «έζησε» η «μαμά» καί χόρευε «εξωτικούς» χορούς.)

Το κερασάκι στην τούρτα, είναι οι φήμες πως αποτελεί κλώνο αρχαίας αιγυπτιακής μούμιας κάποιου φαραώ. Ενδεχομένως καί του (αιρετικού φαραώ) Ακχενάτεν – του οποίου κανείς δεν ξέρει πού βρίσκεται η μούμια.

Akhenaten-Ompama

Όντως, όλες αυτές οι φήμες δεν είναι καπνός χωρίς φωτιά, αλλά δεν θα σταθούμε σ’ αυτές. Δεν μας ενδιαφέρει η βιτρίνα, παρά μόνο γιά εξαγωγή συμπερασμάτων.

Το δαχτυλίδι του, τώρα, αυτουνού… Ναί, υφίσταται. Αν βάλει κανείς στα ψαχτήρια «Μπάμια’ς ρίνγκ», θα βρεί αρκετές φωτογραφίες.

daxtylidi-Ompama

Θα βρεί κι όλη τη συνομωσιολογική συζήτηση (πχ εδώ κι εδώ), ότι δήθεν αυτό το δαχτυλίδι γράφει απάνω του στ’ Αραβικά μία φράση απ’ το Κοράνι. Η πραγματικότητα, όμως, είναι τελείως διαφορετική: το δαχτυλίδι δεν γράφει απολύτως τίποτε επάνω του. Κύκλοι, δέ, του …Οίκου (δηλαδής, διάφοροι δημοσιοσχεσάκηδες υπάλληλοι του λευκού μπουρδ… άντε να μην πω), ερωτηθέντες, απάντησαν πως πρόκειται γιά ένα απλό διακοσμητικό μοτίβο.
Ούτ’ αυτό, όμως, είναι αληθές.

Διότι εγώ βλέπω καθαρά τον Πύθωνα των Δελφών!

(Δεν βρήκα καμιά ωραία φωτογραφία της κοιλάδας του Πλειστού μετά από απόβροχο καί με συννεφιά, τραβηγμένη από πάνω, από τον χώρο των Δελφών, να δείτε ένα τεράστιο φίδι ελισσόμενο μέσα στις ελιές.)

Όμως, σταματάμε εδώ, διότι ούτ’ αυτός είναι ο πραγματικός ηγέτης, ούτε αυτό είναι το δαχτυλίδι που θα φοράει κατά την έναρξη του πολέμου – τελετουργικώς πως. Ο πραγματικός ηγέτης, που θα ξεκινήσει τον Γ’ ΠΠ, -είμαι απόλυτα σίγουρος πως- κρύβεται στα παρασκήνια. (Χίχί!!! …»μαύρος Ήλιος» ξανά!) Όσο γιά τα υπόλοιπα στοιχεία του (κι αυτουνού), μόνον υποθέσεις μπορώ να κάνω.
Αλλά, είμαι απόλυτα σίγουρος γιά ένα πράγμα. Σίγουρος, όσο δεν πάει άλλο.

ΤΟ ΔΑΧΤΥΛΙΔΙ

Στις 17 Φεβρουαρίου 2012, ημέρα Παρασκευή, καί λίγο μετά το άνοιγμα του μουσείου Αρχαίας Ολυμπίας, τρεις άγνωστοι ένοπλοι με στολές παραλλαγής καί κουκκούλες μπούκαραν μέσα, ακινητοποίησαν τη μοναδική φύλακα, καί λήστεψαν μερικές δεκάδες εκθέματα. (Διαβάστε την είδηση – πχ σε: σύνδεσμο 1, σύνδεσμο 2, σύνδεσμο 3.) Ανάμεσά τους, κι ένα χρυσό δαχτυλίδι,…

daxtylidi-arxaias-Olympias-1

…το οποίο δεν ανήκε κάν στο μουσείο! Ήταν δανεικό από άλλο μουσείο.

Εν πάσει περιπτώσει, τέλος καλό, όλα καλά. Αστυνομικοί, που παρίσταναν τους υποψήφιους αγοραστές των αρχαίων αντικειμένων, συνέλαβαν τους ληστές το Σάββατο, 24 Νοεμβρίου 2012. Καί τα κλοπιμαία επεστράφησαν στο μουσείο την Κυριακή, 2 Δεκεμβρίου 2012. (Μετά από μία σεμνή τελετή – παρισταμένου του αρμοδίου υπουργού, κτλ κτλ.)

Όταν το θέμα ήταν επίκαιρο, σας είχα γράψει δυό λογάκια. Σας εξηγούσα πως ο ένας καί μοναδικός στόχος της ληστείας, εξ αρχής ήταν το δαχτυλίδι αυτό, καί τα υπόλοιπα ήταν σάλτσα. Το πράγμα «μύριζε» απ’ την αρχή, πως δεν επρόκειτο γιά τυχαία ληστεία. Άλλως τε, κι άλλοι (σύνδεσμος) συμφώνησαν μαζί μου, πως η ληστεία ήταν «παραγγελιά» από το εξωτερικό. Μόνο που ούτ’ εγώ, ούτε κανείς άλλος καταλάβαμε τότε περί τίνος ακριβώς επρόκειτο. Το ένστικτό μου κάτι έπιασε μεν, αλλά χρειάστηκε να περάσουν δύο χρόνια, γιά ν’ αντιληφθώ τις λεπτομέρειες. Τα «πώς» καί τα «γιατί».

ΧΡΟΝΙΚΕΣ ΤΟΜΕΣ

Λοιπόν, ήρθε η ώρα να σας παρουσιάσω το χρονιστικό εργαλείο που λέγαμε… Το οποίο κάλλιστα θα μπορούσαμε ν’ αποκαλέσουμε «χρονικές τομές». Ήτοι, ήγουν, καί τουτέστιν: εκεί που ο χρόνος κυλάει συνεχής καί αδιαίρετος, αδράχνουμε τον μπαλτά, καί τσάκα! τσάκα! τσάκα!, κόβουμε τον χρόνο φέτες! 🙂

Θες, αναγνώστη μου, ότι αυτή η ενέργεια είναι απλώς τελετουργική, θες ότι πράγματι κάτι άλλο κρύβεται από κάτω (δηλ. ότι ο χρόνος είναι πράγματι κβαντισμένος), αλλά δεν τό ‘χει πάρει χαμπάρι η -τρομάρα της!- σημερινή επιστήμη, το νόημα είναι πως κάποια άτομα φτιάχνουν όμορφα νοητικά σχηματάκια με τη διαδοχή των γεγονότων, όπως φτιάχνουν σχέδια στον χώρο. (Βλέπε πχ θεμελίωση Ουάσινγκτων – γιά τον χώρο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα.) Οι λεβέντες αυτοί, το «κόψιμο» του χρόνου δεν το συνηθίζουν, είν’ αλήθεια. Αλλά εδώ, με την έναρξη του Γ’ ΠΠ, το παράχ.σαν! 🙂

Θα μπορούσε να πεί κανείς ότι ομαδοποίηση από «τομές» του χρόνου είναι καί η πολύ οικεία μας μουσική. Στ’ αλήθεια θα μπορούσαμε να το πούμε αυτό. Στο κάτω-κάτω, αρμονίες, φούγκες, συνθέσεις, αυτοσχεδιασμοί τζάζζ, καί γενικώς ό,τι διδάσκεται στα ωδεία, αποτελούν τεχνικές να επεκτείνεις ένα μουσικό θέμα τόσο στο ταυτόχρονο (δηλ. ποιές νότες πάνε αρμονικά ταυτόχρονα μ’ αυτήν που παίζεις), όσο καί στην εξέλιξή του στον χρόνο.
Επομένως, οι ακόμη άγνωστοί μας επίδοξοι νέοι Κάϊζερ καί Χίτλερ του Γ’ ΠΠ σχεδίασαν τη διαδοχή των γεγονότων, σα νά ‘παιζαν ένα είδος μουσικής. Πλανητικής μουσικής, γιά την ακρίβεια.

Έχω γίνει κουραστικός στο ν’ αυτοδιαφημίζομαι πως, όπου οι άλλοι βλέπουν χάος καί τυχαιότητα, εγώ μπορώ να διακρίνω δομές. Λοιπόν, ξέρετε τί σχέση έχει η ιστορία του δαχτυλιδιού με την έκλειψη του Βασιλίσκου από την Ηριγόνη, στις 20 Μαρτίου 2014;

Ο αριθμός των ημερών (762) από τη μέρα της ληστείας (17/02/2012), έως τη μέρα της έκλειψης (20/03/2014), έχει χρυσή τομή στις 4 Δεκεμβρίου 2012.

kloph-ekleipsh-1

Μόλις δύο μέρες μετά την επιστροφή των κλοπιμαίων στο μουσείο!!!

– Ναί, ρέ Εργοδότη, αλλά δεν συμπίπτει ούτε με τη μέρα της επιστροφής των κλοπιμαίων, ούτε με τη μέρα που συνέλαβαν τους ληστές!

– Ναί, δέ λέω… Αλλά είναι σα να βλέπω μπροστά μου τους πρωταγωνιστές της ιστορίας καί τις πράξεις τους! Θέλετε να σας αφηγηθώ τα γεγονότα, σύμφωνα με τη δική μου εκδοχή;

– Μά, γιά αυτό είμαστ’ εδώ! 🙂

Πάμε, λοιπόν…

ΟΣΑ ΔΕΝ ΕΙΠΑΝ ΟΙ ΛΗΣΤΕΣ

Οι αρχαιολόγοι, αφού βρουν καί καθαρίσουν τα ευρήματα μιάς ανασκαφής, κάποια στιγμή τα ταξινομούν. Καί, είτε -το συνηθέστερο- τα εκθέσουν στη βιτρίνα κάποιου μουσείου, είτε τ’ αφήσουν στις αποθήκες, ο ταξινομημένος κατάλογος δημοσιεύεται σε «επίσημα» έντυπα της Αρχαιολογίας. Οι αρχαιολόγοι, δηλαδή, κάνουν «δημοσίευση» – ως λέγεται.

Ώστε, αφ’ ενός οι συνάδελφοί τους ανά τον κόσμο να μάθουν κι αυτοί τί βρέθηκε, αφ’ ετέρου ν’ αναφέρονται σ’ ένα εύρημα με τον κωδικό του (πχ «ο κύλικας Ε435»), κι όλοι να μιλάνε γιά το ίδιο συγκεκριμένο αντικείμενο. Επίσης, ξεκαθαρίζουν ποιά αρχαία βρέθηκαν από νόμιμες ανασκαφές, καί ποιά από λαθρανασκαφές. Αυτά τα τελευταία είναι «αδημοσίευτα» – οπότε, ή τα τρώει το μαύρο σκοτάδι σε υπόγειες κρύπτες «ιδιωτικών» συλλογών, ή τα βρίσκουν οι αστυνομικοί καί παραδίδονται σε μουσεία.

Τέλος, η «δημοσίευση» επιτρέπει καί δικαιώματα κοπυράϊτ, δηλ. δεν μπορεί κάποιος να εκδώσει καί να πουλάει ανεξέλεγκτα δικούς του τουριστικούς καταλόγους μουσείων, αλλά πρέπει να πληρώσει δικαιώματα στο μουσείο που «δημοσίευσε». (Καί δεν είναι μόνο τα εμπορικά δικαιώματα, είναι καί λόγοι πιθανής αντεθνικής προπαγάνδας, κτλ.)

Ακριβώς το ίδιο κάνουν καί τα μουσεία με σύγχρονα (ή παλιότερα) έργα τέχνης.

Συνεπώς, κι ο πιό άσχετος τουρίστας ανά τον κόσμο γνωρίζει ότι, αυτό το βιβλίο με τις φωτογραφίες που κρατάει, περιέχει τα «δημοσιευμένα» εκθέματα. Βέβαια, τα πιό καλά λευκώματα αναγράφουν καί τον αριθμό εκθέματος κάτω απ’ τη φωτογραφία, ενώ τα πιό πρόχειρα (καί φτηνατζήδικα) όχι. Αλλά λίγη σημασία έχει γενικώς.

Σημασία έχει πως, είτε με βιβλία, είτε με το Διαδίκτυο, ο καθένας μπορεί να δεί -σε φωτογραφίες καί φιλμάκια- τα αρχαία που τον ενδιαφέρουν…

…Κι αν αυτός ο «καθένας» είναι ιδιόρρυθμος πλούσιος, να ζητήσει …να τα κλέψουν καί να του τα φέρουν! Κι όχι μόνον γιά να τα θαυμάσει απο κοντά.

Βλέπεις, αναγνώστη μου, εμείς σήμερα πάμε τα μωρά με τα βαφτιστικά σταυρουδάκια τους, να τα ευλογήσει ο παπάς. Αλλά, κάποτε, πολύυυυυ κάποτε, αυτό ήταν κοινός τόπος στο ιερατείο – όχι μόνον γιά κοσμήματα, αλλά καί γιά κτίρια ολόκληρα. Καί γιά πόλεις ολόκληρες. Γιά τα οποία αντικείμενα λέγεται πως, αν κάποιος έχει ανοιχτούς τους ψυχικούς δέκτες του, καταλαβαίνει τί (αιθερική) ενέργεια κουβαλάνε. (Πού τους τη μετέδωσε ο ιερέας.) Πχ μπορεί να διακρίνει έναν τυχαίο βαφτιστικό σταυρό από το κοσμηματοπωλείο, από έναν αντίστοιχο σταυρό ευλογημένον από ιερέα.

Συνεπώς, αν ο «ιδιόρρυθμος» πλούσιος, που λέγαμε, σκαμπάζει πολλά περισσότερα απ’ όσα ξέρει ένας σκέτος «φιλότεχνος», τότε δεν εκτιμάει ένα αρχαίο εύρημα μονάχα από αισθητικής πλευράς. Το βλέπει καί χρηστικώς. Έτσι, ο (ακόμη άγνωστος) συγκεκριμένος «φιλότεχνος» της ιστορίας μας μπάνισε το δαχτυλίδι, διέταξε να του φέρουν…

…καί να φτιάξουν ακριβές αντίγραφο, ως τάχιστα. Το οποίο καί θα επιστρεφόταν. Το δέ πρωτότυπο θά ‘μενε στον ίδιο.

Ισχυρίζομαι, λοιπόν, πως είναι ψεύτικο το δαχτυλίδι που επιστράφηκε; Κατά τη γνώμη μου, ναί – αν καί μιλάω από ένστικτο. Γιά να το πω αυτό με σιγουριά, πρέπει να έχω γνώσεις καί χρυσοχόου, καί συντηρητή αρχαιοτήτων – ταυτόχρονα. Που δεν τις έχω. Αλλά εδώ, κυρίες καί κύριοι, ζούμε στον εικοστό πρώτο αιώνα. Ξέρετε τί προόδους έχει κάνει η τεχνολογία; Ό,τι κι αν φανταστείτε, θα πέσετε έξω! Η τεχνολογία βρίσκεται ακόμη πιό πέρα, απ’ αυτό που φανταστήκατε! Γιά μιά κάποια προσέγγιση, κάν’ τε το …επί δύο, καί …πλησιάζετε! 🙂

Βγαίνει, λοιπόν (μάλλον με τη βοήθεια λέηζερ), ακριβές αντίγραφο του δαχτυλιδιού σε μηχάνημα, που «διαβάζει» το αρχικό δαχτυλίδι καί «χτίζει» με χρυσό το αντίγραφό του… με ακρίβεια νανόμετρου. Καί μετά, παίρνει τον λόγο η Χημεία, να περάσει από πάνω μιά «πατίνα» παλαιότητας, που «φέρνει στα ίσα» την απόχρωση, αντανακλά το φώς με τον ίδιο τρόπο, κτλ κτλ. Ώστε το μάτι ακόμη καί του πλέον έμπειρου χρυσοχόου να μη μπορεί ν’ αποκαλύψει τη διαφορά.

Δεν με πιστεύετε; Καλά θα κάνετε να με πιστέψετε. Εδώ ήδη υπάρχουν σε εφαρμογή «εκτυπωτές» κτιρίων (πχ σύνδεσμος 1, σύνδεσμος 2), δεν θα υπάρξει ένα τέτοιο μηχανάκι που λέω; Κι αν δεν υπάρχει, δεν είναι δύσκολο να κατασκευαστεί. Ειδική παραγγελία. (Είπαμε, τα λεφτά δεν είναι πρόβλημα γιά τους «φιλότεχνους» αυτού του είδους.) Καί μετά,… ένα «ατυχηματάκι» στον εφευρέτη του μηχανήματος, να μην ξανανοίξει το στόμα του. (Καί να μην πληρωθεί η αμοιβή του στην «εχέμυθη» τράπεζα.)

Ο μόνος τρόπος να ξεχωρίσει πρωτότυπο κι αντίγραφο, είναι η μοριακή ανάλυση του χρυσού. Όμως, κι αυτός ο τρόπος έχει ένα μειονέκτημα: απαιτεί να έχει ήδη γίνει η μοριακή ανάλυση στο πρωτότυπο, ώστε να μπορούν να γίνουν συγκρίσεις. Άρα… Ίσως μονάχα η εξέταση των φωτοεκπομπών σε μοριακό/ατομικό επίπεδο να μπορεί να δώσει απάντηση.

Ή κι ένας «ψυχικός».

(επόμενο)

 

Advertisements